Қасым Аманжоловтың өлеңдер жинағы
Қасым Аманжолов
Жазылымсыз режим: 20-беттен кейін жазылым беті ашылады, әрі қарай әр 10 бет сайын (ең көбі 5 рет).
«Өзім туралы», «Байқалған сыр» және басқа да жасын мінезді, отты жырларымен қазақ поэзиясына өшпес із қалдырған Қасым Аманжоловтың таңдаулы жинағы.
ЛЕНИН
Жаралғалы жер мен көк,
Өмірден орын алғалы,
Арғы атамыз адам боп...
Қанша өмір тозғанын
Тәуекелмен мөлшерлеп,
Кәрі тарих тұр өлшеп...
Талай сабаз келіпті,
Жете алмай-ақ бұл күнге
Ұзақ жолда өліпті.
Талай гүлдер солыпты,
Талай таулар шөгіпті,
Талай жұлдыз сөніпті,
Талай емен қуарған...
Желекті найза қолға алған
Батырлар да өтіпті;
Лебізі — күй, сөзі — жыр,
Гомер, Байрон, Пушкиндей
Ақындар да өтіпті.
Шежіре шешен қария —
Аристотель сықылды
Ғалымдар да өтіпті...
Арыстан да өтіпті
Жалғыз өзі жиһанмен
Алысқан да өтіпті,
Данышпан да өтіпті...
Таба алмай-ақ өтіпті.
Қана алмай-ақ өтіпті...
Ұлды сатқан заманда,
Тұлымын кесіп, Қырымға
Қызды сатқан заманда,
Қан қақсатқан заманда...
Көкірек толған мұң болып,
Мақсат алыс, жол ұзақ,
Өксіп өмір өтіпті.
Бұл кезге де жетіпті.
Керемет бір күн туды,
Бақыт болып заманға
Күн сымбатты ұл туды!
Қуанып әлем сілкінді.
Жиһан жүзі құлпырды.
Құл құтылды бұғаудан,
Тұңғыш рет өмірде
Ел құтылды жылаудан.
Шығарды астын үстіне,
Кім сүйсінбес, дәл мұндай
Кереметті күштіге!
Айдын шалқар көл етті,
Тоз-тоз болған ұлттарды
Берекелі ел етті.
Көл орнатып, гүл екті,
Сорлы бейбақ елдерге
Қуат берді құдіретті,
Ақтарттырды, алдырды,
Бақытты ұлы халқының
Сарайларын салдырды.
Жайлау етіп жайлатты,
Шөгіп қалған шалдарды
Жігіт етті қайратты.
Жарқыратып атырды,
Арманда өткен адамды,
Өмірге қайта шақырды.
Ала келді бақытты,
Жер шарының төрінде
Шаттық көлін шалқытты.
Сандуғаштай үн бітті,
Қосты сүйген жарына
Сұңқардайын жігітті.
Мәңгі кетті көңілден,
Жауыздықты әділдік —
Қуып шықты өмірден.
Ерлік күшті жүректе.
Қуат бітті білекке.
Қуып жеттік сұңқармен,
Шал-кемпірдің жас шағын.
Бар әлемді қуанттық.
«Қой үстіне боз торғай»
Туғанын да көрді көз —
Оңынан күн, солдан ай!
Міне, ісі елімнің!
Міне, күші Лениннің!
Ленин — бақытты өмірдің
Туа қалған тұлғасы.
Алтын таңның шұғласы!
Ленин — күні бақыттың
Мүмкін емес сөнбегі.
Мүмкін емес өлмегі!
Ленин десе,— көңілді
Қуатты бір күш кернейді,
Шаттық күйі тербейді.
Құлшынып қайта бір жасар,
Өйткені біздің қатарда
Мәңгі өлмейтін Ленин бар.
Жылаған бала жұбанар.
Халық барда — Ленин бар!—
Деген бізде сенім бар.
Елім барда—Ленин бар.
Құйылар жыры нөсерлеп,
Жүрегі соғад халқымның:—
Ленин, Ленин, Ленин,— деп!
Партия кемеңгерім бар!
Партия бар — Ленин бар!
1938
СҰҢҚАР ЖЫРЫ
І
Жатты дүние дөңбекшіп,—
Азап шеккен арудай.
Тұнжыраулы жер мен көк,
Күйзелгендей күн мен ай.
Ұшты сұңқар ұядан,
Ұшты самғап саңқылдап.
Қанатымен жол сала,—
Нажағайдай жарқылдап.
Жиһан жүзін шарлады,
Көрді, ұқты түн сырын:
Екі басты самұрық
Бостандықтың бұлбұлын.
Шықты сұңқар көкке өрлеп.
Бостандық, деп жырлады.
Таңшыл құстар сүйіне,
Бақыт жырын тыңдады.
Жосып аққан жойқын жыр
Солқылдатты жер-көкті.
Құлақ құршы қанған жыр
Дүниені тербетті.
Қос қанатын қырқам деп,
Бар қаһарын тікті түн.
«Сұңқарға сын» дегенде,
Естілді бір күшті үн.
Қанатымен бұлт сыра,
Келе жатты қос қыран.
Таң құстарын сайрата,
Қара түнге салды ойран.
Шарықтап таңның бұлбұлы,
Бастап ұшты қос қыран.
Түн қорқауы қансырап,
Жарқырап атты алтын таң.
ІІ
Бақытты алтын тұғырда
Жырлайды таңның сұңқары.
Асыр салған аққу-қаз,
Шалқып шаттық шалқары.
Жылжып жендет сұр жылан
Шықты шыңға өрмелеп.
Сұңқар қаза тапты деп,
Азаланды жер мен көк,
Бірақ сұңқар өлген жоқ.
Өзге өлсе де,— өлмейтін,
Өліміңе көнбейтін
Ол бір туған ұлы жан.
Жауға атылған нажағай;
Ол біздің жыр, бізге ұран.
Сұңқарларын ұшырған
Ұлы Отан — тау қыран.
АҚЫН
Ескі дүние есігін теуіп ашып,
Кіріп келді ол жүзінен жалын шашып,
Босағада тұрмады, төрге ұмтылды,
Бұзып-жарып, еңсеріп, еркін басып.
Қылығына жігіттің бұлқан-талқан.
Ақын тұрды азырақ болып аң-таң.
Тілін ұқты, сырын да тез аңғарды,
Су орнына жұтты да аққан жасты,
Күй орнына тыңдады қайғы-зарды.
Естімеген дүние мұны бұрын,
Бостандықтың бүркіті саңқ-саңқ етіп,
Қанатымен сыпырды дүние кірін.
Деді ол: «Жаңа дүние жаршысымын»,
Бар даусымен айқайлап жіберді кеп,
Жер құлағын тұндырды даусы мұның.
Есі шыққан ескілік қалды сасып,
Баса қашты құлағын нәзік муза,
Музаны бұл не қылсын, емес ғашық.
Көп ақыннан қалған ол бір кәрі қыз,
Муза жазып бермейді бізге өлең,
Өлең тоқыр өзіміз фабрикамыз.
Қанжарды да тұтушы ед, мылтық атып,
Көрікті де басушы ед күмпілдетіп,
Балғаны да соғушы ед тасты уатып,
Амал қанша, дариға-ай сол да өлді,
Арыстандай ақырған ақын еді,
Жыр көгінде қырандай шалқып еді.
Жыры қалды жүректе жарқылдаған,
Жыр керек қой, дүниеге жыр керек қой,
Неге ғана өледі ақын адам?!
1940
АҚЫННЫҢ ЕСКЕРТКІШІ
Өмір бақша, жемісі мол, қызыл гүлі жайнаған,
Жан иесі бейне бұлбұл, гүлге қонып сайраған.
Гүлдің сырын, бұлбұл үнін жырға тізіп, саралап.
Балқытады жас тәнімді, қайнатады қанымды,
Ұлы мұхит толқынындай тасқындайды көңілім,
Май айының бақшасындай құлпырады өмірім.
Бақша ішінде музыкадан күй төгілед дірілдеп.
Көңіл құсы шарықтайды, күнге қарай өрлейді.
Толқындаймын, тасқындаймын, толғанамын, ойлаймын,
Ой шыңынан құлдырайды асыл сөздің бұлағы,
Жыр тыңдайды, түріледі бар әлемнің құлағы.
Еркіндеймін, орындаймын бар тілегін көңілдің.
Бақша ішінде, көз алдымда бір ескерткіш көремін.
Иілемін тәжім етіп, жырмен сәлем беремін.
Дақ түспеген, ескірмеген, өтсе-дағы талай жыл.
Тапжылмастан ұлы ақын тұр, терең ойға көмілген,
Ескерткішке кірпік қақпай қадаламын, қараймын,
Ескерткішін ұлы ақынның дәл өзіне балаймын.
Сырымды айтам, шынымды айтам, ақынға тіл қатамын:
– Шіркін жалған, опасы жоқ, әттең сұмырай,
Нe көрсетпед, не қылмады, не қылмады ол саған!
Ақын едің, албырт едің, сұм жалғанмен алыстың,
Таң жолынан тапжылмадың, қайтпадың сен, қарыстың,
Сонда-дағы борышыңды адамзатқа бердің сен.
Ақын едің, соққы жедің, сұм жалғаннан мерт болдың.
Мәңгі сақтар, жүрек жаттар сенен асыл жыр қалған.
Сен аңсаған, құмарланған атты міне, атар таң,
Жаңа заман сені бүгін жүрегіне бөледі,
Жаттап жырың, ақтап атың, сені тірі көреді...
Ескерткішін ұлы ақынның дәл өзіне балаймын,
Қарсы алдында ескерткіштің кетем жырлап тағы да,
Жырлаймын да, гүл орнатам ескерткіштің маңына.
ҰЛЫ ОКТЯБРЬ
Ай тұтылып, сұрланып;
Түнеріп төніп көк аспан,
Қоршап қара бұлт басқан,—
Үрейлене тебіреніп.
Соққан аяз үскірік —
Ызыңдаған, тынбаған.
Сай шуылдап, тау жылап,—
Жер бауыры — тоң болып,
Жердің түгі — сор болып;
Гүл, жапырақ сарғайып,
Жердің жүзін шаң басып;
Суалғандай айдын көл.
Ол — бір күн, ол — бір заман.
Сусап, сусын қана алмай,
Иін жалаңаш, киім жоқ,
Кірейін десең, үйің жоқ,
Көсілетін жерің жоқ!
Өлер оңай өлім жоқ,
Өзің қазған көрің жоқ!
Жүзің солып, қуарған —
Ол бір заман — сұм заман!
Адамшылық еркің жоқ,
Еңбегің еш, жігер құм,
Кеуде — қайғы, ойың — мұң,
Сыртың жалын, ішің — шоқ,
Үстің — аяз, астың — сыз,
Артың — боран, алдың — мұз,
Пана таппай сарнаған,
Ол сұм заман — қу заман!
Қорқау қасқыр қой бағып,
Қара құзғын аң қағып,
Ішіп, жеп, құр мас болып,
«Патша, құдай, құран» деп,
«Бәрі содан, илан» деп,
Талай елді тонаған,
Сан жарлыны талаған,
Атып, асып қамаған,
Күндерде күн болғанда
Кеудеге зіл толғанда,
Дүние азып-тозғанда,
Айуаншылық қозғанда...
Жаңғырықты орман, шың.
Күлімдеді алтын күн.
Бұлт бытырап үркті түн...
Көкті тіліп жарқылдап,
Естілгенде бір дүбір.
Қызыл торқа жамылып,
Болат қару тағынып,
Өзіне-өзі табынып,
Сөзі ұран, жыр төгіп,
Қос білегін сыбанып,
Ыза кернеп, сұрланып,
(Қалды дүние таңқалып),
Ол алыбым — Октябрь!
Талқан қылып тап жауын,
Жыртып діннің шырмауын,
Морт сындырып құрсауын...
Құшып, сүйіп жұбатқан,
Қолға қызыл ту беріп,
Бойға жігер, ду беріп.
Жаңарып қайта тууға
Бастаған сол — Октябрь!
Белес, белес асқанда,
Жерді жеңіп, жентектеп,
Жібек желді жетектеп
Шыққанда ұшып аспанға,
Бар әлемге танытқан,
Өмір сырын ағылтқан,
Табиғаттың бар күшін
Октябрьден туған ел!
Табиғатты иіткен,
Жер бауырын жібіткен,
Бетін торғын, нұр еткен,
Сай-саласын ну еткен,
Бетпақ шөлін сулы еткен,
Дөң, адырын көк еткен,
Қойнын ашып, кен еткен,
Мол байлыққа кенелткен,
Сан машина қантатып,
Сансыз құрал баптатып,
Фабрик, завод салдырған,
Сымсыз хабар алдырған,
Құлақ құрышын қандырған,
Самолеттей сұңқарға,
Емін-еркін мінгізген,
Жер-су, көкте жүргізген,
Ұлы Октябрь Отаны.
Мүлгіген сай-салаға,
Қала салып, жан берген,
Жол жүргізіп қан берген.
Кербез сұлу белдерде
Колхоз, совхоз орнатқан,
Жер қыртысын торлатқан,
Сары ала егін жайқалтқан,
Ұлы Октябрь ұрпағы!
Жер сілкінте күй тартқан,
Жан-тәніңді балқытқан,
Ой теңізін шалқытқан,
Миллион тілді сайратқан,
Бойда жігер қайнатқан,
Бұлшық етті ойнатқан,
Терең толғап, ойлатқан,
Ұлы Октябрь Отаны!
Ұлы Октябрь дуымен,
Ұлы Октябрь туымен,
Партия өзі жөн нұсқап,
Ән шырқатып, күй шертіп,
Дүниені тербелтіп,
Талай белес етерміз,
Коммунизм шыңына,
Шығармыз біз, жетерміз!
Ұлы Октябрь дуымен,
Ұлы Октябрь туымен
Таптық талай майданға
Ей, пролетар! Түр білек!
Миллион жүрек — бір тілек!
Мақсат та — бір, үміт бір
Алға, алға бас тура!
Қират жауды, шанш тура!
Ура, ура, ура-а-а!
ӨРКЕНДЕЙ БЕР, ОТАНЫМ
Үстем боп алпауыттар, тасқан кезде,—
Саз беріп күншығыстан таң белгісі —
Дүниеге қызыл нұрын шашқан еді.
Бытырап үріккен қойдай қашқан еді,
Зарлаған теңдік күтіп жарлы жандар —
Жарқырап нұрға қойнын ашқан еді,
Шу толқып, жер бетінде күй күңіреніп,
Күміс күн күле қарай бергем кезде,
Бір дауыс шығып еді деген «Теңдік!»
Еңбекші ел соны күтіп, жылап еді,
Тиген соң теңдік туы өз қолына —
Отанын СССР дай құрап еді.
Қарқындап өсті өркендеп біздің қоғам,
Аталып — социалдық кеңес елі —
Ісімен тап дұшпанын таң қалдырған.
Еңбекпен өз еліне өрнек салған,
Көсемі, жолбасшысы — компартия,
Тұрмысқа социалдық кеш бастаған;
Қарқындап өндірісі дүрілдеген,
Шабыспен ұлы думан өршіп-есіп
Жүрегін тап жауының тілімдеген.
Көтеріп еңбек шуын дабылдатқан,
Сол білек, құрыш дене ерлері бар,
Тұрмыста ұлы еңбектің дәмін татқан,
Еліне мәдениет шамын жаққан,
Табы үшін жанын қияр әскері бар,
Ер жетіп, бұғанасы бекіп қатқан,
Кеңеске кінә тағып, жала жапқан.
Келіспей бірін-бірі итше қапқан,
«Ит ашуын тырнадан алғандай» - ақ
Әлсізін әлділері асып, атқан.
Әлсіреп, есі шығып зар-зар қаққан,
Қаулаған жанған оттай төңкерістің—
Толқыны дүние жүзін солқылдатқан.
Дүниеге төңкерісшіл дабыл қаққан.
Шабыспен ұлы думан басып алға,
Жеткенше социалдық жайлауыңа
Осы алған қарқыныңнан ешбір танба!
ҰШҚЫШ БОЛҒЫМ КЕЛЕДІ
Мөлдір, тұнық көк аспан,
Сол аспанға жарасқан
Самолеттей сұңқармен
Ұшқыш болғым келеді!
Көңілі — дария, ойы — аспап,
Асқар шыңнан бойы асқан,
Әзілдескен сырласқан,
Ұшқыш болғым келеді!
Күнге күліп, күй тартқан,
Бақыт жырым жырласа,
Таң шолпанын қуантқан,
Ұшқыш болғым келеді!
Тас түлектей көреген,
Көк қойнында тояттап,
Шың басында түнеген,
Жат жерлерге қонбаған,
Жатқа көңілі толмаған,
Асыл затты сұңқардай
Ұшқыш болғым келеді!
Мұздай болат киінген,
Батпан қару үйірген.
Тас түлектей түйілген,
Ұшқыш болғым келеді!
Ар, намысын ақтаған,
Туған елін-ұясын
Жан-тәнімен сақтаған,
Ұшқыш болғым келеді!
Қуат бітті денеме!
Қанатым бар қайыспас,
Жастарға ісім өнеге.
БОЛАТ СҰҢҚАР
— Еш қамал жоқ,— дейді герой,—
— Еш қиыр жоқ,— дейді герой,—
Сонда Отан командасы
Естіледі деген «ұш!»
Ыршып көкке ұмтылады
Болат сұңқар — алып құс.
Безеп қанат қағады,
Тегеуріні дүниені
Солқылдатып барады.
Қызыл түске бояды;
Кремльден қарап көсем
Күлімсіреп қояды.
Беттеп ұлы сапарға,
Қызыл ерлер командамен
Тұра қалды қатарға.
Басты еңбек күйіне,
Басты іске патриоттар
Отанына сүйіне:
Секунд сайын сартылдады,
Шахталарда шахтерлердің
Бұрғылары жарқылдады,
Мұнай атып лақылдады,
Домналарда, мартендерде
Болат қайнап сақылдады.
Жер жүрегін соқтырғандай,
Сан самолет самсап ұшып,
Көкте көлбеп шeп құрғандай;
Жібектейін жайқалады,
Толқынды егіп мың құбылып,
Қалың орман шайқалады:
Аса толқып лепіреді...
Ақын көңлі желпінеді,
Көмекейден күй сорғалап.
Шырқап салды шаттық әнге
Қыз бен жігіт қосылып;
Күй кернеді, жыр тербеді
Жатты сайрап бұлбұлдары
Дала менен қаланың.
Жүректен жыр толғады,
Арктикадан болат сұңқар
Сонда сәлем жолдады:
Беляков пен Байдуков,
Мотордағы ер Чкалов,
Жүректе еш күдік жоқ!
Арктиканың алабы,
Қоршап жатқан қара түнек,
У-шу болып жер менен көк
арпалысып,
Алысқандай жекпе-жек.
Арктикадаи еттік біз,
Қиял жетпес қиырдағы
Жер түбіне жеттік біз,
Қызыл туды көреміз.
Жігер тасып келеміз!
Келтесінен кесіп өтіп
Магнитті жер кіндігін,
Түріп, көктің түндігін,
Көк жүзінің кереметтей
Дүлейімен алысып,
Жүйрік желмен жарысып,
Аса ұшып асқар шыңнан,
Баса ұшып белдерді,
Айдын дария, көлдерді;
Болат сұңқар асыр салып
Америка барғанда,
Төтеден жол салғанда:
Коммунизм армиясы
Жеңіс маршын ойнады,
Шаттық тойын тойлады.
Бар әлемге тарады,
Жаһандағы жан иесі
Кремльге қарады.
ИСПАНИЯ ҰРПАҒЫНА
І
Кімдер сонау күңіренген?
Қосылып жұрт жатыр босып,
Қош айтысып туған елмен.
Неге үрікті ұясынан?
Басты ұяны, ысқырады
Фашист деген сары бас жылап
Қош бол, қош бол,
ұлы өлкем!
Туған өлкем гүлжазира,
Деп, бостандық бұлбұлдары,
Туған елмен қош айтысып,
Қан боялған қанаттары,
Шар тарапқа жатыр ұшып...
ІІ
Әне бір шал, ақсақалым.
Шұбыртқандай балапанын
Балаларын соңына ерткен.
Шаладай боп қалған өрттен...
Тұрды қарап қиыр шеттен.
Ата-баба уһілейді,
— Қанды жастан сел ағыза Жусақ дейді Пиренейді.
Туған елді бір тазартса,
Фашистердің өлімтігі
Тастай батып, сеңдей ақса...
Бұрқырады бомбы жауып,
Күңгірттеніп кетті айнала,
Шал құлады есі ауып.
Балалары құшты әкесін.
Ақсақалым жиды есін.
Жиналған жұрт тұр құшақтап;
Шпиондай жүрді ажал
Анадайдан айналсоқтап.
Тұрды жым-жырт, шалды сүйеп
Жалын шашып көз жанары
Ақсақалым айтты өсиет:
Өлсе-өлер бір қария...
Өлмес Ұлы Испания.
Апармаңдар зияратқа,
Бөгет болып жатайын мен
Жауыздық пен қиянатқа.
Торабында осы жолдың,
Өткен-кеткен етер аңыз,
Не себепті жолда өлдім...
Сыбанар да сом білегін,
Бұрап тұрып жұлып алар,
Фашизмнің кеңірдегін!
Таңда сайрап айтар бір сыр...
Осы жолмен көшкен ғасыр...»
Ақтық сөзін қарияның,
Жаттап алып жөнелді жел,
Тау-тас, орман, айдынды көл...
ІІІ
Қала берді қарауытып,
Кете барды бір топ бала,
Іштен тынып, қабақ шытып.
Кекті көздер қарайды артқа,
Қала берді жалғыз мола
Белгі болып болашаққа.
Қалды екен деп жолда әкем,
Жан табылар пана болар,
Жер көтерер, дүние кең...
Дарияларды кешерсіңдер,
Дүние кезіп, сырлар ұғып,
Жігіт болып өсерсіңдер.
Ұмытпаңдар, туған елді.
Жалғыз көрді, қарт әкеңді!
Жеңіс туы желпілдеген
Испан болса сенің тегің,
Жібермессің ата кегін!
КҮНДЕЙ ШАЛҚЫП КҮЛГЕНІҢ
Шаттығыңның нұры ғой;
Шат боп өмір сүргенің
Заманыңның сыры ғой.
Көрем бақытты өмірді;
Сенің әрбір сөзіңнен
Күй естілер көңілді.
Ғашықтайын құмартам,
Жүрегімнен, жамымнан
Жыр жазамын, сыр айтам.
Ақ маңдайлы алма жүз,
Саған сірә тең келер
Жер жаһанда бар ма қыз!
ЖАЙЫҚ
Жатырсың ағып, Жайығым,
Жағаңда ойнап, сайраңдап
Ескенмін заман қайығын.
Сабырлы өзен, салқын су,
Толқыныңды құшақтай
Келіп қонды бір аққу.
Еді-ау бір кез ол ұшқан,
Сол бір аққу мен едім,
Келіп тұрмын алыстан.
Қалмадың ба жатырқап?
Жамылып кеш сағымын
Келмеуші ме ем ән шырқап...
Бойыңда өткен талай күн...
Риза бола қараймын.
ҚАРЫНДАСЫМ МАРПУҒА
Ұқсап бейне аққуға,
Астанаға келдің сен де,
Қарындасым Марпуға.
Оқушы едің рабфакта,
Сен қызыл гүл, мен жас бұлбұл,
Кездесіп ек бір бақта.
Сен құлпырып жайнаушы ең,
Құлпырғаның қызық көріп,
Мен құбылтып сайраушы ем.
Бақыт нұрын көруші ем,
Махаббатты жас жанымнан
Жырлар жазып беруші ем.
САБЫР ЕТШІ
Неге күйіп, неге мұздап тоңасың?
Арпалысып тыныш жата алмай ұяңда,
Неге мұнша мазасыз сен боласың?!
Қиял кернеп, нені ойлап шоласың?
Сорлы жүрек, ойларсың да, толғарсың,
Толарсық да, сарғаярсың, соларсың.
Жанды қинап, тәнді өртеп барасың?
Өл дейсің бе, кет дейсің бе ғайып боп,
Талақ етіп жер мен көктің арасын!
Сорлы жүрек, талдың ғой сен қалжырап,
Не қыласың өзіңді өзің жаралап,
Қажымашы, сабыр етші азырақ!
(Не шара бар, кетті ғой ол қайрылмай,
Сен жыласаң — ол күледі мәз болып,
Сен өлсең де, жүре берер қайғырмай).
Сабыр етші, бар тілегің табайын,
Сабыр етші қайғыңды мен жояйын,
Күй шертейін, шырқатып ән салайын!
Толғанайын ой құдығын қазайын,
Тау суындай сөз шығарып кеудеден,
Сырыңды мен жырға тізіп жазайын.
Қырандайын, көкке құлаш ұрайын,
Көкті кешіп, бұлтты тесіп, айға өрлеп,
Күнге барып, тілегіңді сұрайын!
Асқар таудан, орман-нудан өтейін,
Жонын тіліп, тоңын, тасын қопарып,
Қол тимеген қойынына жетейін.
Судың бетін қалқып, түбін сүзейін,
Су сұлуын, барлық асыл бұйымын,
Мөлдіретіп, алдыңа әкеп тізейін!
Өмір — бақша, біраз жеміс терейін,
Соның бәрін жырға тізіп, дестелеп,
Мәңгі өшпес ескерткіш сап берейін!
* * *
І
Айта-айта көңілімнің сыры бітпес,
Жалын жүрек, жасын тіл, жас ақынның
Сүйгеніне арнаған сыры бітпес.
Сыр сандығын өзіңе ашып едім,
Жанға қимас сандықтың бар асылын,
Аямай-ақ өзіңе шашып едім.
Сандық кілтін қолыңа беріп едім,
Дүние құнын тең көрмес сандығымды —
Жүрегінде сақтар деп сеніп едім.
«Сандық — жүрек! Ұстатпа жатқа» дедім,
«Қызбалықты өмірдің базарында —
Қызып кетіп сандықты сатпа» дедім.
«Сандығыңның сырына қандым» дедің,
«Екі сандық бұйымын бір-біріне —
Қосып, сылап, құрметтеп салдым» дедің.
«Еш күмәнсіз өзіңе сендім» дедің,
«Қол ұстасып бірге өтсем арманым жоқ,
Жаным — сендік! Қайтсең де көндім» дедің.
Қос сандықпен күшейді жастық сезім,
Дәл сонда сен: «Уағда, мен сенікі!»
Демеп пе едің, жаудырап қара көзің?
Қылығыңмен бойымды жеңіп ең-ау,
Бүкіл дүние сұлуын берсе-дағы,
Бәрінен де сені артық көріп ем-ау!
Мен сүймеген бал тілің, мойның бар ма?
Таң атқанша тар төсекте еркіндеп,
Мен кірмеген, жаным-ау, қойның бар ма
Күні бұрын қызықтап тойламап па ек?
Келешегін өмірдің бірге болжап,
Тереңіне тұрмыстың бойламап па ек?
ІІ
Есігінен өмірдің аттамадың,
Сандығымды сындырып, бар бұйымын —
Естен кетпес аяққа таптағаның?
Біраз ғана шаң басқан сиқын көрдің,
Мен, сен түгіл,
Қоғамға мүлік болар,
Ішіндегі асылын,— қиқым көрдің.
Тозаң жұққан, сұңқардың жүнін көрдің,
Шапақ атқан бақшаның гүлін көрмей,
Гүлге шашқан тентектің күлін көрдің.
«Сөнді ғой деп, енді күн»— түнін көрдің,
Өмірінің жігіттің, нұрын көрмей,
Етегіне бір жұққан кірін көрдің.
ІІІ
Жасықты берсең-дағы ешкім алмас,
Алтайдай асқар биік тау сұңқары
Қонам деп шөпсіз, сусыз шөлге бармас.
Жас қыран отырар ма, қанат қақпай,
Жас жігіт — жалын жігер жай жата ма,
Маздатып өмірінің отын жақпай!
Күміс күн ұялар ма күлім қақпай!
Жас жігіт, таң атқанда талаптанған,
Қояр ма өмір таппай, бақыт таппай!
Қоймақшы, сандуғашты кім сайратпай,
Гүл жүзді, бұлбұл үнді, сырлы сөзді —
Жас ақын қояр ма, жыр сорғалатпай.
ІV
Сынығын жамап алдым, жоқ еш міні;
Бұйымы сандығымның басымда мол,
Таусылмас шашсам-дағы күні-түні.
Жан сүйер, тәнің балқыр — нұр тамады,
Тамылжып, бойды серпіп, ойды желпіп,
Сорғалап, күй тамады, жыр тамады.
Сандығым — қуат, жігер, қан азығы,
Сүйдірген өз заманын, өз қоғамын
Сандығым — сана-сезім, ар азығы.
Сұлулап сырдан құйған іші-сырты.
«Сенікі», «менікі» емес, көптің мүлкі!
Тән тозып, қан суалмақ,— расында!
Тән қалар қара жердің жырасында,
Сақталар ұлы тарих мұрасында.
Білінер! Бұл өмірде болғандығым!
Сандықты сақталғандай ете алмасам,
Не керек босқа туған адамдығым!
* * *
Көптен бері өзімнен кетті ерік,
Құпия сыр бойымды жүр меңгеріп,
Мен бір бейне металмын жүрген еріп.
Түнде ләззат ала алман түсте көріп;
Ұят деген бір қырсық болды бөгет,
Жүрегіме жүрегім болмай серік;
Махаббаттан кетермін қайтіп жеріп?
Ол перизат баспас па құмарымды,
Ақ құшағын ұсынып қолын беріп,
Таңғы алтын шолпандай төніп келіп?!
Февраль, 1938. Алматы
С...FA
Өмірдің өріне өрлей жүйтки шаптым,
Сайрандап сәулетті өмір саясында,
Көңілім не тілесе — бәрін таптым.
Арудың алуан сортын ұшыраттым;
Мен көрдім сұлуларды сандуғаштай,
Сайраған саясында «Иран бақтың».
Құпия сыр-сипатын перизаттың;
Сен соның бәрін-дағы ұмыттырып,
Шығыстың шолпанындай көзді тарттың,
Бейне бір сен магнит, мен болатпын;
Тәуекел! Дариясына кеттім сүңгіп
Шалқардай шалқып жатқан махаббатың.
Еркіне қоя бердім ер талаптың.
Сұңқардай соңнан қуа қанат қақтым;
Амал не, аққу шіркін қонса барып
Көңілсіз көңіліне бір басқа жақтың!
ФАТИМАҒА ЖАЗҒАН ХАТТАН
Жетші жылдам, өлеңім,
Аққудайын аруға
Айтшы, ақынның сәлемін.
Алатаудың баурынан,
Жас ақынның лепірген
Жүрегінен,
жанынан.
Болған саған құмар» де,
«Сырын айтпай жас жүрек
Қайтып қана шыдар» де.
Саған қарай талпынар,
Басқан сайын адымы
Саған арнап басылар»
Аймалашы жүрегін,
Ғашық болған жас жанның
Бермес пе екен тілегін!
Жылытып көр от болып,
Сырласып көр жанымен
Түн ұйқысын төрт бөліп.
Ала берші тынышын,
Оралып ақ мойнына,
Тілінен сүй мен үшін.
Үйге кірсе, бірге кір;
Жүрегінің сырын ұқ,
Махаббатын маған бұр.
ЖАЛҒЫЗ ЖАЛАУ
Неге бұлай астан-кестең?
Бардай-ақ бір бітпес өші,
Мұз бен дауыл төбелескен.
Сүзіседі толқын мен сең...
Қалайша тұр, айтшы білсең?
Жер төбесін бір көре алмай
Көтеріліп қарайды күн...
Соған жалау орнатты кім?
Алып жердің төбесіне
Қандай жанның қолы жетті?
Орнатты екен не себепті?
— Тыңда, досым, айтайын мен
Бұл бір сырды, көп өкінген
Бір біле алмай талай ғасыр.
Бір ұлы адам шығыпты өрлеп,
Бұл дүниенің алды-арты
Көз алдында тұр дөңгелеп.
Кең қуыста жүр домалап,
Не жұлдызға соқтығысар,
Не тозар да қалар құлап.
Қоштаспақ па дүниемен?
Қайран өмір болып апат,
Ұмытылмақ па адам деген?—
Көп ойлаған осы гәпті,
Жұмбақ болмас, бір шешілмес,
Ұлы адам бір амал тапты.
— Өмір өшпес, бастай білсе,
Жұмыр жерді өз бетіңше!—
Деді де, жер төбесіне
Қойды апарып туын тігіп...
Майыспайтын салды білік.
Шұғласында қызыл туды.
Теңселуді, ауытқуды.
Дүбірлетіп салдық асыр.
Таңғалады барлық ғасыр.
КРЕМЛЬ
Жаныма жақынырақ келіп қоншы,
Көп көрген, көп жасаған шежіре едің,
Ежелден еркін ойдың езгі досы;
Төрт бұрышын дүниенің түгел шолшы
Архивын алуан сырдың бір ақтарып,
Тарихтың тақтасынан оқып көрші;
Күмбезді Кремльге ойды бөлші;
Кремль — адамзаттық бақ ордасы,
Кремль — ақынның да көңіл хошы;
Ұя сан отыр бақыт құсы қонып,
Ағылған адамзаттың армиясы
Көруге Кремльді құмар болып.
Асықпас қандай адам көремін деп,
Кремль — қасиетті өмір төрі
Шақырып қызыл туы тұр желбіреп.
Ырысы адамзаттың — Кремльде;
Алға ұстап туған елдің тапсырмасын
Сәлеммен Кремльге келдім мен де.
1937
ЖОЛДАС МАРШАЛ!
өлеңім!
Әскердей ұмтыл алға!
Нажағайдай жарқылда
жер-жаһанда.
Қызыл ту қолыңа ал да,
Айнымасқа антың бер
Бас маршалға.
Құттықта
және честь бер,
Деші оған:
Мен-дағы қызыләскер.
«Құп» деуге мен
даярмын,
—Туған елім — Анамнан,
Адам болып туғанмын,
Адамша өтем,
Аямаймын,
Дүние тулап жатса да,
мұхит мөңкіп,
Мен емеспін қаймығар,
жаудан қорқып.
жаһанға шық десе елім,
Шығар едім, тәуекел,
ықпас едім.
басынар қорқақ жанды,
Қорқақ болсын,
деп туған жоқ адамды;
жүрсең бұғып,
Толқын қуған қайықтай шетке ығып,
Сертім осы,
жолдас, маршал!
Жалын жүзді жауынгер
Келдім, қарсы ал.
маманмын,
жыр тоқуға,
Майдан болса,
даярмын оқ атуға.
ОТАН ҮШІН ЖАН ПИДА
Біздер қызыл жауынгерміз, жаңа өмірде жаралған,
Біз заманның ұланымыз, қамал бұзар қаһарман,
Біз жер жүзі бақыты үшін, намыс үшін туғанбыз,
Тірлік, бірлік, теңдік үшін белді бекем буғанбыз.
Біз алмас
Жер жүзінде қамал жоқ,
Бір — екі — үш!
Жер қайысқан қалың топ!
Туымыз бар шымқай қызыл күн нұрымен безенген,
Жарқылдаған батпан қару жауға қарсы кезенген.
Беті қайтпас батыр бар Ворошилов Климдей.
Шабуылдап шабамыз!
Талқандап,
Ойрандап,
Отанымыз — ССРО бақыт, үміт тірегі,
Астанамыз бақыт құшқан — жер жүзінің жүрегі.
Соққан сайын құлпырады дүние бақыт Одағы.
Өле-өлгенше сақтаймыз.
Қоғамдық —
Борышымызды ақтаймыз.
Отан үшін, бақыт үшін жауға ойран саламыз,
Отан үшін, не қиындық кешсек-тағы ризамыз,
Отан үшін, Отан үшін неге болса даярмыз.
Айбаттан!
Бас, маршқа, қимылда!
Ел үшін,
Отан үшін жан пида!
САЙРА, САЙРА, САНДУҒАШЫМ
Сайра, сайра, сандуғашым,
Жыр төгілтіп тіліңнен,
Таң құстары күй тыңдасын,
Сенің шаттық үніңнен.
Бақыт таңы атқанда,
Сен отырған миуа ағашың
Нұр маржанын таққанда.
Бақыт құсы сырласың,
Көлде аққу, көкте лашын
Шаттық жырын тыңдасын.
Жаңғырықсын асқар тау,
Қалың орман исін басын,
Берсін букет бақша-бау.
Шолпы тақсын күміс су,
Сылап, сипап қолаң шашың,
Жібек жапсын қалың ну.
Масайрасын алтын күн,
Ай мен жұлдыз балбырасын,
Маужырасын салқын түн.
Серуенді елің тыңдасын,
Шет жұрттағы бауырласың
Орамалын бұлғасын.
Сайра, сайра, сандуғашым.
Сандуғашым — жас сырласым,
Сен сайра, мен жырлайын.
Сорғалатып, үзілтіп,
Мен жырлайын құйқылжытып,
Сөз маржанын тізілтіп.
Жан азығы — сұлу жыр,
Тояттасын халқым тегіс
Ақтарылсын ішкі сыр.
1936
ТОЛҒАУ
Бүгін-бүгін, дәл бүгін!
Ақтармаған жыр қалмас!
Бұдан жиырма жыл бұрын
Ақын болып бақытты
Сайраса бейне сандуғаш,
Жырласа шалқып шаттықты,
Шарықта ойым шалқи бер,
Халқым маған сөз берді,
Домбырам сайрап аңқи бер,
Жиырма жылдық тойымда
Күй қалмасын тартылмай,
Сыр қалмасын ойымда
Жасарып, жүйрік жүлде алған
Жамбыл да келді жарқылдай.
Сәз шыққанда алтындай,
Шығандай шығып шырқамай,
Не болыпты япырмай!
Ой арнасын ашамын,
Ағыл-тегіл жосыл жыр,
Шалқардай шалқып тасамын,
Бас пернеден басамын,
Даусым мынау шырқаған,
Асқандай алты қырқадан,
Сайра-сайра, домбыра,
Құлақтың құршын қандыра,
Әлемді таң қалдыра,
Төгіл, төгіл, төгіл жыр,
Тыңдасын бүкіл СССР,
Ал мен кеттім көсіліп,
Бүгін, бүгін, дәл бүгін,
Дарқан тойлы думан күн!
Бұдан жиырма жыл бұрын
Күнім туып алдымнан
Нұрымен жүзім жуған күн,
Ленин — көсем данышпан,
Алысқанда дұшпанды
Алпамыстай жыққан күн,
Атысқанда дұшпанды
Капиталды күйретіп
Көрнеу көрге тыққан күн,
Өлімтігін сүйретіп
Айдаһардай патшаның
Азу тісін қаққан күн,
Шенді чиновниктердің
Қабан қарын бай, манап,
Сазайларын тартқан күн,
Абжыландай молданың
Шұлғау етіп сәлдесін,
Мойнына қарғыс таққан күн...
Дауыс қып, бетін жыртқан күн!
Есіктегі «күң» мен «құл»
Еркіндеп төрге шыққан күн,
Жаудан тартып алған күн,
Түгі торқа төрт түлік
Алдыма айдап салған күн.
Ішіп, мейірім қанған күн,
Көтеріп көкке қызыл ту,
Қайратыма шанған күн!
Жүрекке нұрын сепкен күн,
Өшімді алып жауымнан,
Көңілден қайғы кеткен күн,
Қуаныш маршын қаққан күн,
Қосылып зурна, домбыра
Құлшына күйін тартқан күн,
Таң нұрымен қуанып,
Жаңа өмір құруға,
Жаңарып қайта тууға,
Ұлы еңбектің көрігін
Күмпілдете басқан күн,
Қыза қайнап өмірім
Қайрат шалқып тасқан күн.
Солқылдата соққан күн,
Айқасып келіп ай орақ
Серігін іздеп тапқан күн,
Қолыма бақыт қонған күн!
Бүгінгі той дарқаны
Толқындай толқып тасқан күн,
Аясынан асқан күн!
Ырыс ойнап елімде,
Бақыт билеп жерімде,
Айдын дария, көлімде,
Бедері-плюш, орман, ну,
Асқар тау мен белімде,
Сауық-сайран, ойынның
Асқақты әнмен ашқан күн!
Тамашалап, таңғалып,
Төрт құбыла тамсанып,
Біріне-бірі жар салып,
Таң шолпаны шарқ ұрып,
Жұлдыздар жайнап жымыңдап
Біріне-бірі сыбырлап,
Аспанның күн мен айы да,
Нұрынан шашу шашқан күн!
Досым жаны сүйініп,
Болат берен киініп,
Бірі қалмай жиылып,
Жебір жауыз жауына
Тастүлектей түйіліп,
Ленин менен партияға —
Тап туына сыйынып,
СССР дың халқындай,
Азаттық бақыт табуға
Мұрадына жетуге,
Тағы да алға басқан күн.
