Ақынның қиыстырса келеді ебі,
Болған іс бәрі айтылмай қалмас тегі.
Аң қуып таудан құлап суға кеткен,
Қалмақтың Шойын деген батыр бегі.

Ол күнде бұл тауларды Қалмак алған,
Қорған ғып әрбір жерге бекін салған.
Тұлпардың екпінінен суға құлап,
Атанып Шойындыкөл содан қалған.

Жол салған тасты бұзып Жасыбай ер,
Әркімнің ертеден-ақ аузында бар.
Арқадан қазақ ауып өз жерінде
Кеткен соң ат қойылған Жасыбай көл.

Жасыбай батыр екен ту көтерген,
Басшы ғып біздің қазақ соңына ерген.
Сол жолмен аңғал батыр келе жатса
Отырған тау басында қалмақ көрген.

Жол тосқан жауыз қалмақ Құба мерген,
Туы бар келе жатқан көзі көрген.
Көрінбей тас түбінде тұра қалып,
Тосыннан садақпенен тартып берген.

Моласы Жасыбайдың тау басында,
Қияның өзі салған қырқасында.
Қалған сөз үлкендерден бірден-бірге,
Өлгендерім болыпты сол касында.

Бекініп Серіктасқа қалмақ қолы,
Батырлар басқа жаққа кеткен бәрі.
Есітіп бұл хабарды келген дейді,
Бөгенбай, Олжабай мен Малайсары.

Батырдың не секілді бәрі барған,
Қан төгіп, қазақ, қалмақ соғыс салған.
Айтуы бұрынғының рас болса,
Қалмақтан осы жолы көп олжа қалған.

Соғыста қолға түскен Құба мерген,
Қалмақтың батырлары көп қырылған.
Серіктес деген атты қалдырысып,
Аталып қалмақ қырған содан қалған.

Алтайда бір биік бар – тау Балтабай,
Осы ат қойылмаған ол тауға жай.
Кешегі өткен күнде сол алқапта
Оқиға болыпты бір жыр болғандай.

Салынған биік тауға бай қорасы,
Мыңдап қой, жүздеп жылқы айналасы.
Қыстауға таңдап алған жер шұрайы,
Алтайдың шөбі шүйгін бір саласы.

Балтабай бай үйінде жалшы бала,
Он төрттен он бес жасқа шыққан жаңа.
Күнелткен қойын бағып, малын жайлап,
Жас жетім қамқоршысы кәрі ана.

Қысы, жазы жаяу жайып байдың қойын,
Шырмаған жоқшылық дерт ақыл ойын.
Үсті кір, киім жыртық, өзі жүдей,
Киім түгіл тамаққа болмай тойым...

Суық күн Балтабайды дүрілдеткен,
Жалаңаш етке киген жыртық шекпен.
Қалжырап, киім жыртық, шарық етік,
Домбығып беті-қолы үсіп кеткен.

Зыр қағып түс ауғанша алаш ұрып,
Көп қойды бір жылғаға ығыстырып.
Паналап бір тасқа кеп отырғанда
Ысқырып солтүстіктен соқты үскірік.

Сұрапыл қарлы боран соқты қатты,
Сауыс боп үсті-басы мұз боп қатты.
Дүлей күш, жадау тұрмыс жанын жалмап,
Балтабай сол араға қаза тапты..

Сүйегін ертеңінде тауып алып,
Анасы зарланыпты қара салып.
Жас жетім қойды жайып өскен аймақ
«Балтабай» содан бері кетті аталып.

Сан жылдар содан бері өтіп жатыр,
Тіккендей Балтабайға алтын аштыр.
Орнатты Алтайға құт жаңа заман,
Түнекті серпіп тастап халық батыр.

Жайнатып жердің жүзін көктем келді,
Көк жиек тұтастырып көк пен жерді.
Шабытым шалқып кетті көрген шақта,
Кешегі ата-бабам өскен жерді.

Келтіріп көз алдыма өткендерді,
Жете алмай дегеніне кеткендерді.
Мен неге ұмытайын туған далам,
Көз жасын көл-көсір ғып төккен жерді.

Жер ме екен көңіл шіркін қиятындай,
Жұп-жұмсақ құстың мамық ұясындай.
Өңірін шапанымның айқара ашып,
Құшақтап жатып алсам сиясың ба ай?

Толқынды құтты теңіз шалқып жатыр,
Бетінде аққу, қазы қалқып жатыр.
Көпіріп ақ көбігі бұйраланып,
Айдының жағалаудан артып жатыр.

