TELEGEI

Home

Асқар таулар аңызы

Эдгар По

Оқылуы: 0%

Жазылымсыз режим: 20-беттен кейін жазылым беті ашылады, әрі қарай әр 10 бет сайын (ең көбі 5 рет).

20 px
1.85
0.30 px
0.95 em

Асқар таулар аңызы

Асқар таулар аңызы

˜rsk‰qqrgxxoqg ˜q

Эдгар По

Новеллалар

ІSBN9965-18-376-7 УДК821.111(73)=03.512.122 ББК84(7Амер-Қаз)7-44 ІSBN9965-18-376-7 УДК821.111(73)=03.512.122 ББК84(7Амер-Қаз)7-44 П37 П37 Пo Эдгар. Асқар таулар аңызы. Нoвeллалар. / Эдгар Пo. Oрыс тілінeн аударған Б.Баймаханов. Астана: Аударма, 2011. – 344 бeт. © “Аударма” баспасы, 2011 © Ә.Қастеев атындағы МӨМ ҚАЗАҚСТАН РЕСПУБЛИКАСЫ МӘДЕНИЕТ МИНИСТРЛІГІНІҢ ТІЛ КОМИТЕТІ “МЕМЛЕКЕТТІК ТІЛДІ ЖӘНЕ ҚАЗАҚСТАН ХАЛҚЫНЫҢ БАСҚА ДА ТІЛДЕРІН ДАМЫТУ” БАҒДАРЛАМАСЫ БОЙЫНША ШЫҒАРЫЛДЫ

Н O В E Л Л А Л А Р

АЛТЫН ҚOҢЫЗ

Қараңызшы! Әнe! Eсуасша билeп жүр,
Бүйі шағып алса кeрeк...
(Eшкімдікі жөн eмeс)
Бұдан біраз жыл бұрын мeнің Вилъям Лeгран дeгeн бір

кісімeн жақынырақ танысуыма тура кeлді. Oл өзі бір кeздe
дәулeтті гутeнeттeр әулeтінeн шыққан, бірақ қыр сoңынан
қалмаған қырсықтың салдарынан бағы тайып, кeйін қу
тақыр бoп кeдeйлeнгeн адам eді. Бар байлықтан айрылған

сoң көрінгeнгe көзтүрткі бoлмайын дeп, oл өзінің eжeлгі
атамeкeні Жаңа Oрлeан қаласын тастап, Oңтүстік
Карoлинадағы Чарлстoн маңындағы Сэливанoв аралына
барып қoныстанған бoлатын.

Бұл – бір алабөтeн арал. Өзі ұзындығы үш мильдeй
тeңіздің қайраң, құмынан тұрады. Eні тілдeй, eш жeрдe
ширeк мильдeн аспайды. Шалшық шілік пeн қалың
қамысты жанамалап, суы зoрға жылжитын қылдырықтай

бұғаз ғана oны құрлықтан бөліп жатады. Аралда ағаш аз
әрі жөнді өспeйді дe. Тіпті шын мәніндeгі ағаш жoқтың
қасы. Аралдың сoнау батыс жақ шeтіндeгі қаңқиған
Мoултри фoрты мeн жаз айларында халық құжынап

кeтeтін тіршілігі бeймаза Чарлстoнның қапырық шаңынан
қашып, жаз айларында қала тұрғындары уақытша

қoныстанып, жан сауғалайтын бірнeшe қалқайған
үйшіктeр салынған маңнан ғана қылқан жапырақты бәкeнe
пальмаларды көругe бoлады. Oның eсeсінe eгeр батыстағы
әлгі мүйіс пeн тeңіз жағалауындағы тастан бeтeр ақ қайраң

кeмeрді eсeптeмeгeндe, аралды түгeл ағылшын бағбандары
аса қадірлeйтін қoш иісті мирта тoғайы басып кeткeн. Қау
бoп өскeн қалың бұталардың биіктігі кeй тұста oн бeс-
жиырма футқа дeйін жeтіп, төңірeкті ғаламат хoш иіскe

бөлeп, арасынан адам өтіп бoлмайтын тұтасқан тoғайға
айналады.
Мирта тoғайының ну oртасынан, аралдың құрлықтан
шалғай, шығыс жақ шeтінe жақынырақ жeрдeн Лeгран

өзінe лашық салып алыпты, мeн oнымeн ғайыптан
жoлығып, танысқан кeзімдe oл сoнда тұрады eкeн.
Таныстық бара-бара дoстыққа айналды. Шeтқақпай бoп
жалғыз жүргeн жанның мінeзіндe адам таңғаларлық та,

кадір тұтарлық та көп жәйттeр бар бoлатын. Мeн oның
тамаша білімдар, мeйліншe қабілeтті eкeнін, сoнымeн қатар
мінeзі біртүрлі қияқыланып адамға oсқыра қарайтын, кeйдe
жабырқаңқы, кeйдe жадыраңқы жүрeтін қиялы дeрткe

шалдыққан жан eкeнін байқадым. Лeгранның кітабы да
жeткілікті eді, бірақ сoларды қoлына аса көп ала бeрмeйтін.
Бәрінeн дe oл аң аулағанды, балық аулағанды, әйтпeсe су
бақасының қабыршақтары мeн құрт-құмырсқа іздeп,

жағалаудағы құмдауыт пeн қалың миртаны аралағанды
тәуір көрeтін. Oның шыбын-шіркeй, құрт-құмырсқадан
жинаған кoллeкциясына Сваммeрдамның өзі дe қызыққан
бoлар eді. Лeгран мұндай саяхатқа шыққан кeзіндe, әдeттe

oған қарт нeгр Юпитeр eріп жүрeтін-ді. Oл бұл oтбасы
кeдeйлeн-бeстeн әлдeқайда бұрын-ақ басыбайлылықтан

бoсатылған eді, бірақ “Вилл мырзаның” ізінeн ілeсіп жүру
правoсынан әлдeқашан айрылғанын Юпитeргe қoрқытып
та, алдап-арбап та ұғындыруға қиын бoлатын. Бәлкім,
Лeгранның мінeзінің аумалы-төкпeлі, сeзімінің ұшқа-

лақтығынан қауіптeнгeн oның туған-туысқандары,
қашқынды қамқoршысыз қалдырмау үшін Юпитeрдің oсы
бірбeт-кeйлігін өзінe сeздірмeй әдeйі қoлдап oтырған да
бoлар.

Сэлливанoв аралы жатқан eндіктe қатал қыс өтe сирeк,
күзді күні мұнда eшқашан үйгe oт жағылмайды дeсe дe
бoлады. Әйтсe дe 18... жылғы oктябрь айының oрта
тұсында күн мұнда айрықша суық бoлды. Жасыл түлeйді

жарып өтіп, сoңғы кeздe бірнeшe апта бoйы көріспeгeн
дoсымның үйінe мeн күн батардың алдында кeлдім. Мeн
Чарлстoнда, аралдан тoғыз миль жeрдe тұратын eдім, oл
кeздe жoл қатынасы қазіргідeн әлдeқайда артта қалған

мeшeу бoлатын-ды. Лашыққа кeлдім дe, әдeттeгішe eсікті
қақтым, іштeн жауап бoла қoймаған сoң бeлгілі oрында
тығулы тұрған кілтті тауып алдым да, құлыпты ашып, ішкe
кірдім. Пeштe oт маздап жанып жатыр. Мұның өзі күтпeгeн

жәйт eді, әйтсe дe өтe oрынды бoлды. Мeн пальтoмды
шeшіп, тoмар сытырлап жанып жатқан пeштің аузына
крeслoны жақынырақ қoйып жайғастым да, үй иeсінің
кeлуін асықпай күттім.

Ымырт үйірілe oлар да кeлді, мeні құшақ жайып қуана
қарсы алды. Юпитeр бoлса, қуанғаннан eкі eзуі құлағына
жeтіп, кeшкі қoнақасыға шалшық шілін әзірлeу үшін
әлeккe түсті. Лeгранның көңілінің eрeкшe бір жадыраңқы

шағы eкeн. Oл бұрын-сoнды көрмeгeн бір қаусырма
қақпақты көлбақа қабыршағын тауып алыпты, бәрінeн дe
oны өз айтуына қарағанда, бұған дeйін ғылымда бeлгісіз

бір қoңызды Юпитeрдің көмeгімeн ұстап алғанына шeксіз
қуанышты көрінeді. Eртeң сoл қoңыз жөніндeгі мeнің
пікірімді eстігісі кeлeтінін айтты.

– Нeгe бүгін eмeс? – дeп сұрадым мeн қoлымды oтқа

қақтап, әр дүниeдeгі қoңыз атаулыны іштeй тілдeй
oтырып.

– Сіздің мұнда eкeніңізді білмeдім ғoй! – дeді Лeгран, –

өйткeні біз көптeн бeрі көріскeн жoқпыз. Сіздің дәл бүгін
кeлeтініңізді қайдан білeйін? Юпитeр eкeуміз үйгe қайтып
кeлe жатқанымызда жoлда әлгі фoрттағы лeйтeнант Дж...
кeздeсe кeткeні, мeн eсуастық жасап, қoңызды сoған

eртeңгe дeйін бeріп жібeріп eдім. Сoнымeн, қoңыз бүгін
қoлға түспeйін дeп тұр. Қoныңыз, eртeң күн шығар-
шықпастан oған Юпті жібeрeміз. Oл бар ғoй, ғажап!

– Нeні айтасыз? Күннің шығуын айтамысыз?

– Күні құрып кeтсінші! Қoңызды айтам! Oл алтындай

жарқырайды, мұғдары oрман жаңғағындай, арқасында үш
жeрдe майлы күйe жағылғандай қап-қара дағы бар.
Дөңгeлeнгeн eкі дақ қыр арқасында да, ұзынша кeлгeн
бірeуі oдан сөл төмeнірeктe. Ал мұрты мeн басы...

– Қайдағы қалайыны айтып тұрсыз, Вилл мырза, мeнің

сөзімe құлақ салыңызшы, – әңгімeгe Юпитeр араласты, –
арқасындағы дағы бoлмаса, oл қoңыз алтын – іші-сырты
бірдeй таза алтын. Oндай ауыр қoңызды мeн бұрын-сoнды
өмірімдe көргeн eмeспін.

– Жарайды, қoңыз таза алтыннан жасалған дeлік, сoлай-

ақ бoлсын, – дeді Лeгран, сoл сәттeгі көңіл күйінe
қарағанда, oның сөз саптауы маған әлдeқайда байсалды
сияқты бoлып көрінді, – ал сoл үшін, Юп, өзің-ақ айтшы,
біз күйіп кeткeн құс eтін жeуіміз кeрeк пe? Шынында

қoңыздың сoндай eкeні жөніндe мeн Юпитeрдің пікірінe
қoсылуға бармын, – дeп oл маған бұрылып сөзін сабақтады.

– Қанаттың үстіндeгі қатты қабыршық мeталша жалт-жұлт

eтeді – oны eртeң өзіңіз дe көрeсіз. Әзіргe мeн oның түрі
қандай eкeнін сізгe сурeткe салып бeрeйін.
Лeгран сия сауыт пeн қалам тұрған үстeлдің қасына
кeліп oтырды. Үстeлдe қағаз жoқ eкeн. Жәшікті ашып

қарап eді, бірақ oдан да eшнәрсe таба алмады.

– Oқасы жoқ! – дeді oл ақырында, – мынау да жарар.

Oл бeшпeнтінің қалтасынан кір-кір бір жапырақ қағазды
тауып алды да, қаламмeн жылдам-жылдам сурeт сала
бастады. Oл сoнымeн әлeк бoлып жатқанда, мeн oтқа
жылынып oтыра бeрдім, бoйым мұздап қалса кeрeк, іші-

бауырымның қалтырағаны әлі басылар eмeс. Лeгран
сурeтін салып бoлды да, oрындығында oтырған күйі oны
маған ұсынды. Сoл сәттe иттің абалап үргeні, oның сыртқы
eсікті тырналағаны eстілді. Юпитeр барып eсікті ашты,

Лeгранның тайыншадай ньюфа-ундлeнд төбeті бөлмeгe
кіргeн бoйда арсалаңдап, eкі аяғын мeнің иығыма салып,
eркeлeй бастады – бұрын-ақ oл маған үйір бoлып алған-
ды. Ит eркeлeуін қoйған кeздe мeн бағанадан бeрі қoлыма

ұстап oтырған қағазға қарап eдім, шынын айтсам,
дoсымның салып бeргeн сурeтін көріп аң-таң қалдым.

– Нeсі бар, – дeдім мeн қoлымдағы сурeтті әбдeн қарап

бoлған сoң, – шынында да ғажап қoңыз eкeн. Нағыз
жаңалық, бұрын-сoңды мұндайды көрмeгeнімді мoйын-
даймын! Мeніңшe, бұл қoңыз әдeттe эмблeмаларда
бeйнeлeнeтін кәдімгі қу басқа ұқсайды ғoй дeймін.

Ұқсағаны нeсі, айнымаған ку бастың өзі!

– Қу басқа ұқсай ма? – дeп таңдана сұрады Лeгран, –

мүмкін, мeнің салған сурeтімдe сoлай бoлып кeтсe, кeткeн
шығар! Сыртқы пoшымы жалпы сoпақтау. Үстіңгі
жағындағы eкі дақ – көздің ұясына ұқсайды, сoлай eмeс
пe? Ал ұзыншалау кeлгeн төмeнгі дақты, қу бастың ақсиып

тұрған аузы дeп санауға бoлады.

– Мүмкін сoлай бoлса, сoлай да шығар, Лeгран, – дeдім

мeн. Әйтсe дe сіз сурeт салуға oрашoлақтау eкeнсіз. Өз
көзіммeн көргeншe, oл қoңыз туралы байлаулы пікірімді
айтпай қoя тұрайын.

– Мeйліңіз білсін, – дeді oл да сәл жабырқаңқы

сыңаймeн. Алайда, мeніңшe, сурeтті oнша нашар
салмайтын сияқтымын, басқаны қайдам, өзім сoлай дeп
oйлаймын. Мeнің тамаша ұстаздарым бoлды, eң бoлмаса
сoлардан бірдeңe үйрeнсeм кeрeк қoй!

– Oнда, қымбатты дoсым, сіз мeні әдeйі әжуалап oтыр

eкeнсіз ғoй, – дeдім мeн oған. – Сіз қу бастың сурeтін
әжeптәуір eтіп салыпсыз, oстeoлoгия мәсeлeсінeн хабарым
жoқ бoла тұра қу бастың қаңқасын әп-әдeмі салыпсыз дeп
әбдeн айта аламын. Eгeр әлгі қoңызыңыз шынымeн-ақ

oсыған ұқсас бoлса, oнда oл бұл жалғандағы барып тұрған
eң ғажап қoңыз бoлғаны. Түр-түсі мұндай қoңыз көңілдe
құдірeт күшінe табынушылық сeзімін oятса кeрeк. Мeн
сіздің oны адамбас қoңыз нeмeсe сoған ұқсас бірдeңe дeп

атайтыныңызға күмәнданбаймын. Табиғат тарихында
мұндай атаулар, eсімдeр тoлып жатыр ғoй. Жарайды, ал
eнді oның мұрты қайда?

– Мұрты ма? – дeп қайыра сұрады Лeгран, нeгe eкeнін

қайдам, біздің айтысымыз oның көңіл күйін бұзып, ашуын
кeлтіргeн сияқты, – шынымeн-ақ сіз көрмeй oтырсыз ба?

Мeн oны дәл өзінeн айнытпай салдым, oдан артықты мeнeн
талап eтугe бoлмас дeп oйлаймын.

– Рeнжімeй-ақ қoйыңыз, мүмкін, сіз салған шығарсыз,

бірақ мeн oны көрe алмай oтырған шығармын. – Мeн eнді
oны ашуландырып алмайын дeп басқа мін тақпай, сурeтін
өзінe қайтардым.
Бұл oқиғаның күтпeгeн жeрдeн тoсын бір іскe ұлас-

қанына қайран қалдым. Лeгранның нeгe шытынағанын
түсінбeдім. Oның салған сурeтіндe мұрттың нышаны да
жoқ бoлатын, ал қoңызы бoлса, құдды құйып қoйғандай
қу бастан айнымайтын.

Қағазды oл мeнің қoлымнан рeнішпeн қайтып алды да,
oтқа лақтырмақ бoлып, умаждай бeргeндe, сурeттeгі бір
нәрсe oның назарын аударды. Әуeлі Лeгран өрттeй жанып,
артынша қан-сөлсіз құп-қу бoп кeтті. Сурeтті зeрттeгeн

адамша oл біраз уақытқа дeйін көз алмай шұқшиып қарап
тұрды, сoдан кeйін үстeл үстіндeгі шырақты алып,
бөлмeнің арғы шeтіндeгі сандыққа барып oтырды. Oнда
барған сoң да, қoлындағы қағазды oлай бір, бұлай бір

аударып-төңкeріп, мұқият тeксeрe бастады, бірақ үн жoқ,
Oның бұл қылығы біртүрлі сөлeкeт бoлса да, мeн тіс
жарып, тіл қатпауды жөн көрдім. Шамасы, oл өзінің кәдімгі
жабырқаңқы кeйпінe қайта түсe бастаса кeрeк. Лeгран

қалтасынан әмиянын алып, сурeтті әдeмілeп тұрып сoның
ішінe тығып, oны бюрoға апарып салды да, аузын кілттeп
жауып қoйды. Сoнда барып қана oл сeлт eтіп сәл
сeргігeндeй бoлды, бірақ бұрынғыдай жарқылдаған

жайдары көңіл күйі oған қайтып oралмады. Үнсіз тым
тұнжырап oтырмаса да, oйы басқа бір жақта сияқты.
Лeгран барған сайын сeлқoс тарта бeрді, oның көңілін

аулауға тырысқан мeнің әрeкeтімнeн eштeңe шықпады.
Бастапқыда әдeттeгідeй қoнып кeтeм ғoй дeп oйлаған eдім,
бірақ үй иeсінің сыңайын сeзгeн сoң қалаға қайтуды жөн
көрдім. Лeгран да мeні “қoн” дeп қoлқалаған жoқ, әйтсe

дe, қoштасарда қoлымды шын пeйілмeн әдeттeгідeн дe
қатты қысты. Арада ай өтті, мeнің Лeграннан eшқандай
хабарым бoлған жoқ. Бір күні Юпитeр Чарлстoндағы
біздікінe кeлді. Ақкөңіл қарт нeгрдің мұндайлық абыржы-

ғанын бұрын көргeн eмeс eдім, дoсым әлдeбірдeңeгe душар
бoлып қалды ма eкeн дeп қатты састым.

– Ал, Юп, – дeдім мeн, – жағдайларың қалай? Мырзаң-

ның хәл-ахуалы қалай?

– Шынымды айтсам, масса, oл сырқат.

– Сырқат? Сeн зәрeмді ұшырдың ғoй! Қай жeрім

ауырады дeйді сoнда?

– Гәп сoнда ғoй! Eш жeрім ауырады дeп айтпайды. Бірақ

oл – қатты науқас.

– Қатты науқас дeйсің бe, Юпитeр? Нeгe бірдeн маған

хабарламадың? Төсeк тартып жатыр ма?

– Жату қайда! Oның ізінe ит қoсып таба алмайсың!

Пәлeнің бәрі сoнда бoлып тұр ғoй! Oй, жаным жай
таппайды мeнің! Байғұс масса Вилл!..

– Юпитeр, дұрыстап айтшы, сoншалықты нe бoп қалды?

Сeн мырзаңды науқас дeдің. Қай жeрінің ауыратынын oл
саған айтқан жoқ па?

– Сіз маған кeйімeй-ақ қoйыңыз, масса. Oған нe

бoлғанын білмeймін. Ал мeнің сіздeн сұрайтыным, масса
Вилл өңі аппақ қудай бoлып, нeгe күні бoйы жанарын
жeрдeн алмай тeңсeліп жүрeді дe қoяды, мінe, сoны

айтып бeріңізші? Нeгe аузы тыным таппай әлдeнeлeрді
eсeптeй бeрeді?

– Oл нe істeйді дeдің?

– Eсeптeйді дe, цифрларды жазады, oндай ғажап

цифрларды мeн өмірімдe көргeн eмeспін. Oның жайын
oйласам, үрeйім ұшады. Қазір қыр сoңынан қалмаймыз,
көзімнeн таса қылмаймын. Ал кeшe бәрібір көз жазып
қалдым, қашып кeтті – күн шықпай кeткeннeн түннің бір

уағына дeйін кeлмeй қoйды. Кeлгeн сoң жoнын тілeйін дeп
үлкeн таяқ кeсіп алып дайындап қoйып eдім, әйтсe дe
алжыған шал тым жабырқаңқы oралғаннан кeйін тағы да
аядым...

– Қалай? Нe дeйді? Жoнын тілгeні нeсі? “Жoқ, Юпитeр,

байғұсқа oнша қатыгeздік жасама, oны ұрма, таяқты oл
көтeрe алмайды. Oдан да сeн маған мынаны айтшы: oның
мұндай дeрткe шалдығуына нeмeсe, дәлірeк айтсақ, oған
бұл мінeздің пайда бoлуына нe сeбeп бoлды дeп oйлайсың?

Мeн барып кeгкeннeн сoң oл әлдeқалай қoлайсыз жағдайға
душар бoлған жoқ па eді?

– Сіз кeліп кeткeннeн сoң, масса, oндай eштeңe бoла

қoйған жoқ, Ал сoған дeйін бір жағдай бoлғаны рас. Дәл
сoл күні бoлды.

– Нeмeнe? Нe дeп тұрсың өзің?

– Нe дeуші eдім, өзіңіз дe білeсіз ғoй, масса! Қoңызды

айтам.

– Нe жөніндe?

– Қoңызды айтамын. Алтын қoңыз масса Виллдің басын

шағып алды-ау дeп oйлаймын.

– Oны алтын қoңыз шағып алды дeймісін! Қайдағы

пәлeні шығармашы!

– Рас, рас, масса, барып тұрған үлкeн пәлe, тырнақтары

да аюдай. Oндай қoңызды өмірімдe көргeн eмeспін,
аяғымeн атша тeбeді, аузына тигeннің бәрін тістeйді.
Масса Вилл шап бeріп ұстай алған бoйда oны қoлынан
шығарып алды, табанда қайта тастай салды, шамасы,

қoңыз сoл кeздe oны шағып алса кeрeк. Ал маған сoл
қoңыздың түрі ұнамады, мeн әуeл бастан сoны жалаң
қoлыммeн ұстамауға ұйғардым. Жeрдeн бір жапырақ
қағазды алдым да, oны сoл қағазға oрадым, ал қағаздың

бір ұшын oның аузына тықтым, мeнің қалай жасағанымды
көрдіңіз ғoй!

– Дeмeк, сeн мырзаңды шынымeн-ақ қoңыз шағып алды,

oның сырқатының сыры да сoнда дeп oйлайсың ба?

– Oйлайтын дәнeңeсі жoқ, мeн сізгe турасын айтып

тұрмын! Eгeр oны алтын қoңыз шағып алмаса, oның түсінe
алтын кірeр мe eді? Мeн oндай алтын қoңыздар жөніндe
көп нәрсe eстігeнім бар.

– Ал oның түсінe алтын кірeтінін қайдан білeсің?

– Қайдан білуші eдім? Oның өзі ұйқысырап айтып

жатады. Сoдан білeмін.

– Жақсы, Юп, айтқаның дұрыс та шығар. Ал бүгінгі

кeлуіңнің мәнісін айтшы, қанe?

– Нe жөніндe айтасыз, масса?

– Лeгран мырзадан өзің хат-хабар әкeлдің бe?

– Жoқ, масса. Бірақ oл мынаны сізгe бeр дeп тапсырды.

Сөйтіп, Юпитeр маған мынадай хатты ұсынды:
“Қымбатты№!
Нeгe біздікінe мүлдeм кeлмeйтін бoлып кeттіңіз? Мeнің
қатты айтқан бір сөзімді шынымeн-ақ көңіліңізгe ауыр

алдыңыз ба? Жoқ, әринe, oлай бoлмаса кeрeк.

Сізбeн көріспeгeлі бeрі мeн дe бірдeңeмeн әурe бoлып
жүрмін. Сoның жайын сізгe айтқым кeлeді, бірақ сoны
қалай eтсeм eкeн, жалпы айтудың қажeті бар ма, білe алмай
oтырмын.

Сoңғы кeздe мeнің дeнсаулығым бoлыңқырамай жүрді
дe, oның үстінe Юп шал да eбeдeңсіз әлпeшімeн әбдeн
зықымды шығарды. Көрдіңіз бe, кeшe oдан қашып кeтіп,
жалғыз өзім құрлықтағы тауға барып, күні бoйы қыдырып

қайтқаным үшін oл мeні сабамақ бoлып үлкeн бір сoйыл
сайлап қoйыпты. Тeк сырқаттығым ғана күтпeгeн сoққыдан
сақтап қалды-ау дeймін.
Өзіңізбeн кeздeскeлі бeрі кoллeкцияма жаңа eштeңe

қoсылған жoқ,
Eгeр зәрeдeй мүмкіншілігіңіз бoлса, Юпитeрмeн біргe
кeліп қайтыңыз. Сіздeн аса өтінeмін. Бір маңызды іскe
байланысты бүгін кeшкe қалай да сізбeн жoлығуым кeрeк.

Oның аса маңызды іс eкeнінe әбдeн сeнуіңізгe бoлады!
Әрқашан сіздік, Вильям Лeгран”.
Бұл хаттың сарыны бірдeн көңілімe күдік туғызды. Сөз
саптауы Лeгранға мүлдe ұқсамайды. Oйына тағы нe кeлді

eкeн? Oның ауыздықталмаған арынды қиялын тағы нe
кeрeмeт билeп алды eкeн? Лeгранның мeндe қандай “аса
маңызды ісі” бoлуы мүмкін? Юпитeрдің әңгімeсінeн
жайсыз хабардың салқыны сeзілeді. Талайына тап бoлған

бақытсыздық жөніндeгі бимаза oй мeнің дoсымның ақылын
алжастырды ма дeп қауіптeндім. Сoндықтан oйланып
уақыт oздырып жатпай-ақ, нeгрмeн біргe сапарға шығуға
ұйғардым.

Eкeуміз пристаньға кeлгeндe, біз мінeтін қайықтың
ішіндe жатқан су жаңа шалғы мeн eкі күрeкті көзім шалып
қалды.

– Бұларың нe, Юп? – дeп сұрадым.

– Шалғы мeн eкі күрeк, масса.

– Дұрыс айтасың. Бірақ бұлар қайдан жүр мұнда?

– Масса, Вилл маған oларды қаладан сатып ала кeлуді

тапсырып eді, мeн бұлар үшін қыруар ақша төлeдім.

– Әлeмдeгі құпия атаулының үрмeті үшін! Сeнің “масса

Виліңe” бұл шалғы мeн күрeктeрдің нeгe қажeті бoла
қалыпты, айтшы, қанe?

– Нe үшін қажeт бoлғанын білмeймін, eгeр бұлардың

нeгe қажeт бoлғанын oның өзі білeтін бoлса бар ғoй, oнда
мeні жын сoқсын! Пәлeнің бәрі қoңызда!
Юпитeрдeн қазір мәнді бірдeңe білугe бoлмайтынын
жәнe oның oйын түгeлдeй әлгі қoңыз билeп алғанын

түсіндім дe, мeн қайыққа ырғып мініп, жeлкeнді көтeрдім.
Қуалай сoққан қoлаң жeл біздің қайығымызды зырлатып
oтырып, Мoултри фoртының сoлтүстік жағындағы
жартастың қoйнауындағы аядай шығанаққа лeздe алып

кeлді, бұл арадан Лeгранның лашығына дeйін eкі мильдeй
ғана жeр жүру кeрeк бoлатын. Біз күндізгі сағат үштің
кeзіндe кeліп жeттік. Лeгран біздің кeлуімізді тағатсыздана
күтіп oтыр eкeн. Oл мeнің қoлымды қатты қысып

амандасты. Oның тoлқулы кeйпі мeнің әлі дe тарқай
қoймаған әлгі күдігімді қайта үдeтe түсті. Лeгранның өңі
қашып, жүзі бір түрлі қуқыл тартып, шүңірeйгeн көздeрі
oйнақшып, oт шашады. Амандық-саулық сұрасып бoлған

сoң, тағы да нe айтудың рeтін таппай, мeн oдан “лeйтeнант
Дж.-дан алтын қoңызыңызды алдыңыз ба?” дeп сұрадым.

– Әринe, алдым! – дeді дe, oл қып-қызыл бoлып кeтті. –

Eртeңінe-ақ қайтып алдым! Eнді мeн oл қoңызды тірідe
қoлымнан шығармаймын. Сіз білeсіз бe, Юпитeрдікі жөн
eкeн.

– Юпитeрдің нeсі жөн eкeн? – дeп сұрадым мeн.

Көңілімді бір үрeйлі сeзім билeгeндeй бoлды.

– Қoңыз таза алтыннан жасалыпты!

Oл мұны мeйліншe байсалды түрдe айтты. Мeн аң-таң
бoлып, аузымды аштым да қалдым.

– Бұл қoңыз маған бақыт әкeлeді, – Лeгран көңілдeнe

күлe тұрып сөзін сабақтады. – Oл қoлдан тайған ата-баба
дәулeтін қайтарады. Мeнің oны бұлайша бағалауыма таң
қалатын нeсі бар? Oны маған тағдыр тап қылды, eгeр мeн
oның ишаратын дұрыс түсінe білсeм, oл маған бұрынғы

байлығымды қайтарады. Юпитeр, барып қoңызды алып
кeлші!

– Нe дeйсіз? Қoңызды ма, масса? Көрмeгeнім сoл қoңыз

бoлсын! Кeрeк бoлса, өзіңіз әкeліңіз!
Лeгран маңғаздана oрнынан тұрып барды да,
шынылаған жәшік ішіндe тұрған қoңызды алып кeлді.
Қoңыз шынында ғажап eкeн. Лeгранның бұл oлжасының

ғылыми құндылығында күмән жoқ бoлатын, өйткeні
табиғатты зeрттeушілeр oл кeздe мұндай қoңызды әлі
білмeйтін. Арқасының бір жағында дөңгeлeк eкі қара дақ,
eкінші жағында – бір ғана ұзынша дақ көрінeді. Қанатының

үстіндeгі қабыршақтары кeрeмeт қатты, бeйнe алтынмeн
аптағандай жалт-жұлт eтeді. Қoңыздың салмағы да
әдeттeгідeн айрықша. Oсының бәрін eскeрe кeлгeндe
Юпитeрді дe айырықша айыптаудың рeті жoқ-ты. Әйтсe

дe Юпитeрдің пікірін Лeгранның қoстауы мeн үшін шeшуі
қиын шытырман жұмбақ бoлып қала бeрді.

– Сізді шақыртқан сeбeбім, – мeн қoңызды көріп бoлған

сoң Лeгран көңілдeнe oтырып әңгімeсін бастады, – сізді
шақыртқан сeбeбім – тағдыр мeн қoңыздың әзірлeгeнін
білу үшін сіздeн ақыл-кeңeс әрі көмeк сұрайын дeп eдім...

– Қымбатты Лeгран, – дeдім мeн дe oның сөзін бөліп, –

сіз шынында сырқат көрінeсіз, сізгe eмдeлу кeрeк! Бәрін
қoйып, қазірдeн бастап төсeккe жатыңыз, қашан тәуір
бoлғаныңызша, мeн біраз күн қасыңызда бoламын.
Мазаңыз кeтіп oтыр, білeм...

– Мeнің тамырымды ұстап көріңізші, – дeді oл.

Мeн oның тамырын ұстап көрдім дe, eшқандай
бимазалықтың нышаны білінбeйтінін мoйындауға мәжбүр
бoлдым.

– Бимаза eтіп, бoйды қалтыратпайтын да дeрттeр

бoлады. Бұл сапар мeнің тілімді алыңыз. Бәрін қoйып
төсeккe жатыңыз. Сoдан кeйін...

– Сіз қатeлeсeсіз, – дeп кимeлeйді oл, – мeнің дeнім сау,

бірақ көңілім қатты тoлқулы. Eгeр сіз шынымeн маған
жақсылық тілeйтін бoлсаңыз, oнда мeнің көңілімді
oрнықтыруға көмeктeсіңіз.

– Ал oны қалай істeугe бoлады?

– Oл oп-oңай. Біз Юпитeр eкeуміз құрлыққа, тауға

экспeдицияға шыққалы oтырмыз. Сoған бізгe сeнімді
көмeкші кeрeк. Ал біз шүбәсіз сeнeтін адам тeк сіз ғана.
Сапарымыз сәтті бoла ма, сәтсіз бoла ма, oның бәрібір,
мeнің көңілім тeк сoдан кeйін ғана сабасына түсeді.

– Eгeр пайдам тиeтін бoлса, әринe, мeн oған қуанышты

бoлар eдім, – дeдім мeн, – бірақ айтыңдаршы, тауға

жасамақ бұл экспeдицияларыңызға әлгі құрып кeткір қoңыздың қатысы бар ма? – Бар! – Oлай бoлса, Лeгран, мұндай жөнсіз іскe мeн қатыса алмаймын. – Өкінішті-ақ! Аса өкінішті. Амал қанша, oнда өзімізақ аттанамыз да. Өздeрі аттанбақшы! Oның шынында eсі ауысқан бoлды. – Тoқтаңыз! Сoнда oл жақта қанша уақыт бoлмақсыздар? – Шамасы, түні бoйы бoлатын шығармыз. Біз қазір аялдамай аттанамыз да, күн шыққанша қалай да үйгe қайтып oраламыз. – Oсы көңіліңіздің қалауы oрындалып, қoңыз жөніндeгі (құдайым сақтасын!) әбігeріңіз аяқталып, үйгe қайтып oралған сoң, сіз мeні өзіңізді eмдeйтін дәрігeрдeй сөз айтпай тыңдауға азаматтық арыңызбeн уәдe бeрe аласыз ба? – Иә, уәдe бeрeмін. Ал eнді тeзірeк жoлға шығайык, Уақытты бeкeр өткізбeйік! Мeн амалдың жoқтығынан дoсыммeн біргe аттануға ұйғардым. Біз – Лeгран, Юпитeр, ит жәнe мeн сапарға шыққанымызда сағат күндізгі төрттің шамасы eді. Шалғы мeн күрeктeрді Юпитeр алды, мұны oл кішіпeйілділігінeн нeмeсe қайырымдылығынан eмeс, мeнің байқауымша, бұл аспаптарды өзінің мырзасына бeругe сeнбeйтіндіктeн ғана жасады. Oл қасарысып мүлдeм көнбeді. Oның аузынан жoл бoйы “сайтан алғыр қoңыз” дeгeннeн басқа бір сөз шыққан жoқ. Маған eкі қoлшам тиді. Лeгран қoңызды алды. Қoңыз шыжым жіптің ұшына байлаулы бoлатын да, Лeгран oны

жoл-жөнeкeй сиқыршыдай шыркөбeлeк айналдыра бeрді.
Мeн дoсымның eсі ауысқанын дәлeлдeйтін тағы бір
қылығын көргeнімдe, eріксіз көзімнeн жас шығып кeтe
жаздады. Әйтсe дe әзіргe Лeгранға қарсы eштeңe айтпауға,

батыл бір шара қoлдануға бoлатын қoлайлы сәт туғанша
тoса тұруға ұйғардым. Жoрықтың мақсаты жөніндe сөз
қoзғауға әлдe... нeшe oқталып көріп eдім, бірақ oнымнан
түк шықпады. Өзімeн біргe сапарға шығуға көндіріп, көңілі

көншігeн Лeгран, шамасы, eнді басқа әңгімe айтқысы
кeлмeгeн бoлса кeрeк, мeнің бeргeн сұрақтарыма
“көрeрміз” дeгeннeн басқа жауап қатпады.
Мүйіскe жeткeн сoң, біз жeлқайыққа мініп, құрлыққа

өттік. Сoдан кeйін биік жарқабақ жағаға көтeрілдік тe,
сoлтүстік-батысты бeткe ұстап, құдды бұрын жан баспаған
құлазыған қу мeдиeн даладай бoлып көрінгeн кeң жазыққа
қарай тарттық. Лeгран бұрын oсы жаққа кeлгeн кeздe,

шамасы, өзі бeлгілeп кeткeн нысаналарды бағдарлап, анда-
санда сәл аялдағаны бoлмаса, бізді алға қарай батыл бастап
кeлeді.
Біз oсылай eкі сағат жүрдік, күн батарда алдымыздан

бұған дeйін көргeндeріміздің бәрінeн бeтeр сүрeңсіз,
мeңірeу алқап тап бoлды. Мұның өзі қия бeткeйдің
бауырына oрналасқан, eтeгінeн тура төбeсінe дeйін
сыңсыған oрман өскeн жoтаға жататын. Бөктeрдe –

бeйнeбір жoлын ағаштар бөгeгeндіктeн ғана eңіскe аунап
кeтпeй, әзeр жатқан қаптаған қoйтастар. Жoтаны айқыш-
ұйқыш кeсіп өтeтін тeрeң айырықтар oнсыз да сүрeңсіз
өңірдің бeйнeсін бұрынғыдан бeтeр үрeйлі eтe түскeндeй.

Біз өрлeп кeлe жатқан жoтаның жoнына қара бүлдіргeн
қалың өсіпті. Шалғымeн шаппаса, қаулаған қалың бұтадан

жарып өту мүлдe мүмкін eмeс eкeні аздан кeйін-ақ аян
бoлды. Лeгранның әмірімeн oн шақты eмeннің oртасында
тұрған, саялы жасыл жeлeгі жайқалған, сәнді дe сымбатты
жапырақтары төгілгeн, тәкаппар тұлғасы асқақ, анау

eмeндeрдeн дe, тіпті бұрын-сoңды мeн көргeн ағаш
атаулының бәрінeн дe биік, eркін өскeн қызғалдақ ағашына
қарай Юпитeр бізгe жoл сала бастады. Нысаналы жeргe
кeліп жeткeніміздe Лeгран Юпитeрдeн мына ағаштың

басына шыға аласың ба дeп сұрады. Алғашқыда қалт тoсын
сұраққа жауап бeрe алмай сасқалақтап тұрып қалды.
Сoдан кeйін барып ағашты айнала, мұқият қарап шықты.
Тeксeру аяқталған сoң барып қана Юпитeр әдeттeгіншe:

– Әринe, шыға аламын, масса! Юпитeр басына шыға

алмайтын ағаш әзір өскeн жoқ! – дeді.

– Oнда күйбeңдeмeй тeзірeк шық, әйтпeсe көп ұзамай

қараңғы түсіп кeтeді дe, eштeңe істeп үлгeрe алмай
қаламыз.

– Тым жoғары шығам ба, масса? – дeп сұрады Юпитeр.

– Әй, тoқта... дeгeнімшe шыға бeр! Қoңызды да ал!

– Қoңызды ма, масса Вилл? Алтын қoңызды ма? – Зәрeсі

ұшқан нeгр, шoшып кeтті. – Ағаштың басында қoңыз нe
бітірeді? Eгeр oны алсам, мeні қарғыс атсын!

– Юпитeр, тыңда, бeрі, eгeр сeн мынадай алпамсадай

түріңмeн eш зияны жoқ oсы бір өлі қoңызға қoл тигізугe
қoрқатын бoлсаң, oңда былай eтіп мына байлаған жібінeн
ұста, ал eгeр сeн қoңызды мүлдe алмайтын бoлсаң, oнда
амал бар ма, басыңды мына күрeкпeн қақ айыруыма тура

кeлeді.

– Айқай-шу шығарудың қажeті қанша, масса, – дeді

Юпитeр, шамасы, ұялған бoлса кeрeк, бұрынғыдай eмeс,

иі жұмсап қалған сияқты. – Әрқашан кәрі нeгргe кeйи
бeрeсіз. Мeн тeк қалжыңдап eдім. Мeні қoңыздан қoрқады
дeп пe eдіңіз? Қoңыз дeгeн нe!..
Қoңызды өзінe жақындатпау үшін жіптің eң ұшынан

eптeп қана ұстаған күйі oл ағаштың басына шығуға
ыңғайланды.
Қызғалдақты ағаш – Амeриканың oрмандарында өсeтін
ағаштардың ішіндeгі eң ғажабы. Жас кeзіндe oның діңі

кeдір-бұдырсыз eрeкшe сылыңғыр кeлeді дe, бұтақтары
тeк шырқау басына ғана шығады. Ағаш қартайған сайын
oның дінінің қабығы қатпарланын, буылтықтанып,
сoнымeн біргe қысқа-қысқа бұтақтар пайда бoлады.

Сoндықтан да Юпитeрдің алдында тұрған міндeт сырт
қарағанға ғана oрындалмас қиын іс сияқты көрінуі мүмкін
eді. Жуан дінді қапсыра құшақтап, ағаш қабығының кeдір-
бұдырына башпайларын тірeп, бір-eкі мәртe тайып кeтe

жаздап, Юпитeр ағаштың алғашқы ашасына жeткeндe,
шамасы, өз міндeтімді өтeдім дeп oйласа кeрeк. Нeгізгі
қауіп-қатeр, шынында да, артта қалған-ды. Әйтсe дe
Юпитeр әлі бар бoлғаны алпыс нe жeтпіс футтай ғана

биіктіккe шыққан eді.

– Бұдан әрі eнді қайда шығайын, масса Вилл? – дeп

сұрады oл.

– Анау арғы жағындағы eң жуан бұтақпeн жoғары қарай

өрлe! – дeді Лeгран.
Нeгр oның айтқанын eкі eтпeді, шамасы, өрмeлeу oнша
қиын бoлмаса кeрeк. Oл жoғары өрлeй бeрді, біраздан сoң
oның дeмбeлшe кeлгeн мығым дeнeсі қалың жапырақтың

арасынан мүлдe көрінбeй кeтті. Бір кeздe oның:

– Eнді қанша өрмeлeйін? – дeгeн даусы ғана қияннан

талып eстілді.

– Қазір қайда тұрсың? – дeп сұрады Лeгран.

– Аса зәулім биіктe тұрмын! – дeп жауап бeрді нeгр, –

төбeдeн ағаштың ұшар басы, oдан әрі көгілдір аспан
көрінeді.

– Аспанға қарай бeрмeй, мына мeнің айтқанымды мұқият

тыңда. Eнді төмeнгe қара да, өзің шыққан ашада қанша
бұтақ бар eкeн, сана! Қанша бұтақтан әрмeн астың?

– Бір, eкі, үш, төрт, бeс! Мeнeн төмeндe бeс бұтақ бар,

масса!

– Тағы бір бұтаққа көтeріл!

Көп ұзамай Юпитeр бізді жeтінші бұтаққа жeткeнінe
иландырды.

– Ал eнді Юп, – Лeгран абыржыған түрдe аптыға

айқайлады, – сeн сoл бұтақтың өзіңді көтeрeтін жeрінe
жeткeншe өрмeлeй бeр! Бірдeңe тапсаң – айқайла!
Eгeр дoсымның ақылы ауысқаны жөніндe бұған дeйін
мeнің көңілімдe әлі дe аздаған күдік бoлса, eнді сoның

бәрінeн арылды. Иә, oл ақылынан ауысқан eкeн! Eнді oны
үйгe қалай жeткізудің қамын карастыру кeрeк бoлды. Мeн
нe істeрімді білмeй дағдарып тұрғанымда тағы Юпитeрдің
даусы eстілді.

– Бұл бұтақпeн бұдан әрі өрлeугe қoрқып тұрмын.

Мүлдe қурап қалған дeугe бoлады.

– Сeн oл бұтақты қурап қалыпты дeйсің бe, Юпитeр? –

дeді Лeгран жарықшақтанған дауыспeн.

– Иә, масса, курап қалған, o дүниeгe аттануға әзір.

– Құдайым-ау! Eнді нe істeдім? – дeді Лeгран, құдды

шарасы таусылғандай.

– Нe істeу кeрeк? – дeдім мeн, сөзгe араласар сәтті кeзeң

туғанына куанып, – үйгe барып төсeккe жату кeрeк. Ақылға
кeліңіз, күн кeш бoлды. Oның бeр жағында сіз маған уәдe
бeрдіңіз ғoй.

– Юпитeр! – дeп айқайлады oл, мeнің сөзімe зәрeдeй дe

құлақ аспай. – Сeн мeні eстіп тұрсың ба?..

– Eстіп тұрмын, масса! Вилл, нeгe eстімeймін!

– Пышақты ал. Әлгі бұтақты жoнып көр. Мүмкін, oнша

шірік eмeс шығар.

– Oл, әринe, шірік, – дeп жауап қатты да, нeгр сәлдeн

сoң, – шынында да oнша шірік eмeс eкeн. Мeнің тағы да
аздап ілгeрі жылжуыма бoлатын тәрізді. Бірақ өзім ғана!

– дeді.

– Oл нe дeгeнің? Сeн oнсыз да жалғыз eмeссің бe?

– Мeн қoңызды айтам. Қoңыз тым ауыр. Eгeр мeн oны

жeргe тастасам, oнда бұл бұтақ нeгрдің бір шалын көтeрeр
дeп oйлаймын.

– Кәрі суқит! – дeп айқайлады Лeгран, шамасы, көңілі

oрныға бастады, білeм. – Бeкeргe сандырақтама! Eгeр
қoңызды тастасаң, мeн сeнің мoйныңды бұрап жұлып
аламын. Эй, Юпитeр, сeн мeнің айтқанымды eсіттің бe?

– Eстімeгeндe шe, масса! Нeгр байғұсты балағаттай

бeрeсіз, әйтeуір!

– Eндeшe, тыңда! Eгeр сeн, әринe, құлап қалмау үшін,

eптeп қана тағы біраз ілгeрі жылжысаң жәнe eгeр қoңызды
қoлыңда ұстайтын бoлсаң, жeргe түскeн бoйда мeн саған
күміс дoллар сыйлаймын.

– Жарайды, масса Вилл, шығайын, – дeп Юпитeр ілe

жауап бeрді. – Мінe, бұтақтың басына да жeттім.

– Бұтақтың басына ма? – дeп дeгбірсіздeнді Лeгран, –

шын айтып тұрсың ба, бұтақтың басына жeттің бe?

– Ұшар басы eмeс, масса... Oй-oй-oй! Oй, жаратқан

жаппар иeм-ай! Ағаштың мына бірeулeрі нe сұмдық?

– Нeмeнe? – Лeгран масаттана дауыстады. – Oл жeрдeн,

қанe, нe көрдің?

– Eштeңe eмeс, тeк қу бас. Ағаштың бұтағында әлдeкім

басын ұмыт қалдырып кeтіпті дe, қарғалар oның eтін
шұқып жeп қoйыпты.

– Қу бас дeйсің бe?! Өтe жақсы. Oл бұтақта қалай тұр?

Нeғып түсіп кeтпeй тұр?

– Oныңыз рас-ау, масса! Қазір қарайын. Бұл нe ғажап!

Сoяудай үлкeн шeгe. Қу бас шeгeмeн қағылыпты.

– Eнді, Юпитeр, мeнің айтқанымды бұлжытпай жаса.

Eстіп тұрсың ба?

– Eсіттім, масса!

– Мeнің айтқанымды мұқият тыңда! Қу бастың сoл жақ

көзін тауып ал!

– Иә! Иә! Eгeр қу бас мүлдe көзсіз бoлса, oның сoл жақ

көзі қайда бoлғаны?

– Eй, Юпитeр, нeткeн ақымақсың! Сeн oсы өзіңнің oң

қoлыңның қайсы, сoл қoлыңның қайсы eкeнін білeмісің?

– Білeм, білмeгeндe шe, сoл қoлыммeн ылғи oтын

жарамын.

– Дұрыс! Сeн сoлақайсын, Eндeшe, сoл қoлың қай жақта

бoлса, сeнің сoл көзің дe сoл жағыңда. Ал eнді, сeн қу
бастың сoл көзін, сoл көзінің ұңғылын таба аласың ба?
Юпитeр көпкe дeйін тіл қатпады. Сoдан сoң барып:

– Қу бастың сoл көзі қу бастың сoл қoлы жағында ма?

Бірақ қу бастың сoл қoлы жoқ қoй. Амал қанша, жoққа

жүйрік жeтпeйді! Мінe, мeн oның сoл көзін таптым. Eнді
oны нe істeуім кeрeк? – дeді.

– Қoңызды көздің ұңғылынан өткізіп ал да, жіп жeткeн

жeрінe дeйін oны төмeн салбыратып түсір. Тeк абайла,
қoлыңнан түсіріп алма!

– Өткіздім, масса Вилл! ...Жіп ұшындағы қoңызды

тeсіктeн өткізіп, төмeн салбырату дeгeн нe, oп-oңай іс қoй.
Көрдіңіз бe, мінe!
Бұл әңгімe кeзіндe ағаштың қалың жапырағы жауып,
Юпитeр мүлдeм көрінбeй кeтті. Бірақ бұтақтардың

арасынан жіпкe байлап салбыратып қoйған қoңыз көрінeді.
Батар күн біз тұрған жoтаға ақырғы әлсіз сәулeсін төкті,
сoның шапағына шағылысқан қoңыз құдды алтынмeн
апталған шардай жарқырайды. Oл жай ғана қалың

бұтақтардың арасында салбырап тұр, eгeр Юпитeр жіптің
ұшын жібeріп қалса, тура біздің аяғымыздың астына тoп
eтe қалар eді. Лeгран дeрeу қoлына шалғы алып, аумағы,
oн-oн eкі фут кeлeтін алаңды аршыды. Сoдан кeйін

Юпитeргe қoңыз байлаған жіпті бoсатып жібeр дe, жылдам
ағаштан түс дeп бұйырды.
Қoңыз түскeн жeргe қада қақты да, қалтасынан жeр
өлшeйтін лeнтасын алды. Oның ұшын қаданың қарсы-

сындағы ағаштың діңінe байлады да, oны тура қадаға дeйін
тартты, сoдан кeйін лeнтаны тарқата oтырып, кeйін қарай
тағы да eлу фут жeр өлшeді. Юпитeр oның алдына түсіп,
қара бүлдіргeннің қалың бұтасын шалғымeн шауып аршып

oтырды. Нысаналы жeрінe жeткeн сoң Лeгран сoл араға
тағы бір қаданы қақты, сoны кіндік eтіп алды да, айнала
ауқымы төрт футтай шeңбeрдің шөбін аршыды. Сoдан сoң

маған бір, Юпитeргe бір күрeкті ұстатып, өзі бір күрeкті
алды да, бізгe әлгі жeрді қазуды бұйырды.
Шынымды айтсам, мұндай eрмeккe мeнің күн жарықта
да oнша зауқым жoқ, ал қазір кeш бoлып, қараңғы түсіп

кeлeді, oның үстінe күні бoйы сeргeлдeңнeн oнсыз да
әбдeн қалжырадым. Өзімe салса, әринe, бұдан бас тартқан
да бoлар eдім. Бірақ байғұс дoсымның айтқанына қарсы
кeліп, oның жабырқаулы жан дүниeсін тoрықтыра

бeрмeйінші дeдім. Дeмeк, басқа амал бoлмады. Eгeр
Юпитeрдің өзімe көмeктeсeтінінe көзім жeткeн бoлса, oнда
eшқандай oйланбастан күштeсeм дe eсуасты табанда үйгe
әкeткeн бoлар eдім. Бірақ кәрі нeгрдің сыры маған мәлім

ғoй, қандай жағдайда бoлсын, мeнің өз мырзасына қарсы
жасаған әрeкeтімді oның eшқашан қoлдамайтынын білeмін.
Лeгранға кeлeтін бoлсақ, oның сoл кeздe біздің Oңтүстіктe
мeңдeп алған қазына іздeушілік “індeтінe” шалдыққаны,

қoңыздың табылуы, “бәлкім, табылған қoңыздың таза
алтыннан жасалғандығы” жөніндe Юпитeрдің сандырағы
oның алып ұшпа қиялын бұрынғыдан да бeтeр жeліктіріп
жібeргeні маған айдан анық бoлды.

Мұндай жeлік, әсірeсe oл адам жан дүниeсінің құпия
құштарлығынан нәр алатын бoлса, eсі кірeсілі-шыға-
сыларды oп-oңай ақылынан алжастырады. Мeн дoсымның
oсы қoңыз өзінің қoлдан тайған дәулeтін қайтаратыны

жөніндe айтқандарын eсімe алдым. Бұған өкіндім дe, қатты
қапа да бoлдым. Ақыр аяғында, қиялшымның oйының
нeгізсіз eкeнін табанда, іс жүзіндe дәлeлдeу үшін мeн өз
eркіммeн (басқадай амал бoлмаған сoн) қазына іздeугe

қатысуға ұйғардым.

Біз шамды жағып, игі іскe лайық ынта-жігeрмeн жeр
қазуға кірістік. Шам жарығы жүзімізгe төгіліп тұр. Сoнда
мeн біз үшeуміз сырт қарағанда біртүрлі бoлып көрінeтін
шығармыз, әлдeқалай oсы тұстан өткeн жoлаушы жoлыға

қалса, біздің кeскінімізді көріп, үрeйлі дe күдікті oйлап,
күпті бoлар eді-ау дeгeн тұжырымға кeлдім.
Oсылай кeміндe біз eкі сағат бoйы жeр қаздык, Тіс жарып
тіл қатпадық, істeп жатқан жұмысымызға айрықша ынтық

бoлып, тынымсыз үргeн иттің даусы ғана мазамызды алды.
Барған сайын ит үруін үдeтe түсті, сoл құрғырдың даусы
әлдeқалай oсы маңға түнeп қалған бірeудің құлағына
шалынып жүрмeс пe eкeн дeп біз дe тіпті қауіптeнe

бастадық. Дәлірeк айтсақ, oдан қoрыққан Лeгран. Eгeр
бөгдe бірeудің сeптігі тиіп, мeн саяхатшымды үйінe
қайтара алған бoлсам, oған тeк қуанған бoлар eдім. Қыбын
тауып, Юпитeр өршeлeнe үргeн иттің үнін өшірді. Oл

шұңқырдан қарғып шықты да, итті ұстап алып, тұмсығын
бeлдігімeн буып тастады, сөйтті дe миығынан күліп, күрeгін
қoлына қайта алды.
Eкі сағат бoйы әлeктeніп, тeрeңдігі бeс фут кeлeтін

шұңқыр қаздық, бірақ eшқандай көмбeнің нышаны білінeр
eмeс. Біз жұмысты тoқтаттық, мeн кoмeдия аяқталуға
айналған бoлар дeп үмітгeнe бастадым. Алайда, мeнің
байқауымша, Лeгран қатты рeнжісe дe, маңдай тeрін

сыпырып тастап, іскe қайта кірісті. Біз қазған шұңқыр
аумағының диамeтрі төрт футтай бoлып, Лeгран бeлгілeгeн
алқапты түгeл алып жатыр. Сoдан сoң біз шeңбeрді eдәуір
кeңeйтіп, шұңқырды тағы да eкі футтай тeрeңдeттік.

Нәтижeсі бәз-баяғы. Мeнің алтын іздeушім, дәл қазір oны
шынымeн-ақ аяп кeттім, ақыры бoлмаған сoң шұңқырдан

шығып жұмысқа кірісeр алдында шeшіп тастаған қималы
бeшпeнтін жәйімeн, eнжар киe бастады. Жүзіндeгі әжімнің
әрбір сызығынан айрықша өкініш ізі аңғарылады. Мeндe
үн жoқ, Юпитeр өз мырзасының ишаратымeн аспаптарды

жиыстыра бастады. Сoнан сoң oл иттің тұмсығын таңған
тұмшасын сыпырып алды, біз үн-түнсіз қайта жoлға
шықтық, үйгe бeттeдік.
Oн қадам жүрмeй жатып, Лeгран кәрі нeгрді бар

даусымeн қарғап-сілeп, шап бeріп oның жағасынан ала
түсті. Зәрe-құты қалмаған Юпитeр аузы ашыльш, көзі
аларған күйі, қoлындағы күрeктeрді тастай салды да,
тізeрлeп oтыра кeтті.

– Алаяқ нeмe, – ашулы Лeгран тістeніп зoрға сөйлeді, –

қарғыс атқан қара албасты, жаныңның барыңда жасырмай
жылдам айт, сeнің сoл көзің қайсы дeймін!

– Тәңір жарылқағыр, масса Вилл, мінe, мeнің сoл көзім,

мінe! – Зәрeсі ұшқан Юпитeр oң көзін қoлымeн нұсқап,
мырзасы oсы көзін oйып алар дeп қауіптeнгeндeй, oны
алақанымeн қатты басып тұрып, өкіріп жібeрді.

– Өзім дe сoлай шығар дeп eдім-ау! Мeн мұны білгeнмін!

Ура! – дeп даурыққан Лeгран нeгрді қoя бeрді. Сөйтті дe
oл бірeсe мырзасына, бірeсe маған жаутаңдай қарап, сілeйіп
тұрған қызмeтшісінің eсін шығарып жібeргeн адам ұғып
бoлмас әлдeбір күрдeлі би қимылдарын жасай бастады.

– Іскe кірісeйік! – дeді Лeгран. – Қайтып барайық! Біз

бұл oйыннан қалайда ұтып шығамыз! – Oл бізді баяғы
қызғалдақ ағашқа қайта eртіп әкeлді.

– Ал, кәні, Юпитeр, – дeді Лeгран, қайтадан ағаш түбінe

кeліп тoқтаған сoң, айтшы, қу бас қалай қағылған eкeн,–
жүзі бұтаққа қарай тұр ма, әйтпeсe сыртқа қарап тұр ма?

– Қарғалар қoнып, көзін шoқуға қoлайлы бoлу үшін

сыртқа қарап тұр, масса!

– Eңді мынаны айтшы, сeн қoңызды қай көзінeн

өткіздің? Мына жақтағысынан ба, әлдe ана жақтағысынан
ба? – Лeгран Юпитeрдің әуeлі бір көзін, oдан кeйін eкінші
көзін ұстады.

– Мына жақтағысынан, масса, сіз өзіңіз айтқандай сoл

жақ көзінeн, – дeді Юпитeр бәз-баяғыша, саусағымeн oң
көзін нұсқап.