Бой жаза алмай бұйығып.
Қыршынынан қиылып,
Жолы болмай сүрініп,
Бір тұрып, бір жығылып,
Өмірінен түңіліп,
Жын шақырған бақсыдай
Көрінгенге ұрынып,
Көзін сүзіп, үңіліп,
Аузы, мұрны қан болып,
Тигенде күшті жұмырық,
Құтырған өңшең иттердің
Үрейі әбден ұшқан күн!
Тойым менің торқалы,
Бақыттың байтақ Отаны
Көрікті ай мен күніңнен!
Он бір қанат ұлы ордам
Алтай, Кавказ босағам,
Памир, Тянь-Шань қақпасы,
Күн-түндігі, көк туырлық,
Көк жұлдызы — жез уық,
Төсегені — плюштен,
Жиған жиһаз алтыннан,
Есіктен төрге жайғаным
Самарханның кілемі,
Күндіз-түні кигенім
Қолымдағы домбырам
Эльбрустың емені,
Ақтарылған аузымнан
Күндей шалқып күлгенім
Қуаныштың тасқаны,
Құлшынып білек түргенім
Қайратымның асқаны.
Лениннің данышпан
Алуан сырлы томдары,
Нелер сырлы генийдің,
Көсем жазған бақыт заң,
Бақыт заңым — бақытым,
Баға жетпес қазынам.
Бақыттың белгі жұлдызы,
Сүйгеніме жапқаным —
Камчатканаң құндызы.
Поездай болат тұлпарым,
Шарықтап көкте жүзгенім
Самолеттей сұңқарым,
Сапар шексек қиырға,
Алты айлыққа алты аттап
Барамыз жетіп Қырымға,
Қонсаң Кавказ шыңына,
Аққудайын оралып,
Еділ, Каспий суына,
Шығысқа қиыр тұп-тура,
Оған да жүйткіп жетеміз,
Жер апшысын қуыра!
Айдаһардай ысқырып,
Арыстандай арсылдап,
Соғып бір тұрған үскірік —
Оны да жеңіп алған біз,
Қиял жетпес қиырдан,
Қыран қонбас қиыннан,
Көктің түріп түндігін,
Жердің кесіп кіндігін
Асыр салып, ойнақтап,
Америка барған біз.
Мұзды опырып ұн қылып,
Тауды алдыға өңгеріп,
Ойды қырға теңгеріп,
Көлді көлге қотарып,
Бетпақ шөлді сулы етіп,
Құба құмды нулы етіп,
Тотыдай жерді түлетіп,
Қала қаптап сәулетті
Колхоз тапқан дәулетті,
Бірінен бірін қоздатып,
Жұлдыздайын электр
Ойда, қырда маздатын,
Ұлы өлкені жаңғыртқан,
Минутінде Мәскеуден
Сымсыз хабар алдыртқан,
Жаннаттайын жайнаған
Қандай, шіркін, тамаша
Отанымның өмірі!
Домналарда жарқылдап
Толқып ақса сынаптай
Орал, Кузбасс темірі,
Қарағанды көмірі!
Көкорайы жайқалған,
Толықсып пісіп шайқалған
Ойнақтаған құр аттай
Комбайн мен трактор
Болдырмас болат көлігі!
Колхоздың қызыл бидайы,
Айға атылған фонтандай —
Баку, Ембі мұнайы,
Орал мен Алтай алтыны,
Үсті-үстіне үдеген
Экспресс қарқыны,
Жағасында алыбы,
Ақ жамбыдай атылған
Байкал, Балқаш балығы,
Фабриктің қақпасы,
Жауған қардай жал болған
Орта Азия мақтасы,
Балық тартса теңізден,
Қазақстан малдары
Балалаған егізден,
Өмірімнің арнасы,
Өмірдей өршіп, тез піскен
Алматының алмасы,
Стаханов бұрғысы,
Қошеметпен қол соққан
Кузбастағы құрбысы!
Алатаудан шырқаған,
Кавказдағы қарт түрік
Қуанышпен тыңдаған,
Мәскеудегі барабан
Таудан зурна қосылған,
Домбыра да даладан.
Көк түндігін желпінтіп,
Домбырадан күй төксем,
Жүзі бейне атқан таң,
Азат қызды билетсем:
Аса ұшқан аққу құс
Оралып қайта қонғандай,
Шілдедегі толған ай!
Беті бейне бүлдірген
Бала көрсем жүгірген:
Емшектері игендей,
Шопылдатып бетінен
Таң шолпаны сүйгендей!
Қартты көрсем ән салған:
Қуарып қалған қара емен
Қайта тағып жапырақ,
Қайта ағып сарқырап,
Өмірімнің қайтадан
Жасалғанын көремін,
Қайратына сенемін!
Күлкісі күнді ұялтқан,
Жер жиһанды қуантқан
Жүрегі толған махаббат,
Көңілі көктем, ойы жаз
«Сегіз қырлы» өнерпаз,
Отанымның ұл-қызы.
Отаным — бақыт арнасы!
Отаным — дүние тірегі!
Отаным — дүние жүрегі
Құлпырады замана,
Алға қарай екпіндеп
Ұмтылады замана!
Қуат берген, әл берген,
Дүниеге сән берген
Күннен жарқын жүзі бар,
Алтыннан асыл сөзі бар
Бір қуатты кісі бар
Ол — көсемім партия!
Бақыт берген партия,
Жасыма да қартыма
Шаттық берген партия,
Тойлатқан да партия,
Жаннаттай қып жерімді
Жайнатқан да партия,
Қайраты да партия,
Жауға шабар ерімнің
Айбаты да партия,
Жасартқан да партия,
Заманымды қайтадан
Жасатқан да партия,
Асыл жыры партия,
Сандуғаштың сайраған
Шаттық үні партия,
Шаттық күйі партия,
Капитаны заманның
Командирі партия,
Әлем күні — партия!
1937. Алматы
ЧЕРНЫШЕВСКИЙГЕ
Еске алсам, шошыр жаным.
Айтсам, қайнар зығырданым.
Алаңында Петербургтың
Түсі суық бір ағаш тұр
Тартып көзін өткен жұрттың...
Сол ағашқа бір адамды.
Аң-таң болып тұра қалды.
Қабыстырып қара ағашқа,
Масқаралап қысым салды
Көзің қимас қыршын жасқа.
Жауап берер кейін не деп?
Жазығы жоқ жас жігіттің
Түкіреді бетіне кеп.
Сықылданып мүңкір-нәңкір,
Поптар тағы келді жетіп,
Туғызбаққа заман ақыр!
Тұр ұлы адам — тұр ақыл, ой,
Тұр халықтың адал ұлы,
Тұр ұлы адам — тұр ақыл, ой,
Қайтып төзсін мұндай күйге?!
Кетті толқып ызаланып
Бүкіл Россия, бүкіл дүние.
Ызаланған қаһарлы үн.
Қалтыратты патша тағын.
Жауыздардан не көрмедің,
Сонда-дағы сен өлмедің,
Қайтарылды сенің кегің!
Болды талқан, қалды адыра,
Орнына оның мрамордан
Саған арнап соқтық мұра. 1936.
ГОРЬКИЙ
заманына нұрын төккен,
Горький — гүл,
гүлдендіре ұрық сепкен,
жер шарына еркін жеткен.
тәнді сүйіп, жан тербеткен.
көкке өрлеген қызыл жалын!
Горький — оқ,
өңменінен атқан жауын!
тас талқандап аққан ағын!
Горький — ер,
Таң жолына тапқан табын!
«дауылпаз» боп дауылдатқан,
Жауына
жасын тастап, жауындатқан,
төніп тұрған қара бұлттан
Дауылпаз
қайсар, қайтпас,
қанат қаққан.
заманының тілі болған,
Табының —
таусылмайтын жыры болған.
кеуде-сарай — алтын толған
Алтынын
өз табына берген қолдан.
міне, бүгін жұмды көзін.
«Өлді...» деген жетті сезім.
Тәні өлді... өзі өлген жоқ.
берді бізге асыл сөзін!
Горькийдің
күші — табым білегінде!
ісі — табым тілегінде!
Сезімі —
миллионның сезімінде,
ұлы заман жүрегіңде!
Тән тозбақ,
қан суалмақ — өмір заңы!
тұра алады кімнің жаны!
Тарихта
мәңгі өшпес сыр қалдырған —
тап ұлының не арманы.
ОТАН КҮЗЕТІНДЕ
Күзетте «жеті қарақшы».
Шекарада тұр сақшы.
Жатыр шөгіп асқар тау;
Бергі жағы көкорай,
Піскен егін, бақша-бау.
Жұпар самал, аңқылдап,
Қыз бен жігіт ән салған,
Жас дауыстар саңқылдап.
Жөнел желмен біздің ән!
Туған елге сәлем айт,
Бақытты ұл мен қызыңнан!
Қосыл біздің өлеңге!
Мәскеуге жет, жедел ұш,
Астанаға сәлем де!
Шалқып жатты кең Арбат.
Соғып тұрды күй сағат.
Ойналды интернационал.
Жайлы жатып, деміңді ал!..
Дәл төбеге келді үркер;
Тас түлектей түйіліп,
Күзетте тұр қызыл ер.
Жамбасқа ауды алтын ай,
Ақырын ғана ызыңдап,
Ән салад ну қарағай.
Әлдеқайда аққан сел,
Түсініксіз күбірлеп.
Ескен баяу жібек жел.
Айдында жүр бір аққу,
Алыста, жарын сағынып,
Отыр ояу жас сұлу.
Мазасыз-ау махаббат?!
Бір ойлап, бір күлімдеп,
Жас сұлу отыр жазып хат.
Күзетте сау-сәләмат?!
Менің де жақсы тұрмысым;
Жүзім жарқын, көңіл шат.
Сағынамын, жан-жарым!
Көз алдымда елестеп,
Тұрады сенің дидарың...
Жау кірмесін жеріңе;
Күзетсең бақытты өмірді,
Күзеткенің мені де.
Сен қайтарсың күлімдеп.
Қарсы алармын «күнім!» деп.
Бетіңнен сүйсін алтын таң,
Тынығып, дем ап, тыныш ұйықтап,
Күле оянсын Ұлы Отан!»
Ұйқыға шомды жас сұлу.
Қандай рақат тынығу!
Қызыл ер тұр күзетте
Көкті тіреп найзасы;
Аспандағы ай досы.
Жібек жалды жануар;
Қос құлағын қайшылап,
Сезді ме екен жат хабар?
Қылыш, қанжар жарқылдап,
Дегендей-ақ,— сақ бол, сақ,
Тауда қыран шаңқылдап...
Лапылдайды жалынды от,
Сонау Шанхай тұсында,
Күркірейді самолет.
Күркілдейді көксау түн;
Қан-сел жалдап, өлік жеп,
Жалмаңдайды әлдекім...
Ел тынышын алып тұр,
Төрт жүз миллион халықты
Сергелдеңге салып тұр.
Шақыр, халық ашуды!
Жайрат жауды, жерге тық,
Кімді фашист басынды»!—
Күш-жігері сақылдап,
Қолындағы ақ семсер
Нажағайдай жарқылдап
Түн ортасы ауған кез,
Бір нәрсені тұр аңдып,
Қиядағы қыран көз.
Қараңдайды әлде не?
Әлде жат бір кісі ме?
Қайдан келді ол неме?
Әлде жай бір томар ма?
Жемтік таппай қаңғыған
Қасқыр, қабан болар ма?
Әлде орнында тұр тыныш...
Естілді жат бір дыбыс.
Жалт қарады жауынгер.
Әлде үйрек, әлде құр.
Құстарды кім үркіткен?
Шошытты ма жапалақ,
Сескенді ме бүркіттен?
Орман жаққа қарады.
Қарайған жоқ манағы.
Кетті ұйқыға ай-дағы,
Күңгірт тартып барады
Шекараның аймағы...
Шаңқылдады тау қыран.
Алып жүрек, ер ұлан.
Қасқыр даусы ұлыған,
Ұқты гәпті, ер ұлан,
Түннің мынау сырынан,
Толғанды сом винтовка,
Стволдан сығалап,
Бұйрық күтіп тұрды оқ та.
Алып жүрген қандай сұм?
Білемісің, оқушым,
Кім болар деп ойлайсың?
Деп ойлама қабан бар,
Сақ болғайсың тегінде,
Қабаннан да жаман бар.
Қу томарлар кездесер.
Жатыр бұғып бір есер.
Түсі суық жартасты?
Сол жартастың ар жағы
Жасырып тұр палачты.
Қойны толған динамит,—
Деп ойлама,— не қылар
Тіміскіген бұралқы ит.
Жауынгерге жетуге,
Ерді өлтіріп, оп-оңай
Шекарадан өтуге.
Ұлы тәнді шақпақшы,
Құтырған ит абалап,
Балтырымнан қаппақшы.
Ойран етіп — өрт қоймақ;
Ит боп қауып адамды,
Адал қанға бір тоймақ.
Мал таппақшы болады,
Қайтып барып еліне
Шен тақпақшы болады.
Қара мұны, ой тоба!
Құзғын шіркін өлерсің,
Бүркітпенен ойнама!
Болат тұяқ пырағым,
Бота көзің жаудырап,
Не естіді құлағың?
Ауыздығын шайнамай.
Тақымымда ойнамай?
Аузымен құс тістеген,
Жел жете алмас жүйрігім,
Жолдасыңның бұйрығын.
Көре алмасам, маған серт,
Секундында бұйырған
Аялдасаң, саған серт.
Жете алмасаң, саған серт,
Жауды жансыз аруақтай
Ете алмасам, маған серт.
Жаудың болмас жетегі,
Жарқын жүзді жас жарым,
Жасқа толмас етегі.
Жасар мәңгі менімен;
Туған Ұлы Отаным
Жау ете алмас шегінен.
Жүйткімесем, желмесем,
Неге бітті күш-қуат,
Майданда жау жеңбесем.
Ақтамасам ақ сүтін?
Неге сенді ел маған,
Қорғамасам бақытын?»
Тұр шүйіліп күзетте;
Қасқыр көрген қиядан
Ұқсайды жас түлекке...
Қонақтаған тау қыран,
Дәл сол кезде аңдитын
Шақпақ болып сұр жылан.
Сүмеңдеген сұм дұшпан,
Жайлап қана жығылды,
Бағанағы жартастан.
Қорқау қасқыр жалақтап,
Төнетін-ді қотанға
Күректей тілі салақтап...
Төрт аяқтап, еңкеңдеп,
Қандаладай қабысқан
Шағуға тез жетем деп.
Жақпар тасты бетке ұстап.
Ажал добын уыстап.
Жатыр сұлап таң көлбеп,
Қойынға кірген жыландай
Өлім келед өрмелеп.
Ақ төсіңде жүр ажал,
Туласаңшы асқар тау,
Сұлап түссін сұм дажал.
Неге сәуле бермейсің?
Анадайдан жарқырай,
Жауды неге көрмейсің?
Неге көкке шықпайсың?
Шеңгелге сап, алқымдап,
Жауды неге сықпайсың?
Жыл құсындай жеделдет,
Жауынгерге хабар бер,
Желмаядай жылдам жет.
Жау жеріңе етті де,
Тұрсың, досым, не қылып?
Өзіңе ажал жетті де.
Келіп қалды-ау, мынау сұм?
(Жауды қамап, ұсталық,
Жүріңдерші, оқушым!)
Жау да жетті еңбектеп,
Қанды көзі үңіле.
Зұлпұхарын алды ептеп.
Қорған болмас жақпар тас.
Арашашы бола алмас.
Өмір-өлім жекпе-жек,
Түн түнектен тұншығып,
Тұнжыраулы жер мен көк.
Оқ жыландай жарқ та жұрқ,
Ақырды кеп бесатар,
Қошқыл жалын бұрқ та бұрқ...
Күңіренді кең алап.
Топ қасқырдай анталап.
Жан-жақтан от жарқылдап,
Шошынғандай жас өмір
Ажал төніп алқымдап.
Алай-түлей оқ борап,
Өрттей қаптап, етті лау,
Шекараға қойды лап.
Тұнжырады жақпар тас.
Тау егілді төгіп жас.
Жаудың атқан оғынан,
Жылжып ақты ыстық қан
Жас ұланның қолынан.
Сонда да қол курокта,
Жауабыңды бере бер
Советтік сом винтовка.
— Тревога!—деп карнаш
Кларнет пен жас трубач
Жеткізді тез жан-жаққа.
Аттанды ерлер заставтан,
Жау мұндалап, шарқ ұрып,
Шыға келді таң шолпан.
Лап қойғанда аттылар,
Айбат шегіп, гүрілдеп,
Өре шықты танкылар.
Жөтелді ауыр зеңбірек,
Қаһарланған даусынан
Қалтырады төңірек.
Қатуланды қиыр шет;
Келген жауда үрей жоқ,
Қалш-қалш, дір-дір, селк-селк-селк.
Қайта бұққан топ солдат,
Жат жерлерге алысқа,
Жіберді екен кім алдап?
Жатқаны анау бір-бірден,
Кеудесінен қаны ағып,
Бірі талып, бірі өлген.
Қылыш қалған майрылып,
Оқтар жатыр шашылып,
Иесінен айрылып.
Бір салт атты офицер.
Біздің герой — Қызыл ер.
Састы «сабаз» самурай:
Ал, құтылшы, оп-оңай,
Ех, самурай-самурай!
Манағы дос қызыл ер.
Астындағы қарагер.
Жауды қуып жеткенде,
Жау жабысып тепкілеп,
Жалт бұрылды өткелге.
Естен танды самурай,
Төбесінде жарқылдай
Ойнап тұрды нажағай.
Сан самолет аспанда,
Біздің мотор даусынан
Жер сілкінді жапонда.
Үстінде ойнап бұлт тұрды.
Төбе шашы тік тұрды.
Тұрды күліп масайрай.
Жауын жеңген ер ұлан.
Атты нұрлы жазғы таң.
Соқты тағы күй сағат,
Күн қарады күлімдеп,
Жайнай түсті кең Арбат.
Тұр желкілдеп Қызыл ту.
Күле оянды Ұлы Отан.
Күле оянды жас сұлу.
АЛМА БАҒЫНДА
Жетті жігіт ат мініп;
Шықты алма бағынан
Жас келіншек шат күліп.
«Мен бақытты күзеттім.
Сен неше түр гүл ектің?».
«Күттім алма бақтарын,
Жар сүйсініп көрсін деп,
Жүрегімдей сақтадым».
Жайнай түсті алма бақ;
Екі жүрек бір соғып,
Кетті аралап ән шырқап.
КОЛХОЗ ҚЫЗЫНА
Құлпырады егінжай;
Егінжайда бір қыз жүр
Айдындағы аққудай.
Шырқап шаттық ән салған,
Ормандағы сандуғаш
Ләззат алып тамсанған
Көңіл күйі — әніңді!
Сен магнит, мен болат,
Тартасың тас жанымды.
Жыр берейін жаттап ал.
Жаттап ал да, әнге сал.
МЕН ТАБИFAT БӨБЕГІ
Еркін жанмын еркемін;
Аузымда жастық өлеңі,
Еркелеп күйім шертемін.
Нажағайдан үйренгем,
Шадыман шат боп күлуді
Күн мен айдан үйренгем.
Асқар таудан үйренгем;
Мен бір жанмын ерікті,
Жарысып желмен жүгірген.
Қара бұлттан үйрендім;
Өз еркімше сілтемей
Қашан ғана имендім?!
ХАН ТӘҢІРІ
қарт Тянь-Шаньнің жүрегі..
көк аспанның тірегі...
көп жасаған қария,—
Хан тәңірі —
жер жүзіне жария.
жүрегі — тас, қаны — сел;
Хан тәңірі —
лебі — боран, демі — жел.
қабағынан қар жауған,
Хан тәңірі —
балағынан қан тамған.
бұлт жамылып, мұз киген.
көкті құшып, күн сүйген.
жерге басын имеген,
Хан тәңірі —
көк әлемін билеген.
қаһарынан қайтпаған.
ешкімге сыр айтпаған.
ешкімге бой бермеген.
еш бағынып көрмеген.
бағынбасқа серт қылған.
қарсылассаң, мерт қылған.
күнге ғана табынған.
хабар алған сағымнан.
Хан тәңірі жатыр еді ұйықтап,
Айды жастап, көк көрпесін тұйықтап,
Хабаршысы — сұлу сағым сылаңдап,
Жетіп келді тым асығыс бұлаңдап.
Хан тәңірінің қойны-қоншын аралап.
Төкті жасын — құйды нөсер сабалап.
Жастық құлап, көк көрпесі желп етті.
Сумаңдады естігенін баяндап:
«Желе жортып, жердің жүзін кездім мен,
Таңғажайып бір хабарды сездім мен,
Соңғы кезде жерде пайда болыпты.
Біз алмайтын қамал жоқ!—дейді сөздер
Жарқ-жұрқ еткен, жайраңдаған жүздері,
Күнше күліп, күлімдеген көздері.
Жер мен көктің барлық сырын ұғыпты;
Қара жерді бауырдайын тіліпті,
Мұзды, құзды насыбайдай үгіпті.
Түбіттей қып түткілепті бұлтты,
Көрпедей-ақ көкжиегін түріпті,
Күле қарап, күннің сырын біліпті.
Памирдің де басына кеп мініпті,
Алтай, Орал, Алатау мен Кавказды
Төбесіне қызыл туын тігіпті...
Жаңа маған жол үстінде жолықты,
Сай салалап, тауды, тасты аралап,
Келе жатыр сізге қарай жағалап».
Тарттырмап па ем талайының сазайын!
Дәме қылса, келіп көрсін, көрейін,
Қарсыласса, «сыбағасын» берейін!
Жердегіге бас иіп, құл болам ба?!
Жоқ, бола алман!» деп бір қатты ақырды
Қаһарлана бар қайратын шақырды.
Хан тәңірі балағына қарады.
Әлденеге үрейленіп барады.
Келіп қапты Хан тәңірге жақындап,
Жер сілкінте ән шырқаған ұран сап,
Еш күдіксіз, күліп келед қарқылдап.
Асқар шыңға еркін аттап шыққандай,
Алысыңды алты басып ұтқандай,
Қашағанды ұстағандай құтқармай.
Балағына қайта-қайта қарады...
Хан тәңірге ұмтыла кеп шабады!
Хан тәңірі жіберіп ед ысқырып.
Кеуледі жел, соқты боран үскірік.
Араласып, алысқандай жекпе-жек.
Ұлиды жел, абалайды арсылдап...
Асыр салған асау боран қарқылдап...
Әлденелер сатыр-сұтыр сартылдап...
Шулайды орман, зәресі ұшып қалшылдап....
Жендеттері шабуылдап жиылып...
О да төнген дәл төбеден түйіліп.
Жер менен көк бірін-бірі өңгерген!..
Соқты келіп «Көк тәңірін» үйіріп!
Хан тәңірі дөңбекшіді, тулады.
Ол тулап ед, көк әлемі шулады...
Бұл не шу?—деп Гималай да қарады.
«Жер тәңіріне» басын иіп берілді.
Бағынарсың, бас ұрарсың жер мен көк!
Жер тәңірінің қызыл туын қолға алып,
Сырын, шынын, мұңын қозғап, толғанып,
Шыны, сырын бар әлемге тыңдатты:
«Көк тірегі — Хан тәңірі мен едім,
Жердегіге бас иемін демедім,
Көп те білдім, көп сыр түйдім көңілде.
Арманым сол, ие таба алмадым,
Құдіреті маған жетпей жалғанның,
Өзім тілеп бағынуға арландым.
Қайратына көзім жетті, сендім мен.
Мәңгі сырым ақтарылды көңлімнен!
Жер тәңірі — ер большевик, бағындым!
Сені баққан ұлы тапқа табындым!
Мен сендікпін жалғыз тасым қалғанша!»
1936. Алматы
ЖАЛМАУЫЗ
Қасқыр көзді, қабан тіс,
орақ ауыз,
Фашист деген бір пәле кебін киген
Көрген пенде—«көрқап» дер, мынау нағыз.
Жазықсыз жан, жауыздың жалмағаны,
Қорқау қасқыр сықылды көрден шыққан,
Екі ұртынан сорғалап адам қаны.
«Жауыздықты жаһанға ексем»,— дейді,
«Жан біткенді жұтып ап, жұмыр жерді —
Доп құсатып бір жаққа тепсем»,— дейді.
бітсін мейлі,
Заман ақыр орнатам қолдан»,— дейді;
Жер аузына симасын білгеннен соң,
Кеміруге кірісті Пиренейді.
Қос жалмауыз тағы да басын қосты,
Қытай менен Испанды «закуска» деп,
Көтереді екі сұм қаннан тосты.
Ту сыртыңнан жұлынар жұлын — желкені
Ганнибалдың көріне қуып тығып,
Тепкілерміз, етерміз жермен жексен.
Жан иесін жердегі жұта алмассың,
Жуып-шайып тазартар дүниені,
Көз жасынан жосыған ұлы тасқын.
О, ОБАЛСЫЗ
Енші бердік, отау тігіп,
Ажалдан да тұрған төніп,
Талай сақтап қалып едік;
Келіп алғыс айтушы еді,
Төркініне келген қыздай
Олжалы боп қайтушы еді.
Атасына жау боп тиер,
Ақымаққа билік берсе,
Елірер де ел бүлдірер.
Айыра алмас дос пен жауын,
«Достық айтып тұр» деп білер
Дұшпанының айтақтауын.
Ақымақ жан, кетер азып,
Ол түсінбес жатқандығын
Өз қабырын өзі қазып.
Көрші елдің басшылары,
Ақымақтық қандай қиын,
Ішпей, жемей мас қылады.
— Уа, қарағым, ел болдың ғой, Ыс тілесең алшы, делік.
Іргеңді әрі салшы дедік.
Шатынады, шапты кеп,
—Қой,— деп едік,— бұл ұятты Онан сайын кетті үдеп.
Қарап тұрып бүлінгені?
Бойға тығып алғы аспабын
Шекараға жүгіргені?
— Қой, ей тентек! Жарамайды,
Десек тіпті қарамайды,
Қайта-қайта оқ жаудырып.
Мейлің енді, еліре бер,
Кетті солай қызыл әскер
Сеніменен сол сөйлесер.
Азаттықтың құстары ұшты,
Финға бақыт желі есер,
Соқты сағат сүйінішті.
ОРАМАЛ
Айнымасқа серттескем,
Айғағым бұл орамал,
Орамалға, тілесең,
Жүрегімді орап ал.
Көз жасыммен жуғанмын,
Жаным сендік, қабыл ал,
Бір сен үшін туғанмын.
Жарым, кетіп барасың,
Бәлкім, жарар орауға
Білегіңнің жарасын.
Қызыл қанға боялар,
Жанға тисе, жат хабар,
Жарың шошып оянар.
Тілеп, ұшып барармын;
Аралармын тау ішін,
Сені іздеп табармын.
Сонда бізге ту болар;
Орамалда бір сыр бар,
Кейінгіге жыр болар.
СҮЙЕМІН ИСПАНКАНЫ
Сүйемін мен испанканы,
Махаббаты болған аңыз,
Бар ғой оның ұлы жаны.
Жазғы нұрлы атқан таңын,
Жылылығы сондай деймін,
Қара көзді испанканың.
Балбыратқан гүл бақшаны,
Елжіретер ел жүрегін
Испанканың салған әні.
Міне осындай қызды көрдім,
Жүрегі оның бірге соғар,
Жүрегімен бүкіл елдің.
Келе жатыр гитар ойнап,
Көз жіберер ол Отанға,
Туған елдің қамын ойлап.
Бір ағашқа іле салып,
Зор майданға сапар шегер
Білек түріп, мылтық алып.
Қаймықпастан кетер кіріп,
Фашист сынды қас-дұшпанға
Қатулана салар бүлік.
Ынжығына қайтып тиер,
Намысы үшін туған елдің
Майданда өскен ерді сүйер.
Қандай тәтті испанканың,
Жүректе серт айнымастык,
Жардай сүйер ол Отанын.
Құмар қылған Байрондарды,
Сүйемін мен испанканы,
Сүйемін мен сондай жарды!
СОНЕТ
Түн ортасы ауғанда көше жым-жырт,
Жұпар жаңбыр себелеп ойнайды бұлт;
Таң асырған тұлпардай тұр тыпыршып,
Қақпа алдында қалшиып жалғыз жігіт.
Көкірегін кей кезде ыза кернеп;
«Әлде басқа жігітпен кетті ме екен?
Неге алдады япырм-ай, түнде кел деп».
Түзде болса, мұнша кеш, ол неғып жүр?»
Деген оймен бір жылып, бірде суып,
Таң күзеткен тағатсыз жас жігіт тұр.
Қақпа алдында болған соң күзетші сақ.
АҚЫН
Күн боп туған ұлан күнше күледі,
Күндес болған түн өзегін тіледі.
Тартқан жанның сырын, мұңын біледі.
Елжірейді, жалындайды жүрегі,
Жібек жыры жауыздықтан жиіркеніп
Оқ тигендей сырқырайды сүйегі.
Жас ұланның таза қаны күйеді...
Сұлуларды құшады да, сүйеді.
Жылайды да, кенет, сақ-сақ күледі,
Әнге шырқап, кейде шалқып жырлайды.
Толқындайды жас өмірдің тілегі...
Жындар жортып, иттер-дағы үреді. «Ит үреді, керуендер көшеді».
Жел жынданып, ызыңдайды еседі...
Сұм жалғанның гуілдейді өсегі,
Бірақ, оған мойымайды жас ұлан,
Албырт болып, ақын болып өседі.
Ақын ұлан өмір сырын тереді.
Сезгіш жүрек, асқан ақыл, албырт ой,
Қайтпас қажыр, ақынға күш береді.
Ар, намыстың майданына енеді,
Қалам найза, қалқан болып қағазы,
Сөздері оқ, алмас қылыш өлеңі...
Әділдікке көңіл нұрын себеді,
Дабыл қағып, таң жолына шақырып,
Таң атады, күн шығад деп сенеді.
Түн қысымын көп көріп, зар шегеді.
Күңренеді, көзден жасын төгеді.
Көңіл көгін қара бұлт торлайды.
Амал қанша, зарлатады зар заман,
Жауыз тағдыр жас ұланды жеңеді...
Аямапты, ақын қанын төгіпті,
Ақын ұлан қоштасарда жанымен
Ақтық рет: күндей күлген көрікті
Көріпті де, көз жұмыпты, өліпті...
«Тұрмасын» деп, тереңірек көміпті...
Ақын өлед — жан иесі күңренед...
Өтеді өмір. Жылдар өтіп, жыл келед.
Үн келеді, жыр келеді, сыр келед...
Ақын жыры күн нұрымен гүлденді.
Заман туды. Жан иегі кенелді,
Ақын жыры мәңгілікке жатталар,
Шаттығы мол жүректерге бөленді,
Ақын жыры күн нұрына теңелді,
Ақын жыры әсер берді маған да,
Ақынға арнап жаздым мен де өлеңді!
РУСТАВЕЛИ ШОТАҒА
қиялды,
Өр көңілмен орай шолдым бар ғаламды, жер-жаһанды.
Көз жеткісіз көлемді ойлап, амандастым бар ғасырға.
Ұқтым талай ғасыр сырын, өмір сиқын, елдің кейпін.
Қап тауында тұрмыс құрған халық көрдім, көңіл бөлдім.
Батыр көрдім, жолбарыстай тауда жортқан, садақ
тартқан;
Елді көрдім, еңіреген, Еділдей боп жасы аққан,
Ерді көрдім, есі шығып етегімен бетін жапқан.
Құлды көрдім, азап қабын арқалаған, нәр сұраған.
Көрдім жалқы жауынгерді, өлім жолын жүрген тосып...
Кенет көзім кетті түсіп бір ұлы адам тұлғасына;
Тұр екен ол, тым тұнжырап, Эльбрустан елге қарап,
Ел қиялын, ер арманын жиып-теріп өзі арқалап.
Ағыл-тегіл төгілген жыр — бейне Терек1 таудан аққан.
Айдынды аспан аясында жыр тыңдатқан, мұңын
шаққан.
Шын достыққа, шын ерлікке, бостандыққа дабыл
қаққан.
тақтан,
Ақырында арманды ақын күн боп туып, ай боп батқан.
Батар айды басқан бұлттай, ақын жүзін жапқан қайғы.
Тіл қатпайды, томсарады, Тариелдей3 тұнжырайды...
О, сабазым, ақын Шота, неге мұнша болдың қапа?
Өміріңе өкіндің бе, көрмедім деп, ешбір опа?
Әлде жаның қажыды ма, жер жастанып жата-жата?
Сен жалынсың лапылдаған, түн түнегі жасыра алмас.
жерде қалмас,
Сен алтынсың жүрегінде сақтап келді Кавказ, Парнас.
Акырында атты алтын таң — адамзаттың көксегені.
Тариелдің інілері, Нестанның4 сіңлілері.
ӨТЕДІ КҮНДЕР
Өтеді күндер, өтеді түндер,
Өтеді жазым зымырап,
Соғады дауыл, солады гүлдер,
Сарғаяды жапырақ.
Сөнеді көздің жанары;
Бәрі ұйқыда жатыр ғой мүлгіп,
Тірліктің жоқ еш хабары.
Бармын ба мен,— білмеймін.
Жыламаймын, күлмеймін.
Жоқ па сірә ешқандай?!
Жақсылық менен аясаң,
Жамандық бер, а құдай?!!
Жүрегі бос қатпасын,
Ұсап сұрсыз қу томарға
Бұл дүниеде жатпасын.
Жүрекпен сүйсін адамды,
Ол болмаса, етіп талақ
Өртесін мына жалғанды.
Тар қапаста, зынданда.
Қиынырақ содан да.
Ұйқың ешбір қанбаса,
Тірлігің не, өлгенің не,
Ешбір ізің қалмаса.
1940
ӨЛДІ ДЕУГЕ БОЛАР МА
Дағыстанның даңқты,
Қайратты қарт бұлбұлы ең,
Сүйсіндіре халықты
Күй төгіп ең тіліңнен.
Көпті көзбен көріп ең.
Жырға тізіп беріп ең.
Біржолата батқанда,
Қуанып адам баласы,
Бақыт таңы атқанда:
Жүзіңде ойнап бақыт нұр.
Ақтарылды шаттық жыр.
Аса шапқан дүлдүл ең,
Бақытты өмір шыңынан
Ән шырқатқан бұлбұл ең.
ЖЫР ЖОЛЫНДА АСҚАР ТАУ
(НҰРПЕЙІС ЖЫРАУ ТУРАЛЫ.)
Ақындықтың желегін,
Бірде шауып ойқастап,
Бірде аяңдап, желемін.
Желе-жортып келемін.
Қолда батпан өлеңім.
Есті алдымнан самал жел,
Құлақ тостым бір үнге
Әлде тасқын, әлде сел.
Үнді қуып жөнелдім,
Алысқа бір көз салып,
Асқар биік тау көрдім,
Ағыл-тегіл сел көрдім,
Аққу ұшып, қаз қонған,
Айдын шалқар көл көрдім,
Жүзіп өтіп келдім мен,
Мейлің, шанба, мейлің шан,
Бір ғажайып көрдім мен:
Өзіміздің Нұрекең.
Нұрекеңнің жыры екен.
1940
Ішім пысты. Жалықтым,
Жүре алман енді аяңдап;
Кенде қаппын, жаңа ұқтым,
Не болса, соған аялдап.
Күнделік тұрмыс ызыңын,
Өмір сыйы екен деп
Квартбюроның тізімін,—
Сыбағамнан құр қаппын,
Егде тартып, сүйінішті
Жас шағымды ұрлаттым.
Қоштасқанын сезбеппін.
Бір уақытқа кез кеппін.
Беттегі әжім болмаса,
Шимайлаппын көп қағаз,—
О-дағы бір далбаса.
Кеш болса да қал сілтеп.
Қырықта қызды жаздың, деп
1940
ЖЫЛҚЫШЫ ЖЫРЫ
Жылқым жатыр жайылып көкорайда.
Жерде тұрып ым қағам қалғыма деп,
Аспандағы серігім алтын айға.
Еркін ойна, асыр сап, жібермен жау.
Сауырыңнан ай сүйсін, жас пырағым;
Маған орден тағылса, саған тұмар,
Сым жібектей тарармын құйрық-жалын.
Ай тұяқты сал күрең, саларым сайран.
Жүйткітермін сенімен болса майдан.
Мезгіл жетті салатын әнге баяу,
Жас жүрегім тербетсін, әнім жетсін,
Жатқан шығар жан сәулем ұйқылы-ояу.
Өргізермін өлеңмен шолпан туса.
Нұр шапаққа шомылар таңда шолпан.
Шомылармыз біз-дағы сүйген қалқам.
Ақ білегін талдыртып бір құшақта.
ТҮНГІ СЫР
Ай жарық, сүттей әуе тұрған ұйып,
Майда жел сыбырлайды беттен сүйіп,
Тілек қып сол сағатта тұрмын мен де,
Бір жылып, бірде суып, бірде күйіп.
Сүймекпін, куә қылып меңіреу түнді.
Ойыма түсірмекпін өткен күнді;
Мінеки, сол мезгілде біздің тілек,
Болған соң тілек солай қайтсін жүрек,
Алысып, жанды қинап бермей тірек.
Келмеді сүйген жарым, үміт бітті,
«Қайтам ба, енді қайтем» дей бергенде
Көлбеңдеп қарсы алдымнан біреу шықты.
(Сол жерде қозғалуым болды оп-оңай),
Ол-дағы маған қарай бұрды бетін,
Екі ара жақындасты тіпті сондай.
Мен-дағы сүйгенімді шын таныдым;
«Келші» деп құшақ жая бергенімде
Мақпалдай ақ саусағын берді жаным.
Дүрсілдеп көңілденді шіркін жүрек.
Болдық та, жоғары қарай жүре бердік.
(Әлде не, бар денемді кетті улап),
Тым-тырыс, сөз айтуға тіл күрмеліп,
Келемін шыққан бетке бастап тура-ақ.
(Ол-дағы демеу болды жас жүрекке),
«Сәулешім, осы араға тұрайық» деп,
Бұрылып тура жолдан шықтық шетке.
Бір минут аялдауға жоқ амалым;
Сол жерде ауызға-ауыз тиіп қалды,
Сәулешім тәтті аузынан берді балын.
Дәл тар төсек сықылды болды терек.
Сыбырлап бізді тұрды көлеңкелеп.
Бұлт тарап, әуе ашылды шайдай болып,
Жұлдыздар жымыңдады бізге қарап,
Ай-дағы күлімдеді жеткен толып.
Сыр сандықтан шыққан сөз болмай ма ыстық,
Тағы біраз сүйісіп алдық тағы
Тәтті өмірдің жайынан жыр айтыстық.
Табиғат еркелетті қойнын ашып,
Сол кезде күн шығыстан таң белгісі —
Сарғайды жер жүзіне нұрын шашып;
Сүйісіп тұрдық тағы екі ғашық.
Жер бетінде ызыңдап жел ойнады.
Кемпір-шалдар бас болды, ел оянды.
Тоқтатуға бізде де жоқ қой тетік.
ЬІстық нұры лезде келді жетіп.
«Қайт» дегендей ым қақты, жымың етіп,
Бізде ерік жоқ, биледі жастық жалын,
Минут сайын барады елжіретіп.
ЖАН СӘУЛЕМ
Жан сәулем, сағындым ғой көптен көрмей,
Сен неге мен кеткенде қалдың ермей,
Баурында Баянаулы, Көкшетаудың
Жүрдім ғой елегізіп ескен желдей.
Шолпаным шығыстағы, күнім, айым;
Толықсып құшағыма келші, жаным,
Құшайын сүйейін де, жыр жырлайын.
Ғашық едім, қайтейін,
Кеттің аулақ алыстап.
Жоқ қой енді табыспақ.
Қосыла алмай, көп жылап,
Тілегенім болмады
Сол батады-ау жалғыз-ақ.
Өміріңді тілеймін,
Сенен басқа, сертім сол,
Ешбір жанды сүймеймін.
Ренжіткен болсам сені егер,
Өкпелеме, жарамас,
Бар кінәмді кеше гөр.
Оны білер жан қайда?
Арманда боп өтейін,
Армансыз боп не пайда.
Көкрегімнен кетсін мұз;
Жылып қалсын жүрегім,
Ақтық рет бір сүйгіз.
* * *
Қайдасың махаббаттың періштесі?
Жаныма жақынырақ ұшып келші;
Жұбатшы жан қайғысын, есіркеші.
Тәтті үміт, сүйінішім, ұлы арманым,
Тыңдашы, құлағыңа жетер ме екен,
Сағынып сені, сәулем, салған әнім.
Ауыпты түн ортасы. Қашты ұйқым.
Үһілеп, ән саламын, дүркін-дүркін.
Жаныңа жеткізер ме ед, әттең шіркін.
Телміріп тереземнен қарайды ай;
Мен өстіп отырғанда, тереземнен
Ай болып сен қарарма ең, үһ дариғай.
