Заман-ақыр болған жоқ,
Жамбыл сөзден қалған жоқ,
Ел жайлаудан көшкен жоқ,
Көктен жасын түскен жоқ,

Сендер шетке қағатын
Жамбыл атым өшкен жоқ!..
Мен баяғы Жамбылмын
Әлі сезге даңғылмын.

Қыртыстарың сүймейтін
Мен сендерге не қылдым.
Қайсыныңның үйіңе
Қайыр тілеп қаңғырдым?!

Жаным барда кеудемде
Сендерден кем, болмаймын
Дүрілдетіп жер-жерде
Өлең-жырды толғаймын,

Домбыраға қол соғып,
Иығымды қомдаймын.
Тек кездесіп қалмаңдар,
Ыңғайына сондайдың!

Халықтың енді міне жетілгені,
Құрыштың білінбейді кетілгені.
Аталып Қазақстан ел боп туып,
Үй тігіп, ірге қалап бекілгені,

Елімнің сансыз жылдар қоршап тұман
Өмірінде азап шегіп өкінгені.
Советтің үкіметі көп жасасын!
Намысты жауымызға кетірмеді.

Болайық үкіметке кедей ұйтқы,
Секілді, темір тіреу көпірдегі,
Жарқырап тұла бойды шаттық кернеп,
Ажарым шырайланды бетімдегі.

Ағытқан бар арының арғымақтай
Қыйырдан қыя шауып лепіргені,
Сенімен туған елім біте қайнап,
Жан емен әңгіменің шетіндегі.

Сондықтан, бабаң Жамбыл әнге шырқап,
Қырандай қос қанаттың серпілгені.

Уа, қарағым келіншек!42
Сатшы маған майыңды.
Білем сенің жайыңды.
Базарға май сатам деп

«А, Нұржан қаламыңды қолына алшы,
Дауысыңды құйқылжытып әнге салшы.
Емеспең топтан озған кәрі тарлан,
Кеудеңде қалған жоқ па бірер тамшы?»,—

деп Наушабайдың Нұржаны өзіне айтқандай:
А, Жамбыл кезің келді сөзің бастар,
Барынша құлаш созып, аяқ тастар!
Алдында жана өмірдің өркендері,

Өрмелеп келіп тұр ғой сөзің қостар.
Айтқызбай саған тіпті ерік қоймас,
Енбекпен еркін өскен мына жастар.
Еріксіз думанға да түсіп ең ғой,

Жастарға тәбәрігің *1 бар ма тастар.
Ақтаршы сандығыңның аузын ашып,
Едің ғой тілдің кені біткен нәсіп,
Бұлағы қара өлеңнің таусылар ма,

Қалмастан тым болмаса бірер қасық?
Күйін шерт домбыраңның, таста әнді,
Қинамай — қол жетпеске текке жанды.
Тәспықтай*2 шумақталған термең қайда?.

Сал соған, кәрі тілден тамыз майды.
А... у!.. Термемен сөзді бастайын,
Жас жігерлер алдында,
Топтан озған тарлан ең,

Шабысыңнан тандың ба?!
Тұяғың тозып, топас боп,
Китіңдеумен қалдың ба?!
Шаршы топқа түскенде

Шабысы болар шалдың да!
Ой! Домбыра алып қолыма
Он жасымнан сарнадым,
Дәл жетпіске келгенде

Жүгірістен танбадым.
Бүгінгідей есімде:
Думанды жарып әнменен
Семейге де барғаным.

Топтан озып онда да
Бәйгінің алдын алғаным.
Алғаным құрсын қайтейін,
Опасыз жалған сұм өмір

Мені текке алдадың.
Бүгінгідей жыйында
Бір сағаттай болмадың.
Ұлы жарыс алдында

Шырқата әнді салмадым.
Жоққа есеп жастардың
Алдында Жамбыл болғаным.
Қиыстырып кестесін,

Әннің салып дестесін
Тарихи жыйын алдында
Бәйгіні шауып алмадым.
Ендігі тілек біреу-ақ

Қимылдап қал, тіл мен жақ.
Сөз танабын астарла,
Дәуірлеп өскен еңбекте
Суыт шапқан еңбекке,

Жастарға тәбәрік тастарға,
Не қылса да Жамбылға
Енді жастық кез келмес,
Жүрегінде сақтаулы

Асыл сөзі өзгермес,
Сендердікі бұл заман,
Оған талас сөз болмас,
Қорытса да қаншама.

Өзгеріп алтын жез болмас.
Аяққа шұлғау қылса да
Асыл жібек бөз болмас.
Балшық қосып соқса да

Дүррі гәуһар тас болмас.
Жамандық адам өзінен
Болатындар жас болмас.
Қайшылай тасқа соқса да

Болаттың жүзі пәс болмас...
Тыңдап көр Жамбыл қартыңды
Сендерден сірә кем түспес.
Жырдың асыл кенімін,

Айтысқандар менімен,
Талай-талай жеңілген.
Қыза шапса шын тарлан
Жері болмас тең түспес.

Айғайласа да шын ақын,
Әні болмас ел білмес!

Ерназардың колхозы
Ұйқысын таңнан ашқанда,
Масайрап күн әлемге
Нұp сәулесін шашқанда,

Колхозшылар топтанып,
Жиналысып келісті.
Жасыл, жым-жырт далада
Келіп сәлем берісті.

Көкшіл су, шөбі гүлденген,
Жібектей жылы жел ескен.
Мал басып пенде жүрмеген,
Деді маған жігіттер.

Дедім: «жақсы соңыма ер!»
Атыма мініп гүл жайнап,
Кеттік жүріп малды айдап,
Жайлауды көріп жылқылар

Шұрқырасып, салды ойнақ.
Қуанышты колхозым,
Жайлауға қонып ен жайлап,
Жақұттай алтын таң атып,

Жұлдыздың көз қысқанын
Көрдім көкте қалықтап
Ақ иықтың ұшқанын.
Көз алдыма Алатау

Меруерттей шалмасы,
Таудан құлай аққан су,
Бауырында өскен алмасы.
Қиялай өскен қарағай

Таныс өлке арнасы.
Көзімді жұмып отырып
Жайлауды мен табамын.
Шұрайлы жерге колхоздың,

Күнсіздерге күн болған,
Жер жүзіне нұр болған,
Ақылдың кені данышпан;
Езілгенге қол берген,

Кемтарларға жол берген,
Заманның ері арыстан,
Адасқан халық зарыққан,
Азаттық қылып бақытқа,

Сәулеңді келіп табысқан.
Дариядан артық ақылың
Төбең биік «ғарыштан»,
Қартайғанда бір көріп.

Зират етіп қайтуға
Жамбыл келді алыстан.
Жер жүзінің кіндігі, —
Мавзолейдің тасында,

Жер жүзінің шырағы —
Кремльде — қасыңда,
Жолыңды таймай ұстаған,
Бахытқа жұртты нұсқаған,

Артық туған шәкіртің —
Сталин отыр басыңда.
Тауап етіп өзіңе,
Сталиннен жөн сұрап,

Кетуге келген көп халық,
Көріседі осында.
Уа, данышпан сабазым!
Езілгенді теңедің,

Зарыққанды жебедің,
«Жер жүзіне шам-шырақ
Орнатамын!» — деп едің.
Миллиондаған халықтың

Сүйеніші едің, белі едің.
Бұрынғы кезде шеткері
Қалып, санға қосылмай
Жүрген қазақ елі едім.

Мені де сен теңедің,
Ұлы көшке ілесіп,
Алдымда басшы Сталин,
Соңынан еріп жөнедім.

Дәулетке батып белшеден,
Ырысқа қандым, кенелдім.
Заманнан бергі құрсаудың
Сен ағыттық тиегін,

Жер жүзінің кемтары
Сүйеген саған иегін.
Сенен алып нұр сәуле,
Қуатым толып, күш өсіп,

Бекіді менің сүйегім.
Бәрін бірдей құнарттық
Алпыс екі жүйенің,
Адамзаттың асылы

Аруағыңды ардақтап,
Көпті көріп көндіккен —
Ақшыл тартқан басымды
Алдыңа келіп иемін!

Домбырасын серік қып
Өткізді Жамбыл ғасырды.
Өлеңді төгіп, өрнектеп
Асулардан асырды.

Қара терге малынып,
Еңбегі кетіп далаға,
Тойса тойып тамағы,
Тоймағанда аш жүрді.

Қалың халық көтерген
Өмірдің ауыр, зіл, тарын,
Жылдан жылға тасыды.
Саңғыратып даланы

Әнді шырқап көлбедім.
Өлеңмен ойып оюды,
Сөзді мініп желдедім.
Сонда менің кергенім,

Құнарсыз дала, қаралы, ел,
Күңіренген, зарланған,
Қанын сорған жыланнан
Ғасырлар арыла алмаған.

Көз жіберсем алысқа:
Көпті көрдім дегенім —
Көп зарыққан ел екен.
Шексіз дала дегенім —

Ұлтарақтай жер екен.
Ерлерді көрдім дегенім —
Ep емес екен, кем екен.
Хандарды көрдім дегенім —

Халыққа қонған шер екен
Тауды көрдім дегенім —
Тау емес екен, дөң екен.
Өзен, көл көрдім дегенім —

Көз жасынан сел екен.
Кемдіктің кесіп бұғауын,
Енді азаттың кұсы боп,
Халқым, кірді берекең!

Қайғыдан халқым арылып.-
Бахыт құсын ұстадым.
Адамзаттың данасы
Ленин менен Сталин!

Халықты қалың көтеріп
Жоғалтты өмір қыспағы».-
Қарық қылды дәулетке
Алыста қазақ ауылын,

Қырғыз, өзбек қыстағын
Алатау, Алтай зеріне
Қолы тиді ұстаның,
Сардалада темір жол,

Зәулімді шарлады
Күміс қанат құстарым.
Қаптаған мал, ен дәулет,
Бахыт, өмір, сән-сәулет,

Әшекейге бөленді
Советті Қазақстаным
Лениннің шәкірті,
Сталиннің серігі —

Молотов, тыңда, тереңім!
Ұлы көсем екеуің,
«Халықтың өссін дәулеті,
Нығайсын колхоз» деп едің.

Алыста жатқан елімді
Қолтықтадың, демедің.
Сол басшылық жемісі —
Қозыға толы көгенім.

Тұлпар болды көбеңім„
Түр кіргізді далама
Шексіз мақта, көп егін.
Алтын, күміс, қорғасын,

Мұнай, көмір, жез бен мыс
Жылдан жылға көбейіп
Кеңейтіп келед көлемің.
Мұқтажы жоқ елімнің, *

Үйінен табад керегін.
Қарағанды, Қарсақпай,
Эмбі менен Балқаштай,
Кеннің әлденешеуін,

Тағы тауып беремін.
Осыны саған айтуға,
Бахытты халқым атынан,
Домбыра алып жөнедім.

Молотов жаным, қабыл ал,
Алып келдім алыстан,
Бахытты қазақ халқының
Махаббатты, жалынды,

Қылышынан қан тамған,
Найзасынан зәр тамған,
Іргелес елді жылатқан,
Ордасын, туын құлатқан:

Алтай мен Орал арасын
Борандатқан, шаңдатқан;
Талай елді қандатқан,
Талай жерді қаңыратқан —

Ардақты ма Шыңғыс хан?
Дейміз бе біз: Шыңғыстың
Атағы асқан, күші асқан
Клим Ворошиловтан?

Я болмаса ертегі
Дейміз бе Ғали арыстан:
«Ғали тауда, далада
Жын, перімен алысқан;

Дәуменен найза салысқан,
Диюменен жарысқан,
Зұлпықарын сілтеген,
Сілтесе қылыш тас кескен,-

Жеті қабат жерді өткен,
Кідірмеген тоқталып,
Ұстамаса Жебірейіл,
Көтерген жерді өгізді

Өтпекші екен қақ жарып»'
Ертегіде ер Ғали
Осылай болып көрінед —
Өтірікті шын қылған

Бұл құлығы молданың,
Теңерміз бе Ғалиді
Ел сүйетін Климге!
Ескендірді мақтаман,

Рүстемді де даттаман;
Олар біздің Климдей
Бола алмаған, болмаған!
Манас шыққан қырғыздан

Ол да мұндай болмаған.
Кенесары, Наурызбай
Жауына қарсы оқ атқан,
Оғын қардай боратқан,

Олар да мұндай болмаған!
Тарихты болжап шолысам —
Қандай батыр болса да,
Жеңілмей өткен бірі жоқ,

Қанша атағын жайса да,
Қалың әскер қолының,
Қырылмаған күні жоқ.
Шабылмай қалған жері жоқ

Бүлінбей қалған елі жоқ.
Жауға жерін бермеген,
Тигенде қылыш сермеген,
Сынаспақ болған дұшпанды

Шыбын құрлы көрмеген,
Ат мінбеген жаратпай,
Әскері темір болаттай
Жеңілуді білмеген;

Байтақ жерді қоршаған,
Жалпақ елді қорғаған,
Ленин ерден оқыған,
Сталиннен үйренген —

Ворошилов батырым,
Артық көрмен еш жанды,
Ел сүйген сендей ерімнен»
Сол еріме енші етіп

Арнап бағам бір құлын,
Өсіремін мәпелеп,
Кіp шалдырмай бір қылын.
Тайдан құнан шығарып,

Дөненінде үйретем
Ат болудың қылығын
Сөйтіп баққан құлынды,
Тұлпар етем мінетін

Алдыңа іздеп кеп тұрмын,
Саумысың басшым ініміз!
Жаңарды ғой бұл кезде
Заманымыз, күніміз.

Келіп ең өзің аулыма,
Ұстап едің қолымды,
Көрініп еді халқыма
Жылы шырай жүзіңіз.

Құйылып еді. құлаққа
Ақылды дана сөзіңіз.
Тойлы думан күнімде
Колхозыма келіп ең

Мәңгілікке мекенге
Жерімді бөліп беріп ең.
Өседі қазақ елі, деп,
Жүрегіңнен сеніп ең.

Сені қатты сүйіп ем,
Жаныма тең көріп ем.
Содан бері қыс етті,
Жаз да келді жайраңдап,

Трактормен қотарып,
Тындырып қойдық жерді айдап,
Түйем шықты өріске
Боталары маймаңдап.

Қойым ерді қаптайлап,
Қозыларым салды ойнақ.
Жылқыларым шұрқырап,
Төрт түлікке толды аймақ,

Осынау аулым колхозда
Малшы да мен, жыршы мен,
Өлеңдеткен айқайлап.
Жайлауға шықты үй тігіп

Алатаудың бауырына.
Салдық малды төрт түлік
Таудың семіз бауырына.
Малға бекем болыңдар, —

Деп тапсырдым қауымға.
Өзім шықтым сапарға,
Сәлемдесіп қайтуға
Мәскеудегі бауырыма,

Қабыл етсең бауырым,
Шақыра келдім қайтадан
Қонаққа сонау ауылыма.

Елімнен Мәскеу жеткенше
Жазыла түсіп жол жатыр,
Көк орай шалғын жер жатыр,
Асқар-асқар тау жатыр,

Еңсесі биік дөң жатыр,
Айдын шалқар көл жатыр,
Көлден де көп ел жатыр,,
Шетіне көз жетпестей

Ақ-Еділдей сел жатыр.
Осынау ұзақ сапарға
Желмаямен жетермем,
Керуен қурап түйеден

Асқар таудан өтермем;
Төрт аяқты жануар
Қалса шегіп болдырып,
Құла дүзде қондырып,

Қайғыменен өтермем?...
Ерттемедім жүйрікті,
Қомдамадым түйені,
Жүйріктердің жүйрігі;

Жүкті поез тиеді.
Жұртпен бірге мені де
Жөнелгенде тербетіп,
Ағытылды шабыстың.

