Мен бұл «НЕГЕ» деп аталатын ұғымды алғаш ашқанда, бұл маған өте қажет болған өмір кезеңі еді. Бұл академиялық немесе интеллектуалдық ізденіс емес еді; мен өз жұмысыма деген құштарлығымды жоғалтып, тығырыққа тірелген болатынмын. Негізінде, жұмысымның немесе қызметімнің сапасында ешқандай мін болған жоқ; тек сол жұмыстан алатын ләззатымды жоғалтып алдым. Барлық сыртқы өлшемдер бойынша мен бақытты болуым керек еді. Табысым жақсы болды. Мықты клиенттермен жұмыс істедім. Мәселе мынада — мен оны сезіне алмадым. Жұмысымнан бұрынғыдай қанағат алмайтын болдым, сондықтан өз құштарлығымды қайта оятудың жолын табуым керек еді.

«НЕГЕ» ұғымын ашу менің дүниетанымымды түбегейлі өзгертті, ал өз «НЕГЕ-мді» табу құштарлығымды өмірімнің кез келген кезеңінен де жоғары деңгейге көтерді. Бұл сондай қарапайым, қуатты әрі іс жүзінде қолдануға болатын идея болғандықтан, мен оны достарыммен бөлістім. Біз құнды дүние тапсақ, оны жақсы көретін адамдарымызбен бөлісеміз ғой. Шабыттанған достарым өмірлеріне үлкен өзгерістер енгізе бастады. Өз кезегінде, олар мені бұл идеяны өз достарымен, жақын адамдарымен бөлісуге шақырды. Осылайша идея тарай бастады.

Осы сәтте мен өзімді «тәжірибелік қоянға» айналдыруды ұйғардым. Өзім іс жүзінде қолданбаған тұжырымдаманы өзгелерге айтып, насихаттау дұрыс емес болып көрінді. Сондықтан мен оны барынша толық қолдануға тырыстым. Бүгінде менің осы деңгейге жетуімнің, «НЕГЕ» ұғымының өкілі болуымның бір ғана себебі бар: ол — басқа адамдар.