Мұншама ғашық болар жөн емес деп,
Қалайын құшақ жайып, көз алдымнан
Өтсеңші ең болмаса бір елестеп.
Маужырап, еш алаңсыз жатырсың ба?
Түс болып барайын да, сырласайын
Соғуын жүрегімнің тыңда-тыңда.
СҰЛУДЫҢ СЫМБАТЫ
Алма бет, ақша жүзі нұр тамғандай
Қыр мұрын, оймақ ерін, меруерт тіс,
Бейне мақпал қызыл тіл шекер балдай;
Жібектей жүз құлпырған дамыл алмай;
Күмбездей жарқыраған мойыны бар,
Тамағы күн шалмаған ақ торғындай.
Қос емшек ақ төсінде қос алмадай...
Бұралған бейне нәзік пружинадай,
Бөксесі дөп-дөңгелек қызықтырар.
Күлкілдеп балтыр еті, екі аяғы —
Түп-түзу мергендердің мылтығындай,
Еш мін жоқ, көз тойғысыз сырт тұлғасы,
Заказбен мрамордан құйылғандай.
Сырты қандай болса, дәл іші сондай;
Кішіпейіл, білімді, ойы зерек,
Ибадатты боп келсін, арсызданбай;
Кірпігінен құлпырып нұр тамғандай,
Жымың қағып, еркелеп сызылғанда
Балдан тәтті қылығы — ес танғандай;
Көзге түсер таудағы ор құландай;
Нәзік даусы сыңқылдап күлгенінде
Аққу құсы айдынның ойнағандай;
Қос сандуғаш бақшада сайрағандай.
Бойы балқып, ойыңды арбағандай.
Көзді тартар кенеттен туған айдай;
Болар ма еді арманың бұл жалғанда,
Жарың болса өмірлік дәл осындай;
Дәл осындай сұлуды ойлай-ойлай.
СҮЙДІМ ДЕДІҢ
Бірақ сені сүй деп зорлап қыспадым;
Адамшылық жүрегіңмен, еркіңмен
«Сүйдім» деп сен, білемісің құшқаның?
Сүйдім дедің, ақша жүзің балбырап,
Сүйдім дедің, ауызыңнан бердің бал,
Сүйдім дедің, ақ төсінде аймалап.
Қошеметтеп көкте жұлдыз, ай күлді,
Табиғаттың құшағында серттескен,
Қайтып қана ұмытарсың сол түнді.
Сүйдім дедің, сүйсіндірдің, күлдірдің:
Енді бүгін жүрегіме шоқ басып,
Heгe менің жас жанымды күйдірдің?
Ойлашы өзің, осың адамшылық па?
Айтқан сөзден, берген серттен тайғаның
Мағынасыз тауып сылтау сыныққа?
Сүйдім дедің... сүйдім дедім... ып-ырас...
Өлтірсең де бал орнына у беріп
Сүйдің... сүйдім... мәңгілікке ұмытылмас
1935. Орал.
Құлағымнан кетер емес,
Сенің, сәулем, тәтті үнің!
Жас музадан еш кем көрмес,
Сен — сүйікті бұлбұлым.
Шыққан кезде сен сайрап,
Мен отырғам қарсы алдыңда
Қиял кернеп, ой ойлап.
Қарағанмын жүзіңе,
Кірпігімнен нұр төгіліп,
Көзім түскен көзіңе.
Жүрегіме нұр тиіп,
Ойға шомғам өз-өзімнен
Көңіліме сыр түйіп.
Жүрегіме бөледім,
Арман еткен көңлімдегі
Аруыма теңедім...
Бойды жеңді құмарлық,
Жас жүректі елжіретті
Болмай кетті шыдарлық.
Амалым жоқ ашынам,
Құлы емес қой мен тағдырдың,
Неге сырым жасырам:
Ерік бердім жүрекке,.
Жетем бе деп тілекке.
Таңданбассың, сұлуым;
Жас тілекті, махаббатты
Қорламассың, сұлуым.
Жалындаған біздің сөз;
Жүрек сырын тез аңғарып,
Сен де ойыңды білдір тез.
ДҮНИЕГЕ ЖАР
Маған да бір қарашы,
Танисың ба сен мені?
Мен қазақтың баласы!
Танымассың, білмессің.
«Англичанин» емеспін.
Өзінен бұрын мылтығын,
Дәріптейсің қасиетін
Адамы түгіл, итінің.
Етігінен танығам,
Қадай басып өкшесін
Далама кеп қаңғыған.
Дозақ дейтін даланы,
Кен қазам деп көр қазып,
Ақтаратын моланы.
Күлуші еді-ау ол әлі!
Соның бәрі сұрқия
Сұм патшаның әлегі.
Көп батырды шеңгелін,
Сар далада сарғайдым,
Қасіретпен шөлдедім.
Сансыз дария жас ақты,
Өз етімді өзіме
Кесіп алып асатты.
Не көрмеді бұл қазақ!
Дүние бүгін ұялар
Айтпа, ойбай, аузың жап.
Атынан алғыс тарихтың!
Тәкаппар мына дүниеге
Қазақты бір таныттың.
Қаралы едім, зарлы едім,
Ұялушы ем өзге елден
Намысты едім, арлы едім,
Ел болсам деп ойлаушы ем.
Мен болсам деп ойлаушы ем.
Емін-еркін шықсам-ау,
Айтқанымды тыңдатып,
Айтқандарын ұқсам-ау,
Арманыма жеттім мен,
Үдере жорттым, жол болды,
Тау төңкердім екпінмен.
Европаның қай елі?
Қарсы келсем — құшақтар,
Қаратпайтын әйелі.
Туғанына жазықты,
Тәкаппарсың дүние,
Көп қорладың аз ұлтты.
Аз дегенің көп екен,
Көміп кетер көпшілік,
Көп кешікпес күні ертең.
Күнде жанжал, күнде шу,
Жауып кетер жер бетін
Жалғыз ғана қызыл ту.
Күн келбетті қазақпын.
Азаматпын, азатпын.
Танисың ғой мені сен,
«Танысамын соғысып»
Деп ойлама тегі сен.
Қорқытпайды соғысад,
Жетпіс қабат қорғандай,
Батысымда — орысым.
Шұғылалы шығысым,
Тас түлектей түйілген
Қырғыз, якут туысым.
Қазақ деген атымды.
Төбесінен, тиіссе,
Төңкерілер Алатау.
Кең-ді менің құшағым,
Британия аралын
Қолтығыма қысамын.
Адаммын-ды бұрыннан,
Адаммын деп жылағам,
Адаммын деп қырылғам.
Қазақ, деген — мен деймін.
Қолыңды ұсын, кел деймін!
1940. Алматы.
ЛОНДОН
Қарашы бір өзіңе,
Не көрінед, уа Лондон,
Сенің миллион көзіңе?
Мұнша неге жаралы?
Миллион көзден нұр сөнген,
Неге болдың қаралы?
Бұққан аққу сықылды —
Құшағыңа аймалап,
Жасырасың жұртыңды.
Селдей қаптап көшеңде?
Неге ойнап, күлмейді?
Соның бәрі мешел ме?
Әнің қайда, күй қайда?
Бомбовоздың дүрілін
Күй орнына тыңдай ма?
Құлағыңды тұндырды-ау!
Сәулет, зейнет, гүл зифа
Өртте қалды, күл қылды-ау,
Қарашы бір өзіңе;
Не көрінед, о Лондон,
Сенің мұңды көзіңе.
Осы ма еді күткенің?
Қайран, Лондон, осылай.
Лондон, Лондон, қарашы,
Замандасың Мәскеуге,
Күн ғой ол бір. Шұғыласы
Тарап жатқан басқа елге.
Мәскеу неге саспайды,
Соғыс құрған қақпанға
Түспек түгіл баспайды.
Ойла, Лондон, ойлап бақ,
Онда ту тұр шұғыладай.
Сонда-ау, сірә, барлық гәп.
1939
Ерлік, жігер, күш-қайрат, ақыл-айла...
Осылардың бойында бірі болса,
Тәніңе азық болмай ма бірталайға?
Бірақ оны жөніне бәрі бірдей —
Капиталдың қордасы өртенбейше
Бәрі бірдей адамзат болғандай ма!
Құр желікке мәз болып, жиіркенбейше
Көбі лағып бет алды, шалқымай ма.
Арыстанша шабам деп, алтын айға.
Қасқыр болып шапқан соң қалың қойға.
Ісіңнің алдын ойла, артын ойла,
Өмір кілті қолыңа түскен кезде
Өз-өзіңнен именбе, батыл ойла.
Іске асыр, тек қана ойлап қойма.
Түсіп келед қоғамның таласына.
Талас — майдан.
Көз жіберсем тарихтың саласына.
Жиырмасыншы ғасырдың шамасында.
Жұртша қарап тұрмаймын жағасында.
Елдің берген ерлікке бағасына.
Еркіндеймін өмірдің жаңасында.
Енді бүгін еркіндеп жырласын да.
Нұр төгілте сырылдап, зуласын да.
Құлақ түріп дүние тыңдасын да,
* * *
Дүние — дүние боп жаралғалы,
Түбіміз — адам болып саналғалы.
Іргесі сонау өмір қаланғалы
Ақтарып, тарих бетін, қарап тұрсақ:
Өмірде нелер өтіп, не болмады.
Дарияға кімдер түсіп, шомылмады?
Жүзе алмай дарияға батқандар көп,
Болған соң шіркін заман құбылмалы.
Кім жылап, кім адасып шұбырмады:
Адамзат бірін-бірі жүрді талап,
Талай жан қан ағызып, шырылдады.
Жыландай жиырылып, ызылдады.
Тоймады қанша ішсе де қызыл қанды.
Тек қана дүние құрып суалмады.
Бай илеп, патша билеп озды өмір,
Айуандық дүниеде қозды өмір.
Былығып, булығумен тозды өмір.
Халықты орға апарып жықты төре,
Алам деп ер атағын соғысумен,
Өмірге бүлік салып, құртты төре. «Патша, құдай, дін үшін» қырылды жұрт. Қан ағызып, қоныстан сырылды жұрт.
Жерден, судан айрылып, шұбырды жұрт.
Жармасты бір-бірінің жағасына,
Ұлт пен ұлт, ел менен ел қырылысты,
Жұлысты бір атаның баласы да.
Біреулер батырсынып барқырады,
Аттан сап, айдалада ақырады.
Қызыл қан ойда, қырда сарқырады.
Ерсініп, соған-дағы қарқылдады.
Момынды мұқатудан тартынбады.
Кейбірі «ақылшы» боп аңқылдады.
Шешенсіп, кейбіреуі, сартылдады.
Болмаса, емес еді елдің қамы.
Тек сонда көңілінің шын тынғаны.
Әпсік оқып дүниені «дұғалады».
Елді улап, бастарын шырмалады.
Жемтік іздеп, әр жерден сығалады.
Қан көрінген жерлерде сырғанады.
Ақынсынып кейбірі, азынады.
Оны-мұны шатпақтап жазғылады.
Білгені жаулық отын тамызғаны.
Оқығансып, кейбірі кердеңдеді.
Шүй желкелі, салпы ауыз жауыздардың
Қолындағы қуыршақтай ербеңдеді.
Олардың да сол еді білгендері.
Болып жүрді өмірдің «кәмеңгері».
Ішпей, жемей, есалаң мастығына.
Барып жатса біреудің жастығына.
Жасаған жақынына қастығына.
Бос жүру. Боз балалық. Үйге түсу.
Күндіз-түн қыдырысу, тамақ ішу.
Құр лағып, дүниені желдей есу.
Өзара мақтанысып, гуілдесу.
Біреудің қабын тесу, бауын кесу.
Кез келді қызыл шеке төбелесу.
«Біз — солай, біз сондай-ақ, ерміз» десу.
Күңгірт қара көңілдің желіктері.
Жан күйерлік емес пе «ерліктері».
Сол құбылған заманның жамандығы.
Сорлы жұрттың ол кезде надандығы.
Арамдардың ол-дағы айуандығы.
Иттігі, қорсылдаған қабандығы:
Тілім тиер жер жүзі байларына,
Оқ боп соғар көзінің, майларына.
Ашуланса, тыйыш жүрсін жайларына.
Еш уақыт келмесін ойларына.
Арамдықпен толыққан бойларына.
Ерлік емес, сотқарлық, содырлығы.
Дүниеге көз салған обырлығы.
Аузын ашып, уысын жайғандығы.
Қолға түскен ерлерін жойғандығы.
Несі ерлік, адамзатты қырғанның.
Босат қолын ерлерімнің... Тельманның!
Қоқаңдама, жапон жиһәнгерлері!
Сендер емес бүгінгінің ерлері!
«Ерлеріңнің» омырылар белдері:
Қайта айналып мекеніңді таппассың,
Көзге түспес көсемдерің шендері.
Ей фашистер, қанға тоймас, қанды ауыз!
Білемісің дүниені тербеткен
Кімнің үні, кім дүбірі, қай дауыс?
Көнерсің сен, шамаң бар ма көнбеске.
Соқса сені, халың бар ма өлмеске:
Капиталдың күні батып барады.
Буындыра басты тұман қараңғы.
Жалын шалды қалаңды да далаңды.
Сол майдан да ердің салған ұраны.
Капиталдың Ресейден тайғаны.
Октябрьдей тағы майдан сайлады.
Ер күші мен майдан қыза қайнады.
Еңбекші тап белін бекем байлады.
Бәрі айқын, сөзімнің жоқ бұрысы.
Қанғанынша құлағыңның құрышы.
Естен кетпес, өткелектен өткен күн.
Асқар тауда, орман, суда белдерде
Тайталасып таңда ерлік еткен күн,
Капиталдың құлдық бауын талқандап,
Асаудайын алпауытты арқандап
Желкеге ұрып, жуасытып, жеккен күн!
Қызыл маржан күн нұрымен аралас
Тамылжыта, сарындата, гулете
Көкей кескен теңдік күйін шерткен күн.
Міне, бүгін он жетіге жеткен күн!
Ұлы Октябрь — жаңа өмірдің есігі,
Ұлы Октябрь — Мүләйімнің бесігі.
Ер жеткізді, ер жүрек қып өсірді.
Асқанында он жеті асқар ұлы қыр.
Бар әлемге таң-тамаша болды жыр.
Еркін еңбек майданында ерледі.
Көзіңді аш, кереметті көр!» деді.
Ерлігімен дүниені тербеді.
Көкті көлбей; бұлтты сүңги өрледі.
Жылжыды жыл... жетті бүгін он жеті.
Жылжыды жыл... келді өмірдің келбеті.
Күлімдейді ай да, күн де, жер беті.
Ері болып болат қару сайлаған,
Пролетарым, еңбекші ерім, кемеңгер,
Талай тайғақ, тар кешуде таймаған.
Іспен өсіп, іспен пісіп, қайнаған.
Білек билеп, бұлшық еті ойнаған.
Тарту тартып, табыс тойын тойлаған.
Аға, жеңге, қарт ата мен ана да,
Ел күшіне, ер ісіне сүйсініп
Көңілі шат, қуанышты бала да.
Шахтыларда, комбинатта — алыпта,
Еркіндеген еңбек тойын, ер тойын,
Көрсетеміз дүние әлем халыққа.
Той тойлаймыз МТС та, совхозда.
Алтын Алтай, Алатауда, Кавказда.
Айдын шалқар ақ айналы көлімде.
Риддердің алтын, күміс кенінде.
Той тойлаймыз Шығыс, Сібір, Қырымда.
Фонтан атқан жер өзегін суырып
Баку, Ембі, Грозныйдың шуында,
Қара теңіз, Каспий, Байкал, Балхаштың
Күміс сулы, алтын булы нуында.
Арктиканың алты қабат мұзында.
Күні, айы, шолпаны, жұлдызында!
Той тойлаймыз, қуаныш мол, көңіл шат,
Той иесі Совет елі,— біздің тап.
Тарту тартып, той тойлаған, ұран сап,
Ердің досы — миллиондаған колхозшы ер
Шашу шашып ұлы тойын қарсылап,
Нұрлы жүзі алтын күндей жарқырап.
Тән тербетіп, жан сусынын қандырад.
Капиталдың жан, жүрегін жандырад.
Той тойласақ табыс тойын тойлаймыз.
Тойда тойып, мас қылып, қоймаймыз.
Ұласуын той үстінде болжаймыз.
Ерінбейміз ер қаруын қайраймыз,
Коммунистік кең қонысқа қонғанша
Жеңістікке желікпейміз, тоймаймыз.
Тағы, тағы, ер азамат сайлаймыз.
Қызсын жігер, қызсын қайрат, қызсын күш,
Желпілде ту, көтеріл шу, сал ұран!
Тарт маршты! Коминтерн, Бір! Екі! Үш!
Атта алға қалың тобым лек-лек боп.
Қызыл ерім, жау аттанса жаудыр оқ!
Толқыт күйді, сал ұранды шырқа ән!
Тайсалмаймыз, өтеміз, сан қырқадан,
Адаспаймын болсын боран бұрқаған!
Көрсін тарих өзінің шын ерлерін
Көрсін дүние ердің салған өрнегін,
Сындыр, күйрет, капиталдың шеңберін.
Күл дүние, саған енді ер ие!
Өшпек сұмдық, өшпек зорлық, айуандық,
Өспек көңіл, өспек өмір дүние.
Біл дүние сені кім ед жайлаған.
Өркеніңді өсірмеген, байлаған.
Тұншықтырып, тіліңді кім шайнаған.
Көлеңкеңде кімдер еді сарнаған?
Күл дүние, күнің жетті, күлерсің,
Түрленерсің, тоты құстай түлерсің,
Бас иерсің, сүйсінерсің, сенерсің.
Пролетариат, менің ием — сен!» дерсің.
Еңбекші елім, мен өзіңнің ұлыңмын.
Еңбекші ерім, бірге туған ініңмін.
Мен аяман бар қайратын тілімнің.
Ерлігіңнің, сенің еккен гүліңнің.
Мүмкін емес, тілім жетпей мүдірдім.
Көрсетер дос кемістігін жырымның.
РАКТОРШЫ ТЕМІРБЕК
Таң саз беріп атқан кез.
Жұрт тынығып жатқан кез.
Төсегінде жатыр ед.
Балқып ойға батып ед.
Әлде түпсіз қиял ма?
Жоқ. Ол емес, Темірбек —
Жолдас емес қиялға!
комсомол жігерлі!
Ойы, ісі, еңбегі.
Жылы лебіз,
жаз сыры!
Келді... міне,
Арқырап.
күн нұры,
Шаттанады... жарқырап.
Қар кетер,
Сулар ағар —
жан бітер.
тербетер,
Түрлендірер,
сергітер.
Кең құшағын
ашады,
Қыза қайнап,
Еңбек күйге басады.
Еңбек кілтін ашады.
Толықсиды, тасады.
Күлімдетед даланы.
Ертеді. Егін салады.
Жетті, міне, жақындап.
Қолда қару жарқылдап.
Тойға дабыл қағамын.
Зор жарысқа шығамын!—
Осы ойменен, орнынан
Тұрды ырғып, құлшынып...
Киінді. Кетті тез шығып.
Темірбек жүр, көңлі шат,
Тұлпарының жанында.
Арқа, бауыр, санын да.
Па, сабазым, күсті қол!»
Деп келді: Әмір, Сағынтай,
Батыр Жәрдем — комсомол.
Ә жолдастар, келіңдер!..
Байқап, сипап көріңдер...
«Бапта, бапта, сал күшті,
Сал қайратты, қарышта!..
Түсінеміз жарысқа!
Тұлпарыңның шабысын —
Көреміз сол жарыста,
Сонда болар ұлы сын...
Бірақ бізден қалыспа».
Мен қашпаймын жарыстан.
Көрерсіңдер, қалыссам!
Большевиктік егісте
Озам. Бәйгі аламын.
Бөгелмеймін. Шабамын!—»
Деді-дағы Темірбек
Басты қызу қарқынға.
«Қайнат істі, қарқында,
Қарқындай түс, тартынба!
Большевиктік көктемде
Апрель, 1933
ЖЫРЛА, ТІЛІМ, ЕҢБЕКТІ
Жырла бүгін
Жырла, сайра,
Тақылда!
Өмір сырын
Шық майданға,
Тартынба!
Қанат жайған,
Миллион толқын
Саласы
Толқынданған
Жер мен көктің
арасы.
Гүл жайнаған
Тау, тас, орман,
далада,
Күш қайнаған
Алыптарда
қалада.
Донбасс
Кузбасс
Қарағанды
— Ұлы орда,
Баку, Ембі,
Грозныйда,
Доссорда!
Алып — Еділ
Ток Днепр
нұр шашқан,
От, жарқырап,
Ай, жұлдызбен
таласқан.
Ой да, қыр да —
Жібек кілем,
жайнаған.
МТС, ТОЗ,
— қайнаған.
Жол — сайраған,
Ұлы Отаным
СССР!
Миллион үні;
Жаңғырыққан
ой мен қыр.
Өмір жыры,
Бар табиғат
сүйінген:
Ай да, күн де
Күйге билеп,
бас иген.
Өмір жырын
Кім жырламас,
кім сүймес?!
Шын тыңдаса,
Кім балқымас,
сүйінбес!
Мүмкін, күлер,
Мүмкін, күндер
бай табы.
Ақыр жеңбек!..
байқады.
Өмір жырын
Шырқамаған үн мәнсіз.
Ду майданды
Жырламаған
Тіл жансыз!
Жырлар күнің
Шық майданға,
күйді шерт!
Миллион үнің
Жырлау, шырқау
— Ұлы серт.
Жырла күшті;
Компартия!
Нысана!
Қызған көрік,
Жалын — жігер,
Шоқ — сана.
Еркін қызған,
Тасқын судай
Тас жарған.
Қарқындап жыр
Өтті ұлы бір
Қырқадан
Гулейді жыр
Еркін жайып
Құлашын.
Төгіл, жырым,
Тарих көрсін
Сынасын!
НӘЗИПА
облыстық слетіне келген Ілбішін
ауданындағы, Чапаев атындағы
совхоздың сауыншысы — Хұсайын келіні.)
Жер өксіп, тау, тас, орман тұнжыраған,
Әлемді қара түнек қоршап алып,
Тұрғызбай тұншықтырған ол бір заман.
Тар жолда тайғақ кешкен қилы заман.
Жан болып Нәзипа қыз туды анадан.
Шаң жалап, түтін жұтып, аунап күлге,
Қартайған ата-ананың ермегі боп,
Есейді Нәзипа қыз бірден-бірге.
«Әйелдің туысы бір, жолы басқа»
Дегенмен, бір күйеуге ұзатылды,
Келгенде Нәзипа қыз он бес жасқа.
(Жігітке не істетпейді малдың азы,)
Бір байдың құлы болып, малын бағып,
Қи ойып, боқ күреген қысы-жазы.
(Жігіттің сүйген жары — алтын таңы!)
От жағып, тезек теріп, су қайнатып...
Жарына жәрдемдесті келгенше әлі.
Көн шалбар, жыртық шекпен, жыртық күпі
Бір шолақ пен бір сиыр, кетік қазан —
Осы еді екеуінің дүние мүлкі... ...Өтті күн, өтті жылдар, өтті заман... Күші де ісі жаңа кетті заман.
Дүниеге өмір нұрын төкті заман.
Сәулетті, салтанатты сырлы заман.
Үздіксіз өркендеген ұлы заман.
Шыныққан сол еңбектің ерлері бар,
Мінекей соның бірі — дәл кешегі —
Нәзипа екеніне кім таң қалар!
Сүйсініп, таңырқарлық көрер көзге,
Жігерлі, көзі нұрлы, жүзі қызыл,
Кішпейіл, ашық, жарқын, шебер сөзге.
Бес жылдай істеп келем, үзгенім жоқ.
Дегендей — көйлегім көк, тамағым тоқ.
Бір кезде едік қой біз тым еріншек.
Көрсеттік басқаларға үлгі, өрнек.
Он сегіз сиыр сауам, міне биыл,
Әр істің өзінің бар техникасы,
Сауудың әдісіне болдым үйір.
Бұл жолда салдым күшті аямай-ақ,
Бес жылда талай бұзау өсіріппін
Солардан өлгені жоқ жалғыз саяқ.
Еңбегің бағаланып, көңілің таспақ,
Міне, мен сыйлық алдым жеті рет,
«Ардақты екпінді!» деп берді баспақ.
Бір баспақ, бір бием бар, құлыным бар,
Бес жылдық еңбегімнің арқасында
Жинаған тұрмысыма бұйымым бар.
Оқимын газет, журнал, кітап алып,
Көпшілік мәдениет істеріне
Қатысып жүрмін мен де жігер салып.
Кім едік? Күң емес пе ек, күні кеше...
Ойласам бүгінгі өмір тіпті өзгеше...
Кеңес пен ауаткомға болдым мүше.
Сүйсінем, алғыс айтам құрметіне,
Солардың арқасында келдім бүгін
Таңдаулы совхозшылар слетіне.
Серт берем партияма, үкіметіме:
Ерлене, жігерлене орындауға —
Аламын тапсырғанын міндетіме...»
Кім қуанбас, құрметтеп, кім иілмес!
Мүмкін сүймес, сүйсінбес, мүмкін күндер
Мүмкін жылар тап жауы, бізге күндес!
Біз өсеміз құлпырып, дабыл қағып.
Тарт маршты, толқыт күй, әнге салып!
7 декабрь, 1935. Орал
ТАСҚЫНДАЙ БЕР ТАЛАБЫМ
Жүйтки бер жүйрік қаламым
Ерте де емес, кеш те емес,
Кезімде туған баламын.
Атам ұлы заманым,
Панасында ер жеттім
Компартия дананың.
Сүтін ақтар ананың,
Жанып тұрған жалынмын,
Мәңгі өшпеймін, жанамын,
Тасқындаймын ағамын,
Бақыт құсым қолымда
Не тілесем табамын!
Өрге ұмтыла шабамын,
Болат топшы сұңқар боп,
Қияға қанат қағамын,
Қайратыма шанамын,
Қас тағдырға қасқайып
Қарсыласам, барамын,
Төрінен орын аламын.
Шырқатып ән саламын.
Құмарымнан қанамын:
Күй төгілген тілімінен
Жас бұлбұлы даланың;
Отанымның алабын,
Тасқындашы талабым,
Жүйіткі жүйрік қаламым!
Домбырамда бір күй бар тартылмаған,
Көңілімде бір сыр бар айтылмаған;
Күйімді де сырымды сыйлар едім
Жаным сүйер жар болсаң жарқылдаған.
Нұр шалмаса ақ алмас жарқылдар ма,
Сол секілді менің де көңілімнің
Нұр сәулесі, шабыты сүйген жарда.
Алтын нұры төгілген күн мен айдың;
Аққудайын айдынға қонар күні
Болар ма екен құмартқан қалқатайдың!
Сақтап келген сырымды ашар едім,
Сүйген сәулем — серігі жас жанымның,
Сеніменен мәңгілік жасар едім.
ИСПАН ҚЫЗЫНА
Жетші өлеңім Испанға,
Майдандағы қызды тап,—
Ойран салған дұшпанға.
СССР-дың ұлынан.
Сонау өмір шыңынан!»
Ән шырқайды жас ақын,
Тыңдасын деп жер жүзі;
Есітсін деп ер қызы.
Герой қызы жеңсін деп.
Мендей шат боп күлсін деп.
Айт осыны, өлеңім.
Фашистерден тазартсын.
Испания көлемін.
Аямасын ел үшін!
Жеңген сайын дұшпанын,
Шыңдай түссін ол күшін».
Дұшпанын тез жеңсін де.
Дұшпанын жеңіп күлімдеп.
Қонақ болып келсін» де.
СҰЛТАНМАХМҰТ ТУРАЛЫ БАЛЛАДА
Қиырдан жолаушыға аңыз болған,
Күзетіп күндіз бүркіт, таңда бұлбұл,
Түн болса тұғыр етіп байғыз қонған.
Жамылып жиырма жылды жатыр Махмұт.
Көрісіп келе жатты екі жігіт.
Біреуі ақын еді от жүректі,
Сұлтанның қабырына гүл орнатып,
Көзінен жас домалап тәуеп етті.
Әруақтай мола кезген сұп-сұр түсі,
Ербеңдеп кең дүниеде жүрген біреу,
Болғанмен сырты күмбез, қуыс іші.
Өлгеннің сыбағасын нәсіп еткен.
Жамандап қайтуға оның есі кеткен.
Мейрімсіз бір-біріне болған дұшпан,
Елсізді елеуретіп айтысты кеп,
Ұялмай тауда аңнан, көлде құстан.
Мәңгілік өлмес жанның бірі деді,
Қазақтың кең даласын аралап жүр
Өзіндей өжет оның жыры,— деді.
Бірі айтты:—қателеспе, өлген,—деді.
Болған соң өзі дұшпан, сөзі арам,
Тарихқа жазып солай бергем,— деді.
Аң қарап, құстар ұшып етті қызық,
Дүбірі екеуінің жер сілкінтіп,
Соғысты бір-бірінің аузын бұзып.
Сұрапыл қабір басы болды айқас,
Жыртылған жаға мен жең желге ұшып,
Бұлттай боп бұрқырады жұлынған шаш.
Қабырдың бет тақтайы сынды сарт-сұрт.
Бейіттен шыға келді Сұлтанмахмұт.
Мұздай боп тұла бойы, дір-дір етіп,
Қорыққанын екеуінің білгеннен соң
Сұлтекең амандасты жайлап жетіп: —
Рахмет, ұмытпапсыз ер-азамат.
Жанжалыңыз азырақ болды-ау ағат.
Жолдасы өсек айтып жүргендігін.
Мырс етіп бір күлді де, деді:— Інім!
Өлгем жоқ, иланыңдар, шынымды айтам,
Өлді деп айта берсін кейбір сайтан,
Жүр, баста, жазушылар Союзынан
Мүшелік билетімді алып қайтам.
Моламды мен қайтқанша күзете тұр,
Деді де қолтықтап ап жас ақынды
Сұлтекең жүріп кетті шырқатып жыр.
ЭКСПРОМТ
Қасым деген бір ақын!
Киіп-жарып, басып жүр,
Болды-ау мынау қыратын
Қасым деген бір ақын,
Осы болар түбінде
... леріңді ұратын.
КҮЛЕМІН ДЕ ЖЫЛАЙМЫН
Жылаймын да күлемін.
Өзім ғана білемін.
Босқа келген екем, деп.
Түк бітірмей кетем деп.
Құшақтаймын жарымдай;
Бірде болам көңілді,
Бірде тұрман қайғырмай.
Қайтіп сүйер өмірді,
Білмей қайғы келерін,
Қайтіп болар көңілді?
Адамдар бар, не шара!
Іші қуыс, сырты мес,
Тас бауырлы бишара.
—Жылама сен, күл,— дейді.
Күлсем және сенбейді.
—Неге күлдің сен?—дейді.
Жылай білмес,— ахихат.
Бәрі болар оған жат.
Даурығумен күн өтсін.
Құлқын үшін күнелтсін.
Өз үйіне сыймайды,
Дүниедегі өсектен
Дым қалдырмай жинайды.
Құр даурығу, бос ыржаң,—
Қуаныш жоқ, қайғы жоқ,
Неткен сонша сорлы жан.
Қайтіп қана шыдарсың.
Күлерсің де жыларсың
1940
Қыз — қызыл гүл бақшадағы,
Күн нұрымен құлпырар;
Көрсе кенет әркім-дағы
Гүлді алуға ұмтылар.
Қайсы бірін аларсың?!
Көрінгенін үзіп кетпей,
Таңдап бірін табарсың.
Иіскеп көрші иісін,
Үзбей тұрып иіскетсеңші
Сен де гүлдің бірісің.
Құмардан бір қанатын,
Қызыл гүлім шын ұнасаң
Сонда үзіп алатын.
* * *
Сөзімді құп ал, құрбым, күлімсіреп,
Мінеки, саған арнап соқты жүрек,
Уыздай жас жүрегім тұр елжіреп.
Сондықтан жүрек сырын етем баян;
Алдымда бақыт құсым тұрғандай-ақ,
Мен оған құштарлықпен құшақ жаям.
Болар ем сахараның мен бұлбұлы,
Қонақтап гүл жанында рахат тауып,
Гүл құшып, сайрар едім күні-түні.
Кез болсам келе жатып мен тентіреп,
Жолаушы жалқы жүрген жатар едім,
Жапанда жапырағыңды көлеңкелеп.
Жарқырап жатсаң ағып таудан құлап,
Суыңды шөлдеп келіп ішер едім,
Маңында паналар ем мекен құрап.
Аялап айдынға кеп қонар ма едік,
Күн болса, күн нұрымен бірге балқып,
Түн болса самалда бір тоңар ма едік.
ЖАҢБЫРЛЫ КЕШТЕ, КӨШЕДЕ
Жүрді жалғыз жас жігіт;
Дем алады күрсіне,
Өңі қашқан сұп-сұрғылт.
Алас ұрып ойнап бұлт,
Ұялаған құстардай,
Үйінде отыр барлық жұрт.
Жапанда жалғыз батырдай,
Онда сірә бар не сыр,
Білер ме еді япырмай!
Жан ләззатын табам деп,
Ескен желмен тілдесіп,
Алыстан хабар алам деп.
Жарқ-жұрқ етті нажағай!
О, жоқ! Емес нажағай,
Жарқ-жұрқ етті ақ маңдай.
Қыз келеді жарқылдап,
Қыз магниті тартқандай
Жетті жігіт жақындап.
Қызға жігіт ұсынды;
Кетті сұлу ғайып боп...
Жігіт ауыр күрсінді.
Мұнда терең бір сыр бар;
Кімде күшті махаббат
Болса, мұны сол ұғар.
ТҮН ОРТАСЫ АУҒАНДА
Отырсың, жігіт, нені ойлап?
Кімнің атын жазасың
Қайта-қайта шимайлап.
Жүр ғой сенен алыстап,
Ол естімес үніңді,
Шақырсаң да дауыстап.
Жат жүрекке не амал!
Ұйықта, достым, қайғырмай,
Түсте көр де,— ләззат ал.
БУРАБАЙ ТОЛҚЫНДАРЫ
Көл жатты күле толқып, айтып аңыз,
Үстінде Бурабайдың жарқ-жұрқ етіп,
Қайықпен келе жатты аққудай қыз.
Қайығын тосты маған қыз күлімдеп.
Толқыта кеттік тартып; жел соқты үдеп.
Жығылды жапырыла толқын жардай,
Біресе жайындай боп жон көрсетіп,
Біресе бүктетіліп айдаһардай.
Алды орап, соңнан қуып, жағалайды,
Біресе ауға түскен шортандай боп,
Құйрықпен қайығымды сабалайды.
Тәкаппар тентек толқын кетті егесіп,
Лап беріп ұмтылады қайығыма,
Шегініп тұрады да аз кеңесіп.
Біpece ойнаған бол тербетеді,
«Бойында өр қайраты бар ма екен» деп,
Сынамақ болад білсем, мені тегі.
Толқыны өз жанымның одан күшті,
Толқытып тарта бердім әнге басып,
Бір мезет қыз көзіне көзім түсті.
Оның да көлдей көңлі толқығанын:
Қауіптің қара құйын желі соғып,
Қашырып бара жатыр беттің қанын.
Дөңгелек көзі көлдей мөлтілдейді,
Үстінде толқып жатқан кеудесінің
Қара шаш қара бұлттай желпілдейді.
—Ағажан, бұзылды ғой күн райы,
Қайталық, тіл алыңыз, әне алда,
Толқынның ойнақтап жүр асау тайы.
Қыз сөзін құп көрмедім сол себептен;
—Сескенбе, қарындасым, ән шырқай бер, Бұдан да зор толқынды жарып өткем.
Көк ала айғырлардай жатыр тулап;
Таң қалып бұл қызыққа қарағандай
Төбеде тұрды бұлттар будақ-будақ.
Толқынды алсам керек ашулантып,
Қасқырдай қамады кеп жан-жағымнан
Жіберді қайығымды қалтылдатып.
Белінен қайығымның секірді кеп;
Құп-қу боп қыз үрейі кетті қашып,
Көзінен шыға келді жас мөлтілдеп.
Толқынның ойнағына мен де үйрендім,
Көлденең келгенінің белін жаншып,
Ескекпен, ентелесе, басқа пердім.
Ойнақтап көк төсіне шықты жалт-жұлт;
Гүрілдеп тұрды-дағы шарт етті ол,
Жаңғыртты, болғандай-ақ аспан быт-шыт.
Бұлт төніп созды мойын анадайдан,
Ту асау толқындарға мініп алып,
Ән шырқап, Бурабайда салдық сайран.
1939
КӨКШЕТАУ
Ризамын бар ғұмырым Көкшеде өтсе,
Табиғат, таңғаламын тамашаңа,
Қандай күш жаратты екен сені ерекше.
Көп шығар көрмеген жер, дүние кең.
Берсе де Гейне — Рейнін, Гомер — Парнас,
Көкшемді мен айырбас етем бе екен?!
Құмарың Көкшетауды көрсең тарқар;
Көктемде көрерміз деп Көкшетауды
Жосылар бұғы, марал, құлан, арқар.
Көкшеге бір қонуға болар құштар.
Ғажайып нендей сыр бар, нендей күш бар?!
Ұлпа бұлт бейне торғын орамалы
Толқып кеп тау мойнына оралады,
Көкшенің кең құшағы, бар алабы.
Сықылды сепкен алтын күн сәулесі;
Тыңдаған бұлбұл үнін ойшыл орман
Толықсып бас изесер ерте-кеші.
Жалтылдап қарар-дағы тартар сені;
Аралaп сұлу Көкше сай-саласын
Шығады саяхаттап самал желі.
Рахат дүниесі ұйығандай;
Сұлудың алтын гауһар сырғасындай
Көкшенің иығында шалқиды ай.
Жымыңдар алтын кірпік жұлдыздары;
Айналар аспан жайлап дөңгеленіп,
Көкшенің күмбезіндей жылжымалы.
Қарайсың, түсіне алмай, тырс үндемей,
Бұп-бұйра төбелері қызықтырар,
Сұлудың сүп-сүйкімді бөбегіндей.
Алқадай қойған қадап алтын шолпан;
Ішінде сол шымылдық Көкше сұлу,
Қарайсың көркіне сел болып ақ-таң;
Келеді Көкше сұлу көп сыр сақтап,
«Өзгемнен осым қымбат» дегендей-ақ,
Көкшетау Бурабайын тұр құшақтап.
1939
Есігің алды ағын су,
Ерте тұр да, жас сұлу,
Ағын сумен бетің жу,—
Судан сәулем көрінер.
Бір шетінде атым бар,
Көр де мені есіңе ал,—
Көзіңнен жас төгілер.
1939
Алыстан айтқан сөзім өтер ме екен,
Биіксіз, созсам қолым жетер ме екен,
Алам деп айға ұмтылған жас баладай
Тәуекел, бір сынайын өзімді-өзім,
Тоғындай электрдің тисін сөзім,
Әкетті мені билеп әлдеқайда,
Сұңқардай алып ұшқан жастық сезім.
Мен саның біреуіне едім құмар,
Жақында сол жұлдызым жерге түсіп,
Таба алмай жүруші едім боп ынтызар.
Кез болдым, Сіз екенсіз сол жұлдызым,
Кең жайып құшағымды шақырамын,
Жаныма жылжып қана кел, жұлдызым.
АЙТШЫ, ЖАНЫМ
Айтшы, жаным, от шығарып бетімнен,
Айтшы, жаным, біліп қана кетейін,
Өлсем-дағы сенің салған дертіңнен!
Айтшы, жаным, не деп серттен тандырдым?
Айтшы, жаным, не жазыппын мен саған,
Неге мұнша жүрегімді жандырдың?
Айтшы, жаным, талды ма әлде білегің?
Айтшы, жаным, қысып, құшып сүйгенде,
Жанбады ма, болмады ма тілегің?
ӘЛДЕ...
Әлде, көңлім сөн дегенде сараң ба?
Әлде, менің адамшылық арым кем,
Дос болуға сірә сіздей адамға?
Сенен ұрлап жүректе сыр түйдім бе?
Әлде, мүмкін, дұшпан сөзін құп көріп,
Сабырсыз боп жоқ нәрсеге күйдің бе?
Ай күңгірт боп басты ма кеп қара түн?
Әлде, мүмкін, шалқып жатқан дарияға
Күйе түсіп, қаптады ма көк түтін.
БІРАҚ ТА..
Күн екені тұтылса да ұмытылмас,
Тұтылғанмен бүгінгі күн, дәл ертең —
Күлім қағып шығатыны ып-рас.
Профессор, редактор... не кондуктор,
Не машинист, не ұшқыш, не әнші — артист...
Болғым келед мен ақын тілі өткір.
Өмір көркін кестелеп, сырлай білсең,
Алмас қылыш жүзіндей өткір тілді
Жанып, қайрап, суғарып, шыңдай білсең.
