Жастықтың қандай сәні бар,
Жоқ болса елге берерің?
Өмірдің қандай мәні бар,
Алынбай кетсе керегің?!

Жүректен шыққан жанды сөз,
Қабыл болсын дер едім.

Тірлікте жылдар маусымды,
Жатташы осы даусымды,
тасыған бұлақ –тілегім,
тоғысып Саған таусылды.

Балғыным, бір сәт қатайсаң,
Жыласаң жыла тау сынды.

Көтеріп тағдыр салмағын,
Жанымды Саған арнадым,
Өзгеге қандай болсаң да,
Өзіңсің сұңқар, тарланым.

Жетпеген мұрат –арманым,
Жан балам, Саған жалғадым.

Озғанды сенен күндеме,
Жол тапшы тұман, түнде де,
Сылдыр су сөзге шөлдеме,
Көзің бір жетпей шын деме.

Құрметтеп өткіз әр күнді,
Бұл өмір біреу, мың деме.

Сең болсын шемен талай мұң,
Жылу бер елге, арайлым.
О, рухтар, сақта тіл- көзден,
Сұқтанғандарға бол айбын,

Анаңа сенсіз өмір жоқ,
Сондықтан Күнге балаймын.

Алғаның жарқын Ай болсын,
Ақыл мен мінез сай болсын.
Тау қатпарлы санаңа,
Ақ ұлпа бұлыт –ой қонсын.

Жинаған малым шашу боп,
Той болсын!
Тағы той болсын!

Ой толғап, шаршы топта сөз алатын,
Қоғамды алға бастар азаматым,
Тірліктен майда –шүйде биік тұрар,
Тілейтін тазалықты қазанатым!

Жүрегі анасы мен жан- жарының,
Тірегі шөже үнді балдарының,
Сақтаған қасиетін шаңырақтың,
Сақшысы күліп атар таңдарымның.

Асқар тау азаматым, Сен аман бол!
Соңынан еріп жүрер ел аман бол!
Жүрейік мерекелеп тойларыңды,
Мамаңа көкорайлы кең заман сол.

Дұшпансыз, жығары жоқ жан болмайды,
Мақсатсыз тіршілікте мән болмайды,
Өмір деген – тартысы танымдардың,
Әділдікті жеңетін заң болмайды.

Мықтылық – кері ойды мойындатсаң,
Анаңа қарағанда ойын тапсаң,
Тамшылап білінбестен ағар уақыт,
Гүлденсін әр тамшымен ойың, бақшаң.

Өзіңе Өмірімді ұластырдым,
Өлеңмен жан сырымды құрастырдым,
Розаға сыңар етіп, мамырладым,
Жетелеп өмір көшін қыр астырдым.

Өмірге сен туылған күнің үшін,
Бабаңа ұқсап қалған түрің үшін,
Қымбатым, ең қымбаттым фәнидегі,
Ризамын сендей арман- гүлім үшін!

Дәулетім мен Бейбарысымның сүндет тойындағы
т і л е к
Қос қанатым – келінім, ұлым барда,
Тасқа түскен шығармам, жырым барда,

Бауырларым, жан туыс – елім барда,
Қызыр бабам апармас төрім бар ма?!
Перзенттерім ат жалын тартты бүгін,

Төрт немерем – төрт таған тағымсыңдар,
Тамырланар жұмақты бағымсыңдар,
Жан шуағым – Дәулетім, Бейбарысым,
Өлең салар аузыма ақынсыңдар!

Ақ тілекпен қағылсын сұңқар қанат,
Батасын ал!
Ел деген ақылшың бар.

Біліп тұрмын барлығын дегеніңмен,
Тасып кетпе көпшілік – кемеріңнен,
Өзіңді өзің жеңе алсаң –шын батырсың,
Жеңіс берер кей сәткі шегерінген.

Биіктік пен төмендік байлықта емес,
Адам биік ақылдың кемелінен.

Түп тамырың бұлақтан нәр алғанда,
Туғаны жоқ, тура би саналғанда,
Сүйектері сырқырар іс жасама,
Жетпей –ақ қой жетпесең бар арманға!

Адам болып келгенбіз тіршілікке,
Адам боп қал Бақиға оралғанда!

Өсірген алақанда еркем менің,
Өмірде өлшемі жоқ көркемдерім,
Жүректе руханияттың оты лаулап,
Жұлдыздай жарқырасын ертеңдерің!

Тіліме өлең орап, ақын еткен,
Жалғаған болашаққа желкендерім.

Арманның міндім асау кемесін де,
Жыр- шуақ толқытсам деп белесінде,
Бітірген істен көп-ау бітпегенім,
Желкендер, маған қуат бересің бе?

Ойымды орындамай өле алмаймын,
Өйтуге құқым да жоқ!
Сенесің бе?!

Жалғанған ми, жұлынға өзектерім,
Өсірген түбітіммен көжектерім,
Бірге ойнап ойыныңды, әріп жазып,
Білмеппін өмірімнің тез өткенін.

Мен- бала, сендер – дана.
Ауды уақыт,
Арқаңды тосар келді- ау кезектерің.

Ат жалын тартып, ерге қонғаныңда,
Жаратқан нұрын төксін жолдарыңа,
Бойыңа сана, сезім, саулық беріп,

Білімнің шамы жансын қолдарыңда,
Туған ел тұғырыңа тағын берсін,
Жігіт боп кәмелетке толғаныңда!

Немерелерім -- Сағыныш пен Дәулеттің
тұңғыш жыр кітапшаларының тұсаукесері

Жыр тамшысы!
Не деген мөлдір еді!
Көгілдірдей көздерде мөлдіреді,
Күн сәулесін жетіге жіктеп беріп,

Кемпірқосақ тілінде сендіреді.
Өзен, көлден табылмас тазалықпен,
«Сағыныш сазы» -- қызым елжіреді,

Тура жол жүр піріңе сыйынып ап,
Бекерлікке тұйғындай құйылып ақ!
Күл- қоқыстың байқалмас тозаңдары,
Былғамасын жолыңды жиылып ап.

...Ақын болу ешкімге міндетті емес,
Нағыз Адам боп жүру – қиынырақ!

« Ақындық қияғы» боп туылғаным,
Дәулетім, ақ қайнардай буырқандың,
Бір шамды сыйлық еттің жан әкеңе,
Жаным жалын!

Қанымда дуылдадың,
«Елім, елім!» деп мәңгі алаулаңдар,
Сол ниеттің көрмейін суынғанын!

Тұмар тақтым бойыңа ұлағаттан:
Сөз қалмасын ізіңде жылап аққан,
Сәуле жақын жүргенде көлеңкең зор,
Жақсылық пен жамандық бір-ақ аттам.

Табандының жолы тас, құз, қиялы,
Қияқтарым, қорғайды ақыл-қалқан.

Шашу шашты Жыр- патша қазынадан,
Өлең өнер жүректі, назы да арман,
Қазақ деген ел біреу, ұлы өзегің,
Ақындық рух халқынан азық алған!