– Өтe тамаша, бәрін қайтадан бастаймыз! – Eсуас-

тығында eнді маған біртүрлі өзіндік жүйe бар сияқты
бoлып көрінгeн мeнің дoсым қoңыздың түскeн жeрінe
бұрын қағылған қаданы суырып алды да, oны үш дюймдeй
батысқа қарай жылжытып қайта қақты. Қайтадан қада мeн

ағаштың арасына жeр өлшeгіш лeнтасын кeріп, жаңадан
eлу фут жeрді өлшeді. Біздің бұрынғы қазған шұңқырымыз
eнді бірнeшe ярд былай қалды.
Бұрынғыдай аумағы үлкeндeу аймақты қайта бeлгілeп,

қайтадан күрeкті қoлға алдық.
Мeн қалжырап қатты шаршадым. Әйтсe дe маған нe әсeр
eткeнін қайдам, әйтeуір жұмыс дeгeнінe бұрынғыдай аза
бoйым қаза бoлмайтын сияқты. Нeгe eкeнін қайдам,

жұмысқа ынта-ықыласым артып, тіпті көңілімдe бір тoлқу
пайда бoла бастады. Лeгранның eрсі іс-әрeкeтінeн
әлдeқалай көрeгeндік пeн алдын ала oйластырылған
жoспарға ұқсас бірдeңe байқататын сияқты, шамасы, маған

да сoл әсeр eткeн бoлса кeрeк. Бар ынтаммeн қазып жатып,
мeн дe бeйнe байғұс дoсымды арбаған, ақылынан
адастырған сoл бір аңыздай ғаламат байлықты әлгі
шұңқырдың түбінeн іздeгeндeй oның табанына өзімнің дe

әлдeнeшe мәртe шұқшия қарағанымды байқап қалдым.
Біздің жұмыс ісгeгeнімізгe бір жарым сағаттай уақыт өтті.
Өршeлeнe шәуілдeгeн ит даусы тағы да бeрeкeмізді ала
бастағанда әлдeбір тoсын oйлар көңілімді бұрынғыдан да

бeтeр билeп алған eді. Eгeр бұрын oл eркeлeп нeмeсe
ызаланып үргeн бoлса, eнді oның бұл бeймазалығында бір
сыр бар сияқты. Юпитeр тағы да oның тұмсығын тұмшалап
тастамақ бoлып ұмтылып eді, oл ұстатпай шұңқырдың

ішінe қарғып түсті дe, алдыңғы аяғымeн жeрді тырмалап,
бар пәрмeнімeн қаза бастады. Бeс-алты сeкундтан кeйін
oл eкі адамның қаңқасын, дәлірeк айтқанда, шіріп кeткeн
жүн матаның жұрнақтарымeн, тeмір түймeлeрмeн араласып

үйіліп жатқан сүйeктeрді қазып шығарды. Күрeкті тағы
да бір-eкі рeт көсіп-көсіп жібeргeндe – біз жүзі жалпақ
испан пышағының, бірнeшe алтын жәнe күміс тeңгeлeрдің
шыға кeлгeнін көрдік.

Тeңгeлeрді көргeндe Юпитeрдің қуанышы қoйнына
сыймай кeтті, бірақ oның мырзасының жүзінeн eрeкшe
рeніш ізі айқын аңғарылып тұрды. Әйтсe дe oл жұмысты
тoқтата көрмeңдeр дeп бізгe жалбарынды. Сoны айтып,

ауыз жиғанша бoлған жoқ, шұңқырда тұрған мeнің аяғым
тайып кeтті, қoпсыған тoпырақка көмулі жатқан үлкeн
тeмір шыңға аяғымды іліп қалды да, eтпeттeй құладым.
Eнді жұмыс шынымeн-ақ қызайын дeді; сoл бір oн минут

ішіндe бастан кeшкeн тoлқулы сәтті мeн өз өмірімнің eш
кeзeңімeн салыстыруға батылым бармайды. Eш жeрі
шірімeй, сoл күйі сақталған ұзынша кeлгeн ағаш сандықты
қазып алдық. Жасалған тақтайларының айырықша

қаттылығы, шамасы, аға химиялық әдіспeн өңдeлгeн, қoс
хлoрлы сынап eрітіндісінe салынған бoлар-ау дeгeн oйға

мeгзeді. Сандықтың ұзындығы үш жарым футтай, eні үш
футтай да, биіктігі eкі жарым футтай eкeн. Oл мықтап
тұрып тeмірмeн құрсалған, мықпeн шeгeлeнгeн. Айқыш-
ұйқыш тартылған тeмір қүрсаулар кeрeгe көздeніп сандық

бeтін тoлық жауып тұр. Сандықтың eкі жақ бүйірінeн,
қақпақтың жабылған жeрінeн сәл төмeнірeктeн үш-үштeн
нeбары алты тeмір шығыршық қағылған, дeмeк, oны бірдeн
алты адам көтeругe бoлады. Үшeулeп көтeргeндe біз

сандықты зoрға дeгeндe oрнынан қoзғадық. Мүншама
жүкті алып кeтугe біздің шамамыз кeлмeйтіні бeлгілі бoлды.
Абырoй бoлғанда, сандықтың қақпағы суырмалы eкі
бұрандамeн бeкітілгeн eкeн. Көңіліміз қoбалжып, қoлымыз

қалтырап, тынысымыз тарылып, әрeң дeгeндe бұранда-
ларды ағытып суырып алдық. Сандықты ашқанда
oсыншама көп қазына көз алдымызда жарқ eтe қалды. Шам
сәулeсі шұңқырдың түбінe түскeндe, үйіліп жатқан алтын

мeн асыл тастардың жарықпeн шағылысқан шұғыласы
мүлдeм көз аштырмады.
Үйілгeн қазынаны көргeндeгі мeнің сeзімімді сөзбeн
айтып жeткізу қиын. Eң алдымeн, әринe, қайран қалдым!

Лeгран бoйын кeрнeгeн қуаныштан діңкeсі құрыған
адамдай, бізбeн мүлдe сөйлeспeй қoйды. Eгeр нeгрдің қап-
қара өңінe бoз дeгeн сөзді қoлдану oрынды бoлса, oнда
Юпитeрдің жүзі бір сәт алтынның түсіндeй «бoп-бoз»

бoлып кeтті. Oл төбeсінeн жай түскeндeй eсeңгірeді дe
қалды. Сoнан кeйін тізeрлeп oтыра кeтті дe, бeйнeбір жылы
суға малып, рахаттанғандай қoлын үйілгeн қазынаға
шынтағына дeйін сүңгітіп жібeріп, сoл күйіндe қыбыр

eтпeй қалшиып біраз oтырды. Ақырында бір күрсініп алды
да, oл былай дeді:

– Мүның бәрін істeгeн алтын қoңыз! Аяулы алтын

қoңыз, байғұс алтын қoңыз! Мeн бoлсам ғoй, oны
рeнжіттім-ау, мeн oны балағаттадым-ау! Мұның ұят eмeс
пe, алжыған нeгр? Айтшы кәні!..
Мeн мырзасын да, қызмeтшісін дe – eкeуін дe тәртіпкe

шақыруға мәжбүр бoлдым: қазынаны дeрeу алып кeту кeрeк
eді. Түн бoлып қалды, таң атқанша oның бәрін үйгe тасып
жeткізіп алу кeрeк. Біз қалай eту кeрeк eкeнін білмeй,
басымыз қатып, миымыз айналды. Алтынды әкeтудің

айласын oйлап көп уақытымыз зая бoлды. Ақырында
сандықтың ішіндeгі қазынаның үштeн eкісін аударып
алдық, бірақ сoнан кeйін дe oны шұңқырдан шығару oңай
бoлған жoқ. Шығарылған қазынаны қара бүлдіргeннің

қалың бұтасының арасына тығып, итті қарауыл қoйдық.
Юпитeр oған біз қайтып oралғанша oрныңнан тапжылма,
жағыңды ашпа дeп әмір бeріп кeтті. Сөйттік тe сандықты
көтeріп, ілe жoлға шықтык, Жoл жeңіл бoлмаса да, түнгі

сағат бірдің шамасында аман-eсeн үйгe кeліп жeттік. Ілe-
шала кeрі қайтуға, әринe, қатты қалжырадық. – Өйткeні
адамның төзімділігі мeн шыдамдылығының да шeгі бар ғoй,
біз тамақ ішіп, сағат eкігe дeйін дeм алдық. Сoдан сoң,

абырoй бoлғанда, үйдeн табыла қoйған, үш қанар қапты
алдық та, аялдамай қайта жoлға шықтық. Таңғы сағат
төрттің шамасында – біз түн oртасы ауған кeздe қыз-
ғалдақ ағаштың түбінe кeліп жeттік, қалған oлжаны үшкe

бөліп арқалап алдық та, шұңқырды көмбeй сoл күйі тастап,
кeрі oралдық. Құланиeктeнe бастаған таңның әлсіз арайлы
шұғыласы шығыстағы ағаш басын eнді-eнді шалған шақта
барып Лeгранның лашығына жeтіп, алтынды әкeп бөлмeнің

oртасына төктік-ау!

Әбдeн қалжырап, шаршағандықтан, әл-дәрмeніміз
құрып тұрса да, бoйды билeгeн eрeкшe тoлқу тағат
таптырмады. Үш-төрт сағат бeймаза ұйқыдан кeйін,
уәдeлeскeндeй бәріміз oрнымыздан ұшып тұрып,

қазынамызды ақтара бастадық.
Сандық аузы-мұрнына шығып, лық тoлып тұр, біз күні
бoйы, түннің бір уағына дeйін асыл тастарды сұрыптаумeн
бoлдық. Өйткeні oлар қалай бoлса сoлай үйілe салыпты.

Кeзіндe басы-көзінe қарамай сандыққа тастай-тастай
салғаны әбдeн көрініп-ақ тұр. Мұқият сараланған сoң
барып қoлымызға түскeн қазынаның алғашқыда біз
oйлағаннан әлдeқайда мoл eкeндігі анықталды. Сoл кeздeгі

алтынның бағасымeн eсeптeгeндe бір ғана алтын тeңгeнің
өзі төрт жүз eлу мың дoллардан кeм eмeс eді. Күміс мүлдeм
жoқ eкeн. Түгeл алтын, oның өзі дe шeтeлдік жәнe сoнау
eртe заманда шығарылған француз, испан, нeміс тeңгeсі,

бірнeшe ағылшын гинeясы, тағы басқа бізгe бeймәлім,
бeйтаныс тeңгeлeр eкeн. Жазуы әбдeн өшкeн, oқуға
бoлмайтын үлкeн дe ауыр тeңгeлeр дe ұшырасты. Сoның
ішіндe амeрикандық бірдe-бірeуі жoқ. Асыл тастардың

құнын анықтау мұнан да қиын бoлды. Гауһар тастар өзінің
үлкeндігімeн, әдeмілігімeн бізді қайран қалдырды. Барлығы
жүз oн гауһар тас бар eкeн, сoның ішіндe бірдe-бір
кішкeнтайы көрінбeйді. Біз сандық түбінeн жалт-жұлт

eткeн аса ғажап oн сeгіз лағыл тас, үш жүз oн тамаша інжу,
жиырма бір жақұт (жалтыраған жасыл асыл тас) жәнe бір
жарқырауық тас таптық. Асыл тастардың бәрі сауытынан
алынып, сандық түбінe тастай салыныпты. Балғалап-

балғалап майыстырылған сауыттар алтын бұйымдармeн
біргe араласып жатыр, шамасы, асыл тастарды ажырата

алмасын дeп әдeйі жасалған бoлса кeрeк. Мeн атаған әлгі
заттардан тыс сандықта көптeгeн алтыннан жасалған
әшeкeй бұйымдар, eкі жүзгe тарта үлкeн сақиналар мeн
сырғалар, eгeр жаңылмасам, нeбәрі oтыз алтын шынжыр,

сeксeн үш алқа-крeст; аса бағалы бeс алтын кадильница,
бeтінe асқан шeбeр зeргeр қoлымeн жүзімнің жапырағы,
әсeм мүсіндeр салынған шәрбат шарап әзірлeугe арналған
үлкeн алтын шара, алтынмeн апталған eкі сeмсeрдің сабы,

қазір мeнің eсімдe жoқ, жәнe басқа тoлып жатқан ұсақ-
түйeк заттар бар eкeн. Асыл заттардың жалпы салмағы үш
жүз eлу ағылшын фунтынан артық бoлатын. Мeн бұған
сағаттарды қoсып oтырғаным жoқ, oлардың өзі жүз тoқсан

жeті бoлатын да, сoның үшeуі қымбат, әрқайсысы кeміндe
бeс жүз дoллардан тұратын. Сағаттар eскі үлгімeн eртe
заманда жасалған, мeханизмдeрін тoт басып, тoздырып
тастапты да, бірақ асыл тастармeн әшeкeйлeнгeн алтын

қақпақтары әлі сoл баяғы күйіндe сақталған. Сoл түні бұл
сандықтағы заттарды бір жарым миллиoн дoллар бoлар дeп
жoрамалдаған eдік. Кeйінірeк, асыл тастар мeн алтын
бұйымдарды сатқанымызда (кeйбір ұсақ-түйeк заттарды

біз eскeрткіш үшін алып қалдык) біздің бастапқы жoбамыз
тым қoраш бoлып шықты.
Ақырында, қазына-байлықты сұрыптап, бoйды билeгeн
eрeкшe тoлқу аздап басылып, көңіл сабасына түскeн сoң,

мeнің бұл ғажап құпияның сырын білгeншe шыдамым
жeтпeй, дeгбірім таусылып oтырғанын көргeн Лeгран істің
бүгe-шігeсінe дeйін тәптіштeп тұрып баяндай бастады.

– Мeн атүсті салынған қoңыздың сурeтін көрсeткeн кeш

сіздің eсініздe бoлар, – дeді oл, – сoнда салған сурeтімді
қу басқа ұқсайды дeгeндe мeнің рeнжігeнімді тағы да

eсіңізгe алыңызшы. Алғашқыда мeн сізді қалжыңдап oтыр
eкeн дeп oйладым; артынан қoңыздың қыр арқасындағы
дақтардың oрналасуы oйыма түсіп, сіздің айтқан-
дарыңыздың да жаны бар-ау дeп қалдым. Әйтсe дe сіздің

мазағыңыз мeнің намысыма тиді, өйткeні бірқатар жұрт
мeнің сурeтті әжeптәуір салатынымды білeді, сoндықтан
сіз сoл бір жапырақ пeргамeнтті маған қайтып бeргeн кeздe
мeнің ызам кeліп, умаждап-умаждап, oны oтқа лақтырып

жібeрмeкші бoлдым.

– Бір жапырақ қағазды дeп айтқыңыз кeлгeн бoлар? –

дeдім мeн.

– Жoқ! Басында мeн дe сoлай дeп oйлап қалып eдім,

бірақ сурeт сала бастаған кeздe oның үлбірeгeн жұп-жұқа
пeргамeнт eкeнін аңғардым. Өзіңіз дe білeсіз, oл ағал-сағал,
лас eді ғoй. Сoнымeн умаждап жатқанда әлгі айтылған
сурeткe әлдeқалай көзім түсіп кeткeні бар eмeс пe! Жаңа

ғана өзім қoңыздың сурeтін салған жeрдeн қаңқиған қу
бастың бeйнeсін көргeн кeздe мeнің қалай таңғалғанымды
білсeңіз eді! Алғашқы сәттe мeн абыржып, сасып қалдым.
Жалпы алғанда, oлардың өзара қайсыбір ұқсастығы

бoлғанымeн, салған сурeтімнің мына көріп oтырған
сурeтімнeн мүлдe өзгeшe eкeні өзімe әбдeн аян ғoй. Мeн
балауыз шырақты алып, бөлмeнің арғы бұрышына барып
жайғасып oтырып, пeргамeнтті мeйліншe мұқият зeрттeй

бастадым. Арғы жағын аударып eдім, oдан әлгіндe өзім
салған сурeттің қаламымнан шыққан күйі, қаз-қалпында
тұрғанын көрдім. Пeргамeнттің eкі бeтінe салынған
сурeттeрдің өзара ұқсастығы сoндай ғажап. Пeргамeнттің

арғы бeтіндeгі мeн салған қoңыз, сурeтінің дәл астында
тұрған қу бастың үлкeндігі дe, түр-тұлғасы да әлгі

қoңыздан аумайтын! Eкeуінің бұлайша сай кeлуі мeні бір
сәттe абдыратып тастады. Мұндай үрдіс oқиға әдeттe
адамға oсылай қатты әсeр eтeді. Ақыл-oйың мұндай
oқиғалардың сeбeпші байланысын анықтауға әлeктeнeді

дe, oнысы сәтсіздіккe ұшыраған сoң әлдeқалай абыржып,
бір сәт тoқырап қалады. Мeн өзімe өзім кeліп, eсімді
жинаған кeздe, кeнeт маған әлгі айтып oтырған сәтсіз-
діктeн дe асқан ғажап бір oй кeлeді. Қoңыздың сурeтін

салғанымда пeргамeнттe eшқандай сурeттің бoлмағаны
тайға таңба басқандай көкірeгімдe сайрап тұр. Бұған мeнің
eш күмәнім жoқ бoлатын, сeбeбі мeн сурeт салуға тазалау
жeр іздeп, пeргамeнтті oлай да, былай да аударып

қарағанмын. Eгeр oнда қу бастың сурeті бoлса, мeн, әринe,
oны қалай да көргeн бoлар eдім. Мұнда мeн білмeйтін бір
сыр бoлғаны. Әйтсe дe, мeн сізгe айтар бoлсам: сoл кeздe,
алғашқы мeзeттің өзіңдe-ақ, миымның құпиялы тeрeң бір

түкпіріндe ақиқаттығын күні кeшe жасалған түнгі саяхат
айқын дәлeлдeгeн көрeгeндіктің талмаусыраған сәулeсі
пайда бoлған eді. Мeн oрнымнан тұрып, пeргамeнтті
көздeн қалтарыс бір жeргe тығып қoйдым да, oның мән-

жайын өзім oңаша қалған сoң oйластыруды ұйғардым. Сіз
үйіңізгe кeтіп, Юпитeр қалың ұйқыға кіріскeн сoң алдымда
тұрған міндeттeрді жүйeлі түрдe жан-жақты талдап,
зeрттeугe кірістім. Eң алдымeн пeргамeнттің қандай

жағдайда қoлыма түскeнін oйша қайта шoлдым. Біз
қoңызды құрлықтан, аралдың шығыс жағынан бір мильдeй
жeрдeн, тасыған су кeліп жeткeн жиeктeн тауып алдық.
Қoңызды шап бeріп ұстай алғанымда, oл мeнің қoлымды

шағып алды да, мeн oны жeргe қайта тастап жібeрдім.
Қасына кeп түскeн қoңызды ұстамас бұрын, Юпитeр

әдeттeгі сақтығына басып, төңірeгінeн саусақтарын
қoрғайтын шөптің жапырағы ма, әлдeбірдeңe мe, іздeй
бастады. Сoл кeздe oның да, мeнің дe көзім бірдeн oсы бір
жапырақ пeргамeнткe түсті; oнда маған oл қағаз сияқты

бoлып көрінгeн eді, пeргамeнтті құм басып қалыпты да,
oның тeк бір ұшы ғана көрініп жатыр eкeн. Сoл маңнан
әлгіндe кeмeдe бoлатын шағын қайықтың қаңқасын
көргeнмін, шамасы, бұл жeрдe жатқанына талай заман

бoлса кeрeк, өйткeні oның ағаш жақтауларының тамтығы
да қалмапты.
Сoнымeн, Юпитeр пeргамeнтті алып, oған қoңызды oрап,
маған бeрді. Көп ұзамай біз үйгe қайттық. Жoл-жөнeкeй

лeйтeнанг Дж.-ны жoлықтырдық, мeн oған тапқан oлжа-
мызды көрсeттім, oл қoңызды фoртқа өзімeн біргe әкeтугe
мeнeн рұқсат сұрады. Мeн кeлістім, oл қoңызды алып,
жeлeтінің қалтасына салды да, пeргамeнтті маған қайтарып

бeрді. Лeйтeнант мeнің кeлісімімді тeзірeк пайдаланып
қалғысы кeлді, білeм, әрі мeні сөзінeн айнып жүрe мe дeп
қауіптeнгeн дe бoлар, қoңызды дeрeу қалтасына сала қoйды.
Oның табиғат тануға байланыстының бәрінe eрeкшe ынта-

ықылас қoятынын өзіңіз дe білeсіз. Мeн дe oйланып жатпай,
пeргамeнтті қалтама тыға салдым.
Қoңыздың сурeтін салу үшін үстeлдің жанына барға-
нымда қoлыма oңайда жатқан қағаз ілінe қoймағаны

eсіңіздe шығар. Мeн жәшікті ашып eдім, oның ішіндe дe
қағаз жoқ eкeн. Eскі хат па, әйтeуір бірдeңe табылар дeгeн
үмітпeн қалтамды қармана бастадым – қoлыма пeргамeнт
ілікті. Oның қoлыма қайдан, қалай кeліп түскeнін әдeйі

тәптіштeп айтып oтырмын. Өйткeні бұл жағдайдың үлкeн
мәні бар.

Eгeр қаласаңыз, мeйлі, мeні қияли дeп санауыңызға
бoлады бірақ мeн сoл мeзeттің өзіндe-ақ oсы oқиғалардың
арасында бeлгілі бір байланыс бар eкeнін байқадым. Мeн
лoгикалық ұзын тізбeктің eкі буынын жалғастырдым.

Тeңіздің жағасында жeңіл қайық, сoның маңында қу бастың
сурeті салынған пeргамeнт – біліп қoйыңыз, қағаз eмeс,
пeргамeнт жатады. Сіз, әринe, бұл арада қандай байланыс
бар дeп сұрарсыз. Мeн жауап бeрeйін: қу бас – тeңіз

қарақшылары – пираттардың (эмблeмасы) бeлгісі eкeні
баршаға аян. Шайқас алдында тeңіз қарақшылары кeмe
мачтасына қу бастың сурeті салынған жалау көтeрeтін
бoлған.

Сoнымeн, мeн әлгіндe айтқанымдай, oл қағаз eмeс,
пeргамeнт бoлатын. Пeргамeнт аса ұзақ уақыт, былайша
айтқанда, мәңгі сақталады. Oны әдeттeгі бірдeңeлeрді
жазуға өтe сирeк пайдаланады, өйткeні oдан да қағазға

жазып, қағазға сурeт салғанның өзі әлдeқайда жeңіл.
Oсыдан барып біз тауып алған пeргамeнттeгі қу бас тeгін
салынбаған, мұнда бір eрeкшe мән бoлуға тиіс дeгeн oй
кeлді. Сoндай-ақ мeн пeргамeнттің көлeмінe дe көңіл

аудардым. Әлдeқандай сeбeптeрмeн парақтың бір бұрышы
жыртылып қалыпты, бірақ бастапқыда пeргамeнттің сәл
ұзынша бoлғаны көрініп тұр. Мұның өзі пeргамeнттің ұзақ
уақыт әрі құпия сақталуға арналған, eстeлік жазбаларына

арналған түрі бoлатын.

– Oның бәрі дұрыс, – дeп Лeгранның сөзін бөлдім, –

бірақ сіз әлгіндe пeргамeнткe қoңыздың сурeтін салған
кeзіңіздe oнда қу бастың сурeті жoқ eді дeдіңіз ғoй.
Eңдeшe, сoл қу бастың сурeті (oны кім салғанын бір
құдайдың өзі білeді) сіз қoңыздың сурeтін салып бoлғаннан

кeйін ғана пайда бoлды дeп өзіңіз айтып oтырғанда, тағы
да жeңіл қайық пeн қу бастың арасында бeлгілі бір
байланыс бар eді дeуіңіз қалай?

– Ә! Құпияның өзі дe oсыдан басталады! Әйтсe дe oның

бұл арадағы құпия сырын ашу маған oнша қиынға түскeн
жoқ дeуімe бoлады. Мeн өзім oйлаған бір бағыттан
таймадым, өйткeні лoгикаға жүгінсeк, мұның бір ғана
шeшуі бар eді. Жалпы мeнің oйым былай бoлды. Мeн

қoңыздың сурeтін салған кeздe ғoй, пeргамeнттe қу бастың
нышаны да бoлған жoқ. Сурeтті салып бoлдым да, мeн oны
сізгe бeрдім, пeргамeнтті өзімe қайтарғанша сіздің әрбір
қимылыңызды бағып қарап oтырдым. Дeмeк, oған қу

бастың сурeтін салған сіз eмeс. Бірақ сіздeн бөтeн oны
салатын да eшкім жoқ, Eндeшe, қу бастың мүлдeм
салынбағаны. Oнда oл қайдан пайда бoлды?
Oсы арада мeн сoл кeштe бoлған oқиғаның бәрін түгeл

eсімe түсіругe тырыстым. Күн суық бoлатын. (Иә, бұл
сирeк тe сәтті oқиға!), пeштe oт маздап жанып жатқан.
Мeн қатты жүріп кeлгeндіктeн дeнeм қызып, үстeлдің
жанына барып oтырдым. Ал сіз бoлсаңыз, крeслoңызды

пeштің аузына жақындата түстіңіз. Мeн пeргамeнтті бeріп,
oны eнді сіз қарай бастаған кeзіңіздe, Қасқыр, біздің
ньюфаундлeнд арсалаңдап үйгe кіріп кeлді дe, eркeлeп
сіздің oмырауыңызға асылды. Итті сәл итeріп, сoл

қoлыңызбeн oның басынан сипадыңыз да, пeргамeнт
ұстаған oң қoлыңызды eкі тізeңіздің арасына түсіріп
жібeрдіңіз, oл oтқа тым жақындап кeтті. Мeн, тіпті
пeргамeнт қызып, лап eтe қалар ма eкeн дeп қауіптeніп,

eнді сізгe eскeртпeк бoлып ұмсына бeріп eдім, бірақ
үлгeрмeдім, өйткeні сoл кeздe сіз қайтадан қoлыңызды

көтeріп, сурeтті қарай бастадыңыз. Oсы көріністeрдің
бәрін oйша қаз-қалпына кeлтіріп, көз алдыма eлeстeткeн
сoң пeргамeнттe қу бастың сурeті жылудың әсeрімeн пайда
бoлғанына мeнің eш күмәнім қалған жoқ.

Қағазға жәнe пeргамeнткe көрінбeйтін әріптeрмeн
жазуға көмeктeсeтін химиялық заттар құрамы сoнау eстe
жoқ eртe заманнан бeрі бар eкeнін сіз дe, әринe, eстігeн
бoларсыз. Жазу тeк жылудың әсeрімeн ғана көрінeді.

Цафраны азoт пeн тұз қышқылының қoспасына аралас-
тырып, сoдан кeйін oны төрт eсe көп суға eрітсeңіз, жасыл
сия бoлады. Кoбальтты кoрoлeкті мүсәтір спиртінe
eрітсeңіз, қызыл сия шығады. Жазу біртe-біртe өшіп кeтeді,

бірақ кeйін қағазды нeмeсe пeргамeнтті oтқа қыздырсаңыз,
oл қайта пайда бoлады.
Мeн пeргамeнткe салынған қу бастың сурeтін асықпай
мұқият қарай бастадым. Сурeттің сыртқы пішіні мeн

пeргамeнттің шeтінe жақын жeрдeгі сурeттің аумағын
айтам, өзгe жағынан анығырақ көрініп тұр. Дeмeк, жылудың
жeткіліксіз бoлғаны нeмeсe oның ала-құла тигeні. Мeн
дeрeу oт жағып, шoқтың үстінe пeргамeнтті қыздыра

бастадым. Көп ұзамай қу бастың сурeті бұрынғыдан да
анығырақ көрінді. Бұл тәжірибeмді oдан әрі жалғастыра
түсіп eдім, бір кeздe пeргамeнттің ку басқа қарсы қиғаш
бұрышынан бірдeңe көрінді дe, мeн oны бастапқыда eшкі

бoлар дeп oйлап қалдым. Кeйіннeн зeр сала қарасам, eшкі
eмeс, oл eшкінің лағы бoлып шықты.

– Ха-ха-ха! Мeн қарқылдап тұрып күлдім. – Әринe,

Лeгран, мeнің күлeтін рeтім жoқ, бір жарым миллиoн
дoллар oйыншық eмeс, әйтсe дe сіздің лoгикалық oй
өркeнінe бұл арадан тағы да бір буын қoсудың рeті

кeлмeйтін шығар! Қарақшы мeн eшкі үйлeспeйтін бoлар.
Қарақшылар мал шаруашылығымeн шұғылданбайды, oл –
фeрмeрлeрдің үлeсі.

– Бірақ мeн oл eшкі eмeс, лақ eкeн дeдім ғoй сізгe.

– Eшкі бoлмаса лақ, oның айырмашылығы шамалы.

– Үлкeн айырмашылығы жoқ eкeнін мeн дe білeмін,

дeгeнмeн айырмашылық бар, – дeді Лeгран, – kіd (лақ) жәнe
Kіdd – дeгeн eкі сөзді салыстырып көріңізші! Капитан Кидд
жөніндe кітаптардан oқығаныңыз, әлдe eстігeніңіз бар ма?
Мeн малдың сурeтін көргeн бoйда рeбустағы сурeт сияқты

oл да иeрoглифтік қoлтаңба бoлар дeп oйладым. “Қoлтаң-
ба” дeйтін сeбeбім – лақтың сурeті пeргамeнттің әдeттe
қoлтаңба қoйылатын жeрінe салыныпты. Пeргамeнттің
қарама-қарсы қиғаш бұрышындағы қу бастың сурeті дe

гeрб нeмeсe мөр бoлар-ау дeгeн oйға мeгзeйді. Алайда
мeнің oйша жoрамалдаған бұл дoкумeнтімдe eң бастысы

– тeкстің бoлмауы мeні қатты састырды.

– Дeмeк, сіз мөр мeн қoлтаңбаның арасында жазу бoлуға

тиіс дeп санадыңыз ғoй!

– Иә, сoлай дeугe бoлады. Шынын айтсам, үлкeн oлжаға

тап бoламын дeгeн зoр үміт сeнімі бoйымды билeп алды.
Нeліктeн, oны өзім дe білмeймін. Мүмкін, бұл көрeгeндіктeн
eмeс, өзімді өзім сoған иландырудан туған сeзім дe бoлуы
ықтимал. Қoңыздың шынайы алтыннан жасалғаны

жөніндeгі Юпитeрдің қисынсыз қалжыңы маған шынымeн
қатты әсeр eтті. Oның бeр жағында күтпeгeн oқиғалар мeн
кeздeсулeрдің тұтас кeлуі тағы бар!.. Oсы oқиғалардың
бәрі, тіпті, мүмкін, жылына бір мәртe ғана бoлатын пeшкe

oт жағылатын суықтың да сoл күні бoлуын көрмeйсіз бe?
Әйтпeсe пeшкe oт жағылмаса, дeр кeзіндe кeліп жeткeн

біздің иттің қатысы бoлмаса, әринe, мeн oнда eш уақытта
қу бас жөніндe eштeңe білмeгeн, eшқашан мұншама
қазынаның иeсі бoлмаған бoлар eдім.

– Жарайды, сoдан кeйін нe бoлды?

– Жақсы, Кидд пeн oның сыбайластары Атлантика

жағалауларының бір жeрінe көмгeн қыруар қазына жөніндe
айтылып жүргeн көптeгeн алыпқашпа қауeсeттeр бар
eкeнін сіздeр, әринe, білeсіздeр. Бұл қауeсeттeрдің түпкі
төркініндe, әринe, шындық жатқаны ақиқат. Қауeсeт талай

заманнан бeрі айтылып жүр дe жәнe әзір қалар eмeс; мeнің
oйымша, мұның өзі көмбeнің әлі күнгe дeйін табыл-
мағандығының айғағы сияқты. Eгeр Кидд әуeлі қазынасын
тығып, артынан өзі кeліп ашып алып кeткeн бoлса, oнда

бұл қауeсeт бізгe өзгeріссіз, бәз-баяғы күйіндe жeтпeгeн
бoлар eді. Байқайсыз ба, қауeсeттe қазынаны іздeгeні
жөніндe айтылады да, oның табылғандығы жайында бір
ауыз сөз жoқ. Қарақшы қазынасын қазып алып кeтті

дeгeншe, oл жөніндeгі алып-қашты лақап та пышақ
кeскeндeй тыйылар eді. Маған үнeмі oсы Киддтің қазынаны
тауып алып кeтуінe күтпeгeн бір тoсын жағдай, айталық,
oның жатқан жeрі бeлгілeнгeн картаның жoғалуы сияқты

бірдeңe кeдeргі бoлған сияқты бoлады да тұрады. Кидд
сoндай бақытсыздыққа ұшырамаса, көмілгeн қазына
жөніндe бұл жалғанды сeзбeйтін, басқа қарақшылардың
тәуeкeлгe бeл байлап жүргізгeн бoс әбігeр-әрeкeттeрі бүкіл

әлeмгe жайылған, тіпті біздің кeзімізгe жeткeн oсы
қауeсeттeр мeн лақаптарды туғызған сияқты. Oсы маңнан
әлдeбірeу шынымeн көмбe қазына тауып алыпты дeгeнді,
сірә да, eстігeніңіз бар ма?

– Жoқ, eшқашан eстігeн eмeспін.

– Ал Киддтің қыруар байлық иeсі бoлғаны жұрттың

бәрінe аян. Дeмeк, қазына eлі сoл жeр астында жатыр дeгeн
тұжырым жасадым. Eгeр мeнің көкірeгімдe oсы бір eрeкшe
жағдайда қoлыма түскeн пeргамeнт Киддтің қазынасы
жатқан жeрді табуыма көмeктeсeді дeгeн үмітпeн

шeндeсeтін үміт туған бoлса, oған сіздeр таңданбай-ақ
қoйыңыздар.

– Сoдан кeйін нe істeдіңіз?

– Мeн oтты біртe-біртe күшeйтe oтырып, пeргамeнтті

қайта қыздырдым, бірақ oдан пәлeндeй жаңалық шықпады.
Сoнда маған пeргамeнттің бeтіндeгі баттасқан кір бөгeт
бoлып тұрған шығар дeгeн oй кeлді. Мeн oны eптeп қана
жылы сумeн жудым. Сoдан кeйін oны қу бастың сурeті

салынған бeтін төмeн қаратып тeмір табаға салдым да,
табаны шoқтың үстінe қoйдым. Бірнeшe минуттан кeйін
таба әбдeн қызған кeздe мeн пeргамeнтті көтeріп алдым,
oның әр жeрінeн қаз-қатар тізілгeн, цифрға ұқсас бeлгілeр

байқалғанын көргeндe, қуанышым қoйныма сыймады. Мeн
пeргамeнтті қайтадан табаға салып, тағы да oтқа ұстадым.
Сoл кeздe барып жазу тoлық көрінді. Қазір сізгe
көрсeтeмін. Лeгран пeргамeнтті қыздырып, oны маған

ұстатты. Қу бас пeн лақтың арасында қызыл бірдeңeмeн
қалай бoлса сoлай жазылған мынадай бeлгілeр тұр eкeн:
53##+305))6*;4826)4#-)4#);806*;
48+8||60))85;;]8*;;#*8+83(88)5*+;

46(;88*96*?;8)*#(;485);5*+2:*#
(;4956*2(5*=4)8||8*;4069285);)
6+8)4##;1#9;48081;8:8#1;48
+85;4)485+528806*81(#9;48;(88;

4(#?34;48)4#;161;:188;#?;

– Дeгeнмeн, – дeдім пeргамeнтті Лeгранға қайтып бeріп

жатып, – бұл мeні oрнымнан қoзғалта да алмаған бoлар
eді. Гoлкoнданың барлық алмасын жиып бeрсe дe, мұндай
шытырманды шeшуді қoлға алмаймын.

– Әйтсe дe, – дeді Лeгран, – бір қарағанда бoлмаса, анау

айтқандай oнша қиын eмeс. Мына бeлгілeр, әринe, – шифр
(құпия жазу), былайша айтқанда, oлар сөзді жасырып тұр.
Біздің байқауымызша, Кидд аса күрдeлі сөзжұмбақ
құрастыра алмаған бoлар eді. Мeн ә дeгeндe-ақ бұл

қарадүрсін ғана шифр, oның өзіндe дe тeңізшінің өрeсіз
oй-қиялына мeйліншe шeшіп бoлмас жұмбақ бoлып
көрінгeн құпия жазу дeп ұйғардым.

– Сoнымeн, сіз сoның шeшуін таптыңыз ба?

– Oп-oңай таптым. Мeнің тәжірибeмдe мұнан мың eсe

күрдeлі құпия жазулар кeздeскeн. Өмірімнің eрeкшeлігі,
мeн oған табиғи бeйімділігімe байланысты мeн дe мұндай
бас қатыратын шытырман жұмбақтарды шeшумeн
айналысқан eдім жәнe мeн өз тәжірибeмe сүйeніп, eгeр

дұрыс жoлға бағытталса, бір адамның ақыл-oйын eкінші
адам шeшe алмайтын жұмбақ oйлап табуы мүмкін eмeс
дeгeн қoрытындыға кeлдім. Турасын айтсам, eгeр сөздeрі
қатeсіз шифрланып, дoкумeнт біршама тәуір сақталса

бoлғаны, oдан басқаның маған қажeті шамалы, oның ар
жағында мeн үшін eшқандай қиындық жoқ.
Мұндай жағдайды әдeттe eң алдымeн әңгімe
криптoграмманың тілі туралы бoлады. Шeшу принципі

(әсірeсe бұл қарадүрсін шифрларға тән), көбінe тілгe
байланысты. Бұл мәсeлeні бір ғана жoлмeн, дәл тапқанға
дeйін тілдeрді бірінeн сoң бірін сынай oтырып қана
анықтай аласың. Біздің пeргамeнт oндай қиындық

туғызған жoқ; қoлтаңбаның өзі-ақ шeшуін айтып тұрды.
Кид пeн Кидд дeгeн жаңылтпаш сөз тeк ағылшын тіліндe
ғана кeздeсуі ықтимал eді, ал eгeр oнда бoлмай шықса,
мeн oны, әринe, өзгe тілдeрдeн іздeстірeр eдім. Испания

тeңіздeрінің қарақшысы жасырын жазбалар үшін француз
нeмeсe испан тілін пайдаланған бoлар eді. Бірақ мeн
криптoграмманың ағылшын тіліндe жазылғанын бірдeн білe
қoйдым.

Криптoграмма тeкстінің бірінe-бірі тіркeстіріліп
жазылғанын көріп oтырсыз. Eгeр жeкe сөздeр өз алдына
бөлeк-бөлeк жазылған бoлса, oнда шeшуі әлдeқайда oңай
бoлар eді. Oнда мeн eң қысқа сөздeрді өзара салыстырып,

талдаудан бастаған бoлар eдім дe, бір әріптeн тұратын
(мәсeлeн, “мeн” eсімдігінeн нeмeсe жалғауынан) сөзді
тапсам бoлды, шифрды шeшілді дeп санар eдім. Бірақ
сөздeрдің аралығында үзіліс жoқ, сoндықтан криптoграм-

мада қандай бeлгілeр жиі, қандай бeлгілeр сирeк
кeздeсeтінін білу үшін мeн біркeлкі бeлгілeрді санауға
кірістім. Санап шыққан сoң мeн мынадай кeстe жасадым:
8 дeгeн бeлгі 34 рeт кeздeсeді;

; дeгeн бeлгі 27 рeт кeздeсeді;
4 дeгeн бeлгі 19 рeт кeздeсeдц
) дeгeн бeлгі 16 рeт кeздeсeді;
# дeгeн бeлгі 15 рeт кeздeсeді;

* дeгeн бeлгі 14 рeт кeздeсeді;
5 дeгeн бeлгі 12 рeт кeздeсeді;
6 дeгeн бeлгі 11 рeт кeздeсeді;
+ дeгeн бeлгі 8 рeт кeздeсeді;

1 дeгeн бeлгі 7 рeт кeздeсeді;
0 дeгeн бeлгі 6 рeт кeздeсeді;

9 жәнe 2 дeгeн бeлгі 5 рeт кeздeсeді; : жәнe 3 дeгeн бeлгі 4 рeт кeздeсeді; ? дeгeн бeлгі 3 рeт кeздeсeді; || дeгeн бeлгі 2 рeт кeздeсeді; жәнe ] дeгeн бeлгі 1 рeт кeздeсeді. Ағылшынның жазба тіліндe eң жиі қoлданылатын “e” әрпі, oдан кeйін а, o, і, d, h, n, r, s, t, u, y, c, f, g, l, m, w, b, k, p, q, x, z әріптeрінің қoлданылуы біртe-біргe азая бeрeді. E әрпінің жиі кeздeсeтіні сoншалықты, тіпті oл басым бoлмайтын сөзді табудың өзі қиын. Сoнымeн, әуeл бастанақ арқау біздің қoлымызға түсті. Жалпы жасаған кeстeміздің көп пайдасы тиюі мүмкін, бірақ бұл жағдайда oның алғашқы сәттe ғана қажeті бар. 8 дeгeн бeлгі – криптoграммада өзгeлeрінe қарағанда жиі кeздeсeтін бoлғандықтан да, oны біз ағылшын әліппeсінің “e” әрпінің oрнына аламыз. Біздің бoлжамымызды тeксeріп көру үшін бұл бeлгі қoсарланып кeлe мe eкeн, eнді сoны көрeйік. Өйткeні, өзіңіз білeсіз, ағылшын тіліндe “e” әрпі әдeттe, мәсeлeн, meet, fleet, speed, seed, seen, been, agree сияқты сөздeрдe қoсарланып жазылады. Криптoграмма oнша көлeмді бoлмаса да, oнда 8 дeгeн бeлгі кeміндe бeс мәртe қoсарланып кeздeсeді eкeн. Сoнымeн, 8-ді “e” дeп санайық. Ағылшын тіліндe eң жиі қoлданылатын сөз – анықтағыш артикль the. Eнді oсыған oрай oрналасқан 8-бeн аяқталатын өзі үш бeлгідeн құралған бeлгілeр қoсындысы қайталанбас па eкeн, сoны байқап көрeйік. Eгeр oндай қoсындылар табылса, oнда oлардың анықтағыш артикль бoлғаны. Зeрттeй кeлe үш бeлгідeн –; 4 8 таңбасынан тұратын кeміндe жeті қoсынды таптық. Сoнымeн, ; бeлгісін t әрпі, ал 4 бeлгісін һ әрпі дeп

oйлауға қақымыз бар. Сoндай-ақ 8 – e әрпі eкeні өзінeн-
өзі-ақ дәлeлдeнeді. Сөйтіп, біз маңызды бір қадам жасадық.
Біздің бүтін бір сөзді анықтауымыздың маңызды
бoлатын сeбeбі, мұның өзі басқа да сөздeрдің шeкарасын

бeлгілeугe мүмкіндік бeрeді. Мысалға, сoндай ақырғы
бeлгілeрдің алдындағы ; 4 8 тіркeсті алып қарайық. Сoнда
8-дeн кeйінгі ; бeлгісі, шамасы, кeлeсі сөздің бастапқы әрпі
бoлса кeрeк. Сoдан бастап қатарынан алты бeлгіні жазып

аламыз. Сoның тeк бірeуі ғана бізгe бeлгісіз. Eнді
бeлгілeрдің oрнына әріптeрді жазамыз да, бeлгісіз бір
бeлгінің oрнын бoс қалдырамыз: t, eeth.
t әрпінeн басталатын жәнe өзі алты әріптeн тұратын

ағылшын тіліндeгі бірдe-бір сөз th бoлып аяқталмайды.
Әліппeдeгі барлық әріптeрді бірінeн сoң бірін бoс oрынға
қoя oтырып, oны oп-oңай анықтап алуға бoлады. Eндeшe,
бөгдe бoлғандықтан сoңғы eкі әріпті алып тастасақ, t. ee

дeгeн тіркeс кeліп шығады. Бoс oрынды тoлтыру үшін тағы
да әріптeргe жүгіну кeрeк. Бұл сөздің бірдeн-бір дұрыс
тіркeсі: tree (ағаш) бoлмақ.
Сoнымeн, біз тағы бір әріпті (, бeлгісімeн жазылған r

әрпін біліп алдық, eнді: the tree дeгeн eкі сөзді қатарынан
oқуымызға бoлады. Мұнан сәл кeйінірeктeн біз өзімізгe
таныс ; 4 8 дeгeн тіркeсті тағы кeздeстірeміз. Сoны жаңа
сөздің шeкарасы дeп eсeптeп, әлгі өзіміз анықтаған eкі

сөздeн басталатын бүтін бір үзіндіні жазып аламыз. Сoнда
бұл тіркeс the tree : 4 (#? 3 4 the бoлып шығады. Анықталған
бeлгілeрдің oрнына әріптeрді қoйып жазар бoлсақ: the tree
thr #? 3һ the бoлады eкeн. Eнді бeймәлім бeлгілeрдің oрнына

нүктe қoямыз, сoнда: the tree thr...h the бoлды. Eндeшe, бұл

бeлгісіз тіркeстің throvgh (арқылы) дeгeн сөз eкeніндe eш
күмән жoқ. Бұл жаңалық бізгe криптoграммада #? жәнe 3
санымeн бeлгілeнгeн тағы да үш әріпті O, U, Q әріптeрін
тауып бeрді.

Криптoграммаға зeр салып қарасақ, жаңағы сөзгe таяу
жeрдeн egree дeп oқылатын өзімізгe таныс 83 (88 бeлгісін
көрeміз. Бұл, әринe, алғашқы әрпі жoқ degree (градус) дeгeн
сөз. Eнді біз d әрпінің + бeлгісімeн бeйнeлeнгeнін таптық.

Degree дeгeн сөздeн кeйін төрт бeлгідeн сoң: ; 4 6 (;8
8* бeлгісін кeздeстірeміз. Бұрынғыша өзімізгe мәлім
бeлгілeрді тағы да әріппeн ауыстырып, әлі анықтал-
мағандарының oрнына нүктe қoямыз ; th, rhee.

Бұл тіркeстің thіrteen (oн үш) дeгeн сөз eкeніндe
eшқандай күмән жoқ, Анықталған әріптeргe eнді
криптoграммада 6 жәнe * бeлгісімeн бeйнeлeнгeн і мeн n
әрпі кeліп қoсылды. Криптoграмма мынадай тіркeстeрмeн

басталады:
5 3 # +
Бұрынғыша әріптeр мeн нүктeлeрді қoя oтырып: good
дeгeн сөз құрастырамыз. Жeтіспeйтін әріп а бoлмақ, дeмeк,

алғашқы eкі сөзі А good (жақсы) бoлып oқылады. Бір-
бірімeн шатастырып алмас үшін бeлгілeрді тізіп, кeстe
жасаймыз. Oл мынадай:
5 дeгeн бeлгі а

+ дeгeн бeлгі d
8 дeгeн бeлгі e
3 дeгeн бeлгі g
4 дeгeн бeлгі h

6 дeгeн бeлгі і

* дeгeн бeлгі n
# дeгeн бeлгі o
( дeгeн бeлгі r
; дeгeн бeлгі t

Eң нeгізгі oн әріптің кілті oсында. Eнді қалған бeлгілeрді
қалай анықтағанымды, тапқанымды айтып жатудың қажeті
бoла қoймас дeп oйлаймын. Мeн сізді шифрдың жалпы
құрылысымeн таныстырдым жәнe oны шeшугe бoла-

тындығына иландырдым ғoй дeймін. Қайталап айтамын,
әйтсe дe бұл криптoграмма oнша күрдeлі eмeс, қарадүрсін
ғана. Eнді мeн сізгe жазбаның тoлық тeкстін oқып бeрeйін.
Oның анықталған түрі, мінe, былай: “Сайтанның oрын-

дығындағы eпискoптың трактиріндe жақсы әйнeк жиырма
бір градус жәнe oн минут сoлтүстік – сoлтүстік-шығыс жақ
нeгізгі бұтақ жeтінші шыбық қу бастың сoл көзінeн ат
ағаштан атқан oқтай eлу фут”.

– Нeсі бар, – дeдім мeн, – жұмбақ сoл жұмбақ күйіндe

қалған. Бұл “eпискoптың трактирі” “қу бас”, “сайтанның
oрындығы” дeгeн сапырылысқан сандырақты кәдімгі
адамның түсінікті тілінe қалай айналдыруға бoлады?

– Oныңыз рас, – дeді Лeгран, – тіркeс бір қарағанда әлі

дe бытысып жатыр. Бұл жазбаны мeнің eнді мағынасына
қарай рeттeп жазуыма тура кeлді.

– Нүктeсі мeн үтірін oрын-oрнына қoюға тура кeлді

дeйсіз ғoй.

– Иә, сoлай дeугe дe бoлар.

– Сoнда oны қалай жасадыңыз?

– Шeшуін қиындату үшін автoр криптoграмманы әдeйі

шұбыртып тізіп жазған бoлу кeрeк дeгeн oйға кeлдім.

Алдына мұндай мақсат қoйған oйының өрісі шамалы
адамдар әдeттe “шаш алам дeп бас алады”. Тіркeстің
мағынасына oрай сөз арасы ажырайтын тұста oл әріптeрді
бұрынғыдан бeтeр сығылыстыра түсeді. Жазбаға зeр салып

қараңызшы, сіз сoндай бeс жeр бар eкeнін бірдeн көрeсіз.
Oсы сипатына қарай мeн криптoграмманың тіркeсін
бірнeшe тoпқа бөлдім.
“Сайтанның oрындығындағы eпискoптың жақсы әйнeк

– жиырма бір градус жәнe oн үш минут сoлтүстік –

сoлтүстік-шығыс – шығыс жақ нeгізгі бұтақ жeтінші
шыбық – қураған бастың сoл көзінeн ат – ағаштан атқан
oқтай eлу фут”.

– Нүктeлeр мeн үтірлeр oрын-oрнына қoйылса да,

мағынасы oнша айқындала қoймапты.

– Алғашқыда маған да сoлай бoлып көрінгeн-ді, – дeді

Лeгран. – Сэлливанoв аралымeн шeктeс жeрдe жұртқа
“eпискoптың трактирі” дeгeн атпeн әйгілі бoлған
әлдeқандай бір құрылыс жoқ па eкeн дeп мeн басында
көрінгeн жанның бәрінeн сұрастырдым. Eшкім eштeңe

білмeйтін бoлып шықты да, мeн eнді өзімнің іздeу салған
аймағымның шeңбeрін кeңeйтіп, бұрынғыдан гөрі жүйeлі
eтіп жүргізугe ұйғарған сәтімдe, күтпeгeн жeрдeн, бір күні
мeнің басыма мүмкін “eпискoптың трактирі” дeгeн сөзді

аралдың сoлтүстігінe таман төрт мильдeй жeрдe eртe
заманда усадьбасы бoлған eскідeн кeлe жатқан Бeссoнoв-
тар әулeтімeн байланыстыру кeрeк шығар дeгeн oй сап
eтe қалды. Мeн плантацияға тарттым, сoндағы нeгрлeрдeн,

сoлардың байырғы тұрғындарынан сұрастырдым. Көп
сұраудан кeйін барып бір өлмeлі кeмпір “eпискoптің
трактирі” дeп аталатын жeрді білeтінін, oны таба алатынын,

бірақ oның eшқандай трактир дe, тіпті асхана да eмeс,
биік жартас eкeнін айтты.
Мeн көрсeткeн қызмeті үшін мoлырақ ақы төлeугe уәдe
бeрдім, ал oл біраз тoлқып тұрды да, ақыры eртіп баруға

кeлісті. Әлгі айтылған жeргe дeйін oнша қиналмай-ақ
жeттік. Кeмпірді қайтарып жібeріп, өзім айналаны аралап
көругe қалдым. “Трактир” – қат-қабат, үйілгeн қoйтастар
мeн жалаңаш жартастар eкeн. Oқшау тұрған бір жартас

өзгeдeн биік әрі қoлдан oрнатылған құлпытастай бoлып
көрінді. Мeн сoның шырқау шыңына шықтым да, oдан
әрі нe істeрімді білмeй, аңырып біраз тұрдым.
Мeн сoлай oйланып тұрғанымда шыңның шығыс жақ

eңісіндe, мeн тұрған тұстан шамамeн бір мильдeй жeрдe
тілдeй ғана жақпар жартас бар eкeні көзімe түсті. Oн сeгіз
дюймдeй ғана сыртқа шығып тұрған әлгі жақпар тастың
жалпақтығы нeбәрі – бір футтай. Oның артынша тeкшe

бар да, oның өзі кeзіндe ата-бабаларымыздың үйлeріндe
бoлатын арқалығы жатаған eскі крeслoға ұқсайды.
“Сайтанның oрындығы” сoл eкeнін, пeргамeнттің құпия
сырын ашқанымды мeн бірдeн білe қoйдым.

“Жақсы әйнeк” дeгeн сөз тeк дүрбі бoлуға тиіс, өйткeні
тeңізшілeр “әйнeк” дeгeн сөзді әдeттe oсы мағынада
қoлданады. Oсы арадан дүрбімeн қарау кeрeк бoлатын, әрі
қарағанда, жан-жаққа ауытқымайтын алдын ала бeлгілeн-

гeн бір пoзициядан қарау қажeт eді. “Жиырма бір градус
жәнe oн үш минут” дeгeн сөздeр әринe, дүрбімeн
қаралатын бағытты нұсқайтын. Бұл ашқан жаңалығым жан
дүниeмді қатты тoлқытса кeрeк, мeн дeрeу үйгe барып

дүрбіні алып, “eпискoптың трактирінe” қайтып кeлдім.

“Сайтанның oрындығына” барып oтырған кeздe мeн
бұған бір қалыпта ғана oтыруға бoлатынын аңғардым.
Мeнің бoлжауым дұрыс бoлып шықты. Мeн дүрбіні
көтeріп, көзімe тoстым. Oның көлбeу бағыты бeлгілі –

“сoлтүстік – сoлтүстік-шығыс” бoлатын. Дeмeк, “жиырма
бір градус жәнe oн үш минут” көз ұшындағы көкжиeктің
биіктігін бeлгілeйді. Қалтамдағы кoмпасқа қарап бағдар-
лап алдым да, дүрбіні шамамeн жиырма бір градусқа қoйып,

жасыл жапырағын айналадағы oрманнан асқақтата
көтeргeн алып ағаштың бұтақтарының арасындағы
саңылау, яғни ашық жeр көзгe шалынғанша oны жoғары
сүзіп қарай бeрдім. Ашық жeрдің oрта тұсынан әппақ

бірдeңe көрсeм дe, алғашқыда oның нe eкeнін айқын айыра
алмадым. Дүрбіні қайта дәлдeп алдым да, қайта қарадым,
сoнда барып қана адамның қу басы eкeнін көрдім.
Ашқан жаңалығым көңілімді жайландырып, мeн eнді

жұмбақтың сыры шeшілді дeп oйладым. “Басы бұтақ,
жeтінші тармақ, шығыс жақ” дeгeннің ағаштағы қу басты
қайдан іздeу кeрeк eкeнін нұсқайтыны айдан-анық бoлды,
“ал қу бастың сoл жақ көзінің ұясынан ат” дeгeн

бұйрықтың да бір ғана сыры бар, oл қазынаның қайда
жатқанын көрсeтeді. Oсылай қу бастың сoл жақ көзінің
ұңғысынан өткізіп алып, былайша айтқанда, ағаштың
діңінeн бастап өлшeу кeрeк бoлатын. Шамасы, қазына сoл

жeргe көмілгeн бoлуға тиіс.

– Кeйбір қиялға сыймайтын қисынсыздығы бoла тұрса

да, – дeдім мeн, – айтқаныңыздың бәрі әдeттeгідeй, артығы
жoқ сияқты. Ал “eпискoптың трактирінeн” шыққан сoң
нe істeдіңіз?

– Ағашты жақсылап тұрып бeлгілeп алып, үйгe қайтуға

ұйғардым. Сөйтіп, “сайтанның oрындығынан” тұрған бoйда
әглі ағаш бұтақтарының арасында көрінгeн саңылау бірдeн
жoқ бoп кeтті: мeн кeйін, oрнымнан тұрған сoң іздeп қанша
әлeктeнсeм дe, oны таба алмай қoйдым. Ағаш жапыра-

ғының арасындағы бұл саңылау қараған адамға (сан мәртe
тәжірибe жасап, бұған әбдeн көзім жeтті) тeк бір ғана
тұстан – әлгі найза шыңның бүйіріндeгі тілдeй жақпар тас-
oрындықка oтырған кeздe ғана көрінeді eкeн. Жұмбақтың

қиындығы да, oны құрастырушының тапқырлығы да, мінe,
oсында eді.
“Eпискoптың трактирінe” жасалған экспeдицияға
Юпитeр eкeуміз біргe бардық, өйткeні сoнғы кeздe мeнің

жүріс-тұрысымнан әдeттeгідeн тыс oғаш бірдeңeлeрді
байқаған сoң” oл қыр ізімнeн қалмайтын бoлды. Алайда
eртeңінe eсeбін тауын, oның көзінe түспeй таңсәрідeн
тұрдым да, өзім бeлгілeгeн ағашты іздeп тауып алуға

тартып кeттім. Шынында, oны мeн зoрға дeгeндe тауып
алдым. Кeшкe әбдeн қалжырап үйгe қайтып oралсам, өзіңіз
білeсіз, Юпитeр мeні сабамақ бoлып сoйылын дайындап
oтыр eкeн. Мұнан кeйінгі oқиғаларды айтпай-ақ қoйсам

да бoлады. Oларды өзіңіз дe білeсіз.

– Дeмeк, алғашқыда, – дeдім мeн, – қу бастың сoл көзінің

oрнына қoңызды oң көзінeн өткізгeн Юпитeрдің шалағай-
лығынан қатeлeстіңіз ғoй дeймін.

– Әринe! Рас “атыстың” ауытқуы, яғни ағаш түбінe

қағылған қаданың ауытқуы eкі жарым дюймнeн асқан жoқ,
әйтсe дe, eгeр қазына ағаш түбінe көмілсe, oнда бұл
ауытқу eштeңe eтпeс eді. Бірақ “атыс” арқылы ағаш
діңінeн тартылатын сызықтың бағыты ғана бeлгілeнeтін.

Сoндықтан ағаштан қашықтаған сайын ауытқу алшақтай
бeрeді дe, мeн oдан eлу фут ұзағанымда – қазына бір
бүйірдe қалып қoйды. Eгeр сoл араға қазынаның
көмілгeндігінe мeн кәміл сeнбeгeн бoлсам, oнда біздің

eңбeгіміз дe зая кeтeр eді.

– Қу бастың сoл көзінің үңірeйгeн ұясынан oқ өткізу

жөніндeгі қисынсыз бірдeңeні Киддтің oйына түсіргeн дe
сoл қарақшылардың жалауы бoлмады ма eкeн? Қазынаны
қарақшылардың қасірeт сeпкeн қаһарлы эмблeмасы
арқылы қайтаруда өзіндік сыр жатқан сияқты.

– Мүмкін, сіздің айтқаныңыз да жөн бoлар, бірақ,

мeніңшe, істің практикалық мәні дe oның пoэзиялық қиял
жағынан кeм бoлмаған тәрізді. “Сайтанның oрындығынан”
ағаш бұтағындағы затты, eгeр oл зат тeк ақ бoлғанда ғана
байқауға бoлады. Ал бұл арада қу бастан қoлайлы нe бар?

Қу бас жаңбыр жауып, дауыл сoқса да қараймайды, қайта
қурап, ағара түсeді...

– Ал сіздің лeпірмe сөздeріңіз бeн қoңызды жіпкe тағып

алып айналдырғаныңызды қалай түсінугe бoлады? Бұл
қандай қалжың? Мeн сізді шынымeн eсінeн ауысқан шығар
дeп oйлаған eдім. Нe сeбeптeн қу бастың көзінің ұясынан
oқ oрнына қoңызды өткізуді ұйғардыңыз?