Жан көрмеген тиегі.
Қақ жарылып жол берді
Сырқырап таудың сүйегі
Гүлді дала, шалқар көл

Қол былғады қуанып,
Қолқалап жеңгіш иені.
Сүт пісірім кешікпей,
Аңқыған жүйрік жөнелді.

Каганович әмірімен
Жаяуым құсқа теңелді.
Сталиншіл әділ ер
Қондырып жолға жұлдызды,

Салдыртып болат көпірді,
Қызыққа халқым кенелді.
От арбаның ішінде,
Мамық төсек үстінде,

Бесіктегі баладай
Жамбылың мәз боп бөленді.
Қазақстан даласын
Орады Түрксиб шеңбері.

Паровоздың тізгінін,
Қағады елдің ерлері.
Түтіні қара бұрқырап,
Күндей көзі жарқырап

Биігіңе өрледі.
Қарағанды, Балқаштың
Көмір мен мыс кендері.
Біріне бірі қосылып,

Теңіздейін тербелді.
Осының бәрін қарасам,
Қарағым сенің қайратың,
Сталиннің жан досы

Арыстандай айбатың!
Аударып ерім тастайсың,
Алдырмас болса қайда шың,
Ұйқы көрмей, бел шешпей

Сұңқары боп елімнің,
Шығарып жүрсін, пайдасын.
Жеттім міне, Мәскеуге
Жер қойнында тағы жол.

Мрамрлы метром
Алтын сарай бейне зор,
Атқан оқтай поезы,
Зырқырайды шапқанда ол.

Жұлдыздан көп жарығы
Сан жетпейтін неткен мол.
Жер жүзінде болып па?
Осынша қызық тамашам!

Мынадай алтын сарайға
Бас сұқты екен қандай хан
Ер болсаң бол Лазарьдай,
Хан үшін емес, халық үшін

Жердің қойнын қашаған,
Тереңнен сарай жасаған!
Арта берсін айбатың
Каганович жан балам,

Аса берсін қайратың
Бейне құрыш қайнаған,
Өне берсін еңбегің,
Гүлдей болып жайнаған,

Таба бер тыңнан олжаны
Сталиншіл күшіңмен
Оттан да, судан таймаған,
Мен ақының болайын,

Даңқыңды жырға қосайын
Бұлбұлың болып сайраған.

Біз дастарқан үстінен
Отырмыз міне, дәм татып!
Бір орыс, екі қазақпыз,
Мәз-мәйрам әнге шырқатып,

Ақ самаурын алдында
Тәтті шайы бұрқырап,
Анда-санда жырлатып
Көрсеткендей қошемет

Қояды бізге тіл қатып.
Отырмыз біз үшеуміз
Бір кісінің ұлындай.
Ойнаймыз да күлеміз

Тебіскен тай мен құлындай.
Үстімізге тағы да
Келсе де, қалмақ, грузин,
Алыс елдер ұлдары

Қытай менен Қырымдай.
Бұдан да қызық болар ед
Келелі іске ырымдай.
Қарсы алар ек ашып сыр,

Достық берік, жүрек бір.
Сөзіміз қалмайд ұғылмай.
Мынау үлкен Мәскеуім
Терезеден көрінген —

Отаным алтын ошағы
Думанға шаттық көмілген.
Жарқыраған жұлдызы
Кремль мынау тұрғаны,

Рахмет нұры себілген.
Төрт мұнара тамаша,
Көзің тоймас қараса,
Бахыттың арыс ғарышы,

Әлемге кербез керілген.
Сол жұлдыздар астында
Сталин көсем тұрады.
Ен тіршілік иесі

Жарық дүние шырағы,
Мәскеу мен қазақ ауылын —
Жуыстырған дәнекер,
Мәңгі бақи тұрағы.

Бар әлемнің ұлдарын
Туыстырған дәнекер,
Ұлы Октябрь пырағы.

Тоқсандағы Жамбылға
Толқынданып сөз келді.
Көктеменің көгіндей,
Кәрі өмірім өзгерді..

Ел еңсесін көтерген.
Шаттық заман кез. келді.
Өмір берді Сталин,
Бозбаламын мен де енді.

Алтын орден алғаным
Терең жырдың тиегі.
Көрікті Отан алдына
Ақын жырын үйеді.

Қайнаған іс, қалық күш,
Қаһарманын сөз қыла,
Ақ иық қыран құс боп ұш,
Сайра шешен домбыра.

Бой балқытқан үніңмен
Жалпы әнімді бір шайқа;.
Тұрмыс оңды, көңіл шат,
Еліндегі жырды айта.

Винтовкасын кезеніп,
Сарбаз шықса соғысқа,
Домбырасын безеніп,
Жамбыл барад соғысқа..

Жамбыл және М. И. Калинин
Жаудың мойнын жұлдыра
Сарбаз шапса қылышын,
Жау жүрегін сындыра

Жырдың салам құрышын.
Жырдың терең болуы
Ұлы Сталин желісі.
Күшті қуат мендегі

Бахытты елдің өрісі.
Ол, Сталин, — күн нұры,
Қымбат күннің жарығы.
Бердім саған жүректі,

Ұлы Отанның халығы.
Жолбасшы көсем, ұлым деп,
Еңбекші халық таныды.
Данышпан сенің алдыңнан

Қазақстанға қайтамын,
Сенен алған қуатпен
Халқыма өлең айтамын.
Барып әзір Отанға,

Байтақ жазық далаға,
Шаттық жырын жырлаймын
Жырымнан ашық нұр жаға!

Шарықтап арасында бахытты гүл,
Ән шырқа, еркіндетіп азат бұлбұл!
Құшақтап күміс күнді тәтті дауыс,
Аймалап жердің бетін төгілсін жыр.

Естісін әлем тегіс туған бақшаң
Құлпырып күннен күнге төккенің түр.
Жемістің салмағынан басын иген —
Бұлақты, қызыл гүлді сайраған тіл.

Шынарға айт: емін-еркін өссін биік,
Қызғалдақ — оған да айт, — жайнатсын гүл.
Тыңдайды сен сөйлесең құлақ салып,
Күй-күйлер басқа бақта тұрған бұлбұл.

Ынтығып өлеңіңді сағынады
Қазақтың бұлбұл құсы ақын Жамбыл,
Данышпан, кайтпас жүрек ел көсемін,
Өсірген осы бақты ерді өлең қыл.

Сталин — Отан күні, халық жазы,
Ол Отан саған да бір, маған да бір.
Ғасем Лахути

Бахытты ел бас қосқанын етіп өлең,
Лахути, парсыша сен жаздың сәлем.
Елжіреп дауысыңа шын жүрегім
Қазақша мен де саған жауап берем.

Сенің жырың халық жыры — халқы тәжік,
Бұлбұлдай шырқатады әнге салып.
Мен айтсам қазақ халқы ән қосады,
Шаттықтан жыр кетеді әлемді алып.

Бахытты жыл, алтын күн нұры астында
Сайрандап ән қосады біздің халық.
Өлең, жыр аққу құстай тізбек тартса,
Артынан өреді күй кекті жарып.

Тыңдашы, Дағыстанның тауларынан
Өлеңі Сүлейманның бұлақ ағып,
Белорус даласынан ақын Янка
Шырқайды ол, о да әсем әнге салып.

Ұлы отан сансыз тілде, үн қосады
Бірігіп орыс, түрік, қазақ, тәжік.
Сорғалат, көтер даусың, әндет әсем,
Ұрпағы Фердаусидің ақын Ғасем.

Шынардың астын қуған бұлақтай боп
Сылдырлар бізбен бірге миллион шешен.
Жыр болды отанымыз, ұлы жұмыс,
Тайсалмай жауды кескен алмас қылыш,

Халық достығы, татулық, туысқандық,
Ен байлық, зор қуаныш бахыт, тұрмыс.
Зорлық пен зұлымдықтың жоғалғанын,
Жер күліп, дарығанын бақ пен ырыс.

Лахути сал көзіңді, жайнады бақ,
Ол бақта жайқалып тұр гүл, қызғалдақ.
Жұпар иіс бой балқытып, ойды тербеп,
Күміс шық жалтырайды маржандай-ақ.

Кек жиек кезді ұялтып еркелейді,
Меруерттей ашық аспан тұр жарқырап.
Иранның жібегіндей желі майда,
Тотыдай нәзік үнмен тұрған шырқап.

Таныдым қартайғанда өмір сырын,
Дүниенің төрт бұрышы ой мен қырын.
Жер астын, теңіз түбін, дүние шетін,
Асқарын, асқар таудың, жері шырын,

Соқыр ек, енді әлемді тұрмыз танып,
Күніміз — ұлы Сталин берді жарық.
Аттанды жарық күнге, кең байтаққа
Теңдікке Октябрьде жеткен халық.

Ең жақсы жер жүзіне заң жүргізген,
Адамның данышпаны асқан алып.
Ардақты ғасырларға даңқы кеткен,
Нұрымен халықтарды еткен қарық.

Лахути, екеумізде бір ғой тілек,
Астында бір жалаудың соғар жүрек.
Түрлі тілмен бір мақсат өлеңдетіп,
Жырлаймыз халыққа бірдей достық, тірек.

Ғазалы парсы елінің, қазақ жыры
Қосылып толтырады бірін-бірі,
Мадақтап ел ағасын, жұрт данасын,
Шырқаған азат елдің шығады үні.

Заманға аты шыққан асыл ерге,
Тең емес көк жұлдызы, жердің гүлі.
Кәрі ағаң сол көсемді жырлайды әлі,
Тарихтың оны жырлар мың бұлбұлын

Кез келді ой тиегін ағытатын,
Қолыңа ал, домбыраны Ғасем ақын,
Ән шырқап Сталинді жыр қылайық,
Алыбын асқан дана адамзаттың.

Ғасырлар біздің күйді, біздің жырды
Мың халық болсын мәңгі шырқататын.

Бойымда қайнап кекті ашу,
Қаһарын төкті домбырам.
Өлеңім от пен у шашты,
Шапшыған бойда қызды қан!

Арқырап аққан өзендей,
Тасыды ашу аулымнан.
Буырқанды, бұрсанды
Мені туған күшті Отан

Ашу неге қызбасын —
Ұсталып отыр үш хайуан:
Троцкий деген ит
Қанды аузымен құтырған,

Қаппақ болған жерінде
Қандата соқтық тұмсықтан.
Зиновьев қара бет
О да қанға ынтыққан,

Каменев деген қасқырдың
Бұғауладық тұмсығын,
Азуын жұлып, ырситқан.
Соңдарында қорқаулар

Түнді таңдап жүр екен.
Отанымның бақытын
Алмақ болып жүр екен.
Базарына фашистің

Салмақ болып жүр екен.
Су орнына қан ішіп
Қанбақ болып жүр екен.
Сталинге оқ атып,

Сүйген елдің жүрегін
Жармақ болып жүр екен.
Қойынға кірген жыландай
Жатпақ болып жүр екен.

Кремльдің жұлдызын
Қақпақ болып жүр екен,
Адамзаттық жүрегін
Шақпақ болып жүр екен.

Күллі әлемнің ай, күнін
Атпақ болып жүр екен.
Ұшар ма жылан аспанға,
Ұмтылса күнге жетер ме?

Жер хайуаны түйеге
Бүркітше қанат бітер ме?
Ұлығанмен қасқырлар
Жұлдызға зиян етер ме?

Жанған отқа иттердің
Қанды тісі өтер ме?
Сталинім күн болса,
Иттердің ит екені

Айтыңдаршы, бекер ме?!
Көретін көзім — Сталин,
Сөйлейтін сөзім — Сталин,
Жүрегім — жаным Сталин!

Тірлігім — қаным Сталин!
Сталиннің дұшпанын
Бұғауладым, ұстадым.
Бұғауланған дұшпанды

Атылсын! — дейді, ауылым,
Поселка, қала, қыстағым,
Оқ берсін иттер жазасын;
Жасасын, күнім Сталин!

Алатау шыққан күнмен мұнарланып,
Нұрлана, сәулелене тұрды жанып,
Күмістей жұлдыз көкте, алма бақта,
Үн шашты радио толқынданып.

Сол үнді мен тыңдадым құлақ түріп,
Қуанды қарт жүрегім аласұрып,
Тұрғандай иранбақтың ортасында
Бұлбұлдай төгілтейін жырды құйып

Асқындай алыстағы Кремльден,
Тасқындай қол шапалақтауды көрген.
Оята жердің жүзін, жүрек жылыта
Өрге өрлей данышпанның үні өрбіген!

Үн тыңдап тыныштыққа жиһан батқан,
Тарихи уақыт бүгін сағат соққан.
Тербете трибунды құрыш дауыс,
Баяндап көсем сөзін саңқылдатқан.

Грузин тыңдап тауда, қазақ қырда,
Белорус, зыйрян елі гүлді орманда,
Халқымыз данышпанның әрбір сөзін
Сақтаған көкейіне тыңдағанда.

Сөзінде құрыш қуат жалындаған,
Сұлулық, сенімділік сағындырған.
Мейрімді жанға жайлы аталық сөз,
Кіршіксіз ойын таза ұғындырған.

Жанды сөз жаңа заңнан, дүниені —
Орады, күннен жылы ойды-қырды.
Жасырақ ағұстағы жемістен де,
Жұлдыздан сұлуырақ, таңнан нұрлы.

Ұмытпан ноябрьде осы күнді,
Сондықтан домбыраны, әнді, жырды
Шырқадым, шын жүрекпен халықтардың
Қалтқысыз атасына шаттық күйді.

Сен мәңгі данышпандар данышпаны!
Қолыңмен жазылды нұр халық заңы.
Бауырым, ер Сталин, рахмет!
Қуандым Отаныммен бірге тағы.

Уа, хұрметті ұлы съез!
Баянды болсын қадамың.
Басын қосып отырсың, —
Байтақ жатқан елімнің

Игі жақсы адамын.
Сөз сөйлейін термеден,
Еліммен бірге азат боп
Жерім шыққан көрмеден,

Өлеңде қанша қасиет, —
Ерлеріне елімнің,
Реусіз алтын зерімнің
Бас қосқан ұлы тобыңа,

Байғазыға бермеген,
Тілде қанша қасиет, —
Айшылықты алты аттап,
Асыл сезді тақпақтап,

Топ алдында желмеген,
Заманың мынау құлпырған,-
Бұрын түсте көрмеген:
Ақ-ыйық мұз-балақтай

Қыраннан көз жіберсем,
Көремін елді көлбеген.
Жапалақ ұшпас жапанды,
Бәйшешекке шомылтып,

Жайлау еткен заманым,
Сусыз шөлді құнартып,
Бұлақ еткен заманым.
Қамыс пенен құрайды,

Қолдан қайта туғызып,
Құрақ еткен заманым.
Айыл кескен бауырын,
Арқаның топшы жауырын,

Майға бөлеп сауырын,
Пырақ еткен заманым.
Аш, арықты теңгеріп,
Тарихты билеп меңгеріп,

Қаусаған елге әл беріп,
Кем тарына дән беріп,
Ұжмақ еткен заманым.
Адам аяқ баспайтын

Асқар Алатауларды,
Адамға керек мүліктің
Бұлағы еткен заманым.
Ит байласа тұрмайтын

Патша мен байдың мекенін,
Арамзадан арылтып,
Береке; бахыт, рахатқа
Төгілдіріп малынтып,

Бір жүз жетпіс миллион
Ерлеріне еңбектің
Тұрақ еткен заманым.
Көрсе таңға қалатын,

Қараса үлгі алатын,
Берекелі елімді
Жер шарына нұр берген,
Шырақ еткен заманым.

Осының бәрі ұлы еңбек,
Өз еліне жұмсаған
Адамзаттың алыбы, —
Ұлы Сталин дананың.

