Жамандық көрме тіріде.

Қалмаған елмен бәрі де.

Опасыз жеңіл дүние.

Жұртының қиын күніне.

Тоқтады барша тіліне.

Шығарған сездің мініне.

Дабысы жұртқа шашыла.

Әзімбайдың қасына.

Ол Назымның пашына.

Үстіне асыл кигізді.

Күймелі арба мінеді.

Жүрегін оттай күйгізді.

Ерте туған бағландай.

Бұларға айтып білгізді.

Сыйынды жаппар құдайға.

Жиылды жұрт, жамағат.

Салдырып биік мұнара.

Кемпірден көңіл зеріккен.

Елтірі қара бөрікті.

Айырылдық деп серіктен.

Жесем піскен өріктен.

Ақ тұйғындай еріккен.

Алдынан өтті көріктен.

Әр таптың болды базары.

Аумады жанға назары.

Жиылған қоршап адамы.

Таусылды ақыл - амалы.

Қалмады жақсы - жаманы.

Көңіліне халықтың жел берді.

Қыз Назымның заманы.

Жігіттің келмей қалғаны».

Қайтпақшы болды үйіне.

Әзімбай еді қара көк.

Тал бойына көрмеді еп.

Айыбы, жалғыз кедей деп.

Ер Қамбардың күшіне.

Ақылменен Назым биледі.

Ер Қамбар болып сүйгені.

Жұрт иесі болған хан.

Қайнады майға қазаны.

Паналап биік қамысты.

Келдегі құсты тауысты.

Айғайын салып қуады.

Шылымын шегіп тұрады.

Ашыққанын тойғызды.

Ау қылып шығып жүр еді.

Бұрынғы киік құрыды.

Бөрілер қорқып ұлиды.

Далада жатқан бірі жоқ.

Ағашы қалың тоғайды.

Көреді өлген торайды.

Ыңыранған дауысы зор еді.

Құдайдан медет сұрайды.

Айналуға жерім тар.

Қысылған күнім болғын жар.

Жалғызды мендей қылма қор.

Тонайды ұшқан қарғалар.

Тар жерде жолдас шырағым.

Әзіңе мәлім бұл жағым.

Сақ болып тұрмағың.

Жабығып қатты жыладым.

Пешенемді сынадым.

Болғай деп асыл мұрадым.

Түгінің бәрін жатқызды.

Ырылдап жаман ақырды.

Нар маядай бақырды.

Тұлпарға барып асылды.

Қырық қадам жерден асырды.

Деміге түсіп басылды.

Жалғыз ұрып батырды.

Жолбарысын өңгеріп.

Құйрығын тарап сүзеді.

Тұлпарға тола мінеді.

Көліне нудың жөнеді.

Түсемін барып несіне».

Ауылдың шықты шетіне.

«Қара атты Қамбар қарамай.

Не себептен кетті» деп.

Айтқанын екі қылмады.

Өрмегін тездеп жүгірді.

Кейіс қылып Назым бүлінді.

Алдық деп сенің тілінді».

Отырған сұлу көз тұтып.

Жеңгелері шулады.

Шақырып қолын бұлғады.

Шөлдесең сусын ішсеңші.

Күткендей бізде жай бар-ау.

Жолдас қылды құдайым.

Кедейлік деген залымды.

Жемесем тауып нанымды.

Қинады жоқтық жанымды.

Үйдегі екі кәрімді.

Алпыс үйлі арықты.

Айтамын Назым зарымды.

Бекзатым менің пейілім сол.

Іздегенін асылық...

Оған да табан тіредім.

Қол ұстасып қыз Назым.

Ат басындай жүрегім.

Еш уайым жемеймін.

Тақ отырмын демеймін.

Жағымды қайрап безеймін.

Сол себеп сені тежеймін.

Асырып мұнан не деймін.

Қайта тұғын шамасы.

Назымның үлкен ағасы.

Қамбардың қасқа қарасы.

Сақалы ұзын ақымақ.

Бақырауық неме еді.