Сыйғызармын бұл хатқа қайсы бірін,
Азды көп қып оқырсыз... оқыр жеңгем,
Қарындасым Ғайни мен Еркін інім.
Өзгергендей табиғат біртін-біртін,
Таңғалғандай сүйсініп көргеніңде
Ғайни менен Еркіннің сүгіретін.
Көрмесе де білер де ойына алар. «Беттерінен екеуін сүйдім», дейін...
1935. Орал
БЕЗ!!!
«Мен білем» деп кеудесін кергеннен без,
Жоқты бар деп, барды жоқ дегеннен без,
Өз еркімен өмірге түсіне алмай,
Не болмаса әркімге ергеннен без.
Тәрбиелеп, амал не, бағамыз да.
Еріп жүр ғой, әйтеуір, қарамызға.
Адамшылық маңыз жоқ жалғыз уыс,
Қайтып қана кетерсің мүлде безіп,
Болғаннан соң не шара бірге туыс.
Шын достықты таппадым әлі күнге,
Көбінің-ақ ісі жоқ, жігері жоқ,
Сүйсінеді тек қана мылжың тілге.
«Мынау бір жан керемет» деп ұғасың;
Егер тартып байқасаң ішкі сырын,
Ішің қайнап, ыза боп аһ ұрасың.
Алтындай боп көрінер болса да жез.
Құр беталды мыжыған досыңнан без.
ОҚУДАҒЫ ҚАРЫНДАСЫМА
Тілегі, үміті бір бауырласым.
Ағаңның тыңда сырын — ықыласын.
Жердегі аққу, бұлбұл, құндызысың.
Сен де бір, өмір көркі, жұлдызысың.
Партияң — данышпаның, ұлы ағаң,
Тек қана осылардың арқасында
Ерікті, шын бақытты болдың адам.
Кім боп ед, білемісің, сенің анаң.
Көрмеске, бәрібір жоқ ешбір шараң.
Шаң жалап, түтін жұтып өсер едің.
Телміріп, бір тостаған көже үшін,
Отын ғой, әлдекімнің көсер едің.
Жылытып дәрет суын берер едің,
Тоң тасып, қазан қырып, үй сыпырып,
Кір жуып, не десе де көнер едің.
Аузыңда қатқан малта қытырлатып.
Битіңнің мойнын үзіп, бытырлатып.
Бір ынжық ие, болар әлдеқашан,
Күйеуің төрт-бес мүшел үлкен болып,
Күндіз-түн... қайғы жұтып, ызыңдасаң.
Бір күйіп, отырғанда бірде жанып,
Сазға аунап, күлді асап, шаңды жалап,
Шырылдап, жатса балаң, ойбай салып.
«Өйтіпсің, бүйтіпсің!» деп жала жауып,
Қит етсең басқа-көзге төпелесе,
Құр сүлде отырар ең жасың ағып.
Мейлің көн, «құдайыңа» мейлің сыйын,
Әйтеуір ол заманда туған болсаң,
Өмірден дәл осы ғой алар сыйың.
Жаралды жаңа заман несібіңе.
Бөлендің Октябрьдің бесігіне.
Басында есігіңнің күн орнады.
Көк — көрпең, дала — жөргек, тау —
жастығың.
Ал, қызыл хош иісті гүл орнады.
Мәпелеп, еркелетіп кім сүймеді,
Заманың, данышпанын бұйырған соң,
Табиғат сені емізіп, әлдиледі.
Толқыды, тасты көңлің көкке өрлей,
Ендің де өнер-білім бақшасына
Қол созып тердің жеміс құлаш сермей.
Білім ап, ойың өсіп, санаң артты,
Біразын үлесіңнің алдың теріп —
Биыл сен бітірмексің рабфакты.
Қоғамның, көпшіліктің білдің тілін,
Физика, химия мен география,
Есептің алдың қолға неше түрін.
Аспанда найзағайдай өткір тілің,
Көзің — күн, ойың — аспан, жарқын жүзің —
Саз беріп атқан таңдай жазғытұрым.
Құлпырып кірпігінен от жанғандай,
Сом білек кең көкірек, денең түзу
Заказбен мрамордан құйылғандай.
Дауысың — пар сандуғаш сайрағандай...
Табиғат талабыңа таң қалғандай.
Ел-жұртың сені көріп қуанғандай!
Бірақ та: жүрме мәз боп, «жетілдім» деп,
Сүймейді мәз болуды біздің жағдай.
Кертартпа, кеще, кесір жалқаулар бар,
Жырып жеп аузыңнан жатса-дағы —
Сезбейтін ашық ауыз аңқаулар бар.
Қаңғырған карта ойнаған, маскүнем бар.
Надандық, сылбыр-салақ, нас «сүмең» бар.
Бас бұзар, бәле қуған «пысықтар» бар
Ac ішіп, пыр-пыр ұйықтап өмір сүрген
Күңгірт ой, көңлі соқыр «мысықтар» бар.
Маңызсыз, мәнсіз мәз боп мақтанбаққа
Сумаңдап, сыртын сылап жүрген де, бар
Ие боп жансыз, жалаң «жастық» атқа.
Жойылсын! Ізі-жұрты мүлде құрып!
Қимылда қайраттана бұл майданда
Жалықпа, жарым жолда қалма тұрып!
Қолға алып Стаханов іс үлгісін —
Гүл жайна, істе қайна, оқы, оқы!—
Партия, елің үшін — өзің үшін!
ИСААКИЙ СОБОРЫНДА
Мәскеудегі ресторанда,
Таңғажайып, енді бүгін
Завтракты іштік мұнда.
Біз жүргенде ұшқан құстай,
Білдірместен кетіп қалма,
Жастық шіркін, қош айтыспай!
Бір болайық мәңгілікке,
Бұл дүниені дүбірлетіп,
Сайрандайық еркіндікте!
Шықтық бүгін ең басына,
Көкте тұрып, көз жібердік
Ленинград қаласына.
Тұрды біздің астымызда,
Көкте тұрып, көзді қыстық
Жерде жүрген сұлу қызға.
Биік собор мұнарасын,
Көкте тұрып шырқадық жыр
Әлем бізді деп тыңдасын.
Жамаушы еді өлім күйін,
Мұнарадан енді бүгін
Біз шырқаймыз өмір күйін.
Бүркіт аз-ау, торғай көп.
Барлық адам сондай боп?
Бостандықтың бесігі оны
Дауылды күн тербеткен,
Көк қойнында ер жеткен.
Нажағайлы аспанда,
Қиял жетпес қиырды алған
Содан да ер асқан ба?!
Жалт қаратып жер үстін,
Дос сүйінген, дұшпан шулап,
Көргендей көк перісін.
Бұғушы еді төбедей,
Кілемдей боп бақша-баулар,
Ақ жамбыдай телегей.
Дүниеде бар асылды,
Болашақты жарқыраған,
Өткен-кеткен ғасырды.
Қалдық ерден айрылып,
Ұлы халқы жасы мөлт-мөлт
Басында отыр қайғырып.
Көсемі де жас төкті;
Өз қолымен әкеп салған
Жылап тұрып, венокты.
Қайтып қана ұмытылар;
Сені ұмытпас үшін халқың,
Өзіңдей сан ұл туар.
— Өзім тапқан ер ұлым,— деп,
— Қайда менің серігім,— деп Сағынады-ау аспанда ай.
Неге өледі, япырмай?
Ажал деген бір дажалдан
Қоймақпыз ба құтылмай?!
Қайдасыңдар, ғалымдар,
Адамды ажал басынбасын
Тез бір емін табыңдар.
ТОҚТА, ЖОЛДАС!
Бұзба көше тәртібін.
Өміріңнің артығын
Жүрсің бе сен!
Қалай-қалай басасың?
Тоқта.
Байқа. Ойла...
Қаталасасың.
Автобус пен трамвай!
Тоқта, жолдас!
Тәртіп бұзба!
Саспа босқа,
Қақтықпа да, аптықпа!
Өз-өзіңе ойлайтының
Неге сонша,
Ентелейсің, елеуреп,
Сыбағаңды, қоятындай біреу жеп;
Сен де түзу жүрсеңші,
Трамвайға,
Жанжалсыз-ақ мінсеңші!
Жолдасыңның киімін,
Жұлқылама,
Ауырттың ғой иығын.
Бастайсың да жанжалды,
Жинайсың ғой
Берекесіз «базарды».
Бұзба көше тәртібін!
Өткізе алмай өміріңнің
Артығын
Ойла, болса ақылың!
Сақтасаңшы
Өміріңді,
АҚША
Жолда жатса,
Бұрмас па едің мойныңды!
Төніп барып,
Толтырмас па ең қойныңды!
Жүрек ойнап, лүпілдеп,
Жетсең үйге бүлкілдеп!
Келсең үйге...
Тасып көңлің шаттанып,
«Таптым ақша!!!»—
Деп жолдасқа —
Күлім қағып қарасаң,
Жата қалып санасаң!
«Бар, тез бар!» деп,
Жіберсең-ау тамаққа:
Ет пен майға,
Сүт пен шайға,
Шашсаң еркін ақшаны,
Сонда көңлің тасқаны!..
Бірақ... ол жоқ...
«Ақша» деген қиялға.
Іште дым жоқ,
Сүйенесің құр нанға.
Құр қиялдан пайда жоқ.
Ой тербетер
Папирос жоқ тартуға,
Елден сұрап,
Не насыбай атуға
Бере бермес ел-дағы,
Ұяларсың сен-дағы.
Болдың «мүскін»
Бұрынғыдай іс те жоқ,
Басың қатып,
Іс істеуге күш те жоқ,
Жапалақтай қобиып,
Отырғаның мөлиіп.
Күңіренгенің,
Ызыңдап ән айтқаның,
Не сызылтып,
Тек музыка тартқаның,
Мән шыға ма ойыннан,
Тамақ кетпес ойыңнан.
Ойласаң да
Шіркін ақша келер ме?!
Бостан-босқа,
Біреу әкеп берер ме?!
Онан-дағы жолын тап,
Ақша шығар орнын тап,
Ақша ал да,
Оны жұмсау жөнін біл,
Барда тасып,
Қалмауыңның шегін біл,
Жұмсасаңыз жоспарсыз,
Әлі талай қақсарсыз!
Сүт пен шайдан
Аямай-ақ ақшаны,
Молайт нанды...
Қоя тұрып басқаны.
Ақылың сау, ойың сау.
«Тентек досты»
Сиреткенің жөн болар —
Бос жүрісің,
Азар болса кем болар...
Әл болмайды «бір жұтым»...
Таза сырым,
Айтқаныма ұрыспа!
Істі де іс,
Тұрмысыңды дұрыста
Тұрмыс түзер бойыңды,
Бойың түзер ойыңды.
КӨКТЕМ
«Тамаша» жанға жайлы күн райы.
Сықылды жас жігіттің сәулетайы.
Өмірдің «рақатына» тең көктемім,
Тігілген он бір қанат ұлы ордама,
Сұлудай тәжім етіп ен көктемім.
Төрінен орын қойып сені күттім.
Тезірек кел көктемім, кел сүйіктім!
Масайрап, гүл-гүл жайнап, кел тезірек,
Сағынған жер анаң да тұр елжіреп,
Жадырап, жаны жібіп, күлімсіреп.
Бейне бір қосылғандай екі ғашық;
Асқандай аясынан айдын шалқып,
Кербез бел күнге қарап қойнын ашып.
Жерде еңбек ерлері жүр ән шырқасып,
Жайраңдап, қыза қайнап, күшін сайлап,
Маржандай, егін жайға, тұқым шашып.
Тамаша думан-тойлы сансыз қала.
Көктемге көңілдене, құмарлана.
Қайғыдан хабары жоқ кәрінің де,
Бақыттың дариясы шалқығандай
Қарайды қуанышпен алтын күнге.
Арудай аймалайық, құшақ жайып,
Қосылған сүйгеніне жас сұлудай —
Көктемім — көңілді елге сен лайық!
Көріктім көзің күн де, жүзің жібек,
Өмірді нұрға бөлеп, гүлге орайық,
Жаннаттай жиһазыңды бер тезірек.
АЙБЫНДЫ ҚЫЗЫЛӘСКЕР КҮШІ
Шекарадан асқан жау,
Ресейді қия алмай,
Қайта бұрып ат мойнын,
Шіркін неме ұялмай;
«Қайтарам» деп баптанды.
Беріп мылтық, қылышын,
Зеңбірегін, кемесін...
Шапты Герман батыстан,
Көріп бәрі өңешін:
Айтақтады ақтарды.
Кейпі кеткен генерал,—
Колчак шықты Сібірден,
Оңтүстіктен — Деникин,
Басқалар шапты бүйірден —
Қамады жау айнала.
Долы көзі қанталап
ЬІңғайланып тістеуге,
«Өлер жерің — осы» деп,
Ұмтылды жау сайлана.
Партиям ту жайғанда.
Қан — сел болды, шашылды.
Тұншықтыра, тұжыра,
Шымырқанта, жымыра
Алқымға қол салысты.
Болды тапқа ұлы сын.
Қан майданда шыныққан
Құрыш кеуде ерлерім,
Жаудың бұзып қамалын.
Дүркіретіп айдады.
Біреуінде шалқыған,
Желпілдеді қызыл ту...
Жаншылған жан серпіліп.
Толықсыды ұлы шу.
Еңбек күйі жайнады.
Жас Отаным — тұлпарым.
Тарих кілтін ашқанда,
Солқылдата жер шарын.
Іске қадам басқанда
Кекетіп жау күлісті:
«Құм жиылып тас болмас,
Ертең орға құлайды.
Телміреді, ұлиды,
Сонда таныр құдайды»
Деп «бал ашып» жүрісті.
Бірақ олай болмады. (Мүмкін емес болмағы).
Өсті Отаным, нығайды.
Алып кеуде, ер жүрек
Шынықты, бекем бекінді.
«Кереметті» көрген жау,
Біздің күшті сезген жау
Алпарысты, аптығып,
«Қап, дүние-ай, не керек.
Шашын жұлып шаптығып,
Еңіреді, өкінді.
Өңшең сұмырайлары
Көрсетпек боп «құдайды»
«Бар, сыртынан барып көр!»
Деп азғырып Қытайды,
«Құдайына» сиынды.
Бастадым деп қан соғыс.
Белдеуіме жармасты.
«Қолдай көр, деп, а, құдай!»
«Балын ашып» болжасты,
Шешпек болды түйінді.
Сірә, болмас ойыңыз!»
Деген сайын құтырып,
Қырдан торғай қаққандай,
Жынды неме жұтынып,
Тақылдатты таңдайын,
Болат дене қызыл ер,
Көтермеді «қиқағын»,
Бақадай аузын ашырып,
Жүзінен қанын қашырып,
Быт-шыт қылды маңдайын.
Зәресі ұшып бұққан жау,
Қарыс жауып қабағын,
Көзінен жас тамызып,
Жалтыратты табанын,
Шайылды да жүрегі.
Қызыл тулы СССР.
Дүниені тербетті.
Құлаш ұрып қияға,
Еркіндеді, ерлетті —
Миллион еңбек білегі.
Ешбір қамал болмайтын!»
Деп аттанды миллион күш.
Ығыстыра, бөксере,
Социалды құрылыс —
Жайды еркін құлашын.
Деген «жұмбақ» шешілді
Қалада да, далада,
Кезектегі толғауым;
Жеңіп шығып санада,
Өртеу «шылық» мұрасын.
Социалды ордамның,
Керегесі жайылды.
Шаңырағы салынды
Туырлығы жабылды...
Қайнап жатыр қазаны.
Өңшең сұмырайлардың
Жойылған соң мазағы
Қабыл болмай құрыпты,
Діншілдердің азаны,
Көп алып ед мазаны.
Өңшең пері, жындары
Аш қасқырдай қаңғып жүр.
Таңдайлары тақылдап,
Әлі бізді аңдып жүр.
Біз ешкімге тимейміз,
Тимейміз... бас имейміз.
Еліккенге ермейміз.
Ешкімнен жер алмай-ақ.
Жерімізден бермейміз
Ешкімге бір жапырақ!
Асқар таудай ісіме,
Тигізбесін қырсығын!
Жыбырлаған обырлар.
Сұқпасын кір тұмсығын,
Социалды табысқа.
Тағы пышақ сұқтаса
Алып қайтар «сыйларын»:
Болат қызыләскерім,
Ойып түсер миларын,
Кет, капитал, жабыспа!
Егер, оған тоймаса,
Оғын, уын сайласа,
Жер алуға ойласа,
Өлім күткен немедей,
Гүлі — күл боп көкке ұшар!
Қанға жерік қанды ауыз,
Қанға тоймай жалмауыз
Адамзатты қорласа
Оққа айдап зорласа,
Қанды тағы жалдаса,
Бұл — жауабым бәріне:
Дүние жиһангеріне,
Германның фашистеріне,
Фашистің жендеттеріне...
Шыдай алмас жер жүзі —
Пролетариат тезіне!!!
1934. Орал
ҰЛЫ ТОПҚА
Талмай ертіп Компартия соңына,
Нелер ауыр қан майданда қаймықпай,
Жанын пида еткен табы жолына,
Ыстық-суық, аштығына, тоғына,
Анталап жау айналадан қысқанда,
Саспай сілтеп оңына да солына,
Беріп жауап оқпен жаудың оғына,
Компартия: «атакаға!» дегенде,
Салған қолын жаудың құрған торына.
Жығып жауды өзі қазған орына,
Алған орден, табының жас геройы —
Сәлем, сәлем Ленин комсомолына,
... Алға, алға, ұмтыла ел басқанда,
Қайрат-жігер дариядай тасқанда,
Жер қайысқан армиясы советтің —
Жолды тосып, жалаңдаған жауларын —
Желкеге ұра, жерге тыға жанышқанда,
Мұны көріп, жасы келіп көзіне —
Социалды жаңа өмірдің нұрынан —
Ескі өмірдің түнегі үркіп, қашқанда,
Ұлы еңбекке басын иіп, табынып
Жерді жеңіп, жел — жетектеп, су — сүйреп,
Айға шауып, шыққанда ұшып аспанға,
Қарыштаған қайратты жас қаһарман
Сәлем, сәлем Ленин комсомолына,
Сәлем оның оныншы ұлы тобына!!!
Дүниенің бар тетігі адамда,
Маман-кадр жоқ болса егер, бәрі жоқ:
Байлық, бақыт, қызықты, шат қоғамда,
Біз құрамыз, жаңа қоғам, жаңа заң
Біз тиістіміз жаңартуға адамды —
Жаралғандай қайта туып анадан!—
Деп партия, көсем ұран салғанда,
Ескіліктің әдет-ғұрпын құртуға,
Бүкіл ел боп аттанғанда майданға;
Қуат кернеп, құлаш сермеп, жарысып,
Сана-сезім майданында, ескілік —
Әдет-ғұрып қалдығымен алысып,
Алған беттен, түскен жолдан таймаған,
Тілегіне, мақсатына жетуге —
Табан тіреп, белін бекем байлаған,
Ұран салып, ән шырқатып, күй тартып,
Жаңа өмірдің бұлбұлы боп сайраған.
Күнше күліп, нұрын сеуіп жайнаған,
Әдет-ғұрып, надандықтың түнегін —
Нажағай боп дүркіретіп айдаған,
Еңбек сүйгіш, істе қыза қайнаған —
Миллиондаған жас жеткіншек, жастардан
Коммунизм армиясын сайлаған,
Сәлем оның оныншы ұлы тобына!!!
Сәлем де жыр, Ленин комсомолына —
Сәлем де жыр, оныншы ұлы тобына:
Нық ұстасын, қызыл туын қолына!
ОН БЕС
Миллион жылдар жер жүзін
Қара түнек басып ед,
Үстем болып капитал
Жиылған топан суындай,
Дүниеде бірыңғай
Болып, бүкіл ғаламды:
Тұншықтыра жаншып ед,
Ақсүйектер, төрелер,
Шікірейген немелер,
Болып көшті бастады;
Қан сорғыш өңшең борсықтар,
Арамтамақ қортықтар,
Оларды қолдап, қостады.
Улатты, езді жылатты,
Еңіретіп, шулатты.
Жаралы жүрек зарлылар,
Теңдік іздеп зар қақты,
Ақырында жол тапты,
Енді қарап жатпады;
Күш қосып қару баптады,
Партияға қол артып,
Қанауға қарсы аттанды.
Тартынып енді бұқпады;
Таптық ұлы тартыста,
Қару, шабу, атыста,
Қызыл қанға боялды.
Шығыстан қызыл таң атты.
Бар әлемді таңғалтты.
Жер бетінде күй күңреніп.
Таң нұрымен мың түрленіп,
Құлпырды жайнап қалың ну.
Біреуінде, шалқыған —
Көтерілді қызыл ту!
БІРЛІК
Туын алып қолына,
Түсті өзінің жолына.
Оны қалың қол қостап,
Октябрь берген жемісті,
Тарихи ұлы жеңісті
Білек түріп кірісті.
«Болмаған зат тарихта
Шықсын енді тарихқа!
Қараңғы түн құлдары,
Қосылсын, келсін қатарға,
Бастаймыз ұлы сапарға!»
Деп жаңғыра тарады үн —
Езілген, отар халыққа.
АЛҒА
Атта алға, адымда!
Ұлы жолдан жаңылма!
Пролетариат, жан бауыр,
Асусыз асқар белдер бар,
Жапан түзді шөлдер бар,
Қия жонды өрлер бар,
Асуға керек тәсіл-еп!
Алды-артыңды қоршаған
«Қорқау қасқыр»— жаулар бар,
Жаулар құрған аулар бар,
Сақтық керек, сақ бол, сақ!
Алды-артыңа көз жібер!
Компартия соңына ер!
Ерте көшкен елдер бар,
Ерте қоныс алған бар.
Басып озып өтуге,
Атта алға, қарышта
Талма ұлы жарыста!!!
Жұмысшы табын сергітті;
Қаптаған қол дүм беріп,
Солқылдата жер бетін
Алға ұмтыла жөңкітті.
15 БЕЛЕСТЕ
Алға ұмтыла барысу;
Өттік талай белестен,
Шаршадық, талдық деместен.
15 ке толық жеткен соң,
Қайрылып артқа көз салсам:
Атқарғанбыз талай іс;
Мақтауға сияд — мақтансам.
Командамен «бір, екі, үш!»
Иеленіп қаруға,
Соққы беріп жауына,
Көз жіберсем далама,
Көремін ылғи жаңалық —
Жатқан қызу қаланып,
Құрылған жаңа ауылым;
Социалдық негізде
Туысқан қалың қауымым,
Комбайндай берікті
Қолданып, еркін басқарған.
Ойын, дөңін, қырқасын,
Аудара тастап, атқарған.
Жерге бидай септірді
Жарқыраған жаңа ауыл,
Жаңа ауыл — бүгін қала ауыл.
Гүрілдеген өндіріс:
Фабриктер, заводтар;
Қайнаған қол — миллион күш,
Қайнатқан еңбек қазанын,
Тетігін тауып жаңаның.
Қорытсам ұлы жарысты,
Он бес жылдың ішінде
«Жалған», демес ешкім де
Капиталдық тектердің
Талайын қуып жетіппіз,
Көбінен озып, өтіппіз;
Партияның соңымен
Жүріп, алға кетіппіз.
Бес жылдық жарыс жоспарын —
Партияның қосқанын,
Төрт-ақ жылда орындап,
Тапсыз қоғам құруға,
Қонысқа ұлы қонуға,
Сақадай тұрмыз сайланып
Көре алмай осы табысты,
Болмаған бұрын жарысты,
Жер жүзінің байлары,
Улы оғын сайлайды;
Дағдарыстың торынан
Құлауға тұрған орынан:
Жарлы табын жаншумен
Құтылам» деп ойлайды.
Сығалауын қоймайды.
Отанына боп ие
Әрқашан да тұра алад,
Жауының бетін бұра алад.
Ұлы Отаны —СССР!
Өркендейді, өседі,
Жау жүрегін кеседі;
Ұлы жолмен бастайды;
Мұны орнатқан Октябрь!
Жер жүзінде жасайды!
ӨМІР
Ертеде ерте ел болған...
Ертегі ескі заманда
Еркіндеген қабанға
Арыстандар жем болған,
Талай ерлер қор болған.
Алды зындан, ор болған.
Ішуге ас таба алмай,
Тәнін қымтап жаба алмай,
Адамдықтан кем болған,
Сүйсініп жар сүйе алмай,
Бойын жазып жүре алмай,
Қару ап, ат міне алмай
Ер жүрегі шер болған.
Патша, төре, би-байға
Қарғыс айтып, тебіреніп,
ЬІза кернеп күңіреніп,
Көзден жасы сел болған.
Өмір шамын жаға алмай,
Жаудан кегін ала алмай,
Майдандасып бара алмай,
Миллиондаған еңбекші ер:
«Қайда теңдік, бостандық?!
«Қайда бірлік, туысқандық?!
«Қайда бақыт, қайда нан?!
Деп зарлаған ол да бір —
Еді заман, еді өмір.
Өтті жылдар... өтті өмір...
Жайнап, жаңа жетті өмір.
Алып қолға ұлы іс,
Табиғатты меңгере,
Қойынына салды қол!
Көк тіреген құзына
Жан бітіріп, салды жол.
Ну бітіріп дөңіне,
Гүл шығарып құмына,
Ағаш егіп шымына,
Адырына, жонына,
Өзегіне, ойына,
Егін егіп, шайқалтты,
Кербез сұлу беліне,
Төрт түлік мал қаптатты.
Сақылдады, қайнады,
Социалды қоғамның
Қызды күшті майданы,
Жүзінде нұр ойнады.
Болат қару қайрады,
Коммунизм жолына
Белді бекем байлады!
Бақытты, шат, дәулетті
Болды өмір тамаша,
Болды тіпті жаңаша.
Өңшен жарық жұлдызы
Салып ұран, шырқап ән,
Асып асқар қырқадан,
Көкті кезіп аралап,
Камчаткадан — Қырымға,
Алатаудан — Алтайға
Аспанда атой салғаны!
Тамаша емей, немене,
Жаңаша емей, немене —
СССР-дың баласы!
Күлім-күлім қағады,
Жүзінен нұр тамады,
«Оқу-оқу!» ұраны!
Ән шырқатып барады,
Алға көзін салады,
Коммунизм ұрпағы!
Өмір тіпті тамаша,
Өмір тіпті жаңаша,
Жер жүзіне тараса!
1936. Орал
ТҰРМЫС ТОЛҒАУЫ
Қас тұлпар деп кім айтар,
Өрге ұмтыла шаппаса.
Қияға қанат қақпаса.
Құлпырып шешек атпаса,
Ерлік, жігер не керек,
Майданда жеңіп қайтпаса,
Шындықты шырқап айтпаса,
Шырқа даусым шығанда,
Шабытың келіп тұрғанда!
Шалқымас не ғып шаттық жыр!
Әне, қандай қарашы,
Қазақтың кең даласы!
Бейне сұлу керілген
Атырау — Алтай арасы!
Бетпақ шөлге су бітіп,
Көк орайы жайқалған,
Егін пісіп, мал өсіп,
Жібектей жылы желі есіп
Қала болып жайнаған,
Меңіреу Балхаш жағасы,
Құтты қоныс ел қонған
Алтын құсқан кен болған
Алатау, Алтай саласы.
Бірі — агроном, землемер,
Бірі — ұшқыш, машинист,
Бірі — ақын, әнші, артист
Қазақ-қазақ болғалы
(Бір көшіп, бір қонғалы)
Осы болар қолына
Бақыт құсы қонғаны.
Құмарының қанғаны,
Осы болар қазақтың
Орындалған арманы!
Бейне меңіреу түн еді?
Енді бүгін кім болды,
Нұр сәулелі күн болды,
Бақытты бүгін ұл болды,
Құтылып «Қорқыт көрінен»,
Қалды аман өлімнен,
Алды орын төрінен!
Айы туып оңынан,
Күні туып солынан
Орындалып тілегі,
Шаттық кернеп жүрегі
Махаббатқа бөленді,
Жұмыртқалар» заманда
«Қара қылды қақ жарар»
Әділетті ұлы заңға
Атақты елмен тең болды,
Сондықтан қазақ баласы
Шаттанады, күледі,
Кім екенін біледі.
Гүл бақшадай жайнаған.
Бақыт құсы сайраған.
Риза болам өзіме!
Тақырыбын таптың деп,
Жыр фонтанын аттың деп,
Риза болам сөзіме!
Риза болам бақытты
Отаныма — еліме!
Геройыма — еріме!
Риза болам сүйсініп
Партияма — күніме!
СОВЕТТІК МЕНІҢ ӨЗ ЕЛІМ
Шалқалап әкем шықты үйден
Жетімдік тағдыр жетті ептеп,
Қабағын жаба түксиген.
Даланың тердім тезегін.
Советтік менің өз елім!
Галстук қызыл мойнымда,
Мектепке қарай жүгірдім;
Бетін бір аштым білімнің
Сапқа да тұрдым, ту алдым,
Келді деп менің кезегім;
Советтік менің өз елім!
Жүрегімді ұстап қолыма,
Жүрегімді емес,— билетті,
Ақ көңіл, адал ниетті.
Өртедім жаудың өзегін;
Қуатын бердің жер-көктің,
Советтік менің өз елім!
Көзімнің келді алдына,
Үстіне шықтым өрмелеп,
Қарадым бойлап арғыға.
Арғысын және сеземін:
Жатырсың алып жер-көкті,
Советтік менің өз елім!
Аспанға ұштым — көк көрдім;
Өмірге құлаш кең аштым,
Бәрін де көзден өткердім.
Аралап оймен кеземін.
Советтік менің өз елім!
Бұлбұлым, сайра кеудемде,
Бұлбұлым — менің жүрегім;
Ағыл да төгіл жыр едім,
Ағыттым ойдан ел үшін,
Өлеңнің ерке өзенін;
Советтік менің өз елім!
ДАУЫЛ
Құмартушы ем жасымда,
Нөсерлеп құйған жауында
Қызығушы ем жасынға,
Сарыарқаның желімен,
Ойнаушы еді алысып,
Соққан дауыл менімен...
Шықтық үйден дүркіреп,
Аспан тұрды төбемде,
Аласұрып, күркіреп.
Келе жатты бір дауыл.
Күтіп тұрды жарлы ауыл.
Сықырлады сырғауыл,
Бұрқырады бар аймақ,
Соқты ышқына көк дауыл.
Ілестім де мен кеттім.
Жігіт болдым, ер жеттім.
Тұра алмаймын дауылсыз
Қарсы алуға дайынмын,
Соқса да дауыл дамылсыз.
ЖАУЫНГЕР ЖЫРЫ
Белде болат қанжарым;
Күзеттемін мен мұнда,
Қайда менің жан жарым?
Ай сәулесі ойнайды.
Жарым нелер ойлайды,
Отыр ма екен күлімдеп?
Отыр ма екен жан жарым,
Толған айдай дидарын
Көрмегелі жыл жарым.
Жар жүзіндей қараймын.
Саусағыммен тараймын.
Жарқылдай бер, қанжарым,
Алаңдатпа, ойлатпа,
Күзеттемін, жан жарым.
1940
НАР ТӘУЕКЕЛ
Қайрат шіркін алып шықса қиын ба!
Бұл сапарда сүрініп те қалармын
Сонда, досым, мені айыпқа бұйырма!
Жығылам деп жүре алмаймын жәй басып.
Мүлги берсін, ілби берсін қорқақтар,
Іш пыстырып, жалт-жалт қарап жай басып.
Аяңшылдың ақылын мен не етемін.
Барар жерге бұрынырақ жетемін.
ТАЛҒАР
Даланың патшасындай қарайсың сен.
Басқандай бар әлемді сенің еңсең.
Мен саған қарай бердім көп құмартып.
Бойыңнан өрлігіңді алсам тартып?!
1940
АТАМЕКЕН
Сүйем сені туған ел — атамекен.
Жер мен көктің жаннаты бір өзіңсің,
Сенен артық не табам, қайда кетем.
Қобызымен сырласып күңіренген.
Ерке жанмын, өмірде өстім еркін,
«Еркелеме, ей жігіт, еспе» дер кім?!
Өз елімде өзендей гүрілдеймін,
Тасып, шалқып өтемін, осы сертім.
1940
ЗАУЛА, ЗАУЛА, ТУРКСИБ
Елім кетіп барады,
Дөңгелентіп дүниеңді,
Дүбірлетіп барады.
Үңгіп кетіп барады,
Тереңіне өмірдің
Сүңгіп кетіп барады.
Күңірене көшкен жұрт,
Қалды артында құлазып,
Көрген түстей қалды ұмыт
Мақсат айқын, жол ұзын,
Қуып жетіп келеміз
Европаның поезын.
Алға сүйре, арқыра,
Кетсін құрып ескілік,
Қарамаймын артыма.
Асқар таудың ар жағын,
Көріп келе жатырмыз
Коммунизм вокзалын.
Семафорға соқтықпа!
Турксибтің табаны
Таймақ емес, қорқытпа.
Бас гудокты, арқыра,
Алған беттен қайту жоқ,
Қараймын артыма.
АРМИЯСЫ ЛЕНИННІҢ
Бақасқан жау анталап,
Қара бір түнді қалқалап,
Қайда келе жатырсың?
Жебір неме жұлқынып,
Осыншама құтырып,
Не тілейді мына сұм?!
Жартысын маған бер, дейді.
Қарашы мұның дәмесін!
Шаңқылдап үрген шақал жау,
Шамасын білмей шатылды-ау,
Шақыршы, халқым, қайратты.
Шартылда көкте найзағай!
Күнде қырғын, күнде дау,
Мына жауыз қырсық жау
Ажалдай арсыз болсаң да
Жеңілер кезің жетті енді,
Кете алмассың есен-сау,
Байқал, Балтық, Атырау.
Төңкерілші, Алатау!
Қанталап қара бұлт төнсе,
Күнімді қашан жасырған!
Айласын қашан асырған!
Мұхиттар мөңкіп тасса да,
Дүниені топан басса да,
Жалаңдап тұрса аспанда,—
Халқым менің сасқан ба!
Қайратым бойдан қашқан ба?
Қадалсам егер қан алғам
Қап-қара суық тастан да.
Армиясын Лениннің!
Қап-қара туың — қара түн,
Қан аңсап неге елірдің?
Әскеріміз Лениннің,
Жекпе-жекке жиһанға
Шықсам да қашан жеңілдім?
Қан майданда лапылда!
Зіл түсіп жауым жайрасын,
Нажағай көкте шартылда!
Дүбірлетші, дүниені!
Жоғалсын жердің жүзінен
Жауыздықтың түнегі!
1941
ҚОШТАСУ
Уақыт тығыз, сөз қысқа.
Сұрапыл бір соғысқа.
Дүние меңзеп жатқанда,
Ажал бейне фашист сұм
Қасқыр болып шапқанда,—
Қайтып бұғып жатармын!
«Жаны тәтті жаманның»,
Сыналар күні мақалдың.
Қош бол, досым, сөз қысқа!
Зіл боп ойым, мен кеттім
Сұрапыл бір соғысқа!
1941
МАЗАСЫЗ МУЗЫКА
Дірілдейді жер мен көк, дүрілдейді.
Аждаһа ажал арсылдап би билейді.
Дирижер болып, тұр жалдап адам қанын,
Басып озып кетсем деп Бетховенді
Көрдіңдер ме, қандай күй шығарғанын?!
Күйге басып түсер ме жұрт тамұққа?
Өшір үнін, бұл долы музыканың,
Алқымынан ал, залымның жанын сық та!
БЕЙСЕКЕШТІҢ БЕС ҰЛЫ
«Бейсекештің бес ұлы
Бірі жалын,
бірі от,
Бейсекештен бақытты
Бұл өлкеде ешкім жоқ».
Түспейтін-ді аузынан,
Бейсекешті білмейтін,
Ауданда жоқ ешбір жан.
Алатаудың саласы,
Салдыр-гүлдір сайлардан
Аққан өзен сағасы,
Ұлы Ленин атында,
Бас жылқышы Бейсекеш
Москвадағы көрмеге
Барып қайтқан жақында.
Жетеуінде жетпістің,
Жігіттерден қалыспас,
Жарысса да күндіз-түн!
Сақал-шашын жапса да,
Екі көздің жанары
Қашып бара жатса да,
Көңілі көктем, жаны жаз
Сақылдаған сары аяз,
Солдыра алмас жас гүлін
Құтыла алмас еменін.
Қарттың ажал дегенің.
Бесеуі де өрт еді,
Бесеуі де өзегін
Талай қыздың өртеді...
Инженері Алтайдың,
Екіншісі Бердәлі —
Депосында Матайдың,
Қарағанды шахтері.
Бір ауданның аткомы.
Қара теңіз морягі,
Бәрінің де бар жары,
Ұлдары мен қыздары,
Бір семья сандағы.
Биылғы жыл бір күні,
Бас қоспақшы болыпты,
Демалыс ап сайраңдап,
Бес жақтан келіп толыпты,
Күндіз дарқан, түнде той,
Біздің өмір қызық қой,
Бәрі бір кез қосылып,
Еркін дем ап, көсіліп,
Бес-алты күн қоныпты.
Жамылып келіп қара түн.
Қомдап қанды қанатын,
Ел шетінен шолыпты,
Даңғыр-дұңғыр соғыстың
Барабанын соғыпты.
Жортып ала жөнелді,
Тік тұрғызды орнынан
Бар халықты, бар елді.
Кетті кернеп бұл хабар,
Қиырға да қанатын
Кетті сермеп бұл хабар,
Ұлы фашист айдаһар.
Өлетұғын кезіңді,
Оқ боратып атайық,
Қанталаған көзіңді,
Құлатайық өзіңді».
Болат киген ұлдары,
Аясында аспанның
Желпілдеді тулары,
Төңкеріле құлардай
Түксиді алып Алатау;
Нажағай атып дұшпанға
Толқып ала жөнелді
Байқал, Балтық, Атырау...
Есітіп мұны, мінді атқа,
Қолдарында арызы
Барды военкоматқа.
Қан майданның қаруын
Қайта алатын күн туды,
Ер жігіттің қайраты
Сыналатын күн туды.
Отты алтын қылыштай
Үйіретін күн туды.
Шүйілетін күн туды.
Жапыратын күн туды,
Жіберіңіз біздерді
Қанды майдан төріне,
Тықпайынша қайтпаймыз,
Өзі қазған көріне.
Бейсекештің бес ұлын.
Қандай жігіт осы күн,
Жібер, жолдас военком,
Қол қойыңыз, бұйрыққа?
Тура Ворошиловқа!..»
Бейсекештің бес ұлы
Бұйрық алды, аттанды.
Бейсекеш қарт мақтанды,
«Уа, жамағат, кемпір, шал,
Кел, сөзіме құлақ сал;
Осы арада көріп қал.
Жарқылдап жауға жөнелді,
Қайсың еді шығарған
Дәл осындай өренді!
Бейсекештің бойында
Жау жайратар әл бар-ау;
Бес аспаптай бес ұлдың
Еш қартың да тең емес,
Балаларым, қарағым,
Береке, бақыт, ырысым,
Қиғыр, алмас қылышым,
Аттаныңдар, барыңдар!
Жау тұмсығын бұзыңдар
Жүре берем той-тойлап,
Немерем мен шөберем,
Ұлдарым бар, қызым бар,
Ауаткомнан машина aп,
Жастарды ертіп, әнге сап
Өзім қарсы аламын,
Алатаудың алабын»,—
Деді де қарт Бейсекеш,
Балаларын сүйді кеп,
Шалдар күлді кеңкілдеп,
Жаспен емес, күлкімен
Шығарып сап ұлдарын
Жайып тастап сырмағын,
Бейсекештің бес ұлы
Бесеуі де ер еді,
Майдан сынар дер»— еді.
Бесеуі де өрт еді,
Ең соңғысы зор майданға
Ерше аттанды ертелі,
Қайтар әлі-ақ ән салып,
Біз шығармыз алдынан
Гүлдер ұстап, қарсы алып.
1941
Жаным, сәулем, еркешім, қызыл гүлім,
Тек сенімен гүлденсін жас ғұмырым,
Күздей күңгірт көңілге жас орнатқан,
Жадыратқан жанымды сенің нұрың.
Қасиетті жаныма тек сен теңсің,
Тек сен болсаң, мен үшін бәрі жарқын,
Мейлі аспанның ай, күні мәңгі сөнсін.
Жарқ етермін күндей боп көрсем сені,
Қарт болсам мен сен үшін жасарар ем,
Тірілер ем егер де болсам өлі!
Сүйдім, құштым, жанымнан төгілді жыр,
Аспан алғыс айтты ма екі жасқа,
Естен кетпес бұл кеште жауды жаңбыр.
Жасарар да құлпырар тау менен қыр,
Сол секілді құлпырсын біздің өмір
Деп ойлап, саған арнап жаздым мен жыр.