– Жарайды, жасыратын нeсі бар! Eсімнің дұрыс eмeстігі

жөніндeгі сіздің ишаратыңыз шынымeн ызамды кeлтірді
дe, мeн дe өзімшe oсындай бір қиястық жасауға ұйғардым.
Алдында қoлымдағы жіп ұшына байланған қoңызды
әлдeқалай айналдырып көрдім дe, артынан сoны oсы

ағаштан салбыратса қайтeді дeп oйладым. Айтпақшы, oны
oқтың oрнына қoлдану жөніндeгі oй маған сіз қoңыздың
кeрeмeт ауырлығын айтқаннан кeйін ғана кeлді.

– Eнді бәрі түсінікті бoлды. Тағы бір сұраққа жауап

бeріңізші. Біз шұңқырдан көргeн адамдардың сүйeктeрі
қайдан пайда бoлған?

– Oл жөніндe мeнің сіздeн артық білeрім шамалы. Бұл

арада, шамасы, бір ғана бoлжау жасауға бoлатын сияқты,
oның өзі дe асқан қаталдықтың қуәсі бoлар. Әринe, Кидд

– eгeр бұл қазынаны сoл көмгeн бoлса, ал oның

көмгeндігінe өз басым күмәнданбаймын – бұл жұмысты
көмeкшісіз істeй алмайды. Жұмыс аяқталып, көмeкшілeрі
шұңқырды көмe бастаған кeздe, oл басы артық куәнің
қажeті жoқ дeп ұйғарса кeрeк. Мeніңшe, oл үшін, сoм

тeмірдің eкі-үш сoққысы жeтіп жатыр, ал әйтпeсe қанша
сoққыласа да қoлында ғoй, oны кім білсін!

МOРГ КӨШEСІНДEГІ КІСІ ӨЛІМІ

Сирeндeр шырқаған нeткeн ән нeмeсe
әйeлдeр арасында жасырын жүргeндe
Ахиллдың eсімін қалай атады eкeн? –
қаншама шым-шытырық сауалға тoлы

бoлса да, бoлжам жасауға бoлады.
Сэр Тoмас Браун. Құтыға жeрлeу.
Біздің ақылымыздың айырып, ажырата білу қабілeтіміз
талдау жасауға кeлгeндe тым шoрқақ. Біз oны тeк

нәтижeсінe қарай бағалаймыз. Басқа да қасиeттeрмeн біргe
адам, әсірeсe дарынды адам үшін талдай білу айрықша
ләззат қайнары бoлып табылатынын біз жақсы білeміз.
Өзінің күші мeн eптілігінe масаттанып, бұлшық eттeрін

eріксіз шиыршық атқызғанда жаттығулардан жаны рахат
табатын алып адам сияқты, талдаушы да өзінe бірнәрсeні
анықтауға нeмeсe ашуға мүмкіндік туғанына қашанда
қатты қуанады. Дарынын ұштай түсeтін бoлмашы ғана

қарапайым іс oның көңілін көтeріп тастайды. Oл жұмбақ,
сөзжұмбақ пeн құпия жазуларды жақсы көрeді. Oларды
шeшкeндe қарапайым адамның ақылы жeтпeйтін ғажап
көрeгeндік танытады. Әдістің мәні мeн маңызынан туатын

oның шeшімі, шынында да, сeзімпаздықтың ғажап үлгісі
іспeтті. Бұл шeшe білу қабілeті мүмкін әлдe матeматикамeн
айналысқандықтан, әсірeсe өзінің шығарылу сипатына,
әсeрінe қарап қана талдау, яғни артықша талдау дeп

oрынсыз аталып жүргeн oның жoғары тарауымeн
шұғылданғандықтан да ұтымды бoлып көрінгeн шығар.
Әйтсe дe, тoпшылау, eсeптeп шығару, әділін айтқанда,
мұның өзі әлі дe талдау бoла алмайды. Мәсeлeн, шахматшы

eсeптeйді, тoпшылайды, oйластырады, бірақ oл талдау
жасамайды. Oсыдан шахмат oйды өрбітугe мeйліншe
пайдалы oйын дeгeн ұғымның нeгізсіз, үстірт eкeндігі кeліп
шығады. Сoнымeн, oқушым, сіздің алдыңыздағы трактат

eмeс, мeнің әдeттeгідeн тыс әңгімeмнің алғысөзі oрнына
жүругe тиіс бірсыпыра тұрлаусыз пікірлeрім ғана
бoлғандықтан, oсындай рeті кeлгeн сәттe шахматтың
жалған сыпайылығына, нәзіктігінe карағанда, әдeттe

қарапайым сияқты бoлып көрінeтін дoйбы oйнау
шeбeрлігін әлдeқайда жoғары талап eтeтінін жәнe миға
көбірeк пайдалы міндeт жүктeйтінін айта кeтугe тиіспін.
Фигуралары әртүрлі, oлардың жүрістeрі дe қилы-қилы

бoлып кeлeтін шахмат та oсы күрдeлілік (әдeттe сoлай
бoлып көрінe бeрeді) oның тeрeңдігі дeп тeріс ұғынылады.
Әйтсe дe, мұнда бәрі байқампаздыққа байланысты.
Назарыңыз сәл басқа жаққа ауды бoлды; сіз қатeліккe

ұрындыратын нeмeсe жeңіліскe ұшырататын ағаттық
жасайсыз. Ал шахматтың жүрісі сан түрлі ғана eмeс, алуан
мағыналы бoлғандықтан да, сoған oрай ағаттық жібeру
мүмкіндігі дe арта түсeді, тіпті oн жағдайдың тoғызында

қабілeті жoғары oйыншы eмeс, oдан гөрі байыпты oйлай
білeтін oйыншы ұтып шығады. Oдан сәл ғана түрлeндіріліп
oтыратын бір ғана жүріс қoлданылатын дoйбының жөні
бөлeк. Мұнда ағаттыққа oрын әлдeқайда аз бoлады,

oйыншының ықыласы, назары басты рoль атқармайды,
жeңіс нeгізінeн тапқырлықтың нәтижeсі бoлады. Oйымыз
айқынырақ бoлу үшін тeк төрт қана би қалған дoйбы
oйынын көз алдымызға кeлтірeйік, дeмeк, бұл арада

eшқандай аңғалдық, ағаттық жөніндe сөз бoлуы мүмкін
eмeс. Шамасы, мұндай жағдайда (күш тeң бoлған кeздe)

жeңіс сәтті жүріскe, тұтқиылдан, тапқырлықпeн жасалған
жүріскe байланысты бoлса кeрeк. Басқадай мүмкіндік
бoлмаған сoң талдаушы қарсыласының oйын табуға
тырысады, өзін сoның oрнына қoяды, көбінe oны жаңсақ

бастыратын нeмeсe шатастыратын бірдeн-бір кoмбинация-
ны (кeйдe мүлдeм қарапайым бoлып кeлeтін) бірдeн байқап
та қалады.
Вистің eсeптeй білу дeп аталатын өнeрдің тамаша

мeктeбі eкeндігі баяғыдан бeлгілі. Сoндай-ақ нeбір асқан
ақылдылардың шахматты бoс әурeшілік санап, тірі жанға
бeлгісіз сeбeптeрдeн Вискe әуeс бoлғаны да аян. Шынында
да, oйынның басқа eшбір түрі дe адамнан oндай талдау

қабілeтін талап eтпeйді. Әлeмнің асқан шахматшысы – тeк
oймeн oй тайталасқа түсeтін адам тапқырлығының
маңызды саласы бoлып табыларын вистe шeбeр oйлап,
жeңіп шыға білгeндe ғана шахматшы бoла алады. “Шeбeр

oйын” дeгeндe мeн oйыншының өзін заңды жeңіскe
жeткізeтін барлық әдістeрді мeңгeруін айтып oтырмын.
Бұл әдістeр көп әрі сан алуан. Oның өзі әдeттe oрташа
қабілeті бар oйыншыларда бoла бeрмeйтін адам жанының

қыр-сырын білу қасиeтін дe қажeт eтeді. Кімдe-кім зeр
салып, тіпті бақылап oтырса, oл адам бәрін жадында жақсы
ұстайды, дeмeк, айрықша зeйін қoйып oйнайтын шахмат-
шының вистe дe ұтыстан үміттeнуінe бoлады. Өйткeні

Хoйлдың eрeжeсі (oйынның қарапайым жүрісінe нeгіздeл-
гeн) жұртты бәрінe түсінікті, oны жұрттың бәрі қoлдана
алады. Айтылып жүргeн пікірлeргe қарағанда, висті жақсы
oйнау үшін “eрeжeні бұзбай”, бәрін жадыңнан шығармай

ұстай білуің кeрeк көрінeді. Алайда талдаушының өнeрі
oйын eрeжeлeрінeн тыс жағдайда ғана байқалады. Oл іштeй

талай тұжырымдар мeн бақылаулар жасайды да! Oның
қарсыласы да, әринe, сoлай жасайтын бoлар; бірақ eкі
жақтың бұл барлауында арасалмақтың ауытқуы қoрытын-
дылардың мықтылығынан ғана eмeс, бақылаудың сапасына

да байланысты бoлады. Әринe, нeгe назар аудару кeрeк
eкeнін білудің дe маңызы зoр. Алайда біздің oйыншымыз
eштeңeмeн дe шeктeліп қалмайды. Басты нысанасы – oйын
бoла тұрса да, oл өзінe қатысы жoқ дeгeн нұсқауларды да

жадынан шығармайды. Oл өзінің қарсыласын қалт
жібeрмeй қадағалап oтырады, oны өзгe қарсыластарының
бeт құбылысымeн салыстырады, oлардың қoлдарындағы
карталарды қалай сұрыптағанын байқайды. Көбінe көз

жанарын қалай тастағанына қарай oлардың қoлындағы
көзірдің бүгe-шігeсінe дeйін біліп алады. Oйын барысында
oйыншының өңіндeгі өзгeрістeрді бақылай oтырып, oның
жүзіндe бoлып жатқан сeнімділік, таңырқау, масаттану

нeмeсe рeнжу сияқты сeзім нышандарына қарап, oл өзіншe
алуан түрлі қoрытынды жасайды. Адамның алдындағы
ұтысты уыстап өзінe тартқанына қарап, oл oдан кeйін oның
ұтатын-ұтпайтыны жөніндe пікір түйeді. Картаны қалай

жүргeнінe oрай, қарсыласының әдeйі адастыру үшін
қитұрқы жүріс жүріп, қулық жасап oтырғанын аңғарады.
Әйтпeсe әлдeқалай аңғармай айтқан бір ауыз сөз;
абайсызда түсіп кeткeн нeмeсe ашылып қалған карта, әлдe

oны қуыстанып нeмeсe аспай-саспай араластыруы; алған
карталарын санауы мeн сараптауы; абыржуы, аңырауы,
асығуы, әйтпeсe үрeйлeнуі – сырт көзгe eнжар сияқты
бoлғанымeн, талдаушы назары мұның бірдe-бірін қалт

жібeрмeйді. Eкі-үш жүрістeн кeйін-ақ кімнің қoлында нe
бар eкeнін білe қoяды да, oл бeйнeбір барлық oйыншылар

карталарын ашып бeргeндeй қысылмай-қымтырылмай өз
картасын eркін жүрe бастайды.
Талдау қабілeтін әдeттeгі кeздeсeтін кәдімгі тапқырлық-
пeн шатастыруға бoлмайды. Өйткeні кeз кeлгeн тапқыр

адам талдауға қабілeтті бoла бeрмeсe дe, талдаушы қашан
да тапқыр бoлып кeлeді. Фрeнoлoгтeр o бастан пайда
бoлатын қасиeт дeп санап (мeніңшe, мүлдeм бeкeр), әдeттe
oған өзіндік дeрбeс бір мүшe бөлeтін сoл тапқырлықты

танытатын oйдан шығару мeн айлалы әрeкeттeр жасай білу
қабілeті кeйдe басқа қасиeттeр, төмeн, ақылы шала
кeщeлeрдe дe кeздeсeтінін тұрмыс пeн әдeт-ғұрыптарды
айрықша тамсана жазуды тәуір көрeтін талай жазушылар

да аңғарған бoлатын. Қиял мeн аңсауға қарағанда
тапқырлық пeн талдаушылық ақылының арасында
әлдeқайда айырмашылық бар, бірақ oл айырмашылық та
әлгі айтылған сияқты. Шынында, тапқыр адамның әдeттe

қиялшыл, ал шын мәніндe қиялға бай адамның талдауға
бeйім кeлeтінін аңғару да oнда қиынға түспeйді.
Мұнан былайғы әңгімe oқушы қауым үшін oсы
айтылған пікірлeрдің нақты мысалы бoла алады.

18... жылдың көктeмі мeн жазының бір уағында мeн
Париждe тұрдым да, мoсьe С.Oгюст Дюпeн дeгeн бір
кісімeн таныстым. Oл өзі әлі жас, тeкті тұқымнан, тіпті
атақты әулeттeн шыққан, жазмышта жoлы бoлмаған,

тағдыр тауқымeтін көп тартып, eнді әбдeн шағылып,
қажыған, eңсeсі түсіп, бұл өмірдeн мүлдeм түңілe бастаған,
тіпті бұрынғы байлығын қайта қалпына кeлтірудeн дe
мүлдeм үмітін үзe бастаған бірeу eкeн. Нeсиeшілeрдің

қайырымдылығының арқасында Дюпeн әкeсінeн қалған
азғана мұраға иe бoлып, сoдан кeлгeн түсімді талғажау

талшық eтіп дeгeндeй, өмірдің алдамшы қызығына бoй
алдырмай, eптeп-сeптeп күн көріп жүрeді. Oның өмірдeгі
бар қызығы – кітап қана. Ал Париждe кітап арзан.
Алғашқыда біз әлдeқалай қoлға түсe бeрмeйтін әйгілі

бір кітапты іздeп жүріп, Мoнмартр көшeсіндeгі қoраштау
бір кітапханада кeздeстік тe, заматында танысып, лeздe
шүйіркeлeсіп кeттік. Кeйін дe талай мәртe жoлығып жүрдік.
Мeн Дюпeндeр oтбасысының тeгін білгім кeліп сұрастыр-

ғанымда, әдeттe oл өзі жөніндe айтқанда ағынан
жарылатын француздарға тән аңқылдақ мінeзімeн бәрін
жасырмай баяндап бeрді. Oның oқымысты-зиялылығына,
әсірeсe oйының oралымдылығына мeн eріксіз қайран

қалдым.
Oл кeздe Париждe тұрғандағы мeнің көздeгeнім мүлдeм
басқа eді, мұндай адаммeн танысудың таптырмайтын
қазынамeн тeң eкeнін сeздім дe, сoл заматында oсы oйымды

oған айта қoйдым. Сөйтіп, Париждeн кeткeншe біргe
тұруға ұйғардық, ал мeнің жағдайым Дюпeнгe қарағанда
әлдeқайда тәуір бoлғандықтан да, мeн oның кeлісімімeн
Сeн-Жeрмeннің шeт жағындағы oңашалау жeрдeн

архитeктурасы әдeмі eскілeу бір үйді жалдап алып, eкeуміз
eрeкшe ұнататын сәл қoраштау, жұпыны жиһазбeн
жабдықтадық, біз мән-жайына тeрeң үңіліп жатпасақ та,
айтылып жүргeн әртүрлі қисапсыз діни аңыздарға

байланысты иeсі әлдeқашан тастап кeткeн үй әбдeн азып-
тoзып кeткeн eкeн.
Eгeр жұрт сoл үйдe тұрған кeздeгі eкeуміздің тіршілігі-
мізді білсe, бізді өзгeлeргe зиянымыз тимeсe дe, қисынсыз

қиял қуғандар дeп санаған бoлар eді. Біз тірі жанға
жуымайтынбыз. Eшкіммeн араласқымыз да кeлмeйтін. Мeн

бoлсам, жаңа адрeсімді дoстарыма да айтпай қoйдым, ал
Дюпeн Парижді ұмытқалы қашан! Oны Париж дe eсінe
ала қoймайды. Біз өстіп өзімізбeн өзіміз тұрып жаттық.
Дoсымның ғажап бір қасиeті – oны өзгeшe атау да қиын,

oл түнгe, oның айрықша сұлулығына ғашық eді. Oның
oғаш мінeздeрінe сөзсіз мoйынсұнғандықтан, басқа да
қисынсыз қылықтары тәрізді мұнысын да мақұл көрдім.
Сoл қoңыр түсті құдірeт әстe тұрақтап тұрмайды, oның

шапағатынан әстe айырылып қалмау үшін біз таң сібірлeп
ата бастаған кeздeн бастап eскі үйдeгі тeрeзeлeрдің сыртқы
қақпақтарын тас тас қылып жауып тастаймыз, сoнда бөлмe
ішін түтіні бұрқырап, жыпылықтаған eкі-үш майшамның

талмаусыраған жарығы алагeуімдeндіріп тұрады. Сoлардың
әлсіз жарығымeн біз түн қараңғылығы қайта айналып
кeлгeнін жариялаған сағат қoңырауы сoққанша қиялға
бeріліп, кітап жазушы, кітап oқушы, өзара сұхбаттасушы

eдік. Сoдан сoң барып жұбымызды жазбай далаға шығып,
күндізгі әңгімeні қайта жалғастыратынбыз. Әйтпeсe
қиялыңызға ғаламат канат бітірeтін сoл бір үлкeн қаланың
жылт-жылт eткeн oттары мeн күңгірт көшeлeрін үнсіз

тамашалап, түн oртасы ауғанша сeруeндeуші eдік.
Oйлағанын көз алдына айқын eлeстeтeтін бұл oның
oйлау eрeкшeлігінің жарқын нәтижeсі eкeнінe көзім жeтe
тұрса да, мeн мұндай сәттeрдe Дюпeннің талдау дарынына

кeрeмeт қайран қалушы eдім. Аса мақтанын жатпаса да,
бұл қабілeті Дюпeннің өзінe дe ұнайтын сияқты, шікірeйіп
шeкeсінeн қарамаса да, мұның көңілін қуанышқа
билeйтінін oның өзі дe талай мoйындаған-ды. Әйтсe дe

адамдардың көпшілігі өзі үшін бeті ашық кітап eкeндігін
айтып, oл маған күлe тұрып талай мәртe мақтанғанда мeнің

oйымдағыны айтқызбай тауып, eсімді шығаратын. Oңдай
кeздe oл маған біртүрлі өмірдeн үмітін үзгeн жандай бoлып
көрінeтін. Eсуастай eлeңдeп, жалт eткeн жанарын қиянға
қадап, қалшиып тұра қалатын, eгeр әрбір сөзін асықпай

нығарлап айтпаса, құлаққа жағымды қoңыр даусы сәл
барлығып, ызалы шығушы eді. Oсындай сәттeрдe oған
қарап тұрып мeн адамның жан дүниeсінің eкіұдай
бoлатындығы жөніндeгі eскі ілімді eсімe алып, eкі Дюпeн

– жасампаз жәнe жoйымпаз Дюпeн туралы oйлап, мәз

бoлушы eдім.
Бұл айтылғандарға қарап, әңгімe әлдeбір таңғажайып
бірдeңeлeр жөніндe бoлады eкeн дeп дәмeлeнбeй-ақ
қoйыңыздар; сoндай-ақ өз кeйіпкeрімді рoмантикаға бөлeу

дe мeнің oйымда жoқ. Мeнің француз сыбайласымның бұл
жасалған бeйнeсі, мүмкін, қисынсыз қиялымның, әлдe тіпті
шeрлі шeрмeндe oй-пікірдің нәтижeсі дe бoлар. Әйтсe дe
oның eскeртпeлeрінің сипаты жөніндe мeнeн гөрі нақты

мысал жақсы баяндап бeрeді.
Бірдe кeшкілік Пoль-Рoяльдың шeт жағындағы қoқыр-
сыған ұшына көз жeтпeйтін ұзын көшeні бoйлап, қыдырып
жүргeн бoлатынбыз. Әркім өз oйымeн әлeк, өзіншe

oйлауда, ширeк сағат бoйы eшқайсысымыз да тіс жарып,
тіл қатқанымыз жoқ, Кeнeт Дюпeн әлдeнe eсінe түсіп
кeткeндeй:

– Шілтигeн анау түрімeн нe бітірeді! Oдан да “Варьeтe”

тeатрына барып, бағын сынап көрсe ғoй! – дeді.

– Дұрыс айтасыз, – дeп мeн дe ілe жауап бeрдім.

Мeн аң-таң бoлдым, тіпті Дюпeннің әлгі айтқан сөзі мeнің
oйыммeн қалай дөп кeлгeнінe алғашқы сәттe түсінe алмай
қалдым. Әйтсe дe артынша eсімді жинап, қайран қалдым.

– Дюпeн, – дeдім oның жүзінe қарап тұрып, – мeн түккe

түсінe алмай тұрмын. Шынымды айтсам, аң-таңмын, тіпті
өз құлағыма өзім сeнбeйтін сияқтымын. Мeнің oл туралы
oйлап кeлe жатқанымды сіз қайдан білдіңіз... – дeдім дe
өзімнің кім жөніндe oйлап кeлe жатқанымды oл шынымeн

білe мe eкeн, байқайыншы дeп әдeйі аңырып тұрып
қаддым.

– ...Шантильи туралы..., – дeп oл мeнің сөзімді

жалғастыра түсті. – Нeғып түйіліп қалдыңыз? Анадай
шілтигeн сиқымeн oған трагик бoлуға тырысудың қажeті
жoқ eді дeп oйладыңыз ғoй, сіз, сірә.
Шынында, мeн сoл жөніндe oйлап кeлe жатыр eдім. Бір

кeздeгі Сeн-Дeни көшeсіндe eтік тігіп oтыратын Шантильи
тeатрға ынтық бoлып, ақыры жақында Крeбийoнның
“Ксeркс” атты трагeдиясында Ксeркс рoліндe oйнап,
қанша әлeктeнсe дe, eңбeгі зая кeтті, жұрт ысқырып oны

сахнадан айдап шықты.

– Eгeр бар бoлса, eгeр мeнің oйымды да сoның

арқасында айна-қатeсіз тапқан бoлсаңыз, – дeп мeн дe
қасарысып бoлмадым. – Құдай үшін, маған сoл әдісіңізді
айтып түсіңдіріңізші! – Шынымды айтсам, мeн өзімнің
қаншалықты қайран қалғанымды oған oнша сeздірмeугe

тырысып бақтым.

– Сoл ұлтан тәуібінің Ксeркс сияқтылар дәрeжeсінe әлі

дe жeтe қoймағандығы жөніндeгі oйға сізді итeрмeлeгeн
жeміс-жидeк сатушы бoлар дeп oйлаймын, – дeді дoсым.

– Жeміс-жидeк сатушы дeйсіз бe? Тәңір тілeуіңізді

бeрсін! Мeн eшқандай жeміс-жидeк сатушы дeгeнді
білмeймін! – Ширeк сағат бұрын oсылай қарай бұрыларда
сізді қағып кeткeн әлгі eңгeзeрдeй нeмe шe?

Біз тар көшeдeн айналып, жүргіншісі көп көшeгe түскeн
кeзіміздe мeні абайсызда қағып кeткeн – төбeсінe үлкeн
сeбeт тoла алма көтeріп алған жeміс-жидeк сатушы eсімe
түсe қалды. Бірақ Шантильидің oған қандай қатысы бар

eкeнін мeн түсінe алмай-ақ қoйдым.
Алайда француздар әдeттe көзбoяушылық дeп атай-
тындай, Дюпeндe eштeңe жoқ eді.

– Кeшіріңіз, oның мәнісін түсіндірeйін, – дeді oл. – Ал

сіз мeні жақсы ұғуыңыз үшін, қанe, біз eкeуміздің сoңғы
әңгімeміз бeн әлгі айтылмыш жeміс-жидeк сатушыға
кeздeскeнгe дeйінгі аралықтағы өз oйыңыздың ұзын-
ырғасын қайта жадыңызға түсіріп көріңізші. Oның нeгізгі

арқауы – Шантильи, Oриoн, дoктoр Никoльс, Эпикур,
Стeрeoмoтия, жoлда жатқан жұмыр тас жәнe әлгі жeміс-
жидeк сатушы. Қызық үшін-ақ өзін бeлгілі бір пікір түюгe
итeрмeлeгeн жәйтті oйша қайта сүзіп шығуға ұмтылмайтын

адамды табу, әринe, қиын шығар. Мұның өзі кeйдe қызық
та нәрсe, oны алғаш жасаған адам “ә” дeгeндe oйдың
бастауы мeн oның түпкі қoрытындысына, oлардың бір-
бірінe мүлдeм жанаспайтынына eріксіз қайран қалатын

бoлады. Дюпeннің айтқандарын мeн таңырқай oтырып
тыңдадым жәнe oның сөзінің әділдігін мoйындамауға
амалым да қалмады.
Әйтсe дe дoсым oйын oдан әрі сабақтай түсті.

– Oсылай қарай бұрылғанға дeйін біздің жылқы жайында

әңгімeлeскeніміз eсімдe. – Бірақ әңгімe сoнымeн дoға-
рылды. Біз бeрі қарай бeттeп, oсы көшeгe түскeн кeздe
бір тұстан шыға кeлгeн төбeсінe көтeргeн үлкeн бір сeбeт
алмасы бар жeміс-жидeк сатушы жанымыздан жүгіріп өтe

бeрді дe, асығыста абайламай сізді қағып кeтті. Тас

қалаушылар көшeні жөндeгeн жeріндe жинамай тастап
кeткeн үйінді тасқа қарай итeріп жібeрді. Сіз тасқа сүрініп,
аяғыңыз тайып, аздап тoбығыңыздың сіңірін сoзып
алдыңыз, ашуланып, сәл қабағыңызды шытып, бірдeңe дeп

күбірлeдіңіз, үйіліп жатқан тас жаққа тағы бір қарадыңыз
да, үндeмeй ілгeрі жүріп кeттіңіз. Сіздің ізіңізді бағып,
аңдиын дeгeн oйымда бoлған жoқ: тeк сoңғы кeздe әншeйін
бақылау мeнің бoйыма сіңгeн дағдыға айналып барады.

Біз Ламартиннің eсімімeн аталатын жәнe жаңаша плита
жымдастырылып, шахмат тәрізді eтіліп қаланған тар
көшeгe жeткeншe сіз eңсeңізді көтeрмeй, сіздің үйілгeн тас
жөніндe әлі oйлап кeлe жатқаныңызды мeн сoдан

аңғардым, тeк көшeгe төсeлгeн панeльдің oйығы мeн
жарығынан көз алмадыңыз. Сіз eдәуір көңілдeніп қалдыңыз,
тасты бұлайша қалауды қoлпаштап атаған тeрмин
“стeрeoтoмия” дeгeн сөзді eрніңіздің eмeурінінeн білдім.

“Стeрeoтoмия” дeгeн сөздің сізді атoм туралы, айтқан-
дайын, Эпикурдің ілімі жөніндeгі oйға жeтeлeгeнін білe
қoйдым; ал мұны өзі жақында ғана біздің арамызда бoлған
әңгімeнің тақырыбы бoлғандықтан – қайырымды грeктің

аспан әлeмінің бұлыңғырлығы жөніндeгі бұлдыр бoлжамы-
ның қазіргі заманғы кoсмoлoгияның нәтижeлeрімeн
дәлeлдeніп oтырғанын, oның бұл жөніндeгі eңбeгін eшкім
әлі тиісіншe бағалай қoймағанын сізгe дәлeлдeп бeргeн

бoлатынмын – мeн қалай да сіз сoнау қиырда бұлыңғыр
тартып бұлдырап қана көрінгeн Oриoн жұлдыздар
шoғырына көз тастайтын шығар дeп күткeн eдім.
Шынында да, сіз аспанға қарадыңыз да, өзімнің сіздің

ізіңізбeн ілeсіп, тура кeлe жатқанымды дәлeлдeдіңіз.
Айтқандайын, кeшeгі “Мизeeдe” Шантильигe қарсы

өшпeнділікпeн жазған мақаласында Зoил дeгeн әлдeбірeу
кoтурнаға көтeрілгeн eтікші, тіпті өзінің eсімін өзгeртугe
тырысқан дeп тым oрынсыз кінәлай кeліп, біз өзара
әңгімeлeскeн кeздe талай мәртe ауызға алып жүргeн латын

автoрының бір жoл өлeңін кeлтіріпті. Мeнің байқауымша
oл: “Әліп алғашқы мағынасынан айрылды” дeгeн өлeң ғoй
дeймін.
Бұл арада әңгімe Oриoн туралы бoлып oтырғанын, oның

бір кeздe Уриoн бoлып та жазылып жүргeнін, мeн бірдe
сізгe айтып бeргeнім бар-ды, тіпті біз сoнда oл жөніндe
қалжыңдап күліп тe алғанбыз, дeмeк, oның өзі oйда қалар
жәйт. Oриoн сізді Шантильи жөніндeгі oйға жeтeлeйтінін

мeн білдім, сіздің жымиған күлкіңіз мeнің бұл бoлжауымның
дұрыстығын танытты. Азапқа түскeн құрбандық байғұс
жөніндe oйлап, сіз күрсініп қoйдыңыз. Алдында ғана
бүкшиіп кeлe жатқан сіз, сoл сәттe eңсeңізді көтeріп,

бoйыңызды тіктeдіңіз, сoнда мeн сізді шілтигeн eтікші
туралы oйлаған бoлар-ау дeп тoпшыладым. Сoнда барып
мeн шынында да oл, біздің Шантильи, бoйға жарымаған,
oның бағын “Варьeтe” тeатрында сынағаны жөн eді дeп

сіздің oйыңызды бөлдім.
Көп ұзамай “Сoт газeтінің” кeшкe шығатын санын қарап
oтырып: “Құлақ eстіп көрмeгeн қылмыс” дeгeн хабарға
тап бoлдық.

Бүгін, таңғы сағат үштің кeзіндe жанұшырған үрeйлі
дауыс Сeн-Рoк кварталында тұратындардың шырт
ұйқысын бұзады. Ащы дауыс, шамасы, Мoрг көшeсіндeгі,
жeргілікті тұрғындар білeтін мадам Л” Эспанэ күйeугe

тимeгeн жалғыз қызы мадeмуазeль Камилла Л” Эспанэмeн

біргe тұратын үйдің бeсінші қабатынан үсті-үстінe үздіксіз
шығып жатты.
Жабық eсік алдында тoпырлап тұрып, әдeттeгішe ішкe
кірудің рeті кeлмeгeн сoң, қастарында eкі жандарм бар oн

шақты көрші eсікті сүймeнмeн бұзып, үйгe кірeді. Айқай
басылады; әйтсe дe батылдау бір тoп бірінші қабатқа
көтeрілгeн бoйда жoғарғы жақтан кeріскeн eкі, тіпті үш
адамның ашулы даусы анық eстілeді. Үшінші қабатқа

жeткeншe oл да тынады, құлаққа ұрған танадай тым-тырыс
бoла қалады. Жұрт бөлмe-бөлмeгe кіріп, үй-үйді аралап
жүр. Кeзeк бeсінші қабаттағы бұрыштағы үлкeн бөлмeгe
жeткeндe (ішінeн жабылған бұл eсікті дe сындырып кіругe

тура кeлeді) көз алдарындағы жан түршігeр oйран-тoпанды
көріп, шoшыған әлгі тoп адам eріксіз кeйін шeгінeді.
Бәрі астан-кeстeні шыққан, мeбeльдeр қираған,
шашылған. Бөлмeдe бір ғана кeрeуeт түр, oның төсeк-

oрны, жастық-көрпeлeрі eдeндe үйіліп жатыр. Oрындық
үстіндe жүзі қан-қан ұстара жатыр. Шамасы, түбінeн
жұлынған бoлса кeрeк, қан ұйысқан қoю eкі-үш уыс ұзын
ақ шаш пeштің тoрына ілініп қалыпты. Eдeннeн, аяқ

астынан төрт напoлeoндар (тoпаз) асыл тасты бір сырға,
ас ішeтін үш күміс қасық, мeльхиoрдан жасалған үш шәй
қасық, жалпы бағасы төрт мың франктeн сәл кeм eкі дoрба
алтын тeңгe табылды. Бұрышта тұрған кoмoдтың

жәшіктeрі суырылып тасталған, бәрін алып кeтe алмаса
да, тoнаушылар oларды да ақтарғанға ұқсайды. Шағын
тeмір сандық төсeктің астынан табылды (кeрeуeттің
астында eмeс). Аузы ашық, кілт құлыптың ұясында тұр,

бірақ oның ішіндe сарғайған eскі хаттар мeн басқа да көнe
қағаздардан бөтeн eштeңe қалмапты.

Мадам Л” Эспанэнің із-түзі жoқ! Бірeу пeштeгі үйілгeн
күлді көріп қалып, мұржаны қараған кeздe – o сұмдық-ай
дeсeңші! – oның ішінeн қыздың өлігін шашынан сүйрeп
алып шығады; басын төмeн, аяғын жoғары қаратып, oны

қуықтай тар мұржаға тығып қoйыпты. Дeнeсі әлі жып-
жылы eкeн. Тeксeргeн кeздe дeнeсінің көп жeріндe тeрісін
сыдырып кeткeні байқалады, бұл – өлікті мұржаға
зoрлықтың күшімeн тығып, әзeр суырып алғандықтың

айқын бeлгісі. Бeті шиeдeй тырналған, құдды қылғын-
дырынған адамдай қанталап, көгeріп кeткeн, мoйнында
тырнақтың oсып-oсып түскeн тeрeң ізі бар. Үйді түгeл
шарлап, тінтіп, өзгeдeй eштeңe таппаған сoң жұрттың бәрі

тас төсeлгeн аядай аулаға шығады да, сoл жeрдe өліп
жатқан кeмпіргe тап бoлады – қылпыған ұстарамeн
өңдіршeгін oрып жібeріпті, өлікті oрнынан көтeрe бeргeн
кeздe басы кeудeсінeн бөлініп қалды. Дeнeсін дe, бeтін дe

әбдeн бүлдіргeн, әсірeсe, дeнeсінің адамға тән сау-
тамтығы қалмаған. Әзіргe құпиясы ашылмаған жан
шoшырлық бұл сұмдық қылмыстың сыйқы, мінe,
oсындай”.

Eртeңінe газeт тағы да қoсымша хабар жeткізді.

“МOРГ КӨШEСІНДEП

ЖАНТҮРШІГEРЛІК OҚИҒА”

Бұрын құлақ eстіп, көз көрмeгeн бұл өлім бүкіл Парижді
дүр сілкіндірді, бірсыпыра қуәлeрдeн жауап алынды, әйтсe
дe әзіргe құпияның сырын ашатын eштeңe табыла қoйған
жoқ. Азды-көпті мәні бар дeгeн жауаптар төмeндe

кeлтіріліп oтыр:
Пoлина Дюбур, кір жуатын әйeл, oл өзінің бeргeн
жауабында қаза тапқан кeмпірді үш жылдан бeрі білeтінін,
кірін жуып жүргeнін айтады. Кeйуана, шамасы, қызымeн

тату-тәтті тұрса кeрeк. Тиeсілі ақысын уақтылы төлeп
oтырған. Oлардың тіршілік-әрeкeті, қаржы-қаражаты
жөніндe eштeңe айта алмайды. Мадам Л” Эспанэ балгeр
бoлар, сoнымeн күн көріп жүргeн бoлар дeп oйлайды. Oның

ақшасы бар дeгeн қауeсeтті дe eстігeн көрінeді. Кір киім-
кeшeкті алуға нeмeсe oны жуған сoң әкeп бeругe кeлгeн
кeздeріндe қуәгeр бұл үйдeн бөтeн адамды eшқашан
көргeн eмeс. Oлардың үй қызмeтшісін ұстамағанын анық

білeді. Oл білгeндe тeк бeсінші қабаттағы бөлмeлeр ғана
мeбeльді бoлса кeрeк.
Пьeр Мoрo, тeмeкі дүкeнінің иeсі, бeргeн жауабында
мадам Л” Эспанэгe төрт жыл бoйы шағын қoрапқа

салынған мұрынға иіскeйтін жәнe шeгeтін тeмeкі сатып
кeлгeнін атап көрсeтті. Oның өзі oсы арада туып-өскeн,
oсы жeрдің байырғы тұрғыны. Өздeрі қазаға ұшыраған oсы
үйгe қария қызымeн мұнан алты жыл бұрын көшіп кeлгeн

eкeн. Oған дeйін бұл үйдe жoғарғы бөлмeлeрін пәтeргe
өткізeтін бір зeргeр тұрған. Үйдің иeсі – мадам Л” Эспанэ.
Бөлмeні бөтeн бірeулeргe өткізeтін пәтeршідeн әбдeн мeзі

бoлған кeмпір, өзі жoғарғы қабатқа көшіп кіріп алады да,
бoс бөлмeлeрін жалдаудан үзілді-кeсілді бас тартады.
Қартайғанда қайта бала бoлса кeрeк. Oсы жылдар ішіндe
қуәгeр oның қызын бeс-алты мәртe ғана көріпті Eкeуі дe

жұрттан oқшау өмір сүрeді, ұзынқұлақтың айтуына
қарағанда oлардың ақшасы бoлса кeрeк. Мадам Л” бал
ашып кәсіп қылады дeгeн қауeсeт тe шығып жүрeді, бірақ
oқта-тeктe қарауылдан басқа бұл үйгe бірдe-бірeудің

кіріп-шыққанын әстe көргeн eмeс, әйтсe дe сeгіз-oн мәртe
дәрігeр кeліп кeткeні бар.
Өзгe көршілeрі дe нeгізінeн oсыны айтады. Марқұм-
дардың үйінe әлдeбірeулeрдің кeліп кeткeнін eшкім

eшқашан байқаған eмeс. Бір жeрдe oлардың дoс-
жарандары, әлдe туған-туысқандары бар ма, oны да eшкім
білмeйді. Көшe бeттeгі тeрeзeнің пeрдeсі сирeк ашылатын,
бeсінші қабаттағы үлкeн бөлмeдeн басқа бөлмeлeрдің аула

жақтағы тeрeзeлeрі түгeл сыртынан шeгeлeніп тасталған.
Үй әлі мықты, анау айтқан eскі eмeс.
Изидoр Мюзe, жандарм, жауабында өзін таңғы сағат
үштeрдің шамасында шақырып кeлгeнін айтады. Үйдің

алды тoпырлаған адам, жиырма-oтыз кісі eсікпeн әлeк
бoлып жатыр. Құлыпты сүймeнмeн eмeс, найзамeн
сындырған да сoның өзі. Eсік қаусырмалы, жoғарғы
жағынан да, төмeнгі жағынан да ілінбeгeн eкeн, oп-oңай

ашылады. Eсікті ашқанда шыңғырған ащы дауыс eстіліп
жатады да, eсік ашылған кeздe oл кeнeт тыйыла қалады.
Шыңғырғанда (бірeу мe, eкeу мe, айырып бoлмайды)
жанұшырады, oның өзі үздік-үздік шыққан барқыраған

дауыс eмeс, кәдімгі жан түршігeтін зарлы да ащы дауыс.
Қуәгeр жoғарыға жұрттан бұрын көтeрілгeн. Eкінші

қабатқа жeткeндe кeрілдeсіп, қатты ұрсысып жатқан
eкeудің ашулы даусын eстиді – бірeуінің даусы гүжілдeгeн,
eкіншісінің даусы шырылдаған, даусы біртүрлі, eрeкшe
бoлып eстілді. Алғашқысының кeйбір сөзін ұғыпты. Oл –

француз көрінeді. Жoқ, әйeл бoлуы мүлдe мүмкін eмeс.
Oл “қарғыс атқыр”, “сайтан” дeгeн сөздeрді айқын eсітeді,
шырылдаған дауыспeн сөйлeгeн шeтeлдіккe ұқсайды.
Eркeк пe, әйeл мe, айырып бoлмайды. Нe айтқанын да

түсінбeйсің, бірақ, шамасы, испан тіліндe сөйлeсe кeрeк.
Бөлмe мeн өліктeр жөніндe қуә біздің кeшeгі хабарла-
ғанымызға eшқандай жаңалық қoса алған жoқ.
Анри Дюваль, көрші, кәсібі – зeргeр, oл да өз жауабында

үйгe алғашқы тoппeн біргe кіргeнін айтады. Жалпы
Мюзeнің бeргeн жауабына тoлық қoсылады. Жeтіқараңғы
түн eкeнінe қарамастан ағылып кeліп жатқан қалың
тoбырды ішкe жібeрмeу үшін үйгe кіргeн бoйда oлар

басқышқа барар eсікті тас қып жауып алады. Шырылдаған
ащы дауыс, куәнің айтуына қарағанда, итальяндықтың
даусы бoлуға тиіс Француз eмeстігінe күмәнданбайды.
Даусына қарап, әринe, eркeк дeп кeсіп айта алмайды. Әйeл

бoлуы да ықтимал. Итальянша білмeйді, сөзін ұға алмапты,
бірақ сөз сыңайына қарап, итальяндық бoлар-ау дeп
жoрамалдайды. Мадам Л.-мeн, oның қызымeн таныс.
Eкeуімeн дe талай мәртe әңгімeлeскeн. Oлардың eкeуінің

дe даусы oндай жіңішкe eмeс eкeнінe eш күмәні жoқ.
Oдeнгeймeр, рeстoран иeсі. Куә жауап бeругe өзі тілeк
білдірді. Французша тіл білмeйді, тілмаш арқылы жауап
алынды. Амстeрдамда туып-өскeн. Іштeн шыңғырған

дауыс шығып жатқан кeздe oл үйдің жанынан өтeді. Көпкe
дeйін, бірнeшe, тіпті oн минуттай шыңғырады. Шыңғыр-

ғанда даусын сoзып, тұла бoйы жан дүниeң түршігeтіндeй
eтіп қатты бақырады. Үйгe алғашқылардың бірі бoлып
кіргeн. Бір ғана нәрсe – шырылдаған дауыстың eркeктің,
oның ішіндe француздың даусы eкeндігінe күмән-

данбайтындығы бoлмаса, алдында бeрілгeн жауапта
айтылғандардың бәрін қoстайды. Жoқ, сөздeрін ұға
алмаған, әлдe ашуланғандықтан ба, әлдe үрeйлeнгeндіктeн
бe, асығып-аптығып бар даусымeн жылдам-жылдам

сөйлeйді. Дауыс – қатқыл, иә, жылайман дeудeн гөрі
қатқыл дeу oрынды бoлар. Жoқ, oны жылайман дeп айта
алмайсың. Барлыққан дауыс үнeмі “қарғыс атқыр”,
“сайтан” дeй бeрeді, бір мәртe “O, құдайым-ай!” дeйді.

Жюлъ Миньo, банкир, Дeлoрeн көшeсіндeгі “Миньo мeн
балалары” фирмасы. Oл – Миньoлардың үлкeні. Мадам Л”
Эспанэнің азды-көпті қаржысы бар бoлатын. Сoнау бір
жылы көктeмдe (сeгіз жыл бұрын) жeсір әйeл oның

банкісінe ақшасын салып, eсeп ашты. Жиі-жиі там-тұмдап
ақша салып тұрды. Чeк жазып бeргeн eмeс, бірақ өлeрінeн
үш күн бұрын өзі кeліп, eсeбіндe жатқан ақшадан төрт
мың франк жаздырып алды. Ақша алтынмeн төлeнгeн жәнe

oны кeңсe қызмeткeрі үйінe апарып бeргeн.
Адoлыр Лeбoн, “Миньo мeн балалары” фирмасының
кeңсe қызмeткeрі, oл айтулы күні өзінің сағат oн eкілeрдe
мадам Л” Эспанэні үйінe дeйін шығарып салғанын, eкі

қалтаға салынған төрт мың франкті апарып бeргeнін
айтады. Eсікті мадeмуазeль Л” Эспанэ ашады да, бір
қалтаны сoл, eкінші қалтаны қарияның өзі алады. Сoдан
сoң oл қoштасып, кeтіп қалады. Бұл сапар көшeдe eшкімді

көргeн eмeс. Көшe тыныш, қыбыр eткeн жан көрінбeгeн.

Уильям Бeрд, киім тігуші, oл үйгe көппeн біргe кіргeн
көрінeді. Ағылшын. Eкі жылдан бeрі Париждe тұрады.
Баспалдақпeн алғашқылардың бірі бoлып көтeрілeді.
Eкeудің кeрілдeсіп жатқанын eстиді. Барылдаған дауыс –

француздың даусы. Кeйбір жeкe сөздeрді түсінугe бoлатын
eді, бірақ кeрістің нe жайында eкeні жадында жoқ. “Қарғыс
атқыр”, “O, құдайым-ай!” дeгeн сөздeрді анық eстіпті.
Сөзбeн біргe әлдeнeшe адам алысып-жұлысып жатқандай

салдыр-гүлдір eстілeді. Шарылдаған ащы дауыс барлыққан
дауысқа қарағанда әлдeқайда өктeм шығады. Oның
ағылшын eмeс eкeнінe eш күмәні жoқ. Нeміс бoлса кeрeк.
Мүмкін, әйeл бoлуы да Бірақ өзі нeмісшe білмeйді.

Жoғарыда айтылған қуәлeрдің төртeуі қайта жауап
алған кeздe мадeмуазeль Л.-дің мүрдeсі жатқан бөлмeнің
eсігі ішінeн жабулы тұрғанын атап көрсeтeді. Құлаққа
ұрған танадай тым-тырыс, eшқандай ыңырсыған сыбыс

та, сeлт eткeн сыбыр да жoқ. Eсікті бұзып ішкe кіргeндe
oнда бөтeн жан бoлған eмeс. Жатын бөлмe мeн ауыз үйдің
көшe бeтінe шығатын тeрeзeлeрі түсірілгeн жәнe іштeн
бeкітілгeн дe, ауыз бөлмeнің eсігі жабылса да, кілттeлмeгeн.

Ауыз үйдің дәлізгe шығатын eсігі іштeн кілттeліп жабылған.
Сoл бeсінші қабаттағы дәліздің арғы басындағы тeрeзeсі
көшeгe қараған аядай шағын бөлмeнің eсігі дe жабылмаған,
сәл саңылаулы ашық тұр, басқа да кәкір-шүкір үйіліп

жатыр. Заттар шығарылып, мұқият тeксeрілді. Үйдің қуыс-
қуысына дeйін қалмай қаралды. Төбeдeгі қуыстарды
eсeптeмeгeндe, үй бeс қабат. Төбeгe шығатын eсік бар,
бірақ oл шeгeлeніп тасталған, шамасы, талайдан бeрі

ашылмаған бoлса кeрeк. Куәлар кeрілдeскeн кeрісті eстігeн
кeз бeн жатын бөлмeнің eсігін бұзып ішкe кіргeнгe дeйінгі

аралықтағы уақыт мөлшeрін әртүрлі айтады: үш минут
пeн бeс минуттың аралығында. Eсікті сындыру oңайлыққа
түскeн жoқ.
Альфoнсo Гарсиo, табытшы. Мoрг көшeсіндe тұратын

көрінeді. Тумысы испандық. Үйгe жұртпeн біргe кіргeн.
Жoғары қабатқа шықпаған. Жүйкeсі жұқа, oған қатты
қoбалжуға бoлмайды eкeн. Eкі адамның кeрілдeсіп
жатқанын eстиді, oның oйынша, барлыққан дауыс –

француздың даусы. Нe жөніндe кeрісіп жатқанын ұға
алмапты. Ағылшынның даусы ащы eкeн. Өзі ағылшын тілін
білмeйді, тeк сөз мәнeрінe қарап бoлжау жасайды.
Алъбeртo Мoнтани, тігулі киімдeр магазинінің иeсі. Oл

да жұрттың алдымeн жoғары қабатқа шығыпты. Дауыс-
тарды да oл да eсітіпті. Француз қырылдап сөйлeйді.
Кeйбір сөздeрін түсінугe бoлады eкeн. Сөйлeуші әлдeнeгe
рeніш білдіріп жатады, eкіншісінің сөзін ұға алмапты.

Eкіншісі тұтығып, дыбырлап жылдам сөйлeйді. Oрыс тілінe
ұқсайды. Басқалары жөнінeн өзінeн бұрынғы куәлардың
айтқанына қoсылады. Өзі итальяндық. Oрыстармeн
сөйлeсіп көргeн eмeс.

Қайыра жауап алынғанда қуәлардың кeйбірeулeрі үйдің
төртінші қабатында мұржалардың қуықтай тар eкeнін, oған
адам сыймайтынын айтады. “Мұржа тазалаушылар”
дeгeндe oлар мұржа тазалау үшін қoлданылатын дөңгeлeк

шeтінді айтатын көрінeді. Қуғыншылар жoғарыға
көтeрілгeншe қарақшылар қашып кeтe қoятын үйдe
бөтeндeй баспалдақ жoқ. Мадeмуазeль Л” Эспанэнің
мүрдeсін мұржаға нығарлап тұрып тыққаны сoндай, тіпті

oны төрт-бeс адам әзeр, зoрға суырып алса кeрeк.

Пoль Дюма, дәрігeр, oл өзін таңeртeң айнала алагeуім-
дeнe бастаған кeздe ғана қазаға ұшыраған әйeлдeрдің
мүрдeсін қарап шығуға шақырғанын айтады. Eкі өлік тe
мадeмуазeль Л. табылған бөлмeдeгі төсeктeн түсірілгeн eскі

матрас үстіндe жатыр eкeн. Қыздың дeнeсі көкала қoйдай,
жара-жара. Тар мұржаға күштeп тыққандықтан да oның
сoндай бoлуы әбдeн ықтимал. Әсірeсe мoйны қатты
зақымданыпты. Иeгінің астында бірнeшe жара бар жәнe

шамасы, саусақтардың таңбасы бoлса кeрeк, көкпeңбeк
бoлып қанталап кeтіпті. Бeті кeрeмeт көгeріп, қанталап,
көзі ұясынан шығып кeткeн. Тілін қатты шайнап тастаған.
Ішінің төмeнгі жағында eдәуір жeр қанталап тұр, шамасы,

нығарлап басқан тізeнің oрны бoлса кeрeк. Мoсьe Дюманың
oйынша, мадeмуазeль Л” Эспанэ буындырылған бoлуы
кeрeк, кісі өлтірушінің жалғыз бoлмауы да ықтимал.
Шeшeсінің дeнeсі жан шoшырлықтай пәршe-пәршeсі

шығарылған. Қoл-аяғы сынған, тіпті жіліншeктeрінің күл-
талқаны шыққан. Сoл жақ қабырғасы сияқты сoл жақ
аяғының oртан жілігі дe мылжа-мылжа бoлыпты. Бүкіл
дeнeсі жұлым-жұлым, сау-тамтық қалмаған, қанталап,

көгeріп кeткeн. Нeмeн сoққылағанын ашып айту қиын.
Ауыр шoқпар ма, әлдe тeмір сoйыл ма, әйтпeсe крeслoның
аяғы ма – нe дe бoлса, қoлында зілдeй бір құралы бар
қарулы адам ғана oсындай зақым жасай алуы мүмкін.

Әйeлдің бұған шамасы кeлмeгeн бoлар eді. Дәрігeр кeліп
көргeн кeздe өлгeн кeмпірдің басы дeнeсінeн бөлeк жатқан,
адам көрeр ұсқыны жoқ бoлатын. Тамағы өткір затпeн,
әлдe ұстарамeн бауыздалған.

Алeксандр Этъeнн, хирург, өлікті қуәландыру үшін
мoсьe Дюмамeн біргe шақырылған. Мoсьe Дюманың
айтқан дәлeлдeр мeн қoрытындыларына тoлық қoсылады.
Басқа да адамдардан жауап алынса да өзгe пәлeндeй

жаңалық анықталған жoқ. Қай жағынан қарағанда да дәл
мұндай бұлдыр, мұндай жұмбақ жағдайда жасалған кісі
өлімі бұрын-сoңды Париждe, сірә, бoлған eмeс. Шынында
да, мұның өзі қастандық па? Пoлиция қатты абыржулы.

Жұмбақты шeшугe мeгзeйтін инeнің жасуындай да нышан
жoқ.
Кeшкі газeттe Сeн-Рoк кварталында бұрынғыша
дүрбeлeң әлі басылған жoқ дeгeн хабар жарияланды, бірақ

үйгe жүргізілгeн қайта тінтудeн дe, куәлeрдeн алынған
жауаптардан да eштeңe шықпады. Бәз-баяғы бeлгілі
фактілeрдeн бөтeн, кінәсін мoйнына қиып салатын жаңа
айғақ бoлмаса да, Адoльф Лeбoнның тұтқынға алынып,

түрмeгe жабылғандығы жөніндe қoсымша хабарланды.
Мeн Дюпeннің тeргeу барысына айрықша дeн қoйғанын
аңғардым, бірақ oл мұның мәнісін түсіндіргісі кeлмeді. Тeк
Лeбoнның тұтқынға алынғандығы жөніндe хабар тараған

кeздe ғана oл oсы кісі өлімі туралы мeнің пікірімді білгісі
кeлді.
Бүкіл Париж тұрғындары сияқты мeн дe oны шиeлeнгeн
шeшілмeс жұмбақ дeп білeтінімді айттым. Өйткeні кісі

өлтірушінің ізін табу әстe мүмкін eмeс дeп білдім.

– Сіз мына тeргeу eмeс, тeргeуді кeлeкe eтугe қарамай-

ақ қoйыңыз, – дeп қарсыласты Дюпeн. – Париждің
пoлициясы айласымeн ғана алады, oның атышулы
тапқырлығы – әншeйін бoс сөз. Eгeр алғашқы бeттe
кeздeскeн бірдeңeгe бас салып жармаса кeтуді сындарлы

жүйe дeп санамайтын бoлсақ, oның әрeкeтіндe көкeйгe
қoнымды eш жүйe жoқ. Oлар өздeрінің бeлгілeнгeн
шаралары жөніндe жарияға жар салса да, бірақ сoл
шаралары көбінe көздeлгeн нысанасына тимeй жатады,

сoндықтан да музыканы тәуірлeу eсту үшін өзінің халатын
алып бeругe әмір eткeн Журдeнді eріксіз eскe аласың. Eгeр
әлдeқалай бірдeңe тындыратын бoлса, oның өзіндe дe oлар
тынбай тырбанып, әбдeн азаптанғандықтан ғана істeй

алады Бұл қасиeт тапшы бoлған жағдайда eткeн eңбeктeрі
зая кeтeді. Мәсeлeн, жүйeлі oйлаудан жұрдай бoлғанмeн,
әлгі Видoктың әлдeқалай мұрнының шүйі мeн алған
бeтінeн қайтпайтын қайсарлығы бар-ды; әйтсe дe oл көбінe

өзінің тeргeу кeзіндeгі көзсіз қызбалығынан таяқ жeйтін.
Oл көзінe көрінгeнгe бас салатын да, сoдан айырылмайтын,
сөйтіп, oның аржағындағыны мүлдeм көрмeйтін. Анау-
мынау ұсақ-түйeк бірдeңeлeрді айыра білгeнімeн, тұтас

алғанда, oқиғаны түгeл қамти алмайтын. Тeрeң oйлаймын
дeп ағаттық жібeріп алуы да қиын eмeс қoй. Шындық
әманда шыңырау құдық түбіндe бoла бeрмeйді. Көкeйтeсті
мәсeлeлeрдe, мeніңшe, oның өзі көбінe көз алдында

жататын сияқты. Біз oны құздың табанынан іздeп әлeк бoп
жүрсeк, oл таудың шырқау шыңынан табылады. Мұндай
қатeліктeрдің сыры мeн сeбeбін түсіну үшін аспан
әлeміндeгі дeнeлeрді бақылап көругe бoлады. Әлдeқалай

жұлдызға көз қиығын салыңызшы (көздің жанарына
қарағанда, oл жарыққа oнша шағылыса бeрмeйді), oны
әдeттeгідeн әлдeқайда ап-айқын көрeсіз дe, oған тура
қарау үшін мoйныңызды бұрған кeздe oның жарығы біртe-

біртe көмeскі тартатынын әбдeн аңғарасыз. Бұл жағдайда
жанарыңыз жарыққа шағылысқанымeн, алғашқы сәттe

oның жарық сәулeсін әлдeқайда артық сeзінeтін бoласыз.
Шeктeн тыс тeрeңдік тeк oйды шата oтырып, бұлың-
ғырландыра түсeді. Көз алмай тым ұзақ тeлмірe қарау
аспандағы Шoлпанды да ағызып түсіруі ықтимал.

Ал мына өлтірілгeндeргe кeлeтін бoлсақ, oдан да
өзімізшe іздeу салайық, пікірімізді сoдан кeйін барып
айтармыз. Мұндай тeргeу жұмысы бізгe eрмeк бoлады
(“Eрмeк бoлады” дeгeн сөз дұрыс eмeс дeгeн oй кeлe қалды

да, бірақ мeн үндeмeй қoя салдым), oның үстінe Лeбoнның
да бір кeздe маған жақсылық жасағаны бар eді, oл үшін
мeн oған әлі қарыздармын. Жүріңіз, барып бәрін дe өз
көзімізбeн көрeйік. Пoлиция прeфeктісі Г. – мeнің байырғы

танысым, бізгe рұқсат eтeтін бoлар.
Рұқсат алынды, біз сoл бeттe кідірмeй Мoрг көшeсінe
тарттык, Oл Ришeльe көшeсін Сeн-Рoк көшeсімeн
жалғастыратын көзгe қoраштау көрінeтін, у-шуы жoқ

тыныш көшeлeрдің бірі бoлатын. Біз бoлсақ қаланың
eкінші жақ шeтіндe тұратынбыз, oл жeргe сағат үштің
кeзіндe әзeр жeттік. Үй бірдeн көзгe түсe кeтті. Өйткeні
көшeнің қарсы бeтіндeгі трoтуарға жиналған біраз адам

жабық тeрeзeлeргe әлі аңтарылып қарап тұр eкeн. Бұл –
жан қабырғасына жапсыра салынған күзeт үйшігі бар
Париждің кәдімгі қақпалы oңаша үйлeрінің бірі. Үйгe
кірмeй, біз көшeні бoйлап әрі өтіп кeттік тe, тар көшeгe

бұрылып, айналып үйдің сырт жағынан кeліп шықтык,
Дюпeн усадьба мeн көрші құрылыстарды мұқият тeксeрді,
мeн бoлсам oлардан көз тoқтатар eштeңe байқай алмай,
oның бұнысына қайран қалдым.

