(Рубаяттар)

Кәрілігім менің толы күнәға,

Маған кешірім жоқ! Осы мені аяп керек пе?!

Мен есуаспын, құдайдың тілін алмаған,

Ғұмырым өтті, бұзып тиым салғанды.

Жаратқан ием, қайғыдан мен қажыдым,

Түк шықпайтын жұбанышқа толы үміттен.

Жаратушы болсаң, сыйлашы маған басқа өмір,

Мүмкін ол жақсырақ шығар мынадан.

Біз қуыршақпыз, тағдырымыз оның қолында,

Бұл сөзімнің растығында күмән бар ма?!

Біраз аунатып, ойнатып, өткен соң әркім мерзімі,

Сандығының түбіне тығады да тастайды.

Ішімдегі сырымды айттым саған жасырып:

Адамның қайғысына миы оның жетпейді,

Құдай бәрімізді қасырет балшықтан илеп жасаған :

Бір түнектен шығып, екінші түнекте жоғалсын деп!

Күнәсіз келіп – күнәға батып жүреміз,

Күліп келіп – қайғы жеп өмір кешеміз.

Күйдіріп жүрек, көзден жасты төгеміз,

Күлде аунап, өмірді босқа жағамыз.

Махаббат та, жауыздық та -

Адамға туа біткен, бірі қалмай.

Жақсы да, жаман да боларсың,

Жаратса Құдай солай адамды.

Айтар сөзім: Құдай өзі беріп, өзі алады,

Неге солай, құпия болып қалады.

Дәм – тұзымды, ішкенімді көзбен өлшеп,

Түбінде толтырып құймай тынады.

Бұл дүние шыр- шыр ұшқан көп торғай,

Алыстан естіледі айқайлаған жанайқай.

Бұл дүниенің есігі жоқ – дөңгелек тор,

Қамалып мен де отырмын бір торғай.

Жүрегім менің, іздеме босқа сен - ізгілік,

Өтірік күшті, іздеме босқа сен - шындық,

Жалғанға қарсы ешкімде ем тапқан жоқ.

Дұрысы көнген, іздеме босқа дәрі жоқ.

Молаға сүйегімді менің көміңдер,

Құтқармас енді сөз бен ешкім көз жасы,

Сәл күтіңдер топырақ болып кеткенше,

Содан кейін құмыра жасап қойыңдар.

Жүз жыл күл болып, отта бықсыйын,

Қорықпаймын түсіме кірген тозақтан.

Қорқамын мен қайырымы жоқтардан,

Өлген артық олармен дүние сүргенше.

Естімен түссем жұмаққа,

Тозақта күнімді көріп кетермін,

Құдайым сақта қайғыдан,

Ақымақпен түсірме жұмаққа.

Бесікте – сәби, табытта – сүйек,

Біле білсең: тағдыр міне осындай.

Түбінде қалдырмай жұт, сұрама сен:

Қожасы құлына құпиясын ашпайды.

Адамға жақын жүр, жәйлі бол!

Жарала ма ақылыңмен сен оны,

Сенде батыл бол! Тағдырыңмен арпалыс.

Сертіңді бер, жәбірле ме адамды!

Жақсылармен жақын жүр – сөзіңді біл,

Жамандардан аулақ ұста – жөніңді біл,

Арамза емін берсе – төгіп таста,

Адал у құйса – төкпей ұртта.

Құдайым - ау, әйелге керемет анар кеуде бердің,

Сұлу ерін бердің, ал қызыл шәрбәт шырындай,

Осыдан кейін бұйырасың бұрылма деп оларға,

Суға сүңгіп, былғанба маған дейсің бе?!

Досың аз болсын, шұбыртпа көп,

Есте сақта: алыстағы дос жақын.

Қасыңдағы жақын досың,

Бір күні қасың болып шығады.

Жақсылар қадырын біліп, құрметтейді өздерін,

Қиындықта жаныңнан табылады жан ұрып,

Жақсы көретін өзіңді - көргің келсе айнадан,

Күншіл болма - күнің шығар жарқырап!

Өмір кейде безбүйрек,

Дегенмен ол ғанибет,

Қара нан жеген еш емес,

Ниетің қара болмаса!

Сенбе бөспе айтқан сөзге,

Олар ойнақы, өтірікші келеді.

Адамға сен, үнсіз тұрып,

Адамға болса екен деп жүретін.

Әуелден зейін маған жат болмайтын,

Дүниенің жұмбақ сырын бірге ашқан.

Сергітіп, мен де астым жетпіс жастан,

Білгенім түкте емес, не дейін мен!

Адал өмір сүр, қанағат қыл барына,

Еркін жүр, жоғалтпай, сақта арыңды.

Анау бай екен деп, қапаланба, қызғанып,

Кедейлер бар сенен де сорлы санаусыз.

Қатал тағдыр, өлтіреді, аямайды ешкімді,

Бір күні тәнің өліп, жаның шығып кетеді.

Отыр, асықпа, көк шалғынның үстінде,

Қалар тәнің шалғын шөптің астында.

Білемін: Ұрлық -үстем, қаптап жүрген ұры.

Ақылды - қашанда жемі ақымақтың,

Арсыз - адалды қорлап күнде жүреді.

Бақыт - батқан, өкініш терең суға .

Көйлегің жыртық болмаса болды,

Күнә емес, ертеңгі күнді ойласаң!

Өмір - қымбат! Қалғаны бос әуре!

Әшейін - байлық және құрметте!

Жерде ұзақ жүрдім, гүлге толы,

Істерім өрлемеді тау биікке,

Тәубә өмір, өкіндірген талай мені,

Күндерім жанға жайлы тұратын.

Өмір қысқа, өтеді де кетеді,

Қызығын көріп, күніңді күнде бағала,

Қалай өмір сүрсең, өмірің солай өтеді,

Өмір туындың, оны бір күн ұмытпа.