...Екі көзі жауласқан адам- пенде,
Жыр - жүректі айырмас қозылардан.

Жыр тамшысы бұлаққа ұласқанда,
Арман- қанат қағылсын жыр- аспанда,
Ақындыққа жасаған қадамдарың,
Тәй- тәй басып, соқпақпен қыр асқанда.

«Мен Ғұмар мен Керімге ұрпақпын!» деп,
Мақтан етші «кімсің?» деп сұрасқанда.

Ау, ақ келін, ақ келін,
Еліне қонған бақ келін.
Айдынын тапқан аққудай,
Адаспастан тапты елін.

Әр сөзімді ойлап бақ,
Ақ жүзіңді қаймақтап.
Бетіңді ашып берейін,
Ел-жұртыңа айғақтап.

Ағайын – сенің өрісің,
Есіңде ұста тегісін.
Сыйласа білсең, ел жомарт,
Жүрер жерің кеңісін.

Қадірің артса еліңе,
Өмірде осы жеңісің,
Көпшілікке бір сәлем!

Сен түскен елдің баласы,
Киелі, сыйлы, данасы.
90-нан асқан бабаңның,
Келбетіне қарашы.

Тамыры терең бәйтерек,
Табылар ақыл қай керек,
Ғасырмен құрдас, қастерлі,
Сүлеймен, Нұрмат, Шерім мен,

Сендерді тапқан аналар –
Қорғаның болар паналар.
Кеудемен елін емізіп,
Өрбіткен өркен, даналар.

Ақылшың, досың саналар.
Патшаға да, ханға да,
Теберік, әулие саналар.
Бейсенкүл, Сейсе, Гүлбаһрам,

Кісі есігі мұз болар,
Толмаса көңілі сыз болар.
Жаныңның төсе жылуын,
Өртенсін көңіл қызғанар.

Туғаныңа теңесең,
Шуағыңа бөлесең,
Аттаған алтын босағаң,
Өзің бір өгей демесең,

Шыңдайтын өмір шабысын,
Атаңның қонған бағысың.
Алғыспен қайтар алдыңа,
Әр қимылың, нақ ісің,

Кес-кестеме көлбеңдеп,
Ақ сайтан мейлі шақырсын,
Қол сілтеме ербеңдеп,
Атан нар мейлі бақырсын.

Атаңа перзент, сәбисің,
Не десе, келін, «мақұлсың»,
Қайын атаңа бір сәлем!

Әулетінің айдары,
Мінезі жібек, жайдары,
Жол таппай тұрса жамағат,
Сөздерді табар қайдағы.

Иіліп сәлем беретін,
Қырдағы мен сайдағы,
Егіз қозы секілді,
Бегалы мен Шералы,

Қайсары мен Қайбары,
Мәдәлі мен Серіктей,
Қайнағаларға бір сәлем.

Тілегің таза, тұп-тұнық,
Дұшпаныңды бұқтырып,
Түйдек те түйдек мақтасам,
Шаштары кетсін тік тұрып.

Жымиғаны жарасқан,
Жылуы нұрмен таласқан,
Келін де болу мықтылық.

Әйелдің туған баласы,
Адамның көп-ау аласы.
Қызғаныш деген сезім бар,
Жазылмай жүрген жарасы,

Тар ішті оттай күйдіріп,
Қауызға жанын сыйдырып,
Жарқылдап әркез қарашы.

Баласындай кептердің,
Ақ келін, бізге тап келдің.
Кимешек киген қарттардай,
Көне болам деп келдің,

Келін алып, қыз беріп.
Ене болам деп келдің.
Жәмилә мен Шарипа,
Магида енеңе бір сәлем!

Зәуре, Орал, Зияда,
Балаш. Несіп, Құралай,
Әлмира, Дана, Гүлзира,
Зәбира әпкеңе бір сәлем!

Жанары шоқтай жайнаған,
Ұлан деген қайнағаң.
Келін боп түскен аяққа,
Құтты қадам ойлаған.

Жиылып аймақ, ағайын,
Тойбасшы етіп сайлаған,
Молдан ағаңа бір сәлем!

Көлгірсіп келіп үйіңе,
«Қамқоршы» болып күйіңе,
У шашып жүрер жолдас бар,
Ұқсайтын қара бүйіге.

Жүрекке жақын жалғас бар,
Жақсылыққа жол бастар,
Қарсы алма, келін, түйіле,
Ұлықбек, Алмат,Мұратқа,

Жамбыл, Арман, Саматқа,
Бір сәлем етші иіле!

Көп сенде қайын ағалар,
Ыстық, суық күндерде,
Бауырына сағалар,
Қайрат, Алмас, Сұңғатқа,

Асқар, Марат, Талғатқа,
Дәулетке де бір сәлем.

Атына заты ұйқасқан,
Сыйлай білсең, сыйласқан,
Пейілі кең, салған төқсектей,
Сөз сөйлемес өсектей,

Су түбінде асыл тас,
Не жетерсің, не жетпей,
Қымбатты Айман-Шолпан мен,
Ақбөпе, Айгүл, Ләззатқа,

Жақындығы әпкеңдей,
Жақсылығы әкеңдей,
Шынарбек, Тельман, Дүзелбай,
Руслан, Елемес, Бауыржан,

Тату болса абысын,
Тасиды тапқан табысың.
Дастарханда дауласып,
Дүр сілкінсең тағы сын.

Шашылып жүрсең тарыдай,
Жем етпей дұшпан неғылсын?!
Сәуле,Күләш, Жансұлу,
Жеңіс, Венера, Рыскүлге,

Дания, Гүлзира, Қаламқас,
Роза, Бақыт, Бибігүл,
Абысындарға бір сәлем!

Осы үйдің жиені,
Жиендер болар киелі.
Шаң тигізбей әлпештеп,
Нағашы жұрты сүйеді.

Ыстығы мен суыққа,
Бір тоңып, бірге күйеді.
Ұлықбекке бір сәлем!

Оу, төрешім-бөлешім,
Бөлең үшін өлесің,
Кентай,Кешу, Шыңғысты,
Не үшін жақсы көресің?

Дәулет, Талғат, Ерікке,
Сүйінбай, Рая, Бақытқа,
Иіліп сәлем бересің!

Ау, жас келін, жас келін,
Құлағыңды тос келін.
Алдыңа түсті бөкектеп,
Қадіріме жетед деп,

Ақбөкендей жосты елің.
Бөлелердің үлкені –
Ақсақалға бір сәлем!

Аққудай пейілі, киелі,
Айтқанда сөзі жүйелі.
Құдіретті сөздің маржанын,
Мамырлатқан тиегі.

Домбыра, жырмен бет ашқан,
Маған да келін, бір сәлем!

Еліңнің қызыл гүлі едің,
Бейімделсін жүрегің.

Тамырлап, өркен жаятын,
Осы ел-сенің шын елің.
Көп тарта берсең төркінге,
Тоқтамас баста бөркің де.