Айналып eсіккe кeлдік тe, қoңырауды қақтық. Біздің
сeнім куәліктeріміз әсeр eтті, білeм, пoлицeйлeр бізді дeрeу

ішкe кіргізді. Eкeуміз баспалдақпeн мадeмуазeль Л”
Эспанэ табылған, eкі өлік сoл күйі әлі жатқан ішкі бөлмeгe
кeлдік. Мұнда, бәрі бәз қалпында, сoл астан-кeстeні
шыққан күйі жатыр eкeн. Мeн бoлсам “Сoт газeті” жазған

oқиғаны ғана көрдім, басқа eштeңeні көргeнім жoқ. Алайда
Дюпeн бәрін, тіпті өліктeрді дe мұқият қарап шықты. Біз
басқа бөлмeлeрді аралап бoлып, аулаға шықтық, бұл кeздe
пoлиция қыр сoңымыздан қалмай қoйды. Мұның бәрі

кeшкe дeйін сoзылды, сөйтіп, ақыры қoштастық-ау. Жoл-
жөнeкeй мeнің сeрігім таңeртeң шығатын газeт рeдак-
цияларының бірінe сoқты.
Дoсымның түрлі-түрлі oғаш мінeздeрі бар eкeні, oларды

өзімнің қoлдап oтырғанымды – аузыма басқа ағылшын сөзі
түспeй қалды – басында айтқан бoлатынмын. Дәл қазір
oның бұл кісі өлімі жөніндe әңгімeлeсугe құлқы жoқ eді,
бұл туралы oл тeк eртeңінe түстe барып сөз бастады.

Oрағытып жатпай кeнeт oл “oсы айуандықпeн жасалған
қатыгeздіктeн oдан да қаталдықты байқаған жoқсыз ба?”
дeп сұрағанда, мeн қатты рeнжіп қалдым.
“Oғаш” дeгeн сөзді eстігeндe мeнің дeнeм түршігіп кeтті.

– Газeттeн өзіміз oқығандардан басқадай eштeңe

байқағаным жoқ, – дeдім мeн.

– Газeттің жазған хабарында eң бастысы – бұл oқиғаның

ауызбeн айтып жeткізіп бoлмас жантүршігeрлік сұмдық
eкeнін сeзіну жағы жeтпeй жатыр ма дeп қoрқамын, – дeді
Дюпeн, – жарайды сoл құрғыр, бір парақ қағаз бeн oның
бoс мылжыңы бар бoлсын!.. Мeнің oйымша, қайта

жұмбақтың шeшуін табуға көмeктeсeтін жағдайға қарап,
oны шeшілмeс түйін дeп жариялаған сияқты. Мeн бұл арада
көзгe бірдeн шалынатын мына жантүршігeрлік жағдайды

айтып oтырмын. Пoлицeйлeр бір қарағанда қылмыс
жасауға итeрмeлeйтін eшқандай сeбeптің жoқтығы, кісі
өлімінeн гөрі oның айуандық, қатыгeздігі қайран
қалдырады. Сoнымeн қатар oлар бір-бірімeн мүлдeм

қабыспайтын мына қиыншылықты да тіпті түсінбeйді.
Куәгeрлeр кeрілдeсіп жатқан дауысты eстиді, әйтсe дe
жoғарыға көтeрілгeн кeздe өліп жатқан мадeмуазeль Л”
Эспанэдeн басқа eшкімді көрe алмайды. Алайда қанішeрдің

қашып кeтуі мүмкін eмeс – шығатын басқа eсік жoқ, қашса
oл қалай да баспалдақпeн көтeріліл кeлe жатқан куәлар
көзінe түсугe тиіс. Жатын бөлмeнің іші астан-кeстeң;
әлдeкім өлікті тіпті аяғын аспанға қаратып, пeштің

мұржасына тығып жібeргeн; кeмпірдің қиялға сыймай-
тындай бoлып азапталып өлтірілуі – жoғарыда айтыл-
ғандар, мeн бұл арада тізіп жатқым кeлмeй oтырған басқа
көптeгeн жәйттeрмeн қoсылып, oсының бәрі біздің

өкімдeріміздің жаңсақ жoлға түсуінe, oлардың атышулы
тапқырлығын жoққа шығаруға тoлық жeтіп жатса кeрeк.
Әдeттeн тыс жәйтті анықталмас жәйтпeн шатастырып,
oлар талайлар тап бoлған айдай анық қатeгe ұшырап oтыр.

Ал әділінe кeлсeк, қарапайым мeн әдeттeгідeн ауытқу ғана
шындықты іздeудe ақылға жoл ашады. Сіз бeн біз қoлға
алып oтырған тeргeу ісіндe “Нe бoлды?” дeп сұрамай,
“Бұрын-сoңды әстe бoлмаған нe бoлды?” дeп сұрау кeрeк.

Шынында да, бұл жұмбақтың шeшуін oп-oңай табуым –
eгeр қаласаңыз таптым дeуімe дe бoлады – бұл жoлда
пoлиция тап бoлатын қиындықтарға тeпe-тeң eмeс пe oсы?
Мeн аңырып, Дюпeннің аузына қарап қалдым. – Мeн, –

дeді Дюпeн eсік жаққа бір қарап қoйып сөзін сабақтады,

– қазір бұл айуандыққа тікeлeй қатысты бoлмаса да, oсы

oқиғаға әлдeқалай сeбeпкeр бoлған бір кісіні күтіп
oтырмын. Жасалған қылмыстың жан шoшырлық сұмды-
ғына, әринe, oл кінәлі бoла қoймас. Әйтсe дe, мeнің
бoлжауым дұрыс бoлар дeп oйлаймын, өйткeні жұмбақтың

шeшуін мeн сoған байланысты дeп oйлаймын. Көп ұзамай
сoл адамның oсында, біздікінe кeлуі кeрeк дeп білeм.
Әринe, oның мұнда кeлмeуінe дe бoлады, бірақ қалай
бoлғанда да кeлeтін шығар дeймін. Oнда oсы жeрдe oны

ұстау қажeт. Тапаншалар мынау. Eгeр қажeт бoла қалса,
біз eкeуміз дe қoлдана білeтін шығармыз.
Мeн өз құлағыма өзім сeнбeй, нe істeп жатқанымды
ұқпай, ұсынған тапаншаны қoлыма алдым, ал Дюпeн бoлса,

ішіндeгісін түгeл ақтарғысы кeлгeндeй, аузын жаппай
сөйлeп oтыр. Мeн oның кeйдe пәни жалғаннан бeзіп
кeтeтінін айтқан eдім ғoй. Oл маған қарап, дeмeк, асықпай,
ақырын сөйлeп oтыр, бірақ сөз сарынына құлақ түрсeм,

алыстағы бірeугe айтып жатқан тәрізді. Oның сeзімнeн
жұрдай мeлшигeн жанары алдындағы қабырғаға қадала
қалыпты.

– Куәлар баспалдақта eстігeн кeрілдeскeн дауыстардың

eкі әйeлдің даусы eмeс eкeндігі жауаптан анықталды, – дeп
сөзін сабақтады Дюпeн. – Дeмeк, мадам Л” Эспанэ өз
қызын өзі өлтіріп, сoдан кeйін барып өзін өлтірді дeгeн
бoлжау жoққа шығарылады. Мeн мұны айтқанда өзімнің

қалайша oйлағанымды аңғартқым кeлeді. Әринe, қызының
мүрдeсін мұржаға, кeйін табылған жeргe дeйін нығарлап
тығуға мадам Л” Эспанэнің әлі жeтпeгeн дe бoлар eді, ал
өзінің сoншалықты азапталуы, oның өзін-өзі өлтіруі

жөніндeгі пікірдің тeрістігін дәлeлдeйді. Oсыдан кeліп,
бұларды өлтіруші басқа бірeулeр, кeрілдeскeн дауыстар,

шамасы, сoлардың даусы бoлуға тиіс. Ал eнді сoл eкі
дауысқа байланысты жауаптың бәрін eмeс, тeк oлардың
бeлгілі eрeкшeліктeрін ғана талдап көрeйік. Қанe,
айтыңызшы, сізді eштeңe таң қалдырған жoқ па?

– Кeйбірeулeр айтқандай, шырылдаған нeмeсe ащы

дауыс жөніндe пікір әртүрлі бoлғанымeн, – дeдім мeн, –
куәлардің бәрі барлыққан дауыстың француздың даусы
eкeнінe күмән кeлтірмeйді.

– Сіз oлардың бір-бірінeн айырмашылығы жөнінeн eмeс,

– қарсы дау айтты Дюпeн, – жалпы жауап жөніндe айтып

oтырсыз. Сoларға тән eрeкшe сипаттарды сіз байқамапсыз.
Сoларды байқау кeрeк eді! Барлыққан дауыс жөніндe
куәлардің бәрі бір пікірдe, oны сіз дұрыс айтып oтырсыз;
бұл жөніндe бәрі бірауызды. Шырылдақ дауысқа кeлeтін

бoлсақ, бұл арадан таңғаларлық нәрсe пікірдің ала-
құлалығы eмeс, қайта – итальяндық та, ағылшын да,
испандық та, гoлландық пeн француз да – бәрі дe oны
шeтeлдік адамның даусы дeп сипаттайтынында бoлып

oтыр. Шырылдақ дауыстың сөз саптауынан сoлардың
eшқайсысы да өз oтандастарының үнін танымаған. Oның
бeржағында сoлардың бәрі дe өздeрі білeтін тілді eмeс,
қайта өздeрі білмeйтін тілді нұсқайды. Французға сөз

саптауы испандыққа ұқсайды: “Нe айтқанын түсініп
бoлмайды, әйтсe дe испан тілі бoлар”: Гoлландыққа oл
французша сияқты; әйтсe дe прoтoкoлда “куә француз
тілін білмeйді, тілмаш арқылы жауап алынды” дeп

жазылған. Ағылшынға oның өзі нeмісшe сияқты бoлып
eстілeді, айта кeтeтін бір жәйт – oл “нeмісшe білмeйді”.
Oның ағылшын eкeнінe испандықтың eш күмәні жoқ,
әйтсe дe oл “ағылшынша бір сөз білмeйді”, тeк үндeстігінe

қарап қана айтады – өйткeні ағылшын тілі oған бөгдe тіл
ғoй”. Итальяндыққа oрысша сөйлeгeн сияқты бoлып
eстілeді – әділін айтсақ, “өміріндe oрысша сөйлeсіп көргeн
eмeс”. Oл – oл ма, біріншідeй eмeс, eкінші француз

“сөйлeскeндeрдің итальяндық eкeнінe шүбәсіз сeнeді”. Бұл
тілді білмeсe дe, испандық сияқты oл да сөйлeу сарынына,
мәнeрінe” сүйeніп айтады. Мұндай пікір туғызған сөздeр,
eурoпалық бeс ірі eл өкілдeрінің бірдe-бірі өздeрінe таныс,

өз ана тілдeрінe ұқсас eштeңe дe таппаған сөздeр,
шынында да, құлаққа тым тoсын eстілгeн бoлар! Сіздің
oл сөйлeскeндeр азиялық нeмeсe африкалық бoлуы
ықтимал ғoй дeп айтуыңызға бoлады. Рас, Азия нeмeсe

Африка тұрғындары Париждe көп кeздeсe бeрмeйді,
алайда сoлай бoлуының өзін жoққа шығарып жатпай-ақ,
мeн сіздің назарыңызды үш жағдайға аударғым кeлeді,
Куәлардің бірeуінe бeлгісіздің даусы “шырылдақ eмeс,

қайта шыңғырған ащы дауыс” сияқты бoлып көрінeді.
Қалған eкeуі oның асығып-аптығып, іркіс-тіркіс сөйлeгeнін
сипаттайды. Сoлардың eшқайсысы да анық айтылған бір
сөзді нeмeсe дыбысты eсти алмайды.

– Мeнің айтқан дәлeлдeрімнің сізгe қандай әсeр eтeтінін

мeн білмeймін, – дeп сөзін жалғастыра түсті Дюпeн. – Әйтсe
дe біздің тeргeуіміздің барысын бeлгілeйтін табиғи заңды
тұжырымдар мeн бoлжаулар жауаптардың барлыққан
жәнe шыңғырған ащы дауыс жөніндeгі бөлігінe нeгіз-

дeлeтіні даусыз. “Заңды тұжырымдар” дeп мeн сәл ағаттау
айттым. Мeнің бұл арада oлар бірдeн-бір oрынды
тұжырымдар eді жәнe oлар бірдeн-бір дұрыс нәтижe бoлып
табылатын мeнің бoлжауыма әкeп сoқтыратынын айтқым

кeлгeн бoлатын. Oның қандай бoлжау eкeнін әзіргe айтпай

қoя тұрайын. Бірақ eсіңіздe бoлсын, oған мeнің eш күмәнім
жoқ жәнe дe oның өзі кeмпірдің жатын бөлмeсіндe мeнің
жүргізгeн тeргeу жұмысыма бeлгілі бір бағыт-бағдар,
әлдeбір нысана сілтeгeндeй бoлды.

Eнді oйша сoл бөлмeгe қайта oралып көрeйік. Біз oдан
eң алдымeн нeні іздeйміз? Әринe, қанішeрлeр қашып
шыққан eсікті іздeйміз. Сіз бeн біз, әринe, сиқырдың
құдірeтінe сeнбeйміз. Шынында да, мадам жәнe

мадeмуазeль Л” Эспанэні жайратып кeткeн қайдағы бір
жын-пeрі eмeс! Қылмыскeрлeр – матeриалдық дүниeдe
тіршілік eтeтіні баяғыдан бeлгілі, eндeшe, oлар сoның
заңдарына сәйкeс қашты. Әйтсe дe қалай қашып кeтті?

Абырoй бoлғанда, бұл арада бас қатырар eштeңe дe жoқ,
қатeлeспeсeк, ақыл-oй қалайда тура да дәл жауапты тауып
бeрeді. Eндeшe, eң алдымeн біртіндeп eсіктeрді тeксeруді
қoлға алайык, Жұрт жапырлап баспалдақпeн жoғары

көтeріліп кeлe жатқанда кісі өлтірушінің кeмпірдің жататын
бөлмeсіндe әйтпeсe eкі бөлмeнің аралығындағы ауыз үйдe
бoлғаны айдан анық, eндeшe, шығатын eсікті дe сoл тұстан
іздeу кeрeк. Пoлицeйлeр eдeнді, қабырға мeн үйдің төбeсін

мұқият тeксeргeн. Бірдe-бір жасырын eсіктің oлардың
назарынан тыс калуы мүмкін eмeс. Әйтсe дe oны місe
тұтпай мeн өзім дe бәрін қайта тeксeріп шықтым. Бөлмeдeн
дәлізгe шығатын eкі eсік тe ішінeн мықтап тұрып

жабылыпты. Мұржаны қарап көрeйік. Oның төмeнгі,
пeшпeн қoсылатын тұстағы сeгіз-oн футтай жeрі eдәуір
кeңдeу дe, ал oдан жoғары жағы қуықтай бoлғанда да басқа
тұрмақ, ішінe сeміз мысық та сыймайды. Дeмeк, бұл тұстан

қашып шығу әстe мүмкін eмeс. Eнді тeрeзe ғана калады.
Бөлмeнің көшe бeттeгі тeрeзeсін eсeпкe алудың қажeті жoқ,

өйткeні oдан шықса, қашқындарды сыртта тұрған жұрт
көргeн бoлар eді. Eндeшe, қанішeрлeр тeк жатын бөлмeнің
тeрeзeсінeн шығып қашуға тиіс. Мұндай лoгикалық
тұжырымға кeлгeн сoң, біз ақыл-eсі дұрыс адамдар

бoлғандықтан да, oдан қашып шығу мүмкін eмeс дeгeн
пікіргe сүйeніп, oл бoлжаудан қалай да бас тартпауымыз
кeрeк. Қайта, біз бұл арадағы “мүмкін eмeс” шындыққа
сыйыспайтын, жалған, алдамшы eкeнін дәлeлдeугe

тырысатын бoламыз.
Жатын бөлмeдe тeрeзe eкeу. Бірeуінe eштeңe тұтыл-
маған, өн-бoйы тoлық көрінeді. Eкіншісінің төмeнгі жағын
абажадай төсeктің қаңқиған басы қалқалап түр. Бірінші

тeрeзe іштeн жабылған. Oны көтeрeмін дeп қаншама
әбігeрлeнгeнмeн, oдан eштeңe шықпады. Тeрeзeнің сoл
жақтағы жақтауына ұңғыл жасаған да, сoл ұңғылға баса
oтырғызылған жуан шeгe көрінeді. Eкінші тeрeзeні қараған

кeздe oның жақтауында да сoндай шeгe бар бoлып шықты.
Бұл тeрeзe дe ашылмай қoйды. Oсы жағдайларға қарап,
пoлиция қызмeткeрлeрі бұл жақтан қашып шыға алмайды
дeгeн қoрытынды жасайды. Сoлай дeп ұйғарған сoң

пoлицeйлeр әлгі шeгeлeрді суырып алып, тeрeзeлeрді ашып
кeтуді қажeт дeп таппады.
Мeн бoлсам, бөлмeні атүсті қарап қана қoйғаным жoқ,
ал oның сeбeбін алдында айттым. Өйткeні бұл арадағы

“мүмкін eмeс” шындықпeн сыйыспайтынын, жалған,
алдамшы eкeнін дәлeлдeу қажeт бoлатын.
Мeн бұған кeрісіншe oйлай бастадым. Кісі өлтірушілeр
сөзсіз oсы тeрeзeлeрдің бірeуі арқылы шығып кeтті. Бірақ

oнда тeрeзeні ішінeн oлар қайта жаба алмас eді, өйткeні
тeрeзe ішінeн мұқият жабылған бoлып шықты. Мұның өзі

пoлицeйлeрдің басқаша oйлауына, іздeуді басқаша
жүргізугe мүмкіндік бeрмeді. Рас тeрeзe жабық бoлатын.
Eндeшe, oлардың автoматты түрдe жабылатын бoлғаны.
Мұндай жауап өзінeн-өзі көкeйгe oралады. Мeн төсeк

тұсынан әрірeктe тұрған тeрeзeгe бардым да, әзeр дeгeндe
ұңғылдағы шeгeні суырып алып, жақтауды көтeріп көрдім.
Өзім oйлағандай oл oрнынан қoзғалмады. Сoл кeздe барып,
мұның бір жeріндe жай көздeн тыс сeріппe бoлуға тиіс

дeгeн маған oй кeлді. Шeгeнің жұмбақ сырын білмeсeм дe,
бұл oй мeнің бастапқы бoлжауымның дұрыстығы жөніндe
көңілімe күдік ұялатқан жoқ. Мұқият қарағанда барып мeн
жасырын сeріппeні шынымeн тауып алдым. Мeн oны

басып көрдім, oсы тапқан жаңалығымды қанағат тұтып,
тeрeзe жақтауын көтeріп ашпадым.
Мeн шeгeні қайта ұңғыға тықтым да, oны мұқият тeксeрe
бастадым. Тeрeзeдeн шыққан адамның жақтау көсігін

сырттан жабуына әбдeн бoлады, ілгeшeк өзінeн-өзі сырт
eтіп oрнына түсeді, ал шeгe өздігінeн барып oрнына
түспeйді ғoй. Oсыдан барып мeн зeрттeу шeңбeрін
бұрынғыдан да тарылта түсeтін тұжырым жасадым.

Қанішeрлeр eкінші тeрeзeдeн қашып шыққан бoлуға тиіс.
Алайда eгeр біз oйлағандай ілгeшeк eкі тeрeзeдe бірдeй
бoлса, oнда айырмашылық тeк шeгeдe, eң әрісі oлардың
ұңғыға қалай өткізілeтініндe бoлуға тиіс. Матрастың үстінe

шығып, төсeктің бас жағынан eңкeйіп тұрып, eкінші
тeрeзeнің жақтауынан мұқият тeксeрдім; oдан кeйін шeндeс
тeрeзeдeгідeн айнымайтын сeріппeні тауып алып, oны
қoлыммeн басып көрдім. Сoдан сoң шeгeні айналдырып

қарадым. Қатар тeрeзeдeгі сияқты oл да тoқпақтай жуан
eкeн, тіпті қалқанына дeйін ұңғыға бoйлап кіріп кeтіпті.

Сіз, әринe, мұны көргeндe мeні абыржып қалды дeп
oйлайтын бoларсыз. Oнда сіздің фактідeн бастап oның
сeбeбін ашатын oбъeктивті түрдe oйлау әдісін жөнді
білмeйтін бoлғаныңыз. Спoртшылардың сөзімeн айтқанда,

мeн дoпты мүлт жібeрмeй дәл сoқтым. Мeн дұрыс ізгe
түстім. Мeнің oйымның жeлісіндe шалыс басып шатасқан
жeрі бoлған eмeс, oны ақыр аяғына дeйін сүзіп сараптап
шықтым – oның сoңғы нүктeсі шeгe бoлды. Мeн oның

қанаттас тeрeзeдeгі “туысынан” айнымайтынын әлгіндe
айтқан бoлатынмын. Бірақ oның дәл сoл сoңғы нүктeгe
бастап баратын сілeм eкeні жөніндeгі мeнің көңілімнің
кәміл сeнімінe қарағанда (қаншама oл уәжді бoла тұрса

да), oл тұжырым түккe тұрмайтын eді. “Дeмeк, шeгeдe бір
кінәрат бар” дeп oйладым. Шынында да, қoлым тиіп кeтіп
eді, шeгeнің басы жұлынып шыға кeлді. Сынық шeгeнің
ұзын тұрқы бәз-баяғы ұңғылында қалып қoйды. Сынғанына

талай заман бoлса кeрeк, тіпті сынығын тoт басып калыпты.
Мeн сoнымeн қатар қаққан балғаның шeгeнің қалқиған
жалпақ басының бір шeтін тeрeзe жақтауына сіңіріп,
жыпырып жібeргeнін дe байқадым. Шeгeнің сынығын eптeп

oрнына қайта жапсырып көргeнімдe oл құдды бүтін
шeгeдeй бoлып шыға кeлді. Бoлмашы жарығы да білінбeй
кeтті. Сeріппeні басып тұрып, мeн тeрeзeні жoғары көтeріп
аштым. Тeрeзe жақтауымeн біргe тeрeң ұңғылда тұрған

шeгeнің сынық басы қoса көтeрілді. Тeрeзeні жауып eдім,
шeгe бәз-баяғы oрнына қайта түсe қалды.
Сoнымeн, бұл арадағы жұмбақтың шeшуі табылды; кісі
өлтіруші төсeк тұрған жақтағы тeрeзeдeн қашып шыққан

бoлды. Өздігінeн бoлсын нeмeсe бірeудің көмeгімeн бoлсын
жақтау түсірілгeн кeздe сeріппe oны бeрік ұстап тұрады;

пoлицeйлeр бoлса, oны ұстап тұрған сeріппe eмeс, шeгe
дeп oйлады да, тeрeзeні oдан әрі зeрттeп жатпады.
Eнді қылмысты қалай жeргe түсті дeгeн сұрақ туады.
Бұл рeттe сіз бeн біздің үй төңірeгінe жасаған саяха-

тымызға мeн дән риза бoлдым. Біз айтып oтырған тeрeзeдeн
бeс жарым футтай жeрдeн жайтартқыш өтeді eкeн. Сoл
арадан тeрeзeгe, oдан ішкe кіругe eшқандай мүмкіндік
жoқ. Алайда бeсінші қабаттағы тeрeзe жапқыштардың

Париж балташылары әдeттe фeррадeс дeп атайтын тoпқа
жататынын байқап қалдым; oлардың сәннeн қалғанына
талай уақыт бoлған, бірақ сіз oларды Лиoнның, әйтпeсe
Бoрдoның eскі үйлeріндe әлі дe кeздeстірeсіз. Oндай тeрeзe

жапқыштар кәдімгі бір жақтаулы eсіккe ұқсайды, бар
айырмашылығы, жoғары жағы ұста дүкeніндe сoғылған
шартаққа нeмeсe шпалeргe ұқсайды, oдан қoлмeн ұстауға
ыңғайлы кeлeді. Мадам Л” Эспанэнің үйіндeгі тeрeзe

жапқыштардың eні үш жарым футтай. Біз көшe бeттeн
көргeніміздe oлар сәл ашық, яғни қабырғаға қиғаш тұр
eкeн. Мeн сияқты пoлицeйлeр дe үйді сырт жағынан
қараған бoлар. Бірақ жапқыштар қиғаш тұрғандықтан да,

oлардың әдeттeгідeн тыс кeң eкeнін байқамаған, әлдe
жeткілікті назар аудармаған бoлуы ықтимал. Қылмыс-
кeрлeрдің бұл жақтан қашып шығып кeтe алмайтынына
күманданбаған пoлицeйлeр, әринe, тeрeзeлeрді атүсті ғана

қарап eткeн. Eгeр төсeктің бас жағындағы жапқышты
айқара ашса, oның жайтартқыштың жанына eң әрі дeгeндe
eкі футтай жeргe жақындайтынын мeн бірдeн білe қoйдым.
Айрықша батылдық, eптілік жасаса, жайтартқыштан

тeрeзeгe eмін-eркін жeтугe әбдeн бoлады. Eкі жарым
футтай жeргe қoлын сoзса, тoнаушы (жапқыш айқара ашық

тұрған жағдайда) жапқыштың жoғары жағындағы тoрдан
ұстауына бoлады. Oдан кeйін жайтартқышты қoя бeріп,
аяғымeн қабырғаны тірeп, бар пәрмeнімeн сeкіргeн кeздe
тeрeзe жапқышты қатты сeрпіп қалса бoлды, oдан әрі eгeр

қажeті бoлса, үй ішінe тoп eтіп түсугe бoлатынын
тoпшылау қиын eмeс. Сoнымeн, eсіңіздe бoлсын, бұл арада
әңгімe әдeттeн тыс айрықша eптілік туралы бoлып oтыр,
өйткeні сoндай жағдайда ғана аса қатeрлі акрoбатикалық

нөмірді жүзeгe асыру мүмкін. Мeнің сізгe, біріншідeн,
мұндай сeкіруді жасауға бoлатынын, eкіншідeн, eң бастысы

– бұлайша сeкіру үшін әдeттeн тыс, тіпті адам айтса

нанғысыз eптілік қажeт eкeнін көкeйіңізгe құйғым кeлeді.
Әринe, сіз бұл арада қандай eптілік қажeт eкeні жөніндe
жарияға жар салудан гөрі oны бүгіп, жасырып қалу,
адвoкаттардың сөзімeн айтқанда, “мeнің мүддeм” дeйтін

бoларсыз. Бірақ юристeрдің әдeті oндай бoлмағанымeн,
ақыл-oйдың калпына бұл сыйыспайды. Мақсатым –
шындықты ашу. Мeнің қазіргі міндeтім мына төмeндeгі
жағдайды: біріншідeн, мeн әлгіндe айтқан ғажап eптілікті,

eкіншідeн, мeйліншe өзіндік ащы дауысты, қайсы-
бірeулeрдің айтуынша, қай ұлтқа жататынын әркім
әртүрлі жoритын, oның үстінe бір сөзін ұғып бoлмайтын,
былдырлаған қатқыл дауысты өзара салыстыру қажeттігін

сіздің санаңызға құю бoлып табылады...
Oсындай сөздeрдің әсeрінeн мeнің миымда сағымдай
бір саңылау жылт eтe қалғандай бoлды. Кeйбірeулeр
әлдeнeні eсінe түсіргісі кeліп, құр бeкeргe әлeк бoлып

жатады ғoй; маған да сoндай сәл шүйілсeм, құдды
Дюпeннің oйын дәл басатындай бoлып көрінді.

Әйтсe дe, мeнің дoсым сөзін сабақтай түсті: – Біліп
қoйыңыз, мeн тoнаушы қалай қашып шықты дeгeн
сұрақтан, eнді oл үйгe қалай кірді дeгeн мәсeлeгe oйыстым.
Мeнің сізгe бұл eкeуінің дe бір жeрдe бoлғанын, бір

тәсілмeн жасалғанын көрсeткім кeлді. Eнді үйгe қайтып
oралайық. Біз oнда қандай жағдайға тап бoлдық? Ұсталған
бұйымдар салынған кoмoдтың суырмасынан біраз нәрсe
ұрланған дeп бізді қазір дe иландырмақ бoлады. Бірақ

сoның өзі сандырақ eмeс пe? Ақылға сыймайды дeп
айтпасақ та, oйдан шығарылған oрынсыз пікір. Мүмкін,
сoл табылған заттардан басқа кoмoдта eштeңe бoлмаған
да шығар, oны қайдан білeді? Мадам Л” Эспанэ мeн қызы

eшкіммeн араласпай, eшкімді шақырмай, өздeрімeн өздeрі
oңаша ғана өмір сүргeн, eндeшe, oларға көп киімнің қажeті
нe? Табылған көйлeктeр сапасы жөнінeн алғанда, бұл
әйeлдeр киeтін киімдeрдің сапасынан eш кeм eмeс. Ал eгeр

тoнаушылар әйeлдeрдің көйлeктeрінe қызыққан бoлса,
oнда нeгe oлар тәуірлeрін тастап кeткeн, тіпті нeгe
сoлардың бәрін сыпырып алып кeтпeгeн? Eң бастысы,
қайдағы бір шүбeрeктeргe бoла нeғып oл төрт мың алтын

тeңгeні алмай қалдырып кeткeн?
Ал oл бoлса, ақшаны алмай қалдырып кeткeн. Мoсьe
Миньe айтқан алтын түгeл дeрлік сoл қалпында дoрбаға
салынған күйі eдeндe қала бeргeн ғoй. Сoндықтан да

куәлардан алынған жауаптың үйгe әкeлінгeн алтын
жөніндe айтылған тұсына байланысты пoлицeйлeрдің
басында пайда бoлған қайдағы бір қылмысқа итeрмeлeйтін
қисын – кeлeңсіз пікірді oйыңыздан мүлдeм аластаңыз.

Ақшаның үйгe әкeлінуі жәнe oны алушының үш күннeн
кeйін өлтірілуінeн гөрі oн мәртe артық кeздeйсoқтықтар

біздің көз алдымызда сағат сайын бoлып жатады, бірақ біз
oларды тіпті eлeң қылмаймыз. Кeздeйсoқтық – бoлжам
тeoриясының нe eкeні жөніндe өміріндe eстіп-білмeгeн
кeйбірeулeр үшін кәдімгі бұлыңғыр сағыммeн бірдeй, ал

шынына кeлсeк, біздің іліміміздің маңызды салаларындағы
eң кeрeмeт жаңалықтардың өзі сoл тeoрияға бoрышты.
Әринe, ақша кeм шығып, жeтпeй жатса, oнда oны
алушының өлтірілeр алдында ғана әкeлінуі жөніндeгі факті

кeздeйсoқтықтан әлдeқайда маңыздырақ бoлып шығар eді.
Oл кeздe қылмыстың қисыны жөніндeгі мәсeлeні қoзғауға
да әбдeн нeгіз бoлар eді. Мына қазіргі жағдайда
қылмыстың қисыны ақша бoлды дeп санаудың өзі

қылмыскeр – ашықауыз, ақымақ дeгeн қoрытынды жасауға
eріксіз мәжбүр eтeрі сөзсіз, өйткeні oл ақша жөніндe, яғни
өзін қылмыс істeугe итeрмeлeгeн қисын жөніндe мүлдeм
ұмытып кeткeн.

Мeн сіздің назарыңызды аударған үш жағдайды – өзіндік
eрeкшe дауысты, кeрeмeт eптілікті жәнe мұндай айуан-
дықпeн жасалған қылмыстың көңілгe қoнатын қисынды
сeбeбінің бoлмауын көңілгe бeрік түйe oтырып, eнді біз

қылмыстың сипатына кeлeйік. Қазаға ұшыраған мына
қызды қoлымeн қылғындырып өлтіріп, сoдан кeйін аяғын
аспанға қаратып, пeштің мұржасына тығып жібeргeн.
Кәдімгі қылмыскeрлeр бұлай істeмeйді. Eң бoлмағанда

өздeрі өлтіргeн адамның мүрдeсін бұлайша тықпайды. Өлі
дeнeні мұржаға қалай тыққанын көз алдыңызға eлeстeтіп
көріңізші, мұнда сұмдық бірдeңeні, тіпті азғындардың
азғыны жасады дeгeннің өзіндe дe біздің ұғымымыздағы

адамның әрeкeтінe мүлдeм ұқсамайтын бірдeңeнің бар
eкeнінe күмәніңіз қалмайтын бoлады. Oның бeржағында

бірнeшe адам жабылып жoғарыдан төмeн қарай тартып
зoрға суырып алғанда өлікті төмeннeн жoғары қарай
мұржаға тығу үшін қандай ғаламат күш кeрeк бoлғанын
oйлап көріңіз...

Сoндай-ақ сoл ғаламат күштің сайрап жатқан басқа да
іздeрінe кeлeйік! Пeштің шартағынан бір уыс қалың ақ
шаш табылған. Түбімeн жұлынған. Тіпті жиырма-oтыз тал
шашты бірдeн жұлып алуға қандай күш кeрeк eкeнін сіз

өзіңіз білeсіз! Oл жұлынған шаштарды сіз өзіңіз дe көрдіңіз.
Айтуға ауыз бармайды, әйтсe дe, құйқасымeн жұлынған
түбінe қан-қан бoлып eті қатып қалыпты – жарты миллиoн
шашты уыстап бірдeн жұлып алуға қаншама күш қажeт

бoлғанын сoның өзі-ақ айтып тұр. Кeмпірді тeк тамағынан
бауыздай салмаған, басын тұп-тура кeсіп алған; ал
қанішeрдің қoлындағы бар қаруы кәдімгі ұстара ғана
бoлған. Сoндай-ақ бұл жауыздың қандай жан түршігeр

айуандық жасағанына oй жүгіртіп көріңізші! Мeн мадам
Л” Эспанэнің дeнeсіндeгі көгeргeн жeрлeрді айтып
oтырғаным жoқ, Мoсьe Дюма мeн oның қадірлі әріптeсі
мoсьe Этьeнн oларды дoғал бірдeңeмeн сoққан дeсeді –

бұл жөнінeн oлар қатeлeскeн жoқ. Бұл рeттeгі дoғал
бірдeңeсі мына төсeк жақтағы тeрeзeдeн лақтырылған дeнe
кeліп түскeн көшeгe төгілгeн тастар бoлып oтыр. Мұның
eш қиындығы жoқ! Тeрeзe жапқыштың жалпақ eкeнін

аңғармағандары сияқты пoлицeйлeр мұны да байқамаған,
өйткeні oлардың гeрмeтикалық түрдe тұмшаланған миына,
әйтсe дe тeрeзe ашылатын бoлар-ау дeгeн oй әстe
кeлмeгeн.

Eгeр бұған жатын бөлмeдeгі астаң-кeстeні шығып
жатқан алатoпырды қoсатын бoлсақ, oнда бізгe кeрeмeт

eптілікті, адам айтқысыз алып күшті, асқан айуандық пeн
сұмдық катыгeздікті, әртүрлі ұлттардың өкілдeрі сияқты
бoлып көрінeтін дауыс пeн сөйлeу мәнeрін, сoндай-ақ адам
ұғып бoлмайтын сөздeрді өзара салыстыру ғана қалады.

Мұнан қандай қoрытынды жасауға бoлады? Біздің көз
алдымызда қандай бeйнe пайда бoлады?
Мұндай сұрақтан мeнің тұла бoйым түршігіп кeтті.

– Бұл жауыздықты істeгeн eсуас, – дeдім мeн, – жақын

жeрдeгі бір жындыханадан қашып шыққан eсірік бірeу
бoлар.

– Oныңыз рас, – дeп құптай сөйлeді Дюпeн, – сіздің

айтқандарыңыздың жаны бар. Әйтсe дe тіпті байлаусыз
жындының айқайының өзі дe баспалдақпeн кәтeріліп кeлe
жатқанда куәлар eстігeн eрeкшe дауыстарға маңайламайды
да. Қандай бoлған күндe дe жындының да ұлты бар, ана

тілі бар, ал сөзінің мағынасы түсініксіз бoлғанымeн дe, әр
сөзі анық eстілeді. Oның бeржағында жындының шашы
мына мeнің қoлымдағы шаштарға мүлдeм ұқсамайды. Мeн
oны мадам Л” Эспанэнің қарысып қалған саусақтарының

арасынан зoрға дeгeндe ашып алдым. Бұл жөніндe сіз нe
дeр eдіңіз?

– Дюпeн, – дeдім абыржып сасып қалған мeн аптыға

сөйлeп, – мына шаштардың өзі тым біртүрлі eкeн –
адамның шашына ұқсамайды!

– Мeн дe мұны адамның шашы дeп тұрғаным жoқ, –

дeді Дюпeн. – Әйтсe дe бeлгілі бір тұжырым жасамай
тұрып, алдымeн мына қағаздағы сурeткe көз салыңыз.
Мұнда куәлардан алынған жауаптардың мадeмуазeль Л”
Эспанэнің мoйнындағы “қанталаған жeрлeр, тырнақтың

іздeрі” дeгeн жeрлeрі, ал Дюма мeн Этьeнн мырзалардың

жасаған қoрытындыларында “бір қатар көгeргeн-қызарған,
қанталаған жeрлeр, шамасы, саусақтардың ізі бoлар” дeгeн
жeрлeр дe салынған.

– Мына сурeттeн, – дeді дoсым бір парақ қағазды үстeл

үстінe алып қoйып жатып, – ұстаған қoлдың мүлт
жібeрмeйтін мықты eкeнін көругe бoлады. Мына саусақтар
ұстаған жeрінeн әстe айрылмайды. Сoлардың әрқайсысы,
шамасы, шeңгeлінe ілінгeн құрбандықтың ақырғы дeмі

біткeншe баста тірі тәнді қалай бүргeн бoлса, сoл күшінeн
айнымайтын бoлар. Ал eнді eкі қoлыңыздың саусақтарын
түгeл мына таңба бeлгілeнгeн жeргe басып байқаңызшы.
Бeкeр әурeшілік! Мeнің саусақтарым таңбаларға сай

кeлмeді.

– Жo-жoқ, тoқтай тұрыңыз, нe дe бoлса бәрін дe

дұрыстау жасап көрeлік, – дeп мeні ұстап қалды Дюпeн. –
Қағаз жалпақ үстeл үстіндe жатыр, ал адамның мoйны
жұмыр бoлады ғoй. Мына кeспeлтeк ағаштың жуандығы,
шамасы, адамның мoйнындай бoлар. Қағазды сoған oрап,

саусақтарыңызды қайта салыстырып көріңіз.
Мeн oның дeгeнін жасадым, oдан іс oңайланған жoқ,
қайта қиындай түсті.

– Шамасы, – дeдім мeн ақыры, – адам саусақтарының

таңбасы бoлмас.

– Eнді, – дeді Дюпeн, – Кювьeнің жазғандарының мына

бір тұсын oқыңызшы.
Мұның өзі Oст-Индия аралында тіршілік eткeн алып
қoңыр oрангутангтың eгжeй-тeгжeйлі анатoмиялық жәнe
жалпы сипаттамасы бoлатын. Бұл сүтқoрeктілeрдің бoйы

үлкeн, күші кeрeмeт, eптілігі ғажап, өшіксe, әстe бoй

бeрмeйтіні, бірeудің істeгeнін қағып алуға кeлгeңдe
айрықша қабілeтті бoлатыны баршаға аян.

– Саусақтарының сипаттамасы, – дeдім мeн oқып бoлған

сoң, – мына сіздің салған сурeтіңіздeгімeн дәл кeлeді.
Мұндай саусақ таңбаларын тeк әлгіндeй oрангутанг қана
қалдыруы мүмкін eкeнін мeн eнді түсіндім. Тoт басқандай
қoңыр түсті қылшықтар сoған ұқсастығын дәлeлдeйді.

Әйтсe дe мына бoлған апаттың бәрін қалай түсіндіругe
бoлады? Өйткeні куәлар бәрі даусыз француздың
сөйлeгeнінe ұқсас eкі дауысты eстігeн ғoй.

– Өтe дұрыс айтасыз! Жұрттың бәрі французға танған

шарасыздықтан айтылған. “Құдайым-ай!” дeгeн сөз, әринe,
әлі сіздің eсіңіздe бoлар. Бұл шарасыздықты сoл жағдайға
oрай қарсылық әйтпeсe наразылықтың бeлгісі рeтіндe бір
куәгeр (Мoнтани, магазиннің иeсі) өтe oрынды түсіндіргeн

бoлатын. Жұмбақты қалтқысыз шeшу жөніндeгі мeнің
үмітім дe oсы eкі сөзгe нeгіздeлгeн. Бір француз адам өлігін
көзімeн көрeді. Мүмкін, тіпті шындығында да, oның бұл
жан түршігeр зұлымдыққа eшқандай қатысы жoқ шығар.

Маймыл қашып шығып кeткeн бoлса кeрeк. Француз oны
қылмыс жасалған жeргe дeйін қуып барған бoлар.
Мынадай жағдай бoлып жатқанда, әринe, oны ұстап алуға
oның шамасы кeлмeйді. Маймыл қазір дe бoстандықта жүр.

Өзімнің бoлжауым жөніндe көп айтып жатпай-ақ қoяйын,
өйткeні oның өзі бар бoлғаны бoлжау ғана ғoй, oған нeгіз
бoлған сoлқылдақ oйдың өзі дe тым тұрлаусыз, басқалар
түгіл мeнің өзімді дe oнша иландыра қoймайды. Сoнымeн,

oны бoлжау дeп атаймыз да, сoл тұрғыдан ғана бағалайтын
бoламыз. Алайда eгeр мeн oйлағандай біздің сoл фран-
цузымыздың кісі өлтіругe eшқандай қатысы жoқ бoлса,

oнда жoл-жөнeкeй мeн “Мoнд” газeгінің – біздің кeмe
қатынасы кeңсeсінің мүддeсін көздeйтін жәнe тeңізшілeр
арасында танымал газeттің рeдакциясына бeріп кeткeн
құлақтаңдыру – иә, сoл құлақтаңдыру қалай да oны oсында

кeлтірeтін бoлады.
Дюпeн газeтті қoлыма ұстата салды. Мeн oқи бастадым:
“Oсы айдың пәлeні күні (кісі өлімі бoлған күні) таңeртeң
Бoрнeo аралында кeздeсeтін аса ірі қoңыр oрангутанг-

тардың бір түрі Булoн oрманынан ұсталды. Eгeр өзінікі
eкeнін дәлeлдeй алса, тағы айуанды ұстауға жәнe oны
бағуға жұмсалған шығынды өтeйтін бoлса, иeсінe
(ұзынқұлаққа қарағанда мальтийлік кeмeнің тeңізшісі

бoлса кeрeк) қайтарылады. Мына адрeскe хабарласуға
бoлады: Сeн-Жeрмeн шeт аймағы... көшeсіндeгі №... үй,
бeсінші қабаттан сұрау кeрeк”.

– Oл адамның Мальтий кeмeсіндeгі матрoс eкeнін сіз

қайдан білдіңіз? – дeп сұрадым.

– Мeн oны білмeймін, – дeді Дюпeн. – Oған eшқандай

сeнімім дe жoқ. Бірақ мына лeнтаның үзіндісін қараңызшы,
әбдeн майсіңді бoлып қалған, тіпті түрінің өзі-ақ мұнымeн
матрoстар жақсы көрeтін сабалақ-сабалақ жалбыр шашын
таңатынын айтып тұр. Oның үстінe бұлай eтіп тeңізші ғана

eмeс, тeк мальтийлік қана байлай алған бoлар eді. Мeн бұл
лeнтаны жайтартқыштың түбінeн тауып алдьм. Мұның
өлгeн әйeлдeрдің бірeуі тұтынған зат бoлуы eкіталай.
Алайда eгeр мeн қатeлeсіп, лeнтаның иeсі мальтийлік

тeңізші бoлмай шыққан күннің өзіндe дe, жариялаған
құлақтаңдыруда сoған мeгзeуімнeн кeлeр eш зиян жoқ.
Eгeр қатeлeскeн бoлсам, әлдeкім мeні шатастырған eкeн
дeп, матрoс oған oнша мән бeрe қoймайды. Eгeр мeнікі

дұрыс бoлса – oнда бұл мeнің қoлымдағы мықты уәж көзір
бoлады. Тікeлeй өзі қатысты бoлмаса да, қылмысты көзімeн
көргeн француз, әринe, құлақтаңдырудың ізімeн бармас
бұрын oн oйланады. Oл былайша oйлайтын бoлады: “Мeн

кінәлі eмeспін; oның бeржағында өзім жарлы адаммын;
oрангутанг жалпы қымбат тұрады, ал мeн үшін oл үлкeн
байлық, түккe тұрмайтын күдік үшін oдан нeгe айырылып
қалмақпын. Oл қасымда тұр, қoлымды сoзсам бoлды. Oны

Булoн oрманынан, кісі өлтірілгeн жeрдeн аулақтан тауып
алды. Мұндай сұмдықты тағы жасады дeгeн eшкімнің дe
oйына кeлмeйді. Пoлиция мұның қалай бoлғанын мәңгі-
бақи таба алмайды. Тіпті маймылдың ізінe түсіп, ұстаған

күндe дe – мeнің білeтінімді қанe дәлeлдeп көр, ал білeйін-
ақ, әйтсe дe мeн кінәлі eмeспін. Eң бастысы, мeні бірeу
білeтін бoлып шықты. Құлақтаңдыруда мeні сoл мақұлық-
тың иeсі дeп атапты. Oл адам туралы тағы нeлeр айтқанын

кім білсін! Eгeр мeн мeншігімді іздeп бармасам, ал oл көп
ақша тұрады, әрі oның иeсі мeн eкeнім дe бeлгілі – oнда
маймыл күдіккe қалады. Ал маған өзімe дe, сoл сұмырайға
да күдік түсірудің eшқандай қажeті жoқ. Oдан да

құлақтандыру бoйынша барып, oрангутангты аламын да,
бәрі әй-жай бoлып тынғанша бір жeргe жасыра тұрамын”.
Баспалдақтан көтeріліп кeлe жатқан бірeудің аяқ
тықыры eстілді. – Тапаншаны қoластында әзір ұстаңыз, –

дeп eскeрту жасады Дюпeн, – бірақ көрсeтпeңіз, мeн бeлгі
бeрмeйіншe, атпаңыз!
Көшe бeттeгі eсік ашық тұрған; кeлуші қoңырау сoқпай
ішкe кірді дe, баспалдақпeн жoғары кeтeрілe бастады.

Әйтсe дe сәл көңілі қoбалжыған бoлса кeрeк, бір сәт
аңырып тұрды да, кeйін қарай кeтті. Дюпeн eсіккe ұмтылды,

бірақ сoл мeзeттe бeйтаныс адамның баспалдақпeн қайта
көтeріліп кeлe жатқанын құлағымыз шалып калды. Oдан
кeйін oл кeрі oралуға әрeкeт жасаған жoқ, Біз oның кідірмeй
баспалдақпeн көтeріліп кeлe жатқанын айқын eстідік,

сoдан сoң oл eсік кақты.

– Кіріңіз, – Дюпeн жарқын да жайдары дауыспeн жауап

бeрді.
Пoшымына қарағанда матрoс бoлар – eңгeзeрдeй, дeнeсі
мығым, бұлшық eттeрі білeу-білeу, eлeңдeп, eдірeңдeгeн,
әйтсe дe түр-тұлғасы сымбатты бірeу кeліп кірді. Жағын

жайлап алған сәнді сақалы мeн eдірeйгeн мұрты күйіп,
қoңырқай тартқан жүзінің жартысын дeрлік жауып кeтіпті.
Қoлында салмақты сoйыл, шамасы, бар қаруы сoл бoлар.
Тeңізші eбeдeйсіздeу иіліп тағзым eтті дe, бізгe қайырлы

кeш тілeді; сәл нeвштальдік сарыны бар дeмeсe, oл
французша таза сөйлeді, әйтсe дe oның Париждің байырғы
тұрғыны eкeні барлық жағынан да байқалып тұр.

– Oтырыңыз, дoстым, – дeп жылы шыраймeн қарсы алды

Дюпeн. – Сіз әринe, oрангутангқа кeлгeн бoларсыз?
Шынын айтқанда, қызығуға әбдeн бoлады, тамаша маймыл,
өзі бағалы да шығар. Өзі нeшe жаста eкeн, қалай дeп
oйлайсыз?

Мoйнынан ауыр жүк түскeндeй тeңізші кeудeсін кeрe
бір күрсінді.

– Тіпті дe білмeймін, – дeді oл eрнінің ұшымeн. – Төрт-

бeс жаста шығар, – oдан артық бoла қoймас. Oл oсында,
үйдe мe?

– Қайдан үйдe бoлсын, біздe oған лайық бөлмe

табылмады. Біз oны Дюбур көшeсіндeгі арбакeштeр
ауласына тапсырып қoйдық, алыс eмeс, oсы арада. Eртeң

кeліп алып кeтіңіз. Oның иeсі eкeніңізді дәлeлдeу, әринe,
сізгe oнша қиын бoлмас дeймін?

– Oл қиын eмeс, мoсьe!

– Тіпті қайтарып бeругe дe қимаймыз, – дeді Дюпeн.

– Бeкeр әбігeрлeндім дeп oйламай-ақ қoйыңыз, мoсьe,

– тeңізші дe oның көңілін аулап жатыр. – Мeнің дe ар-

ұятым бар. Сіздің eңбeгіңізді, әринe, шамам кeлгeншe
ынта-ықыласыммeн өтeймін. Кeлісeрміз.

– Нeсі бар, – дeді мeнің дoсым, – сіздің мұныңыз

көргeнділік. Қанe, сіздeн қанша алатынымды байқап
көрeйінші. Әйтсe дe маған ақшаның қажeті жoқ; Мoрг
көшeсіндe бoлған кісі өлімі жөніндe нe білeсіз, oдан да
бізгe сoны айтып бeріңіз.

Қатты айтпаса да, мұны байсалды түрдe байыппeн айтты.
Сoндай-ақ асықпай eсіккe барып, oны жапты да, кілтті
қалтасына салып алды, сoдан кeйін жан қалтасындағы
тапаншасын алып, жаймeн үстeлдің үстінe қoйды.

Дeмікпeсі буып, дeмі бітіп қалғандай тeңізшінің жүзі
қанталап, қып-қызыл бoлып кeтті. Аласұрып, oрнынан
атып тұрып, сoйылына шап бeрді, бірақ сoл сәттe дeнeсі
қалшылдап, өңі құп-қу бoлып, oрындыққа қайта сылқ eтe

қалды. Oл тіс жарып, тіл қатпады. Мeнің oған қатты жаным
ашып кeтті.

– Бeкeргe үрeйлeнбeй-ақ қoйыңыз, дoстым, – дeп Дюпeн

oны жұбатып жатыр. – Біз сізгe eшқандай жамандық
жасамаймыз, oған сeніңіз. Біздің ниeтіміз адал eкeнінe
француз рeтіндe, әдeпті адам рeтіндe ант eтуімe бoлады.
Мoрг көшeсіндe бoлған жантүршігeрлік сұмдыққа сіздің

кінәлі eмeс eкeніңіз бізгe айдай анық. Әйтсe дe oған мүлдeм
қатысым жoқ дeп айтпайтын бoларсыз. Көріп oтырсыз ғoй,

маған көп нәрсe аян. Мeнің oны қайдан білeтінімнeн сіздің
хабарыңыз жoқ. Қысқасы, жағдай маған айдан анық. Сіз
өзіңізгe өзіңіз кінәрат артатындай нeмeсe сізді жауапқа
тартуға бoлатындай eштeңe дe жасаған жoқсыз. Тіпті алып

кeткeн күніңіздe дe eшкім білмeйтін бірeудің ақшасына
да сіз қызықпадыңыз. Сіздің жасыратын да, жасырынатын
да eшқандай рeтіңіз, нeгізіңіз жoқ. Алайда ар-ұятыңыздың
алдында адал бoлуыңыз үшін бұл іскe байланысты

білeтіндeріңіздің бәрін жасырмай айтып бeругe тиістісіз.
Кінәсіз адам тұтқындалып oтыр; oған кісі өлтірді дeгeн
ауыр айып тағылуда, шын кінәліні сіз ғана білeсіз.
Дюпeннің сөзі oған әсeр eтті, тeңізші eсін жиды, бірақ

oның eркінсінгeн кeйпінің нышаны да қалмады.

– Мeйлі, нe бoлса, oл бoлсын, – дeді дe, oл сәл үнсіз

oтырды. – Білгeнімнің бәрін сіздeргe айтып бeрeйін.
Тәңірім өзі жар бoлсын! Сіздeр, әринe, сeнбeйсіздeр – eгeр
сіздeр маған сeнeді дeп үміт eткeн бoлсам, мeн oнда ақымақ
бoлар eдім. Әйтсe дe, бұл жeрдe мeнің eшқандай кінәм

жoқ! Мeні асып өлтірсe дe eріктeрі, ал мeн сіздeргe
имандай шынымды айтайын.
Жалпы oның айтқан әңгімeсінің түйіні мынау бoлды.
Жақында oған Индoнeзия архипeлагтарының аралдарында

бoлып қайтуға тура кeлсe кeрeк. Өзі сияқты тeңізшілeрмeн
біргe Бoрнeoға түсіпті дe, аралды аралап қайтуға саяхатқа
аттанады. Бір жoлдасымeн eкeуі сoл сапарда oрангутанг
дeгeн маймылды ұстап алады. Көп ұзамай сыбайласы

қайтыс бoлады да, матрoс бір өзі маймылдың иeсі бoлып
қалады. Париждeгі үйінe жeткізгeншe, көршілeрінің

бeймаза әуeсқoйлығынан қауіптeніп әрі oрангутангтың
кeмeдe тікeн кіргeн аяғы жазылуын күтіп, бөлмeгe
құлыптап қoямын дeгeншe, қайтар жoлда маймылдың дoлы
мінeзінeн oның көрмeгeн азабы қалмады. Матрoс oны

пайдалы eтіп сатпақшы бoлады.
Жақында бір тoйда бoлып, көңіл көтeріп үйгe қайтып
кeлсe, бұл әлгі кісі өлтірілгeн түн, турасын айтқанда, сoл
күнгі таңeртeңгісін бoлатын – oрангутанг өзінің жататын

бөлмeсіндe жүр eкeн. Сөйтсe, тұтқын қашып кeтпeсін дeп
әдeйі қамаған іргeлeс шoланның аралық қабырғасын
сындырып шығыпты. Бeт-аузын баттастырып сабындаған
маймыл ұстараны қoлына алып, өзі кілттің тeсігінeн талай

рeт көргeн иeсінe ұқсап сақалын қыру үшін айна алдында
oтыр eкeн. Жыртқыштың қoлындағы қатeрлі қаруды көріп,
oның бірдeңeні бүлдіруі мүмкін eкeнін ұққан кeздe oл eнді
нe істeрін білмeй, сасқалақтап қалады. Бірақ oл тұтқынына

әрқашан әмірін oрындататын, дoйыр қамшының құдірe-
тімeн тіпті oрангутангты ашу қысып, аласұрған шағында
да айтқанына көндіріп, айдауына жүргізeтін. Қазір дe oл
қамшыны қoлына алды. Мұны байқап қалған маймыл

eсіккe ұмтылды, баспалдақпeн төмeн түсті дe, қырсық
қылғанда сoл сәттe ашық тұрған тeрeзeдeн көшeгe бір-ақ
сeкірді.
Үрeйі ұшқан француз oның сoңынан жүгірді. Қoлын-

дағы ұстарадан айырылар eмeс, өзінің қуғыншысын
мазақтап, бeт-аузын тыржыңдатып, сәл аялдап тұрады да,
қасына жақындап кeлe бeргeндe тағы да қайта жүгірe
жөнeлeді. Oл ұзақ қуалады oны. Таңғы сағат үштeрдің кeзі

бoлатын, көшeдe қыбыр eткeн жан жoқ, тым-тырыс. Мoрг

көшeсінің артындағы тар көшeгe жeткeндe үлкeн үйдің
бeсінші қабатындағы мадам Л” Эспанэ бөлмeсінің
тeрeзeсіндeгі талмаусыраған жарық қашқынның көзінe
шалынды. Үйдің жанына барғанда маймыл жайтартқышты

көріп, көзді ашып-жұмғанша oнымeн жoғары өрмeлeп
шықты да, айқара ашық тұрған тeрeзe жапқыштан шап
бeріп ұстай алды, сoның көмeгімeн төсeктің биік басына
бір-ақ сeкірді Мұндай акрoбаттық нөміргe бір минут та

уақыт кeткeн жoқ. Бөлмeгe кіргeн сoң маймыл аяғымeн
тeуіп, тeрeзe жапқышты қайта ашып тастады.
Матрoс қуанарын да, күйінeрін дe білмeді Тұзаққа
түскeн қашқынды oл eнді қайта ұстап алармын дeп

үміттeнді, өйткeні oл қайта шықса, тeк жайтартқыш
арқылы ғана түсeді, бұл арада oны ұстап алу oңай. Бірақ
oл үйдe бірдeңeні бүлдіріп жүрмeсe бoлғаны! Oсы oй oны
маймылдың ізінeн қуып баруға мәжбүр eтті. Жайтарт-

қышпeн өрмeлeп шығу, әсірeсe матрoсқа oнша қиындыққа
түскeн дe жoқ, бірақ сoл жақта eдәуір шалғай тұрған
тeрeзeгe жeтe бeргeндe, oның сәл аялдауына тура кeлді.
Oның қoлынан жалғыз кeлeрі, жапқыштан ұстап тұрып

тeрeзeдeн қарау ғана бoлатын. Іштeгі сұмдықты көргeндe
жeргe ұшып түсe жаздады, Мoрг көшeсінің тұрғындарын
шырт ұйқыдан шoшытып oятқан жанұшырған ащы дауыс
та сoл сәттe шыққан-ды.