Мекені асқан ақын Құлтуманың,
Дегенде Құлтумадай ұл тумадың.
Табиғат әуенімен әуреленген,
Бір жұмбақ сезімімде сұңқылдап үн.

Аққулар айдынында қалықтаған,
Кебездер қарағандай анық маған.
Сызады су бетіне ән жолағын,
Тұрғандай амандасып танып маған.

Боялып шыққан күннің арайына,
Қызыл қаз тең түседі талайына.
Ұшады пар-парымен құс патшасы,
Жақындап келсең болды маңайына.

Нұрамен егіз ұлдай Құланөтпес,
Жақсыкөң Жаманкөзге жатқан шектес.
Аршалы, Талдысайдың қойнаулары,
Сол бейнең көз алдымнан сірә кетпес.

Ризамын ата-бабам келген жерге,
Ерлері еңбек сүйіп емген жерге.
Суарып маңдайының теріменен,
Ұрпаққа дәулет сыйлап берген жерге.

Ақындық арнасында сыр тұнады,
Алысқа құлаш жайып бұлқынады.
Мың-мыңдап маңыраған ақтылы қой,
Сұлтанның тебіндеген жылқылары.

Бұл теңіз мекені боп аң мен құстың,
Табиғат аясында сиқыр күштің.
Жаз шықса есебі жоқ түрлі құстар,
Жабады жауар бұлттай судың үстін.

Келгенде сөздің жөнін атай кетем,
Қандай жан ұзақ өмір жасайды екен.
Кім білсін ондай атты кім қойғанын,
«Баршын» деп бар ауылын атайды екен.

Алдыма қарай бердім құмарланып,
Сағыммен көрінеді мұнарланып.
Ескерткіш Баршынгүлдің «Қыз моласы»,
Жылап тұр жапан түзде сыңар қалып.

Жан бар ма махаббатпен сырласпаған,
Тебіреніп тағдырына мұңдаспаған.
Ерте өткен Баршынгүлдей перзентіңді,
Самал жел берермісің жырлап маған.

Бауырым шын ұғысып өзіңменен,
Көргендей ай жүзіңді көзімменен.
Күй болып көмейіме құйылдың сен,
Үніндей домбыраның безілдеген.

Ескерткіш айдалада ескі мазар,
Жаныңда ойым толқып тұрдым азар.
Қара жер құшағына бауыр басып,
Мезгілсіз ерте өткен тарқап базар.

Басында үкілеген камшат бөрік,
Жаудырап тұрғандайсың қасың керіп.
Сол күннен сыр ақтарып ұзақ күнге
Жаныма отырғандай өзің келіп.

Білем сен ата-анаңа өкпелісің,
Құрбаны даңқ, байлық еткені үшін.
Сен үшін ғазиз анаң зарлап өтті,
Өмірден өзің ерте кеткен үшін.

Сол ару Баршын атты арманда өткен,
Аңыз боп ел аузында қалған көптен.
Мінезі ер көңілді қайсар екен,
Қайтпайтын екі сөйлеп алған беттен.

Елесің еліңде жүр аңыз жиып,
Берді екен жерге қалай көзі қиып.
Ай жүздім, күміс мүсін, жұлдыз көздім,
Жатырсың жалғыз құлаш жерге сиып.

Ойлаған мұратына жете алмаған,
Алысқа арман қуып кете алмаған.
Тұншығып қара түнек, қайғы қапас,
Тар заман томағаңды жеже алмаған.

Мекені Бөрші, Темеш, Тінәлінің,
Жайлауы мыңды айдаған Бірәлінің.
Ескермей жылдар бойы келгем екен,
Алдыңда ата-бабаң кінәлімін.

Баршынгүл Бірәлінің сұлу қызы,
Тең екен жаңа туған айдай жүзі.
Әдепті, ақылды екен, тапқыр екен,
Ішінде алты ұлының бір жұлдызы.

Аз ру ортасында Алтай, Қарпық,
Бұлардан Бөрші – Темеш байлығы артық.
Кәсібі Алтайлардың саятшылық,
Теңізден құс аулайды аршып-тарпты.

Алтайдың Айбел атты мерген ұлы,
Өзіне аумай тартып келген ұлы.
Көзінің қарасындай сақтайды екен,
Арманға жеткізер деп сенген ұлы.

