Бастасаңыз алдалап.

Қараңғыны қармалап.

Шамнан шырақ жағылар.

Іздемей-ақ табылар.

Бір жұтасаң жоқ болар.

Еш жұтамақ жоқ болар.

Тоқуменен табылған...

Шоқуменен табылған...

Оқуменен табылған.

Еш ақылға жарымас.

Ақ-қараны танымас.

Білім деген қарымас.

Қыдыр ата дарымас.

Тұрған сайын шыныққан...

Май тамызған қылыштан...

Есер бала ұрысқан.

Қартаятын күн болар.

Мал таятын күн болар.

Бір жаратқан Құдайды.

Не ғылғанда ұнайды...

Ата-енең жылайды.

Тастан сарай салғызды.

Жылдам хабар алғызды.

Күн жарымда барғызды.

От пен суға түсірді.

Сусыздан сусын ішірді.

Осыларға таныспай.

Бәйгеге түсіп жарыспай.

Иектегі сақалды.

Ескермедік мақалды...

Сүйіп сәлем жазады бүгін саған.

Сабаққа көңіл берсең басыларсың.

Надан боп, білмей қалсаң аһ ұрарсың.

Қолыңа құрық алып кетер едің.

Түнде шошып оянған.

Түнде бесік таянған.

Қаймақты сүттей қалқытқан.

Қорғасын оқтай балқытқан.

Изені көлдей шалқытқан.

Иісін жұпар аңқытқан.

Тең етті бәрімізге күн мен айын.

Патша боп бұл дүниеге даңқы кеткен.

Отыз ұлға бір өзін жора қылып.

Қалмаған бұл жалғанда ешбір арман.

Ізденіп мәңгі суын соған барған.

Ескендір мұны сұрап білгені рас.

Уәзірі қасындағы Қыдыр Ілияс.

Бір кесе патша үшін және алысты.

Бір адамға сол жерде көзі түсті.

Мен-дағы бір патша едім еш күмәнсіз.

Бір күні осы суға келіп жеттім.

Ақыры өз басыма азап еттім.

Қалмады қыдырмаған ешбір жерім.

Өз жаным мен денемнен өзім бездім.

Енді тастап дүниені мұнда келдім.

Сонда да кеседегі суын берді.

Су Ескендір ауызына бармады енді.

Өмірін соңындағы шағындады.

Дозаққа соның үшін жағылмады.

Жиясыз оны-дағы бір жан үшін.

Болыпты бөлек-бөлек соның тәні...

Далада жалғыз жатып «Алла» деді.

Дұшпандар мысқыл атып жәбір етті.

Бәрін де қабақ шытпай қабыл етті.

Пір болды түйешіден Ойсылқара.

Жер жұтқан қайырсыздан Қарынбайды.

Жомарттық қылғаны үшін Атымтайды.

Ұялып, Иесінен сый алады...

Кәріп көңілі бір сыңғақ бияла-ды...

Қартаймақ қиын сауда тағыңызда.

Басыңнан бағың тайған шағыңызда.

Жүйрікте болмайды көрік сыналмаған...

Бақ тайса ерге дәулет құралмаған...

Бенде ойлар кемімеймін деп бір малданса.

Жігітке бақыт шіркін сырт айналса.

Болады жат та жақын таныс болса.

Дүниені маған десең шыр айналдыр.

Қылмағы бірақ залал Құдайдан-ды.

Жаманның ісі міндетті.

Басыңды қосып сыр айтпа.

Балуандармен күреспе.

Сөз боларсың көлемге.

Ақылсыз достан — ақылды дұшпан артық.

Достарыңнан бір сақтанғанда, мың сақтан.

Азған елдің ішінен.

Зияндасты кісіден.

Жақсыдан қапыл қалмаңыздар.

Аяғынан алмаңыздар.

Өкпеменен қақтырарсың.

Тұмар алып тақтырарсың.

Ешбір қайыр табылмас.

Бір Тәңірге көп налырсың.

Көрінгенге көз саларсың.

Тақ үстінде отырғандары.

Сыйлар берсе керек-ті.

Қыдырып келер есікке.

Көзін салар тесікке.

Дуа қылса керек-ті.

Үлкен болар сәлдесі.

Оның рас емес олдасы.

Барар болсаң алдына.

Төре берсе керек-ті.

Ұлық тұтар басын-ай.

Берер соған асын-ай.

Төгіп келсе жасын-ай.

Масқара қылса керек-ті.