1941
Мен сүйем аспандағы алтын күнді,
Самалды, майда желді салқын түнді,
Мен сүйем ауаменен ширатылып
Құлаққа жылы тиген мұңлы үнді.
Судағы салқындаған үйрек, қуды,
Мен сүйем күн шығарда көтерілген —
Көгілдір көк жібектей — көкшіл буды.
Сайрасатын, төрт бөліп түн ұйқысын,
Мен сүймес дүниеде еш нәрсе жоқ.
Сүйемін табиғаттың барлық күшін.
Бәрі қызық өзіме, бәрі жаңа.
Артық сүйем дүниеде сені ғана.
Қазақтың әні мен өлеңін
Найзадай көтеріп келемін;
Шығыстың аласа аспанын
Түндіктей түріп бір тастадым.
1942
СӘБИТКЕ
Ұшқындап іште қайнап, сұрапылым,
Көрерсіз соның бұрқап атылғанын
Жаңғыртып жан түкпірін, ойдың шыңын.
Толассыз топанындай ертегінің;
Білерсіз кім екенін сонда, Сәке,
Бұл күнде от шайнаған тентек інің.
1942
ОРАЛ
Оралым менің, Оралым;
Қол созып қызыл вагоннан,
Үстіңнен өтіп барамын.
Ойнақтап өткен жылдарым,
Жарқылдап Жайық бойында,
Достармен сайран құрғамын.
Шалқамнан жатқам шаңқай түс,
Гүл болып менің құшағым,
Кеудеме қонған бұлбұл құс.
Тосқамын айдың нұрына,
Кешкенмін Совет көшесін,
Кеудемді ашып құрбыма.
Кетер ме, сірә, көңілден?
Алушы ед тартып мені ылғи
Махаббат, жастық лебімен.
Тұр екен кімдер сүйеніп?
Жүр екен кімдер еркіндеп,
Жүрегін ұстап, үйге еніп?..
Күндер жоқ бейбіт бұрынғы,
Келгенше қайта op алып,
Алып қал осы жырымды.
жауғанда
Байқарсың өзің анықтап;
Жаным бір жүзер ауаңда,
Ауаңда сенің қалықтап.
Күле бер шалқып, сайраңда
Айтпақшы, қайда бораның?
Кетейін алып майданға.
1943
ЕРТІС
Ер ерке Ертісімдей өзен бар ма?
Суылдап, сабырлы оймен жатыр ағып,
Жарқырап көз жіберіп айналаға.
Ертіс, Лебімен балқытады даланы
Ертіс, Ертісім — еркіндіктің бесігі бұл,
Ер жігіт, ерте тұр да Ертіске түс.
Үстінде ойнақтаған өр толқыны,
Болаттай суарылған осы Ертісте
Қайтып та ер болмасын қазақ ұлы!
1943
САРЫАРҚА
Қоналқы мекен болған сан ғасырға,
Сайран тау, самал жайлау, сырнайлы өзен
Лебімен алар тартып, шықсаң қырға.
Жүрегің ұшар құс боп аспанында,
Әлемнің саған ауып махаббаты,
Сарыарқа орнар сенің жас жаныңда.
Есімде ойнағаным жас шағымда,
Жетімдік жалбыр тонын жерге соғып,
Құмартып ауған бұлтқа, алыс шыңға.
Ойнатып, еркелетіп мен жетімді,
Аулақтап сұр бейіттен әкетуші ең,
Не дермін, сенің сол бір құдіретіңді?
Сардала анам едің, құшағың кең.
Артта — Сен, алда — майдан,
қайтсем екен?
СІБІР
Соғушы еді үскірік.
Бал ашыппыз түшкіріп.
Жас өскендей жүгіріп,
Ер өскендей салып дүбір,
Қызды ауылда кідіріп.
Алтын жайлау, ата жұртым.
Қыртысыңды сындырып.
1943
БАЙҚАЛ
І
Тұрдым атып орнымнан;
Ұйқылы-ояу денемде
Толқи ақты ыстық қан.
Айқара ашып тастадық...
Ақты бұлақ тас жарып.
Байқал жатты көсіліп;
Таң сәріден сабылып,
Жәрмеңкеге жосылып;
Жатты құйып тұс-тұстан.
Тұрды қарап шығыстан.
Ғашық болған Таң сұлу
Айнала асқар тауларға
Қойды қадап алтын ту.
Біз келеміз шарқ ұрып,
Кең бір дүние көкпеңбек
Әлдеқайда шақырып.
Аялдауға жоқ мұрша.
Қалмақ па бұл тамаша?
ІІ
Кете бардым, ән шырқап...
Бір тоқталып, бір тыңдап.
Жаным да жыр толғадым;
Шымылдықтай төгілген
Араладым орманын;
Бастым зәулім шыңдарын;
Күркіреп көкте кеңескен
Бұлттың сөзін тыңдадым.
Қақтым ұшқан құстарын,
Шолп-шолп еткен шортанын
Шоқтығынан ұстадым.
Салқын самал сайында,
Би билеттім бұралтып,
Ақ балтырлы қайыңға.
Шаңқылдап шың бүркіті,
Шықты бір кез алдымнан
Бурят-монгол жігіті.
Маужыратып көл құсын.
Тағып шолпан шолпысын
Қыз да шықты бір жақтан.
Аңшы берді, алмадым;
Жарқылдатып шолпысын
Қыз шақырды, бармадым.
ІІІ
Байқал жатыр — бір мырза.
Тасқа соқтым, боп ыза.
Бұлт боп төндім, торландым.
Әурелендім, зорландым.
Болса керек тым ерсі;
Байқал атып толқынын,
Күлді қатып сілесі:
Аймақ шулап тебіренді,
Мені есімнен тандырып,
Байқал сөйлеп жөнелді.
1943
ҚАНҚҰЙЛЫ ЖАУ
Көрсем деуші ем азғаныңды:
Шұлғауыңды етіп жалау,
Өзің қылғып өз қаныңды,
Іріп-шіріп тозғаныңды.
Көрдім бәрін, болды тілек,
Қасиетті отты зілмен
Көкірегімде қайнаған кек,
1943
ҰЛЫ ОТАН СОҒЫСЫ ТУРАЛЫ ЖЫР
Еділ, Ер орыстың ежелден бесігі бұл.
Ойшыл бұлттар аспанда шомылып жүр.
Киінген қызыл әскер сұр шинелін,
Қайнап аққан болаттай келеді ерлер
Қолбасшысы партия, ұлы Ленин.
Ажал досы, қырсығы көк пен жердің,
Оның қанды қолынан, қанжарынан
О, бауырым, аз қырғын болды, дер кім?
Қасқыр боп, өрт боп дұшпан келді қаптап,
Атаға да, балаға сайлап бұғау
Жыландай жанды жерден болды шақпақ.
Партия тау қырандай саңқылдады.
Дабысын ұлан-байтақ ел тыңдады.
Түсі суық найзалар жарқылдады.
Ағылды әскер намысын кек кемірген,
Көтерілді орыстың ер ұрпағы
Бастап сонау қан қырғын Чуд көлінен
Жалын шашып жүздері шегіп айбын,
Аттанды кеп ерлері Ұлы Отанның
Дауыл күнгі бейне бір шалқар айдын.
Ғасырларды оятып, өтті соғып.
Шықты ұшып қарт бүркіт ер Суворов.
Кутузов жүр көкке атып зеңбірегін.
Москва тұр баспа ғып Чудтың көлін.
Ғылым, тарих, намыс та, кек те, ар да —
Бәрі де тайталасып майданға енді,
Жігіттер, бұдан асар ғажап бар ма?
Жазып жатыр кім білер, әлденені?
Кей кезде бір шалынад құлағыма
Глинканың тым ауыр күрсінгені.
Кетпес естен қан қырғын, талау-тонау;
Сенің арам сүйегің шірігенше
Біздің ауыр жарамыз жазылар-ау,
Тәкаппарсып кетіп ең басып, теуіп,
Құлағандай жүзіңді ішке тығып,
Енді неге бұғасың бүкшірейіп.
Ғасырлар мен жылдардың салмағымен.
Қан мен жастың кегі үшін аянба сен!
Жолдастар, жеңер күнің жетті сенің,
Бүркіт болып қиқу сап ұшты кегің,
Қол бастаған партия, ұлы Ленин.
ЗҰЛЫМ ЖАУ
Қандай умен тәжіңді бояғансың?
Қандай әйел тапты екен сені неге?
Қандай сайтан енгізді дүниеге?
Қанды қылыш сен жауыз тұрған шақта;
Қалжыраған Дейчланд кеудесінде
Билегені бандының әлі есімде.
Шіріндіні ұрладың, ашып көрді,
Өлі-тірі қасіретін бірдей таптап,
Зеңбірек пен танкты жидың баптап.
Қорғасынға ұялмай сен сатқансың.
Мұңлы Рейн күйзелген бу құшақтап.
Долы сайтан дүниеге салдың ылаң:
Түрме болды немістің ұлы отаны,
Зират етпек болдың сен Европаны.
Қара күңгірт бір аруақ алтын жерде.
Сайтанындай дозақтың, қарақшыдай.
Аяғыңа бас ұрмас еш уақытта.
Жермен-жексен сен болар таялды шақ.
Ұрпақтар аяғының дәл астында,
Жатар шіріп сүйегі фрицтердің
Лағнаттап теуіп, таптап өтер әркім.
1943
ҒАБДОЛҒА
І
Жарқ етті кеште бір бақыт;
Сенің от махаббатыңды
Шырақ еттім бейуақыт.
Жаралы жылдар бейнесі
Қаралы туын жамылған,
Шіріген қанмен жейдесі.
Адамды қылғып тірідей,
Түскендей жерге «тамұқтан»
Қап-қара алып бір дүлей,
Жалақтап, жалмап, жұтынып
Істеп бір алып істерін,
Тұр әлі тоймай, құтырып.
Жанымды жайдым ертеңге;
Сұмдықта кеткен кегімді
Қайтара алмай өтем бе?
Қайратымды үңгіп, қуыстап,
Кеудеде тынған дауыл күш,
Шығасын қай күн ту ұстап?
ІІ
Кеш еді оймен табысқан;
Айдаһар соғыс лебімен
Тартты кеп мені алыстан.
Бұлдырап қырда, тауларда,
Жазылып көңлім құрысқан,
Жұлдызым жүзіп заңғарда.
Құдіретті бір күш қонғандай,
Алысты көзбен шақырып,
Мерекем менің болғандай,
Басыммен сүңгіп келемін,
Бойлап бір шығып қайраңға,
Ойлап бір кешіп тереңін.
Сескену, қорқу дегенді?
Есігін қақтым дозақтың
Өлеңмен келіп мен енді.
Жанады-ау деп те сескенбен,
Жап-жасыл балғын шағымда
Шомылып өртке өскем мен.
Достарым, аңсап, өкінбе!
Нажағайлы қара бұлт болып,
Жаңбыр боп жауып өтті де.
МАЙ МАЙДАНДА
Дәл менің жарымдай
Жарқылдап, күлімдеп,
Гүл ұстап, келді май.
Сіркіреп жас жаңбыр
Сағынған жүректің
Тарқатты мұңын бір.
Қар күреп кеудеммен...
Сұлуым, сені мен?
Балқытып нұрымен
Сыз еткен денемді,
Шештіріп шинельді,
Тазартып гүлімен
Етігін солдаттың,
Нұрына рақаттың.
(Қалды алыс казармам)
Бойына ағын су,
Ішіне ойлы орман.
Өтті ғой, кетті қыс.
Біткен жоқ қан соғыс.
Достарға, окопқа;
Солдаттың қызығын
Көрерсің сол жақта.
1944
ПОДПОЛКОВНИК ӘЛПИНГЕ
Подполковник, жолдас Әлпин!
Біздің ағажан еді жайқын,
Жимия күліп оқыр, бәлкім.
Ақын солдат махаббатын;
Ылтифатыңыз өзіме мәлім,
Мен бе оны ұмытатын?
Осы бір солдат өтер өрттен,
Тасқындай еркін поэзиясымен
Шығар бір барып келешектен.
Қатыбас күндер қан соққысын?
Қабыл ал, осы қабылетімді,—
Махаббат, достық жоралғысын.
1944
МАРТБЕК
(Қарағанды шахтеры, Совет Одағының Батыры Мартбек Мамраевтың жауынгерлік өмірінен бір үзінді)
— Ой, Днепро, Днепро!— деген бір дауыс,
Тебіренте бойды, қайнатып намыс,
Жаңғыра тиді аспанға барып.
Үстінде майдан ту болып шалқып...
Дауыл боп ұйытқып, өрт болып шарпып,
* * *
Жалтақтап қарап жағалауына,
Түйіле толқып, сыр бермей жауға,
Жатты ағып Днепро, көп ойлар ойлап.
Жағада жалғыз тұрды ұлы Тарас.
Оксана сұлу төгеді көз жас.
— Ой, Днепро, Днепро! Зерделі өзен,
Тасып тұр кегің, айтпай-ақ сезем,
Қызғанып жаудан Украина жерін.
Көтерер бізді туған жер төсі!
Ай анау алтын, ұйықтамай ол тұр,
Телміріп жерге аспанның көзі...
Адымдап алда, лейтенант Волков,
Келеді рота майданды үңгіп.
Днепрге құяр өзендей жортып.
Қара түн, қауып, қаймықпай сүңгіп.
Түршігер мұнда денесі жердің,
Түн сырын ұрлап, жүгіртіп саққа,
Сөйлейді мезгіл тілімен желдің.
Кезіп жүр көкті, дамылсыз ұшып,
Кеудеңе келіп қонуға құмар,
Тұмсығы сүйрік қадала түсіп.
Тынышталды бір кез.
Таң қараңғысы.
Сөндірді соғыс жер ошақтарын.
Піскендей асы...
Қанатын жайып, төкті кеп зарын.
Түстерін айтып, ертелей жорып;
Естілді сол кез бір ғажап дүбір
Жүрегі жердің тұрғандай соғып.
Тоқтады рота.
Тыңдады, тұрды.
Орманда қонған бұлттай боп тынып.
Кернейін ойнап, дабылын ұрып.
Ашылды алдан жаңа бір дүние.
Күркіреп бұлттай Днепро — бір ие.
Кеудеден ұша жөнелді ойнап,
Жалт етті көздер, жарқ етті жан-жақ,
Қуаныш-құйын бұрқ етті бойдан;
— Ой, Днепро, Днепро!..
Жер сыза ұшқан жалынды бір бұлт,
Тілгілеп түнді нажағай семсер,
Қалың бір нөсер келеді қауырт
Қарсы ала шықты қанатын желпіп,
Қыртысы балғын Украина жері,
Қояды демеп, қайыса серпіп.
— Русь, русь, Днепро!—деді бір неміс,
Көтеріп қауып, өргізді тегіс,
Кілкіп бір тұрған таңғы ұйқысынан.
— Алыңдар қоршап, жайыңдар құшақ
Жұтыңдар қылғып, ет қой бір жұмсақ,
Дейді офицері, қайрап кеп тісін.
Ысқырды оқтар — атылды жылан.
Таң сұлу шықты көк шатырынан.
Қып-қызыл жалын лапылдап шалқып,
Сол оттан ұшқан бейне бір түтін,
Ақ ұлпа бұлттар аспанда қалқып.
Жерде өмір балқып, көкте нұр толқып...
Ұмтылды алға, лейтенант Волков,
Ұмтылды алға, ақырып жауға,
Ұмтылды жөңки, достары бірге,
Қып-қызыл моншақ төгілді жерге.
Зу етті бойы кей жігіттердің,
Кең аймақ сол кез боп кетті тым тар
Қуырылғандай апшысы жердің...
Жасыра берді құшағын ашып,
Шатырлап жанып кетті айнала
Жау келед оғын бората шашып.
— Ат!—деді Мартбек,— айнала бұрқат.
Тілгіле оқпен құрсауын жаудың.
Бүркіті қайсар Ала бір таудың.
Шумақтап түйіп алды бір жинап,
Жалаңаш жерге жатқызып жауын,
Оқпенен орай салды бір сипап.
Шабытпен түлеп, кек жалын атып,
Ұмтылды Мартбек!—Ал маған ер!—деп
Әмірлі даусы бой шымырлатып...
Таусылып айла, дағдарды міне,
Келе алмай тура дәл бетпе-бетке,
Сүрініп құлап өз өлімтігіне.
«Құбылып жалт-жұлт бұп-бұйра жоны,
Суылдап сырғып, аңқылдап лебі,
Терең ой, алуан хикая толы
Алыстан тартып дүние сырын,
Көзімен көрген көп қилы заман,
Ойнатып толқын Украина ұлын
Төсіне құшса құмары қанған.
Жатқан бір жомарт қарық қып елін,
Атаңа нәлет, бұзақы фашист:
Ылайлап суын, жұлқылап жерін;
Қаусармен жуды қолдарын арам...
Мінеки Днепро — даңқты бабаң».
Берді кеп рапорт:
— Лейтенант жолдас...
Днепрге жеттік!
Шығын бар біраз...
Қалтырап қолы, күбірлеп ерні,
Құшағын жайып, кең ашып төсін,
Сорғалап жасы сүйді кеп ерді.
— Командир жолдас!
Қаталап кепті.
Алғызбай суды, аралдан көздеп,
Барады жаудың қылығы өтіп.
Дей берді бұ да: Днепро... су... су...
Қап-қара бір бұлт келеді төніп.
— Төгіңдер оқты, аралға мына,—
Бермеді мұрша, ашу мен ыза
Не ойлануға, не қоштасуға.
Келеді Мартбек бұрқатып атып,
Шойын боп үсте су сіңген киім,
Ойнайды өлім аяқтан тартып.
Түседі жаудың оқтары зулап,
Көк ала толқын — шөптей боп шапқан
Жапырылады үйіле құлап.
Қарғыды суға жауынгер бір топ.
Сонда да ерлер келеді сілтеп.
Жаудырып оқты бұл жанталаста,
Үстінде Днепро толқын боп тулап,
Ажалды аста тепкілеп басқа...
1944
ЕЛГЕ ХАТ
«Менің бір бар еді ерке тентек ұлым,
Өлі ме, тірі ме екен сол құлыным?»—
Дейтіндей болдың ғой сен, туған елім,
Жоғалдым зым-зия боп, шықпай үнім.
Теңіздей тебіренді қала мен қыр,
Шарықтап аспанында жүрген шығар
Қанатын өрт шарпыған өлең мен жыр.
«Қан болып жатыр ма,— деп — құшып
Астынан алақанның алыс қарап,
Іздер ме ата қазақ ақсақалды?
Жоқсың,— деп жала жабар қудың бірі,
Түссем де отқа, суға тозар емен,
Солдаттың етігіндей жаным сірі.
Есімде жөнелгенім қанда жолға:
Туған жер қимағандай мені сонда,
Жалтақтап, жалпақ дала, қарай бердің,
Жүгіріп, еріп зорға эшелонға.
Мен кеттім қарауытып үнсіз-тілсіз,
Білмедім қош дерімді, күт дерімді,—
Елестеп екі жақтан мыстан мен қыз.
Ашылды жайнап сол кез ғажап сурет;
Болдым мен туып өскен тау, даламды
Көргендей тұңғыш рет, не соңғы рет.
Мен кеттім, сол кеткеннен кеттім ұзақ,
Базарға келіп түстім қанды қасап,
Бір долы от ауызды, темір тісті
Қыршып жас өмірлерді жатты асап.
Кәсібім — соғыс болып, атым — солдат,
Қан жалдап, шалпылдатып кете бардым
Серігім болды менің азап-михнат.
Қараушы ем аянышпен сорлы еменге:
Жанымның жанат нуын жалын шарпып,
Достарым, сол емендей болдым мен де.
Ажалды өз көзіммен талай көрдім.
Астында бірге ұйықтадық сұр шинельдің.
Қалмадым қирап-қаусап тек жалғыз-ақ.
Атыңнан айналайын, ата қазақ.
Жұлып жеп жер мен көкті от тұмсығы,
Долының ұстағанда қояншығы,
Қанатын ақша бұлттар қанға малып,
Өртеніп күп-күрең боп таудың шыңы.
Самолет сумаң етіп, келсе жетіп,
Бұлттағы долы сайтан найзасындай
Қадалса қара бомба жерге кеп тік.
Кезімде өлі досты барып құшқан.
Болушы ем, атамекен Қазақстан!
Ес жиып тұрушы едім мен орнымнан,
Қараушы ем жалын шарпып жанарымнан.
Шегініп сен кетуші ең білдірместен.
Бұлтқа ұсап аспандағы аударылған.
Көруші ем сонда анық көз құмартып.
Шұғла боп аспанында жүзген шалқып.
Әзімді отқа атар ем әлдеқашан;
Сен деген қасиетті бір махаббат
Жүр сақтап, көкірегіме жуытпай шаң.
Кең далам — дастарқаным — атамекен,
Зейінді асқар тауым көкірегі кең.
Тіріліп іздегендей мені әкем.
Көтеріп, қаратып ең мені күнге,
Әкем де, анам да сен, туған елім,
Сен үшін ырысым да, қасіретім де.
Ажал кеп жүр дер ме әлде осы таңда?
Сені ойлап қиналам ғой туған елім
Қызыл ет, жатсам-дағы батып қанға.
Сен маған айтқан жоқсың ел — деп уағыз.
Өлші деп әмір етер қандай жауыз?
Болғанда сен жас әке, мен сәбимін,
Ашылған жаңа ғана гүлмін, күймін.
Келмейді сұм өлімге еш бас игім.
Қасқыр боп таласа да мені азап,
Туған жер топырағында тіп-тік өскен,
Қара емен қасарысқан мен бір қазақ.
Білмеймін, достарымнан кім жоқ, кім бар?
Құс болса, ұшырар ем жүрегімді,
Ап кел деп, туған елден сен бір хабар.
Сарыарқа самалды тау, сырнайлы өзен.
Сағындың сен де мені, айтпай сезем.
Күт мені, сабырлы оймен, түңілме сен.
Құс болып ұшар жырым ой-қырында.
Қонақтар сенің алтын тұғырыңда.
Сенемін, қалмас шіріп қабырымда.
«Өлім» деген арсыз сөз,
Қайдан маған болдың кез?
Өлім — жауым, өмір — дос,
ҚАРА АҒАШ
Қам көңіл жалғыз қара ағаш!
Жағасында дария
Қыстай тұрдың жалаңаш.
Бұтағыңда бұлбұл құс,
Қолында нәзік хат-қағаз,
Көлеңкеде отыр қыз...
Біздің де келер жазымыз,
Бізге де сайрар бұлбұл құс,
Бізге де келер сұлу қыз.
1914
ҰЛЫ КҮТІС
Өтіп жатыр зулап күн, шұбалып ай.
Қазір, қазір бар тілек болатындай.
Талып жатқан досың ес жиятындай,
Ауыр азап үстінде қиналған жан
Рахат тауып, талықсып тынатындай.
Арпалысып жүрсек те қан-сел кешіп.
Өліп бара жатсаң да талып өшіп.
Мейлі көлдер суалсын, тас үгілсін,
Қасарысып біз күттік! Шыда, жүрек,
Бұл ақырғы, ең ауыр болсын бір сын.
Атылса екен тезірек ең соңғы оқ.
Әділ сағат, сын сағат сенсің жүрек.
ҒАЛИҒА ЖАУАП
Сәл ғана саябырда тауып рақат,
От үрлеп сұр окопта отыр солдат...
Алтын от алдымдағы — дос жазған хат?
Ақын дос, адал ниет ағатайым,
Мен үшін тоқсан толқып, шегіп уайым,
Бойыма құйылды өмір жұтқан сайын.
Балқып бір кетті тамып боп ыстық жас.
Түксиген түсі суық едім құз тас.
Алыста ақты өзендей ерке сағым,
Досымдай іздеп тапқан құшты мені,
Бақытым, сүйінішім, жастық шағым.
Қайыра серпіп, ашып көкірегімді,
Құшып бір тұрғандаймын нақ осы кез,
Назымды, сырымды айтып, мен елімді.
Ой тастап, арттағыма, алдағыма.
Құйқылжып күй келеді құлағыма.
Барады жүрегіме жылы тиіп,
Ұлы өмір, ұлан-байтақ туған елім,
Қалайша көкірегіме кеттің сыйып.
Орнашы зердеме кеп, ұлы Алатау,
Құйылшы жүрегіме, Есіл мен Сыр,
Өтейін қаптатып сел, қиратып жау.
Мәңгілік тынбастай боп соқшы, жүрек,
Майданда тасқа қатқан достар қанын
Ту ғып мен көтерейін, көрсін жер-көк.
Көңілімді тебіренттің, ақын аға!
Жыршы емен жалтақтағыш, жалтырама;
Елімнің солдатымын қарапайым,
Сөз шайнап тұрғаным жоқ сахнада.
Аласа көрінсем де «биіктерге».
Сыр бүгіп, сылаңдаман туған жерде.
Кимеймін тұмылдырық, көзілдірік,
Өткізіп өз көзімнен бар өмірді,
Аралап, жерде жаяу келем жүріп...
Алға ұстап жүрегімді, аянымды,
Өз жүрген жолдарыма келем жазып,
Сырымды, барлық өмірбаянымды.
Табиғат бөбегімін өскен еркін,
Жүрегім торда отырған емес тоты,
Күлем бе, жылаймын ба, тек өз еркім.
Күн болып күлемін мен балқып, шалқып,
Көк дауыл көкірегімде күрсінгенде,
Бұлт болып арпалысам, жалын шарпып.
Күнгейім — тас балқытқан бір алтын жаз,
Кім келер қай жағымнан, мейлі өз еркі,
Отты сөз — дұшпанға зіл, досыма наз.
Хат жаздым, қан тамызып мен сияма.
Мен үшін сүй бетінен сәбилерді,
Бер сәлем, жолыққан әр қарияға.
Жібердім салып хатқа, аға жаным.
Жапсырып кеудесіне домбыраның.
Аяймын, кетер тамып ыстық жасың.
Тамшы жас тамып түсер бір қорғасын.
Келермін күтші, достар, мен еліме.
Біреулер қарар ескі шинеліме.
Жүзіне қараймын тік келер күннің,
Жұлығын қан жалаған ботинкаммен
Төріне шығармын бір мен елімнің.
Күйер ме тілім менің, шайнасам шоқ?
Туған ел кеудесінде арпалысып,
Соғармын ыстық қанды жүрегі боп.
ҚАПАНҒА
Жанымдай боп жатты өртеніп,
Кешкі аспан қызыл ала
Төмен түсіп, тұрды төніп.
Отырдым мен бейне құз тас;
Ішкі толқын теуіп сыртқа
Шашырады көзімнен жас.
Өтті қарпып, шарпып жалап.
Кеуде қаңсып, жан қаталап.
Қауырсынын малсаң қанға,
Тіршіліктің хабаршысы
Іздеп мені қан майданда;
Менің алақаныма кеп,
Әмма сайрағандай болды,
Жайып қанат, үні елжіреп.
Ақ қағазға жазылған хат,
Қанды сапар жолаушысы
Хат қадірін білер солдат,
Деген оймен мені ескеріп,
Досым, құрбым, жазыпсың хат,
Жүрегіме болды серік.
Бір жаңардым, қайта түлеп,
Өршіп, қаулап тірілдім мен,
Қатар соғып екі жүрек.
1944
Дүние қандай жап-жарық!
Осындай ма еді бұрын да?!
Байқамаппын аңғарып,
Ойдың тапшылығында.
Көңілім неге жабырқау?
Көкірегіме дақ салып,
Кетті ме соғыс япырым-ау?!
Жырдың алтын бұлағы —
Жалт-жұлт етіп жатшы ағып,
Жарқылдайын мен-дағы.
ҮСТІМДЕ СҰР ШИНЕЛІМ
Ақсаңдай басып келемін.
Қаптап жүр ажал дегенің.
Ақсаңдай басып келемін,
Қағып-соғып жығар ма
Оңайлықпен мені өлім.
Ақсаңдай басып келемін,
Баяғы Қасым, бір Қасым,
Баяғы күйім, өлеңім.
Ақсаңдай басып келемін.
Ұмытар ма мені елім.
1944
Сен фашиссің, мен қазақпын.
Сен айтқандай «азиатпын».
Мен далада түйе бақтым.
Дәрменің жоқ, көзіңмен жеп.
«Тұтқын болдым тағыға», деп.
Қамар ең-ау темір торға,
Олай болмай, бұлай болды,
Біздің бақыт, сіздің сорға.
Өзің айтқан «азиатпын».
Ғажабына табиғаттың.
1944
Соғыстың, қыстың ызғары
Бойымнан кетпей, боп сырқат,
Емендей жалғыз құздағы,
Айналаға болдым жат.
Отырмын қарап биікке;
Ұшқан құстар тау көлбей,
Қиялда жортқан киікке.
1944
ҚҰ3
Төңірегіне парық сап;
Шыңында шулап құстар жүр,
Айнала ұшып, шарықтап.
Келеді төніп аспаннан.
Жамылып шапан — боз тұман.
Сорғалайд жасы жүзінде...
Ойға бір шомған кезімде.
Көкте зырлап барады
Алтын жұлдыз.
Әлия қыз.
Кетті ағып,
Кетті ағып, жас қызға
Бір ой салып.
Кетті алыс.
Бір жап-жас қыз...
Әлия қыз,—
Өр төсінде жарқырап
Алтын жұлдыз.
СЫРЛАСЫМ
Шынымен-ақ шіркіндер ұмытқан ба?
Жапа-жалғыз тұңғиық ойға батып,
Ұқсаймын су түбінде отырғанға.
Ақын жыры, туысы, досы — өлең,
Мейлі мені ұмытсын дүние жүзі,
Жырлап тудым анадан, жырлап өлем.
1944
Аспанымды бұлт торлап,
Құрыстырды денемді;
Көзімнен жас домалап,
Төктім сонда өлеңді.
Бір сығып мен тастадым.
Ойым менің аспаным.
1944
Ойлаймын да жазамын әр немені;
Дамылсыз-ақ еседі көңіл желі.
Кең өмірдің қадырын білер елі.
1945
Құраулап жылқы шақырған,
Қоңырау үнді, келіншек;
Қуалап құлын қайырған
1945
Жаңа жыл, мың тоғыз жүз қырық бесінші
Құйшы, дос! Қыран көңіл, бір желпінші!
Қан қырғын қызыл соқта толастар ма?
Тілемен жетсе екен деп жасым жүзге,
Тілемен нұр жаудыр деп көктен бізге.
Жауды жеңіп қайтқандай елімізге.
1945
«МАЙДАН»6
Ішің — шежіре, өлең-жыр, атың —«Майдан»
Сені жансыз зат десе сенермін бе?
Сен тірісің кей іні, кей ағайдан.
Алып келіп, жинайсың көз алдымда.
Қайда бақыт отырып сені оқырға?
Құсша тығып қойныма келем жүріп,
Кете ме деп жау оғы сүріндіріп;
Қырғи оқтар кетер деп жыртып-іліп.
Қозғалғандай боласың сәл бүлкілдеп.
Мен келемін: қайтсем бір оқырмын,— деп.
Қызыл ала сұрапыл жатыр жер-көк.
1945
ҚАЛМАҚАНҒА
Тақсам ба екен бой тұмар ғып?
Сіздің махаббатыңызды.
Көкірегіме құйдым нәр ғып.
Тапқандай-ақ жаным дауа,
Орынымнан тұрдым қарғып,
Шығып естен ауыр жара.
Алдым жазып, жоқ уақасы,
Көңіл нәзік, ойлап қажып,
Қатты батты жан жарасы.
Жасыра алман жұрт күлер деп,
Өзгерте алман мен бетімді,
Бояп-сылап «мені көр» деп.
Шинелінен сыққан қанын,
Сызып жалау, қойып ноқат
Қартасына Европаның
Қарындашпен қиратып жау...
Кетсе шығып сөзім шашау.
1945
ДОСТАР, ҚАЙДА ЖҮРСІҢДЕР?
Мен де келе жатырмын малтып қанға.
Ыстық, суық күндерде сағынғанда.
Айлар өтті: «Көрмедік, білмейміз» деп,
Жылдар өтті, таппадым, қайдасыңдар?
Мені қуантсаңдаршы,— бірің кез кеп?
1945
СЕН ЕДІҢ МЕНІ АЙЫРҒАН
Долы жау, дүниеге салған ылаң!
Бөбегін махаббаттың жалынға атып,
Кеудеме қан аралас мұз қатырған,
Қазақты қуғандай ен даласынан...
Сені өртеп жатыр міне ызалы кек,
Енді ме есің жаңа есер дұшпан,
Етесің енді неге безек-безек?..
Қайта бас көтермесін өлікті жеп!
1945
АҒАЙЫМА
«Қайда жүр, қайда менің бауырым»,— деп
Дариға, бар екен ғой есіркеушім,
Алыстан адал тілеп, жүрген жебеп.
Тебрентіп жібердіңіз көкірегімді,
Есіме еріксізден түсірдіңіз
Жылдардың артында ұмыт қалған күнді.
Ерттеулі аттар толы, қора маңы.
Тойдырып күресіннің сырғанағы.
Түскендей болды жүрек ыршып жерге,—
Сұп-сұлық жатты әкем алдыңызда,
Бүркеніп жайнамазын оң жақ төрде.
Неткен күй күңіренген үлкен-кіші!
Құшақтап жыладыңыз сіз кеп мені,
Жалын боп өткен әке күйініші.
Көзіме көріндіңіз әкеме ұқсап...
Тағы да сізсіз мені жүрген аңсап.
Алдыңғы сапта жүріп келед інің.
Жұққан қан өңіріне шинелінің.
Көрінем бұрынғымнан сәл жасырақ;
Қарая түсті қайта шашым менің,
Естірек болдым енді, ақылдырақ.
1945
EPKІH ІHІME
Сағындырдың, Еркінім,
Тез жетсін деп тілеймін
«Аға келді» дер күнің.
Ойын салып, ойнақтап,
Жас шағыңмен алысып
Жүргеніңде, кілт тоқтап,
Әрбір өткен солдатқа;
Шым етіп жас жүрегің,
Мені ойлайсың сол уақта.
Қабақ шытып, ойланып,
«Ағам менің келді»— деп,
Мақтана алмай, қорланып.
Жеткіншегім, Еркінім!
Тез жетсе екен, тілеймін,
«Аға келді» дер күнің.
1945
АҚШАЛЫҚ
Жүрерімде майданға,
Құнды зат ең қаншалық
Ой салғандай адамға?
Құрай салған әлде кім,
О, дариға, бұл-дағы
Болды менің ермегім.
Келем сақтап, жоғалтпай.
Тілсіз туыс болаттай.
Не қадірлі қалды зат.
О, құдіретті махаббат!—
Төс қалтамнан орын ап,
Жүр ілесіп жоғалмай,
Паналаған торғайдай.
Жүрерімде майданға,
Құнды зат ең қаншалық
Ой салғандай адамға?
Қараймын кеп күрсініп.
Махаббаты тұр сіңіп.
ТӨЛЕУТАЙҒА
Япыр-ай, тірі екенсің!
Қалың өрт, қанды қырғын,
Ұмытпай жүр екенсің.
Достарым бірі екенсің.
Қан қатқан шинеліне;
Қасарып келем көнбей,
Ажалдың дегеніне.
Қажысам, еш сыр бермей.
Үстінде ерегістің,
Болсам мерт қапияда
Оғынан бір немістің,
Кешер ме туған елім!
Қорықпаймын жұтар деп оқ.
Қорықпаймын бір есерсоқ
Салар,— деп,— қан шеңгелін,
Қорқамын жұрт сөзінен:
«Тым арзан өлді» деген.
Тынбаса қан жүректе,
Астында алты қырдың
Жүрелік бір тілекте.
Бейбіт күн біз аңсаған.
1945
АҚША БҰЛТ
Асқар тауда ақша бұлт
Жүзуші еді жалтылдап;
Кеттім алыс, қалды ұмыт,
Қызыл майдан, алтын ту,
Қыза жортып келем мен.
Алдағандай жас емен.
Қанатыңды қанға мал,
Ақша бұлт — ақ орамал
Шын жіберсе сүйген жар,
Таңайын мен жарамды,
Не жаңбыр боп сіркіреп,
Бассын өрт пен тозаңды.
Сіңсін туған жеріне,
Не жасы боп сан қарттың
Құйсын қасірет көліне.
Алдандырма ақынды.
Жерде оқтар атылды.
1945
ЖЕҢІС ДАУСЫ
І
Казарма лық тыныштық.
Жатыр ұйықтап солдат достар.
Жан екем бір монша құмар.
Арпалысып ұйқылы-ояу...
Естілед бір күй қоңырау.
Әлдилейді жүрегімді...
Неткен күй бұл, кім не білді?
Неткен күй бұл, жанға тәтті,
Неткен күй бұл, тым мезгілсіз?
Жаным-жаным, рақатқа жүз.
ІІ
Таусылдың ба, сарқылдың ба?
Енді қанша дөңбекшиін...
Болды маған естілгендей
Ұлы Москва дем алысы!
Кетші әрі ұйқы, түнше төнбей!
Күйі ғой бір куаныштың!
Саңқ-сұңқ етіп сонау көктен,
Қиқуындай қыран құстың
Ғажап дауыс шығады өктем.
Күй қанатты бір жолаушы,
Тірілткендей өлі жанды,
Саңқылдайды жеңіс даусы!
Құйылды кеп кеудемізге,
Қалдық ұйып. Дүние шіркін,
Өліміз бе, тіріміз бе?
ІІІ
Өрт боп қаулап шықтық сыртқа.
Не күйде екен осы уақ та?)
Көк төсінде жүзді оттар,
Қуаныштай жарқылдаған;
Винтовкадан, нагандардан.
Кетті атылып ақтық ашу —
Кешегі қол — қанды шоқпар
Қызыл қанат ұсташы ту.
Асыққандай игілікке;
Көрдім сені, байтақ Отан,
Шығып сол кез бір биікке.
Тоқтата алмай көз жасымды,
Құштым, сүйдім, ғашыққа ұсап,
Майдандас бір жолдасымды.
VІ
Саңқылдайды, тебрентеді;
Шіркін адам, ұқтым бүгін,
Жаны қандай нәзік еді,
Нендей ыстық махаббаты!
Құшақтасып ұшар еді,
Әттең ғана жоқ қанаты.
1945
ӘШІМ
— Ойбай, мынау
Неге маған көз қысад,
Қағып қасын?!—
Дейді де Әшім
Сығад жасын.
Өзінің Жәмиласын.
1945
ЖЫЛҚАЙДАР
Салып жөнге фашистерді,
Жайнап жұлдыз кеудесінде,
Кезей ұстап көк семсерді,
Олай емес, бұлай жүр!— деп,
Асауының басып желін,
Шабандарын етіп жүрдек,
Жау ырқына мініп аттай,
Тигеннен соң қолға тізгін,
Қоюшы ма ед майпаңдатпай!
1945
ҚЫЗҒАЛДАҚ
Өскен жалғыз қызғалдақ;
Кез боп қалдың жолымда,
Аялдаттың азырақ.
Қып-қызыл боп желбіреп,
Қалай естің сен мұнда?
Нендей сыр бар, нендей кеп?
Күнәсіз жас жүректен?..
Ескі жұртты күзеткен?..
АЛМАТЫ
Алтын үйек астанам.
Атам қазақ аңсаған.
Алтын ұям — Алматым,
Кең көшеңде басар нық
Мен бір ақын солдатың.
Келдім майдан төрінен;
Жер құшам деп көр құшқан
Жау жерінен келдім мен.
Сен сұрама, мен айтпан;
Кетті шығып бір ұшқын
Кеудемдегі шыңайттан.
Ақын да бір жас бала;
Тербет өзің, мауқын бас,
Алтын бесік — астана.
Көше қоймай баспаған;
Сыбырлайды жапырақ,
Жалт қарайды тас маған.
Жатыр құшып достарым.
Қанар емес құмарым.
Сал домбыра,— сал ожау;
Сабырлы оймен отырған
Бір кәрия Алатау.
Қарай берем үңіліп,
Ғажайып бір мейірмен
Келешегің тұр күліп.
Алтын тулы астанам.
Атам қазақ аңсаған.
1945
СЕНІҢ АЛМА БАҒЫҢА
Шыбық шаншып кетіп ем,
Алдағы өмір бағына
Соны белгі етіп ем.
Таптым іздеп сені алғаш;
Сол шыбықтан жайқалған
Өсіпті бір алма ағаш.
Қызығамын, тамсанам.
Кем емессің дәл сонан.
Жас шыбығым жайқалған!
Бір сөз айтқым келеді,
Тіл жетпейді, айта алман.
1945
ӨЗ БИІГІМ — ӨЗ СОВЕТІМ
Бір мақтанар келді ретім:
Үкімет жоқ сенен артық,
Өз биігім — өз Советім!
Қызыл қанат жалауымды,
Жүрегім от, жүзім жалын,
Қарсы аламын сайлауымды.
Қайттық елге, басылды ашу.