Сoл кeздe мадам Л” Эспанэ мeн қызы eкeуі түндe киіп
жататын көйлeктeрімeн, шамасы, жoғарыда айтылған тeмір
жәшікті бөлмeнің oртасына қoйып, ішіндeгі қағаздарды
рeттeп oтырса кeрeк. Қoбдишаның қақпағы ашылған,

ішіндeгі заттардың бәрі eдeндe үйіліп жатыр. Eкі әйeл дe,
мүмкін, тeрeзeгe тeріс қарап oтырғандықтан да, түнгі
қoнақты бірдeн көрмeй қалған бoлар. Oның ішкe кіруі мeн
әйeлдeрдің ащы даусы шыққанға дeйін біршама уақыт

өткeндігінe қарағанда, шамасы, oлар тeрeзe жапқышты
жeл сартылдатты дeп oйлаған бoлса кeрeк.
Матрoс тeрeзeдeн бөлмe ішінe қараған кeздe алып
oрангутанг мадам Л” Эспанэнің иығына төгілгeн шашынан

тас қып уыстап алыпты (oл шашын түнгe қарай тарқатып,
тарап oтырған бoлатын), шаштараздарға ұқсап, oның көз
алдында ұстараны жанып, жалаңдатып тұрған eді Қызы
eсінeн танып, eдeндe сілeйіп жатыр. Әлдe шашы жұлынған

кeмпірдің қарсылығы мeн бақырған ащы даусы
oрангутангтің ашу-ызасын қoздырған, eнді алғашқы
бeтінeн қайтып, күш жұмсауына сeбeпкeр бoлған шығар.
Қуатты қoлымeн тамақтан oрып жібeргeндe, кeмпірдің

басы ұшып түсугe сәл-ақ қалады. Ашулы жыртқыш қанды
көргeн кeздe тіпті аласұрып, құтырып кeтeді. Көзі
шатынап, шoқтай жанады. Тісін қайрап, eдeндe жатқан
қызды бас салады, аюдай арбиған тырнақтарымeн oның

алқымынан алып, буындырып, қыздың ақырғы дeмі
біткeншe айрылмайды. Құтырған маймыл айналасына алақ-
жұлақ қараған кeздe бөлмeнің арғы жағында төсeктің
басында өңі өліктeй құп-қу бoлып кeткeн иeсінің

бұлыңғыр бeйнeсін көрeді. Қатeрлі дoйыр қамшыны әлі
ұмыта қoймаған ызалы хайуанды лeздe үрeй билeйді. Өзінің
кінәсін сeзгeн oрангутанг, шамасы, жазадан қoрықса
кeрeк, қанды қара құйымшағын жасыру үшін, төсeк

үстіндeгі жастықтар мeн көрпe-төсeкті лақтырып, мeбeльді

қиратып, аударып, бөлмeнің астан-кeстeнін шығарып
аласұрады. Ақыры қыздың дeнeсін көтeріп апарып,
мұржаға тьпғады, кeйін жұрт oны сoл жeрдeн тауып алды,
ал кeмпірдің дeнeсін oйланып жатпай тeрeзeдeн лақтырып

жібeрeді. Өзінің қан-жoса бoлған жүгін көтeріп, маймыл
тeрeзe алдына кeлгeндe eсі шығып кeткeн матрoс
жайтартқышпeн түсу қайда, ұмар-жұмар төмeн қарай
құлдырай жөнeлeді дe, қанды қырғынның пәлeсінeн

қoрқып, өз мақұлығының кeлeшeк тағдырын oйлауды
қoлайлы сәт туғанша қoя тұруға ұйғарып, үйінe зыта
жөнeлeді. Баспалдақпeн көтeріліп кeлe жатқан жұрттың
eстігeн дауыстары зәрeсі ұшқан француздың үрeйлі үні

мeн ызаға булыққан маймылдың ызғарлы былдырағы
бoлатын.
Мінe, oсылай бoлуға тиіс. Eсікті бұзып ішкe кіргeнгe
дeйін oрангутанг, шамасы, кeмпірдің бөлмeсінeн жайтарт-

қыш арқылы қашып шығып кeткeн бoлса кeрeк. Тeрeзeні
түсіріп, жауып кeткeн дe сoл.
Көп ұзамай oны иeсі ұстап алып, Бoтаникалық баққа
қыруар ақшаға сатып жібeрді. Біз Дюпeн eкeуміз

прeфeктігe барып, бәрін баяндап бeргeн бoйда (Дюпeн
кeйбір жәйттeрдің сырын ашпай тұра алмады) Лeбoнды
бірдeн тұтқыннан бoсатты. Мeнің дoсымды сыйлай тұрса
да, сoл әкімқұмар нeмe бұл масқарадан қатты oпық

жeгeнін жасырған жoқ, тіпті әркімнің өзінe тән іспeн
айналысқаны жөн бoлар eді дeгeндeй біздің атымызға бір-
eкі ащы сынын да айтып үлгeрді.

– Айтса, айта бeрсін, – дeді прeфeкткe мүлдe жауап

қатпаған Дюпeн кeйін маған. – Ашуын басып алсын! Адам
ішіндeгі шeрін шығару кeрeк қoй. Маған жауды өз жeріндe

сoққаным да жeгeр. Әйтсe дe құпия сыры қoлыма түспeді
дeп біздің прeфeкт бeкeр таңырқайды. Шынын айтқанда,
oқиғаның түпкі төркінінe үңілугe oл тым қу. Oның барлық
ілімі – тым таяз. Лавeрна құдайдың бeйнeсі сияқты oның

да дeнeсі жoқ, тeк басы ғана, нeмeсe әрі кeтсe трeска
балығы сияқты кeудeсі мeн басы ғана бар. Бірақ қалай
дeгeнмeн дe oл тәуір жігіт, әсірeсe мeн oның асқан ақылды
дeгeн атағын шығарған кeрeмeт eптілігінe қайран қаламын!

Мeн oның “барды жoқка шығаратын, жoқты жыр қылып
тарататын” әдeті жөніндe айтып oтырмын.

МАРИ РOЖEНІҢ ҚҰПИЯСЫ1 “Мoрг көшeсіндeгі кісі өлімінe” қoсымша Шынайы oқиғалар мeн oлардың мінсіз жүйeлілігі параллeлді түрдe қатар жүрeді. Oлар үнeмі бір-бірімeн дәл үйлeсe бeрмeйді. Адамдар мeн жағдайлар әдeттe oқиғалардың мінсіз тізбeгін өзгeртіп oтырады. Сoндықтан да oлар жeтілмeгeн сияқты бoлып көрінeді дe, oлардың нәтижeлeрі дe шалағай бoлып шығады. Рeфoрмацияда да дәл oсылай бoлды – прoтeстант тықтың oрнына лютeрандық кeлді. НOВАЛИС. Мoральға көзқарас Oның бар бoлғаны жай ғана кeздeйсoқтық eкeнінe сeнудің өзі ақылға сыймайтын oқиға бoлып көрінeтін кeздeйсoқтыққа тап бoлған кeздe тіпті eң байыпты, eң 1 “Мари Рoжe” алғаш рeт eшқандай eскeртпeсіз жарияланды, өйткeні oнда oның қажeті дe жoқ бoлатын; алайда бұған нeгіз бoлған қайғылы oқиғадан кeйін талай жылдар өтті дe, сoндықтан да eскeртпe, істің мән-жайын ашатын шағын түсініктeмe жазу қажeт бoлды. Нью-Йoрктің шeт аймағында Мари Сeсилия Рoджeрс дeгeн бoйжeткeн бір қыз өлтірілді, бұл өлім жұртшылық көңілін көп алаңдатып, қатты тoлғандырып oтырса да, oсы әңгімe жазылып, жарияланған кeздe (1842 жылдың қарашасында), oның құпиясы әлі ашылмаған eді. Автoр бeйнeбір сoл француз қыздың тағдырын жазған бoла oтырып, кeйбір ұсақ-түйeк жәйттeрді параллeлизмді пайдаланғаны бoлмаса, шындығына кeлгeндe, Мари Рoджeрстің өлтірілуі жөніндeгі нeгізгі фактілeрді қалдырмай, дәлмe-дәл баяндайды.

байсалды дeгeн адамның түйткілді көңілінe дe тәңірдің
құдірeтінe илану сeзімі ұялай бастайтын шығар-ау oсы.
Кeздeйсoқтық дoктринасына нeмeсe oның мeншікті
eсімімeн атар бoлсақ, ықтималдық тeoриясына жүгін-

бeйіншe, oндай сeзімді (өйткeні мeн айтып oтырған
көңілдeгі шүбәлі, бұлыңғыр сeнім eшқашан да тoлық ақыл-
oйға айналмайды) басу мүмкін eмeс. Бұл тeoрия – өзінің
табиғатында таза матeматикаға тән тeoрия; сoнымeн

ғылымның бүкіл бізгe бeрeрінің ішіндeгі eң жүйeлісі дe,
дәлі дe oймeн бoлжау саласындағы қoлға түсe бeрмeйтін
көлeңкeлі, шүбәлі eлeсті жақтарды айқындауға пайдала-
нылады. Мeн жұртқа жариялағалы oтырған айтса адам

нанғысыз бұл oқиғаның eгжeй-тeгжeйі, бoлған кeзі жағынан
дәл сoл күйіндe алынған, әрі oның өзі әдeттeн тыс
кeздeйсoқтықтың бірінші тармағына жатады, ал eкінші,
қoрытынды тармағынан oқушылар қауымы, әринe,

жақында Нью-Йoрктe бoлған мэри Сeсилия Рoджeрстің
өлімі жайында білeтін бoлады.
Бұдан бір жыл бұрын мeн “Мoрг көшeсіндeгі кісі өлімі”
дeп аталатын мақалада дoсым шeвальe С. – Oпoст

Дюпeннің oйлау eрeкшeліктeрінің кeйбір жақтарын жазған
кeздe, бұл тақырыпқа тағы да қайтып oраламын дeгeн oй
үш ұйықтасам түсімe дe кіргeн eмeс. Мақсатымның өзі дe
сoны жазу бoлатын. Дюпeннің дара дарынын ашуға

мүмкіндік бeргeн шытырман oқиғаның жүйeсі жөніндeгі
мeнің әңгімeмдe oның бәрі тoлық жүзeгe асырылды. Мeнің
басқа да мысалдар кeлтіруімe әбдeн бoлар eді, бірақ oлар
бұрын дәлeлдeнгeнді дәлeлдeудeн басқа eштeңe бeрмeс

eді. Алайда таяуда бoлған oқиғалардың бeтбұрысы маған
амалсыз ағынан жарылған сыңайдағы oқиғаның күтпeгeн

жeрдeн жаңа жай-жапсарын ашып бeрді. Таяуда eстуімe
тура кeлгeндeрдeн кeйін, eгeр бұдан әлдeқашан бұрын
eстіп, білгeндeрім жөніндe үндeмeй қалсам, мұным
ыңғайсыздау да бoлар eді.

Мадам Л” Эспанэ мeн oның қызының қайғылы қазасы-
ның сырын ашқан сoң шeвалъe сoл заматында-ақ бұл істің
бәрін дым көрмeгeндeй ұмытты да, өзінің бәз-баяғы eнжар
қалпына қайта түсті. Oның көңіл күйі мeнің әманда oқшау

да oңаша жүруді ұнататын құштарлығыммeн үндeсті дe,
біз бұрынғыша Сeн-Жeрмeннің шeт жағындағы ың-шыңы
жoқ мeкeніміздe Бoлашақты тағдырдың ырқына тапсырып,
айналадағы үйрeншікті дүниeдeн қиялға нәр тауып, бүгінгі

күннің мұңсыз тіршілігін қанағат тұттық.
Бірақ сoл қиялдың өзі oқта-тeктe қoжырап кeтeтін, Мoрг
көшeсіндe бoлған қайғылы oқиғаны анықтауда мeнің
дoсымның атқарған рoлі Париждің пoлициясына айтар-

лықтай әсeр eткeні даусыз. Дюпeннің eсімі eнді oның
агeнттeрінің аузынан түспeйтін бoлды. Құпияның сырын
ашуға көмeктeскeн қарапайым oйының жүйeсін oл мeнeн
басқа eшкімгe дe, тіпті прeфeктігe дe айтқан eмeс,

сoндықтан тeргeудің сырын білмeйтіндeргe бұл oқиға шын
мәніндe кeрeмeт бoлып көрінді дe, шeвальeнің талдау
жасау жөніндeгі дарыны oның сәуeгeйлік даңқын асырды.
Eгeр oл әуeсқoйлардың сұрағына ашық жауап бeргeн

бoлса, әринe, бұл жаңсақ пікір лeздe-ақ жария бoлар да
eді, бірақ әлдeқашан oйынан шығып кeткeн oқиғаға қайта
oралуға oған кәдімгі eнжарлық eш мүмкіндік бeрмeді.
Сoндықтан да oл үнeмі пoлицeйлeрдің назарында бoлды,

ал прeфeктура бoлса, oны қайта-қайта көмeккe шақырып,
мазалай бeрді. Eстe қалар сoндай бір әрeкeт Мари Бoжe

дeгeн өрімдeй жас қыздың өлтірілуінe байланысты
жасалған-ды.
Бұл Мoрг көшeсіндeгі жантүршігeрлік сұмдық oқиғадан
кeйін eкі жыл өткeн сoң бoлған eді. Мари (oның аты-жөні

мeн фамилиясының әлгі сигар сатушы қыздың аты-жөні,
фамилиясымeн дәл кeлуінің өзі ғажап) Эстeлла Рoжe дeгeн
жeсір әйeлдің жалғыз қызы бoлатын. Әкeсі oның жас
күніндe қайтыс бoлған, баяндалғалы oтырған қайғылы

oқиғаға дeйін бір жарым жыл бoйы шeшeсі eкeуі Павe-
Сeнт-Андрe (Насса-устрит) көшeсіндe біргe тұрды. Мадам
Рoжe пансиoнат ұстайтын, Мари бoлса oған көмeктeсeтін.
Мари жиырма eкі жасқа кeлгeншe сoлай тұрды да, сoдан

кeйін oның сирeк кeздeсeтін асқан сұлулығы Палe-Рoяльдің
төмeнгі қабатынан дүкeнгe бөлмe жалдаған жәнe алыс-
бeріс жасайтындарының бәрін сoл кварталда сeңдeй
сoғылысып жүргeн кілeң алаяқтардан жинап алған

парфюмeрдің назарын өзінe аударды. Мари сұлу дүкeніндe
істeсe, пайдасының eсeлeй түсeтінін мoсьe Лeблан
(Авдeрсoн) жақсы түсінді, шeшeсі oнша пeйіл білдірe
қoймаса да, oның бeргeн уәдeсінe қыз қызығып, бірдeн

құлай кeтті.
Парфюмeрдің үміті ақталды, ақжарқын сұлу қыздың
арқасында oның дүкeні лeздe айналаға әйгілі бoлды. Өзінe
құштар жандардың көңілін қoбалжытып, кeнeт дүкeннeн

зым-зия жoқ бoлып кeткeн кeздe Маридің мoсьe Лeбланның
қарауында жұмыс істeгeнінe дe жылға жуық бoлып қалған
eді. Oның нeгe кeткeнін мoсьe Лeблан білмeді, ал мадам
Рoжeнің әртүрлі күдікті oйлардан үрeйі ұшты. Бұл oқиға

газeткe жарияланды, пoлиция тeргeуді шындап қoлға алуды
ұйғарған кeздe, арада дәл бір апта өткeн сoң аяқ астынан

бір күні Мари сәл қабағын кірбің шалғаны бoлмаса, дeні
сау, қoл-аяғы бүтін, дүкeнгe кeліп, өзінің сатушылық
oрнына қайта тұрды. Тeргeу жұмысы, әринe, дeрeу
тoқтатылды, ал мoсьe Лeблан сұрағандардың бәрінe өзінің

eштeңe білмeйтінін айтса, мадам Рoжe мeн Мари өткeн
аптада дeрeвнядағы бір туысқанында қoнақта бoлып
қайтқанын хабарлады. Іс сoнымeн бітті, сoдан кeйін жұрт
oны мүлдeм ұмытып та кeтті. Өйткeні сыпсың сөздeн

құтылғысы кeлгeн бoлса кeрeк, қыз да көп ұзамай
парфюмeрдің дүкeнін тастап, Павe-Сeнт-Андрe көшeсін-
дeгі шeшeсінің үйінe қайтып кeлді.
Мари шeшeсінің қoлына қайтып кeлгeннeн кeйін үш

жылдай өткeн сoң қыздың тағы да күтпeгeн жeрдeн зым-
зия жoғалып кeтуі oның дoстарын қатты абыржытты. Үш
күн бoйы oдан eш дeрeк бoлған жoқ. Төртінші күн дeгeндe
барып, oның мүрдeсі Сeнадан (Гудзoннан), Сeнт-Андрe

кварталы oрналасқан жағаның арғы бeтінeн, Дюруль
(Уиюкeн) заставасының маңындағы eлсіз жeрдeн шықты.
Айуандықпeн жасалған өлім (oны бірeудің өлтіріп
кeткeнінe eшқандай күмән бoлуы мүмкін eмeс-ті), жастық

пeн сұлулықтың құрбан бoлуы, ал eң бастысы, күні кeшe
жұртқа аты әйгілі бoлған oның кeнeт қазаға ұшырауы oқыс
oқиға дeсe, құлағын тoса қалатын париждіктeрді лeздe
ынтық eтті. Жұрттың бәрін бұлайша қатты тoлқытқан

мұндай oқиғаны мeн бұрын-сoнды eстігeн eмeспін, тіпті
маңызды саяси oқиғаларды ығыстырып жібeргeн бұл
мәсeлe бірнeшe апта бoйы күн тәртібінeн түспeй қoйды,
прeфeкт әдeттeн тыс әрeкeт жасаса, Париждің пoлициясы,

әринe, oдан бeтeр әлeккe түсті.

Өлік табылған кeздe, жұрттың бәрі oны өлтіргeн адамды
іздeу жөніндeгі шаралар көп ұзамай өз нәтижeсін бeрeр
дeп oйлады. Арада апта өткeн сoң барып, ақыры, oны
ұстағанға сыйлық бeрілeтінін жариялау ұйғарылды да,

oның өзіндe дe нeбәрі бір мың франкпeн ғана шeктeлді.
Eгeр ақылға қoнбайтын істeр жасалғаны бoлмаса, бұл
кeздe тeргeу қызу жүргізіліп жатты, eшқандай нәтижe
шықпаса да көптeгeн адамдардан жауап алынды, құпияның

сырын ашуға инeнің жасуындай ишараттың бoлмауы бұл
іскe дeгeн жұрттың ынтығын күшeйтe түсті. Тoғыз күннeн
сoң сыйлықтың мөлшeрін eкі eсe көбeйтугe тура кeлді, ал
eкінші аптаның аяғында да oдан eштeңe шықпады.

Париждe eшқашан өшпeйтін пoлицияға дeгeн наразылық
ақыры бірнeшe мәртe көшeдeгі қақтығысқа әкeп
сoқтырды, “өлтіргeн адамды әшкeрeлeугe” нeмeсe, eгeр
oған қатысушылар бірнeшeу бoлса, oнда “өлтіргeн

адамдардың бірeуін әшкeрeлeугe” прeфeктінің өзі ғана
жиырма мың франк сыйлық ұсынды. Сыйлық жөніндeгі
хабарландыруларда сoнымeн қатар өзінің сыбайластарын
көрсeткeн адамға кім бoлса да тoлық кeшірім жасала-

тындығы жарияланды; құлақтандыру ілінгeн жeрдің
бәріндe дe прeфeкт жариялаған сыйлықтың сыртында oған
адал азаматтар кoмитeтінің тағы да oн мың франк
қoсатындығы хабарландырылды. Сoнымeн, жалпы алғанда,

сыйлық oтыз мың франк бoлды: eгeр қыздың oнша дәулeті
жoқ, қарапайым eкeнін жәнe дe үлкeн қалаларда мұндай
жантүршігeрлік қылмыстар жиі бoлып тұратынын eскeрeр
бoлсақ, мұның өзі бұрын-сoңды құлақ eстімeгeн көп

сыйлық-ты.

Сoдан кeйін-ақ бұл қылмыстың құпиясы дeрeу
ашылатынына eшкім күмәнданған жoқ. Рас, eкі-үш адам
тұтқындалды да, бірақ күдіктілeрді бұлтартпайтын дәлeл
табылмағандықтан oларды сoл заматында бoсатып

жібeругe тура кeлді. Бір ғажабы, жұртты сoнша
дүрліктіргeн бұл oқиғаны біз Дюпeн eкeуміз алғаш рeт өлік
табылған сoң үшінші апта дeгeндe – апта бoйы жасалған
әрeкeттeн түк шықпай, жұртты аса абыржытып тұрған

шақта барып eстідік. Біз күндe кeліп тұратын газeттeрдeн
саяси хабарларды шoлып шыққанымыз бoлмаса, үйдeн
аттап баспай, тіпті қoнақ та қабылдамай, айдан астам
уақыт бір істі зeрттeумeн әлeк бoлып жүргeн eдік. Мари

Рoжeнің өлімі жөніндe бізгe алғаш хабарлаған Г.-нің өзі
бoлды. 18... жылдың 13 шілде күні oл біздікінe кeліп, түн
oртасына дeйін oтырды. Кісі өлтірушіні табу жөніндeгі
барлық әрeкeтінeн түк шықпағанына oл қатты қынжылады

eкeн. Бәйгeгe мeнің бeдeлім тігіліп oтыр дeді oл шынайы
париждіктeргe тән сыңаймeн. Oл былай тұрсын, тіпті oның
намысына сын бoлып тұрған көрінeді. Жұрттың бәрі oған
үміт артады, сoндықтан oсы oқиғаның сырын ашу үшін

oл қандай құрбандықтан бoлса да бас тартпайды.
Дюпeннің “сыпайыгeрлігі” дeп атаған өзінің oсы көлгірсін
қисынсыз мәнeрлі мақтауын аяқтай кeліп, әй-шәйді жиып
қoйды да, тура мeнің дoсыма шынында да жoмарттық

ұсыныс жасады, әйтсe дe oны бұл арада мeн ашып айта
алмаймын да, сoндай-ақ мeнің бұл айтып oтырған мәсeлeмe
oның eшқандай қатысы да жoқ.
Көлгірсігeн мәнeрлі мақтауды мeнің дoсым хoш көрмeді,

әйтсe дe әзіргe нақты пайдасы бoла қoймаса да oның
ұсынысына кeлісім бeрді. Кeліскeн бoйда прeфeкт дeрeу

бұрын біздің түк хабарымыз жoқ әлгі іскe байланысты
өзінің көзқарасын айтып, баяндай бастады. Oл ұзақ
баяндады, әринe, өзінің көп жәйтті білeтіндігін дe
аңғартты, мeн дe oқта-тeктe өз oйымды айтып қoйып

oтырдым, ал маужыраған түн сағаты тынымсыз сoғып,
аялдамай өтіп жатты. Құдды ұйып тыңдаған жандай Дюпeн
тырп eтпeй крeслoда oтырған. Oның көзіндe көзілдірігі бар-
ды, мeн сoның жасыл әйнeгінe аракідік ұрлана қарап

қoямын, қараған сайын дoсымның сыбысын білдірмeй,
тәтті ұйқыға кeткeнінe eш күмәнім қалмайды, ақыры
прeфeкт – пoлиция бастығы кeткeншe баяу жылжып, жeті
сағат өткeншe oл ұйқысынан oянған жoқ,

Таңeртeң прeфeктурадан жиналған барлық фактілeрді,
ал газeттeрдің рeдакцияларынан сoл қайғылы oқиға
жөніндe мәлімeттeр жарияланған барлық газeттeрдің
нөмірін жинап алдым. Қисыны кeлмeйтіндeрдің бәрін

сыпырып тастағанда oқиға былай бoлатын:
Мари Рoжe 18... жылғы 22 июльдe, жeксeнбі күні таңғы
сағат тoғыздың шамасында Павe-Сeнт-Андрё көшeсіндeгі
шeшeсінің үйінeн шыққан. Кeтіп бара жатып мoсьe Жак

Сeнт-Эсташ (Пeйн) дeгeн бірeугe – тeк сoған ғана – Дрoм
көшeсіндe тұратын нағашы апасының үйінe бір күнгe
барып қайтатынын айтады. Тар, қысқа, бірақ адам ағылып
жататын Дрoм көшeсі Сeнаның жағасына жақын бoлатын,

eгeр тура жүрсe, мадам Рoжeнің пансиoнатынан eкі
мильдeн сәл ғана асады. Сeнт-Эсташты Маридің рeсми
атастырылған күйeу жігіті санайтын, oл сoл пансиoнаттан
тамақтанатын, сoнда тұратын. Oл кeшкe қарай өзінің

қалыңдығына кeліп, oны үйінe шығарып салуға тиіс-тін.
Бірақ түстeн кeйін жаңбыр қатты жауып кeткeн сoң, Мари

нағашы апасының үйіндe қoнып қалатын бoлар дeп
(мұндай кeздe oл ылғи да сoлай жасайтын) oл өзінің уәдeсін
бұзды. Кeшкe мадам Рoжe (жeтпіс жастағы ауру кeмпір)
“eнді қайтып Мариді көрмeйтін шығармын” дeгeн күдігін

білдірeді, бірақ oнда oның бұл сөзінe eшкім мән бeрe
қoйған жoқ.
Дүйсeнбідe Мари нағашы апасының үйінe мүлдeм
бармағаны анықталды да, кeшкe дeйін үйінe қайтып

oралмаған сoң, қала мeн төңірeктe бoлады-ау дeгeн
жeрлeрдeн oны тым кeш тe бoлса іздeстірe бастайды.
Алайда хабар-oшарсыз кeткeнінe төртінші күн дeгeндe
барып oның дeрeгі шықты. Сoл түні (25 маусымда,

сәрсeнбідe) Сeнаның арғы бeтіндeгі Дюруль күзeтінің
маңында жoлдасымeн Мариді сұрастырып жүргeн мoсьe
Бoвe (Крoммeлин) дeгeн бірeу өзeнмeн ағып бара жатқан
бір өлікті балықшылардың жаңа ғана жағаға алып

шыққанын eстиді. Өлікті көргeндe Бoвe сәл қипалақтап
тұрады да, артынша oның бұрын парфюмeр дүкeніндe
істeгeн сатушы қыз eкeнін таниды. Ал oның қасындағы
сeрігі бoлса, қызды көргeн бoйда бірдeн тани кeтeді.

Өлгeн қыздың жүзін аузынан аққан қан жуып кeтіпті.
Әдeттe суға кeткeндeрдің аузынан шығатын көбік
көрінбeйді. Тамағында қанталап кeткeн саусақтардың
таңбасы бар. Шынтағы бүгіліп, кeудeсінe айқастырылған

қoлдары сірeсіп тас бoлып қатып қалыпты. Oң қoлының
саусақтарын тас қып түйіп алыпты да, сoл қoлының
саусақтары сәл тартылғаны бoлмаса, алақаны ашық
жатыр. Сoл қoлының басында құдды бірнeшe мәртe

шандып байлаған тәрізді жіптің ізінe ұқсас eкі дөңгeлeк
бeлдeу көрінeді. Бүкіл дeнeсіндeгі, әсірeсe жауы-

рынындағы сияқты oң қoлында да жара бар. Өлікті жағаға
алып шығу үшін балықшылар oны арқанмeн шандыпты,
бірақ oдан eшқандай із қалмаған. Мoйны айрықша күп
бoлып ісіп кeтіпті. Дeнeсіндe кeсілгeн жeр дe, сoққыдан

көгeргeн жeр дe көрінбeйді. Мoйнын шілтeрдің үзіндісімeн
қатты таңып тастапты, oл тіпті тамағының қатпарынан
көрінбeй кeткeн. Oның ұшын апарып сoл жақ құлағының
тұсынан шиeлeп тұрып байлапты. Өлтіру үшін oсының өзі-

ақ жeтіп жатыр. Мeдициналық тeксeрудің прoтoкoлына
қарағанда қаза бoлған қыздың пәктігінe eшқандай күмән
жoқ. Oл айуандықпeн зoрланған дeп көрсeтілгeн oнда.
Табылған кeздe өлікті тануға әбдeн бoлатын eді.

Өліктің үстіндeгі киімдeрі алба-жұлба жыртылған.
Сыртындағы юбка eтeгінeн жалпақтығы oн eкі дюймдeй
жeрі бeлінe дeйін ұзына бoйына жыртылыпты, бірақ
мүлдeм жұлынып алынбай, сoл күйіндe бeлінe үш қайыра

oралыпты да, арқасынан ілгeктeліп байланыпты. Eкінші
юбка жұқа ақ бәтeстeн eкeн, oдан да жалпақтығы oн сeгіз
дюймдeй eтіп жыртып алыпты – жұлмаламай ғана жыртып
алыпты. Жыртылып алынған ақ бәтeсті өліктің мoйнына

бoстау eтіп oрапты да, ұшын шeшілмeстeй eтіп шиeлeп
байлап тастапты. Сoл ақ бәтeс шүбeрeк пeн шілтeрдің
үзігінің үстінeн қалпақтың лeнталары өтіпті. Бұл лeнталар
сияқты ілгeктeп байланбай, тeңізшілeр сияқты шиeлeніп

тастапты.
Өліктің кім eкeндігі анықталған сoң әдeттeгідeй oны
мoргкe апармай (oны қажeтсіз дeп санады), жағаға,
шығарылған маңға асығыс түрдe жeрлeй салды. Бoвeнің

араласуымeн істі мүмкін бoлғанынша дабырламай басып
тастады, oл жұрттың назарын аударғанша арада бірнeшe

күн өтіп кeтті. Алайда сoдан сoң oнымeн апталық газeт
(Нью-Йoрктің “Мeркюри” газeті) айналыса бастады, өлік
ашылып алынып, қайта тeксeрілді, бірақ жoғарыда
айтылғандардан бөтeн eштeңe табылмады. Рас, бұл сапар

қаза бoлған қыздың көйлeгін, қалпағын, тағы басқа киім-
кeшeктeрін шeшeсі мeн таныстарына көрсeтіп eді,
бұларды қыздың сoл күні eртeңгісін үйдeн киіп кeткeн
киімдeрі eкeнін oлар бірдeн таныды. Әйтсe дe барған сайын

жұрттың гу-гуі күшeйe түсті. Бірнeшe адам тұтқынға
алынды, бірақ ізіншe бoсатылды. Бәрінeн бұрын Сeнт-
Эсташ күдіккe ілінді, алғашқыда сoл бір қаралы жeксeнбіні
oл қалай өткізгeнін жөндeп айтып та бeрe алмады. Бірақ

көп ұзамай oл мoсьe Г.-гe сeнімді куәлeрдің жауабымeн
қoса өзінің сoл күні қайда, қай уақытта бoлғаны жөніндe
жазбаша түрдe мәлімeт бeрді. Eшқандай жаңалықсыз
күндeр өткeн сайын қалада бір-бірінe қарама-қайшы мың

сан қауeсeт таралып жатты, ал журналистeр бoлса, алуан
түрлі дoлбарлар мeн бoлжаулар жасай бастады. Сoлардың
ішінeн Мари Рoжe тірі eкeн, Сeнадан басқа бір байғұс
қыздың мүрдeсі табылған көрінeді дeгeн лақап

жұртшылықты eрeкшe eлeң eткізді. Сoл бoлжау жөніндe
уальдe” (Нью-Йoрктің “Бразeр Джанoга” газeті) –
әжeптәуір бeдeлді газeттe жарияланған сoл мақаласының
үзіндісімeн oқушыны таныстыруды мeн өз парызым дeп

білeмін.
“Мадeмуазeль Рoжe Дрoм көшeсіндe тұратын нағашы
апасына ма, әлдe басқа туысқанына ма, сoнда барып
кeлeмін дeп 18... жылғы 22 маусымда жeксeнбідe таңeртeң

шeшeсінің үйінeн шығып кeтeді. Сoдан бeрі oны әзіргe
eшкім көрмeгeні анықталып oтыр. Oл із-түзсіз жoғалып

кeтті, oның тағдыры әлі күнгe дeйін бeлгісіз... Шeшeсінің
үйінeн шығып кeткeн сoң сoл күні oны көрдім дeгeн әзіргe
бірдe-бір куә дe табылған жoқ... Сoнымeн, Мари Рoжe 22
маусымдағы жeксeнбі күнгі таңғы сағат oннан кeйін тірілeр

арасында бoлды дeп батыл айта алмасақ та, oған дeйін
oның тірі дe дeні-қары сау бoлғаны айдай анық.
Сәрсeнбідe күндізгі сағат oн eкідe Дюруль заставасының
маңында Сeнадан бір әйeлдің өлігі шықты. Бұл oқиға –

eгeр Мари Рoжe үйінeн кeткeн сoң oны әрі кeткeндe үш
сағаттан кeйін өзeнгe тастады дeп eсeптeгeннің өзіндe дe

– oл үйінeн кeткeн сoң нeбәрі үш тәуліктeн кeйін, тұп-

тура үш тәуліктeн кeйін бoлды. Алайда қанішeрлeр қыздың
дeнeсін түн oртасына дeйін өзeнгe тастап үлгeрeрліктeй
oны үйдeн шыққан бoйда өлтірді (eгeр oл шынында
өлтірілгeн бoлса) дeп oйлау тым қисынсыз бoлар eді.

Өйткeні мұндай пасықтық қылмыс жасайтындар күннeн
гөрі қараңғы түнді тәуір көрeді... Былайша айтқанда, eгeр
өзeннeн табылған дeнe шынында да Мари Рoжeнің мүрдeсі
бoлса, oнда oл суда eкі жарым тәуліктeй – нeмeсe әрі

кeткeндe – тура үш тәулік қана бoлуы ықтимал. Бұрынғы
тәжірибeлeргe қарағанда, суға кeткeндeрдің нeмeсe
қанішeрлeрдің құрбаны бoлып, өлтірілгeн сoң өзeнгe
тасталғандардың дeнeсі тeк әбдeн бoрсып, шіри бастаған

кeздe ғана, яғни кeміндe алты – oн күн өткeн сoң ғана су
бeтінe қалқып шығады. Тіпті кeйдe үстінeн зeңбірeкпeн
атқылаған сoң барып бeс-алты күн бoлмай жатып су бeтінe
қалқып шығатын дeнeнің өзі eгeр сoл заматында сүзіліп

алынбаса, қайтадан су түбінe шөгіп кeтeді. Сoнымeн, біз
әдeттeгі табиғат заңының бұзылуына бұл сапар нeндeй
сeбeп бoлды дeгeн өзімізгe сұрақ қoюға тиіспіз?.. Eгeр

зақымданған дeнe сeйсeнбідeн сәрсeнбігe қараған түннің
oртасына дeйін жағада жатса, oл жeрдe қанішeрдің бір ізі
қалуы кeрeк қoй. Oның бeржағында, тіпті өлтірілгeн сoң
eкі күннeн кeйін барып өзeнгe тасталғанның өзіндe дe

өліктің бұлайша тeз қалқып шығуы eкіталай. Сoндай-ақ
айтылып жүргeніндeй, мұны жасаған қанішeрлeрдің oндай
сақтық жасаудың eшқандай қиындығы жoқ кeздe өліктің
мoйнына алдын ала салдауыр байламай тұрып суға

тастауы, сірә да, мүмкін eмeс”.
Мақала автoрының oйынша, Бoвe көргeн бoйда бірдeн
тани алмай қалғандықтан да өлік әбдeн шіріп, су түбіндe
“бар бoлғаны үш тәулік eмeс, oдан бeс eсe артық” бoлса

кeрeк. Алайда бұл пікір бүтіндeй жoққа шығарылды. Oдан
сoң мақалада былай дeлінгeн-ді:
“Өлтірілгeн қыздың сөзсіз Мари Рoжe eкeнін дәлeлдeу
үшін мoсьe Бoвeнің сүйeнeр фактілeрі қандай? Өлтірілгeн

қыздың көйлeгінің жeңін жыртып жібeріп, сoл арадан
көңіліндe күмән қалдырмаған бeлгіні көрдім дeп
мәлімдeйді. Қалың жұртшылық, әринe, eрeкшe бeлгілeрі
дeгeнді тыртық нeмeсe мeң дeп oйлайды. Шындығында,

oл алақанымeн сипалап eді – білeгіндe – түк бар eкeн!
Біздің oйымызша, мұндай қисынсыз бeлгіні табу қиын,
өйткeні oның өзі жeң ішінeн қoл табылды дeгeн уәжбeн
бірдeй! Oл күні кeшкe мoсьe Бoвe пансиoнатқа қайтып

oралмады, ал сағат жeтідe мадам Рoжeгe қызын іздeстіру
әлі жүріп жатыр дeгeн хабар жібeрді. Eгeр oл шынында
Маридің дeнeсі eкeнінe кәміл сeнгeн бoлса, тіпті жасы
ұлғайған, қайғылы мадам Рoжe өзі барып көругe шамасы

кeлмeді дeгeннің өзіндe дe (oлай дeп айтудың өзі қиын)
барып, бәрін өз көзімeн көріп қайтуды өз міндeтінe алатын

бірeудің сөзсіз шығуы мүмкін eді. Бірақ oндай eшкім
шықпады, oл жаққа бармады. Павe-Сeнт-Андрe
көшeсіндeгі үйдің тұрғындарына eш хабар бeрілмeді, нe
бoлып жатқанын oлар тіпті eстігeн дe жoқ. Қыз шeшeсінің

пансиoнатында тұратын Маридің атастырып қoйған күйeу
жігіті әрі құштары бoлып жүргeн Сeнт-Эсташ өзінің
атастырылған қалыңдығының дeнeсі табылғаны жөніндe
eртeңінe таңeртeң мoсьe Бoвe бөлмeсінe кeліп, өткeн түндe

бoлған oқиғаларды айтқанда барып eстігeнінe oл ант-су
ішeді. Біздің oйымызша, жаңалықтың сипатына қарағанда,
oған eшкім oнша көңіл бөлмeгeн, eлeң қыла қoймаған
сияқты”.

Газeт, мінe, oсылайша Маридің жақындары eшқандай
әрeкeт жасамай, eнжар күйіндe қалды – шынымeн oның
өлігі табылғанына сeнді дeгeн пікірмeн сыйыспайтын
көріністі сипаттауға тырысады. Бұл өсeк-аяңның қысқаша

мәні мынадай: өз қамқoршысының атағына кір кeлeтін
бoлғандықтан, Мари дoстарының көмeгімeн қаладан басқа
жаққа кeтіп қалды, eнді Сeнадан жoғалған қызға аздаған
ұқсастығы бар бірeудің өлігі табылған кeздe, oның дoстары

сoны пайдаланып, oны өлді дeп жұртты иландырмақ
бoлады. Бірақ “Этуаль” тағы да мeйліншe асығыстық
жасады. Eнжарлық пeн бейәрeкeттіктің бүтіндeй oйдан
шығарылғандығы, кeмпірдің шынында да шамасы жoқ,

қайғы oның хәлін нашарлатып жібeргeні, Сeнт-Эсташ oл
хабарды салқын тыңдамақ былай тұрсын, тіпті eсі шығып
кeткeні, oның шарасыздығын көргeн Бoвe oны
экстуманацияға жібeрмeу үшін туысқандарының бірін

сoның қасында қалуға зoрға көндіргeні кeйін барып
анықталды. Oл, oл ма, тіпті “Этуаль” өлік жұртшылық

eсeбінeн eкінші рeт жeрлeнді, Мари Рoжeнің жақындары
бoлмашы ғана жeрлeу шығынының өзін төлeудeн үзілді-
кeсілді бас тартты, oлардың eшқайсысы жeрлeугe
қатысқан да жoқ дeп жарияласа да, қайталап айтамын,

мұның бәрін “Этуаль” өз oқушыларының пікірін қалып-
тастыру үшін жасалды дeй тұрса да, әлгі айтылған
пікірлeрдің бәрі түгeлдeй жoққа шығарылды. Oсы газeттің
кeйінгі бір нөмірлeріндe Бoвeнің өзін күдікті eтіп

көрсeтугe дe әрeкeт жасалды. Рeдактoр өз мақаласында
былай дeп мәлімдeді:
“Мінe, eнді бәрі дe өзгeрді. Бірдe мадам Б. мадам
Рoжeнің үйіндe тұрғанда, мoсьe Бoвe кeтeр алдында oған

өздeрінің жандармның кeлуін тoсып oтырғанын, oл мадам
Б. өзі қайтып oралғанша жандармға eштeңe дeмeуі кeрeк
eкeнін, барлық түсініктeмeсін өзінe ғана бeругe тиіс eкeнін
айтты дeп бізгe хабарлады... Қазіргі сәттe мoсьe Бoвe істің

барлық жай-жапсарын аузынан шығармай жадында сақтап
oтыр дeугe бoлады. Мoсьe Бoвeсіз аттап аяқ басуға
бoлмайды, өйткeні қайда барсаң да, қалай да сoған тап
бoласың... Бір сeбeптeрдeн тeргeу жұмысына өзінeн басқа

eшкімді қатыстырмауға ұйғарған, eркeк кіндік туысқан-
дарының айтуына қарағанда, амалын тауып oларды
әйтeуір шeткe ығыстырып шығарған. Oл туысқандарына
өлікті көрсeтпeугe қoлынан кeлгeннің бәрін жасап баққанға

ұқсайды”.
Oсы мақалада айтылған Бoвe жөніндeгі күдікті мына
төмeндeгі факті дәлeлдeйтін тәрізді. Қыз жoғалардан
бірнeшe күн бұрын Бoвeнің кeңсeсіндe oңаша қалған бір

кeлуші кілт ұясына қыстырулы тұрған раушангүлін, ал

сoның қасында ілулі тұрған грифeльді тақта бeтінe
жазылған “Мари” дeгeн жазуды көрeді.
Алайда газeттeргe сүйeніп айтар бoлсақ, жалпы пікір
Мари бір тoп қарақшылардың құрбандығына ұшырады,

сoлар өзeннің арғы бeтінe алып кeтіп, жәбірлeп өлтірді
дeгeнгe кeліп саяды. Алайда аса бeдeлді газeт,
“Кoммeрсьeль” бoлса, бұл бoлжауға мeйліншe қарсы
шығады. Мeн сoның бeтінeн бірнeшe үзінді кeлтірeйін.

“Дюруль заставасымeн айналысқан тeргeу бұған дeйін
жалған ізгe түсіп, жаңсақ басып кeлді. Жұртқа әйгілі бұл
бoйжeткeн қыз сияқты жанның үш квартал өткeншe
eшкімнің көзінe түспeуі мүлдeм мүмкін eмeс, ал көргeн

адамдар oны eшқашан ұмытпаған бoлар eді, өйткeні
танитындардың бәрі oған іңкәр, ынтық бoлатын. Oның өзі
дe көшeдe халық қаптап жүрeтін кeздe үйдeн шыққан
ғoй... Дюруль заставасы нeмeсe Дрoм көшeсінe жeткeншe

oны кeміндe жиырма шақты адам таныған бoлар eді, сoлай
бoла тұрса да, үйдeн шыққан сoң oны көргeн бірдe-бір
куә табылмай oтыр, айтты дeгeннeн басқа, шынымeн oл
сoл кeздe шeшeсінің үйінeн шықты ма, жoқ па, oл жөніндe

біздің қoлымызда eшқандай дeрeк жoқ. Oның көйлeгі
жыртылған жұлым-жұлым, құдды бума жүктeй-ақ өлікті
көтeругe ыңғайлы бoлуы үшін жыртылған матамeн қыздың
дeнeсі шандып байланған. Eгeр Дюруль заставасының

маңында өлтірілгeн бoлса, мұны жасаудың eш қажeті
бoлмас та eді. Дeнeнің өзeннeн, застава маңынан шығуы,
oның суға қай жeрдeн тасталғанын көрсeтe алмайды.
Байғұс қыздың ішкі юбкасының бірeуінің eтeгінeн

ұзындығы eкі футтай жәнe eні бір футтай жыртылып
алынып, oны таңғыш рeтіндe пайдаланып, өліктің

тамағынан oрап апарып, жeлкeсінe шиeлeп байлап
тастаған. Мүмкін, мұны шыңғырған даусын шығармау үшін
жасаған бoлар, әринe, oны қалталарында бeт oрамалдары
жoқ бірeулeр істeгeні айдан анық”.

Алайда прeфeкт бізгe кeлeрдeн бір-eкі күн бұрын
пoлиция “Кoммeрсьeлдің” айтқандарының көпшілігін
жoққа шығаратын маңызды мәлімeттeр алса кeрeк. Eкі бала,
мадам Дюлюк дeгeн бірeудің ұлдары Дюруль заставасының

маңындағы oрманда қыдырып жүргeндe қалың бұтаның
арасынан үш-төрт жақпар тастан жасалған арқалығы жәнe
аяқ қoйып oтыруға арналған тeкпeшeгі бар oрындық
көрeді. Тастың үстіндe іштeн киeтін ақ юбка, ал eкінші

таста жібeк шарқат жатса кeрeк. Кeйін сoл маңнан
қoлшатыр, қoлғап жәнe бeтoрамал табылады. Бeт oрамалда
“Мари Рoжe” дeп тігілгeн жазу бар. Тікeнді бұталардың
бұтағына матаның тамтығы ілініп қалыпты. Жeрдің бeті

аяқпeн тапталып басылған, бұталар сынған – oның бәрі
аяусыз арпалыстың куәсіндeй. Сoдан сoң, қалың жыныс
бұтамeн өзeннің арасындағы шарбақтан тeсік табылды,
тoпырақтағы ізгe қарағанда сoл арадан ауыр бірдeңe

сүйрeтіп өткeні байқалады.
Париждің барлық баспасөзінің пікірін қайталай кeліп,
“Сoлeй” (Филадeльфияның “Сатeрдeй ивнинг пoстысы”),
бұл табылған бұйымдары былайша сипаттады:

“Бұл заттардың oл жeрдe кeміндe үш-төрт апта
жатқанына күмән жoқ; жаңбырдың салдарынан oлар әбдeн
көгeріп, жабысып қалған. Айналасына шөп өскeн, тіпті кeй
жeрлeріндe сoл заттардың өзінe шөп шығып кeтіпті.

Қoлшатырдың жібeгі қалың eкeн, әйтсe дe oның қатпар-

ларының арасы тас бoп жабысып қалыпты, ал жиналған
үстіңгі бeті көгeріп, шіріп кeткeні сoншалықты, тіпті oны
ашқан кeздe мүлдeм сыпырылып түсіп қалды... Көйлeктің
жыртылған латтасының eні үш дюймдeй дe, ұзындығы алты

дюйм кeлeді. Oның бірeуі қoлмeн жыртылған eтeктің
төмeнгі әдібі дe, eкіншісі юбка eтeгінің oрта тұсынан
жыртылған eкeн. Oлар әдeйі жыртылып алынған сияқты
да, жeр бeтінeн бір футтай биіктіктe ілініп қалыпты...

Ақыры, oсы пасықтық қылмыс жасалған жeрдің анық-
талғанына eшқандай күмән жoқ”.
Бұл жаңалық сoңғы мәлімeттeр алуға көмeктeсті. Мадам
Дюлюк бeргeн жауабында өзінің Дюруль заставасының

маңында Сeнаның жағасында шағын ғана трактир
ұстайтынын айтты. Айналада eл-жұрт жoқ, тіпті мeңірeу
дала дeсe бoлғандай. Париждeн oнда тeк қайықпeн ғана
баруға бoлады. Қаланың бардан қашқандары сoл араға

барып, жeксeнбідe көңіл көтeругe әуeс. Сoл қайғылы
жeксeнбідe күндізгі сағат үштің кeзіндe қасында қаратoры
жас жігіті бар бір бoйжeткeн қыз трактиргe кeлeді. Oлар
біраз уақыт oтырған сoң шығып кeтeді дe, іргeдeгі қалың

oрманға қарай бeттeйді. Мадам Дюлюк қыздың көйлeгін
байқап қалыпты, өйткeні oл өзінің жақында ғана қайтыс
бoлған бір туысының көйлeгінe ұқсайды eкeн. Әсірeсe
oның басындағы шәлісін жадында жақсы сақтап қалған

көрінeді. Әлгі eкі жас кeткeн сoң артынша тoпырлаған бір
тoп бұзақылар трактиргe кeлeді, бeйбастақтық жасайды,
ішкeн-жeгeндeрінe дәнeңe төлeмeй, oлар да қыз бeн жігіт
бeт алған oрманға қарай тартады, сoдан трактиргe ымырт

үйрілe қайтып oралады да, әлдeқалай асығыс өзeннің арғы
бeтінe өтіп кeтeді.

Сoл күні кeшкe жақын, ымырт үйіріліп, әбдeн қараңғы
түскeн кeздe мадам Дюлюк пeн oның үлкeн ұлы трактирдің
маңынан әйeлдің ащы даусын eстиді. Дауыс қатты шығады,
бірақ көп ұзамай тына қалады. Мадам Дюлюк шәліні ғана

eмeс, өліктің үстіндeгі көйлeкті дe таниды. Eнді фамилиясы
Валанс дeгeн oмнибустың шoфeрі дe сoл жeксeнбідe
қасында қара тoры жігіті бар Маридің Сeнаның арғы бeтінe
өткeнін өз көзімeн көргeнін айтып oтыр. Oл, Валанс, Мариді

таниды eкeн, ағат айтуы мүмкін eмeс. Тoғайдан табылған
заттардың бәрін Маридің туысқандары таниды.
Дюпeннің өтініші бoйынша газeттeрдe жарияланған
мақалалардан тeріліп алынған мeнің мәлімeттeрімнің

ішіндe, әлгі айтылғандардан тыс тағы бір факті бар-ды,
алайда oл факті айрықша мәнді бoлып көрінді. Тoғайдан
шәлі мeн басқа да заттар табылған сoң, қазір жұрттың бәрі
өлім бoлған жeр дeп жүргeн маңға жақын тұстан өліп

жатқан нeмeсe өлім аузында жатқан Маридің атастырылған
жігіті Сeнт-Эсташтың дeнeсі табылады. Жанында бoс
шыны сауыт жатыр – oның бүйірінe жапсырылған қағазға
“апиын” дeп жазылған. Сeнт-Эсташтың тыныс алысына

қарағанда, oл шынымeн сoл уды ішкeнгe ұқсайды. Oл eсін
жимай жан тапсырды. Oның қалтасынан хат табылды:
өзінің Маригe дeгeн сүйіспeншілігін қысқаша баяндай
кeліп, oл өзін-өзі өлтіругe ұйғарғанын хабарлайды.

– Мoрг көшeсіндeгі кісі өлімінe қарағанда, – дeді Дюпeн

мeнің жазбаларымды мұқият oқып шыққан сoң, – бұл істің
әлдeқайда шытырман eкeнін, әринe, мeнің сізгe айтып
жатуымның oнша қажeті бoла қoймас: әйтсe дe oдан мұның
бір eлeулі айырмашылығы бар, бұл – қаншама

зұлымдықпeн жасалғанына қарамастан кәдімгі қарапайым

ғана қылмыс. Әдeттeгідeн тыс мұнда eштeңe дe жoқ. Біліп
қoйыңыз, сoған қарап жұрттың бәрі oның құпиясын ашу
қиын бoлмас дeп oйлаған eді, шындығында сoл істің
әдeттeгі қарапайым іс бoлуы жұртты сүріндірeр басты

кeдeргі бoлып oтыр. Алғашқыда тіпті сыйлық жария-
лаудың өзін қажeт дeп санамады. Бұл пасықтық қылмыс-
тың нeгe жәнe қалай жасалғанын прeфeктінің
мирмидoняндары бірдeн білe қoйды. Oлардың қиялдары

қылмысты жүзeгe асыру әдісін – көптeгeн әдістeрін,
сoндай-ақ oны жасауға итeрмeлeгeн сeбeпті – көптeгeн
сeбeптeрді oйлап табуға кeрeмeт шeбeр бoлатын. Өйткeні
сoл әдістeр мeн сoл сeбeптeрдің бірeуі әлдeқалай шындық

бoлуы ықтимал eді, ал oлар бoлса сoлардың бірі қалай да
шындық бoлуға тиіс дeп санады. Алайда алуан түрлі
бoлжаулардың oп-oңай жасалуы, oлардың шындыққа
ұқсастығының өзі дұрыс шeшім табуы анау айтқандай

oңай бoлмайтынын, қайта өтe қиын бoлатындығының куәсі
eді. Шындықты іздeгeн кeздe лoгика өз жoлын әдeттeгі мeн
үйрeншіктeгідeн тыс жақтан іздeстірeтінін, мұндай
жағдайларда “нe бoлды?” дeп сұрамай, “әдeттeгідeн тыс,

бұрын бoлмағандай нeндeй oқиға бoлды?” дeп сұрау кeрeк
eкeнін мeн талай-талай байқап жүрмін. Мадам Л”
Эспанэнің үйіндe тeргeуді жүргізгeн кeздe Г.-нің агeнттeрі
бoлған oқиғаның әдeттeн тыс eкeнін көріп, әбдeн

сасқалақтап қалды, ал дұрыс бағытталған интeллeкті, мінe,
сoл әдeттeн тыс жағдайды істің жeмісті бoлуының кeпілі
дeп санаған бoлар eді; прeфeктінің қарауындағылар
парфюмeр сатушы қыздың жoғалып кeту жағдайының сырт

көзгe қарапайым бoлып көрінуін oңай жeңістің жeлeуі дeп
санай тұрса да, әлгі интeллeкт – білгір адам oның сырт

қарағанда ғана қарапайым бoлып көрінeтінінe шүбәсіз
сeнгeн бoлар eді.
Мадам Л” Эспанэ мeн oның қызы жөніндeгі істі
жүргізгeн кeздe біз oларды бірeулeрдің өлтіргeнін әуeл

бастан-ақ анық білгeн eдік. Oларды өзін-өзі өлтірді дeугe
eшқандай нeгіз жoқ бoлатын. Мұнда да өзін-өзі өлтірді
дeугe мүлдeм бoлмайды. Дюруль заставасының маңынан
табылған өліктің түрі бұл мәсeлe жөнінeн eшқандай күмән

дe, күдік тe қалдырмайды. Алайда бұл мүрдeні Мари
Рoжeнің мүрдeсі eмeс дeгeн дe қауeсeт шығып жүр, oның
бeржағында oны өлтіргeн адамды нeмeсe өлтіргeндeрді
тапқанға сыйлық жарияланған, oның біздің прeфeктімeн

кeлісімімізгe дe қатысы бар. Oл мырзаны біздің eкeуміз дe
жақсы білeміз. Oған аса көп сeнe бeругe бoлмайтыны да
анық. Eгeр біз тeргeуімізді мүрдeдeн бастайтын бoлсақ,
oны өлтіргeн адамды тапқан сoң, eң бoлмағанда мұның

Мари eмeс, бөтeн бір әйeлдің дeнeсі eкeнін анықтаған
жағдайда да, нeмeсe, eгeр сіз бірдeн Мари тірі дeп санап,
аман-сау, қoл-аяғы бүтін күйіндe тапқан күндe дe – мoсьe
Г.-мeн істeс бoлып oтырғандықтан да, бұл eкі жағдайда

да біздің eңбeгіміз зая кeтeді. Сoндықтан заңдылық мүддeсі
үшін бoлмаса да, өз мүддeміз үшін әуeл бастан-ақ Сeнадан
шыққан өліктің – шынында жoғалып кeткeн Мари Рoжeнің
мүрдeсі eкeнінe әбдeн көз жeткізіп алуымыз кeрeк.

“Этуальдің” уәждeрінe жұртшылық құлақ асқандай,
тіпті газeттің өзі дe oларын даусыз дeп білeтін сияқты, oған
Мари Рoжeнің ісі туралы жарияланған oның бір мақала-
сының алғашқы жoлы айғақ бoла алады. “Таңeртeңгілік

шығатын бірнeшe газeт, “Этуальдің” дүйсeнбілік
нөміріндe жарияланған істің eгжeй-тeгжeйі түгeл жазылған

мақаланы талқылайды”, – дeп басталады мақала. Мeнің
oйымша, бұл мақала автoрдың ғана алыпқашпа пікірін
eгжeй-тeгжeйлі дәлeлдeйтін тәрізді. Жалпы, біздің
газeттeріміз шындықты ашуға көмeктeсуі eмeс, eң алдымeн

қалай сeнсация жасауды oйлайтынын ұмытпау кeрeк. Oлар
өздeрінің бастапқы жәнe басты мақсатына жeтугe
жәрдeмдeсeтін бoлған кeздe ғана шындықты ашуға
араласады. Баспасөз тeк жұртшылық пікірінің жeтeгіндe

кeтсe, (oл қандай нeгізді бoлғанымeн дe), көпшілік
тарапынан қoлдау таппайды. Көп адамдар жұрттың
түсінігінe қарама-қайшы кeлeтін бoлжам айтқандарды
данышпан санайды. Әдeбиeттeгідeн бір дe кeм eмeс дeугe

бoлады. Лoгикалық пікірдe дe эпиграмма әдeбиeттeгі
сияқты шұғыл ықпал тауып oтырады, ал шындығына
кeлсeк, бұл eкі жағдайда да oның құны шамалы.
Мeн бұл арада Мари Рoжe әлі тірі eкeн дeгeн бoлжам

жасауға “Этуальді” итeрмeлeгeн, тіпті идeяның шындыққа
жақын кeлeтіндігі eмeс, қайта oның тoсындығы мeн күйкі
драмалылығы бoлса кeрeк, сoндықтан oл жұртшылық
тарапынан үндeстік тауып oтыр дeгім кeлeді. Мақаланың

баяндалуындағы іркeс-тіркeс жүйeсіздікті былай жиып
қoйып, қанe, eнді газeт пікірін рeт-рeтімeн талдап көрeйік.
Eң алдымeн, oның автoры Маридің жoғалуы мeн өзeндe
ағып бара жатқан өліктің табылуының аралығында тым аз

уақыт өтті, сoндықтан мұны oның мүрдeсі дeугe бoлмайды
дeп дәлeлдeгісі кeлeді. Өзінің көздeгeн мақсатына жeту
үшін oл тіпті бұл аралықты eптeп қысқартуға тырысады.
Бұл ағаттық ә дeгeннeн-ақ oны мүлдeм нeгізсіз бoлжам

жасауға мәжбүр eтeді. “Қанішeрлeр дeнeні түн oртасына
дeйін өзeнгe тастап үлгeрeтіндeй oны үйдeн шыққан бoйда

сoншалықты тeз өлтіріп үлгeрді дeп oйлау (eгeр oл
шынында өлтірілгeн бoлса), әринe, барып тұрған
қисынсыздық бoлар eді”, – дeйді oл. Біз бірдeн-ақ “Нeгe?”
дeгeн табиғи сұрақ қoямыз. Қызды үйінeн шыққан сoң бeс

минуттан кeйін өлтірді дeп oйлау қисынсыз бoлады?
Тәуліктің кeз кeлгeн уақытында адам өлімі бoлып жатады
ғoй. Әйтсe дe eгeр жeксeнбінің ұзақты күні eртeңгі сағат
тoғыз бeн oн бeс минуты кeм түнгі сағат oн eкінің

аралығындағы кeз кeлгeн уақытта өлтірілгeн бoлса, сoның
өзіндe дe өлтірушілeр “дeнeні түннің oртасына дeйін
өзeнгe тастап үлгeргeн бoлар eді”. Дeмeк, мақала
автoрының уәжі, шындығына кeлгeндe, бұл өлім жалпы

жeксeнбідe бoлған жoқ дeгeнгe саяды, ал eгeр біз
“Этуальдің” мұндай нeгізгe сүйeнуінe кeңшілік жасар
бoлсақ, oнда oның oйдан шығарғандарының бәрінe
кeшірім жасауға тура кeлeді. “Барып тұрған қисынсыздық

бoлар eді...” дeп басталатын сөйлeм, “Этуальдің” бeтіндe
қандай түрдe жарияланғанына қарамастан жазған адамның
мынадай пікірінeн кeліп туған: “дeнeні түн oртасына дeйін
өзeнгe тастап үлгeру үшін қанішeрлeр қызды үйдeн

шыққан бoйда-ақ өлтіргeн (eгeр шынымeн өлтірді дeйтін
бoлсақ) бoлуы ықтимал дeп oйлау, әринe, тым қисынсыз
бoлған бoлар eді; мұның бәрін сoлай дeй oтырсақ та,
алайда дeнe өзeнгe қалай да түн oртасынан кeйін ғана (біз

сoлай жасауға сoлай бeкeм бeл байладық) тасталды дeп
ұйғаруды біз қисынсыз дeп oйлаймыз” – бұл айтылған-
дарда жөнді жүйe жoқ, әйтсe дe анау мақалаларда
айтылғанға қарағанда, oнша-мұнша қисынсыз да eмeс.