Қылышпенен көңілін тап.

Адамның бәрін жинады.

Басынан тері келпегі.

Іргені жанап өткені.

Өз басына жеткені.

Түр жоғал, аулақ кет, — деді.

Бергенін құдай өзіңе.

Пісіріп нанды деміңе.

Осының барып жеңіне.

Қаласа құдай теңіне.

Ноғайлының батыры.

Назымның тартты тақымы.

Тұлпардың шығып тасыры.

Құр айғыр ұстап жылқыдан.

Жөніңді келген сұрайын.

Жүрсіндер балам нағылып.

Арызымды сізге айтам.

Көтерсең менің назымды.

Тікпекке ақ үй сұраймын.

Айдайын десе сүзеді.

Ортасынан тіледі.

Көрмей-ақ сырттан біледі.

Ақ құйынды іледі.

Кеудесіне мінеді.

Дұшпаның қатты күледі.

Ноғайлы елің біледі.

Келмембет тағы сөйлейді.

Асауымды үйретіп.

Ақ сапты болат найзамен.

Шанышқызамын күйретіп.

Қызығын көрсем деп едім.

Лашын құсқа жүндетіп.

Кигіздім қымбат тонымды.

Бітірсең тездеп сонымды.

Жаушы ғып патшам жіберді.

Өзіме бер төріңді.

Тырнадай созбай мойныңды.

Ініңнің осы көргені.

Танымайсың түсімді».

Еңкейіп қолын ұсынды.

Аударып жерге түсірді.

Жігіті қылды ұрысты.

Бере алмай көпке тұрысты.

Біреуін қоймай қырысты.

Құлағын отап құнтитты.

Танауын екі таңқитты.

Қылмадым зиян жағыңа.

Некелеп алған жарыңа.

Қараман дәудей ханыңа».

Алғаның жақсы терімді.

Маңдайдан миым көрінді.

Есіл мұрным бүлінді.

Құдайдан сұрап өлімді.

Оймадың екі көзімді.

Жіберсең тірі өзімді.

Қайран қалды.

Ақыл салды.

Қапа болды.

Қараман қылды қаһарын.

Бетіне жайды заһарын.

Жинады тегіс шаһарын.

Жігіттің өңшең қатарын.

Даяр болды жүрмекке.

Құдайдан сұрап сапарын.

Келеді бектер лапылдап.

Үстіне келді жақындап.

Әзімбай жаман шошынды.

Көзінің жасы жосылды.

Алдына қоршап жиылды.

Құдайға таза сыйынды.

Әзімбайға қиынды.

Өткізбекке бейілді.

Мойнын бұрмай артына.

Қараман қонды қасыңа.

Күні-түні тыным жоқ.

Қырылар дедім обығып.

Айта алмай тұрмын қорынып.

Қатыныңды қоры ғып».

Қайрат берді өзіне.

Көтере көр пірім деп.

Әр буыны дірілдеп.

Есіктен шықты далаға.

Қартайған мендей ағаңа.

Жібек орамал кепкенше.

Тимесін қолын, жағама.

Ойласып қатын, балаға.

Әзімбай жылап зарлапты.

Іс қылып едің өрескел.

Өздігінен кимес - ті.

Бозбаланың қолында.

Кигізді алтын тонын да.

Артықша болды қылғаның.

Назымжанды ханды қалады.

Әр түрлі қызық ойын бар.

Алты алаштың адамы.

Төмен қарап мұңайып.

Кайттың ба?» — деді тіл алып.

Риза бол мендей құлыңа.

Мархабат етсең мұныма».

Сүйегін өртеп жағайын.

Қалды сасып.

Ойласын батыр бүл істі.

Қой басындай күмісті.

Қой басындай күмісті.

Асырап қырдан қуайын.

Медет берсе құдайым.

Жаманның ісін қылмайын.

Ақ сақалды қария.

Ағаларға сәлем де.

Сәтті күні шығайын.

Қорқытты біздей нашарды.

Ойланып едік қашарды.