Кең иық, өткір көзді, ұзын бойлы,
Сабырлы, батыр тұлға, терең ойлы.
Әнші екен аты шыққан аймағына,
Бір өзі басқарыпты ойын-тойды.

Оңтайлы домбыраның тиегіндей,
Қалам қас, туған айдың жиегіндей.
Дененің бұлшық еті бұлт-бұлт етіп,
Жалтырар пілдің жонған сүйегіндей.

Тартқанда қыл қобыз бен домбырасын,
Төгетін ағыл-тегіл мол мұрасын.
Әнімен айдын көлдің аққуларын,
Теңізде ықтиярсыз қондыратын.

Аққу құс сен бақытты әніңменен,
Сызылтып су бетінде сәніңменен.
Дүниеде баға жетпес арманың жоқ,
Жүзесің қатар қалқып жарыңменен.

Сөз осы Баршынгүлге Жарбол ғашық,
Аңду көп айта алмайды сырын ашып.
Кездессе үндей алмай қара басып,
Ұялшақ, әлде әдепті, әлде жасық.

Сыр ашу
Жайлауға жиналған ел әлдеқашан,
«Үшсарттың» маңайында алқа-қотан.
Кеш атса жігіт-желең, қыз-келіншек,

Құратын айлы түнде алтыбақан.
Сыртынан сұлулардың әркім ғашық,
Ғашықтық ол заманда болған машық.
Жанына жолай алмас талай жігіт,

Бәрін де Баршынгүлдің мысы басып.
Бұл Жарбол сол ортада кедей жігіт,
Сонда да жақсылықтан еткен үміт.
Жалғанда махаббаттан күшті бар ма,

Бір түні сыр ашысты бірге жүріп.
Әңгіме айт, – деді Баршын, – тұрамыз ба,
Жазықсыз текке гүлді жұламыз ба?
Адамбыз сіз де, біз де және жаспыз,

Үндемей бекер іштен тынамыз ба?
Баршынгүл, әңгімеге кен емеспін,
Әзілкеш байдың ұлы мен емеспін.
Айтар ем ғашықпын деп өзіңізге,

Кедеймін, әттең, сізге тең емеспін.
Естісе бұл сөзіңді басқа күлер,
Жігіттің ағы білмес, бағы білер.
Бар бақыт байлықпенен шектеле ме,

Жер басып адам біткен бірге жүрер.
Ендеше түсін, сәулем, жүрек сөзін,
Мен үшін тіршілікте тірек те өзің.
Тағдырым сүйгеніме қоса көр деп,

Сен үшін мен осындай тілектемін.
Нұрыңнан айыра алмай жанарымды,
Білмеймін өзің қалай қарарыңды.
Ғашықпын сізге, сәулем, мәңгілікке,

Құп көріп алмасыңды, аларыңды.
Керек-ақ құпиялы сырға сезім,
Айтайын мен де сырды тыңдашы өзің.
Болса егер сізден басқа бөтен көңіл,

Оңаша осы арада тұрмас едім.
Жіңішке әйел жолы, білсем бірақ,
Тек қана сұлулық пен бақыт шырақ.
Мәпелеп майдалауға уақыт жоқ,

Өзіңді сағынушы ем жалғызсырап.
Әдепсіз атансам да жұртқа жақпай,
Біл жаным қыз жүрегін кінә тақпай.
Шошытып жібермейін қыран құсым,

Бұл маңнан жүргенім жоқ жігіт таппай.
Қосылғам мен өзіңе баяғыда,
Ғашыққа ғашық құшақ жаяды да.
Кетпеуші ең тұрсам ойдан, жатсам түстен,

Тағдырым бүгін мені аяды ма?
Екі жас жүре берді дәурен сүріп,
Білінбей ел көзіне бөтен қылық.
Бақыттың байлығына жеткізем деп,

Алыстан шақырады арман-үміт.
Болғанда ыстық шілде тамыз айы,
Белгілі құс аулайтын мерген жайы.
Ер жетіп ерте шыққан балапандай,

Еріксіз дәмі тартқан құстың майы.
Қоқиқаз мамырлаған келер аппақ,
Жинайды қысқы азыққа күзден сақтап.
Баптатып баласына бар керегін,

Теңізге аңшы шығар мылтық оқтап.
Ұйықтамай Жарбол сол күн ұзақ таңға,
Білдірмей ұшқан құсқа, жүрген аңға.
Кездесіп Баршынгүлге көп кеңесті,