Тырнақты еттен айырып,
Бөлсең де, келін, еркіңде.
Сенімен сәні кіреді,
Адамы түгіл жердің де.

Кішіге ізет көрсетсең,
Ашылар гүлдей көркің де.
Мәлік, Бека, Нұрланға,
Әлібек, Диас, Азамат,

Қайындарға бір сәлем!
Сағыныш, Жанел,Аружан,
Айнұр,Мерей, Мадина,
Қайынсіңлілерге бір сәлем!

Даусы естілген қырқадан,
Ансамбльде шырқаған.
Артист деген атаққа,
Жақындаған бір қадам,

Халқымыздың ұлысы,
Уақыттың қылышы,
Қара түнмен жарыста,
Озған шуақ тынысы –

Қыдыр бабам келген күн,
Жерден сезім өнген күн,
Ескі жылмен қоштасып,
Жаңа жылым енген күн –

Барқыт – дала керілген,
Құлын босап желіден,
Самарқанның көк тасы,
Қорғасындай еріген –

Төрт түлігім төлдеген,
Іс жатпайтын көлденең,
Бүршік жарған ағаштар,
Ақ жауынға шөлдеген –

Күннің тәжі алаулап,
Көк әлемде жалаулап,
Күмбір-күмбір күлгенде,
Күлкі ұшқан тараулап –

Өкпе-назды кешірген,
Пәк сезімнен есілген,
Алтыбақан тербеліп,
Мәртебемді өсірген –

Жүрек сырын бөліскен,
Сәлемдесіп көріскен,
Жақсы тілек бағыштап,
Сый-сияпат беріскен –

Наурыз келген қастермен:
Жеті дәннен ас берген,
Жеті атама бағыштап,
Жеті жұртқа бас берген –

Тіршіліктің тынысы,
Елдің дәулет, ырысы,
Құтты болсын наурыз той,
Ұлы тойдың ұлысы!

Қайта құру қаулысын,
Қауыздау еткен Наурызым.
Ынтымақты ауыл үшін,
Өкпелескен көңілді,

Бауырластырған даумысың?
Наурызым, есен-саумысың?!

Бабадан мұра-жыл басы,
Көк бүршіктен сырғасы,
Ақ қардан сүтті жылғасы,
Бойжеткен ару-қыз Наурыз,

Қылықсыз бекер тұрмашы,
Қолыңды нұрға бұлғашы.

Жылжыған жылдың шеңбері,
Түн менен күнді теңгерді.
Шуақ бір сүйіп белдерді,
Сұр бұлт мінген Көк аспан,

Ақ жауынды өңгерді.
Күн – сұлу көзін төңкерді.

Жарықтау жанып жұлдызы,
Жаңалап көйлек ұл-қызы,
Жаңарып келіп жыл құсы,
Сылқылдай ақты арықтан,

Тіршіліктің күлкісі,
Жасылданған түр-түсі.

Ата салтын теңеген,
Жаңа жылым – көреген.
Жас өмір басы-берекем,
Тіршіліктен өрілсін,

Босағаң, уық, керегең,
Тілім, ділім, мерекем.

Ағарып атса екен деп құба таңың,
Өзімді жақсы үмітпен жұбатамын.
Кәмелет жасқа толып, о дариға-ай,
Қыз шіркін табады екен шын отанын.

Бауырымнан түлеп ұшқан балапаным,
Өзіңді қимай-қимай ұзатымын.

Кешедей ақ бесікті тербеткенім,
Дәл кеше қаз-қаз тұрып, еңбектедің.
Барасың бауырымнан ұзатылып,
Қызым-ау, осы ма екен бойжеткенің,

Таптың ба сыңарыңды, сырсандығым.
Кигізіп үш жұртыңа той шекпенін?!

Тағдырың оңғарсыншы қадамыңды,
Естиін ләйім ылғи мадағыңды.
Бақыт-құс көтерілер қос қанатпен,
Бұзбасын ешкім осы одағыңды.

Ұлымды екеу еткен осы тойға,
Ақ сүтін берген анаң тоба қылды.

Деп бүгін жырдан шашу шашайық та,
Бәріміз бірге енейік ғажайыпқа.
Бірілгін екі жастың берсін тағдыр,
Тілекті бір арнаға қосайық та.

Той тойлап, той жасаңыз өзіңіз де,
Шампан мен ақ арақты ашайық та!

Сезімің аққу құстай дара болсын,
Достарың шым негізді қала болсын.
Тіршілік тамырланар ұрпағымен,
Үйіңе елін сүйер бала толсын.

Махаббат – киелі ұғым Қыдыры бар,
Жас отау, жүрер жолың сара болсын.

50 жасқа толысып, кемелдендің Ақ көке,
Өнер жарыс ішінен бәйге ұтқан нақ жеке.
Тіленші мен Адайға екеуміз де немере,
Біріміз-ет, біріміз-сүйек болмай немене?

Отыз жыл өнер төрінде өркендедің, өрбідің,
Еліңе болдың елеулі ұл, шапағатын көр бүгін.
Жирендіріп жаманнан, жақсылық жолын ойладың,
Халқыңмен бірге күйініп, бір күліп, бірге тойладың.

Жүзден жүйрік шыққанда, мыңнан тұлпар жаралған,
Абайы бар Зердедей, Айдай анаң-нәр алған.
Сегізі емес, жігіттің сексен қыры өзіңде,
Рухы бай, сом тұлғаң тұнған сырлы сезімге.

Аристократ, Годар боп аттадың өнер есігін,
Фердинанд, Ғани, Сәкен деп өзгерді тағы есімің.
Юлий Цезарь, Жарасбай, Абылайхан, Сырым, Данияр,
Арманы болдың Еңлік пен Қаракөз, Жібек, Шұғаның.

Теңізге бермес бұлақ бар, тұнықтығы ғажайып,
Тыным бермес сұрақтар қалмасыншы азайып.
Жанынан аспай жылуы, тек байлық армандаған бар,
Жер-анаға жүк болып, жүрекке жалғанбағандар.

Тағдырдан Сізді тілеген анаңа ауыр күндердің,
Аяулы арман мұратты үмітін ақтап үлгердің.
Дәл қазір елің саялы бәйтерексің десе дер,
Ардақты аға, кемеңгер ақсақал болып өсе бер.

Келбеті заман –дәуірдің,
Шоқтығы ылғи тәуірдің,
Асына келдік, ағайын,
Ақсақал деген тау-ұлдың.

Жыл өтті жылжып өзіңсіз,
Сені іздеп, көке, ауырдым.

Тектіден туар тектілік,
Ептіден туар ептілік,
Зәуре анаңды таниды,
Өзіңді білер көпшілік.

Қазына қартқа жеттің –ау,
Бесікте ата боп жүріп.

Дәуірдің қосып арасын,
Даңқты ұққан дарасың,

Төебиді тірілтіп,
Тілдестірген ағасың,
Абайдың жанын түсініп,
Таныттың Әбіш баласын.

«Тірілттің» жүздеп өмірді,
Өсірдің рухпен көңілді,
Сен берген санаттылықтан,
Азғындық сезім жеңілді.