Уа, хұрметті ұлы съезім!
Қала менен дала да,
Колхозданған ауыл да,
Кәрі менен бала да,

Заңға қолын жайып тұр;
Соларға қосып даусымды,
Домбыра қолға құстадым,
Жаңа заңды заңды етіп,

Бірге шырқап әндетіп,
Құлпырып тұрған елімді
Мұнан да көркем сәнді етіп,
Тарқады мүлдем құштарым.

Қалың қазақ баласын
Туысына теңгерген,
Жасасын ұлы Сталин!

Өлеңім, шарла ауылды,
Тыңда, дала, Жамбылды!
Өмірде заңды көп көрдім,
Сол заңдар бүгіп белімді,

Көзімнің жасын қан қылды.
Маңдайға әжім түсіріп,
Қайнатып миды даң қылды.
Жүргізді заңын «бір құдай»,

Жүргізді заңын Абылай,
Қылышпен жұмсап законды,
Жүргізіп жауыз Николай,
Кең дүниені тар қылды.

Солдатқа ұлды алдырып,
Ардақтысын аттырып,
Аруды малға саттырып,
Елді ерікке зар қылды.

Заңның тартып зардабын
Зарлады налып қалың ел.
Ұстап заңды қолына,
Халықтың мініп мойнына,

Бай, мырза, шора алды бел.
Ажал, аштық, жауыздық
Даланы кезіп құйындай
Көздің жасын етті сел.

Шарла өлеңім ауылды,
Тыңда, дала, Жамбылды!
Ақыныңа тізгін бер,
Сүрлеуден даңғыл жол болып,

Бұлақтан теңіз шығады,
Тастан болат жаралып,
Халықтан туып данышпан,
Топшылап сөзді буады.

Бахытты өмір кезінде
Бар әлемде теңі жоқ
Бахытты бала туады.
Баламен егіз ұлы боп,

Колхозданған ауылда,
Жақсы жыр дүкен құрады.
Шат тұрмыстың жыры шат,
Барлық көркем сөздердің

Біздің сөз сәуле шырағы.
Шаттықтың тартып әуезін,
Аралап колхоз ауылын,
Тында, дала, Жамбылды!

Тыңда, Қастек, Қаскелең!
Сөйлесін кәрі бауырың.
Ардақтаймын Советтің
Әділ заңын тамаша,

Орнатқан шаттық дәуірін.
Жүрекке нәзік жыр беріп,
Табиғатты меңгеріп,
Ар, атаққа ие етіп

Марқайтқан еңбек қауымын.
Сталиндік ұлы заң
Жастарға байтақ жол ашты.
Бақ пердесін көтеріп,

Олжаға олжа ұласты.
Әділ заң ұлы тойымда,
Жұртты аузына қаратып,
Шығарды қызым — Күләшті

Ардақтаймын бұл заңды,
Астананың мектебін,
Ашты колхоз ұлына,
Бауырлас көрші елдердің

Қатарына қосылып,
Өмірдің астық. шыңына,
Шырқа, ақындар, көтере,
Шығара таудың қырына!

Өлеңмен топқа қосылып,
Қандыр көңіл құштарын,
Өлеңменен айтып бер,
Ұлты басқа, тілек бір —

Елдер тізе қосқанын.
Отанымның гүлденіп
Өлеңге қос көркейтіп,
Шаттықты сүйіп құшқанын.

Өлеңменен ұрандап,
Еңбекпенен олжаға
Шақыр тегіс қалдырмай
Даланың ауыл, қыстағын.

Миллиондаған халықтың
Қамын жеп еңбек сіңірген,
Сүйікті көсем данышпан,
Ұлы адам — Сталин!

(Пушкинге)
Орыстың өлеңінің ақын көркі,
Алмастай мың құбылған меруертті.
Дүниеге асыл сөзден төктің маржан,

Жарқырап тар заманда-ақ шықтың еркін,
Патшаның қорқау бастық жендеттерін,
Сен көрдің, таныдың сен таулы жерін,
Қарысқан қан майданда қылыш тимей,

Қолынан қанды жендет жанды бердің.
Не керек өмір саған, өзің тірі,
Алтындай жарқырайды жайнап гүлі,
Жүз жыл болды, қара жер сені алғалы.

Сен дүние ақынысың осы күні.
Қуанып көзі жайнап, мейірі қанып,
Башқұрт, түркпен, белорус, қазақ танып,
Оқиды жазғаныңды, шаттанады,

Сөзіңнің бір де бірі өлмеуі анық.
Сен Пушкин, қалың жұрттың туысқаны,
Сен біздің бұл ғасырдың өлең, әні.
Өлеңің жаңа атқан таң, жайнаған гүл,

Жұпары, інжу-маржан, өмір сәні.
Бұл күнде біздің өмір жайнаған гүл,
Құлпырып барған сайын төгеді түр.
Ән шырқап, бізбен бірге қуан, шаттан,

Үнің кетпес құлақтан —
Ағыны күшті бұлақтан,
Тау суындай тасқыны
Талқандап құзды құлатқан.

Өрісі кең өрлеген
Түбі терең мұхиттан,
Ағыны жылдам сынаптан,
Жер жүзіне тараған,

Аузына әлем қараған,
Қара қылды қақ жарып,
Жылағанды жұбатқан,
Солтүстік пен оңтүстік,

Батыс, шығыс — әлемде
Балдан тәтті сөзіңнің
Дәмін алған ұнатқан, —
Үнің мәңгі өшпейтін

Адамзаттың алыбы —
Батыры сенсің — Ленин!
Жанарың жанған жайдары,
Күн нұрындай жайнаған,

Мұз жүректі жылытып,
Түнекті түре айдаған,
Арамтамақ жауыздың,
Патша, қанды ауыздық

Ақылынан тандырып, і
Қанды қолын байлаған,
Еңбекші халық ұлына,
Тізгін беріп қолына —

Бахытқа көшін бастаған,
Күреске күшін сайлаған.
Өсиетің — сөнбес күн,
Күш-қуаты миллион мың,

Жауға қарсы шапқанда
Жігері қозып қайнаған,
Бастаушысы тірегі,
Ақылы сенсің — Ленин!

Мұхиттай болып шалқыған,
Әлемнен асқан кең дана,
Тұманды түріп, көк сөгіп,
Туғызған таңды сен ғана.

Біліміңмен мың жыққан,
Нұрыңнан балқып күн шыққан.
Ақиқатқа жол сала,
Езілген елді шақырып,

Көтерген соңғы майданға,
Сезімге салып ой, сана.
Күң мен құлдар бас қосып,
Ұранға ұран ұласып,

Адамды сорған айуанға
Аттанғанда ту ала,
Миллионның жүрегі —
Жақыны сенсің — Ленин!

Сенің жаққан жарығың,
Бастаған барлық майданда,
Адам ұлы бас қосып,
Аттанғанда арманға;

Енбекші ұлы испанның
Жауына ойран салғанда,
Қалың қытай солдаты
Басты байлап өлімге,

Жауына қарсы барғанда,
Қаһармандар қарысып,
Адамзаттың дұшпаны —
Фашизммен алысып,

Жауға ойран салғанда,
Жауды алқымнан алғанда,
Фашизмнің тұтқыны
Түрмеде жатқан мың сан ер,

Сазара күтіп атар таң,
Күнде ертеңмен талғанда,
Күреске түзеп салатын
Қуаты, күші, жігері —

Тірегі сенсін — Ленин!
Сенің үлгі, өрнегің
Миллиондаған жүректе,
Кең бахытқа талпынған

Санада, салтта, тілекте.
Фабрик, завод, қалада,
Колхозды, гүлді далада,
Белсенген балғын білекте.

Жер танабын қуырған,
Тау қоймасын суырған
Адамзат асқан ерлікте,
Арыстан асқан жүректе,

Төсіне ерлер қадаған
Ардақты алтын орденде,
Жарқыраған көкіректе,
Еңбектің, істің, бахыттың

Өнегесі, үлгісі, —
Жүрегі сенсің — Ленин!
Жолың сенің өлмейді,
Балқып шығып текті нұр,

Күрес, тартыс ордасы
Өмірге берген шырай, шыр.
Күшіңмен сенің жанады
Жайнаған оты электр.

Сәулеңмен сенің жарқырап,
Асылдар нелер төккен түр.
Нұрыңмен сенің гүлденген
Жайқалған жеміс ой мен қыр.

Атыңа сенің үн қосып,
Ел шырқайды ән мен жыр.
Тетігі сенің қозғауың
Техника мен өнерде

Ағытқан бүгін терең сыр.
Сен орнатқан мәңгі бақ.
Біз жайлаған шаттық шақ
Мүддесі адам сансыз жыл

Сенің бізге тастаған,
Мәңгі баққа бастаған,
Адамзаттың атасы,
Асқан дана ақылды —

Өнердің алды қызыл тіл,
Тілде жүйрік ол дүлдүл.
Ақынның мұхит теңізі —
Пушкинге бүгін бір жүз жыл.

Менің айтқан жүз жылым —
Өлім емес, өмірі,
Өмірде оның өлмейді
Ел сүйген таза көңілі.

Әлемге шыққан аты бар,
Алтынмен жазған хаты бар,
Күн сенбей ол сөз өнер ме?
Шыңдағы шынар өмірі,

Қиядан жібек қырмызы,
Кестелеп тіксе хор қызы,
Шытырмақ шимай гүл шығып,
Тауыс құс жазса қанатын,

Көз тартып көркі аларын,
Патсайыдай құлпырып,
Пушкиннің жыры дәл сондай,
Әлемнің ажар көрігі.

Шам-шырақ деген тас жатар
Теңіздің терең түбінде,
Сүңгіп адам соны алар
Шам қылуға түнінде,

Май құйған шам сөнсе де,
Шам-шырақ сөнбес өмірде.
Жақсы соз бейне шам-шырақ,
Орнаған мықтап көңілге,

Жақсы сөздің иесін
Ұйғара алман өлімге.
Олай болса Пушкинді
«Тірі» деп, керек сенуге.

Жақсының жауы— жексұрын
Патша, хан, би, бегің де
Ол өмірдің өртіндей,
Өмірі ұқсас көмірге,

Арпалысты, алысты,
Бүркіттей шеңгел салысты,
Ел шырағы ақынның
Сөзін жерге көмуге.

Асылдың бетін ашушы
Ерікті елдің адамы —
Ұлы Совет Одағы:
Украина, орыс, белорус,

Түркпен, өзбек, қазағы,
Ұлтының атын санасаң
Әлденеше он болады.
Алып Отан бірлігі

Бір-ақ үйдей болады.
Ер қадірі ерлерде,
Зер қадірі зергерде;
Ері дана елімде

Асылдың бәрі бағалы.
Ақылды туған жасым бар,
Ұлы ақынның үлгісін
Маржан етіп тағады.

Асылдың беті ашылып,
Әлемге нұры шашылып,
Шалқардай көңіл шалқыған;
Сталиннің заманы.

Жер жырттық, қайнады еңбек, егіс салдық,
Жарыспен еңбек жазын біз қарсы алдық.
Қыртысын қара жердің қарыс айырып,
Қажымай жер қазынасы қабын жардық.

Далада асыр салдық ойын, тойдай,
Ұнтадық кесек жердің бірін қоймай,
Жасырып оған алтын дән тұқымын,
Бітірдік көктемгі егіс ісін тойлай.

Нөсерлеп бусандырып келгенде май,
Орады колхоз жерін көк, көк-орай,
Қарсы алды алтын таңды, әнге салды,
Үстінде егістіктің қара торғай.

Иранның кілеміндей жүз құлпырған,
Даласын егін басты Қазақстан,
Телегей теңіздей боп жатқан егіс,
Үстінен қалықтайды аэроплан.

Күзеткен қызыләскер елім шетін,
Ер ұлым жасқандырар жаудың бетін,
Өсе бер еркін шыққан піскен егіс,
Сақтауға жаудан сені солар кепіл.

Жанды еңбек, жан шаттанды, жайқалды егіс
Толқындай басын бұлғар дала тегіс —
Орындап, ұлы Сталин айтқан сөзін
Береміз жеті миллиард жерден жеміс.

Жолымен Турксибтің поез заулап,
Тиеп ап бидай, күріш, кетер шумақ,
Сөзі мен Сталиннің ісіне сай
Көсемнің айтқан сөзі орындалмақ.

Жіберген елім таңдап ұлы тойға,
Ұлдарым, деп бахыттың қамын ойла.
Алуға Сталиннің алтын заңын —
Одақтас Қазақстан, абыройға.

Бахыттың шам-шырағы жарық таңы,
Нұрымен ұлы Сталин жаңа заңы,
Есейіп Қазақстан одақ болдық,
Келісіп ұлт пен ұлттың ынтымағы.

Өркендеп социалистік шаруам өсіп,
Бақшадай кен қонысқа қондым көшіп,
Өндіріс, колхоз, совхоз бәрі думан,
Күншығыс жаңа отаным — алтын бесік.

Тамаша естігем жоқ мұндай заман,
Масайрап ен жасаған ерікті адам.
Жасарып сендермен бір қол соғады,
Қария көпті көрген Жамбыл бабаң.

Орнықты күншығыстан тіктік орда,
Көтеріп қызыл жалау алып қолға.
Бұл жалау қараңғыға күн боп туар,
Еліне күншығыстың тұрған торда.

Бұдан да Сталиннің нұры жарық,
Жайнасын, масайрасын барлық халық.
Таратып жер жүзіне бахыт тамырын,
Шөлдеген адам ұлы қалсын қанып.

Он жетіге жас толып,
Басына шаттық бақ қонып,
Елім жігіт болғанда;
Ақыл, күші ер жетіп,

Көңілінен шер кетіп,
Айдай балқып тұрғанда,
Домбырасын қолға алып,
Жыр ағызып толғанып,

Жырдан жаңбыр жауғызсын
Елдің қарты Жамбыл да.
Одақтас боп бөліндік,
Отау тіктік енші алып,

Өз алдына үй болып,
Күншығыстан жай салып;
Сегіз қанат үй берді.
Бір жүз алпыс бау салып.

Босағасы алтыннан,
Шаңырағы күмістен,
Белдеулері жібектен,
Уықтары келіскен.

Отау сондай түрленген,
Бөленгендей гүлдермен,
Ол гүлдену дегенім —
Техника мен безенген;

Аумай, талмай көшіміз,
Жайнап тағы өсеміз,
Асуменен асқардай,
Алда талай кезеңнен.

Біз өсеміз, жайнаймыз,
Біз шаттық деп, сайраймыз,
Өйткені, көш басшымыз.
Ақылы теңіз тереңнен.

Көшіп қонған жеріміз
Қызғалдақ боп гүлденген,
Көш басшымыз біздерді -
Басқа елдермен бірдей ғып,

Право беріп теңеген.
Елімді менің көркейтіп,
Жылдан-жылға есейтіп,
Қуаныштан қамқа қып,

Шаттыққа дәйім бөлеген.
Ол көш басшым — Сталин!
Сүйед те ауыл, қыстағын,
Дария ақылды, дауылпаз,

Ысқырды тағы сұр жылан,
Екі айыр тілі у жылан,
Бахытты бейбіт елімде
Жасырынған сұм жылан,

Ой-шұқырды сағалап,
Елді торып жағалап,
Жабықтан кірген қу жылан.
Ерген иттер айтаққа,

Сатылған жауыз, бай тапқа,
Жарықтан. қашқан бандалар,
Өңшең соқыр жын жылан.
Қанқұмарлар жыланы,

Троцкий жыланы,
Қайдағы зұлым сұм жылан,
Жай жылан ба, бұл жылан—
Қара, жолдас, бас қосып,

Халыққа қара күн тосып,
Сақтаған зәрін бойына
Туғызбақ боп бізге ылаң.
Халықтың қара жаулары

Бас қосып қай-қайдағы,
Елеусіз жүріп елімде
Нелер сұмдықты ойлады.
Құтырған иттер жалақтап,

Аш қасқырдай алақтап,
Сілекейі шұбырып,
Ішінен қанжар тағынып,
Ұлы тісін қайрады.