Қолымда ту, жырым шашу.
Білем өзім, біледі елім;
Ел арманын, ақын жанын
Кім ұқса — сол тілегенім.
Қасиетті Ленин аты,
Сендік елің, сендік сенім,
Саған ақын махаббаты.
— Ленинше сүй еліңді сен,
Лениндей бол!—деген көсем,
Көсемше адал бол антыңа.
1944
ЖИЫРМА БЕС
Аңсаумен ата қазақ шашы ағарған,
Қуса да қобыз ойнап Қорқыт баба
Адасып жиырма бестен, қапы қалған.
Деген күй сардалада ыңыранған,
Сағым боп сылаң еткен жиырма беске
Қадалып құба жонда қойшы қалған.
Сол жасқа біздер бүгін жеттік кәміл;
Жігітпіз, жасымыз бар жиырма бесте,
Келеміз, өскендей боп кеудеде гүл.
Келеміз ұл менен қыз гүл көтерген,
Ал қабыл, алғыс гүлін, партиямыз
Бақытқа жиырма бесті бөлеп берген.
ҚАЗАҚСТАН
Кетпес естен күйінгенің мұңлы Абай.
Елім бар деп айтатын бір туды күн.
Елім бар деп шырқатайын мен бүгін.
Қойсын енді Қорқыт күйі сарнамай.
«Гүлжазира», «Жерұйықтан» кем бе екен,
Сен таппасаң, біздер таптық жер тыңын.
Қызыл тулы ел — Қазақстан дейтұғын!
Көкше, Баян, Қарқаралы, Алатау,
Тоңы — алтын, түгі — торқа жер мынау!
Елдігіме етер шүбә қандай жау,
Дүние байлық тұрған жайнап айналам,
Дүрсілдейді сонау Балқаш жағасы,
Тұр ғой соғып туған дала жүрегі.
Бақытыңа қуан қазақ баласы,
Кең далалы, кең пейілді қазақпыз,
Құл емеспіз, еркін жанбыз, азатпыз;
Өмірді алға бастырамыз, өрлейміз!
Сертің осы азат жігіт, азат қыз!
Байтақ Отан — туып өскен өз елім,
Артым жақсы,
Алдым қандай тамаша,
«Бөтен елдің падишасы болғанша,—
Қуанамын көрсем атты қазақты,
Ән шырқаған алшы тастап тымақты,
Қуанамын шапқанына құйғытып,
Отты көзбен тұрса шолып жан-жақты.
Емендермен егесе сен өсесің,
Талғар тауда тудай жайнап талабың,
Бой ұрасың мұхитына даланың,
Қайтарам деп өмірімнің есесін.
Тоқсан томды алдына алып КазПИде,
Отыр дүние архивтарын ақтарып,
Соны көріп сүйсінем де мақтанып —
Кетем жырлап, қосылам да бір күйге.
Біз ерлерміз алғыс алған Отаннан.
Содан ұғып келешегін халқымның,
Жүрген жасты жырлап өтсем жоқ арман.
Шалды көрем жыр ұшырған көкіректен.
Күлкісі — күн, сайрап кетсе — сандуғаш,
Жігітіміз барабар жас түлекпен.
Әрі биік, әрі кеңбіз, тереңбіз.
Көтерілсе — тік көтерер жұртымды;
Біз дүниеге мәңгілікке келгенбіз.
Кетпес естен күйінгенің мұңлы Абай.
Елім бар деп шырқатамын мен бүгін.
Еркелеймін кең даламда баладай.
Жатыр алып жарты дүние әлемін!
Бұл даланы анам жаспен суарған,
Бұл далада атам қолға ту алған,
Бұл даланы көріп алғаш қуанғам,
Бұл далада өскен жанда жоқ арман!
СОҒЫСТАН СОҢҒЫ БЕСЖЫЛДЫҚ
Өмірдің бейбіт теңізін;
Солқылдап дала сауыры,
Қаптады бір өрт жер жүзін.
Қасақы жауды мерт қылдық,
Халқымыз анттан тайған ба!
Құлшына түстік, серт қылдық.
— Қираған сәнді қаламыз,
Құлпыртып қайта саламыз,
Жағамыз,— дедік,— жаңа оттар!
— Өртенген, орман, күйінбе, Сені де қайта егеміз.
Келесің қайта, дегеміз!
— Қайғырма, туған жеріміз,
Бөлейміз нуға сені біз,
Жайқалтып алтын егінді!
— Теріміз тамшы тамған жер,
Деп, іске басты алуан ер,
Өмірді алға ұмтылтып.
Кірісіп кеттік еңбекке;
Дүниеге бүкіл ой тастап,
Даңқымыз кетті жер-көкке.
Қасқара салдық қиынға,
Қаһарман елміз айбатты,
Қиындық ерге бұйым ба!
Тірілді қала, заводтар;
Толқыды қайта нулы орман,
Егінде қалды окоптар.
Қашаннан бергі дағдымыз;
Қимылда, достар, серт қыл да
Төкпедік босқа қанды біз!—
Деп бастық іске ер халық.
Әніміз жатыр шырқалып,
Жүзіміз — жалын, кеуде — нұр
Басамыз алға тағы да,
Бағына елдің, бағыма
Баста,
Партия,— күн көсем!
ДОСТАР
І
Демалыс күн мәжілісте,—
Жау тиді де Ұлы Отанға,
Бұзды шырықты шаңқай түсте.
Кетті басып еңсемізді,
Ап-ауыр ғып түсіртті тез
Қолымыздан кесемізді.
Сыңсыды да үзілді күй,
Ауыртты да ақын жанын
Тынды сұлық қайран «Мәди».
Қуанышты қуды қайғы,
Ойнасақ та мылтық атып,
Көріп пе едік біз мұндайды?
Қарай берді жасы іркіліп,
Кеткендей-ақ қайғы-қанжар
Жар өзегін тіліп-тіліп.
Қоштасарда сәл кідіріп,
Сақтаймыз деп Ұлы Отанды
Қан майданға кеттік жүріп...
ІІ
Қотарылдық қара селдей,
Келіп жаумен бетпе-бетке,
Араласып кеттік сеңдей.
Өзенінде қан майданның.
Білер парқын қара нанның.
Жорық жолы — майдан теңіз,
Айлап сынып, таусылды жыл,
Айрылысып қалыппыз біз.
Жарқылдадық салған жерден,
Жаңа достық алдық құрап,
Шар тараптан келгендерден.
Шынықтырып алдық жанды,
Тулап теңіз, шайқалды құз,
Алдық барып не қамалды!..
Шала жиған дастарқанды,
Кілт үзіліп қалған күйді,
Аяқсыз ән, мұңлы жарды.
ІІІ
Мөңкіп тулап, басылды апат.
Тынды-ау ақыр бір ғаламат.
Қирап, қаусап қалды қала.
Қалды сонан төрт бағана.
Сезе ме екен мың жарасын?
Сезер болса, едік сүйер
Әр төбесін, әр құз, тасын.
Болса-дағы не ғаламат,
Күліп тұрып көтергенбіз,
Жанымызға жабырқау жат!
Келіп жатыр жеке-жеке
Шалқып тағы бастық күйге,
Бейбіт өмір бір жәрмеңке.
Қолда ойнатып кесемізді,
Құштық қайта сүйген жарды,
Кім айырар енді бізді!
Құшырлана сүрттік шаңын,
Бір жарқ етер осындайда,
Өткен шағың, болашағың!
Кілт үзілген көңіл күйін,
Өтті, кетті қатал күндер,—
Көңілге бір тастап түйін.
Демалыс күн мәжілісте,—
Біз әлі де көп екенбіз,—
Кел, достарым, кеттік іске!
1946
МАЙ КЕЛДІ
І
шық тысқа!
Қып-қызыл күн дөңгеледі
Шығыста.
май келеді,
Май сұлу!
Көк алаңда
Қанаттарын жайды ту.
қонды қызыл жалаулар,
Май келеді!
Ерте тұрып қараңдар...
Таңы неткен арайлы!
Адам түгіл,
Тас күлімдеп қарайды.
Беріп таңның хабарын,
Шымырлатты
Жан-жүйесін қаланың.
Дөңгелек көз күлімдеп,
Май келеді!
Желкілдейді көк желек.
Қызғалдақтар дірілдеп,
Бұйра бұлақ
Жатыр аунап еркелеп.
Жер анасын жасартып,
Асқар таудың
Аппақ шашын қарайтып.
ІІ
Көрсетіңдер сұлулар,
Күн боп күліп,
Гүл бөленіп шығыңдар.
Шық көшеге,
Қарындасым Меңсұлу.
Май келді!!!
Ажар ана,
Дастарқаның жай енді.
Әкел бері...
Қосыл маған
Дариғажан, Хорлыға!
Майға арналған
Жарқылдатып
Аспанға атып шығыңдар.
Мен де бірге барамын,
Бөгеті жоқ
Аяқтағы жараның.
Берлинге де жеткенбіз,
Бұл аяқпен
Жауды басқа тепкенбіз!
ІІІ
Асқан күн!
Алматыны шаттық селі
Басқан күн,—
Бір апат.
Жан тасқын — жан рақат!
Көше бір сел,
Толқып, тасып барады,
Коминтерн алаңы!
Біз барамыз
Күйге малып аяқты,
Қанат біткен сияқты.
Желпіп жібек орамал;
Ал, жігітім,
Әуелете әнге сал.
Жайнаған гүл жан-жағым...
Гүлі туған даланың!
Мырзашөлдей
Гүлденген бе кемпір-шал!
Келе жатыр Гүлжамал...
Жалтылдайды қызыл ту!
Күн астында
Жарқылдайды Май сұлу.
ІV
Соққан жастық шағымдай,
Көкірегіме
Бір нұр құйды сұлу май.
Мен өзім де бір маймын
Әсем жырды
Аспанға атып жырлаймын.
Домбырамды қолыма!
Қосыл маған
Дариғажан, Хорлыға!
Бастамасын бастаймын;
Келсе де май
Апта сайын, күн сайын,—
Мен дайын!
1946
ТУҒАН ЖЕР
Мәз боласың, ұқсайсың жас балаға,
Ол шеті мен бұл шетіне жүгірсең,
Шаршайсың ба, құмарын, бір қана ма?
Қадырыңды келсем білмей, кеше гөр!
Жата алмас ем топырағыңда тебіренбей,
Ақын болмай, тасың болсам мен егер.
Нендей күйге жүрегімді бөледің?
Сен де тудым, сен де өстім мен, сен де өлсем,
Арманым жоқ бұл дүниеде,— дер едім;
Қызығыңды көріп еркін келемін,
Сен де аямай бердің маған барыңды,
Мен де аямай барым саған беремін.
Алыс жүрсем, арманым — сен, аңсаған;
Жақын жүрсем, мен — төрінде рахаттың,
Алтын діңгек — өзім туған босағам!
1946
САУЫНШЫ ЖЕҢГЕЙДІҢ ЖЫРЫ
Сүттен селді ағызған,
Сауыншымын,
Бармақтан бал тамызған,
Колхозыма әйгілі,
Сауыншымын,
Сауып алғам бәйгіні.
Сауған сүтім теңіздей,
Сиырым — піл,
Бұзауым бар өгіздей;
Бал қаймақтың өзенін,
Қарық болсын,
Деймін менің өз елім.
Тауып алған бір жерден,
Берекесін —
Сауып алған бұл жеңгең,
Көңілім аппақ жеңгеңмін.
Той-думанға енгенмін.
1946
БӨБЕГІМІН ЛЕНИННІҢ
Қырық күн қырғын болса да, мың күн сүргін,
Лениншіл боп өтемін бұл дүниеден,
«Ленин! Ленин! Ленин!» деп өмір сүрдім.
Тойтара алмас жүзімді менің ешкім.
Ортасында дулаған төбелестің.
Ортасында шыныққан дау-жанжалдың.
Нажағай боп қақ жарып жарқылдармын.
Оттан және сескенбен, өзім отпын,
Ленин айтқан: «Еркін өс, еркін жүр»,— деп,
Қысылуға дүниеге келген жоқпын.
Сонда сен бір қамалсың жау ала алмас.
1946
АКАДЕМИЯ
Терезеде ойнатып күн сәулесін.
Ашып тастап жанымның терезесін.
Күн қызығып қарайды, шығып шыңға.
Аңғарына Алатау ойы сыймай,—
Әлдеқайда қиялы қопарып құз,
Келе жатад сол үйге Қаныш ағай.
Шығады ол ғылымның михрабына.
Мұхаң келе жатады тым асығыс;
Асау арман алыста салып ойнақ,
Ақын қиял,— аспандап ақ сұңқар құс.
Тұлғасына қараймын мен таңырқап.
Келіп кіріп жатады сол бір үйге;
Қуанамын, тасамын, жерге сыймай,
Сәлем бергім келмейді Фердаусиге.
Сол бір үйге барып мен көрем күнде.
Қой бағам деп, ой баққан құба жонда;
Ой бағам деп, қозыны жамыратқан;
Нені сонда ойлаған, нені сонда?!
Келе жатыр.
Қуанам соны көріп.
Мәз боламын, сол үйге сырттан қарап.
Жақтауынан сол үйдің тұр сығалап.
Кеттім кіріп, асықтым келешекке.
«СОЦИАЛИСТІК ҚАЗАҚСТАН»
Қолтығына кітап қысқан;
Сол кітаптың арасында
«Социалистік Қазақстан»
Жаңа шыққан қанды ұрыстан,
Жүрген оның қойынында
«Социалистік Қазақстан».
Кеткен асып жасы алпыстан,
Шал алдында дастарқандай
«Социалистік Қазақстан».
ЖАМБЫЛ
Бос тастап жүрген кезім ой шылбырын,
Ақындық аспанынан қалдым көріп,
Жарқ еткен ақ жамбыдай Жамбыл жырын.
Құпия бір қуаныш бойды билеп,
Асығып алыс жолдан Алатауға
Келдім мен жұмбақ қартты көрейін деп.
(Сол кезде үркуші еді өлең менен),
Жамылып ала көбе шықтым жолға
Барардай бата алғалы әулиеден.
Жеп-жеңіл сөздерімді жүз салмақтап,
Ақындық сарайының босағасын
Көрмесең, қиын екен, бұрын аттап.
Мен үшін шың еді ақын мәртебесі,
Аулына Алатаудай ақсақалдың
Келдім мен, бір кіштектай жан иесі.
Есікті еркін ашып, үйге кірдім,
Жарқ еткен нажағайдай жанарыммен
Бір шарпып өттім бәрін үйдегінің.
Ақ жарқын, жас баладай елпілдеген,
«Тоқсанның тоң қатырған» кәрі қысы
Қысса да, қыза сөйлеп еркіндеген.
Саусағы шеңгеліндей қыран құстың,
Қияда қыңыр шөккен кәрі құздай
Бір шалды баласындай келіп құштым.
Тоқсанда толқып жатқан жаны қандай!
Қағып ап бір ақынның домбырасын,
Өрбіттім өлеңімді, еш тайсалмай.
Зар қағып жүрер ем ғой қой соңында,
Көрер ме ем, мүмкін сонда қабырыңды,
Қарайып тұрған жалғыз құба жонда!»
Жарқ етті жанарынан атылғандай,
Бір жалғыз ап-ауыр жас түсті аунап,
Жаңағы нажағайдан мерт болғандай.
Тыңдадық ой ойнақтап, бой шымырлап,
Көп жұтқан дүние сырын кәрі кеуде
Тебренді бір гүрілдеп, бір сырылдап.
Күңреніп келе жатқан отты селдей,
Қайнады бұрқ-сарқ етіп бір тасқын жыр
Сапырып, сөзді-сөзге соғып сеңдей.
Бусанып буырқанып шықты үні,
Іштегі тынған дауыл кетті бұрқап,
Желкілдеп қырау басқан беттің түгі.
Саусағы кәрі жорға жортты адаспай,
Жанын бір желпіп-желпіп тастады да,
Құлшынып шыға келді қыршын жастай.
1946
АСТЫҚ
Дабыл қаға, жаңғырта,
Тербенген кез теңіздей
Байтақ дала, сан қырқа.
Бүгінгі күн дауысы,
Дала толды бұл үнге,
Толды үнге тау іші.
Ойдан, қырдан,
қаладан,
Қайтып үнсіз жата алар
Үнсіз қуыс кеуделер
Үн шықпаса,— тұншықсын.
Миллион үні бір шықсын!
Аспан ашуланды деп
Біз бе екенбіз жерге енер,
Біз бе одан именер!
Егін мұхит даласын
Сапырыңдар дауылдай,
Нөсерлеген жауындай!
Арашала жаңбырдан
Алтын дария астықты,
Ұр тұмсыққа аштықты!
Жетімсіреп жалғыз дән
Қара жерде қалмасын,
Колхоздардың қамбасын!
Қимылдаңдар, жігіттер,
Қимылда тез, қарындас!
Жауың мылқау кетсін аш.
Аласұрсын дәрменсіз,
Тілсіз жаудан жасқанба,
Тілдісін де көргенбіз!
Миллион үні бірге шық,
Бұлт боп қатер төнгенде
Дауыл боп ти, түр де шық!
АҚЫНДАР БЕСЖЫЛДЫҒЫ
Біреулер кетті кезіп ақша бұлтты,
Біреулер бір-ақ аттап шыңға шықты.
Жұлдызбен алтын кірпік сырласыпты.
Не қылсын төмен қарап, жерді ұмытты.
Төгер деп жыр нөсерін, мен үмітті.
«Өлсем орным қара жер сыз болмай ма?!»
— Жібермейміз, қорықпаңыз сізді ондайға
— Ол қате, пожалуйста, күл де ойна!—
Тіріліп ән сап Абай тұра қалды:
«Мен бір жұмбақ адаммын, оны да ойла».
— Ойлап жазып жатырмын төрт романды;
Деді Абай. Мұхаң біраз ойға қалды.
«Сұлушаш» қашты шошып «Ақ аюдан»,
Сәкең жоқ қашқан соңнан қуған,
Сырласып Асқар, Темір, Балуанмен,
Сәкеңнің жүрген жері күнде думан.
«Біздің заман батыры» мына тұрған,
«Есілдей» есіп жатқан көңілі бар,
Сәкеңе өкпелейтін «қай антұрған?»
«Қыз-Жібек, Ақтоқты мен Баян сұлу,
Қыз тусаң, о дариға солардай ту!»
Деген жыр шалынған соң құлағына
Ыза боп Қозы менен Төлегенге
Қаратпай үш сұлуды өле-өлгенге.
Білмеймін ештеңесін одан өңге.
Әбділда таңғаламыз мінезіңе,
Кіргізбей «Көтерілген күмбезіңе»
Дейсің-ау «Біз де қазақ» баласымыз
Ала кір ең болмаса Шахметіңді,
Бұл Шахмет алмай қойды біздің тілді,
Жіберді өкпелетіп «Марабайды»,
* * *
Шомылып Асқар отыр сонау Сырда,
Берерін бергендей-ақ бір ғасырға,
Ол отыр, «Уборщица» тұр қасында.
«Миллион қол», «Күн тіл қатты», «Тасқын»
«Нарын»,
Тайыр ап, таусып қойды-ау гонорарын,
Білмеймін «Сұр құлын» мен не табарын.
«Астында қызыл тудың қызыл тайынша»,
Япырм-ай, «ыңқылдайды» ол қалайша?
Құдіреті Ғабиденнің күшті емес пе,
* * *
Әлжаппар қолына ұстап «Жас түлегін»,
Кетіпті көремін деп көмір кенін,
Ол өзі жек керуші ед семіргенін.
Түбінде Ғали отыр «Еменінің»
Ақ шалып бара жатыр бастын түгін,
Қайтсын бұл қажыған ғой көтерем деп,
Жамбылдың тастап кеткен ауыр жүгін.
«Дөң асып» «Жанар тауға» барды Ғабдол,
«Жанар тау» жолы өте бір қия жол,
«Ақ тары», «Шұбар таяқ» асулары
Асырмай, қатты шаршап қалды Ғабдол.
«Егерде қазақ ұлы екенсің сен»
Қалижан, қайтер еді сөзге көнсең,
Шашылмай онда-мұнда жазсаң өлең
* * *
Әкелші Жұмағали лирикаңды!
Жанында «Күләнданның» ұйқым қанды.
Мінгізбей Тайбурылға Бауыржанды.
Қуандық, сен шыққанда, шын қуандық,
Аялап алдымызға «Ар» ыңды алдық.
Айтпаймын арғы жағын, аллауақпар.
Ақшамда аралапты Балқан тауын,
Оқыпты таң намазын Балатонда,
Бәйіт қып гүл жайнауын, құс сайрауын.
«О, Вольтер!» Қайда Қапан Сатыбалды,
Сатыбалды баласы жатып алды,
Жатып алды, аққудай ақын даңқың
Атып алды, тарихта аты қалды.
«Маскарадтың» шығарып масқарасын
Алматыда жортып жүр ерке Қасым,
Мазасын ап Қаратай Құрманычтың
Жыр етіп жүр өзінің баспанасын.
Бар Семейді жеке алып Қайым, Жәкеш,
Талай есік сарт та сұрт, ертелі-кеш,
Екеуінің алдынан жалғыз-ақ тек
Поэзия есігі ашылмайды еш.
Қайдасың ақын Зияш Қалауова,
«Кавказдың» шығып едің қай тауына?
Мариям екеуіңді сыйлаймыз біз,
* * *
Ассалаумағалайкүм, Есмағамбет!
Сіз үшін атқарам деп мен бір міндет,
Ағайын адамбыз ғой, кеш, ғафу ет!..
1945
Шарт жүгініп бұйығып,
Молла отырса намазға,
Шарқ ұрып келіп түйіліп,
Мен төнемін қағазға.
Сұбхан айт та сұңқылда,
Тірілтіп өлең жаратар
Өзім тәңір — бір құда.
1946
СУ ЖАҒАСЫНДА
Сап-сары боп су ақты...
Жағада жалғыз шал жатты.
Су сарғайды ылайлы.
Шал қарғайды құдайды.
Бола қалды мөп-мөлдір.
Жамырады жас өмір...
Шал бір ауыр күрсінді.
1946
ҚҰРБЫМА
Жым-жырт түн.
Мұнша неге бұйықтым?
Қозғашы,
Ой салшы
Келші бермен, сүйіктім.
Толқытайын қоңыр әнді.
Жым-жырт түн.
Жан дауысы қайдасың?
Соқшы бір,
Төкші жыр
Жым-жырт көңіл шайқалсын.
Қуаныш күйі бұрқ етер.
1946
Бұйра жонын күнге төсеп, жылынып,
Тастар жатты көшемде,
Көктем келіп, кеткендей-ақ тіріліп,
Ақын деген қызық жан ғой кей кезде,
Жансыз затпен сырласар.
Көп болған соң жансыздар.
Бір нәрсені үйрендім.
Басуға мен имендім.
Тас болғаны — жазғаны».
Басып кете жаздады.
1946
ҮЙ ІШІНІҢ ӘЗІЛІ
Тозбайтын өлең жазайын;
Болмаса сенің көмегің
Шығар ма, құрғыр, күн сайын.
Үтіктеп берші азырақ;
Күні бойы шимайлап,
Қалыппын шаршап, қалжырап.
Жібере көрме бұрыш сап;
Жаныма сусын пейілің,
Әкелші бері дұрыстап.
Қайшылап қиып жүрме сен;
Тұтанбай жатқан жырымды,
Қайтеді келіп үрлесең?
Қарамашы шәйнекке;
Ал, ойнайын домбыра,
Қосыла қой «ай, гөкке»
1946
ДОМБЫРА
Домбыра мұнша шешен болдың неге,
Күй толған көкірегің шежіре ме?
Сыр қозғап ғасырлардан жөнелесің,
Саусағым тиіп кетсе ішегіне.
Сарыарқа самалындай ескен баяу,
Бөбектей бесігінде маужыраған
Тыңдаймын мен отырып ұйқылы-ояу.
Салқын кеш ашып тастап терезені,
Қолға алсаң қоңыр сазды домбыраны,
Қырандай қалықтатып қиял сені,
Асқар ой шыңына бір қондырады.
Әлемі ақындар мен күйшілердің,
Үн-тілсіз отырасың болып аң-таң,
Құпия сырын аңдап көк пен жердің.
Тербетіп, көтереді сені ақырын,
Оянып, көкірегіңе келед таяу
Белгісіз әлдеқайда жатқан жырың.
Келер жыр жолын тосып отыра қал,
Тізіліп көз алдыңда жыр туғанда
Құлшынып тағы қайта домбыраны ал.
1946
ДОЛЫ БҰЛТ
Нөсерлі қара төнді бұлт,
Тарылтып жердің тынысын,
Тапа-тал түс болды ымырт.
Асыға үйге енді жұрт...
Ақырды жерге долы бұлт.
Аласұрды аспанда,
Шуылдап аймақ тебіренді,
Жалынын жерге шашқанда.
Төгілді жерге көк нөсер...
Жадырап жайнап күлді жер
ДАРИҒА, СОЛ ҚЫЗ
түсімде ме ед,
Көріп ем ғой бір
армандай қызды...
күлімдеп еді,
Сұрапыл соғыс
соқты да бұзды.
тебіренді теңіз,
Тулады толқын,
шайқалды шың-құз...
ішінде жүрміз,
Қайда екен, қайда,
дариға, сол қыз?!
ІІ
қайратым кеміп,
Барамын сөніп,
Келмейді өлгім!
жаныма келіп,
Талпына берді
қайран жас көңілім!
Барамын сеніп,
Жұтар ма мені
мына сұм соғыс?
өлсем бір көріп,
Қайда екен, қайда,
дариға, сол қыз?!
ІІІ
Келмейді өлгім.
келші осындайда».
жүгіре бердім,
Қолымда найза,
шағылып айға.
арман не, құрбым,
Күркіреп күндей,
өтті ғой соғыс.
Айқайлап ән caп,
Қайда екен, қайда,
Дариға, сол қыз?!
БАСПАНА
Отырғанда жамылып жылы күнді,
«Қылыш сүйреп» қатал қыс қысса келіп,
Өлең менің тыңдамас бұйрығымды.
Шақырса да бармадым басқа қала,
Алдамшы елес сықылды үміт қуып,
Он жыл бойы болдым зар баспанаға.
Баспана бір үй еді төрт бұрышты,
Алғашқыда өртенгір, жерде еді,
Енді бүгін қиял боп аспанға ұшты.
Ұшпақтағы софының хұжрасындай,—
Елестейді баспана,— Алматының
Кең қойнына бір Қасым қойды симай.
Баспалдағын тоздырдым квартбюроның,
Бір ордерға бір бастық қол қойғанша
Үлгеріппін мен жазып өлең томын.
Алматыны шарладым ерте-кеші,
Алғызбады баспана қиын қамал
Көңілімде қалды тек көлеңкесі.
Бос жүгіріп жүрмедім, босқа нан жеп,
Солдат болдым, сағындым, келдім қайтып,
Тағы біраз сенделдім баспана іздеп.
Жер де жоқ боп шыққан соң не шара бар?
Жер сұрасам — сілтейді зират жаққа,
Өлген жоқпын, қақым жоқ олай барар
Үйім жоқ деп ешкімнен ұялмаспын,
Өгей ұлдай қойныңа сыймасам да,
Кете алмаспын, астанам қия алмаспын
Сенің көркін астанам, сүйінгенім,
Кең көшеңде еркіндеп жүрсем басып,
Не қиындық болса да,— иілмедім.
1946
САҚЫПЖАМАЛ
Екі әйелдің аты бар;
Күн боп көзің күлгеніңде,
Қабағыңнан ай туар.
Көрмегендей мен бұрын,
Жанның сырын жатқан терең
Оқи берем жасырын.
«Сәпен» дейміз қысқартып.
Сенен қайсы қыз артық?!
Махаббаттан талай жастың
Жүректері күюлі,
Өзің үйрет сүюді.
Ойлайтын жан мен емес.
Өзің сотта, өзің кеш.
1946
ЖАҢА ЖЫЛ
Ескі жыл жайлап жылжып қарт адамдай,
Есіктен шыға бере сәл кідірді
Қарсы енген жана жылға қақтыққандай.
Жаңа жыл жас жігіт боп енді өмірге,
Еркіндеп,— ендігісі менікі деп,
Сағатты өз қолымен бұрды бірге.
Отырмыз сені күтіп үлкен-кіші,
Айқара ақ шапаның серпе тастап
Кәнеки, шықшы төрге, бір желпінші!
Ал, досым, көңілді күй жібер шертіп,
Жаңа жыл, жаңа мейман, жаңа ырыс,
Көл болып, көңіл шіркін жатсын көлкіп.
Қиынды қиып түстік неше қилы,
Он екі серігін ол соңына ертіп,
Аралап елімізді, көрді сыйды.
Қызықпен ұластырдық күнін түнге,
Көтеріп ұлы еңбектің күмбездерін,
Тойладық келерін де, кетерін де.
Шомылып шалқарына өнер-ғылым,
Ашыла түссін біздің ой-санамыз,
Шыныға түссін күші жұмысшының.
Ырыс боп, тұрсын өсіп келер күзде,
Адамзат еңбек етсе — біздей етер,
Берерін дүние шіркін, берсін бізге!
Кеудеге толтырайық махаббатты,
Бақыттың бесігінде тербетейік
Өмірге келе жатқан жас ұрпақты.
Отырып қала-дала, ойда-қырда,
Шалқая тарталық бір шаттық суын,
Дуымыз жетсін тарап бір ғасырға!
АҚСӘУЛЕ
Бір сыр бар көңілімде айтылмаған
Сен үшін келдім сақтап, сүйген сәуле!
Көзіңнен айналайын жалтылдаған.
Төгіліп иығыңа қара шашың,
Жалт беріп құралай көз қарағанда,
Жанымның жайлауындай жарасасың.
Бұлбұлдай аялаған таңда гүлді;
Көркіне еңбегі сай келіп тұрған
Арман не, көргеніңде жан жарыңды!
Дариғашым, Дариғашым!
Қуанышым, балақаным.
Жайды саған алақанын,
Құсымыз боп қондың қолға,
Махаббаттың бал бөбегі,
Өмірімнің бар керегі.
Күйіндей боп арманымның,
Қуанышы үй ішінің
Адам болып, — алда тұрдың,
Қарадың сен,— көрдің жарық.
Болмай жылап, тыпыр қағып.
Бөледік біз махаббатқа,
Сүйдік қатты, сусын қанды,
Шомды жүрек бір рахатқа.
Жасамадым жұртша мен той,
Ер жетерсің, түсінерсің. —
Тойым менің алда,— деп қой
Ат қойдым мен Дариға деп.
Ұнар ма бұл? Әзір білмен.
Қоя салдым өз еркіммен.
Дариғашым, ер жетерсің.
Оқырсың бұл өлеңімді.
Сүйейінші бөбегімді.
1947
НИЗАМИ ТОЙЫНДА
О, Низами, ұстазымның бірісің.
Сен атқардың ұлы дүние бір ісін.
Өзге өлсе де сен өлмедің, тірісің.
Дүниені алдыңа алып хат жаздың;
Келер күндер керуені көрсін деп,
Күнгейінде күмбез соқтың Кавказдың.
Туған елің, Азербайжан тілінде;
О, сұлтаны ақындардың, Низами!
Сәлем саған, сәлем Самед Вургунге!
1947. Баку.
АЗЕРБАЙЖАН ҚЬІЗЫНА
Жыр жаздырдың жүрегімнен амалсыз
Мен кетермін, альбом ашып қарарсыз
Ақын қазақ ағаны еске аларсыз.
Күміс Каспий жағасында гүл Сана,
Жүрегіңмен жүрегімді бір сана,
Айтарым көп, айтқызбай-ақ біл, Сана,
1947
Алтын айна алдында,
Қараймын да құлпырам,
Ғажайып нұр бар мұнда,
Жүрегіммен ынтығам.
Отырмын мен күн ұстап,
Ұзақ өмір жолында,
Рахат тауып, тыныстап.
Алақанда ойнаған,
Айнадағы шұғладай
Қоншы келіп ой маған.
Ойнайды өмір шарқ ұрып,
Игі іске майданға
Ту көтеріп шақырып.
Қызық көрем, жай табам,
Шұғла шашып болашақ,
Қарайды осы айнадан.
Көрем еңбек күресін,
Қуанамын, бар екен
Өзімнің де үлесім.
1947
Күйім тасып барады, күйім тасып,
Ойнақтайды он саусақ перне басып;
Дүниеге қараймын отты көзбен
Терезесін жанымның айқара ашып.
Домбырама келіп тұр тайталасып...
Қиялымды барады алып-қашып;
Қаршығадай жүрегім, алас ұршы,
Күй бір толқын, кеттім мен араласып.
БЕТПАҚДАЛА
Сыр ашып, тіл қатпаған.
Бір тамшы жас ақпаған,
Болушы еді қаралы
Талайсыз сорлы бір ана,
Арман болып бір бала...
Бедірейген Бетпақ шөл
Бүгінгі күн ұл туды,
Бетпақ шөлді — басты сел.
Шаңырқаған, шаң басқан,
Қара құрты құжынап,
Ордалы жылан арбасқан.
Томары жоқ, бүрі жоқ,
Суат болар қыранға
Қағы да жоқ, түгі жоқ,
Қыста боран, жазда жел,
Сұлап жатқан сұр дала
Сорлы еді ғой Бетпақ шөл.
Тауды бұзып аққан сел
Оған, сірә, батпаған.
Жылдар өтіп кетіпті,
Көшкен бұлттай шұбалып
Ғасырлар да өтіпті.
Желбіреп қызыл ту барды,
Сарқырап ағып ойнақтап,
Күміс кәусер су барды.
Тамырына қан жүрді,
Бірте-бірте тіріліп,
Бетпақ шөлге жан кірді...
БІЗ ОТАННЫҢ СОЛДАТЫ
Балқан бастық бөктерлеп,
Қарпат астық,
Альпі аттандық, көкке өрлеп,
Кеудемізді қасиетті кек кернеп.
Жер жасырған,
Аласұрған түн еді.
Көктем келіп,
Күркіреген күн еді.
Көрген кенет көк тесінен көп жұлдыз.
Биігінде біздің жаққан отымыз.
Тумен бірге
Таң көтеріп құлпырдық.
Төрт жыл түйген қабақты,
Шығар күннің шапағында біз күлдік.
Бой шымырлап,
Кеттік жырлап тұс-тұстан.
Әрі әке, әрі аға, туысқан.
Деп шырқап,
Тұрдық біздер
Кеудемізден күй бұрқап.
Жаһан тұрды тына қарап, таңырқап.
Шымқай қызыл ту алып;
Тұрды орнынан миллиондар қуанып; —
Жоғал,— дедік,—«Күннен туған
Ұлы Мұхит қалмақ емес суалып.
Тамаша бір атты таң;
Көтерілді батыстан.
Күннен көріп Ұлы Отанның дидарын,
Кетті жырлап барлық шығыс тұс-тұстан.
Тұрдық біздер,
Көк дауылдай күй бұрқап.
Жаһан тұрды тына қарап, таңырқап,
Біз Отанның солдатымыз тыңда, жер!
Жерді — зират етем десе жау егер,
Бізбіз адал дүниеге мұрагер.
1948
Сәскеде сансыз көкек сұңқылдаған,
Неткен кез дүние балқып күй тыңдаған!
Еркелеп бұйра бұлақ жатыр аунап,
Сүйкімді жас үнімен сыңқылдаған.
Жер жатыр жалт-жұлт етіп бір түлеген,
Аспанның өрмегіндей жерге төккен
Бір нәзік жұпар жаңбыр сіркіреген.
1948
ӨЛМЕС ӨМІР ӨЛЕҢІ
Артық екен, дер едім».
Өтті құздан, сайдан да...
Табаны бір тайғанда.
Күліп еді-ау жымиып...
Келбетінде қалды ұйып.
Тынып бір кез, оқ атпай,
Тұрды қоршап достары,
Ажалды оған жолатпай.
— Шіркін сабаз ер,— деді.
Ұзақ жолын жердегі.
Елжіреді күй тыңдап...
Кеудеде көк бұрқылдап.
Деп жұбанды сұлу жар,
Дәл осылай жадырап,
Жаңбырдан соң күн шығар.
Уілдейді жас сәби,
Әкесі кеп енгендей
Нұрға толы бастағы үй.
Сілкінді ол бір дүркін,
Келе жатты аралап,
Өзі туған ел-жұртын.
Алтын Жұлдыз алыпты,
Келді таяу үйіне
Ертіп бүкіл халықты...
Ұмтылды ана: «Ұлым!»—деп.
Арасында гүлдердің.
Тұрды батыр күлімдеп.
Қысылғандай сөз таппай...
Деген ойын тұрды айтпай.
1948
ТУҒАН ХАЛЫҚ ДАУЫСЫ
Жыр жазам, жарар ма деп ел ісіне;
Азамат, ақын болып арманым жоқ,
Ере алсам шабысыңа, желісіңе.
Тыңдадым туған халық мен дауысын;
Сайрады сансыз жүрек махаббатпен,
Сайлады ел ер ұлдарын — таңдаулысын.
Сайлады ел өз Советін,— өз өкіметін;
Алдында әр адамның тұрды бір күн
Арқалап айлар мен жыл бар міндетін.
Ардақтап әр азамат артты аманат;
Халқымның қолындағы бақыт құсы
Алғы өмір аспанына қақты қанат!
1948
КӨКТЕМ
Көктем келді ертелеп;
Нәзік үнмен сыңқылдап,
Бұйра бұлақ еркелеп.
Асқар таудан дүркіреп,
Айдын жатыр жарқырап,
Алды дала бір түлеп.
Жерге төкті өрмегін;
Жауды жаңбыр сіркіреп,
Мейірленіп жерге күн.
Асыққандай гүл шығып;
Аңдып бұлттар ауысын,
Колхозды ауыл құлшынып.
Жас ағашта жапырақ.
Жас дауыспен жамырап.
Егін жайда ту ұстап,
Қара бұйра кілемге
Алтын шашып уыстап.
Трактор сүйреп даланы,
Бүгінгіден ертеңге
Алып кетіп барады...
Өз өнерін асыра;
Қысты қуып тастады
Асқар таудың басына.
1948
БІЗДІҢ ЖАСТЫҚ
Кіршік жоқ көңілінде, мінезінде,
Жас қазақ туған халық туындай боп,
Тұр бүгін трибунала — съезінде.
Ризамыз шіркін жастық, біздер саған.
Көлемін кең дүние көрдік еркін,
Биікке шықтық ерлеп аласадан.
Жас өткен жақсылап бір ойлана алмай;
Өмірдің өткен-кеткен өкінішін
Мықтап бір қайтардық біз кек алғандай.
Енді бір сүйші қызды, сүйші ұлды!
Танытшы тарихқа кім екеніңді,
Айқайлап айтшы, халқым, шындығыңды
Біз емес, жаңылатын жүрер жолын,
Келеді өзі бастап Компартия
Қуантып Қазақстан комсомолын.
1948
ҚАРАҒАНДЫ
Құрбыжан, апарайын барасың ба?
Арқаға Алатаудан ақ иықтай
Бір ұшсам, болат топшым, таласың ба
Қанша алсаң қазынасы түспес орта;
Өшпейтін өміріңе от береді
Жігіті Қарағанды, салсаң қолқа.
Бойлаған мұнарасы күн көзіне;
Құрбыжан, қасиетті ол бір қазына,
Қуантып, тартпас сірә кімді өзіне.
1948
БАЛҚАШ
Көл едің бір жап-жалаңаш;
Келдім тағы, қойныңды аш,
Ұлы Балқаш, нұрлы Балқаш.
Құшағыңды еркін жайып,
Сәулетті үй, сәнді сарай
Көз тойғысыз қарай-қарай.
Елің қалай тез ержеткен,
Ұлы Балқаш, ойлы Балқаш,
Туған жерге нұрыңды шаш.
1948
АҚЫН МЕН ШАХТЕР
Қолда бұрғым,
Түстім бір күн
Жеті қат жер астына;
Кеттім сүңгіп,
Қара мақпал пластыға.
Қара алтынға
Қадай салған бұрғыммен,
Түріп жеңді,
Көтергендей тұрдым мен.
Түспей көзге
Қайда жүрдің, ақыным?
Жер құлар деп,
Сызып па едің ақырын?
Ақын
Жолдас шахтер,
Ұйқас тауып алайын.
Ұйқы ашпаса,
Айып етпе, ағайын.
Шолпан құштым,
Жаңа түстім жерге өзім;
Көп аңсаған
Енді жырлар дер кезім.
Көмейлеумен
Кетіпті өтіп көп күнім;
Еркін жырды
Сеңің, құрбым, екпінің.
Шахтер болмай
Шабыт қонбай,
Аша алмассың жыр кенін;
Түс тереңге,
Талабыңның түр жеңін.
Іші салқын,
Қойсаңшы құр сызуды;
Тоңба өзің,
Тас көмірдей қызулы.