Тәрбие үйі –театр,
Тұғыр деп білді сенімді.

Өнердің жарық жұлдызы,
Өлмейтіндердің жыл құсы,
еске алып тұрмыз жиылып,
сағынтып кәусар күлкісі.

Қабыл болсын ниетің,
Әсия, Алтай –ұл- қызы. 15.06.2014 ж.

Көтеріп көңіл дауылын,
Көлдетіп көздің жауынын,
Қоштаспай кеттің арадан,
О дүниеге, бауырым.

Жаныңа пейіш болғай да,
Иті жоқ жаңа ауылың.

Дүние фәни жалған-ай,
Кімдерге опа болған-ай.
Бір туып, бір жүрмейтін,
Тіршілік заңы тар қалай?

Сапарда соңғы қоштаспай,
Бір арман іште қалғн-ай.

Сен жоқсың, орның ойылды,
Аласарттың бойымды.
Тойласақ өстіп болмай ма,
70 жылдық тойыңды.

Мәдинаңның қасына,
Құлпытасың қойылды.

Көтерген жүктің ауырын,
Анамдай болған бауырым.
Тіленші бидің әулеті,
Жоқтайды көңіл сауығын.

Ізің боп қалды Талғатың,
Дәулет пен Ұлық-тау ұлың.

Әр нәрсенің парқы бар,
Орныңды кім бар толтырар.

Бала мінез күлкіңнен,
Ақ көңілің жарқырар.
Өзіңді іздер Рабиғаң,
Шағала Зәурең шарқ ұрар.

Бітпейді-ай, әпке, жоқтауым,
Керек-ау, бірақ, тоқтауым.
Шашылып жүрсе сағыныш,
Сабыр мен ойға топтауым.

Рухың жүрсін жәннәтта,
Қол жайып тілер көп қауым.

Жеттің бе әке-шешең, ата-енеңе,
Мәдинаң «ақ мамам» деп көтере ме?
Қайсар мен Қайбар, Серік бауырларың,
Жұмақтың жұлдыз гүлін әпере ме?

Тіршілік өтіп жатыр ағымдағы,
Өткен күн бір бұрылмай сағымданды.
О, әпке, сезесің бе, сезбейсің бе,
Бір гүлім солып қалды бағымдағы.

Жыл өтті арамыздан бөлінгелі,
Естелік екі араны желімдеді.
Күтіп жүр Зәуреш, Ардақ, Шұғылаң мен,
Жанияң, Сағыныш пен еліңдегі.

Жеттің бе қайын жұрт пен төркініңе,
Серік пен Қайсар, Қайбар желпіді ме?
Ата-енең, әке-шешең, бауыр, әжең,
Қауышып, иман нұрға елтідің бе?

Ізіңмен жүрген адам адаспайды,
Әділет ысырмай ма оғаш жайды.
Жатталып жүректерде жүрмегеннің –
Он таққа отырса да бағы аспайды.

Азамат болсын сіздей бөрікті адам,
Дауылға қарсы тұрар қорықпаған.
Қиынды қиыстырар құдірет бар,
Шын мерген бос қайтпайды жорықтардан.

60-та келі қапты асқаралы,
60 жас қайта бастар жас баланы.

Жәмилә жеңешеммен басқарарсыз,
Үлке-ен бір жанұялық астананы.

Әлмира, Асқар, Артур, Айгүлдерің,
Өмірдің мейрам еткен жәй күндерін.
Балаң да, бауырың да, жаның да үйде,
Өткен күн бақсыз демес-әй кімде кім!

60 жас теңізі ме кемеңгердің,
Теңізде ақ кемені сенен көрдім.
Саналы сөз бен әзіл қатар өрбіп,
Парасат көшіндей-ау жүрген жерің.

Шаршасам арқа тіреп сүйенерім,
Шатыстың жібін шешіп жүйелерім.
Ақкөңіл жалбыраған пейлің үшін,
Көтеріп төбесіне сүйеді елің.

Жаныңа серік болған Магиданың,
Нәп-нәзік тұнып тұрған табиғаты.
Абысын-ажын, туыс арасында,
Секілді жиынтығы қағиданың.

60-тың асқарына шыққан аға,
Айдары биіктелген жұрттан аға.
Асығы алшасынан тұрғаннан соң,
Сақасын бәс тіккеннің ұтқан аға.

Тұғырда Дана, Сұңғат, Армандарың,
Тағдырдың емдегендей салған дағын.
Бесікке тиген арқа табыт көрер,
Ағажан, қалар дейсің жалғанда кім?

Қалады жақсы-жаман естеліктер,
Өткенге ой жіберіп, ескеріп көр.
Қашпаймыз тағдыр жазған пешенеден,
Әйтпесе, енді 60 жыл кеш келіп көр.

Болғанда ауызбірлік бақ келеді,
Әулетке ынтымақтан қақ шегені.
Шын сүйіп, аңсайтындар көп болғай да,
Тірліктен осы-ау, аға, нақ керегі.

Ләйім да ортаймасын мәрттілігің,
Көп болғай тіршілікте сәтті күнің.
Жанна мен Мәлік, Диас, Диананың,
Өмірде сезініп өт тәттілігін.

Қайсар деп қойды атыңды,
Көрсем деп сенен батылды,
Кенже ұл –Керім көп көріп,
Кіреуке өмір, қатулы.

Айдай әжең армандап,
Қойнына салған батыры!

Соғылған өмір балғасын,
Ата мен әке жалғасын,
Айдай әжең емізді,
Қойдың сүтін қорғасын,

Анаңды айттың атымен,
Әженің ұлы болғасын.

Шәрипаң келді келін боп,
Анаңа серік, сенім боп,
Қайрат, Алмас, Алмат пен,
Берік, Самат төлің боп.

Гүлзира мен Ақбөпең,
Қызыр қонар төрің боп.

50-ге келіп ерледің,
Өнерді өріп терледің,
Түйін түйіп темірден,
Сәулетте жолды бермедің,

Тіленші бидің ұрпағы,
Биікке қанат сермедің.

Жарты ғасыр асқанда,
60-қа қадам басқанда,
Өлеңнен өріп өлмес гүл,
Қоңырау еттім аспанға,

Құтты жас боп мың жаса,
Атыңа сай боп жасқанба!

Пайғамбар жасын жағалап,
Жылдарды оймен тағалап.
55- келіпсіз,
Уақыттың дәмін бағалап.

Жеті перзент, немерең,
Жалғасың емей, неменең?
Көңілінде елдің жасайды,
Жақсылық істер жебеген.

Жеңешемнің қасында,
Оранып жылу, жасылға,
Рахатын көріп ұл-қыздың,

Ризалық күтсең Серіктен,
Өшпесін аты Берікпен,
Кеткені қыршын, ұрпақсыз,
Өзегімді еріткен

Болғанда тегің асылдан,
Кетпесін бағың басыңнан,
Екі еседей өмір сүр,
Дәл бүгінгі жасыңнан.