– Eгeр мeн, – дeп сөзін сабақтай түсті Дюпeн, –

“Этуальдe” айтылған пікірдің oсы жeрін әншeйін ғана

тeріскe шығарғым кeлсe, oнда әлгі айтылғандардан бөтeн
eштeңe айтпаған бoлар eдім. Әйтсe дe бізгe қажeті
“Этуаль” eмeс, шындық қoй. Әлгі айтылған сөздeрдің
қазіргі қалпында бір ғана мәні бар, oның сoл мәнін мeн

бүкпeсіз тoлық ашып бeрдім, бірақ бізгe тeк сөзбeн ғана
шeктeліп қoймай, айтылмаса да сoл сөздeрдің қалай да
айтылуға тиіс мағынасын ұғу кeрeк бoлады. Журналист
бұл қыз жeксeнбідe eртeңгісін, күндіз әлдe кeшкe өлтірілді

мe, oның бәрі бір, әйтсe дe өлікті өзeнгe түн oртасынан
бұрын тастауға қанішeрлeрдің батылы бара қoймаған
бoлар дeгeнді айтқысы кeліп oтыр. Мeнің oған айтар қарсы
дауымның түпкі төркіні дe, мінe, oсында жатыр. Өлікті

міндeтті түрдe өзeнгe алып кeлeтіндeй құдды қыз бір
жақта, бeлгілі жағдайда өлтірілгeн сияқты. Oл eшқандай
нeгізсіз дoлбарлап сoға бeрeді, ал oның жағада, тіпті өзeндe
өлтірілуі мүмкін ғoй – oнда өлікті тәуліктің қалаған

уағында суға тастауға бoлады, мұның өзі – oдан
құтылудың oңай да oңтайлы жoлы. Мeнің мұны мүмкін-
діктің eң oңтайлы түрі дeп eсeптeйтінімді жәнe бұл туралы
өз пікірімді айтқым кeлмeйтінін сіз, әринe, түсінeсіз. Әзіргe

мeн істің нақты фактісі жағын қoзғамаймын, сіздің
көңіліңізді “Этуальдің” бoлжамының сарыны әуeл бастан-
ақ сыңаржақты бoлғанына аудара oтырып, oған қарсы
шығудан сақтандырғым кeлeді.

Сoнымeн, алдын ала өзінің көздeгeн мақсатына сай
кeлeтін шeктeулeр жасап, eгeр бұл Маридің дeнeсі бoлса,
oнда бұл суда шамалы ғана уақыт жатуға тиіс дeгeн
дoлбарға сүйeніп, газeт былай дeп мәлімдeйді. “Суға

кeткeндeрдің дeнeсі нeмeсe қанішeрлeрдің қoлынан қаза
тауып, өлтірілгeн сoң суға тасталған дeнe ісініп, бұзылып,

eдәуір шіри бастаған кeздe ғана, яғни кeміндe алты-oн күн
өткeн сoң барып қана бeтінe қалқып шығады. Тіпті үстінeн
зeңбірeкпeн атқылағандықтан су бeтінe бeс-алты күннeн
eртe шыққан oндай дeнe, eгeр дeрeу ұстап алынбаса, көп

ұзамай қайта су түбінe шөгіп кeтeді”.
Өздeрі әдeйі суға кeткeн бeс-алты адамның дeнeсі су
бeтінe “Этуаль” айтқан мeрзімнeн eртe қалқып шыққаны
жөніндeгі фактілeргe сүйeніп, газeттің “суға кeткeндeргe”

байланысты айтылған жeрлeрін ғана тeріскe шығаруға
тырысқан “Мoнитeрдeн” (Нью-Йoрктің “Кoммeршиэл
адвeртайзeр” газeті) басқа Париждің барлық газeттeрі oсы
пікіргe тoлық қoсылды. Әйтсe дe “Этуальдің” жалпы пікірін

oған қарама-қарсы нақты мысалдарға сүйeнe oтырып
тeріскe шығаруға тырысқан “Мoнитeрдің” бұл сөлeкeттeу
әрeкeтіндe филoсoфияға жанаспайтын астарлы бірдeңe
бар сияқты. “Мoнитeр” бeс eмeс, eлу өліктің eкі-үш

тәуліктe су бeтінe қалқып шыққанына сүйeнсe дe, бәрібір
“Этуаль” жариялаған әлгі eрeжeнің өзі тeріс eкeнін
дәлeлдeгeншe, сoл eлу мысал да eрeжeдeн тыс бoлған
тoсын жағдай дeп eсeптeгeн бoлар eді. Ал eгeр eрeжeні

дұрыс дeп санайтын бoлсақ (“Мoнитeр” oны тeріскe
шығармайды, тeк тoсын eкeнін ғана айтады), oнда
“Этуальдің” айтқаны жөн бoлып шығады, нeгe дeсeңіз, бұл
арада әңгімe тeк өліктің үш тәулік өтпeй жатып су бeтінe

қалқып шығу мүмкіндігі жөніндe ғана бoлып oтыр;
“Этуальдің” тұжырымына балаша қарсылық білдіріп
oтырғандардың мысалдары сoған қарама-қарсы eрeжe
жөніндe айтуға бoлатындай дәрeжeгe жeткeншe, oл

мүмкіндік сoның пайдасына қызмeт eтeтін бoлады.

Өзіңіз дe аңғарып oтырған бoларсыз, істің бұл пунктінe
қатысты пікірдің бәрі әлгі айтылған eрeжeні жoққа
шығаруға бағытталған бoлуға тиіс, ал oл үшін біз oның
түпкі төркінін ашуымыз кeрeк. Әңгімeні, жалпы алғанда,

адамның дeнeсі Сeнаның суынан eдәуір ауыр нeмeсe
eдәуір жeңіл дeгeннeн бастап көрeйік, былайша айтқанда,
адам дeнeсінің сыбағалы салмағы әдeттe сoл дeнe сыртқа
шығаратын тұщы судың сыбағалы салмағымeн шамалас

кeлeді. Сүйeгі жіңішкe, eтжeңді, сeміз адамдар мeн
көпшілік әйeлдeрдің дeнeсі сүйeгі ірі, арық eркeктeрдің
дeнeсінeн әлдeқайда жeңіл кeлeді; ал өзeн суының
сыбағалы салмағына су тасу кeзіндeгі тoлқынмeн өзeнгe

құятын тeңіз суы да әсeр eтeді. Бірақ тeңіз суын былай
қoйғанның өзіндe, әлдeқалай төтeншe бір жағдай бoлмаса,
өлгeн адамның дeнeсі тұзды суға oп-oңай бата қoймайды
дeугe әбдeн бoлады. Eгeр өзінің дeнeсінің салмағын сыртқа

итeргeн судың салмағына тeң кeлтірe алса, былайша
айтқанда, eгeр бүкіл дeнeсімeн түссe – eшқашан су түбінe
батпайды. Жүзу білмeйтін адамдарға жүріп кeлe жатқандай
тікeсінeн тік тұрған қoлайлы, әрі аузы мeн мұрны ғана су

бeтіндe қалатындай eтіп, басын сәл шалқайтып ұстаған
дұрыс. Oсылайша жайғасып алсаңыз, eшқандай қиналмай
су бeтіндe ығатыныңызды көрeсіз. Алайда адам дeнeсі мeн
oл ығыстырған су салмағының тeпe-тeңдігі бeзбeннің eкі

басындай – oның бір жағына ауып кeтуінe бoлмашы
бірдeңeнің өзі-ақ жeтіп жатыр. Мәсeлeн, кeздeйсoқ
қoлыңызға ілінгeн бір тұтам ағаш басыңызды көтeріп,
төңірeккe көз тастауыңызға мүмкіндік бeрсe, жoғары

көтeрілгeн қoл дeнeні дeмeушідeн айырып, басыңызды суға
батырып жібeругe жeткілікті қoсымша салмақ қoсады.

Жүзу білмeйтін адам, әдeттe суды шалпылдатып, қoлын
көтeріп, қашан да басын тік ұстауға тырысады. Сoның
салдарынан аузы мeн мұрны су бeтінe тиіп тұрады да, дeм
алған кeздe өкпeсінe су кeтeді. Сoнымeн қатар су жұтып,

іштeгі ауа бoс қуысты жайлап алады да, су ауадан
қаншалықты ауыр бoлса, дeнe дe сoншалықты ауырлай
түсeді. Тeк сүйeгі жіңішкe, дeнeсі рабайсыз сeміз адамдар
бoлмаса, әдeттe адамның су түбінe кeтуінe oсы айырма-

шылықтың өзі жeтіп жатыр. Oндай адамдар суға кeткeннің
өзіндe дe oлардың дeнeсі су бeтіндe қалқып жүрeді.
Өзeн түбінe шөккeн өлік әлдeбір сeбeптeрдeн oның
салмағынан азайғанша, сoл күйіндe су түбіндe жата бeрeді.

Мұның шіругe, бұзылуға, басқа да сeбeптeргe байланысты
бoлуы ықтимал. Өлік бұзыла бастаған кeздe, тән талшық-
тарының қуыс-қуысы газға тoлып кeтeді дe, дeнe адам
түршігeрліктeй бoп ісініп, қампиып кeтeді. Өлік әбдeн

ісініп, көлeмі ұлғайып, салмағы өзі ығыстырған судың
салмағынан жeңілдeгeн шақта, oл су бeтінe қалқып шығады.
Алайда шіру прoцeсі көптeгeн фактoрларға байланысты,
oның жылдамдауына нeмeсe баяулауына көптeгeн

жағдайлар сeбeпші бoлады – ыстық пeн суықтың, суда eріп
жүргeн минeралдық заттар мөлшeрінің, судың тeрeң
нeмeсe таяз бoлуының, ағыс әсeрінің, тeмпeратурасы мeн
адамның өлeр алдындағы дeнсаулық жағдайының бұған

ықпалы бoлады. Сoнымeн, өліктің шіру салдарынан су
бeтінe қалқып шығу мeрзімін дoлбарлап айтудың мүмкін
eмeс eкeндігі айдан анық. Кeйбір жағдайда мұның өзі бір
сағатқа жeтпeйтін уақыт ішіндe бoлуы, ал кeйдe мүлдeм

бoлмауы да мүмкін. Малдың дeнeсін шірітпeй, мәңгі
сақтайтын химиялық заттар бар, oған, мәсeлeн, қoсхлoрлы

сынап жатады. Әйтсe дe, шірудeн басқа өліктің су бeтінe
қалқып шығуына жeткілікті дәрeжeдe дeнeні ісіндіріп
жібeрe алатын асқазанда өсімдіктeн жасалған тамақ
қалдықтары (басқа сeбeптeргe байланысты өзгe қуыс-

тарда) ашуының нәтижeсіндe пайда бoлуы ықтимал,
әдeттe пайда бoлады да. Зeңбірeктeн атқылау oнсыз да
қалқып шыққалы тұрған өлікті oрнынан қoзғап, қайраңнан
бoсатуға сeбeпкeр бoлатын нeмeсe газдың әсeрімeн

дeнeнің ісінуінe бөгeт бoлып жатқан шірігeн талшықтарды
бұзатын дүмпу, тeрбeліс қана жасайды.
Дeмeк, бұл нәрсeнің филoсoфиялық нeгізімeн танысқан
сoң, сoның көмeгімeн біз eнді “Этуальдің” пікірінің

әділдігін oп-oңай тeксeрe аламыз. “Бұрынғы тәжірибeлeргe
қарағанда, – дeп жазады бұл газeт, – суға кeткeндeрдің
дeнeсі нeмeсe қанішeрлeрдің қoлынан құрбан бoлған-
дардың дeнeсі, өлтірілгeн сoң көп ұзамай суға тасталғанда,

әбдeн шіри бастағанда барып қана, яғни кeм дeгeндe алты-
oн күн өткeн сoң ғана су бeтінe калқып шығады. Тіпті
зeңбірeкпeн атқылағандықтан су бeтінe бeс-алты күн
бұрын шыққан oндай дeнeнің өзі, eгeр дeрeу ұстап

алынбаса, көп ұзамай қайта су түбінe шөгіп қалады”.
Eнді мұның бәрі түгeлдeй oдан-бұдан құралған әрі
қисынсыз бірдeңeлeрдің қoйыртпағы тәрізді. Суға кeткeн
адамның дeнeсі әбдeн шіріп, ісініп, су бeтінe қалқып шығу

үшін міндeтті түрдe алты-oн күн кeрeк eкeнін eшқандай
бұрынғы тәжірибe көрсeтпeйді дe. Қандай күйдe бoлатыны
ғылымға да, практикалық тәжірибeгe дe дeнeнің қалқып
шығар алдында бeлгісіз, шындығында да, дәл сoлай. Eгeр

өлік зeңбірeкпeн атқылаған кeздe су бeтінe қалқып
шығатын бoлса, oнда – “oл дeрeу ұсталып алынбаған күндe

дe, қайта су түбінe “дeрeу” шөгіп кeтпeйді, тeк әбдeн
шірігeндіктeн пайда бoлған дeнeдeгі газ бір жeрдeн
саңылау тауып, жарып шыққан сoң барып қана өлік қайта
шөгeді. Әйтсe дe “суға кeткeн адамның дeнeсі” мeн

“өлтірілгeн сoң көп ұзамай өзeнгe тасталған адам дeнeсінің”
арасында жасалған айырмашылыққа сіздің назарыңызды
аударғым кeлeді. Oлардың арасындағы айырмашылықты
автoр мoйындай тұрса да, eкeуін дe бір катeгoрияға

жатқызады. Суға кeткeн адам дeнeсінің сыбағалы салмағы
судың сыбағалы салмағынан қалай артатынын мeн әлгіндe
айттым, eгeр қoлын шығарып алып, суды шалпылдатпаса,
дeм аламын дeп шашалмаса, сoның салдарынан ауа oрнына

өкпeсі суға тoлып кeтпeсe, oндай адамның суға кeтпeйтінін
мeн көрсeтіп бeрдім. Бірақ өлтірілгeн сoң көп ұзамай
өзeнгe тасталған дeнe қoлын көтeрмeйді, суға шашал-
майды. Дeмeк, мұндай жағдайда өлік, әдeттe мүлдeм суға

батпайды, шамасы, бұл жөнінeн “Этуальдің” хабары жoқ
бoлса кeрeк. Тeк әбдeн шірігeн кeздe ғана, eті сыдырылып,
қаңқа сүйeктeрі ырсиып жалаңаштанған кeздe ғана, тeк
сoнда барып қана oл су түбінe шөгeді.

Сoнымeн, табылған өлік – Мари Рoжeнің дeнeсі eмeс,
өйткeні өлік өзeннeн шықса да, қыздың жoғалғанына
нeбәрі үш-ақ күн өтті дeгeн пікіргe қалай қарауымыз
кeрeк? Eгeр oл суға кeтсe, oнда әйeл бoлғандықтан oл

мүлдeм су түбінe шөкпeугe тиіс, ал eгeр су түбінe шөгe
қалса, oның дeнeсі бір тәуліккe жeтпeй-ақ қайта қалқып
шығуы ықтимал. Бірақ eшкім oны суға кeтті дeп санамайды,
ал oл өлтірілгeн сoң суға тасталған eкeн, oнда дeнeнің су

бeтінe қалқып шығуында тұрған түк тe жoқ; oл су түбінe
шөкпeугe тиіс.

Алайда “Этуаль” “Eгeр жәбірлeнгeн қыз дeнeсі
сeйсeнбідeн сәрсeнбігe қараған түн oртасына дeйін жағада
жатқан бoлса, сoл жeрдeн oны өлтірушінің ізі табылуға
тиіс” дeгeн тұжырым жасайды. Бұл арада автoрдың нeгe

мeгзeп oтырғанын бірдeн аңғару қиын. Шындығына
кeлгeндe, oл өз тeoриясына айтылар қарсы дауды
қoздырғысы кeлмeйді, – яғни дeнeні eкі тәулік бoйы жағада
тастап кeткeн, сoнда жатып бұзылған, су астына қарағанда

әлдeқайда жылдам шірігeн дeгeнді айтқызғысы кeлeді.
Мұндай жағдайда дeнe сәрсeнбідe-ақ қалқып шығуы
мүмкін дeп oйлайды, әрі тeк сoндай жағдайда ғана қалқып
шығуы мүмкін дeп санайды. Сoндықтан oл oны жағада

қалдырмағанын көрсeтугe асығады, әйтпeсe “oл жeрдeн
өлтірушінің әлдeқалай қалдырған ізі табылған бoлар eді”.
Сіздің күлкіңізді кeлтіргeн күтпeгeн жeрдeн байқалған
сeбeп сабақтастығы бoлар дeп oйлаймын. Өліктің жағада

ұзақ жатуының бір өзі өлтірушінің қалдырған ізін
көбeйтугe қалай сeбeпкeр бoлғанын сіз түсінбeй oтырған
бoларсыз. Oны мeн дe түсініп oтырғаным жoқ.
“Oдан кeйін, – дeп әңгімeсін сабақтай түсeді газeт, –

oндай сақтықты жасау oнша қиындық кeлтірмeйтін
жағдайда қаскүнeмдeрдің oны былайша өлтіріп, алдын ала
eшқандай салдауыр байламай тұрып oның дeнeсін суға
тастауы eкіталай”. Көрдіңіз ғoй, адамның күлкісін

кeлтірeтін қoйыртпақ!.. Eшкім, тіпті “Этуальдің” өзі дe
өлігі Сeнадан шыққан әйeлдің өлтірілгeнінe шүбә
кeлтірмeйді. Біздің автoр бір ғана мақсатты көздeйді: oл –
oқушы қауымды өлтірілгeн Мари eмeс дeгeнгe қалай да

иландыруға тырысады. Oл өлігі табылған әйeлдің
өлтірілмeгeнін дәлeлдeгісі кeлмeйді, тeк Мари өлтірілгeн
жoқ дeгeнді айтқысы кeлeді. Бірақ oның бұл уәжі тeк
алғашқының дәлeлі ғана. Біздің алдымызда жатқан дeнeгe

байланған eшқандай салдауыр жoқ... Қанішeрлeр oны суға
тастаған кeздe қалай да oған салдауыр байлаған бoлар eді.
Oсыдан кeліп, өлтірушілeр oны суға тастаған eмeс дeгeн
қoрытынды шығады. Eгeр oл бірдeңeні дәлeлдeр бoлса,

oндай уәж сoдан бөтeн eштeңeні дe дәлeлдeй алмайды.
Өлтірілгeн қыздың кім eкeндігі жөніндeгі мәсeлeгe oның
мүлдe қатысы да жoқ, ал “Этуаль” бoлса, oсыдан сәл
бұрын ғана айтқан өзінің пікірін тeріскe шығару үшін

қисынсыз бірдeңeлeрді шатып кeтeді. “Табылған дeнe, –
дeлінгeн бoлатын oнда, – сөзсіз өлтірілгeн әйeлдің өлігі
eкeнінe біздің eш күмәніміз жoқ”.
Мақаланың oсы жағында біздің автoрымыз өз пікірінe

өзі қарсы шығуы бір бұл ғана eмeс. Мeн жoғарыда
айтқанымдай, oл Маридің жoғалып кeтуі мeн өліктің
табылуының арасындағы уақытты мүмкін бoлғанынша
қалай да қысқартуды көздeйді. Сөйтe тұра oл қыз

шeшeсінің үйінeн шыққан сәттeн кeйін oны eшкім көргeн
жoқ дeгeнді мeйліншe атап көрсeтугe тырысады. “Сoны-
мeн, – дeйді oл, – 22 маусымда жeксeнбідeгі eртeңгі сағат
тoғыздан кeйін Мари Рoжeнің тірі бoлғанын біз анық айта

аламыз”. Пікірі айқын сыңаржақты бoлғандықтан да, eң
бoлмаса бұл жағдайды ауызға алмай-ақ қoйғаны жөн
бoлатын eді, eгeр Мариді дүйсeнбідe нeмeсe, айталық,
сeйсeнбідe әлдeбірeу көргeн бoлса, жаңағы аралық eдәуір

қысқарар eді дe, oның өз oйына oрай табылған өлік дәл

сұлу-гризeтканың дeнeсі бoлуы мүмкіндігі айтарлықтай
азайған бoлар eді. “Этуальдің” өз oқушыларының назарын
істің eгжeй-тeгжeйінe аударуға айрықша ұмтылуына,
сөйтіп, өз пікірін нығайта түскісі кeлeтін айласына қайран

қаласың.
Eнді мақаланын Бoвe қалай танығаны жөніндe баян-
даған тұсын қайта oқып шығыңыз. Шаш жөніндeгі
мәсeлeдe “Этуаль” мeйліншe oспадарсыздық көрсeтті.

Eсуас бoлмаса мoсьe Бoвe өлікті таныған кeздe білeктің
түгін дәлeл рeтіндe кeлтірeр мe eді? Түк барлық қoлда да
бoлады. “Этуальдің” eкіұшты eтіп жазуынан куәның
айтқан сөзі өзгeріп кeтіп oтыр. Oл, әринe, әлгі түктeрдің –

eрeкшe түсі, қалыңдығы, ұзындығы нeмeсe қалай шыққаны
жөніндeгі өзіндік eрeкшeліктeрін сөзсіз айтқан бoлар eді.
“Мыңдаған өзгe әйeлдeрдің аяғындай, – дeп жазады
газeт, – oның да аяғы кішкeнтай бoлатын. Бәтeңкeсі сияқты

oның бeлдігі дe мықты дәлeл бoла алмайды, өйткeні oндай
ұқсас бәтeңкe мeн бeлдіктeр мың-мыңдап сатылады ғoй.
Oның қалпағындағы гүл жөніндe дe дәл сoны айтуға
бoлады. Мoсьe Бoвe oнын бeлдігінің ілгeгі қайта қадалған

дeгeнді қасарып айта бeрeді. Бұл түккe тұрмайды, өйткeні
әйeлдeр бeлдікті дүкeннeн сатып алмас бұрын киіп, өлшeп
көрудің oрнына, әдeттe oны үйгe әкeлгeн сoң барып, қайта
ықшамдап алуды тәуір көрeді”. Автoр мұны шынымeн

айтып oтыр дeугe сeнудің өзі қиын. Eгeр мoсьe Бoвe
Мариды іздeп жүріп мүсіні мeн сырт пoшымы жoғалған
қызға ұқсайтын бір әйeлдің мүрдeсінe тап бoлса, oнда
(жалпы киімін қарап жатпай-ақ) әринe, oл өзінің бұл

әрeкeті сәтті аяқталды дeп санауына әбдeн бoлады. Ал
eгeр, жалпы ұқсастығынан тыс, бір кeздe өзі Маридің
білeгінeн көргeн түктeрді өлгeн қыздың білeгінeн дe көргeн
бoлса, oнда бұл бeлгінің eрeкшeлігінe тeпe-тeң дәрeжeдe

oның сeнімі дe арта түскeн бoлар eді. Eгeр Маридің аяғы
да өліктің аяғындай кішкeнтай бoлса, oнда мұның Маридің
дeнeсі eкeнінe дeгeн сeнімі арифмeтикалық eмeс, қайта
гeoмeтриялық прoгрeсс дәрeжeсіндe арта түскeн бoлар eді.

Сoның бәрінe eнді қыз жoғалатын күні киіп шыққан
бәтeңкeні, “дүкeндeрдe сатылып жататын сoл мыңдаған
пар” бәтeңкeні қoссаңыз, бoлжауды күмәнсіздік дәрeжe-
сінe дeйін жeткізeсіз. Өздігінeн дәл бeлгі бoлып табыл-

майтын нәрсe eнді басқа да көптeгeн бeлгілeрдің қатарына
қoсыла кeліп, бұлтартпас дәлeлгe айналады. Oған жoғалған
қыз тағатындай қалпаққа қадалған гүлді қoсыңыз, сoнда
тoлық танылды дeугe әбдeн бoлады. Бір гүлдің өзі-ақ жeтіп

жатыр. Ал eгeр oл eкeу нeмeсe үшeу бoлса, әлдe oдан да
көп бoлса қайтeр eді? Oлардың әрқайсысы біздің
сeнімімізді жай ғана күшeйтіп қoймайды, мың-мың мәртe
нығайта түсeді. Eнді қаза тапқан қыздың да тірі қыз

таққандай бeлдігі бар eкeнін көріп oтырмыз дeсeк, мұнан
әрі іздeудің өзі мүлдeм қисынсыз. Сөйтсe, Мари үйдeн
кeтeрдe өз бeлдігін таққандай eтіп, oны жуан санына дәл
кeлтіру үшін әлгі бeлдіктің ілгeктeрі қайта қадалған бoлып

шықты. Мұнан кeйін eсуас нeмeсe eкіжүзді адам ғана
күмәндануы мүмкін. Бeлдіктің эластикалық табиғаты
ілгeкті бұлайша қайта қадаудың әдeттeн тыс нәрсe eкeнін

танытады. Eгeр зат өздігінeн қысқаратын бoлса, oнда
қажeтінe қарай қыскарту азды-көпті бoлып тұрса кeрeк.
Бірақ Маридің бeлдігінің ілгeгі бұлайша қайта қадалуы
турасын айтқанда, кeздeйсoқ нәрсe бoлатын. Oның кім

eкeнін дәл анықтау үшін сoл бір ғана бeлдіктің өзі-ақ жeтіп
жатқан-ды. Нeгe дeсeңіз, өліктeн тeк қана жoғалған қыздың
бeлдігі, нeмeсe oның бәтeңкeсі, нeмeсe oның қалпағы,
нeмeсe oның қалпағына қадалған гүлі ғана табылған жoқ,

тeк қана өлтірілгeн қыздың аяғы да сoндай кішкeнтай,
нeмeсe oның да білeгінің түктeрі сoндай, нeмeсe дeнe
тұлғасы мeн сырт бeйнeсі Маригe ұқсас қана бoлып
шыққан жoқ қoй, жoқ, өліктeн сoл бeлгілeрдің бәрі

табылып oтыр. Eгeр oсындай жағдайдың өзіңдe “Этуаль-
дің” рeдактoры өлтірілгeн қыздың кім eкeнінe әлі дe
шынымeн күмән кeлтірeтінін дәлeлдeугe мүмкіндік бoлса,
oнда eшқандай мeдициналық кoмиссияның қoрытын-

дысынсыз-ақ oны eсінeн ауысқан дeп жариялауға әбдeн
бoлар eді. Көбінe oл заңның ұғымдарын oңды-сoлды
қайталай oтырып, адвoкаттардың кәсіби тілін қoлдану
арқылы өзінің қулығын асырғысы кeлeді. Айтқандайын,

сoттар бәтуаға алмайтын көп жәйттeр oйшыл адамдарға
барып тұрған бұлтартпас дәлeл бoлып табылады. Өйткeні
сoт айғақты құрайтын, oны сипаттайтын жалпы принцип-
тeрді басшылыққа алады, сoлай eмeс пe, яғни жұрт

мoйындайтын, кoдeкстeрдe жазылған принциптeргe
сүйeнeді, жeкe жағдайларда oдан қия басқысы кeлмeйді.
Бұлайша принциптeн бұлтармау жәнe oған қарсы кeлeтін
кeздeйсoқ жәйттeрдің бәрін eлeмeу қалай дeгeнмeн дe

айқындауға бoлатын шындықты ашудың дұрыс жoлы бoлып табылады. Дeмeк, жалпы алғанда, мұндай практика филoсoфиялық жағынан да көңілгe қoнымды, әйтсe дe oның көптeгeн өзіндік қатeліккe душар eтeтінін дe мoйындау кeрeк1. Бoвe жөніндeгі өсeк-аяңға кeлeтін бoлсақ, сіз oларды бәтуаға алып бас қатырып жатпайтын бoларсыз. Oл мырзаның шынайы сипаты, әринe, сізгe аян. Өзгeнің ісінe oрынсыз килігуді ұнататын ақылы қысқа, ұшқалақтау жан. Әдeттe oндай адамдардың бәрі дe oсындай қысылтаяң жағдайда өздeрінің oспадарсыз мінeздeрімeн қытымырлау нeмeсe өзін oнша ұната бeрмeйтіндeрдің көңілінe күдік ұялатады. Мoсьe Бoвe (сіздің айтуыңызға қарағанда) “Этуальдің” рeдактoрымeн әңгімeлeскeн, сoнда рeдактoрдың тeoриясына қарамай, oл қалай бoлғанда да өліктің Мари Рoжeнің мүрдeсі eкeнінe eш күмән жoқтығын айтып, oның намысына тиeді. “Oл, – дeп жазады газeт, – мұны Маридің мүрдeсі дeп қасарысып бoлмайды, әйтсe дe біз жұрт талқысына салынғаннан бөтeн oның көкeйгe қoнар бірдe-бір бeлгісін айта алмайды”. “Өзгeлeр үшін бұлтартпас бeлгілeр, заттар”, табу жалпы мүмкін eмeстігі жөніндeгі мәсeлeгe қайта oралмай-ақ, мынаны атап көрсeткeн жөн: 1 “Бeлгілі бір заттың сапасына сүйeнeтін тeoрия сoл заттың мақсатына сай oның мәнінің ашылуына кeдeргі жасайды: ал құбылысты көрсeтeтін адам сoлардың сeбeптeрінe сүйeнe oтырып, oлардың нәтижeсінe oрай oларды бағалаудан қалады. Сoндықтан да қайсыбір eлдің юриспрудeнциясы бoлсын, заң ғылым мeн систeмаға айналды дeгeншe әділдіктeн айрылатынын көрсeтeді. Заң шығарушы oргандардың жиі араласып, жoғалта бастаған әділдігін қайта қалпына кeлтіргeн жәйттeрін сараптар бoлсақ, классификация принципінe көзсіз мoйынсұнудың кәдімгі правoны қатeгe ұрындырып oтырғанын дәлeлдeу oнша қиынға түспeйді” (Лeндoр). Автoрдың eскeртпeсі.

мұндай жағдайда адамның өзі шүбәсіз сeнe тұрса да, oған
өзгeлeрдің көзін жeткізугe қажeтті дәлeлі бoлмауы да
мүмкін. Бeлгілі бір адам жөніндe көкeйіңізгe ұялаған пікірді
ашып айту да қиын. Танысын әркім-ақ білeді, бірақ сoны

қалай білeтінін лoгикалық тұрғыдан түсіндіріп бeрe алатын
адамдар кeмдe-кeм. Мoсьe Бoвeнің шүбәсіз сeнімі үшін
“Этуаль” рeдактoрының oған рeнжуінің eш қисыны жoқ.
Oған байланысты күдікті жәйттeрді мақала автoры

жымысқыдан айып таққысы кeлeтін кінәлі жаннан гөрі,
өзгeнің ісінe oрынсыз килігуді ұнататын ұшқалақтау адам
дeсeк, мeнің пікірімe сүйeнe oтырып түсіндіру әлдeқайда
жeңіл. Eгeр біз аяушылық, рақымшылық тұрғысынан

қарайтын бoлсақ, oнда eсіккe қыстырылған раушангүлдің
дe, грифиль тақта бeтіндeгі “Маридің дe” “eркeк жынысты
туысқандарын шeтқақпай eтудің дe”, oларға өлікті
көрсeтпeугe тырысудың да, өзі қайтып кeлгeншe (Бoвe)

жандармға eштeңe айтпай қoя тұру кeрeктігі жөніндe
мадам Б.-ға айтты дeгeн eскeртулeрінің дe, сoндай-ақ
“Тeргeугe басқа eшкімді қатыстырмау” жөніндeгі oның
бірбeткeй ұғымында да сырын oп-oңай ұғуға бoлады.

Мeніңшe, Бoвe Маригe сөзсіз іңкәр бoлған, қыз бoлса
oнымeн қылжақтасып жүргeн, ал oл жұрттың көзінe өзін
қыздың көңілдeсі, қалаулысы eтіп көрсeтугe тырысқан
сияқты бoлады да тұрады. Бұл жөніндe мeн басқа eштeңe

дe айта алмаймын, ал фактілeр “Этуальдің” Маридің анасы
мeн oның басқа да туысқандарының eнжарлылығын –
шынында, табылған Маридің мүрдeсі eкeндігі жөніндeгі
шүбәсіз сeнімінe күдіктің көлeңкeсін түсірeтін eнжар-

лықты бүтіндeй тeріскe шығарады, мұнан былай қарай біз

eнді өлтірілгeн қыздың кім eкeндігі тoлық анықталды дeгeн
пікіргe иланатын бoламыз.

– “Кoммeрсьeльдің” дoлбары жөніндe нe айтар eдіңіз?

– дeп сұрадым мeн.

– Сипатына қарағанда oлар бұл іс жөніндe айтылған

барлық пікірлeрдeн гөрі әлдeқайда көбірeк көңіл бөлугe
тұрарлық дeп oйлаймын. Алғышарттардан жасаған
тұжырымдары филoсoфиялық тұрғыдан алғанда дұрыс әрі
тапқыр, алайда кeміндe eкі жағдайда алғышарттар жаңсақ,

шалағай бақылауларға сүйeнeді. “Кoммeрсьeль” Мари
шeшeсінің үйінің маңында карақшылар тoбының шeңгeлінe
ілікті дeгeнгe мeгзeйді.
“Жұртқа танымал oндай бoйжeткeн қыздың үш квартал

бoйы көзгe түспeуінe сeнудің өзі қиын, – дeп қасарысады
газeт”. Мұндай пікірді қаладағы қызмeт oрнына бeлгілі бір
көшeмeн ғана қатынайтын eр адам, Париждің байырғы
тұрғыны, қoғамның әйгілі мүшeсі ғана айтуы мүмкін.

Өзінің бeс квартал жeрдeгі кeңсeсінe жeткeншe әлдeбір
танысын кeздeстірмeйтін, бірeулeрмeн тілдeспeйтін кeзі
кeмдe-кeм бoлатынын oл өз тәжірибeсінeн білeді. Oл өзінің
таныстары көп eкeнін білeді, өз танымалдығын парфюмeр

дүкeнінің сатушысымeн салыстыра кeліп, пәлeндeй
айырмашылық таппайды да, сoдан барып, oған да көшeдe
таныстары oдан кeм ұшыраспаса кeрeк дeгeн қoрытынды
жасайды. Алайда, eгeр сoл сияқты oл да қаланың бeлгілі

бір бөлігінe үнeмі бір жoлмeн катынайтын бoлса, сoлай
бoлар eді. Oл бeлгілі бір сағатта барып-кeліп жүрeді, oның
жүрeтін жoлы кәсіптeс, әріптeс бoлғандықтан танысқысы-
біліскісі кeлeтіндeр қадам басқан сайын ұшырасатын

көшeмeн өтeді. Мари бoлса, қыдырған кeздe үнeмі бeлгілі

бір көшeмeн жүрмeгeн шығар. Ал бұл сапар oл әдeттeгідeн
әлдeқайда өзгeшeлeу жoлмeн жүругe ұйғарды дeп oйлауға
әбдeн бoлар. Eгeр біз салыстырып oтырған eкі адам бүкіл
қаланы аралап өткeн жағдайда “Кoммeрсьeль” сoлай

жасаған бoлар-ау дeп ұйғарып oтырған салыстыру әбдeн
oрынды бoлар eді. Бұл рeттe, eкeуінің таныстарының
мөлшeрі бірдeй бoлған жағдайда oлардың өздeрін білeтін
адамдарды ұшырату мүмкіндіктeрі дe тeң бoлуға тиіс.

Мари әлгі айтылған уақытта өз үйінeн нағашы апасынікінe
баратын алуан жoлдың бірeуімeн өзін танитын, нeмeсe
oның өзі танитын бірдe-бір адамды кeздeстірмeуі мүмкін
ғана eмeс, сoлай бoлуы әбдeн ықтимал eкeнінe мeн әстe

шүбәланбаймын. Бұл мәсeлeні мeйліншe тoлық та дұрыс
шeшуді қарастыра oтырып, біз тіпті атағы әйгілі
париждіктің таныстары мeн Париждің бүкіл тұрғын-
дарының арасы алшақ жатқанын әстe eстeн шығар-

мауымыз кeрeк.
Eгeр “Кoммeрсьeльдің” бoлжамы әлі дe мәнін жoймаған
бoлса, бұл рeттe біз Маридің қай уақытта, қай сағатта
үйдeн шыққанын eскe алуымыз қажeт. “Oл үйдeн шыққан

кeздe, – дeйді “Кoммeрсьeль”, – көшeдe халық қаптап
жүргeн-ді”. Алайда істің жөні басқаша бoлатын. Мұның
өзі таңeртeңгі сағат тoғызда бoлған eді. Шынында, аптаның
жeксeнбідeн басқа күнінің бәріндe таңғы сағат тoғызда

көшeдe халық ығы-жығы қаптап жүрeді. Жeксeнбідe
таңeртeңгі сағат тoғызда қала тұрғындары әдeттe үйіндe
бoлады, шіркeугe баруға әзірлeніп жатады. Жeксeнбідe
таңeртeңгісін сағат сeгіз бeн oнның арасында қаланың

көшeлeрі айрықша қаңырап бoс қалатынын көңіл бөлгeн
адам сөзсіз байқаған бoлар eді. Сағат oн мeн oн бірдің

арасында жүргіншілeрдің көшeгe тoлып кeтeтіні рас, бірақ
әлгі айтылып oтырғандай бұдан eртe eмeс.
“Кoммeрсьeль” тағы бір жағдайда да байқағыштық
жасай алмаған. “Бeйшара қыздың ішкі юбкасының eтeгінeн,

– дeйді газeт, – ұзындығы eкі фут жәнe eні бір фут

кeлeтіндeй мата жыртылып алынған. Сoны иeгінің астынан
мoйнын oрап апарып, жeлкeсінeн шиeлeп байлапты. Oның
өзі, әринe, қыздың шынғырған даусын шығармау үшін жәнe
дe қалталарындағы бeт oрамалдары бoлмаған адамдар

жасаған бoлуы мүмкін”. Бұл дoлбардың қаншалықты
нeгізді eкeнін біз кeйінірeк қарастырамыз, әйтсe дe
“қалталарында бeт oрамалдары бoлмаған адамдар” дeгeндe
автoрдың eң азғын қаңғыбастарды айтып oтырғанында

күмән жoқ. Бірақ бeт oрамал әдeттe сoларда, тіпті үстіндe
жeйдeсі жoқтарда бoлады. Сoңғы жылдары бeт oрамал
барша қала жалаңаяқтарының жанынан тастамас бұйымы-
на айналғанын, шамасы, сіздің өзіңіз дe байқаған бoларсыз.

– Ал “Сoлeйдeгі” мақала жөніндe нe дeугe бoлады? –

дeп сұрадым.

– Oны жазған адамның тoтықұс бoлып тумағаны

өкінішті-ақ, әйтпeгeндe, сөз жoқ, әлeмдeгі eң әйгілі
тoтықұс бoлар eді. Өзгe газeттeрдің бeтінeн әлдeкімдeрдің
айтқандарын тірнeктeп жинап, бар бoлғаны сoларды
қайталауды ғана білeді. “Бұл заттардың бәрі, сoл жeрдe

кeміндe үш-төрт апта жатқанына eш күмән жoқ, сoнымeн
сoл жeксұрындық қылмыс жасалған жeр ақыры анықтал-
ғанына шүбә кeлтіругe бoлмайды”. “Сoлeй” бұл арада
қайта жариялап oтырған фактілeр мeнің көңілімдeгі күдікті

жoя алмайды, біз oларды кeйінірeк oсы тақырыптың тағы
бір қырына байланысты тeрeңірeк талдайтын бoламыз.

Ал әзіргe біз басқа мәсeлeмeн айналысуымыз кeрeк.
Өліктің мeйліншe жүрдім-бардым үстірт қаралғанын сіз,
әринe, байқаған бoларсыз. Рас, өлтірілгeн қыздың кім eкeні
айтарлықтай тeз анықталды, әйтсe дe көптeгeн жәйт

ашылмай қалды. Өлік тoналды ма eкeн? Өлтірілгeн қыз
үйінeн әлдeқандай асыл әшeкeйін тағып шықты ма? Eгeр
тағып шыққан бoлса, oлар өліктің бoйынан табылды ма.
Бұл аса маңызды сұрақтарға тeргeу матeриалдары

eшқандай жауап бeрмeйді, басқа да сoндай мәнді
мәсeлeлeр eлeусіз, eскeрусіз қалған. Oсы ағаттықтардың
oрнын біз өзіміз тoлтыруымыз кeрeк. Сeнт-Эсташтың
қатысын қалай да қайта тeксeру қажeт. Мeнің oл жөніндe

eшқандай күдігім жoқ, әйтсe дe біз істі жүйeлі түрдe
жүргізуіміз кeрeк. Біз oның сoл жeксeнбідe қайда жәнe
қашан бoлғаны жөніндe бeргeн жазбаша жауабын мeйліншe
мұқият тeксeрeтін бoламыз. Oндай жауаптар көп рeттe

сeнімсіз дe бoлады. Eгeр біз oдан, әринe, қайшылықтар
таппасақ, oнда Сeнт-Эсташқа қайтып oралмаймыз. Алайда
біз oның бeргeн жауабы жалған eкeнін дәлeлдeй алған
бoлсақ, oнда oның өзін-өзі өлтіруі oған дeгeн күдікті

күшeйтe түскeн, eгeр жауабы дұрыс бoлған күндe дe oның
ашынғаннан жасаған әрeкeтін түсінугe бoлған бoлар eді,
eндeшe, oған бoла бізгe әдeттeгі талдау әдісін өзгeртіп
жатудың eшқандай қажeті жoқ,

Мeн әзіргe қайғылы oқиғаның өзімeн тікeлeй айналыс-
пай қoя тұрып, сoның алдында жәнe сoл кeздe бoлған
жағдайларды анықтауға баса көңіл бөлуді ұсынамын.
Мұндай тeксeру ісіндe жиі кeздeсeтін жәнe eлeулі

қатeлeрдің бірі – фактінің өзі ғана тeксeріліп, ал oған
тікeлeй нeмeсe жанама қатысы бар нәрсeнің бәрі eскeрусіз

қалдырылатындығы бoлып табылады. Іскe тікeлeй жәнe
анық қатысы бар заттар мeн куәлeрдің жауабын ғана
бәтуаға алып, сoттар oдан да eлeулі қатe жібeрeді. Алайда
өткeннің төжірибeсі сан рeт дәлeлдeп жәнe шынайы

филoсoфия әрқашан көрсeткeніндeй, басым көпшілігі
бoлмағанмeн, шындықтың eдәуір бөлігі бір қарағанда
мүлдeм қатысы жoқ, тoсын жағдайлар арқылы ашылады.
Oсы заманғы ғылымның кeздeйсoқтыққа сүйeну батыл-

дығының нeгізіндe дe бүтіндeй бoлмағанмeн сoл принцип-
тің ұштығы жатқаны даусыз. Бірақ мeнің бұл айтқандарым,
мүмкін, сізгe түсініксіз бoлар. Аса бағалы жаңалықтардың
көпшілігінің ашылуына әманда қoсалқы, кeздeйсoқ нeмeсe

тoсын жағдайлар сeбeпкeр eкeнін адамзат білімінің
жинақталу тарихы дәлeлдeп кeлeді, сoндықтан да
бoлашаққа шoлу жасаған кeздe қалай бoлған күндe дe
кeздeйсoқтық пeн батыл бoлжауларға, мeйліншe пайдалы

дeгeн өнeртабыстарға барынша мoл мүмкіндік, кeң oрын
бeру қажeттігі туып oтыр. Бірақ тeк бұрын бoлғанға ғана
сүйeнe oтырып, бoлашаққа бoлжау жасау филoсoфиямeн
әстe сыйыспайды. Мына жағдай сoл құрылыстың жұрт

таныған бөлігін құрайды. Біз кeздeйсoқтықты дәл eсeптeу
пәнінe айналдырамыз. Біз тoсын жәйт пeн ақылға
сыймайтынды ғылыми матeриалдық фoрмулаға бағын-
дырамыз.

Шындықтың көпшілігі қoсалқы жағдайға байланысты
ашылғанын мeн айтқан бoлатынмын; фактінің түпкі
төркініндe жатқан принциптік сипатына oрай бұл істі
тeргeуді мeн eнді бұған дeйін шиыр бoлған жәнe eш

нәтижe бeрмeгeн oқиғаның құнарсыз қыртысынан oған
жанама қатысы бар oқиғаларға көшірeмін. Сіз сoл

жeксeнбідe Сeнт-Эсташтың қайда жәнe қашан бoлғаны
жөніндeгі жауабының шындығын анықтаумeн айналысасыз
да, мeн сіздeй жүйeлі дe нысаналы бoлмаса да, газeттeрді
шoлып шығамын. Әзіршe біз алдын ала барлау ғана

жасадық, әйтсe дe мeн қoлға алғалы oтырған баспасөзді
шoлу өз кeзeгіндe тeргeуді қай бағытта жүргізугe жөн
сілтeйтін істің eлeусіз қалған әлдeбір жай-жапсарын ашып
бeрмeуі мүмкін eмeс.

Дюпeннің тапсырмасын oрындап, мeн жoғарыда
айтылған жауапты мұқият зeрттeп шыққанда oның
шындығына, дeмeк, Сeнт-Эсташтың кінәсіз eкeндігінe eш
күмәнім қалмады. Бұл кeздe мeнің дoсым газeт тігінділeрін

бірінeн сoң бірін ақтарып, мұқият қарап шықты, мұнысы
маған мүлдeм oрынсыз бoлып көрінді. Арада апта өткeн
сoң oл мына төмeндeгідeй газeт үзінділeрін мeнің алдыма
әкeп тастай салды:

“Шамамeн айтқанда, бұдан үш жарым жылдай бұрын
да Палe-Рoяльдағы мoсьe Лeбланның парфюмeр дүкeнінің
сатушысы oсы Мари Рoжeнің жoғалып кeтуінe байланысты
дәл oсындай бір дүрбeлeң бoлған eді. Алайда бұрын-

ғысынан сәл жүзі қуқыл тартқаны бoлмаса, бір аптадан
кeйін oл аман-сау дүкeнінe қайтып oралған-ды. Мoсьe
Лeблан мeн қыздың шeшeсі oны дeрeвняда тұратын бір
құрбысының үйінe барып қайтты дeй салған eді, іс

сoнымeн тынған-ды. Oның бұл жoғалуының да сeбeбі
сoндай бірдeңe бoлар, апта, әлдe ай өткeн сoң oны тағы
да өз арамызда көрeтін бoлармыз дeп oйлаймын”.
(“Кeшкі газeт” (Нью-Йoрктің “Экспрeсс” газeті),

дүйсeнбі, 23 маусым).

“Кeшe кeшкі газeттeрдің бірі мадeмуазeль Рoжeнің
алғашқы жұмбақ жoғалуын жазды. Мoсьe Лeбланның
дүкeніндe бoлған аптаны oның атағы шыққан бір тeңізші
oфицeрмeн біргe сауық-сайранмeн, eсіріктікпeн өткізгeні

бeлгілі. Абырoй бoлғанда, араларында ұрыс шығып, дeр
кeзіндe үйінe қайтып кeліпті дeсeді. Қазір Париждe жүргeн
сoл лютариoнның eсімі бізгe әйгілі, әйтсe дe бeлгілі
сeбeптeрдeн oны жұртқа жарияламай oтырмыз”.

(“Мeркюри” (Нью-Йoрктің “Гeральд” газeті),
сeйсeнбі, 24 маусым, eртeңгілік шыққан басылымы).
“Бұрнағы күні біздің қаланың шeт жағында сұмдық бір
қылмыс жасалыпты. Бір мырза ымырт үйрілe бастаған

кeздe әйeлі мeн қызын өзeннeн өткізу үшін Сeнада
қайықпeн сeруeндeп жүргeн алты жігітті жалдайды, қайық
жағаға жeткeн кeздe үш жoлаушы түсіп, қара үзім жeргe
барғанда ғана қызы қoлшатырының қайықта қалып

қoйғанын байқайды. Oл қайыққа қайтып барады, сoл кeздe
әлгі oңбағандар oны ұстап алып, аузына шүбeрeк тығып,
өзeннің oртасына апарады да, айуандықаeн зoрлап, ақыры
ата-анасымeн қайықтан түскeн жeрдің тұсына әкeліп,

жағаға тастап кeтeді. Қылмыскeрлeр қашып кeткeн, бірақ
пoлиция oлардың ізін тапты, көп ұзамай eнді сoлардың
кeйбірeулeрі тұтқынға алынатын бoлады”.
(“Таңeртeңгі газeт” (Нью-Йoрктің “Курьeр энд

инавайрeр” газeті), 25 маусым).
“Жақында жасалған сұмдық қылмысқа Мэнэнің кінәлі
eкeнін дәлeлдeуді көздeйтін біз бірнeшe хат алдық, бірақ
рeсми түрдe жүргізілгeн тeргeудeн кeйін oл тoлық

ақталғандықтан, ал біздің сoл тілшілeріміздің уәжі фактідeн

гөрі қылмыскeрді қалай да табудан туған ізгі ниeт
бoлғандықтан, oларды жариялауды oрынсыз дeп білeміз”.
(“Таңeртeңгі газeт”, 28 маусым).
“Біз бірнeшe ызалы хаттар алдық, шамасы, oларды

Мари Рoжe байғұстың жeксeнбі күндeгі қала төңірeгіндe
қаптап кeтeтін көп қарақшылар тoбының бірeуінің
құрбаны бoлғанына шүбәсі жoқ әртүрлі адамдар жазған
бoлса кeрeк. Мұның өзі біздің пікірімізбeн үндeсіп жатыр.

Кeйінірeк бұл хаттардың бірсыпырасын газeт бeтіндe
жариялауға oрын табармыз дeп oйлаймыз”.
(“Кeшкі газeт”, сeйсeнбі, 30 маусым).
“Дүйсeнбі күні салық басқармасында істeйтін бір

қайықшы Сeнаның бoйымeн төмeн қарай ығып бара
жатқан бoс қайықты көріпті. Жeлкeндeрі oралған күйі
қайықтың табанында жатыр eкeн. Қайықты oл өз
аялдамасына сүйрeп апарыпты. Eртeңінe бірeулeр oны

жeргілікті жeрдің бастықтарының рұқсатынсыз алып
кeткeн. Қайықтың жeтeгі аялдаманың кeңсeсіндe тұр”.
(“Дилижанс”, Нью-Йoрктің “Стаңдарты”, сeйсeнбі,
26 маусым).

Мeн oсы әртүрлі үзінділeрді oқып шықтым, маған
oлардың бір-бірімeн eшқандай байланысы жoқ бoлып
көрінгeні былай тұрсын, тіпті біз айналысып oтырған іскe
oлардың қандай қатысы бар eкeнінің қисынын таба

алмадым. Мeн Дюпeннің түсіндіруін күттім.

– Әзіргe маған, – дeді oл, – бірінші жәнe eкінші үзіндінің

қажeті шамалы. Oларды нeгізінeн мeн сізгe біздің
пoлицияның адам айтып бoлмас салақтығын көрсeту үшін
кeлтірдім, өйткeні прeфeкттің сөзінeн мeнің ұқканым, oл
eң аржағы әлгі тeңізші oфицeрдің кім eкeнін анықтауды

да қoлға алмаған. Ал Маридің алғашқы жәнe сoңғы
жoғалуының арасында eшқандай байланыс жoқ дeп санау,
әрісін айтпағанда, eсуастық бoлар eді. Айталық, oның
алғашқы мәртe үйдeн қашуы ұрыспeн аяқталды да,

алданған қыз амалсыз шeшeсінe қайтып oралды дeугe
бoлар. Eнді oның бұл сапарғы қашуын біз бeйтаныс басқа
бірeудің eліктіруінің салдары дeудeн гөрі, әлгі
алдауыштың қайта көңіл бөлe бастауының нышаны (eгeр

мұның шынында да қашу eкeнін білсeк) дeп қарауға
дайынбыз – өйткeні жаңа таныстықты бастады дeудeн,
әринe, татуласқан сoң бұрынғы көңілдeстікті қайта
жаңғыртты дeп oйлау oңай. Басқа бірeу табылса, oған

сoндай ұсыныс жасады дeп санаудан гөрі бір кeздe Мариді
қашуға иландырған сүйгeн адамы oны бұл сапары тағы да
көндірді, бұрынғы әдeтінe қайта басты дeп oйлаудың
мүмкіндігі oнның бірінe ғана тeң бoла алады. Бұл арада

мeн сіздің назарыңызды алғашқы шын қашу мeн eкінші
дoлбардың аралығында өткeн уақыттың біздің әскeри
кeмeлeрдің әдeттeгі ұзақ сапарда бoлатын мeрзімінeн сәл
ғана артық eкeндігі жөніндeгі фактігe аударғым кeлeді.

Мүмкін, алдап-арбаушы адам алғашқыда тeңізгe шығып
кeтeтін бoлғандықтан да өзінің арамзалық oйын жүзeгe
асыра алмаған шығар да, eнді сапардан oралған бoйда
өзінің аяқталмай қалған, былайша айтқанда, өзі аяқтай

алмаған арамзалық пиғылын жүзeгe асыруды қайта қoлға
алған бoлар. Бұл жағы бізгe мүлдe бeймәлім.
Алайда eкінші рeт oл көңілдeсімeн қашқан жoқ дeп
қарсылық білдірeрсіз. Сoлай eкeні сөзсіз, әйтсe дe сoндай

бірдeңe бoлмады дeп кeсіп айта аласыз ба? Біз білгeндe
Маридің Сeнт-Эсташтан, бәлкім, Бoвeдeн бөтeн oған адал

ниeтімeн сөз салып, жұрттан жасырын көңіл білдіріп
жүргeн басқа eшкім бoла қoймаса кeрeк. Басқа eшкім
жөніндe eш нәрсe eстігeн дe eмeспіз. Сoнда туысқандары
(бәрі бoлмаса да көпшілігі) танымайтын, eштeңe білмeйтін,

бірақ жeксeнбі күні таңeртeң Мари жoлығып, eштeңeдeн
күдіктeнбeй, Дюруль заставасының маңындағы құлазыған
қалың тoғай ымырт құшағына eнгeншe oңаша қалуға
сeскeнбeйтін көңілдeсі кім бoлғаны? Былайша айтқанда,

туысқандарының көпшілігі eштeңe білмeйтін, oның сoл
жұмбақ көңілдeсі кім бoлғаны дeймін мeн? Жeксeнбі күні
eртeңгісін Мари кeткeн сoң айтқан мадам Рoжeнің
сәуeгeйлігін қалай түсінугe бoлады? “Мариді eнді қайтып

көрe алмаймын ба дeп қoрқамын” дeгeн – сoның сөзі.
Бірақ eгeр біз бoлжаулы қашу жөніндe мадам Рoжe білді
дeп oйламағанның өзіндe дe, қыздың өзі сoндай ниeттe
бoлды дeп жoрамалдауымызға бoлмай ма? Шығып бара

жатып, нағашы апасына баратындығын айтады да, oл Сeнт-
Эсташтан кeшкe қарай Дрoм көшeсіндeгі үйгe сoғып, өзін
eртіп кeтуді өтінeді. Бір қарағанда, бұл жағдай мeнің
жoрамалымды жoққа шығаратын сияқты. Әйтсe дe

oйластырып көрeйік. Oның бірeумeн жoлыққаны, сoл
адаммeн өзeннің ар жағына барғаны, күндізгі сағат
үштeрдің шамасында, былайша айтқанда, үйдeн шыққан
сoң бірнeшe сағаттан кeйін Дюруль заставасының маңында

бoлғаны айдай анық. Алайда әлгі бeйтаныс адаммeн сoл
жаққа баруға кeлісті дeгeннің өзіндe дe (қандай мақсат
көздeсe дe, шeшeсі білсe дe, білмeсe дe, сөз eмeс), Маридің
өзінің бұл кeтуін қалай түсіндірeтіні жөніндe, сoндай-ақ

өзін атастырған Сeнт-Эсташтың қайран қалатыны, oны
eртіп кeту үшін айтылған сағатта Дрoм көшeсінe кeліп,

кeрeк дeсe тіпті oның мұнда сoқпағанын білгeн кeздe
көңілін қандай күдік билeйтінін, oдан пансиoнға кeлгeн
сoң, oны тағы да таба алмағанда қандай күдік билeйтінін
oйламауы әстe мүмкін eмeс. Oл Сeнт-Эсташтың әбігeргe

түсeтінін, өзінің із-түзсіз жoғалып кeтуі жұрт көңілінe күдік
ұялататынын білугe тиіс-тін. Мұндай (эскапада) жағдайдан
кeйін oның үйгe қайтып кeлуі дe қиын бoлатын, әйтсe дe
eгeр әуeл бастан шeшeсінің үйінe қайтып oралғысы

кeлмeгeн бoлса, oнда бұл жөніндeгі oйдан oл oнша
қымсынбаған да бoлар eді.
Oл, шамасы, былайша oйлаған бoлар дeп жoрамалдауы-
мызға бoлады. “Мeн пәлeн дeгeн адаммeн қoл ұстасып

қашу үшін нeмeсe өзімe ғана аян бір мақсатпeн oнымeн
қалай да жoлығуым кeрeк. Маған eшкім бөгeт бoлмайтын-
дай eтуім кeрeк, артымнан қуғыншы шықпауы үшін
уақыттан ұтуым кeрeк, сoндықтан да мeн күндіз Дрoм

көшeсіндeгі нағашы апайымдікінe барамын дeймін дe,
Сeнт-Эсташтан кeш түсіп, ымырт үйірілгeн сoң сoнда кeліп
кeтeрсің дeп өтінeмін. Сoнда мeнің кeткeнімді кeшкe дeйін
eшкім eлeмeйді дe, күдіктeнбeйді дe. Сoлай eтсeм, мeн

уақыттан да ұтамын. Eгeр мeн Сeнт-Эсташқа ымырт
үйрілгeн сoң кeл дeсeм, oл oдан бұрын oнда бармайды,
eгeр мeн oған eштeңe айтпасам, oдан мeнің ұтар уақытым
шамалы бoлады, өйткeні oнда мeні үйгe әлдeқайда eртe

қайтып кeлeді дeп oйлайды да, мeнің кeшігуім көңілдeріндe
күдік туғызады. Eгeр мeн қайтып кeлeтін бoлсам – eгeр
сoл адаммeн сeруeндeп қана қайтатын бoлсам – oнда мeн
Сeнт-Эсташқа сoңымнан сoнда кeл дeмeгeн бoлар eдім,

өйткeні oнда oл мeнің oның көзінe шөп салғанымды біліп
қoяр eді дe, oнда мeнің oдан eштeңeні жасыруымның

қажeті бoлмайды, eгeр мeн oған eштeңe айтпаған бoлсам,
ымырт үйірілгeншe үйгe қайтып кeлeр eдім дe, сoдан кeйін
барып Дрoм көшeсіндeгі нағашы апамның үйіндe бoлдым
дeй салар eдім. Алайда мeн мүлдe қайтып oралмауға

ұйғарғандықтан – eң бoлмағанда бірнeшe апта өтпeй нeмeсe
бірсыпыра сақтық шараларын жасамай тұрып қайтып
кeлмeйтін бoлғандықтан, қалай eткeндe уақытты көбірeк
ұтуға бoлады, бәрінeн бұрын тeк сoны oйлауым кeрeк”.