Көрінген жерге қорғалап,
Жарықтан түнге жорғалап,
Жасырынып сағалап,
Ой, шұқырға сайдағы.

Байқаусызда қойыннан,
Шыға келіп бойыңнан
Бахытты бейбіт еліме,
Ел бастаған еріме

Қапыда елім сайлады.
Арамзаның құйрығы • |
Бір-ақ тұтам деген бар,
Біз жыланнан қорқпаймыз,

Кесетін оны берен бар.
Халыққа қастық ойласа,
Қара тас басар кеудесін.
Жаныштай тасқа езерлік

Ел табаны — шеген бар.
Халық қарғысын алғанға
Қара жерден орын жоқ,
Құрысын, өлсін сұм мұндар,

Жер бетінен жоғалсын,
Інінен шықпай тұншығып,
Атада нәлет қу сұмдар!
Жарық күннің жанары

Жауға аяусыз жанады,
Жайратар, өртер, күйдірер
Заңның жалын жарығы,
Күзетке шыққан қалық ел,

Қаһарлы бүгін қабағы.
Қай шұқырға кірсе де
Сұр жыландар сумаңдап,
Бірін қоймай табады.

Бахыт заңы күшінің
Сұмдарды езіп тастарлық
Асқан алып табаны.
Індеріне су құйып,

Ұясын өртеп талқандап,
Тамырын құртып шабады.
Сансыз жылғы күресте,
Тапқан істің анығын.

Ащы менен тұщыны
Татқан талай халығым.
Айыра білер ал елдің
Ақ пен қара парығын.

Жауды аяған жаралы
Түбінде бір қалады,
Есіңе тұт еңбекші ел,
Қам көңілдің қамығын,

Өткен өмірің тарығын.
Жауға қатал болайық,
Халық қаһарын салайық,
Көтертпей басын езгілеп

Ұлы тісін шағайық,
Жер бетінен құртайық
Халқымның жауы — залымын.
Басы өлсе де жыланның,

Құйрығы тірі қалмасын,
Күлін көкке ұшырып,
Тастайық шауып тамырын.
Сөйтіп таза шынардай

Еркіндетіп еңбекті
Еліміз өссін, гүлденсін,
Мәңгі күннің кіршіксіз
Алған соң алтын жарығын.

Жалғанды жалпағынан басып өтіп,
Жасарып, қайта туып, алдым бекіп,
Қаусаған отыз тісім қайта шықты,
Болғанда қызыл иек әлім кетіп.

Алдырып ескі серік домбырамен
Шалдарды отырған кім қадірлетіп?
Жеткенде тоқсан жасқа шөккен нардай,
Жүрекке дем берген кім дүбірлетіп?

Жеткенде сенер оттық әлпетіне,
Қиялға жол берген кім өрге өрлетіп?
Ол — қуат, күш туғызған Сталинім,
Сол ерге арман-ашпай келдім жетіп.

Думан қып, келдім бір топ ақынменен,
Қуанған қалың қазақ халқымменен.
Жырым да, сырымдағы бәрі алдында
Елімнің жақсы өнер салтыменен.

Елім бар мекен еткен шексіз дала,
Сол дала байтақ жатқан жоқ шекара,
Халқымның саған деген махаббаты,
Арқаның даласындай шексіз дара.

Тоқсан жыл түрлі ән қосып,
Жыл да жазда бір тосып,
Тағы да міне май келді.
Бетпақ шөлге жан кіріп,

Өлі бойға қан жүріп,
Құздың мұзы бұзылып,
Ағылды дария ойда енді.
Көк қызғалдақ гүл жарып,

Нәр жыйнап бойға жер ана,
Жанды-жәндік қуана,
Сайрады бұлбұл сайда енді.
Біздің колхоз біледі,

Май қызығын көп көрген,
Тәтті менен тұщыны, —
Бұрын талай жеп көрген,
Бұл жерге керек айла енді.

Жылдам егіп егісті,
Дүрілдетіп еңбекті,
Жаңғыртамыз жер, көкті,
Тағы да тағы өсеміз, —

Өсетұғын жай келді.
Тасыды су, байлы енді,
Айда егісті, айда енді!
Октябрь мәңгі, — май айы

Қыс ызғарын айдаған,
Бай, капитал — аяздың,
Ертеден орнын сайлаған.
Фашистердей боранды,

Қанын сорған адамның
Зәндемі *3 қолын байлаған.
Қара түнді қиратып,
Қажығанды ширатып,

Тарыққанға дем беріп,
Аш-арыққа өң беріп,
Жеміс гүлі жайнаған,
Бейне бақша айналаң,

Бұлбұлы дулап сайраған.
Сталин көсем сол бақшаң
Бақташысы, иесі,
Тәрбиелеп, мәпелеп

Өсірген елі — шиесі.
Еркіндеп өніп, өсуге,
Біріне бірі ілесуге
Әр жемісі орынын

Өзіне алған тиесі.
Арам шөпке орын жоқ,
Бұзылса көзге түседі
Бетіндегі күйесі.

Сталин елдің жарығы,
Ардақтайды халығы,
Халқының онсыз күні жоқ.
Май күнінде әнге сал

Бахытты елім баласы.
Дауысың әлем күңрентсін,
Батсын жаудың қарасы!
Ұлтпен ұлттың, бірлесіп

Қосылды үні, қарашы!
Шырқағанда әндетіп
Ленинград, Мәскеудің
Пролетары, қаласы.

Үн қосады елдері
Мұхит пен теңіз, көлдері,
Кавказ, Қиыршығыс пен
Орта-Азия арасы.

Одақтың шығыс жағынан,
Он бірдің бірі сапынан,
Әндетіп үн қосады
Қазақтың байтақ даласы,

Қатыны, ері, баласы,
Жамбылдай қарт бабасы.

Сүлейман алтын бұлбұл, сен Дағыстан,
Ішінде сайрандаған гүл бағыстан.
Кешегі жыртқыш аңдар заманында, —
Біз өстік орын алып тар қапастан.

Бүгін қапас жаңарып гүл жайнады,
Бахыт жыры төгіліп бұлбұл құстан.
Бұлбұлдардың Отаны меруерт гүлді,
Біз жырлаймыз, мақтаймыз Советстан.

Ескі дүние жарасын жазды бәрі,
Еркіндеп кең бақшада масайрасқан.
Өлең көзі тауымнан тулап ақты, —
Дағыстан, даласынан Қазақстан,

Еліміз гүл, қызғалдақ, жері балды,
Нұр төккен төбесінен әдемі аспан.
Халыққа бахыт, бұлбұлға дауыс берген
Ленин мен Сталин ғой ол данышпан.

Барлық халық қастерлер Сүлейманды —
Асыл сөзі жаныңның кілтін ашқан.
Мен де саған қошемет сәлем жолдап,
Қол соғам даласынан Қазақстан.

Жерің таулы, ұлы Кавказ, миуасы көп,
Сұңқарлар заңғарында шырқап ұшқан
Бахыт гүлі қаулаған шешек атып,
Әтір *4 исі аңқыған көңіліңді ашқан.

Жастық жайнап, ескілік сөніп жатыр,
Таза ауа, мөлдір сумен көк гүлістан.
Қартайсақ та дауысымыз жаспен бірдей,
Жаңардық, қайта тудық осы тұстан.

Жиһан кезіп шырқаймыз өр қырандай,
Таудан қулар далаға судай тасқан.
Ол жырымыз арналсын мәңгі-бақи
Сан сұңқарлар сұңқары әлем асқан;

Адамұлы ардақтар тамаша жан
Тарихтың заңғарынан зор данышпан.
Елінде Сталиннің біз сайраймыз,
Ақыл мен жүрек тулап ой ұласқан.

Сталин деп жырласақ дауыс қосып,
Өлең кетер бұлақтай шыққан тастан.

Жаз жайнап, жан-жануар жанаттанған,
Жадырап май айында науаттанған,
Су ағып, жер айналып жанарланған,
Жиһанда біздің таңдай таң атпаған,

Жарқылдап жабырқаусыз жайдары жан,
Жұлқынып жазғы егіске жарақтанған.
Шыңына шыбық шаншып, гүл түлетіп,
Сайлы елім саяхатқа саяттанған,

Қой қоздап, түйе боздап, құлын қунап,
Даланың төлі ойнақтап аяқтанған,
Бұзылмай айдын көлдің ақ қаймағы,
Құс шайқап балапаны қанаттанған.

Безесе кәрі Жамбыл қызыл тілін —
Хош көріп қазақ, қырғыз мадақтаған.
Бәйгеден күнде келген кәрі тарлан,
Бәрін де той, думанның аяқтаған.

Күй боздап домбырадан, өлең қоздап,
Қыз бұлғап орамалын қарап қалған,
Жүз жасап, жүз жаз көрген бұл Жамбылды
Ешбір жаз бүгінгідей қаратпаған.

Жазында Сталиннің жаңа жасап,
Кұлшындық қыран құстай тояттанған.
Жадырап, жаз гүлімен бірге гүлдеп
Тамырым алпыс екі тарап тұрған.

Атымды ертте, балалар,
Күлімдеп міне жаз келді.
Түйе боздап, қой қоздап,
Тізіліп қатар қаз келді.

Жастардың жүзі жайраңдап,
Кең өмірде сайрандап,
Махаббат, мейірім, ән мен күй,
Ойын, күлкі, наз келді.

Тамаша өмір, шаттық жыр
Қала, дала ой мен қыр,
Жабайы жаз ба биыл жаз,
Төгілген көктен алтын нұр.

Назданар адам аз ба енді,
Көйлек көкте, тамақ тоқ,
Eш бенде де уайым жоқ,
Жасармас қай жан жазда енді.

Отаным байтақ мәңгі бақ,
Гүл, бәйшешек толған жер.
Он бір жұрт—он бір туысқан
Қанаттас қатар қонған жер.

Он бір жұртым—он бір бақ,
Ішінде еркін сайрандап
Мәуесін тәтті сорған ел.
Шағаласы шаңқылдап,

Қаз, үйрегі қаңқылдап,
Көкорай шалғын, орман, көл;
Шалқып жатқан ен дәулет,
Салтанат, шаттық, сән, сәулет,

Аймағым асқар қорған бел.
Жауың мен дауыл, бораннан
Жасқанбай шалқып тасамыз,
Жауды жайқар жарақ сай,

Табанмен таптап басамыз.
Қыздырып еңбек дүкенін,
Желпілдетіп жер бетін,
Жемістен шашу шашамыз.

Жер қазынасын талқандап
Көзіне жете ашамыз.
Болаттан сұңқар ұшырып
Мұхиттан әрі асамыз.

Мініп алмас тұлпарды
Баспаған жерді басамыз.
Қуаттан дария ағызып,
Ерліктен ерлік туғызып,

Өрге өрлеп, тасамыз!
Жайнай бер жазым жылдан жыл,
Жаңарып дүние түрленсін.
Алтын бақша ұлғайып

Бұдан да қызық түрге енсін.
Ен бахытқа еркіндеп
Жайлаған елің гүлденсін.
Сталин атты алтын күн

Себелеп рахмет сәулесін
Бұдан да жарық нұр берсін.
Бұлбұлың дулап сайрасын,
Еңбегің қызып қайнасын,

Нұрыңды әлем, ел көрсін,
Бұғаудан қолын шешуге,
Сенімен таңға ілесуге
Өнеге болсын, дем берсін!

Тізілген таулары бар Жетісудың,
Ішінде орман, тоғай біткен нудың,
Дариядай тулап аққан сол таулардан,
Көресің тамашасын аққан судың.

Есепсіз тау суреті көз жетпейтін,
Жырлауға қазынасы көп тіл жетпейтін;
Өрік, алма, алмұрт, жиде жемістер көп,
Бір татсаң аузыңнан дәм кетпейтін.

Карлы тау басы биік мұнар кетпес,
Сырласып бұлттарменен болған кептес,
Түрлі аңдар мекен етіп, өніп-өсіп,
Жүреді бір-бірімен боп тілектес.

Арыстан, аю, қасқыр, түлкі, борсық,
Сілеусін, жолбарыстар түнде жортып, —
Тулаған, аққан бұлақ тасқынында
Асаудай ойнақ салар балық шолпып.

Етегі сол таулардың мидай тегіс,
Тегіс жер гүлін жарған миуалы егіс,
Еліне мекен етіп еңбек қылған
Жегізер аямастан түрлі жеміс.

Алатау Жетісумен құшақтасқан,
Еліне қазыналы қойнын ашқан, '
Бауырында Қазақстан астанам бар, —
Бір бауыр орыс-қазақ араласқан.

Жайлау бар бұл тауларда шөбі шалғын,
Көк майса ойы, қыры бәрі балғын,
Қызығын сол жайлаудың көрсем десең, —
Шөбіне бауырың төсеп жатып алғың.

Ар жағы — еңреген ел Қытай жері,
Бер жағы — ен жайлаған қазақ елі,
Басында бахыт жырлап Жамбыл отыр,
Желбіреп қызыл жалау шығыс белі.

Үйірілген қышқыл, тәтті сары қымыз,
Ауруға — ем, сауға — қуат, дәрі қымыз,
Ыстықта ұрттар сусын таппағанда,
Ерте-кеш байлар ішкен кәрі қымыз.

Ашыған кең сабада алтын қымыз,
Бай, биге шаттық берген салқын қымыз,
Айтушы ек іштен налып саған қарғыс,
Кедейге келмегенде шартың қымыз.

Байда бар, жарлыда жоқ тартым қымыз,
Көз сатып бардан ішкен халқым қымыз.
Байлардың сабасында «аллаһуп» тап,
Кедейдің торсығында там-тұм қымыз.

Сапырған жайлау жайлап байлар қымыз,
Шақырып бірін-бірі тойлар қымыз.
Кеңейтіп жуан қарын май қосуға,
Cap тұздық қозы етімен шайнар қымыз

Үстіңнен дабыл ұрып желі қымыз,
Еңбекші ел аттанғанда кегі қымыз,
Байды қуып, алуға малын тартып
Беретін ет пенен сүт, сені қымыз.

Бай қайда? Елден қудық бүгін қымыз,
Төңкердік зор сабасы түбін қымыз,
Көрінбей түнде жортып құмдарда жүр,
Ішпейді бұлақ суын түгіл қымыз.

Сапырған далам, қалам бәрі қымыз,
Жайлаудың бүгін болды сәні қымыз.
Стахановшы ерлерге дем беретін
Бір сүйеу еңбегіне кәрі қымыз.

Еңбекші ел тартып алған табы қымыз,
Ен өскен колхоз аулы малы қымыз,
Әр ферма ортасында күмпілдейді,
Өзгеше бүгін тәтті дәмі қымыз.

Үйірілген сары алтындай сары қымыз,
Ауруға ем, сауға қуат, дәрі қымыз,
Елімнің социалистік асы болдың,
Шығаршы, тағы нең бар, кәне, қымыз!

Балалар, аманбысың шырақтарым,
Майысып көлге біткен құрақтарым!
Жүрмесем есендесіп тұра алмаймын,
Ішінен асып кетсе бір аптаның.

Қонаққа келді міне Жамбыл атаң,
Сан жылдар жүк көтерген бүкір жотам,
Қарт бабаң дәуіріне мейірі қанған
Қуанып жастығына сендей ботам.

Білемін өмірлерің тұрған жайнап,
Күндіз, түн жастық үшін жарық сайлап.
Ай, жұлдыз, күннің көзі, жел менен су—
Бәрі де сендердікі әлемге айғақ.

Сталин — асқан дана, бабаларың,
Болмайды одан жақын аналарың.
Жайнатқан нұрын төгіп жүрегінің
Барлық ұлт, барлық тұқым балаларын.