Рас айтасың,
Кім байқасын,
Жазыппыз ғой небір «том»;
Көмір де емес,
Қызуы жоқ бықсық тоң.
Енді болмас,
Еріксіз мен жеңілдім;
Жазайын жыр,
Кен шахтасын өмірдің.
1948
ТАҢҒЫ ДАУЫС
Барады халық ағылып,
Шығыста туын күн ұстап,
Жұлдыздар жерде жағылып.
Сықырлап басқан іздері,
Барады шалдар қай жаққа,
Ертемен нені іздеді?
Абысын-ажын әзілқой,
Алпысты тастап арқаға,
Ашты ма бүгін думан-той?
Басады кербез жеңгеміз;
Ертемен ойлап әр ісін,
Ағамыз ойы бір теңіз.
Сүйеді келіп таңғы аяз;
Жұлдыздай жайнап шетінен
Келеді қыздар көңлі жаз.
Шығыста құрды таң сұлу;
Бергендей жерге бір бұйрық.
Қадады тауға алтын ту...
Толассыз селдей ағылған.
Жұлдыздар жерде жағылған.
Желпиді тулар қанатын,
Келіп те кетті жұрт талай,
Соқтырып жүрек сағатын.
Жүректе жаттап аттарын,
Халқымыз сайлап жүр бүгін
Өзінің депутаттарын.
Жұртымыз жүзі нұр жайнап,
Қалаулысы халқымның
Депутатын жүр сайлап.
1948
ЖАЗ ДИДАРЛЫ ЖАС AHA
Жаныңды тос әр күйге;
Жасара түс, жасара,
Бөбегіңді әлдиле.
Төгілтіп шаш арқаға;
Ойлап өткен уақытын
Күрсінеді қарт ана.
Күң өсірген күн құрсын.
Өз күніміз құлпырсын.
Бізден басқа қай елде?
Дүние бүгін басыңды и
Еркін азат әйелге.
Жұлдыз емес, қыз көрдік;
Ерке сәби емізген
Айдай ана біз көрдік.
Не?»,— деп әркім таласар;
Бақыты бар, басы азат
Адамға олар жарасар.
Есіңде ме «Қырық байтал?»
Бүгініңе жай құлаш,
Өткеніңе бол қатал.
Жаныңды тос әр күйге;
Жасара түс, жасара,
Бөбегіңді әлдиле,
1948
АЛТЫН ЖҰЛДЫЗ
Аңғармай арайлы таң атқанын да,
Сүзіліп қараушы едім ауыр оймен
Аспанда алтын жұлдыз аққанын да.
Қойымды қаптатушы ем қоңыр ойға...
Аңсаған бүгін жетіп абыройға.
Мұратқа еңбек еткен жетеді екен,
Төсіме берді қадап Алтын Жұлдыз,
Партия әрі көсем, әрі әкем.
1948
МЕКТЕП — КЕМЕ, БІЛІМ — ТЕҢІЗ
Білім — теңіз,
Барар жерге
Тез жетеміз!
Ұлы жолда,
Лениннің
Туы қолда!
Мұғалімдер,
Жас моряктар —
Жас сәбилер
Мықты болсын қатарларың!
Туысқандар,
Ту ұстаңдар
Тәртіп сақта!
Тербеліңдер толқындарда,
Кеме берік, қорқу бар ма!
Қойнауы алтын жерге жетіп,
Ақтарыңдар өмір кенін,
Қазынасын берекенің!
Қызғалдақты жерің үшін,
Қызық дәурен өмір үшін
Қызсын сенің жігер-күшің!
Тынбай алға жүзудеміз,
Біз жетпейтін қиыр да жоқ,
Біз алмайтын қиын да жоқ!
Біз мықтымыз жер жүзінде,
Адаспаймыз ұлы жолда,
Лениннің туы қолда!
1948
БАЛАМ АУЫРҒАНДА
Халім нашар. Кім ұғынар қайғымды...
Жалғыз балам, Дариғашым, жалғызым!..
Бір сені ойлап, қайрат қажып майрылды.
Аурухана үйің бе еді сен жатар.
Тілің де жоқ, уілдейсің мұңайып,
Жылап жатсаң, кім әлпештеп жұбатар?
Көрдім бүгін; көрмеп едім бір айдай;
Кім болғансың? Миым қатты ұға алмай.
Сәби нұрың сейіліпті тұмандай.
Сықылданып жатырсың сен, балақан.
Талпынбайсың, жаймайсың да алақан.
Өзің де бір едің сәби сергегі;
Көрген жерден кампитіңді ұсындың,
Білдім, балам, бары осы ғой сендегі.
Алдың менен, бір сөз айттың уілдеп,
Дәмін алып, бердің маған бір тістеп,
Мәз болдық біз бір кампитті бөліп жеп.
Жас мейірмен рахаттанып сен қалдың,
Жайлап қана жайнап жүзің, жан бөпем,
Ай, бұрынғы қалпыңа бір келе алдың!
Мен де ойлаушы ем не бір кезім өтпес деп.
Ақ бөпешім арманымдай елестеп.
Ауыр соққы тиді басқа оңдырмай;
Қайтсем ғана сақтап қалам өмірін,
Құлынымды құрт ауруға қор қылмай.
Қайдан іздеп табам енді әдіс, ем?
Қандай адам түсінер бұл халімді?!
Ащы қайғы уытына зәр ішем.
1948
БАУЫРЖАН
Теңселтіп темір топан дүние жүзін;
Бетіне туған жердің өшпестей ғып,
Ер жазды өз қанымен жүрген ізін.
Атағы атын алып келді бұрын.
«Бауыржан Момышұлы» деген бір үн.
Алқындым, бір көруге болып құмар,
Көктемде күркіреген күн даусын
Жер естіп, желкілдеген гүл ынтызар
Кез болдым жалтылдаған екі көлге;
Көл емес кездері ғой Бауыржанның
Елестеп мың көрінер бір көргенге.
Тіп-тік боп абыройын тұрған тіреп,
Топ жара көрінсін деп екі иығы
Туған ел жаратыпты оны ірірек.
Теңіздей тебіренткен терең жанын,
Алғандай бойға жиып бар қуатын,
Кешегі өзі кешкен уақиғаның.
Кейде ол күй көңілді ақын жандай.
Өресі өрен ойдың тартылғандай.
Айтады ол, тіке қарап жұртқа сырын,
Жаратпас, жамап-жасқап жұрт ескісін,
Соғады өз дүкені сөз асылын.
Адаспас апарып бір салсаң тыңға...
Жалтылдап екі көзі қарсы алдыңда.
Алып үш, ақын жүрек ердің даңқын,
Келешек келе жатыр көремін деп,
Тік басып туған жерде жүрген қалпын.
Жау келсе — жаубүйректей етер жәукем,
Емендей ерегісер сұрапылмен,
Басымен бұлтты жайпап біздің Баукең!
1948
ІЛИЯС ОМАРОВҚА
Мен ризамын еліме ұл туғызған.
Жат болмассыз ақындық ғұрпымыздан.
Күңірене шықпаспын әдетпенен;
Аға көрдім өмірде, іні көрдім,
Қайсысынан көңілім дәме етпеген?
Ел таниды өзінің азаматын;
«Азамат!» деп ел Сізге ат қойыпты.
Сол себепті бұл жырды жазады ақын.
Тебіренгеннен тереңнен шығар даусым,
Туған елі өлеңнен құя салған
Алдыңызда отырған, мынау Қасым.
Шығарып та тастап жүр кей уақытта,
Тереңіне қайтадан ұмтыламын,
Толқынымен ойнаймын, ақпай ыққа.
Елім деген ер болса — серігімін,
Туған елдің намысын, абыройын,
Өрге тартар бір жүрдек көлігімін.
1948
Берсең бер, бермесең қой, баспанаңды,
Сонда да тастамаспын астанамды;
Өлеңнің отын жағып жылытармын,
Өзімді, әйелімді, жас баламды.
1948
СЫРБАЙҒА
Сырғытайын, сырымды мен жырлайын,
Сендей серік серуен құрып бір жүрсе,
Мен өмірде қалай мәңгі тұрмайын.
Болдық серік, жүрегіміз қостық та;
Қайран достық — дүниенің тұлғасы,
Жанымызды жолыңда біз тостық та.
Жақсылықпен күтші достық ақырын;
Жалқы жанмын жалғандағы мен жүрген,
Болшы досым, болшы құрбым, жақыным.
1948
АЛАТАУ
Тұр қарап туған дала аспанынан;
Асылып Алатауға ай менен күн,
Жарқылдап шұғыла шашқан тастарынан.
Алатау — ашқанда той — ақсақалым,
Жаңғыртып жер сарайын ән шырқаймыз,
Ту етіп туған халық жақсы атағын.
Алысқа Алатауым, көз саласың.
Көтерген төбесіне өз баласын.
1948
ҚАРАШАШ
Қазақ қызы Қарашаш,
Оқы, оқы, қарындас,
Туған елге білім шаш.
Жарасасың өмірге,
Кірпігің нұр, көзің күн,
Тамашасың өзің де.
Сіңлілерің соңыңда.
Алтын томдар қолында.
1948
ЖАЗ КӨҢІЛ
Жаз көңіл, жарқылдаған бұл бір шағым,
Жаныма дарытпаймын дүние шаңын,
Әніммен қарсы аламын әрбір күнді
Жайғандай ерке нәзік жар құшағын.
Құрбыға зейіні бар ой тастаған,
Жас өмір жайлауында шіркін көңіл
Бәйгіден күнде келіп ойқастаған.
Үңілер жүрегіме досым қайда,
Кездесіп көңілімнің күнгейінде
Әніме асыл құрбым қосылмай ма.
1948
ДЕНСАУЛЫҚ ЖЫРЫ
Менде де біраз бар шығар.
Сыздаса балтыр — хал сұрар.
Жанымдай жайған жетпекші;
Сізге бір келген сырқатты
Үлесіп алып кетсекші.
Қолымнан келер жыр ғана;
Осы бір жазған хатымның
Соңында тілек бір ғана:
Біздерден аулақ сырқаулық;
Қайратқа қайрат қосыңыз,
Жасасын біздің денсаулық!
1948
БЕСІК ЖЫРЫ
І
Ұйықта деймін,— ұйықтайсың,
«Мә-Мә» берсем қайтесің,
Ұйықта десем,—ұқпайсың.
Көп ісімнен бөгедің,
Жаудыраған көзіңнен!..
Ұйықтай қойшы, бөбегім.
Әлди біздің қалғиды.
ІІ
Айналайын күлкіңнен!
Ержеткен соң білесің,
«Тұр-тұрлармын» бір күн мен;
Тыншыңды алсам «тұр-тұрлап»,
«Жоқ қой әлі таң атқан»—
Деп, жүрмеші бұртыңдап;
Әлди біздің қалғиды.
ІІІ
Ұйықтайтын бұл шағыңда;
Қызық өмір — думан той,
Тұр ғой күтіп алдыңда.
Бұл өмірге бекер кеп?
Ұйықта, бөпем, ұйықтап ал;
Ержеткен соң бол сергек!
Кім боп шығар екенсің?
ІV
Батардағы күн шығар,
Уілдейсің, күйімсің,
Күй де бір кез тыншығар;
Толқып қана жат бөпем,
Аспанымда жүзе біл,
Айым менің — ақ бөпем!
Назды, нәзік ән-күйім!
ЖЕТПІС ПЕН ЖЕТІ
І
Жетпісте шал жетектеп,
Келе жатыр көшеде,
«Қайда әлгі мектеп»,— деп
Жеті келед жүгіріп.
ІІ
— Балам, балам, жақсы бол,
Сабағыңа зейін сал,
Ақылды бол, тентегім,—
Деп бір жетпіс күрсінді,
ІІІ
Жамырады жас өмір;
Келер заман шуындай
Сонда естілді бір дүбір,
Жетпіс қалды үңіліп.
БАЛБӨБЕК
Таңның бұлбұл жыршысы.
Ерте оянды үй іші.
Барады ойнап сырнайды.
Өксіп-өксіп жылайды.
— Балдырған бет балбөбек.
Айтшы, саған не керек,
Әлде кәмпит сұрайсың?
Қой, қарағым,—деп ана
Бала бөбек беймаза,
Өзі қандай ер еді.
Жіберді атып лақтырып,
Ана кетті жөніне
Жайлап қана жаққа ұрып.
Күміс күлкі төгіліп,
Бала даусы жылаған
Күлкіменен көміліп.
Қасақана әкесі,
—Ұрыспаңдаршы,
Дейді күліп тәтесі.
Ағасы күй ойнайды.
Үдетеді «ойбайды».
— Қой, балбөбек, балбөбек,
— Міне, саған ойыншық;
— Міне, «поезд», «самолет»,
— Міне, «бүркіт», «ит», «мысық»,
Қарамайды біріне,
Бойында бір жалын бар
Қарап тұрсаң түріне.
— Жарайды енді, қой, тентек,
Деді ана, балбөбек
Көніп қалды алдауға.
Көзіндегі маржанын,
Біраз өксіп отырды
Жайлап қарап, жан-жағын.
Жарамайды жылауға,
Саған әлі ертерек
Сайлануға, сайлауға.
— «Мен де баям, апа»,— деп
Маржан жасың мөлтілдеп,
Жуылыпты омырау.
— Апарайық, сайлауға
Депутат қып советке,
Сайламақсың кімді сен?
Қайдан білсін жас бөбек,
Деген сөзді «депутат».
Бір минутта болды шат...
АҒАСЫ МЕН ІНІСІ
Алдарыңда аға бар,
Аты оның комсомол,
Ағаңа сай іні бол!
Съезіне жиылды;
Пионерлер, шашу шаш,
Тарт апарып сыйыңды!
Колхозшы һәм жұмыскер,
Сегіз қырлы, бір сырлы,
Бақытты жас ғұмырлы,
Қуанышы елімнің!
Қандай жақсы, қарашы,
Пионердің ағасы!
Ленинизм ұлы ісі;
Ағаңа тарт, құлпыр сен,
Комсомолдың інісі!
Ағаларың тобына
Қосыл сен де, пионер!
Ініге аға сүйенер.
Қос бәйтерек бақшада,
Бір-біріне жарасар,
Жеміс берер, гүл ашар.
Келер алып көктемін;
Қос бәйтерек құлпырар,
Көкке бойлап ұмтылар.
Көктем біздің кезіміз,
Ағамыз да ініміз,—
Қос бәйтерек — өзіміз.
Тамашасын көріңіз.
Ағасына інісі!
Бізді осылай өсірген
Ленинизм ұлы ісі!
ЖАННА
Жанна жетті жетіге.
Бірді қосып екіге.
Жарқылдайды жанары.
Әрбір ойдың хабары.
Қайырады кекілін;
Жанна біздің жүр күтіп,
Келер күнін жетінің.
Жетіге тез жетпекке,
«Жақсы сумка асынып,
Барамын,— деп,— мектепке».
Кім болғысы келеді?»—
Сәл түйіліп қабағы,
Соны ойлай береді.
— Артист болам, ән салам,
— Өзім шығып қарсы алам, Билетсіз-ақ ен!— дейді.
— Дәрігер болам, дәрімді
Aпa, мама, бәріңді
Аспиринге тойдырам.
— Аралаймын көп қала,
Бәрі болам, тек қана
Ақын болғым келмейді...
— Кім болсаң да ер жетші
Қызығыңды көрсетші,
Ата-анаңа, еліне!
1948
ӘПКЕСІ МЕН БӨПЕСІ
Бөпесі шықты екіге;
Екеуі тату соншама,
Қай уақытта болса да.
Қолға алып сумка шап-шағын,
Әпкесі оқып жүр биыл,—
Көкірегіне нұр құйып!
Таппады ешбір қата,— деп,
Киімін іліп, терлетіп,
Дәптерін ашып көрсетіп,
Үйінің іші бір думан.
Бөпесін сүйіп аймалап,
Бөленген өмір бақытқа,
Жарасқан жастық уақытқа!
Бөпесіне суреттер
Әпкесі әкеп береді,
Екеулесіп көреді.
Бұл мысық,
Сен де өзіңше оқып шық,
Мынау қасқыр, бұл қоян,
Дейді әпкесі күлімдеп.
Бір көрсетіп, бір тыңдап,
Бұл да өзінше былдырлап;
Оқығандай болады,
Жаныма нұр толады.
1948
ҚОЙШЫБАЙ ҚАРТТЫҢ АРМАНЫ
Күндіз-түн көк есекпен кеңесемін,
Жалыңнан бір ұстатсаң, шіркін жақсы ат,
Өмірде арманым бар демес едім»,—
Ат таппай, ағарғанша қара сақал...
Оған бір ат беріпті күдері жал.
— Қойшеке, осы атты бір алшы,— депті,
— Құйғытып құмарыңнан қаншы,— депті,
Жасаңдар, жарлы менен жалшы!— депті.
Еркінше шауыпты бір шар тарапқа.
— Балалар, енді менің арманым жоқ,
Ризамын, қарақтарым, мен сендерге,
Өкінбен,— депті,— енді енсем көрге.
— Қойшеке, айта көрме өлім жайын,
Деп қоршап орыс, қазақ жан-жақтағы.
Аттан да жүйрік затты таңғалтқалы.
— Япыр-ай, болмадыңдар, балаларым,
Деп мініп машинаға Қойшыбай қарт.
Байтақ ел кетті аралап далаларын.
Ғажабын көрген-білген айтып келді;
Қарттықтан ұялғандай болса-дағы
Өлерін білмеді қарт қайтіп енді.—
Дүниеде жүрдім біраз күліп-ойнап,
Оллаһи, арманым жоқ тіпті менің,
Көрейін ол дүние тойын тойлап.
— Қойшеке, қай жақта еді ол дүниең?
— Балалар, қайда екенін қайдан білем,
Отырған болар күтіп ұлы әулием.
— Қойшеке, олай болса, кеттік көкке,—
Төбесі көкке тиген бұл Қойшекең
Қояды күлімсіреп оқта-текте.
Қойшекең бұл ғажапқа отыр таң қап.
Япыр-ай қайда қонбақ, қайда бармақ!?
Үстінде кәдімгі күн күлімдеген,
Айнала тұнық ауа дірілдеген,
Еш жерде, ешбір белгі тігілмеген.
Жапқандай алуан кілем төгілтіп зер,
Құлпырып көз алдында Қойшекеңнің
Бойына ғажайып бір құйды жігер.
Сорғалап сөгілген бұлт арасынан;
Жаннатын жер мен көктің тапты ақыры
Қойшекең өзі туған даласынан.
— Балалар, о балалар, балаларым!
Мың есе армансызбын, сонда-дағы
Өлмеймін, қарттыққа енді қарамадым.
ЖАС ДӘУРЕН
Тыңдаған ерке сұлу айтқан назын.
Жігіттің тебрентесің өнерпазын.
Ризамын мен саған,
Жан сәулем,
Келші сәулем, аңсаған.
Көрмесем қызығыңды армандамын,
Өмірге екі келер уақытым жоқ,
Сондықтан үлесімді мол қармадым.
Ән мен күй, өлең сені қоя алмаспын,
Тірлікте тербелейін, тебіренейін,
Бір күні кетсем ұйықтап, оянбаспын.
Нажағайлы алтын жаз,
Жан сәулем,
Қосыл күйге, айтшы наз.
ДҮНИЕ ДҰШПАНДАРЫНА
Айтар дүние жауларына.
Мен-дағы жауаптымын Өзім тұрған
Дүниенің бүкіл алып аумағына.
Менімен байланысты жер дағдыры;
Көне алман!
Дүние — туған мекеніме
Түссе кеп қандыбалақ қайдағы ұры.
Сондықтан құр даурығып қақсамаймым;
Аз, сөйлеп, көп істейтін адамдармыз,
Бойыма былшыл, сөзді дақ санаймын.
Бөлмеймін айтар сөзді ар-ұжданға;
Айтамым айтарымды Алматымнан
Жетсін деп әділ сөзім жер-жаһанға.
Жерді біз жаңғыртамыз миллион үнмен;
Дүние жауларына жаудыртамыз
Қарғысын адамзаттың отты зілмен.
Миыңнан кетті ме ағып берген сабақ?
Алжыған Британия арыстаны
Қансылап қашпап па еді сан абалап?
Бірақ біз жиғамыз жоқ ит көрегін.
Жем беріп көргеміз жоқ біз теп-тегін.
Хирота, Гитлер, Геббельс, Доихара
Дүниеде көп тыпырлап не бітірді?
Тұр күтіп сендерді де сол масқара.
Адамзат туған емес заңсыз бала.
Жаңа күш, жаңа өмірге жаппа жала.
Жұртында көшкен өмір қалған шала.
Толқынды кім батырар дарияға!
Соқты әне дүниенің зор дауылы,
Тықсырып жер қоқырын тар қияға.
Сұмдардан дүние халқы болды мезі,
Түйіні тоқсан даудың біреу ғана:
Ол біздің партияның айтқан сөзі!
1948
ӨЗІМ ТУРАЛЫ
Жүрегім жалын атқан сөз дайында,
Тереңде тұнып жатқан дауыл күйді,
Тербетіп, тулатып бір қозғайын да...
Мен қалған бір атаның ғасырымын,
Біреуге жұртта қалған жасығымын,
Біреуге аспандағы асылымын.
Көрінер көлеңкесі келбетімде,
Қай жерде үзіледі қайран сапар,
Түйін боп өмірімнің бір шетінде.
Жоғалып жер бетінен сүрлеу-соқпақ,
Немесе бастармын ба екінші өмір,
Жалынды жыр жолында қызыл шоқ қап.
Көре алмай көп жеріңді мен кетемін,
Арпалыс ала құйын заманалар
Арбасып тұрып алды, мен не етемін.
Көп күттім, көп тіледім құмарлана,
Қайтейін, жетер емес қысқа өмірім,
Алыстан көрінгенмен мұнарлана.
Қараймын елесіңе мен таңырқап,
Жаңғыртып жер сарайын сен келгенде,
Көрпемді мен жатармын қырда қымтап.
Ізімді табарсыңдар әзер іздеп,
Оқырсың сонда мүмкін бұл жырымды,
«Досың да, туысың да біздерміз», деп.
Өкінбен, қаламын деп бір күн солып,
Адамзат сапарының мейманымыз
Бір мезет жер бетіне кетер соғып.
Көруші ең құбылысты қай-қайдағы,
Япырмай сен де бір күн сөнермісің
Қап-қара түнек болып маңайдағы.
Өкінем ұқсата алмай келемін деп,
Күніне жүз ойланып, мың толғанам
Өзіммен бірге өлмесін өлеңім деп.
Жақыным, жүрегімнің досы өлеңім,
Өмірге келгенім жоқ бостан-босқа,
Мен қайтып, босқа жасап, босқа өлемін.
Сөз соғам құлашымды еркін керіп,
Суарып шынықтырам күйге малып,
Болсын деп әрі әдемі, әрі берік.
Көңлімде көл жасаман тамшыменен,
Серінің семсеріндей сертке таққан
Өлеңнің өткірін бір алшы менен.
Бұлқына тасып едім, басып едім,
Жүзім — жаз, көңілім — көктем кең пейілді.
Сөзім жыр, лебізім — күй ерке едім,
Өз жерім, өз елімде еркеледім,
Өмірдің алтын сарай аспанына.
Қиялым қақты қанат ерте менің.
Білдім мен қайғыра да, сүйіне де,
Әйтеуір әрі-сәрі болғаным жоқ,
Ұқтым мен, көңілімнің күйі неде...
Сый көрді не бір сараң мол Қасымнан,
Жолдастың жүзін қайта алдым жинап,
Айрылсам ала көңіл он досымнан.
Бақытын ойламаймын құр басымның,
Тымырсық түнек болсаң дұшпаныңмын,
Ақ көңіл адал болсаң сырласыңмын.
Өлеңін бөбегіндей әлдилеген,
Қанатын қағып жылдам келер жылдар,
Бәрін де қарсы аламын ән-күйменен.
Қайран ел туған жерден кетпес көшіп,
Торқадай жамылып ап топырағын,
Жатармын өз жерімде бір төмпешік.
Басымнан таярмысың бір күн дәурен,
Жалт беріп жоғалар ма нажағайдай
Жүзіңде шалқып тұрған күлкім, дәурен.
Жүрегім енді қанша соғар тынбай,
Тыншыр ма ақтық рет бір талпынып,
Мерт болған балапанның қанатындай
Ақылдың алтын оты сөнген шақта.
Кетерсің судай сіңіп табиғатқа,
Сондықтан aп кел бері, домбырамды,
Кеудеме күй қанатты қондыр әнді,
Шашайын оңды-солды сол мұрамды.
Олар да бұл Қасымды бір байқасын,
Өртке тиген дауылдай өлеңімді
Қасымның өзі емес деп кім айтасың!
ҚУАНЫШҚА, БАҚЫТҚА
Құшағыңды еркін жай,
Біздің ұлы уақытта
Қуана біл баладай.
Жеттік сонда табысқа;
Құлашыңды кең сермеп,
Серпіле түс жарыста!
Жігеріңмен жарқылда!
Қарттық саған келмесін.
1949
ЖЫЛҚЫШЫ ЖЫРЫ
Астымда ақ жал атым арқыраған,
Алдымда айдағаным өңшең саңлақ
Даңқымнан колхоз жауы қалтыраған.
Баурында жылқым бұлттай жатыр жусап,
Өргізем гүрілдеген көк өзенге,
Жарқырап маңдайымнан шолпан туса-ақ.
Ақырын қоңырлатам әнге баяу,
Жамылып таң шапағын мен келгенде,
Шықсаңшы күндей күліп, қалқатай-ау.
1949
ӨЛЕҢ ТУPAЛЫ
Бойымда бір жүк жатқандай;
Өтеді уақытым жылысып,
Өз міндетін атқармай...
Іздегенім тапқандай,
Манадан бері іркіліп,
Селім бір енді аққандай.
Үлгіре жазып жатамын;
Бір әндетіп, бір сөйлеп,
Мол рақатқа батамын.
Лапылдап отым жанады:
Отырғандаймын мәз қылып,
Ойнатып сәби баланы.
Өзіме тартқан секілді,
Үстіне түсе төнемін,
Үйретіп оған не тілді.
Реніш-қайғы маған жат,
Құлпырам мәз боп, балаша,
Айналам толған махаббат.
1949
АЙСҰЛУ
Ерте тұр да Айсұлу,
Ағын сумен бетің жу,—
Таңғы ұйқың серпілер.
Алдың егін, қалың ну,
Еңбекке шық, ұста ту,—
Таудай көңлің желпінер.
Сенен артар қай сұлу,
Қыз боп туса сендей ту!
Деп бағыңды ел тілер.
1949
ОҢАША ОЙ
Қастық боп қайтад өзіме,
Жүрегімді ұқпай етед шам,
Еркіндеу айтқан сөзіме.
Бәріне сендім бөбекше,
Жанымнан алып от бердім,
Болса да бір өлексе.
Өзімде жетпей жатса да,
Құшақтай бердім қапсырып,
Итеріп көзбен атса да.
Болған соң адам баласы.
Осы бір ойым бос шықты.
Жанымда қалды жарасы.
Келеді дос боп ант беріп,
Бір жерімнен қалт кетсе
Кетеді шіркін жалт беріп.
Келеді екен саудагер,
Өз пайдасы табылса,
Мұртынан күліп жөнелер.
Бар ма, сірә, өмірде.
Қалдырмас кіршік көңілде.
8. І 1949
Әттең, жоқ қой, қанатым,
Жерім көп ұшып баратын.
Сыбағам көп алатын.
1949
ШАЛҚЫ, ДАРИЯ!
Дауысымыз ассын алты қырқадан.
Күйіміз бар көк дауылдай бұрқаған.
Күйлі, нұрлы туған елім — кең сарай;
Шалқы, дария, жүрек күйге шомылсын,
Айдын көлде жүзген ерке аққудай.
Жосылшы бір жеті өзендей, жыр-өлең,
Ұлы Ленин партиясы съезіне
Тарту еттім еңбегімді бүгін мен.
АХ, САМАРА, ГОРОДОК!
Орамалым батар-батпас,
Қалқып қана ағады,
Сүйген жарым сүйер-сүймес,
Уақыт өтіп барады.
Ах, Самара,
жас қала
Барамын сөнгелі,
Жұбатшы сен мені.
гүлдедім мен
Он жетіге келгенше,
Он жетіде махаббат
Қайырмасы.
Тимепті өзен жарынан,
Жарым десең жаралама,
Сақта мені, жалынам.
Қайырмасы.
Десем-дағы сан рет,
Махаббаттан безе алмадым,
Шектім талай қасірет.
Қош, десе жар, жүрек шіркін
Лап етер бір жалын ғой,
Қайғырады, қалжырайды
Баяғы ол бір, баяғы ой.
Қайырмасы.
1949
БАЛДАҚТЫ ЖІГІТ
Қасақана сауал бердім келдім де:
«Ғафу, жолдас! Көрінбейд бір аяғың,
Кешегі өткен сұрапылда бердің бе?»
(Бір ғажайып күлкі ойнады ернінде) —
Көріп тұрсыз, бір аяғым осында,
Екіншісін тұрмын басып Берлинде.
1949
АРАЛЫМ, АЙДЫН ШАЛҚАРЫМ!
Аққу жүзген, Аралым!
Айдыныңа ай нұрында
Айбаттана қарадым.
Толқыны бұлтқа ұмтылған;
Толқын сайын бір жайын
Тулап ойнап бұлқынған.
Берекесі даланың;
Ақ қайраңы айға атылған
Көл еркесі, Аралым!
Толықсып жерде құлпырған;
Жағасында жасарып,
Қыз да туған, ұл туған.
Кернейлеткен, Аралым!
Кеме сайын Еңбек Ері
Сертке жеткен, Аралым!
Жағалай қаптап ел қонған;
Балдырған жас баласы
Тез ержетіп, ер болған.
1949
ҚАЗАҚСТАН КОММУНИСТЕРІНІҢ СЪЕЗІНЕ
Қадірлі делегаттар, сәлем сізге,
Келіпсіз байтақ елден бұл съезге.
Бақытты өмір берген сіз бен бізге!
Сәлем съезге!
Сәлем сізге біздерден!
Партиямыз, Отанымыз, көп жаса!
Бақыттымыз. Өміріміз тамаша!
Қадірлі партиямыз, біздер сүйген,
Шалқиды шаттық жыры шар тарапқа
Шыңынан Алатаудың көкке тиген.
Еңбекте де, майданда да қол бастар.
Құтты болсын айта келдік съезге.
Абырой ал, азамат, озып шық та;
Біз-дағы ән мен күйдің бесжылдығын
Тартамыз абыроймен туған жұртқа.
Сәлем сізге біздерден!
Өнер берген, ән-күй берген, жыр берген,
Партиямыз, Отанымыз, көп жаса!
7. 1. 1949
БАЛБӨБЕК
Атқан жазғы арайлы таңдайсың.
Күлгеніңде көктемгі күндейсің.
Күн нұрымен құлпырып гүлдейсің.
Тұр алдыңда бар керегің;
Тез ер жетші, балбөбек.
Ай, балбөбек, балбөбек, балдырған,
Келер күндер шығады алдыңнан.
Биік ұшар қыран бол, балапан!
Бақыттысың, балбөбегім,
Тұр алдыңда бар керегің;
Оқып білім ал, бөбек!
27 август, 1949
ЕСІМДЕ ЕМБІ ӨЗЕНІ
Су емес, кілкіп май аққан,
Күркілдеп жердің өзегі,
Фонтанын мұнай айға атқан.
Балуан қолмен тас сыққан;
Болаттай балқып терлері,
Сыққанда тастан май шыққан.
Еркімен жасап, өскен ер;
Ғажайып «Темір орманы»,
Құйып бір тұрған көк нөсер.
1949
ЖАЗҒЫ ЖЫР
Кетті көк мұз, әппақ қар.
Жырым қайда көз тартар?
Жатпа менің алдымда,
Жырсыз, құнсыз құр қағаз
Сілкінейін мен біраз.
Телегей жыр төгіл де,
Шабытпенен шарқ ұра,
Шықтым мен де егінге.
Жазғы Жайық, Еділдей,
Жайқала түс егінім,
Егейін мен ерінбей.
Махаббатпен суарып;
Көкірегімнің жемісін
Алар халқым қуанып.
1948
СЫРБАЙҒА ЕКІНШІ ӨЛЕҢ
Дүние қасіретіне жасымаған.
Мен қайтып іштегі өртті жасыра алам.
Жалынын жүрегімнің көрсең егер,
Сонда мен ұғар едім шын досымды,
Онсыз да көңіл шіркін бос сенделер.
КҮН КӨТЕРГЕН ҚАРЫНДАС
Колхоз күні шыққанын,
Араладым жеке мен
Қалың ауыл сырт жағын.
Күн келбетті сәбиін,
Жатты жырлап қалың ну
Таңның күйін — әлдиін.
Күн көтерген қарындас,
Таң шапағын жамылған
Жаз бейнелі балғын жас.
— Күн көтеріп келесің
Мұны кімге бересің?—
Деп сұрадым әзілмен.
Жауап қатты күлімдеп:
— Сыйлағаным, алыңыз, Көп қой менің күнім,— деп.
Сырдың сары қауынын!
Сүйсіндірер, жырлатар
Еңбек еткен ауылым.
БАЛАЛЫҚ ШАҚ ТУРАЛЫ
Ақсүйекті ала қашқан түндерім;
Сол қашқаннан мол қашыпты балалық,
Қайда екенін көптен бері-ақ білмедім.
Бірақ маған, жалаңаяқ жеткізсең,
Мен мұндамын, сен қайдасың білмеймін,
Жеңіл аяқты жетім болып кеттің сен.
Өмір жолын, өлең жолын санаймын,
Сонау қарттың жөтелгенін есітіп,
Есік жаққа қайта-қайта қараймын.
МҰХТАР АҒА!
Мықтар аға едіңіз;
Мықтылықты көзбен көрдік енді біз;
Рахмет сізге, ақындардың ағасы,
Лауреаты ең құрметті сыйлықтың,
Бүгінгі күн аузындасыз сіз жұрттың,
Ертең елдің көкрегіне орнайсыз,
Даңқы сізде топтан озған жүйріктің.
Сіз бенен біз талай құрмет табамыз;
Сізге риза қалың қазақ баласы,
Сізге риза сонау Абай бабаңыз.
Тұлғаңызға бір қарасын жер беті;
Ұқсын әлем, қандай екен жанымыз,
Рахмет сізге, дана халық перзенті.
Көп тусын деп ақын жанды ойлы адам,
Тойыңызда тұйғындай боп толғанам,
Өзіңіздей ессем деп те ойланам.
Әпкел бері мөлдір бокал толысын,
Қайнап тасқан болаттай боп төгілсін,
Күлкі аралас күлдір-күлдір соғылсын.
НҰРЛЫ ДҮНИЕ
Айқара ашып есігіңді,
Ендім аңсап алтын арай
Арманым жоқ осы күнді.
Көкірегімде мәңгі лаулар,
Бердің қуат, бір сілкінсем,
Арқама орнар асқар таулар.
Білемін де жырлаймын ғой,
Әнмен қарсы ап әрбір күнді
Түн-түнекке ұрмаймын бой.
Жарқылдайсың жас айбынмен;
Бір сен үшін туған едім,
Бір сен үшін жасаймын мен.
СЕЙІТЖАНҒА
Түсінуші ең жан күйін,
Бұл бақты сендей кім күтсін,
Өмірлі болсын сәбиің.
Кезіктің бір бөпеге;
Күй болса да сөзімде
Қуанышыңа жете ме.
Қандай болар, білемін.
Үйіңде ойнап күлемін.
Ыржың қағып тұрса әлем,
Бақытын тапқан ағайдың
Жеңгемізге бір сәлем!
Бесікте күймен тербетер;
Ата-анаға абырой
Құлпырып бөпең ержетер.
Жеті жасқа келгенде,
Жапыра басып жылыңды
Мектепке барып енгенде.
Әкесінің досы кім...
Ойланып қал осы күн
10 октябрь, 1950
ДҮНИЕ СЫЙМАС БОМБАҒА
«Атом» деп айқай салғанмен;
Дұшпанның жолы болды ма,
Аяқтан талай шалғанмен!
Отызға толған жасы бар:
Ортамыз берік түгелміз,
Қай дұшпан бізді басынар!
Ескілік енді елірме!
Иіні шыққан топ жарып,
Иеміз біздер өмірге!
Қорғасын емес құйылған,
Керемет емес кер дұшпан,
Көздері шыққан тиыннан.
Жасырған түнек серпілген,
Жанартау атса жалынын
Айрылған емес жер күннен!
Қашырмас ердің үрейін;
Қаққамыз талай «сайтанын»,
Көргеміз долы — дүлейін,
Ортасын оя қонғанбыз,
Он алты Одақ Ұлы Отан
Он алты қабат қорғанбыз.
АУЫЛ СЫРТЫ МАРЖАН КӨЛ
— Ауыл сырты маржан көл,
Деді жеңгей Маржангүл
Қою шашын таранып.
Кете бардық біз саулап;
Шомылармыз, жалдармыз,
Қиқу салып, құс аулап.
— Қайық бар ма, жеңеше? —
— Айып бар ма ендеше, «Кеме бізде көп»,— дейді.
Сөзіне әлде сыр бар ма...
Көлге емес... Қырманға!
Қимылдадық біз-дағы
Көлге маржан толсын деп,
Бізге риза болсын деп,
Талай әнге қосылып,
Жаздың жырын жаттадық;
Алтын дария жатты ағып.
АЙ АСТЫНДА АЛТЫН ТАУ
— Ай астында алтын тау!
Жоқ еді ғой, япырм-ау,
Келгенімде бір кезде?!—
Дедім де тез бұрылдым
Астымдағы бурылдың
Жарауы әбден жетілген.
Құлағыма шалынды ән,
Күміс дауыс сыңғырап,
Түнгі гармонь шалқыған.
Тыңдай бердім аялдап;
Астымда атым шұлғиды
Толқи басып, аяңдап.
Қайтып сірә бұзамын;
Өзім де әнге қызамын,
Ай астымен сызамын.
Қызға жеттім, қол создым.
Астығы екен колхоздың.
ЖАСТЫҚ ЖЫРЫ
Жаңғыртып өлкемізді ән саламыз,
Келеді өзі бастап партиямыз
Келер күн жаз бейнесін қарсы аламыз.
Жас үнім жер бетінде саңқылдаған,
Ұлымын мен Лениннің, партияның,
Қарайды қуанышпен халқым маған.
Ұлы өмір Қазақстан өлкесінде,
Жалтылдап жастық жалын! Дос сүйінсін,
Өзегін өштескеннің өртесін де.
Сиғандай кімнің, сірә, қалтасына,
Тәкаппар Британия аралдарын
Бұл жердің менсінбейді әр тасы да.
Құлпырып қайта туған жас
қазақпыз,
Әйгілі әлем сыры әліппедей;
Қасқа — жатпыз.
Бақыттың біздің елде басқа аты бар;
Бақыт — біз,— Біздің Отан,— партиямыз –
Алдында алуан ұлы мақсаты бар,
Не жетер Лениншіл жас деген атқа!
Келеміз коммунизм төріне өрлеп,
Ашылып алдымыздан алтын қақпа,
ШЫҢҒЫСТАУДА
Көргелі келдім аңсап сені тұңғыш,
Көтеріп әкетесің көңіл күйін,
Мүлгіген ойға шомып бұйра шың-құз.
Ұшырып қиял құсын қайдағыға,
Мекені ақындар мен батырлардың
Сүйсінем, Шыңғыс, сенің айбарыңа.
Шертуге бар сырыңды тіл жетпеген,
Ағасы ақындардың туған жерге,
Біз келдік інілік бір міндетпенен.
Кең өмір кенересін қаусарасың,
Жатсаң да күндіз-түні бірдей жырлап,
Бұл жердің сырын қайтып тауса аласың!
Дейтін жер —«шіркін көңіл құмар тарқат!»
Айнала Қарауылды дөңгеленген
Ырысты дастарқандай жатыр алқап.
Шақырып, көкірегіңді аймалаған,
Бұл бір жер еркіндетер өз үйіңдей.
Келсең де қайсы елден, қай қаладан.
Қара бұлт қоңыр белден мал қаптаған,
Енші алған еңбегімен ұл мен қызын
Ата-ана алғыс айтып ардақтаған.
Екенсің шіркін Шыңғыс жер еркесі;
Қарайсың Қарауылдан Жидебайға
Көрініп ақын атан, көлеңкесі.
Бергендей күнде сәлем ұлы Абайға,
«Түбіне жүрегіңнің терең бойла»,
Абайлық азаматтар сөзді абайла.
АБАЙ АРМАНЫ
Берірек түзу жолға шық қамалмай,
Не ғылым жоқ, немесе еңбек те жоқ,
Ең болмаса кеттің, ғой мал баға алмай»,
Келе жаттық жүйткітіп шаңқай түсте;
Көсіліп арыстандай жатты Шыңғыс,
Сенген соң бойындағы алып күшке.