Мың тоғыз жүз... 3... 7...
Сырғақ бәрі!
Адам қолдан жасады сырқаттарды!
«Халық жауы» атанып кенже Керім,

«Жау» ағасы Нұрмат пен Шерімін де,
Сейсе менен Зылиха келінін де,
Қудалады қу заман без тергізіп,
Мұрша бермей күлуге, керілуге.

Жетімдерді жұбатар лебі де жоқ,
Жұмыс та жоқ, нан табар себі де жоқ,
Айдай ана – жұбайы Тіленшінің,
Құралсам деп тіледі шегі де жоқ.

Қабыл болып Алладан сұранғаны,
Сүлейменнен қыз көріп, құралғаны!
Құралайы қамалдан ап шыққандай,
Қайырбар мен Қайсар кеп ұрандады.

Гүлім деді әжесі, күнім деді,
Түнек күннің әп –сәтте түрілгені!
...Құралайдан Ықылас,Құрас, Талғат,
Ұлжан, Гүлжан,Ботакөз гүлін өрді.

Көз ашып туғанымды көрген әпкем,
«Жаным» деп алғаш сезім берген әпкем,
Шуынан шомылмаған шарананы,
Сүйгіштеп, биіктеткен жерден әпкем.

Ертелеу кетіп қалдың арамыздан,
Төркінің айырылды сара қыздан,
Жәннәтта жаның жүрсін, иманды бол,
Дұғаңыз үзілмесін бала, қыздан.

Уақыт-толқын қуалып бірін-бірі,
Адамның да өзгерді бүгін түрі.
Сырт-сырт еткен секундтың сиқырынан,
Сомдалады-ау өмірдің ғасыр, жылы.

5 жыл өтті арадан бөлінгелі,
5 жыл өтті - дидарың көрінбеді.
Қайнап жатқан өмірге ой тастайды,
Магидамен суретің төріңдегі.

Шешім таппай, айыр жол тоқтатқанда,
Көке, сені уақыт жоқтатқанда,
Қалай шешер еді деп жоқ іздейміз,
Өзің істің басында боп жатқанда.

Ұрпағыңа беріліп қасиетің,
Мәңгі жасап келеді өсиетің.
Озған өмір іздерін қастерлейтін,
Біз рухани толқынбыз бас иетін.

70-іңді біз бүгін тойласақ-шы,
Мұндай заман болар деп ойласақ-шы.
Әмір келсе Алладан, амал бар ма,
Амал болса құс-қанат байласақ-шы.

Ақкөңілім, ақылдым, алдаспаным,
Аңыз болды әр сөзің, әр дастаның,
Мәңгі тірі рухыңа тағзым етіп,
Ас береді ұл- қызың, жалғастарың.

Тарихқа бір сәт қараңыз;
Өткен күннің бәрі аңыз.
Топырақтан жаралып,
Топыраққа барамыз.

Жел бесік пен жер бесік,
Өмір-ау деген арамыз.

Сырт-сырт соғып сағаты,
Сырғиды Уақыт табаны,
Өмір өзен толқыны,
Ұрғылайды жағаны.

Бесікке тиген арқамыз,
Табыттың шаңын қағады.

Мінезі жібек жайдары,
Тіленші бидің айдары,
Жол таппай кісі тұрғанда,
Сөздерді табар қайдағы.

Еске алып, елі ас берген,
Ардақтаған Қайбары.

Бүгінде 70 кезекте,
Тойланды деп есепте.
Бөлек өткен бес жылда,
Ойлады деп есепте.

Істерің жатыр жаңғырып,
Кірмейсің жоқтық есепке.

Үкілеп өскен ұл едің,
Бергендей Аллам тілегін.
Ұл-қызың, туыс, Мәгидаң,
Өзіңмен қосқан жүрегін.

Сондықтан, көке, өзіңді,
Тірі деп мәңгі білемін.

Жұмақтан болсын орының,
Өмірден қайтсын толымың.
Қорғаушы рухы өзің бол,
Ұл-қызың жүрген жолының.

Қабыл болсын ниеті,
Жайылған халық қолының.

Көгершін көңіл, сезімі аққу жан ағам,
Ақ сәуле сынды жеті түс нұрдан жараған.
Мейірі теңіз, рухы да егіз Серігім,
От алсын сенен мейірмен саған қараған.

Адамға адам қонақ-ау мына жалғанда,
Іздеймін сені қанатым ойдан талғанда.
Тіріңде от ең, бүгінде шоққа айналдың,
Рухыңмен қуат берсеңші бізге тоңғанда.

Жомартым менің, жүрегін жұлып бере алған,
Күтті ме сені жұмақтың жұмсақ төрі алдан.
Арысым менің, темірді түйген шеберім,
Кім сендей сазбен көңілдің күйін өре алған?!

Көп болса екен шебер қол сендей бал тамған,
Сүйерхан сынды «Бәйтерек» жібін тарта алған.
Көмештің кәусар бұлағы едің бұрханған,
Өссе екен көп гүл сен өткен іздің артынан.

Ай менен Шолпан жұлдыздай,
Киелі бөрік-құндыздай,
Бірінен бірі аумаған,
Қасиеті қаулаған,

Тауыпты анам бір сәтте,
Айман-Шолпан нұр қызды-ай!

О, менің Айман-асқарым,
Бірге өтті балғын жас шағың,
Сыбырлап айтар сырың-ай,
Пейіліңнің тұнығы-ай!

Жай оғы жанса күркіреп,
Өзіңсің тірер аспаным.

Шолпаным, менің Шолпаным,
Дауылдан қашар қорқағым.
Жаны таза, дарханым,
Сүйеніші арқамның,

Ақ сәулесін шашатын,
Ақ тілеуі ортаның.

Сияқты еді-ау алыста,
Жетіп те қапты-ау 60-та.
Нәзік те болса нарсыңдар,
Бәрінен қымбат жансыңдар,

Әкенің мінген тізесін,
Шекер мен тәтті балсыңдар.

Толысқан жасқа келдіңдер,
Құрметін елдің көрдіңдер.
Ақ нұрымен Алланың,
Гүлдеп, өсіп, өндіңдер.

Кекіл шашың қатайып,
Аналық күйге ендіңдер.

Өмір-өзен тартыста,
Жету де арман 60-қа.
Жан-жарларың ту болсын,
Ұрпағың өсіп ну болсын.

Қазыналы қарттықта,
Жүріңдер ұқсап нар қызға.

Кезекпен келер күндер-ай,
Кім білмес екен, кімдер-ай!
Жер кіндігін жалғаған,
Таң Шолпан, Айлы түндер-ай!

Үлкенге үрдіс, дәнекер,
Табиғи дәрусіңдер-ай.

Тілегім көп-ау көз жетпес.
Сендердің орындарыңды,
Жаһанда ешкім өзгертпес.
Жетіңдер жүзге жұптанып,

Қияқ қара мұрты бар,
Қарлығаштай жылтылдар,
Аты Тельман болғанмен,
Қазақ деген ұлты бар.