Дүниеде барлық жаннан мейірімді ол,
Адамға бахытты өмір көрсеткен жол:
Ойыншық, мынау кітап, қағаздарды
Сендерге әдейі арнап жіберген сол.

Сталин — биік шынар бір бәйтерек,
Тамаша бойы әлемнен асқан ерек,
Гауһардай нұрын құйған сабағымен
Сендерді саясына алған бөлеп.

Күледі сендер күлсең ол да бірге,
Оқы дейд, білім алып, босқа жүрме!
Оқысаң өмір. кілті өз қолыңда
Жайнайды өмір ұқсап бейне гүлге,

Ардақтап есіңе ұста әр пионер!
Сталин — ардақты атаң, шын кемеңгер,
Данасы адамзаттың ақылгөйі
Атасы бар ұланның Сталин ер!

Ұйықтасын деп бөбегін,
Домбыраның қос шегін
Жамбыл бабаң қағады,
Қаққан сайын өлеңі

Бұлақтайын ағады.
Қағады Жамбыл қос шегін
Өсуің үшін өсуің.
Ұйықтасын деп бөбегін,

Тербелсін деп бесігің.
Көкте де жұлдыз ұйықтады
Жайлауда жусап малдағы.
Мамық жүнді жас лақан,

Ұйықтап қырда ботақан,
Алтын жалды құлыншақ,
Жұмып көзін бұзауқан,
Сыйда сирақ қошақан

Төлдің бәрі ұйықтады,
Ұйықта сен де балақан!
Шегіртке ұйықтап шөбінде,
Бақа жусап келінде,

Қалғып құрақ өзенде
Балықтағы ұйықтады
Амудария түбінде.
Ұйықта сәулем, бөбегім!

Болды сенің дегенің,
Баулап саған нұсқаған
Мейірімді атаң. Сталин,
Терезеден қараған,

Көрінеді кезіне
Қараса оған бар әлем.
Сені де сәулем көріп тур,
Сүйіп, мейірім төгіп тұр;

Мәпелеп баулып бар елдің
Тәрбиесін беріп тұр!
Отаныңның сүйікті
Бөбегінің бірісің,

Бәрінен де сен сұлу,
Бәрінен де ер сұлу,
Біздің жердің құлпырған
Жас өспірім өрісің!

Бәрінен жақсы өссін деп,
Бөбегім сені қолдаған
Кремльден жан атаң
Сталин сені ойлаған.

Балалық, жастық шағыңды,
Өсірді елің дарынды.
Еліңменен бір көрдің
Жарқыраған бағыңды;

Бақ жұлдызы жайнатты
Жас бөбегім жаныңды,
Өмірің кең шалқыған,
Жолық ашық андаған,

Сен үшін бақша бұлбұлы
Сұлу әнін сайраған.
Сайдың сұлу гүлдері
Сенің үшін жайнаған,

Аққан күміс арнадан.
Көзің жарық жұлдыздан,
Шашың жібек құндыздан,
Сен бір артық көркемсің

Биік асқар, шың-құздан.
Қара көз, сәби бөбегім
Аса берсін өнерің,
Батыр болып өсе бер

Жанарыңды жанғызған.
Бала күнде өзіміз
Сендей болып өспедік,
Сұм өмірдің бұрынғы

Не бір уын кешпедік?
Май айында ұранын,
Салып, қолда флагың
Шыққаныңда көшеге,

Қуанғаннан көзіме
Жастар келіп, егіле
Түсіп кетед менің де
Балалық шағым есіме.

Жігіт болып өс жылдам!
Өмірге жассын сен керек,
Пионер және комсомол
Боласың өсіп жас бөбек.

Комсомолдан өскен соң
Боласың жігіт — большевик
Ұйықта бөбек, жас қазақ!
Бесігін балғын толған нұр,

Көзіңді жұм, деміңді ал
Күзетте қызыләскер тур.
Туған елдің туында
Кәріге, жас буынға

Біздің көрші Қытайға
Жапон тағы ұрынды,
Қан іздеген, аш қасқыр -
Керетін емес тынымды,

Манжурды басып алған да,
Қытайға бәле салғанда,
Көріп ек сонда-ақ зұлымды.
Жазықсыз елді жаралап,

«Қуа берсе қорқақты;
Батыр болар» — деген сөз
Осыған келер ырымды,
Оңай-ақ басып алам деп,

Басына бәле салам деп,
Теңеген ед фашистер
Қытайға әлсіз шыбынды,
Бірақ, қытай қозғалып,

Намысын халық қолға алып,
Бас қосып қарсы аттанды,
Бұзбаймын деп жұбымды.
Қандай айла қылса да

Жапонның сұм жыланы,
Жыртқыштардың тұмсығы
Қан жалата ұрылды.
Тегеуріні темір, көп халық,

Ұйымдасып ат қойғанда
Жаудың беті сырылды.
Чжу — де деген бір батыр
Халық әскерін бастаған,

Ер екен тым айбынды
Он мыңдаған жапонның
Қолдарын қойдай қуғанда,
Қандырды мүлде қыбымды.

Әр майданнан ер шығып,
Қирата жауды жеңгенде
Еңбекшісі әлемнің
Құттықтады мұныңды.

Қазақстан елінен,
Отаны бахыт жерінен —
Құттықтаймын мен дағы,
Жау қуған әрбір ұлыңды!

Құрыш күш, жарқылдаған болат семсер
Құралған ауыр күнде қызыләскер,
Жатқанда күн менен түн арпалысып.
Бастаған сені Ленин, Сталин ер.

Ардақты атың шыққан қан майданда,
Атамас атағыңды таңдай бар ма?
Ерік үшін, елің үшін, жерің үшін
Тайсалмай айқастың сен сан майданда.

Советті шаппақ болып келген сұмдар,
Жайқадың, жайын таптың өңшең мұндар.
Сықылды Темірқазық қозғалмас күш,
Ұлы ісің әлемге аян, ақын жырлар!

Жайнаған біздің өмір бейне бір бақ,
Жан-жақтан жалақтаған жау сығалап,
Жасқанбай жасай беред одан елім
Темір қол ел шетінде күзетім сақ.

Алатау бойын әппақ меруерт басқан,
Қазнасы Алтай, Кавказ қойнын ашқан.
Шүйгіген қыран қалқып құздарында
Сен турсың ел күзетіп, тапжылмастан.

Жайқалған, кең даланы егін жапқан,
Маужырап мәуелері нұрға батқан.
Қырымнан қылт еткенде қыран көзін
Сезеді кім болса да, келе жатқан.

Соғысты біз сүймейміз ел жылатқан,
Ол ісі қанқұмарлық қарғыс атқан.
Малым көп, бақшам жеміс, жер-суым мол,
Бір сүйем тілемейміз жерді жаттан.

Ал егер сұм құзғындар шықса қаптап.
Тимек боп шекараны келсе аттап;
Көтеріп хасиетті туды қолға,
Шығамыз шеру тартып, елді сақтап;

Сен сонда, қызыләскер қайратқа мін!"
Туғызып жау басына қаралы күн.
Қалдырмай сайда санын, құмда ізін,
Талқанда, жер дүниеден жоғалсын сұм?

Сен жауға ұмтылғанда қайраттанып,
Қолына қарт Жамбылың домбыра алып,
Шабады сендерменен бірге ерлерім,
Шалқытып ерлік әнін, майдан. жарып

Кең даласы қазақтың
Құлпырады гүл жайнап,
Өзбекстан бір елім
Гүлстандай — алма бақ.

Тәжікстан түлеген
Желі жібек — күн шуақ.
Қайта туған бәрінде
Қажырлы берік халқым шат.

Сталиннің жазында
Жадыраған жан рахат.
Сол ортада отырып,
Салсам көзді шамалап,

Испан елін көремін,
Қайнаған бойы күш, қайрат.
Алпарысқан жауына,
Жіберіп жатыр оқ қадап.

Құйылып жатыр майданға.
Батыр жігіт, жүйрік ат.
Туысқан бауыр батыр ел
Соғысты біз де көргенбіз.

Отанды жаудан тазартып,
Күн-түн қатып желгенбіз.
Ақыры күшті асырып,
Қандатып жауды жеңгенбіз.

Желкесін қыйып жебірдің
Сазасын сүйтіп бергенбіз.
Жеңіспенен, табыспен
Балқыта сүйтіп келгенбіз.

Туысқан, бауыр батыр ед,
Сал күшіңді аянба!
Әлі келмес аттының
Біріккен берік жаяуға.

Көріп отыр Жамбылың
Жеңісің жақын, таяуда.
Қысың кетіп, жаз келіп,
Көгергелі тұр жерің,

Азап кетіп, бақ келіп,
Гүлденгелі тур елің.
Биікке қада, қызыл ту,
Сол ту болар тірегің.

Жеңбей қару тастама,
Тізгінді бермей басқаға,
Қазақстан атынан —
Арнап сәлем жазғанда,

Ұрпақтарым алдында,
Ұсап жазғы шалғынға,
Мойындамай шалдықты,
Жасарған Жамбыл шағында,

Сайрайды, талай сайраған.
Өмірім балдай, балдырған,
Құмарымды қандырған,
Көңілімді, көзімді,

Өмірімді, өзімді,
Енжудей тізген сөзімді,
Сталиннің сәулеті
Шам-шырақтай жандырған.

Өкіметі Советтің
Нұрымен күндей балқытып,
Болмағанды болдырған,
Қарасам көзім тойдырған,

Бәйгеден озып жүлде алған,
Шауып мүше күнде алған,
Өлеңнің кенін қазайын,
Бауырымды жазайын,

Жүйрік емен болдырған. :
Қөңілімді, көзімді,
Өмірімді, өзімді
Сталиннің сәулеті,

Шам-шырақтай жандырған.
Осы баққа, жарыққа,
Көтере алмайды жау-жарақ,
Жау күшімнен қорғалайд,

Жау жоласа жорғалап,
Күл болған, тағы күл болад.
Осы шамның жарығын,
Көбелектей аңдыған,

Жалақтаған жау күшік,
Бұғып жүріп тіміскіп.
Большевикпен ойнама,
Құлатады тауыңды;

Большевикпен ойнама,
Құлатады жауыңды!
Халықпен жау ойнама,
Тау тайлақтай тарпиды!

Халықпен жау ойнама,
Жауды жаншып құртады,
Сталиннің ұрпағы!
Кұртқан сайын жауларын

Құрыштай күші артады!
Сондықтан да, қарт Жамбыл
Отыз тістен төгіп жыр,
Өлеңнің қара боранын,

Күйдің бомбы-жарағын
Жауға қарсы тартады!
Домбыраны мен тартсам,
Өлеңді шырқап мен айтсам,

Бахыты үшін халықтың
Топқа айтамын алқалы.
Тек бұл емес Жамбылдың
Толып жатыр тағы да,

Тағы-тағы айтары.
Өмірім балдай балдырған,
Құмарымды қандырған,
Көңілімді, көзімді,

Өмірімді, өзімді,
Сталиннің сәулеті
Шам-шырақтай жандырған.

Дағыстанның бұлбұлы,
Жайнаған жырдың жұлдызы,
Стальский ақынның —
Есіттім міне елімін.

Олай болса төгіл жыр,
Домбырадан ағыл жыр,
Досым үшін қозғамай —
Тыныш қоймақ сені кім:

Заманда, заман шын заман,
Қартайып көрдім қызықты;
Көңілді тартты нұр заман,
Құмартып жүрек үздікті.

Шарбы ораған сынықтай,
Жүйкемді қатқан жібітті.
Шарықтаған шалқардай,
Үдете түсті үмітті.

Тасқынға тетік Сталин
Әлемге аты сүйікті.
Бұрынғы дала, дала ма?
Жайнады міне, нұр төкті.

«Бетпақ дала, Мырза шөл»,—
Деген жерге гүл бітті.
Алатауда ұжмағым,
Ұжмақтай бүгін түр бітті.

Дағыстан құмы кешегі —
Бүгін онда гүл бақша,
Сүйкімді, көркі келбетті.
Олай болса, ақыным,

Сені мен менде өлім жоқ!
Өмірдің шамы күн нұры,
Күн нұрына сөну жоқ.
Өмірлік сенің жырың бар,

Жырың сіңген елің бар.
Замандасым, жан досым,
Дағыстанның бұлбұлы;
Жырдан дария ағызған,

Жырың жырдың шекері,
Ел көңіліне жазылған,
Сені ойладым жыр кетті,
Домбыра көңіл тербетті.

Көзден де ақты бір тамшы
Ыстық судай тамызған.
Өлгенің жоқ, сен тірі,
Сені сүйген ел тірі!

Жырдан қырда бақша еккен,
Жыршыға бесік тербеткен,
Алатауда мен тірі;
Шатырым жібек шағылдан,

Бауырым бізде өлім жоқ,
Бізден өлім арылған.
Ағызып айттым жырыңды,
Ел тыңдады мұңымды,

Домбырам шаттық күй тартты,
Жыр бұлағы құйылды.

Өлеңді айт дегенде ағылтқанмын,
Жүйріктей домбырамды сабылтқанмын.
Ел сүйген, еңіреп туған ерді мақтап,
Тынысын дұшпанымның тарылтқанмын.

Ойлансам сөзім шежіре, қиял желі,
Өтеді көз алдымнан тарих белі.
Толғанса батырлардың батыл ісін,
Қомданад сонда Жамбыл сөйлегелі.

Ардагер Амангелді ердің ері,
Кең өріс, жалпақ дала туған жері.
Елі мен мекенінің туын ұстап,
Қол бастап қан майданда аққан тері.

Ленинді жаны сүйіп соңына ерген,
Жауына ажал оғын тартқан мерген.
Шешеден ел қамқоры ұл боп туып,
Ер болып майданда да ұл боп өлген.

Қазасы батырымның жұртты еңіреткен,
Ол кезде Жамбылдың да жасын төккен,
Бұл күнде ер еңбегін қошеметтеп,
Шертемін жеңіс жырын мен де көппен.

Өлген жоқ, Амангелді әлі тірі,
Әнеки ілулі тур ақ семсері;
Орнатып, ол көксеген арманды ойын,
Мен де шат, рахаттанған қарттың бірі

Батыр бол, балаларым бәрің дағы,
Taп берген дұшпан иттің сынсын сағы.
Семсерін Амангелді тот баспасын!
Ел қорға, ұлы күннің туса шағы.

Жүрекке құйылған нұр Сталиннен.
Жыр болып төгіледі қызыл тілден,
Сондықтан, ұлы Сталин алады орын,
Бір емес менен шыққан бар өлеңнен.

Өмірдің қайнар бұлақ көзі Сталин,
Қалың ел қамқоршысы өзі Сталин,
Бітер ме өлеңге жан, ұшқыр қанат,
Болмаса ақындардың сөзі Сталин!

Сәнді өмір, сансыз қызық алуан-алуан,-
Зор табыс, ұлы жеңіс жерді жарған.
Атымен Сталиннің аталады,
Алып күш жерді жеңген, аспанды алған.

Ендеше, күй гулесе домбырадан,
Ой сергіп, көңіл өрлеп шырқаса ән.
Бәрінің күш-қуаты Сталиннен,
Онсыз жоқ күйде көрік, өлеңде сән.

Кетпейді көсем көркі көз алдымнан,
Бейнесі бұзылмайтын асқар шыңнан,
Халқына күнде бахыт ұсынады,
Алы« п ол ең қыйыннан, жарып тыңнан.

Жарқ етіп жазған заңы жазғы күндей,
Шыққанда бар әлемді бахытқа үндей,
Қуаттап бір жүз жетпіс миллион халық,
Ту етіп көтереді бірі іркілмей.

Алтын заң қарт ананы, кәрі шалды,
Өрбіген бахытты ұрпақ балаларды,
Қуантты, нұрға бөлеп гүлдендірді,
Қайнаған қалаларды, далаларды.