Сездірмей екеуі де тірі жанға.
Баршынның көңілі жүдеу, өңі сынық,
Ол бұрын көрсетпейтін мұндай қылық.
Жаутаңдап жалынышты қарай берді,

Қапалы қайғы жеңген іштен тынып.
Баршыным, аяулы ыстық алақаның,
Күлімдеп қарсы алшы дала таңын.
Өзіңе ұқсатамын арман құсым,

Құралай киіктердің балапанын.
Теңеймін туған айға ажарыңды,
Өзің деп өмірдегі базарымды.
Алдым ба әлде сәулем өкпелетіп,

Жан қалқам жас шалыпты жанарыңды.
Біз неге көрінгеннен жасқанамыз,
Орнына келсе егер баспанамыз.
Сабыр ет, қалған күнге шыда жаным,

Осы күз Атбасарға аттанамыз.
Күз қайда, – деді Баршын, – біреу қайда,
Алдағы арман, үміт, тілеу қайда.
Жалғанда қосылмайтын мұңлымыз біз,

Мергенім кім түсінер біздің жайға.
Қойыпты әке-шешем малға сатып,
Қырықта әйелі өлген шалға сатып.
Бермекші ақсұңқарын қарақұсқа,

Дәулетке қолындағы барға сатып.
Уәде, салт-дәстүрге қолын сермеп,
Айтылған уақыттан бұрын келмек.
Сол тойға бүкіл ауыл даярланып,

Болашақ күйеуінің түрін көрмек.
Аса алмай айттырған соң тосылам ба,
Мен сонда бұл малғұнға қосылам ба?
Жан-жарым аз ғана күн өмір сүрдім,

Өкінмен шүкіршілік осыған да.
Бірақ та, о, дариға, бар арманым,
Жалын боп туып едім жан анамнан.
Баршыным, жан жарым деп жақтайтындай,

Үйіңе келін болып бара алмадым.
Сен ерсің, бұрыс емес бағалауым,
Дұшпанның елең етпе табалауын.
Тез келіп үлгермесең, мен жоқ болсам,

Қарап шық жаман көңнің жағалауын.
Сүйіп қал, сүйші жаным Баршыныңды,
Мен сенен жасырмаймын бар сырымды.
Естіп қал сыңғырлаған дауысымды,

Кеудемде ең ақырғы жан сырымды.
Мен сені зар илетіп қайда барам,
Артыңа, сабырлық ет болма алаң.
Ата-анаң, ауылың бар, аймағың бар,

Тимесін кесіріміз, заман жаман.
Жаманға қор болмаймын жетсе шамам,
Жан-жарым өзің үшін күйем, жанам.
Тапсырдым су патшасы Сүлейменге,

Әрқашан бақыттымын жүрсең аман.
Аттанып кетті мерген теңізіне,
Артына қарай-қарай жол ізіне.
Қайнайды күш қазандай, дәрмені жоқ,

Бұл сөздің түсінсе де негізіне.
Той үстінде
Бірәлі қыз әкесі теңдесі жоқ,
Ешкімнің бағынбаған пендесі жоқ.

Болашақ күйеу бала Бозтай болыс,
Қырқынжың кісі қарар келбеті жоқ.
Бұл сонда Баршынгүлге күйеу болмақ,
Ағайын тұс-тұсынан бәрі қолдап.

Біржола қалыңдықты әкетем деп,
Сенімді адамдардан сәлем жолдап.
Бозекең ойда жоқта ұрын келіп,
Айтылған мезгілінен бұрын келіп.

Баршынды бар деп қанша қорлағандар,
Күйеудің шошып кетті түрін көріп.
Анасы Баршынгүлдің той үстінде,
Жатқандай өлгендердің жылын беріп.

Тотыдай таранып қыз отауында,
Әркісге егілмеді сырын беріп.
Зар илеп іштен ана күні қараң,
Бақытсыз баласына көңілі алаң.

Әйелдер шашу шашып азан-қазан,
Деп жатыр бақытты болсын екі балаң.
Қызының оңашада отауына,
Қараған болып жиған жасауына.

Құлыным, кетесің-ау көшкен елдей,
Көрмеген келін болып жат ауылға.
Мойындап ар алдында жеңілгенін,
Түсініп анасының егілгенін.

Мен сорлы мал орнына мал боп кеткен,
Жылады әліде бар не білгенің.
Көрсетпей көз жасымды іштен тынам,
Мен кімге алаңдаймын мойын бұрам.