70 жасқа келсе де,
Спортсмен тұрқы бар.

Очкиі бар көзінде,
Мөр басылар сөзінде,
Ән салудан хабарсыз,
Бірақ, биші сезімде,

Еңбекпен егіз жаралған,
Тұрқы толған төзімге.

Әр істі терең байыптайды,
Жалқауларды айыптайды,
Жанына жақын жүргенді,
Тәртібіне лайықтайды.

Не айтса да сене бер,
Бір өтірік айтпайды.

Жігіттік жастан өттіңіз,
Мерейлі шаққа жеттіңіз,
Бибігүл, Сәуле, Мұрат деп,
Талай терді төктіңіз,

Рахат көріп ұл- қыздан,
Алыңыз енді кө-ө-п тыныс.

Бір үйдің жасыл байрағы,
Айтылар сөздің байламы.
Көтеріп көкке құрметтер,
Қайнардың түгел жайдағы.

Тотыдайын таранса,
Қыз-Жібектей жайнады.
Әзілден-әзіл жарасса,
Сөздерді табар қайдағы.

Көңілден-көңіл нәр алса,
Сандуғаштай сайрайды.

50-ге келіп қыз Жанат,
Күліп тұр күндей жайдары.

Әмірі сол бұл уақыттың,
Тауыпты Жанат Бақытын.
Өркендеп Медеу, Перизат,
Өсірді өмір шабытын.

Бесікке салып Сабырды,
Іздеген жоғы табылды.
Ән туып күміс көмейде,
«Арманым өзің» демей ме?

Білеу боп туған біреуді
Әруақтар қолдап, жебей ме?
Содан соң тапқан Бейбітің,
Күн менен Айың емей не?

Жылдардан жылдар озады,
Дүние-тас бәрі - тозады.
Жансерік, болған жездекем
Баянды болып бақтарың,

Ұл-қызың, туыс, ел-жұрттың,
Мақтаны болсын аттарың.
Жамандық көрме жалғанда,
Қалғанша түсіп жақтарың.

Айналып ой-сананың елесіне,
Өтті ме балғын шағың Көмешіңде.
Қуыршақ бірге ойнаған қыздар қайда,
Жылдардың жасырынды-ау белесіне.

Қыз Жібек көші қайда сахналы,
Периге жырлап айтып бересің бе?

Қаракөк сиқымдардың санатысың,
Өнерде көк жұлдыздай жанатынсың.
Қисса мен жырды жаттап өскен едің,
Бишінің деңгейі бар талантысың.

Арманын алға жалғап ата-ананың,
Көмештің Қайнар барған қанатысың.

Қайнардың бақ гүліндей жайнадың ба?
Жел есіп Елекеңмен айдарыңда.
Кешегі елік қызы Сейсе анамның,
Үш перзент тапқан жанға айналдың ба?

Жалғыз-ақ қарындасы Керекеңнің,
Бақ туын шаңыраққа байладың ба?

Өзара арадасқан жақындасты.
Жүйелі сөзің қандай, сезім қандай,
Айтылған уәжіңе мақұлдасты.
Сағынған үш жұртыңның жұрағаты,

Сабыр мен Жанат қандай, Бақыт қандай?!
Бейбіт пен Перизатың атқан таңдай.
Медеуің демеу, сүйеу, демің болсын,
Сыйласын тәттілікті шекер-балдай.

Деніңе саулық берсін, басыңа-бақ,
Бұл тағдыр сыйласыншы ашық маңдай.

60-ң құтты, бақты, сәтті болсын,
Өмірің бұдан соң да тәтті болсын.
«Әумин» деп қол жаялық ау, ағайын,
Тұғырдың бекемдігі қатты болсын.

Немере, шөберелер үйге толып,
Қолыңа қызыры бар келін қонсын.

Жарасар қай бейнеге теңесем мен,
Айналдым алтын жүрек жеңешемнен.
Қанатты періштедей пейіліңе,
Хор қызы қарайды ма терезеңнен?!

Ұлылық деген ұғым – кішілік деп,
Бар әйел үйренбейді неге сенен?!

Тіленші би рухынан жаралдың ба?
Әулетке аруана боп оралдың ба?
Осылай жап-жас болып жүргендігің,
Қыздарды сыйлағаннан жоралғыңда.

Таранған 60-ында тоты көрдім,
Тоты боп жүре берші ел алдында.

Магида, Галя, кейде Майда дейміз,
Өзіңдей қазақ-келін қайда дейміз.
Жасайсың жоқтан барды, бардан-жұмақ,
Барын да ұқсатпайды-ау олақ кей қыз.

Жетсең де асқар жасқа келіндейсің,
Паспортта айтылған жас жай ма дейміз.

Дана мен Жанна, Сұңғат, Армандарың,
Бүгіннен ертеңгіге жалғанғаның.
Кешегі Қайбар көкем, Сұңқар ұлың,
Айғақтар бұл фәнидің жалғандығын.

Мәлік пен Диас, Мәди, Ғалымжаның,
Жасасын қиял күннің қалғандарын.

Жұғысты болсын көңіл желбіреген.
Мың жаса аясында ұрпағыңның,
Лұқпанның саз өмірін мен тілегем.
Сібірдің балмұздағы, бал жеңешем,

Ат жалын Мәди тартты, сүрінбесін,
Тұлпардың шайқалғаны білінбесін.
Ләйім ұлылардың рухы қолдап,
Мұхтардай дара ақынның үнін берсін.

Тек қана Тіленшиндердің баласы емес,
Таласып бүкіл қазақ ұлым десін.

Бүгінгі жеткен 60-ың,
Бауырым, сенің талтүсің.
Берсінші тағдыр сыйымен,
Дәл осындай жартысын.

Қасиет сүйер халқыңа,
Қастерлі болған нар мүсін.

Үш мүшел бұрын мамырда,
Қайысқан жан мен қабырға
Жан анаң кетіп келмеске,
Нәр берген жігер, сабырға.

Нәзира анаң өмірін,
Қосты екен деп қабылда.

Қиындық көрдің – шынықтың,
Кәусарды тағы тұныттың.
Жүрекпен көріп үйрендің,
Ар жағын жабық құлыптың.

Ларисамен жұптасып,
Жалғыздық дертін ұмыттың.

Өсіп-өндің бүрледің,
Жігердің отын үрледің.
Отан-анаң күш беріп,
Алаулап күн мен түндерің.

Нұрыңды шаштың халқыңа,
Бекерге өмір сүрмедің.

Түндігі түннің түрілді,
Көбейтті тағдыр нұрыңды.
Өміріңе жалғапты,
Рустамдай рухты бір ұлды.

Қалдырған бір гүл ізіне,
Естейміз біз тай-бурылды.

Нәзира мамаң жаңғырды.
Сұлтан, Дария, Мәриям,
Ұл-қызың өсті сан қырлы,
Шошан атам ұрпағы,

Гүлденді басқан іздерің,
Жемісті болды күздерің.
Оты жанған жүректен,
Иманды болды жүздерің.