Көрді көз арман етіп ойлағанды,
Дегенің асқар биік темен қалды.
Биігі биіктердің бахыт заңын,
Ие боп міне халқым қолына алды.

Жыйналып алдыма кеп балаларым,
Ұсынып шаттықпенен сайлау заңын.

Сұрайды Жамбылдың не ойлағанын.
Әрине, сайлаймыз біз Сталинді,
Жан берген, жарық берген өшпес күнді,
Мен және бар халықтың тілегі сол,

Алпыс ұлт, алпыс отау, алпыс тілді.
Сүйем мен оның серік батырларын,
Шыңдалған құрыш болат жақындарын,
Молотов, Калинин мен Каганович,

Ер Клим, алғыр ерлер түгел бәрін!
Атаймын осыларды, халқым қостан,
Жұртымды — ұрпағымды түгел бастап,
Сайлаймыз бахытты елдің қырандарын,

Сұқтанған сұмырайларды сылып тастап.
Тізімнің ең басына біріншіден:
Жазамын кесем атын барлық тілмен,
Одан соң талдап тізіп толтырамыз,

Дегенде Ұлы Совет, жыр ұсындым,
Жыр емес, — жарқыраған нұр ұсындым,
Халқымның қан таратқан жүрегіндей,
Ардақты Сталиндей ұл ұсындым.

Ұлымның үзеңгілес жан жолдасы,
Бағалы гәуһарындай, ел ағасы —
Ұсынам Молотовтай мерейімді,
Ісіне елдің ауған ықыласы.

Жас ұлым, шыңнан ұшқан түлегімдей,
Талантты таза ұлым, — жүрегімдей,
Ұлттардың Советіне Нұрбапамды
Ұсынам, сүйгенімнің біреуіндей.

Кавказ бен Алтай, Алатау,
Асқар, асу белімсің,
Шығысым — қиыр зор тайга,
Құрсанған болат темірсің.

Батысым — байтақ Украин,
Гүлденген бақша гүлімсің.
Солтүстік — ұлы мұхитым,
Ұшан дария шегімсің.

Қытай мен Қырым арасы,
Бір жағың орыс даласы,
Тұтаса жатқан тұла бой,
Ортаң Орал саласы:

Колхоз бен совхоз, өзімсін.
Осылардың ішінде
Алтын ошақ Отаным,
Советстан — Гүлстан,

Жайнаған менің елімсің.
Бұлдыр-бұлдыр, бұлдыр күн,
Бұлдырап кеткен құрғыр күн,
Бұрынғы күнім күн бе еді?

Күн емес қара түн еді,
Тар құрсаулы таж тақыт,
Патша бізді биледі,
Халыққа қара жамылтқан,

Арылмас азап сабылтқан,
Қанау, талау, отарлау,
Қара түн түнек түрме еді.
Ату, айдау, оқ, қылыш,

Жаралау, асу, құл қылу,
Патшаның болды білгені.
Рахымсыз қара бетінде,
Зұлымдық, зорлық ниетінде,

Адамдық жылы шырай жоқ,
Халыққа қарап күлгені.
Патша тағын, бай бағын,
Қайтып сақтап қалам деп,

Өткен заман заңының
Осылай өмір сүргені.
Ал бүгін міне, жарқырап
Нұрың шашты алтын тақ.

Әлемге бірдей сәулесі
Октябрь деген ұлы заң.
Заң болғанда қандай заң,
Көрмеген бұрым ешбір жан.

Шын бахыттың адамға,
Есігін ашқан гүлстан.
Арманға бізді жеткізіп,
Қайғыны ойдан кеткізіп,

Мәңгі жарық алтын күн,
Туғызған бізге бұл заман.
Еркіндетіп еңбекті,
Бел ал деген осы заң.

Оқу оқы, білім ап,
Жөн ал деген осы заң.
Еңбек ет те, міндет ет,
Дем ал деген осы заң.

Әйел, теңсін, праваң —
Сен ал — деген осы заң.
Қартайсаң да қайғың жоқ, —
Жассын деген осы заң.

Бұлбұл үнің бұлақтай, —
Тассын деген осы заң.
Елдің шетін күзету
Ең ардақты праваң.

Жорғалап келсе сұр жылан
Желкесін қыйып, жеткізбей
Кесе бер деген осы заң.
Сансыз халық достасып,

Он бірің қол ұстасып,
Өсе бер деген осы заң.
Бүгін міне, қарасам,
Бір көш кетіп барады.

Салтанатты, сәулетті
Гүлдей болып жанары, —
Масаты кілем жамылған,
Алтыннан қоңырау тағылған,

Дабысы жерді жарады.
Адамы гүлдей жайнаған,
Қызыл жалау байлаған,
Ел қуанған бір думан,

Шырқатып әнге салады.
Ұлы Одақ елімнің,
Бұл кеші алға жөнеген.
Баратын жері бір жайлау,

Елімді нұрға бөлеген.
Коммунизм жайлауы,
Рахаттың мәңгі дүниесі,
Түнді таңға теңеген.

Түскен жолы даңғыл жол,
Мүдде ғып, өткен көрсетіп
Энгельс, Маркс көреген.
Жолға көшті бастаған,

Ленин дана қолымен,
Сталин бастап барады,
Айқын тартқан жолымен.
Құладың ұшпас құмдардың,

Қарсақ жортпас құздардың,
Ойы, қыры, жонымен.
Бұлдыр-бұлдыр белестен,
Көш аса алмас дөңестен,

Елім асып барады.
Адам ұлы көрмеген,
Көрмек түгіл білмеген,
Асу-асу жерлерден,

Көшім асып барады.
Көш бастаған Сталин,
Адастырмай бір жолдан —
Ерім асып барады.

Басқан сайын тамаша,
Сан жітпейтін санаса,
Бахыттың шамы жанады.
Сталин кештің басында,

Сан жолдасы қасында,
Көш асатын жерлердің,
Бұлжытпай жолын табады.
Каганович жасасын!

Ұлы көшке жол аштың,
Белес-белес өрімнің,
Сыры жұмбақ жерімнің,
Қоймасынан мол аштық,

Қорғасын, болат, көк темір,
Мұнай, мырыш, көк көмір —
Түбіне жете сен аштың.
Қызығын кепке көргіздің,

Жемісін елге жегіздің,
Асқар тау, кең даланың,
Құмның, шөлдің жон астың.
Молотов жолдас, көп рахмет!

Бахытқа елді бастадың.
Сталиндік декретпен,
Түнекті түріп тастадың.
Кештегі кеп елдердің

Бір атадан туғандай,
Қостың мәңгі бастарын.
Ворошилов батырым!
Атыңа сай ақылың,

Әскеріңді бастадың.
Болаттан Сұңқар ұшырдың,
Алмастан қару пісірдің,
Құрыштан сауыт кигіздің

Елімнің жер-су, аспанын.
Калинин батыр, көп жаса!
Түлік малды өргіздің.
Салтанатты орнатып,

Қуанышты көргіздің.
Микоян жолдас, ардақты
Ерімізсің сен біздің.
Ет пен қымыз, күрішті,

Нелер тәтті жемісті,
Еліңе еркін тергіздің;
Молайтып байлық, несібе
Қуат беріп көшіңе

Мол береке енгіздің!
Батыр өскен ұланым,
Қырағы көз қыраным,
Тұманды, түнде сақтаған

Көшін жаудан шырағым!
Фашистердің тығылған,
Жабықтағы жыланып,
Жорғалатпай Отанға

Күлін көкке ұшырдың,
Талқандап жаудың планын.
Куәсі ғасыр Жамбыл қарт
Көз салған дүние шегіне.

Ұлы көшке ілесті
Тұлпар атпен тебіне.
Қолында алтын. домбыра
Аузынан жыры төгіле,

Шырқатып әнге салады,
Даусы жерді жарады,
Он саусағым жорғалап,
Домбыраның шегіне.

Миллион рахмет айтамын,
Сталиндей еріме,
Асудан қыйын еткізген
Арманға қолды жеткізген,

Халықтың кемеңгеріне,
Даңқынан жау күйреген,
Ілгері елін бастаған,
Мәңгі бахыт жайлауы —

Жүрегім жыршы домбыра —
Бахытты қартың Жамбыл, мен!
Естиді Отан даусымды,
Бөгелме, Жамбыл, сөйлеуден!

Оралдан асып, даладан,
Еділден асып айқара.
Заулатты мені от арба,
Жорғалайын шайқала.

Мінгізген жүйрік керемет,
Күн Сталин, көп рахмет!
Отаным қандай кең байтақ,
Москвам неткен тамаша!

Айналам шаттық, байлық, бақ,
Көз тоймайды қараса.
Қартайдым қажып демес ем,
Жасасам тағы тоқсан жыл.

Көрініп тұрса Мавзолей,
Шақырса күнде Кремль.
Көрсеткен маған сый хұрмет,
Күн Сталин көп рахмет!

Кіндігі жердің Мавзолей,
Жатыр онда ұлы адам.
Табыты күндей нұр шашқан
Ақылы мұхит данышпан.

Атын әлем жаттаған
Жатқан Ленин — арыстан.
Қалмаған жан жарыстан,
Жығылмаған алыстан

Бірге туған Ленинмен,
Ұлы Сталин, күнім сен!
Кремльге кірдім мен
Кілең достар айналам.

Көзім түсті, отырды
Барлық жаннан ұлы адам.
Аты туы әлемнің
Асқан бойы жаһаннан.

Марқабатты, сүйкімді
Қақты әкемдей арқамнан.
Көрсеткен маған сый хұрмет,
Күн Сталин, көп рахмет!

Түстім келіп метроға
Домбырамды өңгеріп,
Жөнелді алып от арба
Жұлдызы жанған дем беріп.

Көсемнің досы Лазарьдың
Поезын ұшқыр сүйемін,
Москвада да, аулымда
От арбама иемін.

Күреспен ашқан көзімді
Жырлаймын көсем өзіңді!
Көгерді халқым достығы
Туысты орыс қазақпен,

Отаным тыныштық тірегі /
Өрбіген бахыт көктеген,
Сталиншіл қырандар,
Күзетшісі жерімнің.

Батыр Клим бастаушы
Сүйген ұлы елімнің.
Бақытымды күшпен қорғаған,
Сталин, рахмет, көп саған!

Үстімде жібек шапаным,
Басымда бөрік құндыздан.
Заманым көктем, нұр төккен
Жарығым—шамым жұлдыздан

Бахыттың кені Отаным,
Жайлауым алма бағындай,
Құшағында Сталин —
Жетілдік жауға жалынбай,

Жерде бахыт жасаған,
Рахмет көсем, көп саған!
Жолдасым замандасым сен,
Құрдасым сен жігіттей,

Отанмен бірге жырламай
Отырам қалай күй төкпей:
Сталин — біздің жүректе,
Сталин — біздің өлеңде.

Сталин — ту бар елде,
Сталин — күн әлемге.
Жаса, жаса, Сталин!

Сөйлей бер, ақ домбырам дүрілдеген,
Шарықтап күй төгілді бүгін менен.
Бас қосқан қуанышты мерекеде
Гүл жайнап, әсерлене күлімдеген.

Шын өмір басталады Октябрьден,
Қайнайды күй-көмейі Октябрьмен.
Ортаңда жүз жасаған Жамбыл отыр,
Ғасырдың куәсімін көкте күнмен.

«Ел жаңа елу жылда, жүз жыл қазан»,
Тұншықтым, неше жылдар кетті мазам.
Бұзған күн тасқын басын Октябрьде,
Жүз де емес, XX жылда-ақ құлаш жазам.

Ғасыр бойы бейнет пен азап шеккен,
Зар жылап жұртпен бірге жасын төккен,
Ақынмын бабаң құрдас бахытты елім,
Тоқсанда арманына қолы жеткен.

Арманның белбеуінен ұстаған күн,
Октябрь XX жасқа толды бүгін!
Күшті қол серпіп тастап көзін ашқан,
Миллион жыл жұрт еңсесін басқан жүгін.

Аттанған Октябрьде енбек ұлы,
Ұласты байтақ елде шаттық үні.
Бастаған елді бахыт туын ұстай,
Ленин мен Сталиндей күннің нұры.

Тамаша айтып болмас біткен ісін,
Ен заман, ерікті адам еңбек күшін,
Гүлдендік, өмір құрдық, ұжмақ еттік
Ел үшін, бахыт үшін, адам үшін!

Бауырлас бір кісінің баласындай,
ССРО — ел жасадық анасындай,
Ұлында өгейі жоқ бәрі бірдей —
Бірге өскен жемісті алма ағашындай.

Күш беріп Октябрьде атқан таңға,
Сталин нұрын төкті ұлы заңда,
Береді бахыт көзін белден қазып
Қол созған бұл жарыққа барлық жанға.

Отаным піскен бақша бахыт қонған,
Кілемдей елім, жерім гүлге толған;
«Лап!» десе «тап!» берерлік жарағым сай,
Жау баспас аумағым бар темір қорған.

Жатқанда нашар елді байлар талап,
Манжур, Қытай, Испанды қасқыр қамап,
Абиссина жерінде жесір зарлап,
Фашистер адам тонап, қанын жалап.

ССРО — ел жасады алтын терек,
Асқардай алапаты тұрған бөлек.
Басында бахыт нұры шамы жанып
Сталин қызыл туы нұрын төгед.

Біріккен байтақ елдің жүрегінде,
Москвада, күннің көзі — Кремльде,
Мәңгі өлмес, нұры сөнбес Сталин бap.
Сәулесі жұртқа бірдей түн де, күн де.

Сөйлей бер ақ домбырам дүрілдеген,
Өзгеше құйылар күй бүгін менен;
Қарасам шат жүзіңе халқым сенің
Көремін Сталинді күлімдеген.

Тыңдаушым, келіп маған сендер сынды,
Жырла — деп, сұрадыңдар өткен күнді.
Өткенде домбырамды күйлеп едім,
Қозғады ол — үн орнына қайғы, мұңды.

Ызыңдап мұң шаққандай желден жаман,
Ашқысы келмейді аузын ескі жарақ.
Ақынға күй кернеген үн бере ме,
Бұлдырап кеткен құрғыр зарлы заман.

Ойласам ескі жара от боп жанад,
Өлең-жыр күй кернетіп айқай салад.
Қамаған халқын Ресей тар қапасқа —
Өткен күн — қарысқан жақ, қатқан қабақ.

Түтіккен қара түнде күнді көрмей,
Арман ғып таң сәулесін қолды сермей,
Көтеріп ауыр жүкті өткен елім!
Қан қара, жаны жара тек қана өлмей.

Қаһарлы жауыз патша халықты алдап,
Бүлдіріп, ойран салып, елді жалмап,
Қорғады соныменен таж бен бағын,
Ол күлді, ел жатқанда уайым сарнап.

Қырқысты қазақ, қырғыз айдауменен,
Шабысты түрік, армян қайрауменен,
Түн, бұғау, алдау, арбау, дін-шариғат,
Қан құйып халық көзін байлауменен.

Еврейді «жүйіт» қойып тентіретті,
Сарт, ноғай, қырғыз, қохол — құбыжық етті.
Үгіттеп өштестіріп өзді-өзіне,
Туыстар бірі қанын бірі төкті.

Бастаған сәуле нұрға адамзатты,
Ленин қара түнде дабыл қақты.
Миллион ер көтеріліп, бірге шықты,
Зорлықты талқандады бейне абақты.

Оқ-мылтық, қылыш, найза қаруланып,
Ленин мен Сталиннен нұсқау алып,
Төңкеріп жауыздарды тастады елім,
Капитал қолқасына қолды салып.

Жыйырма жыл босатқанға елімізді,
Бөледік, гүлге орадық жерімізді.
Бахыттың ұлы отаны одақ құрдық,
Жинадық, түрдік етек-жеңімізді.