Жыланда жұмыртқамен ұрық шашар,
Сіздерде паналы жоқ құрлы жылан.
Жастықтың бар қызығы кетті кейін,
Жан ана жан сырымды жеткізейін.

Ақсұңқар алыстайды айдын көлден,
Алдымнан жарылқасын деп тілейін.
Жаспын ғой мазақ етпес өмірімді,
Кеш, егер ақтамасам сеніміңді.

Маңдайға жазған істі көріп алдым,
Тап қазір қобалжыта көңілімді.
Ақылың алтын құлыным артық қандай,
Өткірсің айтар сөзді тартып қалмай.

Иіскеп маңдайыңнан ақ күмістей,
Қош иісі төңіректі аңқытқандай.
Жан ботам, жүрегімді тербедің-ау,
Анаңды ақылыңмен емдедің-ау.

Ұйытқыған жайландырып көңілімді,
Көтеріп көп сөзіңмен демдедің-ау.
Алаңсыз кетті анасы той қамына,
Ой бөліп құдаларға сойғанына.

Шақырды қыз-келіншек, жігіттерді,
Көңілін көтерсін деп ойлады да.
Көңіл ақ, махаббаты таза болды,
Сонда бұл қандай ғана жаза болды.

Басқадай жол таба алмай келесі күн,
Қыз Баршын құба белде қаза болды.
Қайран гүл арманына жете алмады,
Қосылып сүйгенімен кете алмады.

Қараңыз қызғалдақтың ғұмырына,
Фәниден мұңсыз болып өте алмады.
Аңырап, туған-туыс, халқы қалды,
Сүйгені жоқтау айтып жалқы қалды.

Арада қилы-қилы заман өтті,
Ақыры аңыз болып арты қалды.
Өмірі махаббаттан болған мерт-ті,
Аңыз боп ел ішіне тарап кетті.

Көпшілік әрі-бері ақылдасып,
Осы жер «Баршын аулы» болсын депті.

Нұраның әсем сұлу жағасында,
Шайқалған құрақ талдың арасында.
Дем алып көңілденіп жұрт отырды,
Шаттығы симай тасып шарасына.

Сусында қалқып жүзіп үйрек пен қаз,
Секіріп су ішінде шабақ та мәз.
Балалар су сабалап ойнайды еркін,
Қуантып жан біткенді көңілді жаз.

Тыңдатып біреу отыр әңгімесін,
Адамның әңгімемен алып есін.
Түрлентіп, құбылдырып, даусын кенеп,
Аңыз қып айтып отыр ертегісін.

Ертеде Нұра деген қыз болыпты,
Сол қызды саялап кеп ел қоныпты.
Бірақ та Нұра мұңлы, ашпай қабақ,
Ішіне қайғы, қасірет шер толыпты.

Әркімдер жолығады жаяу келіп,
Нұраға тәжім етіп сәлем беріп.
«Апыр-ай, не болған» деп таңданады,
Өзінен өзі солып, біткен көрік.

Не болған, ару Нұра, саған дейді,
Басқадан сенің артық бағаң дейді.
Айтсаңшы сырыңды ашып, жасырмай-ақ,
Көңіліңді не болса да табам дейді.

Не барын ойында оның ел білмейді,
Жадырап жарқын жүзбен бір күлмейді.
Жалғыз-ақ желмен, бұлтпен сырласады,
Өзгеше қабақ жазып үндемейді.

Қуаңдап сарғайған қу жердің жүзі,
Ызғарлы келіп жетті жылдың күзі.
Тырналар тырауланған қайтып жатыр,
Тігілді құстарға кеп Нұра көзі.

«Қай елден келесің, қандай жерден,
Жалынды, әңгіме айт, деп естіп көрген.
Мұңына мұңлы арудың үн қосқандай,
Білетін сырын шертіп таяу келген.

«Біз көрдік алып жігіт Ертіс деген,
Бір маңғаз елдің көптен қамын жеген.
Қайғырса елмен бірге қайғырады,
Бейнет жоқ елмен бірге ол көрмеген.

Бұл күнде сенен де ауыр оның мұңы,
Жігіттің бағы тайып, түсіп құны.
Жауыр қып күндіз-түні кең жауырынын,
Салмақтап бай-көпестің артқан пұлы.

Мұны айтып жыл құстары кете барды,
Құшақтап Нұра қалды қайғы-зарды.
«Шер тарқап кетер еді қосылсақ» деп,
Күндіз-түн ұйқы көрмей, ойға қалды.