Жақындап жаулар жасанды.

Назым сұлу атанды.

Жапырақсыз ағаштан.

Артыма назар салмастан.

Бір құдайға жарасқан.

Нұр жауар деген талаптан.

Тірі қып қойса жаратқан».

Кетті болып ырза.

Берді жалғыз өзі.

Жүр екен төртеуіне қылып өкпе.

Барлығы шығып шетке.

Етті малды қырып.

Болмай тұрып.

Мініп өзің барып.

Келгін алып.

Жолбарысына.

Жетіп ордасына.

Атының жалын тарап.

Ішіп арақ.

Шығып едік қаладан.

Бөрі өңгерген лақтай.

Кейін қарап қашады.

Бауырлап қамшы басады.

Өтірік сезді басады.

Жарасар ма екен жеңгені.

Жігіттің жақсы өлгені.

Келмембет батыр терледі.

Жетім менен жесірге.

Ұшырап едім кесірге.

Қалмаған екен бетім де.

Өні гүлдей солады.

Баса үстіне киеді.

Жүрмекке даяр болады.

Шекесіне қояды.

Шарапқа әбден тояды.

Жұртынан жауап сұрайды.

Амандасып жылады.

Бәрі де дұға қылады.

Қаһарланып ұрады.

Тез де жетіп барады.

Атының мойнын бұрады.

Есігінде тұрады.

Далаға іштен шығады.

Шегініп кейін бұғады.

Келмембеттің артынан.

Абырой алған жасынан.

Өзінің қорықты басынан.

Білдірмей сырын шошыған.

Сөндірдім оны өшіріп.

Шыға алмаймын далаға.

Күні-түні тыным жоқ.

Терісі қалды тесіліп.

Қылыш қалды кетіліп.

Жатыр екен өшігіп.

Жолымнан қалдым кешігіп.

Сіз де отырсыз шешініп.

Күнәмді менің кешіріп.

Орынсыз маған асылды.

Келтірді қанды ашуды.

Дауысым жұртқа шашылды.

Сыйынып Алла тағалаға.

Іс қиынға айналды.

Ақ сапты болат найзаңды.

Жүрегі қорқып тайғанды.

Көремін қашан пайдаңды.

Түзетіп ұрып сайманды.

Мойныңды жұлып алайын.

Ту сыртыңнан шабайын.

Ерінді отқа жағайын.

Көңіліңді сенің табайын.

Ұрайын деп ұмтылды.

Жүрсің беріп сыртыңды.

Қорғама ана қырқынды.

Сұрайын сенің жұртыңды.

Екі батыр соғысты.

Қалмақтар қылған қосынды.

Нар бурадай алысты.

Шеке жата қалысты.

Қолынан беріп намысты.

Қалмақтар жаман шошыды.

Қызыл қан ағып жосылды.

Бүйрегінен қосылды.

Пенде боп қолға түседі.

Тақиядай ұшады.

Атының жалын құшады.

Қоймайтынға ұқсады.

Шығарды іштен қысаны.

Мысалы дарбадай көңілі тасып.

Үстіне Назым кірді амандасып.

Сіздей бір жан.

Шолан ұрған.

Айналайын батыр қылған.

Көтеріп бір Дастарқан келді алып.

Кешіп лай.

Қырық күн ұдай.

Бәрін жыйды.

Тікті үйді.

Дұшпанның даладағы іші күйді.

Молда неке қиды.

Малы бітті.

Тақты дүрді.

Жәннәттегі мысы қорды.

Қыз-келіншек жобаң жүрді.

Дәурен сүрді.

Ойнап күлді.

Ноғайлының болды алды.

Жүз елу берді-ау жамбы.

Жұртқа шашып.

Қонырау тағып.

Қасына алып.

Түсті барып.

Сақтай көр деп.

Бұлардың көңілі толды.

Қабыл болды.

Бұл сөзді андар.

Барша жандар.

Жақсыдан қалады ат.

Жатсын көңілі шат.

Айтуға менің шамам.

Бейнет болды тамам.