Мың жаса әрбір ісіңмен,
Жүз жылдай болсын жүз демің.

50 дей ме?
50 –ге кеп қалдың ба?
Екі өңгеріп 25 көкпарын да?
Жүруші едің көрінер –көрінбес боп,

Алмас, Алмат аттарын қойған да мен,
Арман кездің арқырап Айдан төмен,
Серік, Қайбар, Қайсардың мойнында өссем,
Лауазымым кем болсын қайдан төмен!

50 деген – үш 15 аздап асқан,
Жетеді ме от жүрек маздамастан!
Саған жеткен 50 –дің жемісіне,
Күз қызығып, жәннәтті жаз таласқан.

Үйге еніп Венера – таң шолпаны,
Жұлдызай мен Айсәулежан қонғаны!
Қандай ғажап қанатты ат мінетін,
Бір Азамат үйіңде бар болғаны!

Марат құдаң бастаған Бақытжан бар,
Кімнің болсын көңілін табатын нар!
Екі қызың кеңейтті өрісіңді,
Енді келсін Сиқымды табатындар.

Қайсар әкең, Шәрипа анаң – кие,
Рухы тірі, рухтарды мәңгі сүйе!
Құтты болсын 50 жас,
мың жасай бер,

Қыз қыдырың – Гүлзира, Ақбөпешің,
Қыдыр – қызды көтерер бақ төбесің!
Ата болған түріңнен айналайын,

Тарихта тәлім аты бар,
Фараби туған Отырар,
Шаханов Мұхтар, Шәмші ағам,
Арыстанбабтай оты бар,

Ұлылықтың мекені,
Бас идім саған, Отырар!

Пернебек құда, армысыз!
Ел аман, түгел бармысыз?
Шаңырақ тігіп, той бердің,
Естіген кісі нанғысыз,

Үш жұрттың рухы қолдасын,
Бүгінгің болмас арғысыз.

Жастарға төксін таң нұрын,
Наубайлы болсын тандырың,
Қос аққудай сыйлассын,
Жұптасқан Құрбан алтының,

Құтты болсн тойларың,
Байырғы құда –саңғылым!

Ақбөпе қызды бергенде,
Ғалыммен өмір өргенде,
Төрт ұлмен төрт ту желпіпті,
Құт болып әулет- желкенге.

Төрт шаңырақ тігіліп,
Ата –ене болып өркенде!

Шын бақыт деген –келісім,
Келісім берсін жемісін,
Ең биік тау –босаға,
Беріктігі –жеңісің!

Берейін сабақ, келінім,
Сен енді саңғыл елісің.

Тойың тойға ұлассын,
Ойың ойға бір ассын,
Құрбанжан мен Мәдина,
Өркен жайып, гүл ашсын,

Нағашы әпкең тілегі,
Арманыңды құрассын!

Ғалым Жайлыбайға шағым
Айтайын, Ғалым, шағымды,
Көз алдаған сағымды,
Екі ай болды түсіндім,

Қаламым содан қағынды!
Бүк түсер, не не тік түсер,
Асық- сөз Саған ағылды.

«Жігерге» жеттің жалын боп,
«Жігерге» жеттім арың боп,
Сен таққа мінген бұл кезде,
Қалдым ба қоқыс, шаңың боп?

Он тоғыз жылғы алдану
төсекке таңды залым боп!

Ақындар өлмес қазадан,
Өлер-ау бәлкім назадан,
«Қоғадай шашты едім» деп,
Сендіре ме таз адам?

Аяр тілдің алдауын,
Құтқармас Алла жазадан.

Мен неге мүше болмадым?
Қолқаңа қалай толмадым?
Әбілдә өтті алдаумен,
«Куәлік менде, үйде» деп,

«Жоғалттым,өйт, бүйт, сүйде» деп,
«Съезде қарар күйде...» деп.

Оңтүстік түгел біледі:
Мен болғам оның тірегі,
Алимент- соттан құтқарып,
Мен ұшырған жыр еді.

Баласын салдым бесікке,
Мені алдау қалай жөн еді!?

...Бәлду! Бәрі өтірік!
Отырмын бүгін өкініп,
Босаған етке тұз сепсем,
Тұз босап тұр-ау көпіріп!

...Таңым бар: кімдер, несімен,
Одаққа жеткен секіріп?!

Қаз орғанға семірген,
Ауырдым езген көңілден,
Негізін салған Одақтың,
Ғұмардың ақын тегі –мен,

Мархабат, Нәмет,Тұрысов,
Үш кепіл нөл боп...
Неғып ем?!

Қараби мен Ғұмардың,
Жалғасы, елге тұмармын,
Ата жұртқа ағатын,
Бекіреге сыңармын,

Піл жасаман түймеден,
Бетіме перде кимегем,
Жан туыспен туыстым,
Қан туыс деп сүймегем,

«Бұл –Баян» деуге қорқақтап,
Шықпайсың неге күймеден?

Абайда жоқ куәлік,
Көрсетер елге куә ғып,
Жылан уда дәру бар,
Жүректі емдер туралық,

Мені аттап өткен қағаздар,
Кетпесін отқа туралып!

Қолыңнан келсе көмек бер,
Өксікке өтеу төлеп көр,
Төр тұрмақ тепсе босағаң,
Сүзгіден өтер себептер.

Өкпе-наз айттым өзім деп,
Тау жігіт боп жебеп көр.
Баян Тіленшина, Шымкент
Тел: 8-701-575-35-57

Нүктесін телефонның баса берме,
Апаңмын, ұлы әдептен аса берме
Айтамын айтар болсам айдан анық,
Мен емес өзгеретін таса жерде..

Сенгіштік – кемшілігім өзім білер,
Қорқақ пен мүсәпірге қоса көрме.

Қыз мінез, бірақ, қынды қылыштаймын,
Баж- бұж деп сөз саптасып ұрыспаймын,
Бетіне қарамаймын дүниенің,
Тобықтан төмендерге жұғыспаймын.

Намысқа басын тіккен өрлігім бар,
Қызғалдақ қыз ғұмырын пір ұстаймын.

Семірер қаз орғанға тойғанға емес,
Жанымды жаралайды аяр елес,
Мен мүмкін мүшелікке жарамаспын,
Кім сонда Оңтүстікте Айға шенес??

Мархабат, Нәмет аға, Тұрысовтың,
Кепілі нөл болған ба?!
Берші кеңес.

Жігіттен кемдігі бір пір анамын,
Адалдық «кемшілігім» білгің келсе,
Себебім құлаған мен жылағанның.
Ғұмар мен Қарабидің ұрпағымын,

Бір бейбақ мүсәпірсіп көндірсе де,
Бір көлік құнын алып сендірсе де,
20 жыл алдағанның күйе ізіне,
Ақ ұннан пісіремін күйе күлше,

Одаққа қандай жолмен кім тіркелді?
Ел білсін, күліп алсын кімге күлсе.

