─ Сағынтай басқа қызметке ауысты, ─ деді жолдасым. ─ Рас па? ─ деппін мен қуанғандығымнан. Сағынтай біздің көңілдес жолдастарымыздың бірі. Мен командировкаға жүрер кезде оны облыстың бір жауапты қызметіне ауыстырады деген сөз болған. ─ Бұл қызметке ауыстырса, айта жүретіндей етіп той жасаймын, ─ деп күліп еді Сағынтай. Тойын қойшы оның. Сағынтай сияқты жас жігіттің өскеніне, үлкен қызметке жоғарылағанына неге қуанбайын. Алдым да телефон соқтым.

Мен қысылыңқырап қалдым. Сағынтай қоңыр дауысты, шапшаң сөйлейтін жігіт болатын.

─ Бұл қайдан? ─ Қайда звонить етіп тұрғаныңды білмесең, неге звонить етесің, ─ деді жаңағы дауыс айырықша бір салқын леппен. ─ Мен қателесіп кеттім ғой деймін-ау осы? Маған Сағынтай керек еді. Сағынтай Өкімбаев. ─ Ие, мен Өкімбаев, ─ деді телефондағы жігіт. Содан кейін ар жағындағы біреулерге сөйлеп кетті. Мен аңырып қалдым. ─ Иә, Өкімбаев тыңдап тұр. Не айтайын деп едіңіз? ─ Телефоннан қағаз сыбдыры естілді.

─ Командировкадан кеп тұрғаным осы. Сені құттықтайын деп... ─ деп күмілжідім. Содан кейін тағы да «Осы рас Сағынтай ма?» деп түйткілденіп қалдым.

─ Ал, сен рас Сағынтайсың ба осы, әлде ойнап тұрған басқа біреу ме? ─ Тайлан, ─ деді телефондағы паң дауыс. ─ Ойын-ойын ғой. Ал қызмет бабында «сен, сен» деп дікектеуіңді қоятын бол бұдан былай.

Мен бірдеме дейін деп ойлана беріп едім, Сағынтай трубканы тастап жіберді. Телефон «түк - түк» деп өз әніне басып кетті.

Апыр-ау, бұл кәдуілгі мен білетін Сағынтай ма? Қой, басқа біреу шығар...