– Алла, Алла демейінше, іс түзелмес, Тәңірі бермейінше, ер байымас, Әзелде жазылмаса, құл басына қаза келмес, ажал уақыты жетпейінше; ешкім де өлмес. Өлген адам тірілмес, шыққан жан кері келмес. Ер жігітке қара құрым мал бітсе, жияр, көбейтер, талап етер, бірақ несібесінен артығын жемес. Гүрілдей-шұбыра сулар тасыса, теңіз толмас. Тәкаппарлықты Тәңірі сүймес. Көңілі пасық ерде дәулет болмас. Жат баланы қанша сақтасаң да ұл болмас, ол ішіп-жеп, киер де кетер, бірақ көрдім демес.

– Мықты, жүйрік бедеуге қорқақ жігіт міне білмес, ол мінгенше, мінбесе игі. Шалып кесер өз қылышыңды мұқалтып шалғанша, шалмаса игі. Шала білген жігітке оқ пен қылыштан гөрі – бір шоқпардың өзі артық. Қонақ келмеген үйдің құлағаны артық. Ат жемейтін ашы шөп біткенше, бітпегені игі. Адам ішпес ашы су жылға қуып аққанша, ақпағаны игі. Баба атын шығармаған жігерсіз ұл баба белін бүгілткенше, бүгілтпегені игі. Баба атын шығаратын дәулетті ұл болғаны игі. Жалған сөз бұл дүниеде болғанша, болмағаны игі. Шынында сіздей асыл жанға үш отыз жасты беріп, үстіне он жас қосса да артық емес. Үш отыз он жасқа толып, ұзақ өмір сүріңіз! Жаратқан ием сізге жаманшылық келтірмесін, Дәулетіңіз баянды болсын, ей, хан ием!

– Жердің соны шөбін киік білер. Жайылым жердің көк орай шалғынын құлан білер. Айырым-айырым жол сүрлеуін түйе білер. Жеті бұлақтың хош иісін түлкі білер. Түнде керуен көшкенін қара торғай білер. Ұлдың кімнен туғанын анасы білер. Ердің батқанын ат білер. Ауыр жүктің салмағын тұлпар білер. Қай жерде сулы саз барын жөкен білер. Қапелімде бастың ауырғанын ми білер. Қыл қобызын арқалап, елден-елге, бектен-бекке жырау кезер. Ер жомартын, ер бақылын жырау білер. Қарсы алдыңызда жолдан адастырмай, қобыз тартып жырлайтын жырау болсын, ей ханым! Азып-тозып келген пақырға Тәңірім сауабын берсін, ей ханым!

– Ауызымды ашып, тілге келтірген көктегі Тәңірі көрікті. Тәңір досы, дін тұтқасы Мұхаммед көрікті. Мұхаммедтің оң жағында намаз оқыған Әбубәкір – Сыддық көрікті. Неше жүз рет оқыса да «Ясин» аяты көрікті. Қылышпен дінге көндірген ерлердің шаһы Әли көрікті. Әлидің ұлдары, пайғамбардың жиендері, Кербала шөлінде йазидтер қолынан шейіт болған ағайынды Қасен мен Құсайын көрікті. Жазылып-түзіліп, көктен түскен Тәңірі ілімі – «Құран» көрікті. Ол «Құранды» хатқа түсірткен ғалымдар сұлтаны Осман әффан ұлы көрікті. Ойпат жерге салынған Тәңір үйі – Мекке көрікті. Ол Меккеге сау барып, аман-есен еліне қайтқан қажылар көрікті. Күндердің жақсысы – жұма күні көрікті. Жұма күні оқыған құтба намазы көрікті. Құлақ қойып тыңдаған үмметі көрікті. Мұнарада азан шақырған мәзін көрікті. Тізесін бүгіп отырған инабатты әйел көрікті. Самай шашы ағарған баба көрікті. Ақ сүтіне тойғыза-тойғыза емізген ана көрікті. Жанашыр ағайын-туған көрікті. Үлкен шаңырақ үйдің қасына тігілген келіннің отау үйі көрікті. Жібек шатыр үйдің нәзік жібі көрікті. Өнегелі бала көрікті. Ешбіреуге ұқсамайтын, бүкіл әлемді жаратушы Алла Тағала көрікті. Уа, Тәңірім дос-жар болып, медет берсін, ей, хан ием!

– Қараң қалғыр, осы үйдің қожасына келгеннен бері қарным бір тоймады, аяғымнан жыртық шәркей түспеді, жүзіме рең кірмеді. Ерім өлсе, басқа біреуге тисем, қандай жақсы болар еді, – дейді. Бұл тәріздінің, хан ием, үрім-бұтағы өсіп-өнбесін! Сіздің от басыңызға мұндай қатын келмесін! Енді үрген доптай дегенге келейік. Жұлқылап оятқанша орнынан тұрмайды, беті-қолын жумайды. Үйінің о жағынан бұ жағына бір, бұ жағынан о жағына бір шығып, бұрқыратып жатады. Өсек айтып, есік-тесіктен сығалай тыңдап, түске дейін ауыл қыдырады. Түстен кейін үйіне оралады. Келсе, ит кіргенін, тайынша-бұзау жүргенін көреді. Тауық пен сиыр қораның да ұйқы-тұйқысы шыққан. Сонда ол көршілеріне келіп, былайша айқайлайды:

– Ау, Зылиха, Зубәйда, Үрубейде, Чанқыз, Чанпаша, Айна Мелек, Құтты Мелек, қайдасыңдар? Мен-ақ өлейін, көзімді құртайын да кетейін. Төсек-орнымның да быт-шыты шығып жатыр, – деп ренжиді. – Көрші хақы, Тәңір хақына менің үйімді қарай салсаңдар, нелерің кетер еді?! – деп көпіреді. Бұл сияқтылардың, хан ием, үрім-бұтағы өсе көрмесін! Сіздің ошақ басыңызға мұндай қатынды келтірмесін!

– Нан әкел өзіміз де желік, бұ да жесін, қатып қалса нанның нәрі болмас, жемек керек десе, қатыны оған:

– Бұл қараң қалғыр үйде ұн жоқ, елек жоқ, түйе диірменнен келмеді, – дейді. – Не әкелсе де берерім жоқ – деп, теріс айналып, қожасына қос саусағын көрсетеді. Бір сөйлесе қоймайды, қожасының сөзі құлағана қонбайды. Ол Нұһ пайғамбардың есегінің нәсілінен болар, хан ием. Сізді Тәңірім осындайлардан аман сақтасын! Ошағыңызға мұндай қатын келмесін!