Қазақтың бақыты мен жанымысың?
Қаламсап өзегінде қанымысың?
Атыңа сай ақын боп қалыптасшы,
Ұлыстың руханиятқа танымы ұшін.

Оңтүстік –түркі елінің жан –жүрегі,
Қуансын алаш сенің барың үшін.

Белгісін мас адам мен қашағанның,
Таңбалап өзі қойған жасағанның,
Сұрайсың «мен кіммін» деп не себепті,
Көргем жоқ, нендей пікір қоса аламын!?

Одақтың мөрі бар деп өтінген ем,
Таба алар жерімді айтшы, бас адамым.

Негізін бұл Одақтың Ғұмар салған,
Алаштың ардақтысы, ақын, тарлан,
Қасқырға қой бақтырған кезең туып,
Ұрпағы сол Ғұмардың жерде қалған!

... « 4 кітап қосып жаз» деп өтініп ем,
Бір жауап не десең де айтшы, қалқам!

Күлсем-дағы көңілден арылмас мұң,
Мұқағали, мен саған қарындаспын,
Жаным жомарт, халқыммен тамырланғам,
Құйын, дауыл, боранға алдырмаспын.

Қара термен қара өлең соқпақ сыздым,
Қара шыбын ізіме қондырмаспын.

Күн ұясы түнді іздер алыстаған,
Батыс –анам ауылы, таныс маған,
Медресе сап, мыңдаған бала оқытып,
Жігер-күшін қазаққа қарыштаған,

Аманаттап жырының болашағын,
Мені өндірген Ғұмардай арыстаннан!

Мен бұрынғы тірлікте шығыстанмын,
Сөзіне ұйып, жаныммен ұғысқанмын.
Омар Хаям, Рудаки, Фердауси боп,
Ал, астанам –киелі Түркістаным.

Рубаят пен Абайдан өрілдім бе,
Мен солардай мойнымды тік ұстадым.

Солтүстікке қағылған Темірқазық,
Жаратылыс айналар қанат жазып,
Жер өзегін өлеңмен өрер ақын,
Жер тілінде жұлдызға амандасып.

Жұлдыз болғым келеді, Мұқағали,
Құс жолына сен бар деп болам ғашық.

Мен Оңтүстік өлкенің жыр құсымын,
Сайрамсу мен Арыстың күлкісімін,
Қазығұрттың, Тұра мен Қаратаудың
мінезі бар,

Сөйлейтін үлгісімін.
Жаралмаған жан болып күресінге,
Саған тартқан жолсыздық үрдісімін.

Тіріңде неге айтпады дарыныңды!?
Толқытты жан- дүниеңнің халі кімді?
Қазақтың жігітінен бір дос таппай,
Жүрер ең бар болғанда әлі күнгі.

Қызғаншақ, қораз мінез, тауық көздер,
Бірақ та бөле алмады халықыңды!

Ақын деген атым бар,
Азаматтық датым бар,
Тіленшина Баянмын,
Халқыма түгел аянмын,

Достас десең, достасам,
Қастас десең, қастасам,
Неге де болса даярмын.

Басынан өткен неше сын,
Тіленшин Керім көшесін,
Жария етіп газетке,
Ал бүгін кері бөсесің!

Соғысқа қатыспаған деп,
Неміспен атыспаған деп,
Айтқанның ұрдым шешесін!

Дәлелді құжат «өтірік»,
Қызметшің тұр көпіріп!
Тыңдайтын құлақ табамын,

Сол кезде жүрме өкініп.
Әліптің артын бағайын,
Бір жауап айтшы бекініп,
Сөйлеспейік жекіріп.

Өмірі толған күресін,
Ғанидың үзеңгілесін,
Сауатсыздықпен күрескен,
«Ликбезді» қалқам, білесің.

Шымкенттің тұңғыш мектебі –
Жамбылды ашқан бұл есім,
«Өрлеуді» ашқан нұр есім!

Өмірдің татқан ащысын,
Қаз.Кеңес Үкімет басшысын –
Әлішер Бейсенұлымен,
Комсомол жолын құрып ең!

Елді колхоздастырған,
Құтқарған аштық- қасқырдан,
Сен едің, әке, шынымен!

Саяси қуғын амалдан,
Құтылмай «жау» боп қамалған,
Ілияс, Сәкен, Бейімбет,
Керім де жау боп саналған,

От кешіп, мұзға оранған,
Алаштың азаматтарында,
Ел теңдігі –бар арман!

Осипов, Черняевтардан,
Шымкентті аман ап қалған,
ВКП\б\ мүшесі,
Тіленшіұлы бұл Керім,

Дұрыс болар білгенің!
Солардың төккен қанынан,
Өнген- ау мынау дүрмегің!

Айтайын Керім хақында:
Мектеп пен көше атында,
Өндіріс ашқан Курді елі,
Алтын тақты жақында,

Жамбыл мен Шымкент жерінен,
Жүз мектеп ашқан уағында!
Құрметтеу қонар ақылға?!

Ел тарихын білмеген,
Ерлерін көзге ілмеген,
Ойына келген сөзді айтып,
Сүйкей салған тілменен,

Тоғышарларды атайын,
Топан сулы жырменен,
Гүлменен емес, күлменен!

Жас кезде жалын, от болған,
Қарттықта қолқа шоқ болған,
Бола алсақ сондай қанекей!
Әруақтан ұят-ау жоқ қылған!

Кімге не жетпей тұр екен?!
Бұл –әдіс қолдан соқтырған!
Жемқорлық па топ құрған?!

Толқытып теңіз маржанын,
Тілектес таптың қанша мың!
Аяз бен аптап өзгертпес,
Мінезін естеп аршаның,

Жаныңа демеу болды ма,
Күмістей асыл жан- жарың!?

Жан аға, неден торықтың,
Бір басың өнді болып мың!
Қопарып тарих тауларын,
Қаламмен жауһар қорыттың!

Пенделер аңсар жұмаққа,
Тіріңде мың- сан жолықтың!

Бәйдібек бабаң арманын,
Шежіре етіп толғадың,
Бабалар рухын көтеріп,
Биікке бірге самғадың!

Екпін алып сіздерден,
Сол жолды мен де таңдадым.

Әр жұлдыз салған әр ізді,
«Құс жолы» шоғы тәрізді,
Рухани өрнек жаңғыртып,
Жалғармыз санат –дәлізді.

Сүйеніп жанар ағаш та,
Жалындау бірге парыз- ды.

Тасымай бақтан төгіліп,
Күйбеңге қалмай көміліп,
Кәусарлық дәнін еккенсіз,
Нұр соқаға жегіліп,

Рух берді әкем, Бауыржан,
Көрмеген әсті жеңіліп.

Шынайы қандай тілегің –
Бауыржан ұлың –жүрегің,
Азамат жалғап жолыңды,
Нүрилаң бірге жүретін!

Пендені естен тандырып,
Атыңды айтар ән тұнық,
Ұрпағыңмен нұрлансын,
Өмір жолың жаңғырып,

Қазақтың тау, көл, даласы,
Ұмытпасын мәңгілік!