Қарауыл қалды артта әлдеқайда;
Кернеген көкіректі көп сыр жатыр,
Келеміз айтарлықтай соны Абайға...
Тұр қыстау, талай сырды салып еске;
Еркіндеп араладық әр бөлмесін,
Абайдың еркелері біз емес пе!
Япыр-ай, ақын бұған қалай жатты?!
Тіл қатпас, түсі суық, сұп-сұр мола
Сезе ме, қуанышты, махаббатты...
Әрі әнші, әрі күйші, өзі жомарт,
Көп сырды көңілдегі берді шешіп,
Абайдың немересі Исраил қарт.
— Жігіттер, келіпсіздер Абайды іздеп:
Маған да ишаратпен «қалайсыз?» деп.
Абайдың ескі жұрты абайсыз деп.
Ақынға мекен болмас зират пен там;
Аралап туған елін кеткен еді
Сенің де, менің-дағы Абай атам.
Әрқайсыңды атаңа тең дер едім,
Ғылым, еңбек бар бақыт өздеріңде,
Осы емес пе, қарағым, ең керегің.
Оны жырлап бергенді атаң саған;
Үнін естіп бүгінгі бақыттының
Атаң шыдап қабірде жата алмаған.
Бір сілкінтті ақынның өр қиялын;
Кеттік тағы аралап байтақ елді
Арасымен алуан уақиғаның.
Ақын ата Абайын жүр құрметтеп:
Қала келдік, шықты алдан тағы да Абай,
Бекер ойлап жүріппіз «құр сурет» деп.
Тірі адамдай емес пе бәрін сезген.
Өзіміздей кәдімгі өр мінезбен.
Деп барсам мен ұйымға — кімді көрем?!
Нағыз төрде отыр ол маңғазданып,
Сөйлесердей сенімен, меніменен.
Осыны аңсап жүрегің талмады ма!
Бізбен бірге келіпсің бүгінгіге,
Бізбен бірге барарсың алдағыға.
1950
ТОЙ БАСТАР
Толқыса көңіл тартылар,
Көңілде жатқан бір сыр бар,
Тебіренсе жүрек айтылар.
Партияға арнаған;
Ағыл да төгіл айтар сөз
Ағыттық бүгін арнадан.
Ақылы, ойы заманның,
Сенгені бүкіл елімнің
Бақыты сенсің адамның.
Ант беріп, туын ұстаған,
Адаспас жолға ғасырды
Көрсетіп күнде нұсқаған.
Даурықса дүние сыр бермей,
Шуақты күнде таспаған
Бастадың бізді Лениндей.
Отанда өскен халықпыз,
Етегі Еділ — Ертісте,
Еркін елміз, алыппыз.
Орыстың ойлы орманы,
Достықтың болды дүниесі
Бауырлас елдің қонғаны:
Қатысар алтын көпірдей,
Қазақтың жатыр даласы
Дүние достық көркіндей.
Асылып айы Алтайға,
Керіліп жатқан гүл дала,
Бақытты, мұндай жер қайда!
Үйіріп алшы түсірдік.
Тіліне дүние түсіндік.
Қаңсыған шөлге жаңбырды;
Бұйырып келіп бағынттық
Қатыгез долы тағдырды.
Жетектеп жылды, айды астық.
Секундтің үнін тыңдастық.
Рақаттана көтерді,
Сіңген қайрат, аққан тер
Береке болып өтелді.
Біріміз шахта астында,
Білім мен білек күш бірге,
Бермесін алдық тастың да.
Бұлттан аса өрледік,
Сақылдап тұрса cap аяз,
Бұрқырап істе терледік.
Сақылдап қырда қайнаған —
Қарағанды, Балхашым,
Қазына толы айналам.
Қаратау бойы мол ырыс,
Ұлытау бойы ен дәулет
Теміртау бойы сом құрыш.
Толтыра төктік жемісті;
Жайды күнге жиһазын
Жер асты да, жер үсті.
Даламыз жатыр дүбірлеп,
Төскейде төлі ойнақтап,
Төсекте бала уілдеп;
Желкілдеп желмен айдары,
Ойнаған қырда асыр сап,
Жарысып тай мен тайлағы.
Маңырап қойды марқасы.
Қазақтың Сарыарқасы.
Қанаты талмас қыран құс;
Бүркіт қып бізді баулыған
Партияға мың алғыс!
СЫРДАРИЯ АҢЫЗЫ
Сағына бізді күткендей;
Аралға барып айттың сыр,
Дүркірей таудан, үріккендей.
Тамыры тандыр жер жатты;
Талатып көшін заманға,
Қабағы қату ел жатты.
Айта алмай сірә бір сырды;
Қайыса қарап, суыңды ап,
Жағаңда мұңлы қыз тұрды.
Қанаты тисе дауылдың.
Жабығы жыртық ауылдың.
Ел іші өлең-жыр еді,
Арманы елдің көп еді,
Өлеңі елдің Сыр еді.
Суылдап ағып салқын Сыр?
Тасаттық беріп, бас ұрып,
Телміріп бұлтқа халқың тұр.
Шаңырқап далаң шөлдеді,
Ашықты жұртың, тойындыр,
Астықты әпер жердегі».
Жағаға толқын үймелеп,
Ел түріп сонда білегін
Тартатын Сырды сүйрелеп.
Білекте тулап, талыпты...
Жетелеп нәзік-арықты...
Талықсып дала, тау қаңсып
Жатыпты ағып дария
Сыр Арнада сыңсып, аунақшып,
Аңдыды Сырдың ағысын;
Сүйреді қырға жер-көктің
Тулатып долы тағысын.
Тәкаппар шіркін қорланып;
Толқыны жарға ұмтылды,
Желкілдеп жалы, долданып.
Сыр бүгін елге бас ұрды:
Дірілдеп бойы тұрды да,
Ашуы жайлап басылды.
Жерінен гүлі жайқалып,
Бойында сырдың ержеткен
Берекелі елім, бай халық.
Сапыра Сырды жырлайды:
Далаға төсеп бауырын,
Дария толқын тыңдайды...
Сағына бізді күткендей;
Еліне құт бол, ерке Сыр,
Құмыңнан қырсық үріккендей.
КОМСОМОЛДАР КОЛОННАСЫ
құсындай
Келді біздің Бірінші Май!
Комсомолдар колоннада —
Басыңдар нық туған жерде,
Құлашыңды еркін серме.
Кім қызықпас дәл сендерге.
Тұр сендерге қарап бәрі;
Жаңғыртыңдар жер-жаһанды,
Лениннің ұрпақтары!
Болдың аңыз, ер атандың,
Көтер даңқын күнге дейін
Туып ескен ұлы Отанның.
Тіршіліктің сүйенері,
Сендерсіңдер жарқын жастар,
Сүйсіндірер дүниені.
Әлемдегі бүкіл халық,
Қимылыңа, қызығыңа
Қарап тағы тұр таңғалып,
Жан жігерің жарқылдасын,
Сендерсіңдер сәулетіміз,
Інілерім, қарындасым.
Келді біздің Бірінші Май!
Ержетіңдер жер бетінде
Жаңа дүние тұңғышындай!
КӨКІРЕККЕ ҚҰЙЫЛ, HҰP
Даналардың ойынан,
Төгілші, жыр, биыл бір,
Тереңіңе бой ұрам.
Кеңі байтақ Отандай!
Өлең менен кеткендей,
Жатамын ба от алмай.
Өлеңсіз күн көңілсіз,
Күй бітпей ме темірге
Таба алсаңыз ебін сіз.
Маяковский айтқандай:
Елім-жұртым сыншы өзі,
Жырла, ақын, қалт қалмай
1950
Сыйса егер өмір сыры бір жаныңа
Ой таста, ол жағың мен бұл жағыңа.
Көнбессің сонда тағдыр қылжаңына.
Аспанға ұшсаң сонда да, жерге үңіл;
Туған жерде тік бассаң аяғыңды,
Сен мықтысың, еркіндеп ойна да күл.
Кішіпейілдік дегенді жек көрмелік,
Желігем деп орынсыз секірем деп
Жатқандар бар аяғы көктен келіп.
Мерт болатын бір ғана басқа ұрғаннан;
Игілік пен жақсылық болсын бойда
Қалар түсіп сыртыңнан жапсырғанмен.
Желге ұшар қауызда мағна бар ма;
Сырттан өспей, шырағым, іштен өссең,
«Жеңіл қауыз» деген ат тағылар ма!
Келген сөзді бөгерлік жоқ мінезім;
Ғибрат айтар сәуегей болмасақ та,
Құрбы-құрдас оқы да, ойла өзің.
Ойсыз пенде екеуін айыра алмас;
Жаздым мұны жанымен түсінер деп
Жері жерлес, бауырым қаны қандас.
Күні кеше өз атаң Абай да айтқан,
Тағы қайта айтамын, тағы-тағы,
Болғаннан соң не кеще құдай атқан.
БҰЛБҰЛДЫҢ, ГҮЛДІҢ ЖЫРШЫСЫ
Үлбірей бер өзіңше;
Келді көктем —«жыл құсы»,
«Жібек жаның» сезінсе.
Еңбек күйін, ел күйін:
Бұлбұлды да тыңдаймыз,
Болып па екен сол қиын?
Жырың нәзік емес деп;
Көрмейсің гүлден өңгені,
Көзіңе сағым елестеп.
Дейсің, құрбым, білемін;
Көкірегіңе жазып қой,
Мен де ол сөзге күлемін.
Шыр айналды көбелек»
Десем сізге ұнапты;
Оныңыз маған не керек?
Басып жасыл белдерді,
Ғасыр құзың аударған
Көресіз бе ерлерді?
Тұлғасы бір ғасырдай,
Мәңгі жасар өмірдей,
Сыр-сипатың жасырмай.
Коммунизм көктемі;
Ар-намысым жар салды,
Солардың күйін шерткелі.
Өзім де басып өткемін;
Арманым жоқ көз көрді
Коммунизм көктемін!
1950
МАЙ МАЙДАНЫ
1950 жылдың майы;
Өміріміздей өзіміздің
Неткен жақсы күннің райы!
Экватордан Арктикаға,
Күн — командир, солдат — сағат
Шыққандай дәл атакаға.
Жыртылды тон жалба-жұлба.
Таялғандай жан алқымға.
Бара жатыр іріп-шіріп,
Құрсағандай кеудесін мұз
Тұла бойын түршіктіріп.
Арсылдайды арсыз дұшпан;
Біз бе шошыр қайқағынан!
Жаз қорыққан ба қатал қыстан?
Өміріміздей өзіміздің
Неткен жақсы күннің райы!
Май майданы, ойна маршын
Қасақы жау, тығыларсың
Қашып қысша тас үңгірге.
ЕЛУ ЖАСАС ЕЛУБАЙ
(Қазақ ССР-ның халық артисі Елубай Өмірзақовтың 50 жасқа толуына)
Жас болар ма елудей!
Еңбек етсең еліңе
Елу жаста ерінбей.
Қадір тұттық сені ыңғай,
Еңкейемін алдыңда
Елу жасар, Елубай!
Қой соңында жаяулай,
Еніп едің өмірге,
Өнер құмар, Елубай!
Ер көңілді Елекем!
«Елу жаста ел жаңа»,
Құтты болсын мерекең!
Жын-сайтанды қуала»,
Деп шыққанда-ақ сахнаға,
Қарап едім қуана.
Дәркембай боп жан қиып,
Талай өтсең алдымнан,
Таңғалушы ем аңқиып.
Елекең бос шырқар ма?
Қанат жалғап бірге ұшқан,
Аманкелді сұңқарға.
1950
Тыңдаңыздар,
Артқы іні, алғы аға,
Жеңгейлерден жырым бүгін, ал баға.
Мұқанова Сәбитовна Жаннаға.
Шақырыпсың тойына сен әкеңнің,
Түсінемін бақытыңды, қарағым,
Қолда барым — осы өлеңді әкелдім.
Саған лебін тигізсін де дос көңіл,
Жайқалып, өс, жақсы әкенің ұрпағы,
Сақтап, жаттап, жыр қуатын өс те біл.
Мол сыйлықтар үйлеріңе толса да;
Келші, достар, алшы тосты ішелік,
Жанна алдында ұятырақ болса да.
* * *
Бұл шытырман ойлардан
Әйтеуір шығып кетермін.
Соған да бір жетермін.
1950
ШЫҚТЫ ЕГІНГЕ КОЛХОЗШЫЛАР
Партия сөзі зердесінде,
Шықты егінге колхозшылар;
Тумен, думен, әнмен, күймен
Сертпен бекіп шықты бұлар.
Күлім қағып шықты сол кез,
Қарады еңбек даласына;
Мол егінге болсын сыйым,
Өрлеп асқар тау басына.
Тиген сайын адам қолы,
Бара жатты дала түлеп;
Жасағандай көкте серуен,
Бұлттар етті жай сіркіреп.
Асау өзен тас аударған.
«Қимылдаңдар, жамағаттар»,—
Деп қояды дана қарттар,
Шіркін көңіл осындайда!..
Қайратыңмен қанат жайшы,
Берілші адал ұлы еңбекке,—
Неткен шабыт, неткен талап,
Өзің жерде, көңлің көкте!
— Туған жердің топырағы
Дейді жастар агрономдар;
Алтын дәндер тердей сіңіп,
Иесіне жер сүйсініп,
Түсті үгіліп қатал тоңдар.
Қуанып жүр басқармалар,
Ойлап өткен-кеткенін де...
Алайық бір сермеп-сермеп.
1950
БАС КӨКТЕМНІҢ КҮЙІНЕ
Күй төгейік!
Жауларымыз азайып,
Дос көбейіп,
Кеңіп, байып,
Бас, көктемнің күйіне,
Ән шырқайық!
Оларға — қыс;
Бар үміті дәметкен —
Тағы соғыс.
Арам тамақ
Атлантика мұхитын
Арамдамақ.
Нұрлы аспанын,
Қайта оралмас өткен күн,
Бақас залым.
Күй төгейік!
Жауларымыз азайып,
Дос көбейіп
Кеңіп байып;
Бас, көктемнің күйіне,
Ән шырқайық!
1950
КОММУНИЗМ КӨКТЕМІ
Еңбек күйін, ел күйін;
Құмарлана тыңдаймыз,
Көк орманның бұлбұлын.
Жырың нәзік емес деп;
Көрмейсің гүлден өңгені,
Көзіңе сағым елестеп.
Дейсің, құрбым,— білемін;
Көкірегіңе жазып қой,
Мен де ол сөзге күлемін.
Шыр айналды көбелек»
Десем сізге ұнапты;
Оныңыз маған не керек?
Асып асқар таулардан.
Ғасыр құзын аударған
Көресіз бе ерлерді?
Қажыр-қайрат темірдей,
Мәңгі жасар өмірдей,
Сыр-сипатын жасырмай.
Коммунизм көктемі;
Ар-намысым жар салды,
Солардың күйін шерткелі.
Өзім де басып өткемін;
Арманым жоқ көз көрді
Коммунизм көктемін!
1950
БАКТЕРИЯ КОРОЛІ
Бит-бүргелер жиылып,
Трумэн тақсыр аузынан
Сөз тыңдапты бұйығып.
— О, қадірлі жәндіктер!
Право бердім қол қойып,
Янкилерге теңедім.
Ғалымдарға тапсырып,
Бұдан артық болар ма,
Сіздерге еткен жақсылық!
Тұрғанымда қысылып;
Жөнелтемін майданға
Самолетпен ұшырып.
Жаны тәтті келеді;
Соғысудың орнына —
Қолға түсе береді.
Құрт пен қоңыз, бит-бүрге!
Парошютпен түсіртем
Бір оңаша түкпірге.
Корей, Қытай жерінде,
Қырып-жойып қайтыңдар,
Трумэндігім тегін бе!
Алда қызық, алда той!
Бәрі дайын сендерге:
Орден, атақ, абырой!
Бүйі, шаян, өрмекші...
Бәрі даусын бермекші.
Дүниенің бар елі!
Жаса, жаса!— дейді олар,
Бактерия королі!»
1951
ТРУМЭНГЕ
Былғамай-ақ жырымды,
Бойымдағы атоммен
Қағар едім жыныңды...
Гарри Турмэн атыңнан,
Өңшең жауыз неменің
Президенті шатылған!
Америка арына,
Төгесің кеп зіліңді
Жердің алып шарына.
Қанға мұнша құнығар?
Корей, Қытай жерінде
Қай әкеңнің құны бар?
Қоқсығыңды сатқалы,
Колумбының ашқанын
Жүрсің бе сен жапқалы?
Янкилардың сорына,
Дүние деген доп емес,
Түспес сенің торыңа.
Атың-затың құрымай,
Азғынысың адамның
Шаян көзді сұмырай.
ТРУМЭН ДОСТАРЫМЕН
Хабар алдым майданнан,
Бүйі менен шаяннан,
Айтқан жерге барыпты,
Қырғын апат салыпты.
Қойдым жазып орденға
Соны қойсам қайтеді
Эйзенхауэр орнына?
Қостар едім оны мен,
Бір сырласса менімен;
Не біледі екен ол
Дипломатия жөнінен...
Қайда сенің көмегің,
Қашып жатыр көп елің?
Маршалл
Бәрі өзіңнің дегенің.
Сабыр-сабыр, жарқыным!
Ісінбесін алқымың.
Деп едің ғой: «Аштан қыр
Адамзаттың артығын».
Көп қой сенің көмегің,
Іске аспады дегенім.
Болып тұрса көп өлім.
Британия аралын
Аралауға барамын;
Мен барғанда кісімсіп
Жүрме бірақ, қарағым.
Таптап басып өтіңіз,
Құлдық сізге,— кұп деңіз.
Номеріміз, қырық тоғыз.
Аэродромдар саламын,
Алаңдарды дайында.
Болсын нан мен майың да.
Тұрған үйім орнына,
Аэродром салсаң да,
Құлдық, тақсыр, өзің біл,
Мен дайынмын қашан да.
Білесің ғой, кәрі қу,
Болмас сенде жалығу;
Жауға осал тимессің,
Тұла бойың барлығы у.
Ойласаңыз парық сап,
Қарасаңыз анықтап.
Бұрынғымнан арықтап.
Чан Кай-ши,
Сүміреймей иіліп,
Сәл азырақ шалқайшы.
Мол Қытайдан тайғаның.
Бар ғой әлі Тайваның.
Қайда барам, тақсыр-ау!
Тайса табан Тайваннан?
Маған орын бересің,
Трумэн
Арам тамақ бір масыл,
Зияның көп пайдаңнан;
Сый-сыбағам қайда алған?
Өліп кетпей сол жерде,
Неге қаштың майданнан?
Коммунистер соққысын,
Өзің де сезген жоқпысың?
«Ай, бәлем-ай» — десем де,
Соңғы тілек тілейін,
Келер болса ол қолдан;
Итің болып үрейін,
Шығартпашы «ООН-нан».
АДЕНАУЭР ҰСҚЫНЫ
Сексендегі кәрі шал,
Қабағын кеп түйеді,
Сықылданып сұм ажал.
Қол қояды шарттарға,
Тамшылатып сияны,
Кәриямсіп зиялы.
Батыс Германияны,
Трумэн үшін, өзі үшін,
Толтыра шарап құяды.
Шалқаяды сорлы шал,
Арқасынан қаққанға
Марқаяды сорлы шал.
Америка мандатын,
Қарсы алады бүгіліп,
Макклойдың солдатын.
Батыс Германияны;
Міне осындай Бонндағы
Канцлердің сияғы.
БАЛАЛАР — БІЗДІҢ БОЛАШАҚ
Сүйсінеміз, сүйеміз,
Бұл болашақ тамаша-ақ!
Болашаққа иеміз.
Күлші, бөпе, күл,— дейміз;
Көңіл дария шалқиды
Балалармен гүлдейміз.
Болашақты құшақтап,
Жыламайды баламыз,
Көзден жасы бұршақтап.
Жылатпаймыз еш уақыт,
Бәрі бізде қараңыз;
Өмір, өлең, күш, бақыт!
Көзіміздің қарасы;
Балапаны бүркіттің
Біздің совет баласы...
Жүр айналып қара құс,
Құмартады ол өлімге,
Қызу майдан қан соғыс.
Еңбектейді жас бала,
Шашақ атқан шағында
Бұл не деген масқара?!
Өлім екпек болады,
Дүниеде барлық баланы
Жетім етпек болады.
— Тарт қолыңды баладан!
Деп тұр бүгін әр адам,
Көкірегіне кек симай.
Жылатпаймыз еш уақыт!
Бәрі бізде қараңыз;
Өмір, өлең, күш, бақыт!..
1951
Сен кім? Мен кім?
Ойлашы бір осыны,
Таңғалдырар,
Кенет ойдың тосыны,
Ақылды бол,
Тілегім сол,
Құлағыңа кірсе егер дос үні.
Қылжаңдама
Дұрыстан,
Кім ұқпайды:
Ұрыстан;
Қыңыр тартып
Қиындыққа кеткенше.
Адал жолмен тырысқан.
Білем ғой деп ойлаймын,
Сондықтан да
Ақыл айтып қоймаймын,
Басыңызға түспесінші сондай күн.
1951
(Әзіл)
Санаторий, сәнді тау,
Көңіл жарқын, күн айық.
Алдық біраз тыңайып.
Нән министр Нұрбаев,
Жыр мінезі әрқилы
Жеңілдете жырлайық.
Ояныңдар, тұр, шай іш!
Өзің бастап жүр бізді
Мырзақадыр Нұрбаич!
Шыға келдік ыңқылдап.
Ауыздан түтін бұрқылдап.
Қаумалаған қанша жұрт.
Соғып жатыр сарт та сұрт,
Сипап шашын тарайды
Маруся мен Балғаным,
Нән шарларды салғанын.
Екі қолы гүрзі екен,
Шар күлімдеп тұрса екен,
Мырзекең бір ұрса екен!
Отырды енді «кингіге»,
Министр алды «төрт қатын»,
«Кинг» ақынға тиді де.
Кингіні тұзбен ұрса екен!
Қағылғанын қалтасы
Үйде жеңгей білсе екен.
БІР БАСТЫҚҚА
Айырмаң тек: сен галстук байлайсың.
Құсасың да оны қайта шайнайсың.
Әр қашанда оңайға тарт, оңайға.
Тек жарылып кетпе бірақ, соны ойла.
Жасып қайғы ойлама,
Тасып тойды тойлама,
Осы екен өмір жолы;
Жастық қайрылмас-ты,
Шырағым, ойла соны.
Денің де сау емес қой.
Болма енді әуесқой.
Арзан той, ыржалаңға.
Ойланбай сене көрме,
Өзіңнен басқа жанға.
Ән шырқа, кеудең қысса.
Өзіңді өзің тербе.
Жаныңдай жас балаңды
Еркелет, мұңға берме.
Қатаяр реті келді.
Өзіңді өзің ойла,
Жел сөзге құлақ қойма,
Әркіммен дос болсаң да.
* * *
Дариға қарғам, сен үшін,
Ектім өмір жемісін,
Ұғарсың жырдың желісін.
Адалдыққа бас ұрды,
Түсінбеді кей пенде —
Әкең сырын жасырды.
1951
Жігіттің көрдік, «жүйрік, шабанын да»,
Япыр-ай, бір шаба алмай қаламын ба,
Үстімнен қойды-ау түспен қара тоным
Көк, бөрік, көк жағаның заманында.
1951
ПАРТИЯНЫҢ ЖАБЫҚ ЖИНАЛЫСЫНДА
1951 ЖЫЛДЫҢ ДЕКАБРІНДЕ ОҚЫЛҒАН ӨЛЕҢ
Шаршы топ талқысында сыналмаған,
Өмірде еркін сілтеп жүре бердік,
Күйі мол көңілменен шығандаған,
Көп жәйт болады екен ұға алмаған;
Өзіңе-өзің сыншы бола алмасаң,
Не керек қиялыңды құр алдаған,
Үңіліп көкірегімен сыр алмаған.
Күшің бар, ғұмырың бар,
көп жасарлық,
Арың мен жаның еркін сырласарлық.
* * *
Сен кеше жалбыр тоңды жетім едің,
Сонда сен тіршіліктен не тіледің?
Арманға бұл кезде сен жетіп едің
Өзің де түсінгендей болып едің,
Өмірді отты көзбен шолып едің,
Сомдап бір сөз асылын соғып едің.
Шыққалы жатыр едім қой бағуға!
Ленин әдейі кеп аулымызға,
Ап кетті көппен бірге мені оқуға,
—Әке,— деп қарай бердім Ленинге мен,
Бар ма екен сол сөзінде, Қасым ақын,
Деп бүгін тура кеп тұр ойлануға.
Бармын мен қойған жерде, айтқан сертте,
Айныр деп ақын жүрек түк селт етпе!
Кейбір кез қаталасып кеткен болсам,
Жан емес тән ауырып жүрген кезде
Шырағым шыр айналып тастап кетпе.
Кеудемде, жүрегіммен бар ғой өкпе.
Біржола қалды ғой деп, мені сөкпе!
* * *
— Ей, Қасым, қаталастың не себептен?
Бір жақтан жатқандайсың қиратып сен,
Жайқалған егініңді өзің еккен.
Кеттің бе қата басып, ұға алмайша,
Күлімдеп тұрмаушымең шыққан күндей,
Толықсып тұрмаушымең толған айша?
Қалар ма қу шөп болып жасыл майса?
Жаныңның жазын, қысын кім біледі,
Көк күмбез көкірегің ашылмайша.
— Ей, құрбым, бұл сөзіңе құлақ астым,
Шайқалып кетемін мен ойлағанда,
Азырақ жарылармын, құламаспын.
Біреуге ұнап, біреуге ұнамаспын.
Жамау-жасқау жинап мен құрамаспын.
Нар тәуекел, омбылап, тура бастым.
Адассам да мен адал жолда адастым,
* * *
Ей, Қасым, адасуға хақың бар ма?
Жаңа басқан жолыңнан адасасың,
Мұхтар, Сәбит, Ғабиттей атың бар ма?
Өзіңді өзің ойла, ей, шырағым,
Сөнбесін кеудеңдегі шам-шырағың.
Сен неге шабаныңды қамшыладың.
Не бопты, өлең шіркін сарқылғандай?
Қырықтың дәл қырқасында тұрмын қазір,
Байқаймын алдым қандай, артым қандай.
Әлі де жүрегім бар шарқ ұрғандай:
Риза етіп ата-анамдай мен елімді
Өмірге берем кетіп берерімді,
Ал қабыл, бойымда бар өнерімді.
ВОЛГА МЕН ДОН
Бір-біріне еңкейіпті Волга-Дон,
Бір қас дағдыр екі досты бөлгендей,
Арасына орнай қапты құба жон.
Бірін Каспий, бірін Азов қарсы апты.
Арна толы арман ақты жосылып,
Соны жырлап келе жатты ежелден,
Ұлы орыстың сан ұрпағы қосылып;
Жатты ұласып мол арманға, мол қайғы.
Шықты талай өжет ұлы орыстың,
Мешеу заман көрсетті өз шамасын,
Бетіне тік қарай алмай зор істің.
Құба жонда қалды ыңырсып бұл арман.
Талай жаудың талқандаған қамалын,
Құдіретті ауыр қолмен Петр де,
Көрді қазып Волга мен Дон каналын,
Өтті-кетті еш болып сол еңбегі.
Шықты Ленин Россияның төріне,
Туған жердің қиыры мен шалғайы
Көрінді оған ойпаты да, өрі де.
Көп сырласты халықтардың бағына.
Қойды жасап коммунизм жоспарын,
Көрді Ленин бүгінгі алып адамдар,
Волга мен Дон екі арасын қосқанын,
Оған кепіл партиясы «құп» деген.
Партия айтты, «дұрыс!» дедік бәріміз,
Бізге көнбес қандай тілсім, қандай тың
Күш сынасып көрейікші кәні біз!—
Техникамыз туып берді алыптар.
Тағылықпен тәкаппарсып кетіпті,
Сол себепті жатып апты өзгермей,
Талай ғасыр көрген түстей өтіпті,
Жөніңе кел, олай жатпа, бұлай жат.
Арна толы арман болып жатты ағып,
Қас дағдырдай қасарысқан шөлейт жон
Өзінің жат қылығына мақтанып,—
Көрсін енді партияның қимылын.
Партияша жапыра біл жауыңды,
Шықты ерлер соғысқа емес, ырысқа,
Тік көтеріп лақтырғандай тауыңды.
Көтере алмай қайысқандай мүлде жер.
Ашыққандай асап-асап алды бір,
Тау орнында орлар қалды қазулы,
Қақ айрылып қалың қыртыс қалды қыр,
Шыққан кезде жонның ұйпа-тұйпасы.
Канал бойын бау-бақшамен көмкеріп,
Қосты ақыры екі жойқын өзенін.
Партияша тастады бір төңкеріп.
Көнер енді Ақжайық пен Әму да.
Құшақтасты мөлдір жастар кетті ыршып,
Келе жатты салқын сулар сарқырап,
Қуаң дала өсімдігі тыпыршып.
«Үп» деді шөл сусыны бір қанғандай,
Каспий, Балтық, Қара теңіз, Ақ теңіз,
Бір табысты Волга мен Дон бойында,
Жас теңіздің ақылды ісін мойында.
Заманымның пароходы жүзді алда.
1952
КОММУНИСТ
Бойында бұрқыраған тасқын күш бар,
Ойында бүкіл дүние сәулелері,
Көз нұрын алдай алмас құбылыстар,
Салмақтап, зердесінде түйіп ұстар,
Алғыр ой, алған білім сіңіп бойға,
Болаттай шынықтырған жиылыстар.
Ұғынар айта қалсаң не жөніңді,
Алдына ақыл-көмек сұрай барсаң,
Табарсың бір өзінен керегіңді.
Байқайды саязыңды, тереңіңді:
Әкеңдей, бауырыңдай қуанады,
Көрсе егер жарқ еткен бір өнеріңді.
Жағыну дегеніңіз жанына жат.
Қорқады кімнен, неден қуыстанып,
Өз ойы, өз бойына ол мұқият.
Табады қиындықты жеңіп рақат.
Бойында жатыр қуат мың киловатт.
Дейді ылғи: «Мен халықтың баласымын».
Демейді: «Анасы кім, мынасы кім?»
Бәрі де өз бауыры, өз жолдасы,
Әркімге-ақ нұрын төгер санасының.
Ақылын тыңдар есті ағасының.
Көргемін нұр толқыған ойлы жүзін...
Өзі оқып, өзгені де оқытады.
Болар ма еш арманы, өтсе басып
Өмірде партияның басқан ізін,
Тыңдайды күндіз-түні соның үнін,
Алысқа тігіп ойлы ақыл көзін.
Сондықтан арқалайды ұлы міндет,
Серт берген депутат боп сайланарда:
«Халықтың алдында мен құлымын»,— деп.
Бар жарқын дидарымен тұр күлімдеп,
Өзің де, мен айтпай-ақ танисың ғой,
Сондықтан сұраймысың «мұны кім» деп
Ол неге жақсылықтан өзгерілсін.
Біз үшін дәл осыған сөз берілсін!
1952
ДАРИFAFA ХАТ
Кекіл шашы желбіреп,
«Папа» лап кеп әрдайым,
Сүйдіретін маңдайын.
Әрі қызым, әрі ұлым,
Құсым менің құлшынған,
Гүлім менің құлпырған.
Көкірегіме күй болған,
Жалықтырмас жәрмеңкем,
Жайдары жаз, ақ еркем.
Алтын оттай ойнаған,
Қуанышым арнасы —
Өмірімнің жалғасы.
Жазыпты ғой хат маған,
«Папа, сені сағындым...»
Деп жазыпты дарындым
Сенің тұңғыш хатыңа,
Қараймын да мәз болам,
Жаз осылай, жаз, балам!
1952. Қырым.
ЖАҚАНҒА
Правоң жоқ өлуге.
Сіз бен бізді көмуге.
Түспей қазған орына.
Тілектеспін соныңа. 1952. Қырым.
Япырай! Тудым неге ойшыл болып?
Кеудем толып барады, кеудем толып.
Неге ғана атпаймын фонтан болып?!
26 март, 1952
* * *
Ашық қабақ, сусын мен адал аста;
Әркім қалай ойлайды, өзі білсін,
Соны біреу ойлатты-ау біздің басқа.
1952
Семья — шағын мемлекет.
Арттым саған көп міндет
Премьер жолдас, бер пример.
Ескіліктің уағазын.
Президенттің указын.
Бердім саған билікті;
Жемісті болса жұмысың
Мен аяман сыйлықты.
Сал ойланып ақылға,
Алыстай біл алыстан,
Жақындай біл жақынға.
Ұқсын басқа ұқпасын,
Мемлекетке тәуелсіз
Дұшпан қолын сұқпасын.
Сен еңбек ет мен үшін,
Басқар өзің үй ішін,
Мен жырлайын ел үшін.
Жетер ме екен уақытым,
Мен де ойлаймын, сен де ойла
Балалардың бақытын.
Семьялардан құралған.
Өз семьясын сүйе алған.
Сүй үйіңді — еліңдей.
Жырыңды жаз ерінбей.
1953
Алты ай жаттым ауырып,
Бір келмедің хал сұрап,
Жұмысың көп, кінә жоқ,
Қалыпсың ғой қалжырап.
Маңдайдан тер тамшылап,
Уақытыңды алмайын,
Бара қойшы ал, шырақ,
1953
О, дағдыр, мені сауықтыр!
Айтатын жыр ойым бар;
Көңілім соған ауып тұр,
Бір өзім емес, көп үшін,
Көкірегім толы күйім бар.
Ауыра берсем — қиындар.
Мен де бір адам ғажайып.
Жазылып бір жыр жазайық.
Арманда кеттік демейік,
Бәрін де беріп ел, жұртқа,
Қарыздар болмай өлейік.
1953
Алматы ауасындай мінезің бар,
Жауасың бір кез жаңбыр, бір кезде қар,
Балқытып аласың да ыстығыңмен,
Артынан тоңдырасың төгіп ызғар.
Барады ақырындап бойым суып,
Айнымай тамылжитын жазым қайда
Япырай, күз бенен қыс қалды-ау жуық!
1953
Япырай, мына күннің райын-ай!
Төсектен тәуір болып тұрайын-ай,
Десем де қабағын бір қойды-ау ашпай
Шығайын ең болмаса бір күн, деймін.
Азырақ ашылсаңшы, шіркін, деймін.
Бір сыбап аламын да күркілдеймін.
1953
Алматыда жүр жортып,
Бота тірсек боз бала.
Баққаны өсек сөз ғана.
Қайтсем-дағы боламын!»—
Деп жағалап жүр көптен
Жазушылар Одағын.
Жазушы ма Ғабитің?
Әбділда мен Тайыр-ай,
Ақын боп па тәйір-ай!»—
Белинский болуға:
Сайлады сөз шоқпарын
Ақындарды соғуға;
Сынаймын деп боқтады;
Қаратер боп қалжырап,
Арақ ішіп тоқтады.
Сөзді салып азуға,
Жебемеді ұлы ақын,
Қалды байғұс қажуға.
Шақырса да, шықпады;
Шықты ұйпа-тұйпасы,
Mac боп барып ұйықтады.
Барды үйіне досының.
— Тыңда,— деді,— ақыным
Тым ертерек таспашы,
Бірден Пушкин болмай-ақ
Баймұханша басташы...
АБАЙҒА АЙТАРЫМ
Ол күнге қалай сыйғансың!
Бір өзің бүкіл халықсың,
Қалдырмай бәрін жиғансың.
Жырламай тынсаң жүрегің;
Айтпаған сөзің аз қапты-ау,
Бөлек бір туған кім едің!..
(Кешіре жатар Кеңгірбай),
Халықтың ұлы боп өстің
«Ибраим» демей,— деді «Абай»
Абайладың жан-жақты,
Риза еттің жарайсың
«Қалын, елің — қазақты».
Деген сөзге кім нанар?
Жүз тоғызда сен биыл,—
Бір мүшелің тойланар.
Академик құрметті!
Ұсынамыз, қабыл ал,
Жазушылық билетті.
Пленумды, съезді;
Құнсыз өлең, нашар сын,
Көпірмелі көп сөзді
Кейбір кесір керауыз;
Бағалансын, сый алсын
Ойлы, күйлі жыр нағыз.
Болса...» дерсіз, білемін;
Болмай жатыр, япырмай,
Болсын!— менің тілегім.
Шырқар кім бар шындықты?!
Керек боп тұр, шіркін-ай,
Өзіңіздей бір мықты.
Келе жатыр, тым жақын,
Сыншысын ертіп қасына,
Келеді бір мықты ақын.
Ешбір ақын тең келмес,
Біздің кейбір достарша
Сіз болмассыз бақ күндес...
Анау сіздің көшеңіз,
Таңданарсыз көрсеңіз,
Терезесі неше жүз...
Іші толған ән мен күй,—
Бұл түс емес, сенсеңіз,
Сізге лайық осы үй.
Қолмен ұста, көр, тыңда...
Шыңғыстағы жұртыңда?..
Сіздің кітаптарыңыз...
Тиражын бір санаңыз.
Мынаңыз бар, анаңыз...
Қытайшасы және бар...
Сұрай қалса гонорар).
Сіз туралы, сіз жайлы...
Абай алды «Абайды».)
Ал, ақсақал, мен қойдым,
Айтсын енді басқалар;
Қызығы енді басталар.
НҰРЛЫ ДҮНИЕ
Ойлаймын ғой сені ылғи,
Көкейімнен кетпей сәулең
Көкірегімде толқиды күй.
Бір сені ойлап қиналамын;
Өңім тұрсын, түсімде де
Сені қайтып қия аламын.
Бір күніңе не жетеді!
Аулақ, ауру ыңырсыған,
Өмір күйі тербетеді!
Жарқылдайсың жас айбынмен,
Бір сен үшін туған едім,
Бір сен үшін, жасаймын мен!
ӘСКЕР ЖЫРЫ7
Біз — еңбекші жастары, Еңбек Ері,
Социалистік тұрмыстың кемеңгері,
Отанымыз — еңбекші еңбек сүйгіш,
Еңбекпенен түрленген кеңес елі.
қайнағанбыз.
жайнағанбыз.
ен далаға
Ескілікті талқандап айдағанбыз.
едік біз де
Тап қорғауға талап қып —
келдік біздер,
Еңбекші елге уәде —
бердік біздер.
тау жыққандай,
Қайратымыз құлшынсақ —
жау бұққандай.
үйренбекпіз,
Зор майданда тап жауын
мұқатқандай —
Техниканың тіліне...
Білім алып саяси,
серпілмекпіз;
Армиялық тәртіпті нық сақтаумен
іс етпекпіз.
Қолданамыз әдісін
тілін біліп,
Программаны әскерлік —
Марштатып шығамыз
жер сілкінтіп.
артсын күші,
Жаңа түрмен гүлденсін —
сансыз ісі,
Жаса, жаса!
Социалистік Отанның —
күзетшісі!!
СУЛИКО8
Көп іздедім қабырыңды,
Қайғы сыймай жүрекке,
Сүйген жарың зарлай-зарлай сағынды,
Бір тіл қатшы-ау, Сулико.
Шық сорғалап, жас тамған,
Сол бір гүлім сен емеспең жан еркем,
Тіл қатсаңшы-ау, Сулико.
Жүр аялап бір бұлбұл
Мен сұрадым қайғы серпе, күрсіне,
Сенбісің, сәулем, Сулико.
Жаңғырықты нулы орман,
«Сүйген сәулем Суликон мен» дегендей
Сайрады бұлбұл күй көмей.
ҚЫЗЫЛ ТУЛЫ БОСТАНДЫҚ9
Егескен екі дүние,
Шұғлалы қызыл ту ұстап,
Бас майданның күйіне!
Қан жалдаған жалмауыз,
Дүниеге шашар уы бар,
Жорытып жүр бір жауыз,—
Тезірек көрге тығайық!
Тайталасты күн мен түн
Жалпақ жаһан, куә бол;
Бірі уақыт, бірі сор —
Ұстасты келіп жекпе-жек,
Алай да түлей, сарт та сұрт,
Қан жауғандай көкте бұлт,—
Жоғал көктен, қара түн!
Жоғал жерден, фашист сұм!
Мәңгілік күн жаһанға!
Соғысты, сорды қуатын
Бер бақыт барша адамға!
Бас майданның күйіне!
Күнде қырғын, күнде шу —
Күйзелді ғой дүние,—
Соғысты құрт, жауды құрт!
Қызыл тулы бостандық,
Дүние саған аманат;
Соңыңда барлық адамзат;
Қанымыз сіңген жерлерге
Гүлдер шықсын жайқалып,
Аңыз етіп айталық —
Соғыстан, сордан, ажалдан
Арылсыңшы жер жаһан!
Пікірлер (0)
Пікір жазу үшін аккаунтқа кіріңіз. Кіру