Ерікті ел армян, қазақ, тәжік, қырғыз,
Бас қосты алпыс ұлт — жайнады жүз;
Жарқырап ортасында ұлы Мәскеу
Жүрегі Отанымның жарық жұлдыз.

Кілемдей қайда барсаң жайнаған жер,
Кең дүние еңбек қызу қайнаған жер;
Бақ орнап, ен далаға нұрын төгіп,
Ішінде ақын бұлбұл сайраған жер.

Бәрі дос қайда барсаң жаттығы жоқ,
Бір кезде қамшы орнатып, атылған оқ;
Жерлерден тату-тәтті, сөз естисің,
Жарқын жүз бір бауырдан туғандай боп.

Бірі жоқ тұман түнде кектескен ел,
Жауласып жазықсыз қан ағызған сел,
Қасқырдай бірін-бірі басып жейтін
Аяусыз айуан заңы тентегі тел.

Сталин нұры астында мәңгі жарық,
Туысқан қол ұстасты барлық халық,
Бір туған бахытқа ортақ ел жасалды —
Білмеген, жасамаған бұрын тарих.

Он бір ұл егіз туып түзеген сап,
Айтуға сөз жетпейтін түр мен сымбат,
Алтын заң құшағында еркін өсіп,
Үйреткен дүниеде достық қымбат!

Ызалы, қара пиғыл жау жаралы,
Tіc қайрап құтырған ит көз салады,
Оған қарсы күн санап достық өсер,
Тірегі Отанымның — күш қамалы.

Ол қамал мәңгі шеккен тастап берік,
Болаттай шегендеген қызған көрік,
Орнықты Кремльдің қорғамындай,
Басында Ленин қабыры бергендей серт.

Жайна елім, гүлде, көгер, шырқа, әнге сал!
Дүкен құр, өмір жаса бір тәтті бал.
Егін ек, бақшаңды өсір, қала тұрғыз,
Қайыссын, жерді бассын қаптаған мал.

Шөл дала сусын ішсін — шөлі қансын,
Алма өссін, гүл бақшасы жапырақ жарсын.
Сайрандап адам ұлы кең дүниеде
Бұлбұл құс бойы балқып әнге салсын.

Атымен ұлы Сталин жеңген халық,
Қоймасын адам өмірі алды ақтарып,
Бахытқа ұшан-теңіз қолы жетті,
Мұхитта шомбығандай алтын балық.

Жасасын, алғыс айтам Сталинге!
Сөйлейді данышпанды барлық тілде,
Жеткізген барлық елді қуанышқа,
Жырлаймын Сталинді күн де, түн де.

Бір жыл бұрын көсемім,
Бейне тасқан дария,
Ой өзенін ағытып
Сөйлегенде жария —

Тыңдағанбыз миллион жұрт,
Басы боп мендей қария.
Алтын заңды Сталин,
Жайған сонда алдыма,

Алтын заңда айтылмай
Ел тілегі қалды ма!
Әйел, еркек, кәрі, жас
Қостап қарсы алды да,

Күйге басты тасыған,
Шаттықтан көк жаңғыра!
Тапты заңнан бақытын
Миллион жұрт, әрбір жан,

Біріне оқу, біріне
Берілді өнер жаңадан.
Шаршағанда демалыс —
Шипалы өмір шадыман,

Аңсағанға қызықты
Ағыл-тегіл той-думан.
Осылардың ішінде
Менің де тиіп сыбағам,

Серпіп қанат шырқады,
Еркін сайрап домбырам.
Көсем берген алтын заң
Жыл ішінде ержетті,

Масатыдай түрленіп
Отанымды гүлдентті.
Бесіктегі баламды
Ана болып тербетті.

Тоқсандағы шалымды
Шарықтатып көңілін,
Көкке құлаш серметті.
Қанат берді халқыма

Әуелетті, ерлетті.
Ағытылған өзендей
Сарқыратты еңбекті.
Көсем берген алтын заң

Жауға тиді жалындай;
Жалмаңдаған жауыздың
Ұясы қалмай жарылмай,
Ұсқыны қашып қалтырап,

Кіреріне көр таппай,
Басарына жер таппай,
Төбесінен түсті жай.
Көсем берген алтын заң

Жылдығында жаңадан,
Жыр төккізіп аузымнан
Берді арылмас күш маған
Күш емей не теңбе-тең

Он сегізде ұлмен тең,
Орнымды алам сайлаудан.
Советіме мүше боп,
Ерлер өтед мың-мыңнан.

Сол ерлердің басы боп,
Сайланады ұлы адам:
Бахыт заңын жазған ол —
Ұлы Сталин данышпан!

Ал, Жамбылың сөйлесін,
Домбырасын қолына ап,
Безенте қақсын пернесін,
Аршындап құлаш сермесін,

Тізілтсін бір термесін!
Өңіме шырай енгізді,
Сталиндей ұлы адам,
Аузынан шыққан. алтын сөз

Шекер-балдай татыған.
Өркендетті, өрлетті,
Бастырып саты-сатыдан.
Жақсылыққа жол сілтеп,

Жамандыққа жолатпай,
Отанымды зорайтып,
Шынықтырды болаттай.
Компартия көсемім,

Халыққа нұсқау беріп тұр.
Айтқаны еш мүлтіксіз
Орындалып келіп тұр.
Беріліп барлық ынтамен

Күллі халық сеніп тұр.
Арам тап қалып адыра,
Социализм жеңіп тұр.
Аймағымды әсемдеп,

Жемісін шашып, сеуіп нұр.
Бахыттың зәулім шыңына
Халқым құлаш сермеген.
Қаскөйіне жұртымның

Өмір сүру бермеген.
Қызықты нұрға бөленді
Советтің жерін жерлеген,
Жаңа заң бахыт арнасы —

Адамзаттың тарихы
Ешуақытта көрмеген.
Жаңа заң берді права
Халықты барлық етіп тең,

Оқуға, еңбек етуге,
Тынығуға алып дем.
Бүгін осы еркін ел,
Думанданған ұран сап,

Ұлы күні ұлыстың
Қуанышты, көңіл шат,
Дамылсыз сайрап домбырам,
Ойнақтайды он саусақ,

Тасқындап күй төгілтем,
Ұлы күнде ән шырқап.
Еңбекке еш қажымай
Жұрт сенімін ақтаған,

Ерегіскен дұшпанды
Табанға салып таптаған,
Өнеге, іс үлгісін
Көп үйренген, жаттаған,

Қаскүнем жауын елімнің
Айбарымен жасқаған.
Алуан адал ісі үшін
Партия, жұрт одағы

Ардақтап, сүйіп мақтаған.
Ерлерге елім сенеді,
Дауысын соған береді.
Елімнің Ұлы Советін

Сайлайтын күн бүгін біз,
Адал ұлы елімнің,
Жалынды жас отаншыл
Шопанға дауыс береміз.

Еңбекті талмай етумен
Мәпелеп төлді өсірген,
Жасынан бейнет көп керген,
Басынан бәрін өткерген,

Еңбектің көріп дәулетін,
Бүгінде құлаш сермеген,
Жаңа заңның қуаты
Көкірегін кернеген,

Салиқаны сайлауға
Дауысымды мен берем!

Күнінде ұлы тойдың бойды кернеп,
Лапырып арнасында шабыт өрлеп,
Толқындай бұлтты сөгіп көзге ілікпей,
Бұлқынып асау қиял құлаш сермеп.

Жорғалап желмаядай жер-су баспай,
Нөсерлеп төгіледі өлең селдеп.
Ақынның асқақ көңіл, қызыл тілі
Самғайды сұңқардай боп ағып, көлбеп.

Оймыштап сөз нақысын ұлы тойда,
Шаттанып асыл сөзден тоқиды өрнек.
Сөзі алтын, тілі майда, жыры жібек,
Еркіндеп ен бақытта бойын тербеп,

Кәрі ақын қадірлі күн келгенінде
Шырқайды домбырасын көкке сермеп.
Елім бар басқа елдерден тұрқы бөлек,
Бостандық жемісінен еткен керек;

Ай күліп, жазы туып балбыраған,
Тамылжып мизамы ұшқан, балын төгед,
Бау-бақша ұшан-теңіз ен дәулеттің
Жайқалып жапырағы жұпар себед.

Құлпырған колхоз қыры қызғалдақты,
Тамаша жүз құбылып, әсемденед.
Құрақтай көк егіннің көп өнімі
Құнартып жылдан жылға артық өнед.

Ыңырсып колхозымның төрт түлігі
Ауылдан маң-маң басып, өріске өред.
Қаламның көк шудалы алыптары,
Қуаты сыртқа теуіп күңіренед,

Ауыл мен қала арасын сайрандатып,
Желдетіп желмаядай поез желед,
Зуылдап көз ұшында дөңгеленед,
Жансызға жан бітірген жас ұрпақтар

Күші ерен, ақылы кең, ойы зерек.
Қиылған қалам қасы . жас сұлулар »
Ойнатып он саусақтан өнер төгед.
Елімнің кәрі-жасы бірдей батыр,

Жер тіліп, суды ағызып, бұлтты сөгед.
Дәулетті, сәулет, мүлік бар қызығын
Шашусыз шашып-төкпей халқым көред.
Халықтың данышпаны ұлы Сталин,

Асусыз асқар біткен алтын терек,
Мәпелеп қалың елге нұрын төгіп,
Таусылмас ен бахытқа қойды бөлеп.
Азаттық арнасына алып келген

Көсемін қалың халық жақсы көред.
Айсызда адастырмас шам-шырағы,
Күдіксіз көтеріле соңына еред.
Жалғыз біз емес онан жарық алған,

Сталин жер жүзілік елге керек.
Сөнбейді ұлы Сталин жарық күнім,
Жалпыға жарқыратып төккен нұрын,
Тасыған емін-еркін ен дәулетті

Көріп пе мұндай болып тарих бұрын?
Көсемі қалың елдің ұлы Сталин,
Сүйікті шын шәкірті Лениннің.
Түйдектеп жаңа заңға түгел жазды

Олжаны ішіндегі жиырма жылдың.
Күй кернеп, шаттық тасып, нұрға бөлеп,
Гүлге орап түрлендірді ой мен қырын.
Сайлауда — ұлы күнде Отанымда,

Ұсынар елім таза, адам ұлын.
Сақталық ұлы олжаны жауға бермей,
Халықтың жалғыз тайын етпей шығын.
Капитал аузын ашса, тұмсық сұқса

Жауабын бере аларлық, жауға мығым.
Осындай ұлы ерлеріме дауыс беріп —
Миллион жұрт қол көтермек міне бүгін!
Халқыммен мен де бірге ұран салып,

Актарып ағызамын сөздің сырын;
Адамның ардақтысы ұлы Сталин,
Өмірім — бәрі саған, даусым, жырым!

Аңсағам көңілім серіле,
Бүгілген белім керіле,
Сапар шегіп жол тарттық
Сүйікті Кавказ еліне.

Сағынып самғап келемін
Сталин туған жеріне.
Ағайыным, жанатым,
Жал, құйрығым, қанатым —

Грузия дана халқына
Арнаймын сәлем шарқ ұра.
Сөзден туған данамын,
Алатаудың алабын

Жаңғырта әнге саламын,
Сталиндей ұл туған,
Әлемге жарық күн туған,
Менің де ардақты анамның

Сәлем беріп өлеңмен
Құшағына енемін.

Қара күндер қартайтты,
Қартаймайтын қаламды
Қара бақыр мыс етті
Күннен жарық адамды.

Сондай күнді жоғалтар
Мен аңсадым заманды,
Аңсағаным алдымда
Көрдім ұлы данамды,

Туды бахыт жұлдызы,
Шаттық мұхит оралды,
Сонда ғана ақынның
Жүрегі күннен шоқ алды.

Жасарып жиһан бел алды,
Өрісін үлкен кең алды,
Кавказдан тауып сені алды,
Алатаудан мені алды,

Кәрі дүние боз бала
Болмаған енді не қалды?..
Каспий, Кавказ қос отау:
Бірің терең, бірің шың,

Ұшар басың Қазыбек,
Тұғыр екен көкте күн.
Күннен ұлық ұл тапқан
Кереметсіз дейді кім?

Дарынды ақын Шотадан
Барлық елге тарады үн,
Әлем көркі Сталин,
Елдің ұлы туды шын!

(ССРО жазушылар одағының Тбиласиде Шота
Руставелидің 750 жылдығына
арналған пленумінде айтқан өлеңі)
Ақсақал Жамбыл келед жанаттанып,

Қиялы қияға өрлеп қанаттанып,
Жазылып бүкіш белі қуаттанып,
Туған ел сәулетімен санаттанып!
Қолға алып домбырасын жаны жайнап,

Сталин дәуірінде талаптанып,
Ән шырқап шарықтаған сағатында,
Жыр арнап, шың Кавказға қанат қағып,
Ардақты ел, ер туғызған алтын бесік,

Бөленіп сенен ақын Шота да өсіп, —
Ертеде тау тербенте төккен жыры,
Еліне Қазақстан желдей есіп
Жетті де, сазына оның қосылды ауыл

Сталин дәуірінде гуілдесіп;
Жайнаған қуанышты, нұрлы өмірде,
Грузиннің ұлы халқы күлімдесіп.
Келемін ұшып Кавказ асқарына,

Теңіздей бахыт берген астанаға.
Жайнатып жылағанды жадыратып,
Ұшырған баулып қыранды аспанына.
Сталин халықтарды достастырған,

Мейрімді кәріге де, жас балаға.
Сұңқардай түлеп ұшып тауға жаным,
Аңқыған асқарына Дағыстанның.
Ақын дос Сүлеймандай құрдасымның,

Саңқылдап ауылына жетсін әнім;
Өлген жоқ Сүлейманның отты өлеңі,
Өшіре алған жоқ ажал оның әнін.
Ащы әні өткен оның таудан, тастан,

Жырыма оның жыры көп ұласқан,
Құлпырып Қаскелеңнің көлеміндей,
Әсем ән Алатаудан шыңнан да асқан.
Жасасын советтенген сүйікті Отан,

Күндей боп ұлы Сталин нұрын шашқан,
Құп алсын Кавказ халқы сәлемімді,
Шыңының шынар тасын сүйген аспан.

Өшпейді халық жыры, қартаймайды,
Өшед деп оны ешкім де айталмайды,
Халықтың жүрегінің түкпірінен
Төгілген күй - шын жорға, тайпалмайды.

Алтындай ел ішінде сақталынғам
Сұлу жыр, судан тұнық, шайқалмайды.
Еске алсам ертегідей ертеңі өткен,
Талай жан жүрегінің жырын төккен,

Еңірей ен даладан бахыт іздеп,
Табалмай, аңсап Асанқайғы да өткен.
Құландай қақтан безген Қорқыт қаңғып,
Кездеспей көрден басқа ол да кеткен.

Еске алсам аңсағанды ескідегі,
Ертеде қиял нені көксемеді!
Кілемге отырып ап, көк сайрандап,
Сұңқарша ұшуды да көксеп еді.

Ол кезде патша мен хан зынданының,
Тұншыққан жырды бар ма ед ескергені.
Есімде ескі ертегі аңыз қылған,
Ұлы өмір жыланына шағылдырған,

Үскірік есіп тағдыр қара желі,
Өкпемді қарып аяз қабындырған.
Жамбылдың жыр төгілген тілін байлап,
Үніне туған елін сағындырған.

Мен ұзақ өмір сүрдім, көпті көрдім,
Көргенді ойға түйдім, ойлай жүрдім.
Құзынан таудың биік шыңға өрлеген,
Есіттім жырын ақын Шота ердің.

Кавказдың шыңыменен шендескендей,
Құлағым шалды иесін шерлі жырдың.
Жайнаған Грузиннің жас ұлына,
Көз түсті тауда жортқан асылына.