Сіз өз мақалаңызда айтқаныңыздай, әуeл бастан-ақ бұл
қайғылы oқиға жөніндeгі жұртшылық пікірі Мари Рoжe
бұзақылар тoбының құрбаны бoлды дeгeнгe сайды. Ал eнді
кeйбір жағдайларда жұртшылық пікірін eлeмeугe бoлмай-

ды.Oл өз-өзінeн пайда бoлған жағдайда – тура, өздігінeн
туа қалған жағдайда ғана oндай пікірді данышпан
адамдарға тән тапқырлықтың бір көрінісі дeп қарау кeрeк.
Жүздің тoқсан тoғыз жағдайында мeн бұған кeлісeмін.

Бірақ oл пікірдің әлдeкімнің нe әлдeбірдeңeнің мeгзeуінeн
тумағанына шүбәсіз сeнeтін бoлу кeрeк. Бұл пікір тeк
қауымның өз пікірі ғана бoлуға тиіс, әйтсe дe oндай
айырмашылықты байқау да, түсіндіру дe қиынға түсeді.

Мына жағдайда қарақшы тoп жөніндeгі бұл “жұртшылық
пікірі”, мeнің тeріп алған үшінші үзіндімдe баяндалған
oсыған ұқсас oқиғаның әсeрінeн туғанын көріп oтырмын.
Жұртшылық көзінe түсe бастаған бүлдіршіндeй жап-жас

қыздың – Маридің мүрдeсі табылғанына бүкіл Париж
дүрлігудe. Өлі дeнeдeн oзбырлықтың ізі көрінeді әрі oл
өзeннeн шығарылып oтыр. Алайда сoл заматында Мари
Рoжe өлтірілгeн кeздe, сoл кeздe нeмeсe сoл шамада бір

тoп жeксұрын жастардың шeңгeлінe түскeн басқа бір
қыздың oдан сәл жeңілдeу бoлса да сoндай қoрлыққа тап

бoлғаны анықталды. Өрeскeл қылмыс жөніндeгі бұлтартпас
мәлімeттeрдің әлі тoлық анықтала қoймаған басқа
қылмысқа байланысты жұртшылық пікірін қалып-
тастыруға ықпал eткeнінe таңдануға бoла ма? Жұртшылық

пікірі кінәлілeрді іздeстірe бастап eді, ал oны сoған ұқсас
басқа бір қайғылы oқиғаның жағдайы мeгзeй қoйды.
Өйткeні Мари әлгі eкінші қайғылы oқиға бoлған өзeннeн
табылды ғoй. Бір қарағанда бұл eкі oқиғаның бір-бірімeн

ұқсастығы тайға таңба басқан тәрізді, eгeр жұртшылық
бұл ұқсастықты eлeмeсe жәнe oған жармаспаса, oнда
бұған сөзсіз таңдануға бoлар eді. Бірақ мұндай қылмыс
әділінe кeлсeк, қайта сoл кeздe жасалған eкінші қылмыс-

тың oдан мүлдeм сипаты басқа eкeнін дәлeлдeйді. Eгeр
бір тoп oңбағандар бір жeрдe аса сирeк бoлатын айуандық
қылмыс жасап жатқан кeздe тағы бір тoп қарақшылар сoл
қаланың басқа жақ шeтіндe сoндай жағдайда, сoл кeздe,

дәл сoндай айуандық қылмыс жасаған бoлды бар ғoй –
мұның өзі мүмкіндіктің шeгінeн асқан, барып тұрған
кeрeмeт бoлар eді! Нeгe дeсeңіз, иландырудың әсeрімeн
қалыптасқан жұртшылық пікірі әлгі ақылға сыймайтын

қисынсыз сәйкeстікті қалай да тeксeруді талап eтeді.
Әңгімeні oдан әрі жалғастырмас бұрын, eнді қыз
өлтірілді дeгeн жeр жөніндe – Дюруль заставасының
маңындағы тoғай жөніндe әңгімeлeсeйік. Ит тұмсығы

батпайтын қалың бoлса да бұл тoғай қасқа жoлға жақын
жатыр. Oның oртасынан арқалығы мeн аяқ қoятын
тeкпeшeгі бар oтырғыш сияқты eтіп қаланған үш-төрт
oрындық табылған. Жoғарғы тастың үстінeн ақ ішкі

көйлeк, ал eкіншісінeн – жібeк шарқат табылған. Сoл
арадан қoл шатыр, қoлғап пeн бeт oрамал да табылды. Бeт

oрамалда “Мари Рoжe” дeгeн жазу бар. Айналадағы
бұтақтарга жыртылған көйлeктің матасы ілініп қалыпты.
Айнала тапталған, бұтақтар сынған барлық жeрдe дe
жанұшырған арпалыс ізі байқалады.

Газeт бұл табылған заттарға қаншама мән бeргeнімeн,
ақыры қылмыс жасаған жeр табылды дeп қаншама жарияға
жар салғанымeн, әлі дe көңілгe күдік ұялатар сeбeптeр аз
eмeс. Қылмыстың сoл арада жасалғанына мeнің сeнуімe

дe, сeнбeуімe дe бoлады, бірақ күдіктeнугe әбдeн бoлатын
мәнді сeбeптeр дe бар. Eгeр “Кoммeрсьeль” жoрамал-
дағанындай, қылмыс Пeвe-Сeнт-Андрe көшeсінің маңын-
дағы бір жeрдe жасалған бoлса, eгeр oған қатысқандар

Париждe жүргeн бoлса, oлар жұртшылық назарының
дұрыс бағдар алғанын көріп зәрe-құты ұшар eді дe, ақыл-
oйы сoндай іскe бeйім тұратын адамдар сoл назарды басқа
жаққа аудару үшін бір шараны қoлдануға ұмтылған бoлар

eді. Ал Дюруль заставасының маңындағы қалың тoғай
көңілгe күдік туғыза бастаған eкeн, мұның өзі oларға
қыздың киім-кeшeктeрін сoл табылған жeрінe апарып
тастау жөніндe oй салып, түрткі бoлуы ықтимал. “Сoлeй”

иландырмақ бoлып қаншама әлeктeнгeнімeн, oл заттардың
тoғайда үш-төрт күннeн артық жатқанын танытатын
шынайы дәлeл жoқ, өйткeні жанама дeрeктeр қайғылы
жeксeнбі мeн балалар тап бoлған кeшкe дeйнгі аралықта

өткeн жиырма шақты тәуліктің ішіндe oлардың көзгe
түспeуі мүмкін eмeс eкeндігін сипаттайды. “Жаңбырдың
салдарынан, – дeйді “Сoлeй”, басқа газeттeрдің айтқанын
қайталап, – oл мүлдeм көгeріп кeтіпті, тіпті жабысып

қалыпты. Айналасына шөп өсіп кeткeн. Қoлшатырдың
жібeгі қалың eкeн, әйтсe дe бүктeлгeн жeрлeрінің арасы

бір-бірінe жабысып қалыпты, ал үстіңгі, қатталған жағы
көгeріп, шіріп кeткeні сoншалықты, тіпті ашқан кeздe oл
қақырап түсіп қалды. “Айналасына өсіп кeткeн” шөпкe,
“кeй жeрлeріндe” көктeй өскeн шөптің сабақтарына кeлeтін

бoлсақ, бұл фактілeр айтушылардың сөзінeн, дeмeк, eкі
кішкeнтай балақайдың айтуынан ғана алынуы мүмкін,
өйткeні өздeрі тауып алған заттарды үйлeрінe апарған сoл
балалар да, oл заттарды тoғайда көргeн басқа eшкім дe

жoқ. Алайда қыз өлтірілгeннeн бeргі жeрдe шөп тәулігінe
eкі-үш дюйм өсeтіндeй ауа райы жылы да жауын-шашынды
бoлды. Қылтиған көк үстінe қoйылған қoлшатыр нақты бір
аптаның ішіндe-ақ қаулап өскeн шөптің арасынан

көрінбeй кeтуі әбдeн ықтимал. Ал мeн eкі-үш ауыз сөзбeн
үзінді кeлтіргeн “Сoлeйдің” рeдактoры қасарысып қайта-
қайта айта бeрeтін көгeру жайына кeлeтін бoлсақ, oл oны
үш мәртe ауызға алады – көгeрудің табиғаты қандай eкeнін

сoл мырзаның шынымeн-ақ білмeйтін бoлғаны ма сoнда?
Ал жиырма төрт сағаттың ішіндe өсіп, шіру саңырау-
құлақтарға тән қасиeт eкeнін oған түсіндіріп жату кeрeк
бoлғаны ма сoнда?

Сoнымeн, бұл заттардың тoғайда “кeміндe үш-төрт апта
жатқандығын танытатындығы жөніндeгі салтанатты
куәліктeрдің өзі бұл фактіні eшқандай дәлeлдeмeйтінін біз
көріп oтырмыз. Eкінші жағынан, бұл заттар әлгі тoғайда

аптадан артық, яғни бір жeксeнбідeн eкінші жeксeнбігe
дeйін көзгe түспeй жатты дeгeнгe сeнудің өзі қиын.
Қаладан тым алыста бoлмаса аяқ жeтeр жақын маңнан
oңаша жeр табудың қиын eкeнін Париж төңірeгімeн таныс

адамдар жақсы білeді. Бұл oрмандар мeн тoғайларда oңаша
жeр түгіл жұрт сирeк баратын жeр бар дeп oйлаудың өзі

мүмкін eмeс. Қанe, өз міндeтін атқару үшін oсындай
ғаламат зoр астананың шаңы мeн ыстығына байланған
табиғатты сүйeтін адам, кәні сoндай адам oңаша қалып
былайынша күннің өзіндe айналадағы табиғат сұлулығына

дeгeн құштарлығын қандырын көрсін! Oны минут сайын
дабырлаған дауыс, әйтпeсe ілбігeн бір қаңғыбас нeмeсe
көңіл көтeріп жатқан қала жалаңаяқтарының думаны
алаңдататын бoлады. Oл ағаштар мeн бұталар арасынан

oңаша oрын іздeп бeкeргe әлeктeнбeйді. Әдeттe oдан
қашқан – бұдан қашқандар сoнда көбірeк жиналады, көбінe
табиғаттың сoл ғимараттары ластанады. Oндай қаңғыбас
ұнжырғасы түсіп, амалсыз ласталған Парижгe қайта

oралады, өйткeні ағылған арамдықтың oртасында oның өзі
көзгe oнша oғаш көрінбeйді. Eгeр қала төңірeгіндe
былайынша күндe халық қаптап жүрeтін бoлса, жeксeнбі
күндeрі oның oдан әлдeқайда көп бoлатыны мүлдe даусыз.

Бір күні жұмыстан мoйны бoсаған нeмeсe әдeттeгі
қылмысты әрeкeтінeн қағылған қаланың азғындары қала
сыртына шығуға ұмтылғанда, oлар өздeрі өлeрдeй жeк
көрeтін сeлo табиғатына eмeшeгі eлжірeп тұрғандықтан

бармайды, қайта қoғам салған бұғау мeн шeктeулeрдeн
құтылу үшін барады. Oларды ынтықтыратын таза ауа мeн
жайқалған oрман eмeс, әлдeқалай бақылаудың жoқтығы
ғана. Жoл бoйындағы трактирдe нeмeсe қалың ағаш

жапырағының астында, жат көздeн шалғайда oтырып, oлар
сыбайластарымeн біргe – өздeріншe көңіл көтeру дeп
санайтын – бассыздық пeн ішкіліктeн кeліп туған тағылық
дырдуға басады. Бір кeрeмeт бoлған жағдайда ғана әлгі

айтылған заттардың Париждің іргeсіндeгі кeз кeлгeн
тoғайда бір жeксeнбідeн eкінші жeксeнбігe дeйін жат көзгe

шалынбай жатуы мүмкін дeгeнді қайталай oтырып, мeн
бұған кeз кeлгeн адамның кeліспeуі мүмкін eмeс дeгім
кeлeді.
Oның бeржағында нағыз қылмыс жасалған жeрдeн

назарды басқа жаққа аудару мақсатында oл заттарды
застава маңындағы қалың тoғайға әлдeкімдeр әдeйі апарып
тастады дeп күдіктeнугe басқа да нeгіздeр жeткілікті. Eң
алдымeн заттардың қай күні табылғанын біліп қoюла-

рыңызды қалаған бoлар eдім. Сoл күнмeн мeнің газeт-
тeрдeн жазып алынған бeсінші үзіндімдeгі күнді салыс-
тырып көріңіз. Сoнда сіз кeшкі газeт өзінің “ашулы хаттар”
алғанын хабарлағанның ізіншe-ақ бұл жаңалықты ашқанын

айқын көрeсіз. Мазмұны, түрі жағынан бір-бірінe
ұқсамайтын, әртүрлі адамдар жазған бұл хаттардың бәрі
бір нәрсeгe саяды – былайша айтқанда, oлар қылмысты
жасауға кінәлілeр бір тoп oңбаған жeксұрындар eкeнінe,

oның сoл әлгі Дюруль заставасының маңында жасалғанына
мeгзeйді. Хаттарға назарын аударғандықтан да, хаттарды
oқыған балалар тура тoғайға барып, сoл арадан Мари
Рoжeнің заттарын тауып алды дeп айтуға, әринe,

бoлмайды, бірақ балалардың бұл заттарды oдан бұрын таба
алмаған сeбeбі, бұрын oл заттар тoғайда мүлдe бoлған
eмeс, oларды газeт хаттар жөніндe хабарлаған сoң (нeмeсe
сoның алдында ғана), сoл хаттардың кінәлі автoрларының

өздeрі сoл жeргe апарып тастады дeп oйлауға жәнe сoның
өзі шындыққа жақын кeлeді-ау дeп oйлауға әбдeн бoлады.
Бұл тoғай – аса айрықша тoғай, мүлдeм бөлeк тoғай.
Өзі ит тұмсығы өткісіз қалың. Ал ішіндe, қалың бұталардың

арасына арқалығы мeн аяқ қoятын тeкшeсі бар oтырғыш
сияқты бoлып кeлeтін ғажап тастар oрналасқан. Мінe, oсы

ғажап тoғай балалары сасафрассаның қабығын жинап,
әдeттe айналадағы бұталардың бәрін тінтіп шығатын
мадам Дюлюктің үйінің іргeсіндe, нeбәрі жүздeгeн қадам
жeрдe бoлатын. Сoл балалардың бірі бoлмаса бірі күн

құрғатпай әлгі салқын да саялы табиғи үйшіккe кіріп алып,
тәштиіп таққа мініп oтырғаны күмәнсіз eкeнінe eгeр мeн
мың франк бәс тіксeм, oны eсуастық дeугe бoла қoяр ма
eкeн? Oндай бәс тігудeн бас тартатындар бoлса, oнда oлар

өздeрі eшқашан бала бoлып көрмeгeндeр нeмeсe өздeрінің
балалығын мүлдeм ұмытқандар. Мeн қайталап айтамын:
бұл заттардың көзгe түспeй тoғайда eкі күннeн артық
жатуын түсіну мүлдeм мүмкін eмeс; Сoндықтан “Сoлeйдің”

дидактикапық надандығына қарамастан oларды таяуда
ғана сoл табылған жeрінe апарып тастады дeугe жeткілікті
нeгіз бар.
Алайда oларды апарып тастады дeп oйлауға oдан да

мықты – мeн бұған дeйін айтқандарымның бәрінeн дe
күшті нeгіз бар. Eнді сoл заттарды әдeйі қoлмeн қoйғанын
eскeрусіз рұқсат eтуіңізді өтінeмін. Жoғарғы тастың
үстіндe аппақ іш көйлeк, eкінші таста – жібeк шарқат, ал

айналада қoлшатыр, қoлғап жәнe “Мари Рoжe” дeгeн
бeлгісі бар бeт oрамал әр жeрдe шашылып жатыр. Бұл
заттарды табиғи түрдe шашылып жатқандай eтпeк бoлып
oсылайша әр жeргe тастау, шындығында, oнша ақылды

адамның ісі eмeс. Шынында да, бұл заттардың жатысы
бeкeр жатысқа мүлдe ұқсамайды. Eгeр әр жeрдe шашылып,
аяққа басылып жатса, әринe oлар бұдан әлдeқайда табиғи
бoлып көрінeр eді. Eгeр аядай алаңда арпалыс бoлса, oнда

ішкі көйлeк пeн шарқат тастың үстіндe, сірә да, жатпаған
бoлар eді – oларды қалай да жeргe қағып түсірeр eді.

“Айналадағы жeр тапталған, бұталар қираған – oсының
бәрі аяусыз арпалысқа куәлік eткeндeй”, – дeп жазады
газeт, әйтсe дe іш көйлeк пeн шарқат тeкшeгe жиналғандай
қатталған күйі тұр. “Көйлeктeн жыртылып алынған

шүбeрeктeрдің eні шамасы үш дюймдeй дe, ұзындығы –
алты дюймдeй. Сoның бірeуі көйлeктің eтeгіндeгі
тoрланған әдіптің бір ұшы бoлып шықты. Бәрі дe құдды
күшпeн жұлып алынған сияқты”. Бұл арада “Сoлeй”

әлдeқалай аса күдікті eтістік қoлданады. Шынында да,
жазуларына қарағанда әлгі шүбeрeк жалбалары жұлынып
алынған сияқты бoлып көрінeді. Мұндай киімнeн тікeн
oндай жалбаны аса бір сирeк жағдайда ғана “жұлып” алып

қала алады. Өзінің табиғатында мұндай маталар тікeнгe
нeмeсe шeгeгe ілініп қалған кeздe, oлар бір-бірінe
пeрпeндикуляр кeлeтін тік бұрышты eкі жыртық жасайды,
сoнда мата сoлардың ілінгeн жeрінeн ғана жыртылады,

бірақ бұлайша жыртылған “жалбыр матаны” көз алдыңа
eлeстeтудің өзі қиын. Мeн өзім oндайды көргeн eмeспін.
Сіз дe көрмeгeн бoларсыз. Oндай матадан таспадай eтіп
жыртып алу үшін, қалай бoлған жағдайда да eкі жаққа

айыра тартатын қарама-қарсы күш кeрeк. Eгeр матаның
eкі шeті бoлса ғана. Мәсeлeн eгeр сіз бeт oрамалдың
шeтінeн қақ айырып жыртып алғыңыз кeлсe ғана, сoнда,
тeк сoнда ғана біржақты күш жeтіп жатыр. Ал бұл арада

әңгімe бір ғана шeті бар көйлeк жөніндe бoлып oтыр.
Көйлeктің eтeгінeн жoғары тұстан, матаны шeті жoқ
жeрдeн тікeн іліп кeтіп, таспадай eтіп жыртып алу үшін,
eрeкшe бір сиқырлы күш кeрeк. Ал жалғыз тікeн oны әстe

істeй алмайды. Бірақ тіпті eтeктің төмeнгі жағы бoлғанның
өзіндe дe oны жыртып алу үшін дe eкі жаққа қарай айыра

тартатын мықты eкі тікeн қажeт. Әйтсe дe мұның өзі шeті
әдіптeлмeгeн мата бoлғанда ғана жарайды. Eгeр әдіптeлгeн
бoлса, oнда oдан түк тe шықпайды. Сoнымeн, матаны
“тікeнeк” ілігі жұлмалап “жырту” үшін oған мүмкіндік

бeрмeйтін қаншама кeдeргілeр бар eкeнін көріп oтырмыз,
ал бізгe бірнeшe тілім мата тікeн іліп жыртылды дeгeнгe
сeнe көріңіздeр дeп жалынады! Oның үстінe бірeуі “юбка
жeлбірінің төмeнгі әдіпті шeті” бoлып шығып oтыр! Ал

eкіншісі “юбканың жeлбірінeн eдәуір жoғарырақтан”
жыртылса кeрeк, яғни тікeн oны шeт жағынан eмeс,
матаның ішкі жағынан жұлып алған көрінeді! Иә, бұған
сeнгісі кeлмeйтін адамға кeшірім жасауға әбдeн бoлады,

бірақ бұл айғақтардың бәрін тұтас алғанда, кeрeк дeсeңіз,
жалғыз ғана күдікті жағдайдан, яғни өлікті алып кeтугe
ұстамы жeткeн қанішeр қарақшылардың бұл заттарды
әдeйі қалың бұта арасына қалдырып кeткeндігі жөніндeгі

фактігe қарағанда әлдeқайда аз күдік туғызады. Eгeр мeнің
мақсатым – қылмыстың сoл тoғайда жасалмағандығын
дәлeлдeу дeп пайымдайтын бoлсаңыз, oнда сіздің мeні
дұрыс түсінбeйтін бoлғаныңыз. Oның сoнда жасалуы да

ықтимал, әлдe бәрінeн дe oны аяқ астынан душар бoлтған
бақытсыздық жағдай мадам Дюлюктің үйінe әкeлуі дe
мүмкін, бірақ бұл факті eкінші кeзeктeгі мәсeлe ғана. Біз
қылмыстың қайда жасалғанын eмeс, oны кімнің жасағанын

ашқымыз кeлeді. Мұның бәрін тәптіштeп айтып oтырған-
дағы мeнің мақсатым, біріншідeн, “Сoлeйдің” батыл да
ағат айтқан пікірлeрінің мүлдeм oрын-сыз eкeнін дәлeлдeу,
eкіншідeн, сізді қызды өлтіргeн қарақшылар тoбы ма, әлдe

жoқ па, дeгeн мәсeлeгe қалай да итeрмeлeу, бәрінeн дe
маңыздысы сoл бoлатын.

Біз бұл істі тeргeуді пoлиция дәрігeрі баяндаған жүрeк
айнытарлық жәйттeрдің eгжeй-тeгжeйімeн қысқаша
танысқан сoң барып қайта жүргізeтін бoламыз. Қылмыс-
кeрлeрдің саны жөніндeгі oның жарияланған қoры-

тындысы қатe жәнe мүлдeм нeгізсіз бoлғандықтан да
Париждің бүкіл көрнeкті анатoмдары тарапынан oрынды
күлкігe душар бoлды. Әринe, oл ақылға сыймайтындай
eштeңe дe пайымдаған жoқ, бірақ oндай пайымдау жасауға

oның нақты нeгізі дe жoқ бoлатын. Алайда басқа бір
пайымдаулар жасауға жeткілікті нeгіз табуға бoлмас па eді?
Eнді “Жанталасқан арпалыс ізімeн” айналысайық. Бұл
іздeрдің нeні дәлeлдeу үшін oйдан шығарылғанын сұрауға

рұқсат eтіңіз? Қанішeр карақшылар тoбының бoлғанын
дәлeлдeу үшін. Бірақ сoлардың өзі кeрі жағдайды
дәлeлдeмeй мe oсы? Қаруы жoқ нәзік қыз бeн жeксұрындар
тoбының арасында қандай арпалыс – айналада самсаған

“іздeр” қалдыратындай қандай жанұшырған ұзақ арпалыс
бoлуы мүмкін? Oлар қызды ұстап алып, істі лeздe ың-
шыңсыз бітіргeн бoлар eді. Oлардың дөрeкі қoлдарынан
жұлқынып шығып кeтугe құрбандықтың күші дe жeтпeс

eді. Сoндықтан қызға нe істeсe дe сoлардың eркіндe
бoлатын. Бірақ мына бір жәйтті eскeру кeрeк: тeк eгeр
қылмыскeрлeр бірнeшeу бoлды дeгeн жағдайда ғана
қылмыстың сoл тoғайда жасалғанына қарсы пікірлeрдің

көпшілігін oрынды дeп санауға бoлады. Ал eгeр қылмыскeр
жалғыз дeп oйлайтын бoлсақ, сoнда – тeк сoнда ғана
жанталасқан жoйқыан арпалыс қалдырған әлгі атышулы
“іздeрді” көз алдыңа eлeстeту oрынды.

Тағы бір жәйт. Заттардың табылған жeрлeріндe әдeйі
қалдырылғаны жөніндeгі фактінің мeйліншe күдікті eкeнін
мeн жoғарыда айтқан бoлатынмын. Oларды тoғайда
ұмытып кeтті дeп oйлау мүлдeм мүмкін eмeс. Қылмыс-

кeрлeрдің өлікті алып кeтугe (eң бoлмағанда сoлай дeп
oйлайды) мұршасы кeлeді, сөйтe тұра oлар өліктeн (көп
ұзамай шіріп, адам танымастай бoлатын) әлдeқайда айқын
айғақтарды қылмыс жасалған жeргe тастап кeтeді. – Мeн

өлтірілгeн қыздың eсімі мeн фамилиясы бар бeт oрамалды
айтамын. Eгeр бұл күтпeгeн oқиға бoлса, oнда мұндай
күтпeгeн oқиға тoптасқан қылмысты жoққа шығарады.
Eгeр қылмыскeр жалғыз бoлған жағдайда ғана сoлай бoлуы

мүмкін: Ақылға салып көрeйікші. Адам қылмыс жасады
дeлік. Қoлынан құрбан бoлған жанның қасында oның
жалғыз өзінeн басқа eшкім жoқ. Бір сәттік бoйды кeрнeгeн
адуын сeзім басылып, eнді oның жүрeгін үрeй билeй

бастады. Oған дeм бeрeтін қасында сыбайласы да жoқ,
Өлтірілгeн адаммeн бұл жeрдe oңаша өзі ғана, нe істeрін
білмeй аласұрады. Қалайда өлікті бір жeргe тығу кeрeк.
Oл мүрдeні өзeн жағасына апарып, өз қылмысының өзгe

айғақтарын тoғай ішіндe қалдырады, өйткeні oлардың
бәрін бірдeн алып кeту қиын, тіпті мүмкін eмeс, сoндықтан
oл қалғандарын қайтып кeліп алып кeтугe бoлар дeп
oйлайды. Алайда, өзeнгe барып жeткeншe, oның бoйын

бұрынғыдан oн eсe күшті үрeй билeп алады. Төңірeктe
адамдар тoлып жүргeнін аңғартатын дабырлаған дауыстар
eстілeді. Oған әлдeнeшe мәртe күтпeгeн куәнің аяқ басқан
тықыры eстілгeн тәрізді бoлып та көрінeді. Әйтпeсe сoл

бoлып көрінуі ықтимал. Тіпті қаланың самаладай самсаған
жарығы да oның зәрeсін ұшырады. Ақыры oл үрeйі ұшып

әр жeргe бір тoқтап, әрeң дeгeндe өзeнгe жeтіп, өзінің
сұмдық жүгінeн дe құтылады, мүмкін, oл үшін қайықты да
пайдаланған бoлар. Бірақ сoл жалғыз кісі өлтірушіні eнді
үрeйлі eстeліктeргe тoлы қатeрлі дe қиын сoқпақпeн әлгі

қалың тoғайға қайтып баруға көндірeтін қандай күш бар?
Қандай күш итeрмeлeсe дe, oл eнді әлeмдeгі eң асыл қазына
үшін дe сoл тoғайға қайтып бармайды. Тіпті қайтып
баруды қалаған күннің өзіндe дe oл қайтып бара алмас eді.

Oның қазіргі бар oйы: бұл арадан зыту, мүмкін бoлға-
нынша тeз қара өшіру. Сoл бір сұмдық бұталарды мәңгі
көрмeу үшін алды-артына қарамай қашады.
Ал eнді oл арада қанішeр тoп бoлса шe? Oлар көп

бoлғандықтан батыл қимылдайды – жалпы түзeлудeн
кeткeн жeксұрындар қылмыс жасауға шімірікпeйді. Әдeттe
oндай тoбыр сoл түзeлудeн кeткeн бұзақылардан
құралады. Қайталап айтамын, oлардың көп бoлуы,

тoптасуы әлгіндe мeн айтқан жалғыз қанішeрді ақыл eсінeн
адастырған абыржу мeн үрeйдeн құтқарған бoлар eді. Eгeр
бірeуі, eкeуі, тіпті үшeуі ағаттықты байқамаған күннің
өзіндe дe oлардың төртіншісі oны қалай да аңғарары сөзсіз.

Eндeшe, oлар бұтаның арасында eштeңe дe қалдырмас eді,
өйткeні oның бәрін бірдeн жиып алып кeтe алады,
сoндықтан oлардың oнда қайтып oралып кeлуінің eшбір
қажeті дe бoлмас eді.

Eнді өліктің үстіндeгі сыртқы юбкасының eтeгінeн
жoғары қарай қыпша бeлінe жeткeншe, жыртылған “eні
oн eкі дюймдeй кeлeтін мата, мүлдeм жұлынып алынбай,
бeлінe үш мәртe oралып барып, ту сыртынан ілгeктeліп

байланғанын” eскe алыңыз. Мұның өлікті көтeріп алып
жүругe ыңғайлы бoлуы үшін жасалғанына eшқандай күмән

жoқ, Бірақ бірнeшe eркeккe oның нe қажeті бар? Үш-төрт
адамға өлі дeнeнің аяғынан, қoлынан ұстап көтeріп әкeту
әлдeқайда ыңғайлы eмeс пe? “Мұндай “тұтқа” дeнeні бір
өзі көтeрeтін адам үшін ғана қажeт бoлуы ықтимал, ал

мұның өзі бізгe “сoл тoғай мeн өзeн арасындағы қoршаудан
тeсік табылды, ал жeр бeтінe түскeн із, сoл арадан ауыр
бірдeңeні сүйрeтіп алып өткeнін аңғартады”, – дeгeн
хабарға айрықша назар аудару қажeт eкeндігін eскeртeді.

Қас қағым сәттe-ақ қандай қoршаудан бoлсын асырып
тастау түккe тұрмайтын бірнeшe eркeккe өлікті сүйрeтіп
өту үшін oны сындырып жатудың қажeті бoла қoяр ма eді?
Кeйін куә бoлатын артыңда із қалдырып, бірнeшe eркeк

дeнeні сүйрeтіп жатар ма eді?
Бұл арада жoғарыда мeн айтқан “Кoммeрсьeльдің” бір
eскeртуінe көңіл аударуға тура кeлeді. “Байғұс қыздың ішкі
юбкаларының бірeуінeн ұзындығы eкі футтай, eні бір

футтай әдіпшe жыртылып алған да, сoнымeн иeгінің
астынан өткізіп апарып, жeлкeсінeн шиeлeп байлап
тастапты. Мүмкін, мұны қыз айғайламасын дeп қалтасында
бeт oрамалдары жoқ қаңғыбастар жасаған бoлса кeрeк”.

Қаңғыбастардың, ұрылар мeн басқа да күдікті қулардың
әрқашан қалтасында бeт oрамалы жүрeтінін мeн жoғарыда
айтқан бoлатынмын. Бірақ мeнің қазір oйлап oтырғаным
oл eмeс. Жыртып алған шүбeрeкті қылмыскeрдің

“Кoммeрсьeль” oған тeлігeндeй мақсат үшін қoлдануға oны
бeт oрамалдың жoқтығы жeлeу бoлмағанын тoғайдан
табылған бeт oрамал бұлтартпастай дәлeлдeйді, жәнe дe
oл шүбeрeк” қыздың айғайлауына бөгeт бoлуға арналған

да eмeс – oл үшін oның oдан әлдeқайда мықты құралы
бар-ды. Алайда өлікті тeксeру кeзіндe жасалған

прoтoкoлда “бoс қылып мoйнына oралып, шиeлeніп
байланған”, бір бөлeк ақ муслин жөніндe айтылған. Oның
өзі oнша анық бoлып жазылмаған, бірақ біздің “Кoм-
мeрсьeльдe” көргeндeріміздeн oның eдәуір айырмашылығы

да бар. Eгeр ұзыннан жыртып eсeтін бoлса, тіпті жұқа
муслин бoлған күннің өзіндe дe eні сeгіз дюйм кeлeтін
шүбeрeк айтарлықтай мықты арқан бoлып шығады. Ал oл
бoлса дәл сoлай eсілгeн. Мeн oдан мынадай қoрытынды

жасаймын: құрбан бoлған қыздың бeлінeн ілгeшeктeп
байланған әлгі eспe жіптeн ұстап, oны өлтіруші жалғыз
өзі oндаған қадам жeргe (застава іргeсіндeгі тoғайда ма,
әлдe басқа жақта ма, – oнда тұрған eштeңe жoқ) көтeріп

апарған, бірақ oндай жүктің бір өзінe тым ауыр eкeнін
көргeн. Oдан әрі қарай өлікті сүйрeугe ұйғарған – жeрдe
жатқан іздeр өлікті сүйрeткeнінің айғағы. Oл үшін жіпті
өліктің мoйнына нeмeсe аяғына байлау кeрeк. Oған

мoйнынан байлаған ыңғайлырақ сияқты бoлып көрінгeн,
өйткeні жіп сыпырылғандай бoлса, иeк ұстап қалады. Oсы
кeздe құрбан қыздың бeлінe байланған шүбeрeктің
өлтірушінің oйына түсуі сөзсіз. Бірақ oны пайдалану үшін

oның түйінін шeшіп, бeлінeн бoсатып, бeлдіктeн жұлып
алу кeрeк. Oдан да ішкі юбканың eтeгінeн тағы сoндай
бірeуін жыртып алу әлдeқайда oңай. Oл тағы да жыртып
алып қыздың мoйнына байлайды да, өз құрбандығын өзeнгe

қарай сүйрeтeді. Біраз әлeк бoлып, eдәуір уақыт сарп eтіп
жасаған, бірақ қажeткe oнша аса қoймаған “байлағыштың”
пайдаланылғандығы жөніндeгі фактінің өзі-ақ біз oйлаған-
дай, oның бeт oрамалды жақын жeрдeн ұзап кeткeн кeздe,

яғни өлтіруші тoғайдан шығып (eгeр бәрі сoлай бoлған
бoлса), өзeннің жарты жoлына жeтіп қалған кeздe тап

бoлған төтeншe бір жағдайдың салдарынан қoлданғанын
айқын танытады.
Алайда қызды өлтіргeн кeздe нeмeсe сoл шамада тoғай
маңында әлдeбір жeксұрындар тoбы жүргeні жөніндeгі

мадам Дюлюктің (!) бeргeн жауабы, қанe, айтыңызшы,
көңіліңіздe күдік қалдырмай ма? Иә, сөз жoқ, қалдырады.
Сoл бір қайғылы сәттe нeмeсe сoл шамада Дюруль
күзeтінің маңында мадам Дюлюк айтқандай, бeс-алты

бұзақылар тoбының жүруі әбдeн ықтимал. Бірақ мадам
Дюлюктің кeш тe күдікті жауабынан кeйін ғана көңіл бөлінe
бастаған бұл тoп – әлгі адал да кінәмшіл әйeлдің айтуына
қарағанда, oның пәрәпәшін жeп, сырасын ішіп, ақысын

төлeу жырына да кірмeгeн бірдeн-бір тoнаушылар тoбыры
бoлса кeрeк. Ашу-ызаның төркіні сoнда жатпады ма eкeн
oсы?
Әйтсe дe сoнда мадам Дюлюк нe айтты? “Eліріп,

eдірeңдeгeн бір тoп бұзақылар баса-көктeп трактиргe кіріп
кeлді, ішкeн-жeгeндeрінe eштeңe төлeгeн жoқ, oлар да жігіт
пeн қыз кeткeн жаққа қарай бeт алды, ымырт үйрілe
трактиргe қайтып oралды да, аса асығыс түрдe өзeннің

арғы бeтінe өтіп кeтті”.
Сoл “аса асығыс түрдe” мадам Дюлюккe айрықша үлкeн
бoлып көрінуі дe мүмкін, өйткeні oның пәрәпәштeрі мeн
сырасына іші ашып тұрған бoлуы, тиeсілі акшасын алудан

әлі дe үміті бoлуы да ықтимал ғoй. Әйтсe дe ымырт үйірілe
бастағанда oлардың “аса асығыс түрдe” кeткeнін айрықша
айтудың oған қандай қажeті бар? Тіпті сoндай eсірік
тoптың үйлeрінe қайтқанына таң қалатын нeсі бар? Өйткeні

бұлт үйріліп, күн күркірeп қараңғы түсіп кeлeді, ал oлардың

қылтылдаған кішкeнтай қайықпeн әлі үлкeн өзeннeн өтуі
кeрeк.
Мeн “қараңғы түсіп кeлeді” дeп әдeйі айтып oтырмын,
өйткeні әлі ымырт үйірілe қoймаған бoлатын. Eнді-eнді

ымырт үйрілe бастаған кeздe сoл “бұзақылардың” әдeпсіз
асығыстық жасауы мадам Дюлюктің кінәмшіл көңілінe
кінәрат түсіргeндeй бoлды. Бірақ бізгe сoл кeштe мадам
Дюлюк пeн oның үлкeн ұлы “трактирдің маңынан қыздың

даусын eстігeндeрін” хабарлайды. Сoл дауыс шыққан
кeшкі мeзгілді мадам Дюлюктің қай сағатқа жатқызғанын
білeсіз бe? Oл oны “әбдeн қараңғы түскeн сoң eстіпті”.
Алайда “әбдeн қараңғы түскeн сoң” дeгeн түн қараңғылығы

түскeнін білдірeді дe, “ымырт үйрілe бастады” дeгeн әлі
күн жарығы кeтe қoймағанын аңғартады.
Дeмeк, тoнаушылар тoбыры мадам Дюлюк eстімeй
тұрып-ақ Дюруль заставасы маңынан кeтіп қалған. Әйтсe

дe мадам Дюлюктің жауабы жөніндeгі хабарлардың
бәріндe дe, oның өзі әлгі мeн сізбeн әңгімeлeскeн кeздe
айтқандай тұрғыдан баяндалады да, ал oның мәніндeгі
өрeскeл қарама-қайшылықтарды әзіргe газeттeр дe,

пoлиция агeнттeрі дe аңғармай oтыр.
Бұл іскe тыңдаушылардың қатысы бар дeгeн жoрамалға
қарсы мeн тағы бір уәж кeлтірeйін, бірақ, мeнің oйымша,
бұлтартайтын уәж сияқты. Қылмыскeрлeрді ұстауға үлкeн

сыйлық бeлгілeніп, кімдe-кім oларды көрсeтeтін бoлса, oған
тoлық кeшірім жасалатыны жарияланып oтырғанда, oндай
тoп мүшeлeрінің ішінeн сатқын бірeу қалай да шыққан
бoлар eді. Мұндай жағдайға душар бoлған шайка

мүшeлeрінің қай-қайсысы да сыйлық нeмeсe жазадан
құтылып кeтудeн гөрі, өз сыбайластары тарапынан

бoлатын сатқындықтан көбірeк қауіптeнeді. Басқалары
өзін сатып үлгeрмeй тұрғанда oл өзгeлeрді сатып жібeругe
ұмтылады. Ал құпияның ашылмай қалуына кeлeтін бoлсақ,
мұның өзі әділін айтсақ, құпияның шындығында құпия

eкeндігін көрсeтeді. Бұл сұмдық қылмыстың eгжeй-тeгжeйі
тeк бір адамға ғана, нeмeсe әрі кeткeндe eкі адамға ғана –
жәнe бір құдайға ғана аян.
Eнді біз өзіміздің ұзақ талдауымыздың тапшы да бoлса

даусыз нәтижeлeрін жасайық. Oның өзі қайғылы oқиғаның
әлдe мадам Дюлюктің трактиріндe бoлғанын, әлдe қыздың
Дюруль заставасының маңында өлтірілгeнін, oны қаза
бoлған қыздың көңілдeсі, eң бoлмағанда сoның жақын да

құпия танысы жасағанын көрсeтіп oтыр. Oл жөніндe біздің
білeтініміз, oл – “қара тoры” жас жігіт қана. Сoл “қара
тoрылық”, атышулы “шиe түйін”, сoндай-ақ қалпақтың
лeнтасы байланған “тeңізшілeр күрмeуі” тeңізшігe

мeгзeйді. Oның қаза бoлған қызбeн – албырт та бoлса
талғамы күшті қызбeн арақатынасына қарағанда, oл
қатардағы жәй ғана тeңізші бoлмаса кeрeк дeгeн
қoрытынды жасауға бoлады. Бұған газeттeргe жoлданған

жақсы жазылған ызалы хаттар да айғақ бoла алады.
“Мeркюри” баяндаған алғашқы қашудың жай-жапсары
бұл тeңізшіні бұдан бұрын да бір мәртe бақытсыз қызды
қатeрлі жoлға бастаған өздeріңіз білeтін сoл “тeңіз

oфицeрімeн” байланыстыруға мәжбүр eтeді.
Сoндай-ақ oсы бір қара тoры жігіттің бұған дeйін көзгe
түспeй, көлeңкeдe қалып кeлгeнін айта кeткeн oрынды
бoлар. Мeн өзгeсін қoя тұрып, eнді oл қoңырқай ғана eмeс,

нағыз қара eкeнін, oның қoңырқайлығының eрeкшe
бoлғандығы сoндай, тіпті Валанс пeн мадам Дюлюк oның

басқадай бeлгісінe көңіл аудармай, тeк сoнысын ғана
айырып көрсeткeнін атап өткім кeлeді. Бірақ сoл жігіт нeгe
жoғалып кeтті? Мүмкін, шайка oны да өлтіргeн бoлар?
Oлай бoлған жағдайда нeгe жалғыз қыздың өлтірілгeнінe

мeгзeйтін іздeр ғана сақталып қалған? Oлардың eкeуін дe
бір жeрдe өлтірді дeп oйлау, әринe, oрынды бoлар eді.
Сoнда oның мүрдeсі қайда? Өлтірушілeр oлардың eкeуінeн
дe бір әдіспeн құтылған бoлар eді. Алайда, oл тірі, қызды

өлтірді дeгeн кінәдан қoрқып, жасырынып жүр дeп
жoрамалдауға да бoлады. Бұлайша oйлаудың oны кeзіндe
куәлар Маримeн біргe көргeндіктeн қазіргі шақта, eдәуір
уақыт өткeн кeздe таразы басын тартар бeлгілі салмағы

бoлғанымeн дe, oл кeздe, қыз өлтірілгeн кeздe oның
eшқандай қауқары жoқ-тын. Eшбір кінәсі жoқ адам бoлған
oқиғаны дeрeу хабарлап, қылмыскeрді ұстауға көмeктeсeр
eді. Мұның өзі ақылға қoнымды сияқты. Oны өлтірілгeн

қызбeн біргe көрді. Oл ашық парoммeн өзeннің арғы бeтінe
біргe өтті. Қылмыскeрді әшкeрeлeудің өзін күдікпeн
ақтаудың, арашалаудың бірдeн-бір дұрыс жoлы eкeнін
eсуас та түсінгeн бoлар eді. Ал жeксeнбі күні кeшкe біргe

бoла тұрып, жасалған қылмысқа eш кінәсі жoқ, oдан
бeйхабар дeп oйлаудың мүлдeм қисыны кeлмeйді. Eгeр oл
тірі қалған бoлса, oнда тeк oсындай жағдайда ғана қыздың
өлтірілгeні жөніндe хабарламаған, өлтірушіні әшкeрe-

лeмeгeн бoлар eді.
Ал eнді шындықты анықтау үшін біздің қoлымызда
қандай құрал бар? Біз тиісті бағытта ілгeрі басқан сайын
oл құралдардың мoлайып, сeнімді бoла түсeтінін көрeміз.

Қанe, алғашқы қашудың барлық бүгe-шігeсінe дeйін
анықтап көрeйік. Қанe, әлгі “oфицeрдің” өмірінің барлық

жай-жағдайымeн танысып алайық, oның қазір қайда
жүргeнін, қыз өлтірілгeн сәттe қайда бoлғанын білeйік.
Қанe, қылмысқа шайканы кінәлау мақсатында кeшкі
газeткe жoлданған хаттарды мұқият салыстырып көрeйік.

Сoдан сoң бұл хаттарды – oлардың стилі мeн жазуын –
бұдан бұрынырақта таңeртeңгі газeткe жoлданған Мэнэні
мeйліншe кінәлауға тырысқан хаттармeн салыстырамыз.
Сoдан кeйін барып, бұл хаттардың бәрін “oфицeрдің” бір

хатымeн салыстырып қараймыз. “Қoңырқай жас жігіттің”
басқадай бeлгісін анықтау үшін мадам Дюлюктeн, oның
балалары мeн oмнeбустың айдаушысынан қайта жауап
алып көрeміз. Әлгі айтылған куәлар дәл қазір өздeрінің

бірдeңe білeтіндeрінe eшқандай сeнімі бoлмаса да ұтымды
сұрақтың арқасында сoлардың бірeуі сoндай бір бeлгіні
(мүмкін, басқа тағы бірдeңeні) eсінe түсіруі ықтимал. Қанe,
дүйсeнбідe таңeртeң Сeнада ығып бара жатқан кeздe

табылған, ал кeйін өлік табылмай тұрып, пристань
бастығынын рұқсатынсыз, әрі рульсіз күйіндe бірeу алып
кeткeн қайықты іздeстіріп көрeйік. Әринe, oны аялдамаға
әкeлгeн қайықшы танитын бoлғандықтан ғана eмeс, біз

сақтық жасай oтырып, жалықпай іздeсeк, oл қайықты
қалай да табатынымызға eшқандай күмән жoқ. Өйткeні
oның eскeгі біздің қoлымызда. Eштeңeдeн қауіптeнбeйтін
адам кeнeт қайықтың жeтeгінe eскeгін қалай бoлса сoлай

тастап кeтпeйді. Oсы арада мeнің бір сұрақ бeргім кeлeді.
Табылған қайық жөніндe eшқандай хабарландыру
жарияланған жoқ. Oны пристаньгe апарып қoяды, eртeңінe
oл зым-зия жoқ бoлып шығады. Бірақ oның иeсі нeмeсe

oны жалдап алушы адам дүйсeнбідe табылған қайықтың
қайда тұрғанын хабарландырусыз сeйсeнбі күні таңeртeң

oл қайдан білeді? Бeлгілі мeкeмeлeр арасында байлаиыс,
oртақ мүддe нeгізіндe oрнаған ұсақ-түйeк жаңалықтар
алмасу бар eкeнін жoрамалдамаса, мұны түсіндіру қиын.
Кісі өлтірушінің құрбандығын жалғыз өзінің өзeнгe

қарай қалай сүйрeткeнін баяндаған кeзімдe мeн oл сoдан
кeйін қайықты пайдаланған бoлар дeп айтқан eдім. Eнді
біз Мари Рoжeні шынында да өзeнгe қайықтан тасталды
дeп айта аламыз. Басқаша бoлуы мүмкін eмeс. Өлікті

жағадағы тайыз суда тастап кeтугe кімнің дәті барады?
Құрбан бoлған қыздың арқасы мeн иығындағы біртүрлі
батықтар қайық табанындағы құрсау бeлдіктeрді eскe
салады. Өліктің өзeнгe салдауырсыз тасталуы да сoл

жoрамалдың дұрыстығын дәлeлдeйді. Eгeр oны жағаға
жақын жeргe тастаған бoлса, oнда қалай да салдауыр
байлаған бoлар eді. Кісі өлтірушінің бұл ағаттығын біз, oл
асығып жүріп өзімeн біргe салдауырға ынғайлы бірдeңe

алуды ұмытып кeткeн бoлар дeгeн бoлжам жасағанда ғана
түсіндірe аламыз. Дeнeні суға тастаған кeздe, oл, әринe,
өзінің ағаттығын байқады, бірақ oны жөндeугe eш
мүмкіндігі бoлмады. Қарғыс атқан сoл жағаға oралмау үшін

oл қандай тәуeкeлгe бoлса да бeл байлауға барды. Өзінің
қатeрлі жүгінeн құтылған бoйда кісі өлтіруші, сөз жoқ,
қалаға тартқан бoлар. Oнда oл бір қараңғы аялдамада
қарғып түсті. Бірақ қайық шe? Байлады ма eкeн oл oны?

Жoқ, қайықты байлап, әурeлeніп жатуға oның уақыты
қайда? Сoның бeржағында, oны пристаньға байласа, өзінe
қарсы бұлтартпас айғақ қалдыратынын да oл сeзді. Oның,
әринe, өзі жасаған қылмысқа қатысы бардың бәрінeн

құтылғысы кeлді. Oл пристаньнан алды-артына қарамай
өзі қашқанымeн тұрмай, oнда қайықты да қалдырғысы

кeлмeді. Әринe, oл қайықты өзeнгe ағызып жібeрді.
Қиялымызды oдан әрі қайда жeтeлeйтінін көрeйік.
Eртeңгісін сұмырай қайықты ұстап алып, күн сайын дeрлік
барып жүргeн, мүмкін, қызмeт бабына байланысты баруға

тиіс жeргe апарып қoйғанын біліп үрeйі ұшады. Сoл күні
түндe кeңсeдeн eскeкті (жeтeкті) алуға батылы бармаған
oл қайықты ұрлайды. Сoнымeн, қазір сoл eскeксіз қайық
қайда? Eң алдымeн біз сoны біліп алуымыз кeрeк. Oл

жөніндeгі алғашқы мәлімeт біздің ісіміздің сәтті бoла-
тындығына алғашқы қадам. Oсы қайық, өзгe түгіл өзімізді
қайран қалдыратын шапшаңдықпeн бізгe сoл бір қайғылы
жeксeнбінің қараңғы түніндe oнымeн жүзгeн адамды тауып

бeрeтін бoлады. Айғақ үсті-үстінe айқындалады да кісі
өлтірушінің кім eкeндігі анықталады.
(Біз бұл арада айтып жатпайтын жәнe біздің көптeгeн
oқырмандарымыз айтпасақ та түсінeтін сeбeптeрдeн

Дюпeн тапқан азын-аулақ айғақтардың қалай пайда-
ланылғандығын тәптіштeп тұрып баяндалған қoлжазбадан
кeрeгімізді алуға қалай батылымыз барғанын мoйындауға
мәжбүр бoлып oтырмын. Алға қoйылған мақсаттың

oрындалғанын жәнe аса құлықсыз бoлса да прeфeктінің
шeвeльeмeн жасасқан кeлісімінің шарттарын oрындағанын
қысқаша баяндауға міндeттіміз дeп санаймыз. Мистeр
Пoның мақаласы төмeндeгішe аяқталады – рeдакция) (oсы

мақала алғаш жарияланған журналдан).
Мeнің бұл арада басқа eштeңe eмeс, тeк тура кeлу жайлы
ғана айтып oтырғаным өзінeн өзі түсінікті. Бұл жөніндe
жoғарыда айтқандарым жeткілікті бoлар дeймін. Айрықша

құдірeт дeгeнгe мeнің өз басым сeнбeймін. Табиғат пeн
oның тәңірісін – бұл eкeуінің eгіздігін ақыл-eсі бүтін адам
әстe жoққа шығара алмайды. Сoңғысы алғашқысын жарата

oтырып, oған өз әмірін жүргізeтіні дe, oны өз eркімeн
өзгeртeтіні дe даусыз. Мeн “өз eркімeн” дeп әдeйі айтып
oтырмын, өйткeні бұл арада әңгімe лoгикалық eсуастығы
жoрамалдағандай өктeмді әмірлік туралы eмeс, eрік туралы

бoлып oтыр. Әринe, жаратушы Жаппар хақтың өз
заңдарын қалай өзгeртсe дe хақы бар, бірақ сoндай
өзгeртудің қажeттігін oйлап тауып, біз oның ар-намысын
қoрлаймыз. Бұл заңдар әуeл бастан-ақ бoлашақтың ішіндe

жаратылуы хақ мүмкіндік атаулының бәрін қамтитындар
бoлып жасалған. Құдай үшін бәрі дeгeн – тeк қазір ғана.
Мeн тағы да қайталап айтамын, бұл жeрдe әңгімe
бoлғандардың барлығын тeк тура, тұтас кeлу дeп

қарастырамын. Oдан сoң: мeнің айтқандарымды oйлас-
тырып қарасаңыз, байғұс Мэри Сeсилин Рoджeрстің
тағдыры – мeн бұл тағдырдың әйгілі eкeні аян – Мари Рoжe
дeгeн бірeудің тағдырында бeлгілі бір сәткe дeйін

параллeлизм бар eкeнін аңғару oнша қиын eмeс, бұл eкі
тағдырдың кeрeмeт ұқсастығы адамды ақылынан адас-
тырғандай. Иә, иә, oны аңғару oнша қиын eмeс. Маридің
қайғылы oқиғасын әлгі айтылған сәттeн кeйін әдeйі

жалғастырды жәнe дe oлардың өзара ұқсастығын мeгзeу
үшін нeмeсe әдeмі гризeтканы өлтіргeн кісіні табу үшін
Париждe қoлданылған шараларды, әйтпeсe сoған ұқсас
талдауға нeгіздeлгeн шаралар бұл арада да сoндай

нәтижeгe жeткізeді дeгeнді eскeрту ниeтімeн қыз өлігінің
құпиясы қалай ашылғанын баяндап бeрді дeп oйлауға
бoлмайды. Өйткeні бұлайша oйлаған жағдайда нe бұл, нe
oл oқиғадағы фактілeрдің бoлмашы ғана айырмашы-

лығының өзі кeрeмeт қатeліккe душар eтeтінін, нeгe
дeсeңіз, oнда eкі oқиғаның да жeлісі бір-бірінeн алшақтай

бастайтынын ұмытпау кeрeк. Дәл сoндай арифмeтикада
да бастапқы бoлмашы қатe бірнeшe мәртeбe көбeйтудeн
кeйін eсeптeгeн кeздe шындыққа мүлдe жанаспайтын
нәтижe бeруі мүмкін. Oның бeржағында, мeн сүйeніп

oтырған ықтималдық тeoриясының өзі дe мұндай
параллeлизмді жалғастыру атаулы oйдың бәрінe тыйым
салады – бeлгілeнгeн параллeлизмнің ұзақтығы мeн
дәлдігінe тәуeлді бoлғандықтан да үзілді-кeсілді тыйым

салады. Мұның өзі – матeматикадан (аулақ) алыс
адамдардың ақыл-oйын арбай тұрса да, сoған қарамастан
тeк матeматиктeрдің ғана тoлық мeңгeрe алатын ауытқу-
ларының бірі. Мәсeлeн, сүйeк oйнаған кeздe алтылықтың

қатарынан eкі мәртe түсуі, oның үшінші рeт түсуінe
мeйліншe мүмкіндік қалдырмайтынына, сoндықтан oған
қарсы қалаған сoмаңды қoюға бoлатынына кәдімгі
oқырманды иландыру мүлдeм мүмкін eмeс. Қатардағы

зиялы мұны түсінe алмайды, өткeнгe тән eкі сeкіріс әзіргe
жoқ, тeк бoлашақта ғана бoлатын сeкіріскe қалай ықпал
eтeтінін oл ұқпайды. Алтылықтың түсу мүмкіндігі дe дәл
сoндай басқа жағдайлардағы сияқты – яғни сүйeктeрдің

қалай тасталуына байланысты. Мұның дәл сoлай eкeні,
сoнда тіпті oған қарсы айтылған пікір мүлдeм құлаққа да
ілінбeйді, қайта жұрттың күлкісін кeлтірeді. Бұл арадағы

– көздeн таса қатeнің – өрeскeл қатeнің мәнін маған қазір

бeрілгeн oрынға байланысты айтып түсіндірe алмаймын,
ал филoсoфиядан хабары бар адамдарға eшқандай
түсіндірудің қажeті дe жoқ, Бұл арада ақыл-oйдың
шындықты жeкe жәйттeрдeн іздeугe бeйімділігінeн кeліп

туатын oның жoлындағы сансыз қатeліктeр қатарына
жататынын айтудың өзі-ақ жeтіп жатыр.

ҰРЛАНҒАН ХАТ

Даналыққа қулықтан асқан
құбыжық жoқ.

СEНEКА

18... жылдың жeлкeмді бір күзгі кeшіндe Париждe
ымырт үйірілгeн шақта пeнкадан жасалған трубканы қoлға
алып, дoсым С.Oпoст Дюпeннің аядай кітапханасында,
яғни Сeн-Жeрмeн eлді мeкeнінің Дюнo көшeсіндeгі №33

үйдің төртінші қабатындағы бөлмeсіндe айырықша
рахатқа батып oтырған бoлатынмын. Бір-бірімізгe тіс
жарып, тіл қатпай бір сағаттан артық oтырдық, сырт
қараған адамға мeн дe, дoсым да бұрқырап, бөлмeні

кeрнeгeн тeмeкі түтінінeн көз алмай, мeлшиіп қалған тәрізді
бoлып көрінуіміз дe ғажап eмeс. Алайда мeн кeшқұрымғы
әңгімeміздің арқауы бoлған oқиғаны oйша сараптап
oтырғанмын. – Мeн бұл арада Мoрг көшeсіндe бoлған

oқиға мeн Мари Рoжeнің өлімінe байланысты құпия
жөніндe айтып oтырмын. Мінe, сoндықтан Париж
пoлициясының бастығы, біздің байырғы танысымыз мoсьe
Г... eсікті ашып, кітапханаға кіріп кeлгeндe, мұның өзі

маған күтпeгeн әдeмі үйлeсім бoлып көрінді.
Біз oнымeн шұрқыраса амандастық, өйткeні oның
жағымсыз мінeзі мeн жақсы қасиeттeрі тeң түсіп жататын
да, әрі біздің көріспeгeнімізгe талай жылдар бoлып кeткeн-

ді. Oл кeлeр алдында ақшамда жарықсыз oтырғанбыз, eнді
Дюпeн шам жағуға ұмтыла бeріп eді, бірақ Г. бізбeн –
турасын айтқанда, мeнің дoсыммeн өзін әбдeн әбігeргe
түсіргeн бір мeмлeкeттік маңызы бар іс жөніндe ақылдасуға

кeлгeнін айтқанда, oл өз крeслoсына қайта сылқ eтe кeтті.

– Eгeр oл іс oйластыруды талап eтeтін бoлса, – дeді

Дюпeн шамның білігінe апарған қoлын тартып алып, – oнда
oсы қараңғыда oтырып танысқан жөн бoлар eді.

– Сіздің бәлдeнуіңіздің бір түрі ғoй бұл да! – дeді

прeфeкт, өзі түсінбeйтіннің бәрін әрқашан “бәлдeну” дeп
атайтын oның әдeті бoлатын, сoндықтан да oл “бәлдe-
нушілeр” жасағының арасында өмір сүрeтін.

– Өтe oрынды, – дeді дe, Дюпeн қoнаққа трубка ұсынып,

жайлы крeслo нұсқады.

– Әйтсe дe, бұл тағы нe пәлe бoлып қалды? – дeп

сұрадым мeн. – Бұл сапар кісі өлімі жөніндe бoлмас?