Күн қысқарса керек-ті.

Ұл қышқырса керек-ті.

Түнде шошып оянған.

Түнде бесік таянған.

Қорғасын оқтай балқытқан.

Айдынды көлдей шалқытқан.

Иісін жұпар аңқытқан.

Қыз қышқырса керек-ті.

Бір Тәңірден ұялмағай.

Ертең тоба қылайын.

Зая қылса керек-ті.

Көрінер көк жүзінде қаз бен қуы.

Жайылар жер жүзіне қардың суы...

Өсірер жерден шепті нұрдың буы!..

Тең болар жарлықпенен күн мен түні.

Қуанып қыбырлайды ыныс-жыны.

Жайқалып шыға келер жердің гүлі.

Жаңбырлы күндер түсер тұманданып.

Шөл тартқан айуандарша құмарланып.

Жүгірер ойдан-қырға жұмарланып...

Нөсердің қуатымен жер шөбі өсер.

Жын, айуан, адамзат баурын төсер.

Ұшпақтан хош иісті желдер есер.

Құдайым дәрмен бол деп етер пәрмен...

Қыстаудан ел шығады алуан-алуан.

Әйелдер көш жөнелтіп кейін қалған...

Қуанып, ықыласпен келген жылға...

Шақырып тұрар күліп «кел!» деп мұнда!...

Қаңқылдап қонар оған қаз бен тырна...

Секіріп ойын салар құлын мен тай.

Тасиды күркіресіп өзен мен сай.

Шапаққа қызыл алтын нұрын шашып.

Рахатпен кеш уақытында неше асық...

Артынан қарар жары жүзін басып.

Айнадай сәуле беріп жарқыраған.

Аралап тау мен тасты арқыраған.

Денеңде бар дертіңді қашырады.

Өзеннен рақат тауып басылады.

Шуылдап жермен бірге бас ұрады...

Тасыса су бармаған сай қалмайды.

Көк шалғын шөп бітпеген жай қалмайды.

Дәм болар алуан-алуан балығында...

Не нәжіс тоқтар өзен денесінде...

Балықтар шымшып ойнар терісінде...

Сөйтіп жүріп аяққа қан салғыздың.

Азған елдің түбіне тақсыр жетер.

Жылай-жылай жарлымын малы кетер...

Мал иесі де артыңнан қуып жетер...

Таразылы күн болса арыз етер!..

Шешең байғұс дамылсыз жүре-тұғын.

Қамқор анаң көз жасын көлдететін.

Хат жазып тұр, төбесі көкке жетсін.

Еш арманым болмас дер өле-өлгенше.

Қоймады өлтіріп-ақ жалғыз жанды.

Шырылдап ұясында жетім қалды.

Сөз сөйлеп аянышты түлкі келді.

Кезекпен жем тасыңдар ұшып барып.

Етіңдер, аз күн қайыр, бөліп-жарып.

Жүрсің ғой бекер шарлап, ұшып көкте.

Бәледен құдай сақтар бірер-жарым.

Жоқтатпа пақырлардың аналарын.

Бұларға о да қорек болар тығын.

Ұят қой кіріспеске жарықтығым.

Қоярсың оқтын-оқтын өзің сайрап.

Зарлының жетім қалған соры қайнап.

Жастарды жетім қалған кісі етелік.

Риза боп естігеннің көңлі толды.

Ағаштан төмен, жерге түсіп қонды.

Өзі екен нағыз «құдай» ұрған түлкі.

Екеуі сайран етіп кетіп қалды.

Егінші егін еккен жерге барды.

Кезі еді пісіп тұрған егін түрлі.

Бидайлар бейне тағзым етіп тұрды.

Бейне бір жалғыз өзін көпке санап.

Білмекке кетті көңілі жөнін сұрап.

Бір іске тұрмын өзім қайран қалып.

Қарайды шекірейіп өзге көпке.

Тамақ іздеп жол шекті сапарларға...

Көзіне түсті алыстан жалғыз қарға.

Қарға ағаштың басында мұны көрді.

Осылайша шығады сыртқа даңқың.

Жүзіңді бір көруге келіп едім.

Сырттан асық болғаннан өліп едім.

Жыламсырап сөйлейді жылмаңдатып.

Ішін тартып, миықтан бір күледі.

Көңілі тынып кетсінші, шіркін» деді.

Пәрменінше «қарқ!» етті ауызын ашып.

Оны кетті түлкі - екен ала қашып.