Түнерген тау басына тұмандайын,
Ізіндей я жолбарыс жасырына,
Шотаның шырқап салған жыры арналған,
Келешек жас өспірім ғасырына.

Ысқырып өрмелеген тау мен тастан,
Мен көргем әп-жыланды сұры қашқан.
Жүректің оттан ыстық тәтті жырын,
Өршігіп сөндіруге тасқын тасқан.

Жортқан жолбарыстай ақын Шота
Халқына тәтті жырын алып ұшқан.
Жайлаған жылан-шаян тау құлады,
Патша өлді еркін ақты тау бұлағы,

Құйылған бұлақтайын халық жыры,
Маржандай таудан шашқан саңғырады.
Ақынның жүрегінен шыққан өлең,
Шарықтап ұшты, ұсап тау қыраны.

Жүз жылдап, жарық көрмей ой қиялы,
Жүрген кез есімде еді ойға оралды.
Даланың шөбі қурап ыстық күнге.
Жатқан шақ шұбап жолсыз керуені.

Ашығып, азып-тозып жол шеккенде,
Бораған алды, артынан ақ бораны.
Кімдердің өшпеді ол кез сағы сынып,
Кім өсіп еді ол кез, кімдер күліп,

Қоқырап жалсыз, қомсыз түйе үстінде,
Таңылып Тарас ақын ойға ұйып,
Езілген даладағы елді көрген,
Самұрық екі басты жатқан бүріп.

Тараспен батқам мен де бірге мұңға,
Түйеге бірге мініп жүргем құмда,
Менің де, оның дағы жырларымыз
Ол кезде жоғалған ед сіңіп құмға.

Жырымен тау жаңғыртып Пушкин де
өткен,
Жүрегі жараланған ақын тұлға.
Пушкиннің сайрап кеткен жырын талай,

Шырқаған даланы өрлей ақын Абай,
Тамсанта Онегин мен Татьяна,
Алабын Алатаудың әнге орай.
Туысқан халқыменен құшақтасқан,

Біледі Қазақстан туғанындай.
Жылдан жыл өтті ақын қиялындай,
Жамбыл қарт жырын таудың бұлағындай
Құюмен келе жатыр, туған елін

Аралап жаны шолпан шырағыңдай.
Қайрылмай, ханнан өтіп,—таңға жетіп
Кавказдың шарықтады қыранындай.
Күреске шақырмаған ақын ба ақын,

Ақын болса халыққа болсын жақын!
Жырласын ақын болса халық жырын,
Біздің даңқ Кремльдей болсын жарқын;
Hұp алып Сталиннен гүлденген жыр,

Жырлаған көсем сүйген ұлы халқын.
Шота мен Абай, Тарас, Пушкин де өткен,
Халыққа құшақ жайып жыры жеткен,
Көксеген туған елдің күні Сталин,

Ұрығын шын бахыттың халыққа еккен;
Жиһандық планеттің ол ақыны,
Жамбылдың ұлы әкесі нұрын төккен.

Еділ, Жайық үстінде,
Торлаған қара бұлтты
Серпу үшін күшіне
Түсіп Чапай жорытты.

Патшаның торын қырқуға,
Жандаралды құртуға,
Халық үшін жан қыйып,
Түсті сыпыра жортуға.

Астына мініп ақ атты,
Қолына алды болатты:
Қылышын қанға боята,
Найзасын тасқа қайрата,

Жауының қанын жосылтып,
Тасқын судай бората.
Алғыр алмас сапысын
Күміс қыннан суырды.

Жауының алып апшысын,
Жаубүйректей *5 қуырды.
Орыс, қазақ, башқұрттан
Сарбаздары жиылды,

Чапаев бастап майданға
Ақбоз атпен тигенде,
Қыран құстай шүйілді.
Ворошиловтай беренді,

Буденный батыр өренді
Көргенде Чапай жарқылдап,
Күшіне еніп дендеді.
Сталиннен мандат aп,

Жауына қылыш сермеді.
Астына мінген ақбоз ат
Орғып өрге өрледі! *
Лашын құстай саңқылдап,

Жапыра жауға тигенде
Оңды, солды түйреді.
Еділ, Жайық суына
Жауын қойдай тоғытып,

Ор текедей орғытып,
Жауды жеңбей тынбады,
Ол майданға тигенде,
Еділ, Жайық толқыны

Қан толқын боп тулады.
Жау түгіл, ер мүсіннен,
Ер Чапайдың күшінен,
Шошып батыр түсінен,

Күміс өзен үстінен
Торлаған қара бұлт қашты.
Жау жеңіліп, бұлт қашып —
Көгінен күн нұр шашып

Бахыты үшін халықтың
Қуанған дауыс ұласты.
Жүргенде жауды жапыра
Қайран Чапай қапыда

Бостандық үшін талпына
Жау қолынан оққа ұшты.
Оққа ұшып жатса да
Түспеді қолдан қылышы,

Жайыққа Чапай ақсада,
Жоғалмады ұлы ісі.
Чапайдың қалған серігі,
Қызыл қыран көрігі,

Аспан астында аңқылдап,
Қылышы қолда жарқылдап,
Қызыл тудың астында;
Ұсап миллион тасқынға

Жеңді жауды жұмыла,
Қанынан тамған Чапайдың
Әр тамшысы Еділге,
Алтын алап егінге

Hұp тамшы боп төгіле,
Оған өскен әрбір дән
Жауға оқ боп көріне,
Беттей алмай енді жау

Еділдің тамшы суына;
Чапаевтай талай ер
Өсіп, өніп туыла.
Болаттан түскен сынына,

Дұшпан қарсы келе алмайд
Халықтың батыр ұлына,
Сталиндей күнімнен
Құйылды жерге шұғыла.

Тоқсан жасқа толғанда,
Туған жерін шолғанда,
Қайта туған қарт Жамбыл,
Домбыраны қолға алып,

Бұлбұлдайын толғанып,
Ер Чапайды ойға алып,
Қуана қосты жырына.

Қарасам ауыл, қырға да
Жігіт боп өскен ұл бала,
Орыс, қазақ тумалас,
Жортса әзір жорғада.

Бұрынғы бір өткен кез,
Жасаған бізді ала көз.
Шекпен, шен ап патшадан,
Балпаң басқан бай мен хан,

Шығарып жолдың тозаңын,
Еңіретіп елдің боздағын,
Тәлім алған қасқырдан,
Құлқынына сатылған,

Молда мен бай, атаман .
Жандаралмен жандасып,
Дозаққа елді матаған,
Құлқыны кең қорқаулар

Елді қанап семірген,
Семіріп олар елірген,
Сол бір сұмырай заманда
Қаналған ел еңіреген.

Бүгінгі шуақ таңдағы,
Тынық Донның ұлдары
Жамбылға туған ұлсыңыз,
Елімнің жүйрік тұлпары

Ойнақтап тұр мінсеңіз;
Колхозды менің ауылым,
Етегінде тауының
Жылқыларын түлетті,

Жігіттері жүректі,
Қуанады қарт Жамбыл,
Ойнап-күліп жүрсеңіз.
Тынық Донның ұлдары

Талшыбықтай өрілген,
Жан-тәнімен жүрегі
Сталинге берілген;
Жарқырап туған елі үшін

Аямайды жанын да,
Өзінің туған жері үшін
Қияды қасық қанын да;
Ұлы Отанның таңы үшін,

Ұлы халық бағы үшін,
Ауыл үшін, қала үшін,
Завод үшін, дала үшін,
Шалқып акқан Дон үшін,

Партия үшін, халқы үшін,
Халқының достық даңқы үшін,
Керек болса жанын да,
Аямайды қанын да.

Тынық Донның ұлдары,
Қылыштарың қайраулы,
Қасқыр шапса қиядан,
Сендер ұшқан ұядан —

Бүркіттейін шүйіліп,
Ақ қылышты үйіріп,
Ат қойыңдар түйіліп.
Жау қирасын қиылып

Аттан! .— деген дауысын —
Сталиннің есіткен
Сағатында-ақ Қастектен
Жамбыл әзір жүруге.

Жүйрігіне мінуге.
Жамбыл мініп атына,
Қарамай кәрі, жасына,
Немересін, ұлдарын

Ертіп алып қасына
Жорыққа дайын келуге.
Аттан! — деген дауысын —
Сталиннің есіткен,

Сағатында-ақ Қастектен
Тізе бүкпей жорытып, _
Айбынды қызыләскерін
Қасына Жамбыл ерітіп,

Алатаудың дөңінен,
Айдын Балқаш көлінен,
Колхоздан, қырдан, Ертістен,
Алтайдан, Каспий шенінен,

Әулие-ата өрінен,
Қостанайдың белінен
Жігіттерін ерітіп,
Мылтық оқтап, жортақтап,

Домбыра тартып шалқақтап,
Жамбыл жетед бас болып
Шалқыған әнмен серілтіп,
Мен келгенде бас болып,

Келемін шалқып жас болып,
Ұлы Отанның тақы үшін,
Ұлы халық бағы үшін,
Партия үшін, халық үшін,

Халықтың достық даңқы үшін,
Жер үшін, туған қала үшін,
Құлпырған Қазақстанда
Шалқыған алтын дала үшін

Мен келгенде, келемін
Бахытты біздің ел үшін,
Алтын тынық Дон үшін!
Донда туған ұл үшін!

Одағым десем ойыма,
Шалқыған шалқар көл түсер,
Көк жиегі бал құрақ
Көкорай шалғын жер түсер.

Сазға біткен өрімтал,
Бағымда сансыз бұлбұлы
Шырқап салған үн түсер.
Көз тартарлық жанарлы,

Көрікті көгал жамылып
Ашық түскен күн түсер.
Айдынға бауыр төсеген,
Аққу, үйрек, қоңыр қаз

Балапан терген жем түсер.
Шалқардың беті кілкіген,
Кіршігін сырып желпіген,
Жағымды жанның азығы —

Қоңыр екпін жел түсер.
Көркі көгал нуындай,
Кіршіксіз көлдің қуындай,
Одақ боп өскен ел түсер,

Жамбыл көрген тоқсан жыл,
Жыйнап келген талай сыр;
Одақтасқан күнімде,
Қол ұстасқан күнімде,

Нөсерлеген жыр түсер.
Бала күнде көргенім,
Тезек, Шәбден ордасы,
Елдік болмай езілді, —

Деген жоқ ешкім қорғашы,
Көлкіп тұрған көл болды,
Көптің аққан көз жасы.
Іле, Қапал, Талас, Шу,

Ұзын аққан жылғасы,
Жамбыл кезді жетпіс жыл,
Өзгермеді тұлғасы.
Қайда барсам белшеден,

Надандықтың қордасы,
Тақырға шыққан тарыдай,
Қосылмады ел басы.
Заманнан заман өткенде,

Жас жетпіске жеткенде,
Лениндей ер кердім,
Ер серігі Сталин —
Күннің нұры құшқаным,

Екі шыңға теңгердім,
Қырым, Кавказ, Алатау,
Байқал, Балтық, Тайга анау
Арасында мейірлі

Бауырласқан ел көрдім,
Бір кеуденің жүрегі,
Бір мүдденің тілегі,
Жүз деп миллион білекке

Шақ келетін жең көрдім.
Сонда ғана мен Жамбыл,
Жүрген жері жетпіс жыл,
Кәрі көңілім жасарып,

Жайнап өскен гүл көрдім
Асанқайғы, Жиренше,
Сарнап, зарлап жетпеген,
Ел малынған игілік

Ен ырысты мен көрдім.
Гүл деген сөз келер ме,
Гүлді өңірге тақпаса,
Әлем жанға сенер ме,

Көрсете көзге айтпаса.
Ақын аты ақын ба
Құрғақ сөзбен мақтаса.
Мен айтқанмен ел сенбес

Көрерлік зат таппаса.
Бұлақты таудан арна ақса,
Теңіз болар аяғы.
Алқабы кең ойпаттың

Суға да болмас тояры.
Одақтан білім арна ақты
Мейірлете даланы
Қызыл құм мен Бетпақ шөл

Гүлден шоғын қадады.
Көрікті бүгін қаланың
Гүл дегенім — адамы.
Білімге тұғыр Алатау

Алтыннан ірге қалады.
Көк жұлдызын қолға ұстап
Түймесі етіп қадады.
Осыларды мадақтап,

Жамбыл жыры сондықтан
Көктен күнді шалады,
Күркіреп жерді жарады!
Жерге ұжмақ орнатып,

Аймаққа туған күнім бар,
Мәдениет бесігі
Колхоз атты қырым бар.
Одағымның бір гүлі,

Құс дауысты бұлбұлы,
Күләш сынды қызым бар,
Жамбыл, Күләш жалқы емес,
Әлденеше мыңым бар.

Ән маржанын шашқандай,
Күй теңізі тасқандай,
Аялап одақ өсірген
Мыңдаған қыз, ұлым бар.

Ескі өмірде көмілген,
Бүгін ашық көрінген,
Сахнадан ел көрген,
Айнаға түскен сырым бар.

Одағым бахыт ордасы,
Күнге тіккен туым бар.
Одағым маған тіл берді.
Шешен тілге жыр берді,

Бірлескен күнге арнаған,
Міне, осындай жырым бар.

Қақты қанат жаңадан,
Кең даламда домбырам.
Қайта естілді аулымда,
Жырлап Жамбыл салған ән.

Домбыра күйін келтіріп,
Ойға шомып толғанам.
Ойға шомып толғансам,
Көз алдымнан өтеді

Кешегі бір сұр заман.
Сұр заманда түн еді,
Аулымның үсті торлаған.
Даласы қайғы аңыраған,

Жайлауы жайсыз қаңыраған,
Соққан жынды құйындай,
Күншығыстан батысқа
Елімді басып зорлаған,

Өтіп еді Шыңғыс хан!
Қанға бөлеп халқымды
Малым кетті айдалған,
Әскері салып ылаңды,

Ерлердің қолы байланған,
Қарындас кетіп күңдікте,
Құл боп бауыр айдалған.
Шыңғысқа барып қол болған

Қорлық көрдік байлардан!
Қыстаудан көшіп шұбырып,
Айрылдық тағы жайлаудан.
Қырғыз, қазақ, өзбектер

Жерсіз, сусыз, қоныссыз
Құтылмадық зарлаудан.
Құтылғанда Шыңғыстан
Николай келді есіріп.

Халқымды қанға бояды,
Туған жерден кешіріп.
Отырғызып есікке,
Төрімде жатты көсіліп

Төсенгенім мұз болды,
Шұрқ-шұрқ жамбас тесіліп;
Желім қалды көсіліп,
Көгенім қалды шешіліп.

Ұмытармын мен қалай,
Октябрьдің келгенін.
Нардай шөгіп жатқанда,
Жетелей мені желгенін.

Ленин менен Сталин
Қатар келіп аулыма,
Жай-күйімді көргенін.
Қосарына алғанын,

Қолыма қару бергенін,
Қасарған қасқыр дұшпанды,
Қайтып жерді баспастай,
Қайтып есік ашпастай,

Қирата бәрін жеңгенін.
Енді бүгін қарасам,
Айналам бахыт кең жатыр.
Бірімен бірі туысқан

Қол ұстасқан ел жатыр.
Қырғыз, қазақ, өзбектер,
Маңғол, ұйғыр, дүнгендер,
Армян, қалмақ, грузин,

Орыс пенен украин,
Терезесі тең жатыр.
Алатау, Кавказ ұласып,
Баурайы бұйрат кең жатыр.

Бахыттың әні асқақтап,
Құлаққа даусы кеп жатыр
Отанымда естимін,
Алыстан жаудың дабырын.

Жауға қарсы аттанған,
Қаһарлы халық дабылын,
Күншығыста ер қытай,
Еліне тиген қасқырдың

Қақпаққа жатыр азуын.
Адуын жауға оқ жұмсап,
Көрдің бе елдің қағуын,
Осынау соңғы майданда