Арманы алыстағы асау Ертіс,
Кетпеді есінен бір көрсе де түс.
Бұлттан да сәлем айтты құмар болып,
Қайғысын жеңілтпек боп өртеген іш.

Жіберді бір хат жазып Шідертіден,
Бойдағы хабар беріп бар дертінен.
Адасып жапан түзде қайтып келді,
Көрмеген бұрын шығып ел шетінен.

Мұнысы жан күйдіріп жаман батты,
Айықпай ауыр дерттен Нұра жатты.
Жалынды аспандағы ұшқан құсқа,
«Жеткіз, – деп, Ақ Ертіске жазған хаты.

Күтсе де күндер өтті хабар болмай,
Басқаға ақ Ертістен көңілі толмай.
Жөнелді ақырында бетіменен,
Орнығып бір орнында жайлап қонбай.

Көз жасы жылағанда өзен болды,
Елдің де, арудың да өңі болды.
Ойлады: «Қаңғып, безіп кетейін» деп,
Анықтап білмесе де барар жолды.

Арқаның бір серісі Құланөтпес,
Қаз-қатар Нұраменен біткен шектес.
Білдіріп ішкі сырын сәлем айтты,
Демеді: «Ұсынғанмен қолым жетпес».

Байыздап оған қарап тоқтамады,
Ақ Ертіс көңіліндегі жоқтағапы.
Жазылмас жанға жаман жара салды,
Бір елеп хабар салып соқпағаны.

Артынан туыстары улап-шулап,
Жібермей тоқтатам деп болды қумақ.
Алдымен Шерубайдай іні жетті,
«Бауырым, барасың деп неге тулап?»

Құндызды, Көкпекті мен Есенгелді,
Біздерде қалмаймыз деп соңына ерді.
Тағдырдың тақсіретін бірге тартып,
Басына не түссе де бірге көрді.

Жатады жыл артынан жылдар өтіп,
Арудың қайғы басқан сәні кетіп.
Кенеттен түн түнегі түріледі,
Бақыттың алтын сәуле нұры жетіп.

Ақ Ертіс жас жігіт боп ажарланып,
Екі бет қызарғанда от боп жанып.
Құмартқан талай ғасыр қосылсам деп,
Нұраға мойын бұрды есіне алып.

Қол созып қуанышпен күлімдейді,
«Күткенім көптен аңсап өзің» дейді.
Бөгет жоқ қосылуға міне бүгін,
Бақыт пен ерік алған кезім дейді.

Қосылады осылай екі ғашық,
Елжіреп бір-біріне қойнын ашып.
Симайды арнасына ел ырысы,
Суындай Ертіс-Нұра шалқып тасып.

Шешілді шешпеген сыр талай ғасыр,
Болар ма сыр бағасы мұндай асыл.
Ғажайып бұл өлкені таңырқатқан,
Той болды арқада бір айран-асыр.

Бұл тойға шашу шашып Есіл келді,
Сыйлығын өз қолымен орнап берді.
Сақтамай ескі өкпесін Құланөтпес,
Кеудесін қуанышпен достық жеңді.

Кеңгірге келіңдер деп сәлем айтты,
Талай жас тойда болып келіп қайтты.
Шашырап енді жеке жүрмейік, – деп,
Келісіп нықтап айтты бұл жайтты.

Шөл болса, Арқа жоны кеше ғана,
Сарғайып шөлі қанбай жатса дала.
Желкілдеп бау-бақшасы өсіп тұрған,
Далама салтанатты енді қара.

Қосылып Есіл, Нұра, Құланөтпес,
Сарысу, Кеңгір бәрі болды шектес.
Ақ Ертіс арналарын толтырып тұр,
Қарасаң бір шетіне көзің жетпес.

Құба жон қурап жатқан дария болып,
Балығы, үйрек, қазы симай толып.
Қаптады өрісте мал, егін өсіп,
Миуалы бау-бақшаға елі қонып.

Келеді жоғары өрлеп екі кеме,
Ұмтылып асыққандай әлденеге.
Жақындап Теміртауға таянғанда,
Тоқтады пристанның ішіне ене.

Артқаны тиеп алып толған балық,
Көрген жан сүйсінеді қайран қалып.
Ашылып желбезегі тулап жатыр,
Шыққандай жаңа ғана судан алып.

Келіпті Қорғалжын мен Теңіз жақтан,
Кемелер суыт жүріп балық артқан.
Жесін деп жас күйінде қала халқы,
Еңбегі балықшының сый қып тартқан.