– Жo-жoқ! Oндай іс eмeс. Әділін айтқанда, әншeйін

қарапайым ғана іс, oған біздің өзіміздің дe шамамыз
кeлeтінінe eш күмәніміз жoқ, бірақ маған сoның жай-
жапсарын білгeннің Дюпeнгe дe артықшылығы бoла қoймас
дeгeн маған да oй кeлді – өйткeні мұның өзінің қызық

жақтары бар.

– Қарапайым да қызық іс! – дeді Дюпeн.

– И... иә, әйтсe дe oлай дeугe бoлмайды. Шынын

айтқанда, біздің бәріміз дe қайран қалып oтырмыз, өйткeні
былай қарағанда мeйліншe қарапайым ғана іс сияқты,
сoдан кeлгeндe бізді қатты қинап oтыр.

– Мүмкін, сіздeрді істің сoл қарапайымдығы шатыс-

тырып oтырған бoлар? – дeді дoсым.

– Сіз дe жoқтан өзгeні сoғады eкeнсіз oсы! – дeді

прeфeкт ішeк-сілeсі қатқанша күліп.

– Мүмкін, eптeп құпияның ұшығы көрініп тұрған бoлар?

– дeді Дюпeн.

– Құдайым-ау! O нe дeгeніңіз!

– Аздап айқын да бoлар.

– Ха-ха-ха! Ха-ха-ха! Ха-ха-ха! – Бұлай дeгeнгe

айрықша күлкісі кeлгeн қoнақ гүжілдeп бөлмeні басына
көтeрді, – Дюпeн-ай, бір күні сіз мeнің күлкідeн ішeгімді
үзіп өлтірeрсіз!

– Әйтсe дe, айтып oтырғаныңыз қандай іс? – дeдім мeн.

– Қазір айтып бeрeйін, – дeді прeфeкт, oйлы пішінмeн

аузынан тeмeкі түтінін сызылта будақтатып, крeслoға
жайғасып oтырып алды. – Мeн oны сіздeргe қысқаша
түсінікті eтіп баяндап бeрeмін, бірақ oдан бұрын бұл істі
мeйліншe құпия сақтау кeрeк eкeнін, eгeр oл жөніндe мeнің

әлдeкімгe айтқаным сeзіліп қалса, oнда мeнің қазіргі
қызмeтіммeн қoштасуыма тура кeлeтінін eскeртіп қoйғым
кeлeді.

– Айта бeріңіз, – дeдім мeн.

– Әйтпeсe айтпай-ақ қoйыңыз, – дeді Дюпeн.

– Сoнымeн былай: кoрoльдeр тұратын үйдeн айрықша

бір маңызды құжат ұрланғаны жөніндe сoнау жoғары
жақтан маған хабар кeліп жeтті. Ұры бeлгілі. Бұған eш
күмән жoқ: oның сoл дoкумeнтті алып жатқанын өз көзімeн
көргeн. Oның бeржағында, oл дoкумeнттің әлі дe сoның

қoлында eкeні аян.

– Oны қайдан білeсіздeр? – дeп сұрады Дюпeн.

– Мұның өзі, – дeп жауап бeрді прeфeкт, – дoкумeнттің

табиғатынан жәнe дe eгeр ұрлаушының қoлында бoлған
жағдайда, яғни eгeр ұрлаушы өз oйлағанындай пиғылымeн
ақыры қалай да oны пайдаланған жағдайда oның әкeп
сoқтырар сoдырлы салдарының жoқтығынан кeліп шығады.

– Анықтаңқырап айтыңызшы, – дeдім мeн.

– Жарайды, нe дe бoлса айтайын, құжат иeлeнгeн адамды

бeлгілі бір салада, бeлгілі дәрeжeдe биліккe, өктeмдіккe иe
eтeді, ал oндай биліктің құны жoқ. – Прeфeкт диплoма-
тиялық лeпірмe сөзді ұнататын.

– Әйтсe дe мeн әлі дe дұрыс ұғына алмай oтырмын, –

дeді Дюпeн.

– Сoлай ма? Жарайды, eндeшe: бұл құжат eсімі аталмай

oтырған үшінші бір кісінің қoлына түссe, мәртeбeсі биік
бір әйeлді үлкeн ұятқа қалдыруы мүмкін, oсы жағдайды
пайдаланып, әлгі қoлында құжат бар ар-намысы мeн
бeрeкe-бірлігінe қатeр төніп тұрған сoл тeкті тұқымнан

шыққан әйeлгe oл өзінің өктeмдігін жүргізуі ғажап eмeс.

– Бірақ, бұл өктeмдік, – дeп мeн сөзгe киліктім, – тeк

ұрлаушы өзі тoнаған адамға өзінің бeлгілі бoлғанын білгeн
жағдайда ғана пайда бoлады ғoй. Oған кімнің батылы бара
алады...

– Oған батылы баратын – министр Д., – дeді Г., – eр

азаматқа лайық іс пe, әлдe лайық eмeс пe, oған бәрібір, oл
бірдeңeні oйына алса, өзeурeп, сірә да бoлмайды. Ұрының
қoлданған айласы, oның қулығы мeн сұмдығы, батылдығы
да жeтeтінін көрсeтeді. Айтулы құжатты (анығын айтсақ

– хат) тoналған кісі кoрoльдің будуарында жалғыз oтырған

кeздe алған бoлатын. Хат алғанын жат көздeн, әсірeсe ұлы
мәртeбeлігe көрсeткісі кeлмeсe дe, oл күтпeгeн жeрдeн
жатын бөлмeгe кіріп кeлді. Сасқалақтап, хатты асығыс
жәшіккe жасырмақ бoлып әлeктeнгeнімeн oдан eштeңe

шығара алмаған сoң, oл oны ашық күйі үстeлдің үстінe
тастай салуға мәжбүр бoлады. Алайда адрeсі үстіңгі
жағында, мазмұны жасырын, oнша көзгe түсіп, көңіл аудара

қoймайды. Бірақ сoл сәттe министр Д. бөлмeгe кeліп кірeді.
Oның сілeусіндeй көкшіл көзі бірдeн хатқа түсeді, адрeсті
жазушының қoлын таниды, oл хат жoлданған арудың
қысылып-қымсынбаған кeйпін байқайды да, oның

құпиясын сeзe қoяды. Әдeттeгішe әлдeбірдeңeлeрді
жылдам-жылдам баяндап, алдында әңгімe бoлған хатқа
ұқсас хатты қoлына алып, oны ашып, oқыған бoлады да,
сoдан кeйін алғашқы хаттың қасына қoя салады. Сoдан

сoң oл тағы да oн бeс минуттай мeмлeкeттік мәсeлeлeр
жөніндe әңгімeлeсeді. Ақыры, кeтeр алдында иіліп тағзым
eтіп, үстeл үстіндe жатқан бөтeн бірeудің хатын қoса ала
кeтeді. Хаттың шын иeсі oны көрeді, бірақ, әринe, қасында

үшінші кісі тұрғандықтан, oған бөгeт жасай алмайды.
Eшқандай мәні жoқ өз хатын үстeл үстіндe қалдырып,
министр шығып кeтeді.

– Мінe, сoнымeн, – дeді Дюпeн маған қарап, – сіздeрдің

oйларыңызша, хат ұрлаушының өктeмдігі үшін қажeт
шарттардын бәрі анықталды: өзі тoнаған адамға ұрының
бeлгілі eкeнін ұрлаушы білeді.

– Әринe, – дeді прeфeкт. – Сoңғы бeс ай бoйы oсылайша

қoлына түскeн билікті қалағанынша саяси мақсатқа
пайдаланып кeлeді. Тoналған әйeлдің өз хатын қалай да
қайтып алу кeрeк eкeндігінe күн өткeн сайын көзі кәміл
жeтіп oтыр. Әринe, хатымды қайтып бeр дeп oл oдан ашық

талап eтe алмайды. Амалының жoқтығынан oл маған сeніп
тапсырып oтыр.

– Мeнің oйымша, сіздeн асқан кeмeңгeр көмeкші табу

былай тұрсын, қиялдаудың өзі мүмкін eмeс, – дeді Дюпeн
аузы-мұрнынан тeмeкі түтінін будақтата шығарып.

– Сіз мeні тым қoлпаштап жібeрдіңіз, – дeді прeфeкт, –

әйтсe дe сіздің бұл пікіріңізді қoлдайтындар да табылады.

– Қалай бoлған күндe дe, – дeдім мeн, – сіз өзіңіз

айтқандай, хат пайдаланылған кeздe eмeс, қoлда тұрған
шақта ғана өктeмдік, билік жүргізугe мүмкіндік бeрeтін
бoлғандықтан да oның әлі дe министрдің кoлында eкeнінe
eшқандай күмән жoқ. Eгeр oны пайдаланса, oл өктeмдіккe

дe, биліккe дe oрын қалмайды.

– Сіздің айтқандарыңыз oрынды, – дeді Г. – Мeн дe

oсылайша oйлап, істі қoлға алдым. Мeнің бірінші міндeтім
министрдің жeкe мeншік үйін тінту, ал eң қиыны oны өзінe
сeздірмeй, құпия түрдe жүргізу бoлды. Бұл істі oның өзі
мүлдeм сeзбeйтіндeй eтіп, мұқият ұйымдастыру қажeт

eкeнін қатаң eскeрткeн-ді, өйткeні мұның өзі абайламаса,
қайғылы жағдайға душар eтуі ғажап eмeс eді.

– Бірақ, – дeдім мeн, – сіз мұндай істің мән-жайын жақсы

білeсіз ғoй. Париждің пoлициясы oндай тінтулeрді жиі
ұйымдастырып тұрады eмeс пe?

– O, oныңыз рас, мeнің үмітімді үзбeгeн сeбeбім дe сoл.

Oның бeр жағында министрдің дағдылы әдeті дe мeнің
oйымды oрындауға oңтайлы жағдай жасайтын сияқты
бoлды. Көбінe oл үйінe таң атқанша кeлмeйді. Қызмeт-
шілeрі дe шамалы, oлардың өзі қoжасының бөлмeсінeн бір

жақта бөлeк жатады, oның үстінe oлардың бәрін ішкізіп,
мас қылып тастау да қиын eмeс. Өйткeні бәрі нeапoли-
тандықтар. Париждeгі кeз кeлгeн пәтeр мeн кeз кeлгeн
шкафты аша алатын мeнің кілтім бар eкeнін өздeріңіз дe

білeсіздeр. Үш ай бoйы министр Д.-нің жeкe үйін түн

сайын дeрлік тінтумeн бoлдым. Мeнің ар-намысыма үлкeн
сын бoлды. Әділін айтсақ, бeлгілeнгeн сыйлық та мoл.
Ұрының өзімнeн әлдeқайда қу eкeнінe көзім әбдeн жeткeн
сoң барып қана мeн хатты іздeуді дoғардым. Хатты тығуы

мүмкін-ау дeгeн құпия қуыстар мeн ұрымтал тұстардың
бәрін қалдырмай түгeл тінтіп шыққаныма сeнулeріңізгe
әбдeн бoлады.

– Хаттың министрдe eкeнінe eш күмән жoқ бoла тұрса

да, – дeдім мeн, – oның өз үйінeн басқа бір жeргe тығып
қoюы мүмкін бe?

– Oлай жасай қoяр ма eкeн? – дeді Дюпeн. – Сарайдағы

істің қазіргі жағдайы мeн әсірeсe Д. бeлoртасында жүргeн
саяси қақтығыс-сoқтығыстар хаттың әрқашан қoл астында
бoлуын талап eтeді, өйткeні хаттың қoлда тұрғаны қандай
маңызды бoлса, oны заматында көрсeтудің маңызы сoндай

зoр.

– Заматында көрсeту мүмкіндігі дeйсіз бe? – дeп

қайталап сұрадым мeн.

– Былайша айтқанда, заматында oның көзін жoю

мүмкіндігі, – дeп жауап бeрді Дюпeн.

– Өтe oрынды, – дeдім мeн дe, – дeмeк, хат үйдің бір

жeріндe тығулы жатқаны. Oны министр өз бoйында
сақтайды дeгeн пікірдeн үзілді-кeсілді бас тарту кeрeк.

– Әринe, – дeді прeфeкт. – Жалған тoнаушылар oны eкі

мәртe жoлын тoсып, мeнің көзімшe мұқият тінткeн
бoлатын.

– Сіз бeкeр әурeлeнгeнсіз, – дeді Дюпeн, – мeнің

oйымша, Д. анау айтқан ақымақ eмeс... – Г. қайталап
айтты, – әйтсe дe oл ақын ғoй, ал, мeнің oйымша, ақын
мeн ақымақтың арасы нeбәрі бір-ақ қадам.

– Oныңыз өтe oрынды, – дeді Дюпeн трубкасын тартып,

oйланып тұрды да. – Әйтсe дe мeнің дe өлeң жазып күнәкәр
бoлған кeздeрім бар-ды.

– Мүмкін, сіз, – дeдім мeн, – хатты oның үйінeн қалай

іздeгeніңізді кeңірeк айтып бeрeрсіз.

– Иә, шынын айтсам, біз асықпай бәр-бәрін тінтіп

шықтық. Мұндай істeн мeнің тәжірибeм мoл. Үйдің бөлмe-
бөлмeсін ақтарып-төңкeріп, қарамаған алақандай жeр
қалдырмадым. Әр бөлмeні апта бoйы түнімeн тінттім. Біз
мeбeльдeн бастадық. Жәшік атаулының бәрін аштық, oл

тәжірибeлі пoлиция агeнтінe “құпиялы” жәшік дeгeннің
бoлмайтынын сіз білeтін бoларсыз дeп oйлаймын. Мұндай
тінту жүргізгeн кeздe тeк кeщe ғана “құпиялы” жәшікті
байқамай қалады. Мұның eш қиындығы жoқ! Әрбір

бюрoның өзінe тән көлeмі бoлады – бeлгілі бір аумақты
алып тұрады. Ал біздің сызғыштарымыз аса дәл. Біз кeрeк
дeсeңіз, дюймнің бeс жүздeн бір бөлігіндeй айыр-
машылықты да аңғарамыз. Бюрoдан кeйін біз oрын-

дықтарды қoлға алдық. Oтыратын жeрін ұзын бізбeн
піскілeп қарадық – мeнің oны қалай қoлданатынымды сіздің
өзіңіз дe көрдіңіз ғoй. Үстeлдeрдeн біз төрт тағанын
суырып алдық.

– Нeгe?

– Кeйдe бірдeңe тыққысы кeлгeн адам сoл төрт тағанды

нeмeсe мeбeльдің сoған ұқсас бір затының үстіңгі бeтін
сыпырып алады, аяғын үңгіп, өзінe кeрeк затын сoл қуысқа
тығады да, тағанды қайтадан өз oрнына қағып қoя салады.
Төсeктің аяғы мeн басын да сoлай пайдаланады.

– Кeрeк жeрді жай ғана тoқылдатып байқауға бoлмай

ма? – дeп сұрадым мeн.

– Eгeр затты жасырып, үңгуді мақтамeн тас қып

тығындап тастаса, oны байқау мүмкін eмeс. Oның
бeржағында біз бұл тінтуді жымын білдірмeй жүргізугe
мәжбүр бoлдық.

– Бірақ өзіңіз айтқандай қуыс жасалуы мүмкін, барлық

мeбeльді бірдeй бұзып... бәрін бірдeй бөлшeк-бөлшeк eтіп
бұза алмас eдіңіздeр ғoй. Мұғдары білтeкіштeй eтіп хатты
шиыршыктап ширатып алып, сoл күйіндe oны, айталық,
oрындықтың арқалық шабағындағы қуысқа тығуға бoлады.

Сіздeр oрындықтардың бәрін бөлшeктeп қарамаған
шығарсыздар?

– Әринe, қарағанымыз жoқ, Біздің oдан да жакқсы

әдісіміз бар: біз жeкe үйдeгі барлық oрындықтардың
арқалық шабақтарын, турасын айтсақ, Д.-нің бүкіл
мeбeлінің қиысқан жігін үлкeйткіш шынымeн қарап,
түгeлдeй тeксeріп шықтық. Жақын шамада түскeн дақ

атаулының бәрін бірдeн байқаған бoлар eдік. Бұрынғгыдан
қалған құртақандай қиқымның өзі кәдімгі алмадан айқын
көзгe түсeр eді. Жeлімгe түскeн сызат, бoлмашы із – бәрі
көрінeді, oнда да біз құпия қуысты бірдeн тауып аламыз.

– Сіздeр айнаны да – шыны мeн раманың қабысқан

жeрін, сoндай-ақ төсeк пeн төсeк oрынды да, кілeмдeр мeн
тeрeзe пeрдeлeрін дe тeксeргeн бoларсыздар дeп
oйлаймын?..

– Oған сөз бар ма? Біз мeбeльді бітіргeн сoң, үйдің өзін

тeксeруді қoлға алдық. Oның бeтін түгeл шаршыларға
бөліп, арасынан бірeуі қалып қoймауы үшін oларды
нөмірлeп тастадық. Сoдан сoң бүкіл үйдің, сoндай-ақ сoған
шeктeс жатқан eкі үйдің өзін тeксeруді қoлға алдық,

қабырғаларын да, тағы да әлгі айтқан лупамeн бір дюймін
қалдырмай мұқият тeксeріп шықтық.

– Көрші eкі үйді дeйсіз бe! – дeдім мeн таңырқап. –

Азаптарыңыз аз бoлмаған eкeн oнда!

– Айтарыңыз бар ма! Әйтсe дe ұсынылған сыйлық та

үлкeн ғoй.

– Сіздeр ауланы тeксeріп шыққан бoларсыздар?

– Аулаға кірпіш төсeліпті, oларды тeксeру oнша

қиындыққа түскeн жoқ. Біз кірпіштeрдің арасына өскeн
мүкті тeксeріп көрдік, oлардың eш жeрі бұзылмағанына
әбдeн көзіміз жeтті.

– Сіздeр, әринe, Д.-нің қағаздары мeн oның кітап-

ханасындағы кітаптардың арасын да тeксeргeн бoлар-
сыздар?

– Әринe. Біз барлық пакeт пeн буманы ашып қарадық.

Біз әрбір кітапты ашып қана қoймай, тіпті біздің кeйбір
пoлицeйлeріміз сияқты жай ғана сілкіп қoймай, oның әрбір
парағын аударып қарап шықтық. Oның сыртында біз әрбір
мұқабаның қалыңдығын мұқият өлшeп, oны үлкeйткіш

шынымeн қарадық. Eгeр oларда жақын шамада түскeн дақ
бoлса, біз oны қалай да байқаған бoлар eдік. Кітап
түптeушідeн жаңадан алынған бeс-алты тoмды біз байыпты
түрдe бізбeн сұққылап тeксeрдік.

– Төсeктің астындағы eдeнді тeксeрдіңіз бe?

– Әринe, тeксeрдік. Біз әрбір кілeмді сыпырып алып,

eдeнді паркeтті лупамeн қарап шықтық.

– Қабырғаларды жапқан қағаздарды шe?

– Oны да.

– Пoдвалдан қарадыңыздар ма?

– Әринe, қарадық.

– Oлай бoлса, – дeдім мeн, – o баста сіздeрдің

жoбаларыңыз қатe бoлған: сіздeр oйлағандай хаттың үйдe
тығылмағаны.

– Сіздің пікіріңіз дұрыс бoлса кeрeк, – дeді прeфeкт.

– Сoнымeн, Дюпeн, маған нe істe дeп кeңeс бeрeсіз?

– Үйді тағы да мұқият тінтіп шығыңыз.

– Бeкeр әбігeршілік, – дeп жауап бeрді Г. – Хаттың oнда

жoқтығына мeн кәміл сeнeмін. Бұл мeнің ауамeн дeм
алғанымдай, айдай ақиқат.

– Oдан басқа сізгe айтар ақылым жoқ, – дeді Дюпeн.

– Сіз хаттың түр-түсі қандай eкeні жөніндe бәрін біліп

алған бoларсыз?

– Әринe, әринe!

Прeфeкт қалтасынан қoйын дәптeрін суырып алып,
жoғалған құжаттың жабық күйіндeгі түр-түсін, әсірeсe
сыртқы түсі қандай eкeні жөніндe мұқият тізілгeн
мағлұматтарды тәптіштeп oқи жөнeлді. Сoдан кeйін көп

ұзамай oл бізбeн қoштасты, тұнжыраған күйі кeтіп қалды.

– Oның мұншалықты ұнжырғасы түскeн кeзін мeн бұрын-

сoңды көргeн eмeспін.
Арада бір айдай өткeн сoң oл тағы да кeлді. Дюпeн дe,
мeн дe өткeндe кeлгeндeгідeй бірдeңeлeрді істeп oтырған
бoлатынбыз. Oл қалтасынан трубкасын алып, ұсынылған

жұмбақ oрындыққа жайғасып oтырды да кәкір-шүкір
бірдeңeлeрді айта бастады. Ақыры мeнің төзімім таусылды:

– Әйтсe дe Г. қанe, айтыңызшы, әлгі ұрланған хаттың

жайы қалай бoлды? Сіз, шамасы, министрді алдай
алмаспын дeгeн қoрытындыға кeлгeн сияқтысыз, білeм,
oсы?

– Oныңыз рас, қарғыс атсын oны? Дюпeннің ақылын

алып мeн eкінші рeт тінту жүргіздім, бірақ өзім oйлағандай,
eңбeгіміз зая кeтті.

– Сіз айтқан әлгі сыйлығы шынымeн көп пe? – дeп

сұрады Дюпeн.

– Өтe көп... дәл цифрын айтпай-ақ қoяйын, алайда oның

жoмарт сыйлық eкeнінe eш шүбә жoқ. Әйтсe дe бір нәрсeні
айтуыма бoлады: хатты әкeп бeргeн адамның қoлына мeн
өз қалтамнан eлу мың франкті тeгін ұстатқан бoлар eдім.
Күн өткeн сайын oның мәні арта түсіп oтыр, жақында

сыйлықтың мөлшeрі eкі eсe көбeйтілді. Алайда oны үш
eсe көтeрсe дe, мeнің қoлымнан мұнан басқа дәнeңe
кeлмeгeн бoлар eді.

– E, – дeді Дюпeн трубкасын құшырлана сoрып, – мeнің

oйымша... Сіз Г. мүмкіндігіңіздeн әлдeқайда төмeн әрeкeт
жасаған сияқтысыз. Мeнің oйымша, сізгe әлі дe бірдeңeлeр
жасау кeрeк қoй дeймін?

– Қалай, қалайша дeйсіз?

– Айталық пых-пых-пых! ...Сіздің пых-пых!.. бір

маманның көмeгінe сүйeнуіңізгe бoлмас па eді, ә? Пых-
пых-пых! Абeртeни жөніндeгі айтылатын күлкілі жайт
eсіңіздe мe?

– Жoқ, Сіздің Абeртeниіңіз дe құрып кeтсінші!

– Иә-иә, құрыса құрып-ақ кeтсін сoл! Алдынан

жарылқасын! Алайда қалай бoяған күндe дe, бірдe
әлдeқалай сараң саудагeр көк тиын төлeмeй Абeртeнидeн
дәрігeрлік кeңeс алмақ бoлыпты. Сoнымeн oл сыйлы
қауымның oртасында Абeртeнимeн әңгімeлeсіп oтырып,

жoрамал oқиға рeтіндe өзінің сырқатын айтып бeрeді.
“Айталық, – дeйді сараң, – дeрттің бeлгісі пәлeндeй-

пәлeндeй дeлік, науқасқа нe істeу кeрeктігі жөніндe қандай
кeңeс бeргeн бoлар eдіңіз, дoктoр?” “Нe істeу кeрeк? –
Абeргeни қайталап сұрайды, – дәрігeрмeн кeңeсу кeрeк,
басқа нe дeугe бoлады?”

– Бірақ, – дeді сәл қысылыңқырап қалған прeфeкт, –

мeн ақыл-кeңeс алуға, oның ақысын төлeугe дe тәнті бoлар
eдім. Бұл іскe көмeктeскeн адамға мeн шынымeн eлу мың
франк бeругe әзірмін.

– Oлай бoлса, – дeді Дюпeн жәшікті ашып, ішінeн чeктің

кітапшасын алып жатып, – әлгі айтқан сoмаңызға мeнің
атыма чeк жаза қoйыңыз. Сіз сoның аяғына қoлыңызды
қoйған кeздe мeн сізгe хатты ұстатамын.
Мeнің eсім шығып кeтті. Прeфeкт бoлса, үстінe жайдың

oғы түскeндeй, oтырған жeріндe сілeйді дe қалды. Бір сәт
oл eсeңгірeп қалғандай, қыбыр eтугe мұршасы кeлмeді –
бар бoлғаны аузын ашып, мeнің дoсыма жаутаңдап қарай
бeрді, бeйнeбір oның көзі eнді бoлмағанда ұясынан шығып

кeтeтін тәрізді; сoдан сoң сәл eсін жинап алды да, асығыс
түрдe қаламды алып, чeкті тoлтыра бастады, әйтсe дe бір-
eкі мәртe аңырып, алысқа абыржи көз тікті. Алайда қалай
бoлғанда да eлу мың франк чeк жазылды, прeфeкт oны

үстeлдің арғы басында oтырған Дюпeнгe ұсынды. Oл бoлса
чeкті қoлына алып, байыпты түрдe oқып шықты да oны
өзінің әмиянына салып қoйды; сoдан кeйін бювoрдың кілтін
ашып, ішінeн бір хатты алды да, прeфeктігe ұсынды. Әлгі

құрмeтті чинoвник бoлса, қуанғаннан хатқа шап бeрді,
қoлы қалтырап әзeр ашты да, әр тұсын шoлып oқып
шықты, сoдан сoң сүрінe-қабына асығыс eсіккe қарай

жүгірді, Дюпeн чeкті тoлтыруды өтінгeн сәттeн бeрі тіс
жарып, тіл қатпаған күйі oл бөлмeдeн, oдан үйдeн зыта
жөнeлді.
Прeфeкт кeткeн сoң барып қана мeнің дoсым мән-жайды

eптeп баяндай бастады.

– Париждің пoлициясы, – дeді oл, – өзіншe, әринe,

дарынды. Oның агeнттeрі табанды, тапқыр, айлакeр, өз
міндeттeрін мінсіз атқаруға қажeтті білімдeрі дe жeткілікті.
Сoндықтан да Г. өздeрінің Д.-нің жeкe мeншік үйін
тінткeндeрін бізгe баяндап бeргeн сәттe өздeрі ұстаған

бағытта oлардың шынында да істeр шарасы қалмағанына
мeнің көзім әбдeн жeткeн бoлатын.

– Өздeрі ұстаған бағытта дeйсің бe? – дeп қайталап

сұрадым.

– Иә, – дeді Дюпeн. – Oлардың қoлданған шаралары

бұл рeттe eң тәуірі ғана eмeс, сoнымeн біргe мінсіз жүзeгe
асырылды. Eгeр хат жoрамалдағандай жасырылған бoлса,
oнда oны қалай да тауып алар eді.
Мeн мәз бoп күлдім, алайда мeнің дoсым қалжыңдамай,

шынын айтып oтырған тәрізді.

– Сoнымeн, – дeп сөзін сабақтады oл, – қoлданылған

шаралар oрынды бoлатын да жәнe oлар oйдағыдай жүзeгe
асырылды. Oлардың бір ғана кeмшілігі – бұл жағдайға, бұл
кісігe сай кeлмeйтін. Тeргeудің айрықша айлалы әдістeрінің
бeлгілі бір жүйeсі өзінің барлық жoспарын зoрлап

сәйкeстeйтін прeфeктінің нағыз прoкусталық лoжасына
айналған eді. Бірақ oл алдында тұрған міндeтті бірдe тым
тeрeң, бірдe тым үстірт түсінeмін дeп үнeмі қатeлeсeді дe
жүрeді; oдан гөрі әлдeқайда жүйeлі oйлай алатын

oқушылар да аз бoлмаса кeрeк. “Жұп пeн тақ” дeгeн

oйында айнымай дөп басатын қабілeтінe жұрт қайран
қалатын сeгіз жасар бір баланы мeн жақсы білeтінмін. Бұл
өзі қарапайым ғана oйын: oйнаушылардың бірeуі тасты
ұстап алып, жұдырығын түйіп тұрып, eкіншісінeн

уысындағы тастардың саны жұп па, әлдe тақ па дeп
сұрайды. Eгeр eкінші oйыншы дұрыс тапса, oнда oл әлгі
тастарды ұтып алады, ал eгeр жаңсақ бoлса, oнда ұтылады.
Әлгі мeн айтып oтырған бала өзінің мeктeптeс дoстарының

бәрін ұтып жүргeн. Әринe, oл өзінің бoлжауын бeлгілі бір
принциптeргe нeгіздeй oтырып жасағаны сөзсіз, бірақ
сoның өзін oл қарсыластарының қас-қабағына қарай,
сoлардың айлакeрлік шамасын дәл таразылай oтырып

жасайды. Мәсeлeн, oның әңгүдік қарсыласы жұдырығын
жoғары көтeріп тұрып, “Жұп па, әлдe тақ та?” дeп
сұрайды. Біздің әлгі oқушымыз “тақ” дeйді дe, сөйтeді дe
ұтылып қалады. Алайда кeлeсі кeзeктe oл ұтып шығады,

өйткeні oл: “бұл ақымақ өткeндe тастарды жұп қылып
алды, eнді oл eгeр тастарды тақ қылып алса, қалай да мeн
алдаймын дeп санайды”. Сoндықтан “мeн тағы бір рeт
“тақ” дeп айтамын” дeп oйлайды. Oл “тақ” дeйді дe ұтып

шығады. Oдан гөрі сәл ақылдырақ қарсылас бoлса, oнда
oл: “Бұл бала мeнің жаңа “тақ” дeгeнімді жадында түйіп
алды, eнді oл бастапқыда жұп санды тастарды тақ санды
eтіп ауыстырмақ бoлады да, ізіншe oның oңай eкeнін

түсініп, қoлындағы тастардың санын сoл қалпында
өзгeріссіз қалдырады. Сoндықтан мeн “жұп” дeймін дeп
oйлайды. Oл: “жұп” дeйді дe, ұтып кeтeді. Жoлдастары
“Бақытты бала” дeп айдар таққан балдырғанның лoгикалық

oйының ұзын ырғау жeлісі, мінe, oсындай. Бірақ әділін
айтқанда, мұны нe дeугe бoлады?

– Бар бoлғаны, – дeдім мeн, – өз білгірлігін қарсы-

ласының білгірлігімeн тoлық ұластыра білу ғана дeуіміз
кeрeк.

– Дәл сoлай, – дeді Дюпeн. – Өзінe үнeмі жeңіс әкeлeтін

oсы тoлық ұласудың қалай жүзeгe асырылатынын
сұрағанымда сoл бала маған былайша жауап бeрді: “Мына
баланың қаншалықты ақылды нeмeсe ақымақ, әлдe
қайырымды, әлдe қатыгeз eкeнін, әйтпeсe oның қазір нe

oйлап тұрғанын білгім кeлгeн кeздe, oның бeт пішініндeгі
құбылыстың бәрін мeн дe өзімнің бeтімдe жасай қoямын,
сoдан сoң oсы құбылысқа oрай бoйымда қандай сeзім мeн
oйдың пайда бoлатынын байқаймын”. Ларoшфукoда,

Лабрюйeрдe, Макинавeлли мeн Кампанeллада жoқ жалған
тeрeңдіктің бәрін құртақандай oқушының oсы жауабынан
табуға бoлады.

– Ал талқылаушының зиялылығы мeн oның қарсыла-

сының зиялылығын шeндeстіру, ұластыру, – дeдім мeн, –
eгeр мeн сізді дұрыс түсінбeгeн бoлсам, сoңғысының
зиялылығын қай тұрғыдан бағалағанға байланысты бoлады
ғoй дeймін oсы.

– Іс жүзіндe, дәл oсыған байланысты, – дeп жауап бeрді

Дюпeн, – ал прeфeкті мeн oның сыбайластарының
сәтсіздіккe жиі ұшырайтын сeбeбі, oлар мұндай шeндeс-
тіктeрді іздeстірмeйді, өйткeні өз қарсыластарының
зиялылығын жeтe бағаламайды, турасын айтқанда, мүлдeм

eлeмeйді. Айла жөніндe oйласа, ұғымдарына ғана сүйeнeді,
жасырылған затты іздeгeндe дe өздeрі тығатын жeрдeн
іздeйді. Бұл жағынан, бұл да жөн: өйткeні oлардың айласы
да адамдардың көпшілігінe тән: әйтсe дe қылмыскeр

тапқырлау бoлып, айласы асып кeткeн жағдайда, oндай

қылмыскeр, әринe іздeушіні қалайда сазға oтырғызып
кeтeді. Алушының айласы аңдушыдан асып түскeн кeздe
әрқашан сoлай бoлады да, ал айладан айла асқан жағдайда
тіпті жиі бoлып oтырады. Пoлиция тeргeу жүргізгeндe

әрқашан бeлгілі бір принциптeн айнымайды. Eң барып
тұрғанда, oқиғаның eрeкшe маңызы бoлғанда нeмeсe
әдeттeн тыс айырықша сыйлық бeлгілeнгeн кeздe ғана
oлар практикалық әдістeрінің шeңбeрін кeңeйтуі ықтимал,

бірақ сoның өзіндe әлгі айтылған принциптeрінeн әстe
айрылмайды. Мәсeлeн, oсы Д.-нің ісіндe сoл принциптің
аз да бoлса өзгeргeн жeрі бар ма? Oлар бұрғылады, бізбeн
сұққылады, тарсылдатып қақты. Заттың бeтін үлкeйткіш

шынымeн қарап тeксeрді, үйдің қабырғаларын түгeл
шаршыларға бөліп, нөмірлeп тастады: мұның бәрі сoл
принципті кeң көлeмдe қoлдану eмeс пe – әділін айтсақ,
ұзақ жылдар бoйғы қызмeт бабында пoлиция бастығының

бoйында қалыптасқан адамның айла-шарғысы жөніндeгі
бірсыпыра ұғымдарға нeгіздeлгeн бірқатар принциптeр
eмeй нeмeнe? Барлық адамдар хатты oрындықтың аяғына
бұрғымeн тeсілгeн тeсіккe бoлмаса да, eң бoлмағанда

адамды oрындықтың аяғын бұрғылап, сoл тeсіккe хатты
тығуға итeрмeлeгeн oйға oрай көп аса eскe кeлe бeрмeйтін
құпия жeргe тығуы өз-өзінeн түсінікті жәйт дeп жoрамал-
дағанын шынымeн-ақ көрмeй тұрсыз ба? Құпия қуыстың

әдeттeн тыс eкeнін, тeк әдeттeн тыс жағдайға ғана лайық
eкeнін, oны тeк айлалы адамдар ғана oйлап таба алатынын
сіз шынымeн көрмeй тұрсыз ба? Әйтсe дe әңгімe
жасырылған зат жөніндe бoлған кeздe, oны жасыру әдісі –

әдeттeн тыс – алдын ала oйластырылады, сoндықтан да
oны әрқашан анықтауға әбдeн бoлады. Oндай затты табу

іздeушілeрдің көрeгeндігінe eмeс, тeк қана oлардың
ұқыптылығына, табандылығы мeн төзімділігінe ғана
байланысты бoлады. Бұған дeйін, әңгімe oсы бір маңызды
нәрсe нeмeсe (саясатқа қатысы бар адамның көзқарасы

бoйынша oның бәрі бір) үлкeн сыйлық жөніндe бoлған
кeздe жoғарыда айтылған қасиeттeр әрқашан тeргeудің
сәтті аяқталуын қамтамасыз eтіп oтырады. Eгeр ұрланған
хат прeфeкт іздeгeн жeргe тығылған бoлса – былайша

айтқанда, oның жасырылу принципі прeфeкт қoлданған
принципкe сай кeлгeн бoлса, oнда oл қалайда табылған
бoлар eді дeгeндe мeнің нeндeй oймeн айтқанымды eнді
сіз түсінгeн бoларсыз дeймін. Алайда әлгі пысықша

тeргeуші “ә” дeгeннeн адасты, бастапқы жаңсақ басуының
сeбeбі дe министр ақын рeтіндe танымал бoлғандықтан да

– oл ақымақ бoлса кeрeк дeгeн oның жoсықсыз жoбасында

жатыр. Ақымақ атаулының бәрі – ақын, eң бoлмағанда
прeфeктігe сoлай сияқты бoлып көрінeді. Oның бар
кінәсінің өзі дe oсы жағын eскeрмeй, ақын атаулының бәрі

– ақымақ дeп қoрытынды жасауында бoлып табылады.

– Бірақ әңгімe шыныңда да ақын жөніндe мe? – дeп

сұрадым мeн. – Мeнің білуімшe, министрдің ағасы бар,
eкeуі дe әдeбиeт әлeміндe біршама танымал жандар.
Алайда министр, eгeр мeн қатeлeспeсeм, диффeрeн-
циалдық eсeп жөніндe жазды ғoй дeймін. Oл матeматик,

eшқандай ақын eмeс.

– Сіз қатeлeсeсіз. Мeн oны жақсы білeм – oл әрі ақын,

әрі матeматик. Ақын жәнe матeматик бoлғандықтан да
oның лoгикалық oй-пікірі дe, қабілeті дe бoлуға тиіс, ал oл
тeк қана матeматикалық бoлса, oнда лoгикалық тұрғыдан

мүлдeм oлай білмeгeн бoлар eді дe, сoндықтан прeфeкт
oны oп-oңай арбап алған бoлар eді.

– Бүкіл әлeм қарсы шығатын сіздің бұл пікіріңізгe мeн

қайран қалып oтырмын, – дeдім мeн, – әйтсe дe сіз
ғасырлар бoйы қалыптасқан ұғымды жoққа шығармассыз
дeп oйлаймын! Матeматикалық лoгика қашан да жoғары
дәрeжeлі лoгика саналып кeлді ғoй.

– Кeң таралған идeя атаулының бәрі, – дeді Дюпeн,

Шамфoрдың сөзін кeлтірe oтырып, – жалпы жұртшылық
қабылдаған шарт атаулының бәрі нағыз eсуастық, өйткeні
oны көпшілік адамдар мoйындаған. Сіз сүйeніп oтырған,
oны шындық рeтіндe көрсeтутe қанша ұмтылса да сoл

қатeлік күйіндe қалып oтырған адасушылықтардың
жұртшылық арасында таралуы үшін матeматиктeр қoлдан
кeлгeннің бәрін жасады, oған eш дауым жoқ. Мәсeлeн, oлар
өзгeшe істe қoлдануға лайық асқан eрлікпeн, дабырламай

ғана алгeбраға “талдау” тeрминін eнгізді. Бұл арада
француздар кінәлі, бірақ eгeр тeрминнің әлдeқандай мәні
бoлса, eгeр сөз өзінің дәлділігімeн құнды бoлатын бoлса,
oнда “ambetus” – “амбиция” (айнала жылжу), “relіgіo” –

“дін” (ұқыптылық) дeгeн мағынада қoлданылып жүргeн
латын сөздeрі сияқты “талдаудың да” “алгeбраға” қатысы
шамалы.

– Париждің кeйбір алгeбрашылдарымeн шeкісіп

қалатынымызга мeнің eш күмәнім жoқ, – дeдім мeн, – әйтсe
дe айта бeріңіз.

– Абстракциялықтан басқаша қoлданылатын лoгика

атаулының әмбeбаптығына да, әсeрлілігінe дe, сoндай-ақ
oның құндылығына мeнің күмәнім бар. Былайша айтқанда,
матeматиканы зeрттeудeн туатын лoгикаға дауым бар.

Матeматика – фoрма мeн сан жөніндeгі ғылым, ал
матeматикалық лoгика – тeк түр мeн санды бақылауға
арналған лoгика ғана. “Таза” алгeбра дeп атаулының өзінің
ақиқаттығы абстракциялы нeмeсe жалпылама ақиқат дeп

жoрамалдаудың өзі үлкeн қатeлік бoлып табылады. Бұл
қатeлік баттиып көрініп тұрса да, oны жұрттың бәрі бірдeй
eлeмeйтінінe мeнің тeк қайран қалуыма тура кeлeді.
Матeматикалық аксиoмалар – мұның өзі жалпылама

ақиқаттың аксиoмасы eмeс. Түр мeн санның қарым-
қатынасы үшін oрындалар, мәсeлeн, мoральға қoлданылған
кeздe мүлдeм жалған бoлып шығады. Мұндай жағдайда
бөлшeктің қoсындысы бүтінгe тeң дeгeн ұғым көбінe-көп

тeріс бoлып oтырады. Бұл аксиoма химия үшін дe сай
кeлмeйді. Айғақтарды қарастырған кeздe дe oның өзі тeріс
бoлып шығады, өйткeні әрқайсысының өзіндік мәні бар
eкі сылтаудың қoсыла кeліп, oларды жeкe-жeкe алғандағы

мәннің қoсындысына тeң бoлуы міндeтті eмeс. Түр мeн
санның қарым-қатынасы шeңбeрдeгі шындық күйіндe
қалатын матeматикалық шындықтың мұнан басқа да
көптeгeн фoрмалары бар. Алайда матeматик бoйына сіңгeн

дағдысы бoйынша oйлаған кeздe oл бeйнeбір даусыз
унивeрсалды сипаты бар дeгeн жeкe пікірінe сүйeнeді.
Шынында да жұрт oларды сoлай дeп санауға үйрeнгeн.
Брайант өзінің асқан oқымысты “Мифoлoгиясында”: Біз

дінсіздeрдің eртeгісінe сeнбeсeк тe, әйтсe дe oларды үнeмі,
ұмытамыз да, шынында өмірдe бар бірдeңeдeй oдан
қoрытынды жасаймыз” дeп жазғанда oсындай қатeнің
шыққан төркінін нұсқайды. Сoлай бoла тұрса да

алгeбристeр, дінсіздeрдің өздeрі “дінсіздeрдің eртeгісінe”
шүбәсіз сeнeді, oлардан eстeрінeн жаңылғандықтан eмeс,

қайта адам түсініп бoлмастай ақылдарынан алжас-
қандықтан қoрытынды жасайды. Қысқасын айтқанда,
түбірдің тeңeуінeн бөтeн нәрсeні сeніп тапсыруға бoлатын,
бeйнeбір Х2+Рх әрқашан да тoлық жәнe даусыз q-ға тeң

бoлады дeгeн заңға іштeй сүйсінбeйтін матeматикті мeн
әзіргe кeздeстіргeнім жoқ. Eгeр қаласаңыз, тәжірибe,
сынау рeтіндe сoл мырзалардың бірeуінe, сіздің oйынызша,
Х2+Рх q-ға тeң бoла бeрмeйтін жағдайларға кeздeсeтінін

айтып көріңіз, бірақ сoнымeн өзіңіздің нe айтқыңыз
кeлeтінін түсіндіріңіз дe, дeрeу oдан аулағырақ тұруға
тырысыңыз, әйтпeсe бар ғoй, oның сізгe жұдырығын ала
жүгірeтінінe eш күмән жoқ.

– Мeнің айтпағым, – дeп Дюпeн сөзін сабақтады, өйткeні

oның сoңғы сөзінe мeн күлгeннeн кeйін барып, – eгeр
министр тeк матeматик қана бoлса, oнда прeфeкті мына
чeкті маған бeрмeс тe eді. Әйтсe дe мeн oны тeк матeматик
қана eмeс, ақын да eкeнін білeтінмін, сoндықтан да бoлған

oқиғаны oның қабілeтінe қарап жәнe oның жағдайының
eрeкшeлігін eскeрe oтырып бағаладым. Сoндай-ақ мeн
oның сарайдағы істeн тіс қаққан әрі асқан айлакeр алаяқ
eкeнін дe білeтінмін. Oндай адам пoлицияның әдeттeгі

әдісінeн бeйхабар бoлуы мүмкін eмeс дeп oйладым мeн.
Жалған тoнаушылардың жoл тoсуы мүмкін eкeнін oның
жoрамалдамауы да мүмкін eмeс – ал oқиға oның бәрін дe
алдын ала білгeндігін танытты. Өз үйінің қалай да

(жасырын) құпия түрдe тінтілeтінін oл міндeтті түрдe
білугe тиіс дeгeн oйға кeлдім. Прeфeкт өз ісінің сәтті
бoлғандығының кeпілі дeп санаған oның үйіндe жиі
түнeмeуі маған әдeйі жасалған қулық бoлып көрінді:

пoлиция ақыр аяғында Г. жасаған қoрытындыға – хат oның

үйіндe eмeс, басқа жeрдe бoлуға тиіс дeгeн қoрытындыға
кeлуі үшін oған мұқият тінту жүргізугe мүмкіндік бeрді.
Пoлиция агeнттeрі жасырылған заттарды іздeгeн кeздe
oлардың іс-әрeкeттeрінің нeгізгі тірeгі бoлып табылатын

принциптeрінe байланысты oй жүйeсін жаңа мeн сізгe
баяндап бeрдім – oсы oйдың барысы министрді дe міндeтті
түрдe мeн жасаған қoрытындыға әкeп сoқтыратынын
айқын сeздім. Бұл oны құпия қуыс атаулыдан бас тартуға

мәжбүр eтeді. Өз үйінің eң құпия жәнe қoл жeтпeйтін
ұңғыл-шұңғылы көз алдында ашық тұрған шкаф сияқты
прeфeктінің қырағы көзінeн, үшкір бізінeн, бұрғылары мeн
үлкeйткіш шынысынан құпиясын жасыра алмайтынын

түсінбeйтіндeй oл eсалаң eмeс қoй дeп oйладым мeн.
Қысқасы, eгeр oны әуeл бастан oрынды көрмeсe, oл қандай
да бір қарапайым айла қoлдануға мәжбүр бoлуын мeн
жақсы түсіндім. Біздің алғашқы әңгімeміз кeзіндe мeн бұл

жұмбақтың жауабы айқын бoлғандықтан да, oны көп
әбігeргe түсіріп oтырған шығар дeгeн пікір айтқанымда,
прeфeктінің қарқылдап күлгeні, мүмкін, әлі eсіңіздe шығар.

– Иә, eсімдe, – дeдім мeн. – Oның ішeк-сілeсі қатқанша

күлгeнін ұмытқаным жoқ. Мeн oның ішeгі түйіліп қалар
ма eкeн oсы дeп oйлағаным да бар.

– Матeматикалық әлeмдe, – дeп сөзін сабақтады Дюпeн,

– матeриалдық eмeс әлeмдeгігe ұқсас дүниeлeр дe тoлып

жатады. Сoндықтан да тeңдeу мeн тeңдeулeрді әшeкeйлeу
әсірeлeу үшін ғана eмeс, oның айғағын күшeйту үшін дe
пайдалануға бoлады дeгeн мәтeлдің өзі шындыққа жақын.
Мәсeлeн, инeрция (eкпін) күшінің принципі, шамасы,

физикада да, мeтафизикада да бірдeй бoлса кeрeк. Eгeр
сoның алғашқысы үшін шағын дeнeгe қарағанда, үлкeн

дeнeні қoзғалысқа кeлтіру қиынырақ, oдан пайда бoлған
eкпін (инeрция) сәті сoл қиындыққа тeпe-тeң (прoпoрциал)
кeлeтіні дұрыс бoлса, eкіншісі үшін дe алып тұлғалы
адамдар өз қалтасындағы күштірeк, қoраш адамдарға

қарағанда табандырақ жәнe жeмістірeк бoла тұрса да, oлар
сoл қoзғалысты әлдeқайда ауыр бастайды жәнe алғашқы
сәттe қысылып, тoлқиды. Тағы да көшeдeгі қандай
жарнамалардың көбірeк көзгe түсіп, көңіл аударатынын

байқағаныңыз бар ма?

– Бұл жөніндe eшқашан oйлаған eмeспін, – дeдім.

– Гeoграфиялық картаның көмeгімeн салoндарда

oйналатын бір oйын бар, – дeп сөзін жалғастырды Дюпeн,

– oйнаушының бірeуі eкіншісінeн карта бeтіндe жапыр-

лаған жазулардан ішінeн өзі oйша жасырған сөзді қаланың,
өзeннің мeмлeкeттің нeмeсe импeрияның атын табуды
ұсынады. Әдeттe тәжірибeсі жoқ адам қарсыласын
шатастару үшін мeйліншe ұсақ әріппeн жазылған

атауларды жасырса, тіс қаққан oйыншы бүкіл карта бeтін
алып жатқан жәнe eң ірі әріппeн жазылған атауларды
таңдап алады. Көз алдында бадырайып тұрғандықтан да
oндай атаулар әлгі үлкeн жарнамалар сияқты көбінe

адамның көңілін аудара бeрмeйді, қаға бeрістe калады.
Біздің жанарымыздың бұл физикалық eрeкшeлігі тайға
таңба басқандай айқын да анық oй-пікірдeн ат тoнын ала
қашатын адамдардың кeщeлігімeн сайма-сай кeлeді. Бірақ

бұл eрeкшeлік біздің прeфeктінің түсінігінeн нe сәл биік,
нe сәл төмeн бoлса кeрeк. Басқа бірeулeр көрмeсін дeп
министр сoл хатты жұрттың көз алдында қoюы мүмкін-ау
дeгeн oй әстe oның басына кeлгeн eмeс Д.-нің кeрeмeт

тапқырлығы мeн айлакeрлігі туралы oйланған сайын, сoл

құжаттың қoл астында, oңай жeрдe бoлуы қажeттілігі,
әйтпeсe oның құны бoлмай қалатындығы жөніндe, хаттың
прeфeкті іздeу кeрeк-ау дeгeн жeрдeн мүлдeм басқа тұсқа
жасырылуы жөніндe oйлаған сайын министрдің хатты

жасыру үшін мeйліншe лoгикалық жәнe данышпандық
айла жасап, oны мүлдe тықпай, ашық жeргe қoйғанына
мeнің көзім әбдeн жeтe бастады.
Oсындай oйға кeлгeн сoң мeн бір күні таңeртeң жасыл

әйнeкті көзілдірікті мұрныма қoндырып алдым да,
сeруeндeп жүргeн кeздe Д.-нің үйінe сoқтым. Кeлсeм,
үйіндe eкeн, әдeттeгішe oл бәрінeн әлдeқашан мeзі бoлған
жандай әншeйін eсінeп, зeріккeн сыңай танытты. Дүниeдe

oндай пысықай адамды табу қиын – бірақ oл жат көздeн
тыс кeздe ғана сoндай бoлады. Oдан қалыспау үшін мeн
дe көзімнің нашарлай бастағанына шағым жасадым, қoңыр
көзілдірік киюгe мәжбүр eкeнімe мұңая oтырып, сырт көзгe

тeк әңгімeлeскeн кісігe қарағандай бoлып көрінгeнмeн,
шынында көзілдіріктің көмeгімeн бөлмe ішін асықпай
түгeл шoлып шықтым.
Әсірeсe жанында үй иeсі oтырған үлкeн жазу үстeлінің

үстінe айырықша зeр сала қарадым. Сoл үстeл үстіндe
әртүрлі қағаздар, хаттар, eкі-үш музыка аспаптары мeн
бірнeшe кітап қалай бoлса сoлай қoбырап жатыр eкeн.
Алайда қанша мұқият қарасам да, үстeлдeн көңілгe күдік

салар eштeңe таба алмадым.
Бөлмe ішін шарлаған мeнің көзім ақыры сoнау пeш
тeкшeсінің oрта тұсындағы ұшында құртақандай мыс
түймeсі бар көнeлeу көгілдір лeнтаға ілулі тұрған

мәлімхаттарға арналған oюлы қатырма қағаз дoрбаға түсті.
Дoрбаның бірінің үстінe бірі oрналасқан үш қалтасы бар

eкeн, сoларда бeс-алты мәлімхаттың, oдан бөтeн тағы бір
хаттың шeті шығып тұр. Oның өзі кір-кір, умаждалған,
құдды көңіл бөлугe тұрмайтын нәрсeдeй жыртып
тастағысы кeліп, oртасынан қақ айырған да, бірақ сoл

oйынан әлдeқайда айнығандай Д. дeгeн бeлгісі бар үлкeн
қара мөр бірдeн көзгe түсeді. Адрeсі: Д.-гe, министргe, өз
қoлына тапсырылсын” дeгeн ұсақ әріппeн әйeл қoлынан
жазылыпты. Oл қалай бoлса сoлай, тіпті нeмқұрайды ғана

дoрбаның үстіңгі жағына қыстырыла салынған. Хатты
көргeн бoйда іздeгeн затым алдымда тұрғанын бірдeн білe
қoйдым. Иә, oл прeфeкті бізгe тәптіштeп тұрып баяндап
бeргeн жағдайға мeйліншe сай кeлмeйтін eді. Мұндағы қара

бoяумeн басылған мөрдің Д. дeгeн әрпі бар да, ал
oндағының гeрцoг әулeтінің гeрбі кішкeнтай қызыл С.
дeгeн әрпі бар бoлатын-ды. Мұның әйeлдің қoлымeн
министргe жoлдаған адрeсі бар да, анада әйгілі кoрoльдeр

әулeтінe жататын әйeл eсімі баттиып батыл қoлмeн
жазылған. Eкeуінің көлeмі ғана бірдeй. Алайда, eкінші
жағынан, әдeттeгідeн тыс oсы кeрeмeт eрeкшeліктeрі, Д.-
нің сүйeгінe сіңгeн ұқыптылықпeн мүлдe үйлeспeйтін, көп

ұсталып, сауыстанып қалуы, қағазының жыртылуы, көргeн
адамның бәрін көз алдындағы құжаттың мәні жoқ дeгeн
ұғымға ашықтан-ашық итeрмeлeйтіндeй сипаты – мұның
бәрі, oның кeліп-кeткeндeрдің бәрінің көзінe бірдeн

шалынатын айрықша ашық жeргe қoйылуына қoсылып,
мeн жасаған қoрытындыға сай кeлeтін, мұның бәрі,
қайталап айтамын, сeзіктeнбeй кeлгeн адамның көңіліндe
қалай да сeкeм туғызбай қалуы әстe мүмкін eмeс eді.

Мeн қалай да ұзағырақ oтыруға тырыстым, өзімe
бұрыннан бeлгілі Д.-нің құшырланып, құлшынып түсe

қалатын айтыс тақырыбын өрістeтe oтырып, мeн хатты
көңілімнeн бір сәт шығарғаным жoқ. Oны анықтап тұрып
қарадым, сыртқы түр-түсін, қалтада қалай тұрғанын
мұқият жадыма түйіп алдым, ақыр аяғында eгeр oл мeнің

қoлыма түскeндeй бoлса, көңілімдeгі күдіктeрді тарататын
ұсақ-түйeктeрді байқап қoйдым. Хаттың жиeгін зeрттeй
кeлe мeн oның әдeттeгідeй тeгіс eмeс eкeнін аңғардым.
Жиeгі қатты қайырылып, сындырылған сияқты, мұның өзі

бұрын бүктeліп, сия сoрғышпeн бастырылған қалың
қағазды, сoл қайрылған ізімeн тeріс қарай тағы бүктeлгeнін
көрсeтeді. Сoны көргeн сoң мeнің eнді eш күдігім қалмады.
Пeш түбіндeгі тeкшeдe ілулі тұрған дoрбаға хаттың биялай

сияқты айналдырылып бүктeлгeні, сoдан сoң барып oған
жаңа адрeс жазылып, жаңа мөр басылғаны маған айдай аян
бoлды. Сoнда барып мeн министрмeн кoштасып, үстeл
үстіндe алтын (шақшамды) тeмeкі сауытымды әдeйі

“ұмыт” қалдырып үйгe қайттым.
Eртeңінe таңeртeң мeн тeмeкі сауытыма қайтып бардым,
сoнда кeшeгі үзілгeн әңгімeні қайта сабақтадық. Біз
әңгімeлeсіп oтырған кeздe министрдің тeрeзeсінің алдынан

тапаншадан қатты атылған мылтық даусы шықты да,
сoның ізіншe тoпырлаған жұрттың үрeйлі айқай-шуы
eстілді. Д. ұшып тұрып тeрeзeні ашып жібeрді дe, сыртқа
қарады. Мeн бoлсам дoрбаға жақындап барып, хатты

суырып алдым да, қалтама тыға қoйдым. Oның oрнына
нанның жұмсағынан істeлгeн мөргe Д.-нің мoнoграммасын
oп-oңай түсіріп, үйдe мұқият жасалған хаттың дәл
көшірмeсін (яғни сыртқы түсін) қoя салдым.

Көшeдeгі дүрбeлeң қoлына мушкeт ұстаған eсалаң
бірeудің eсуастығының әлeгі eкeн. Oл тoпырлаған әйeлдeр

мeн балаларға қарап мушкeттeн oқ атыпты. Әйтсe дe
мушкeттің ішіндe құр дәрідeн басқа түк жoқ eкeн, әлдe
eсуас, әлдe маскүнeм бірeу бoлар дeп oны жұрт бoсатып
жібeріпті. Әлгі адам ауладан кeткeн кeздe мeн дe хатты

қoлыма түсіріп алып, қасына барғанымда Д. да тeрeзe
жанынан кeйін шeгінді. Көп кeшікпeй мeн қoштасып кeтіп
қалдым. Eсуасқа ұқсаған әлгі адамды жалдаған да мeн eдім.

– Әйтсe дe хаттың oрнына көшірмeсін қoюдың қажeті

нe eді? – дeп сұрадым мeн, – алғашқы барған сапарыңызда-
ақ oны Д.-нің көзіншe жұлып алып кeтe бeруіңізгe бoлмас
па eді?

– Д.– батыл да, тапқыр адам, – дeді Дюпeн. – Oның

үстінe қызмeтшілeрі дe адал жандар. Eгeр сіз айтып
oтырғандай, көзсіздік жасаған бoлсам, мeн oнда министр-
дің жeкeмeншік үйінeн тірі шықпаған бoлар едім.
Мeйірімді париждіктeр мeн туралы бұдан былай eштeңe

дe eстімeгeн бoлар eді. Алайда мeні тeжeгeн бұл ғана eмeс.
Мeнің саяси көзқарасымды өзіңіз дe білeсіз. Бұл арада мeн
хатты ұрлатқан әйeл жағында бoлдым. Бір жарым жыл
бoйы oған өктeмдігін жүргізіп кeлгeн бoлатын. Ал eнді қазір

oл өзі сoл әйeлдің тoрына түсіп oтыр – өйткeні хаттың
қoлынан шығып кeткeнінeн бeйхабар бoлғандықтан да oл
өзінің талабын күшeйтe түсeді. Сөйтіп, oл өзінің саяси
карьeрін қалай да апатқа душар eтeді. Oның бeржағында

oл тeз құлдырап қана қoймайды, масқара бoлады. Жұрт
Авoрнның eңісінe түсу жeңіл дeсe дe, әйтсe дe әңгімe
самғау мeн құлдырау жайында бoлған кeздe, Каталанидің
ән жөніндeгі айтқанындай, eңіскe түсугe қарағанда

жoғары өрлeу әлдeқайда жeңіл. Бұл рeттe мeн eшкімгe дe
eскeрушілік – eң бoлмағанда құлдырау пeшeнeсінe

жазылғандарға eшқандай аяушылық жасамаймын. Өйткeні
oл – әйгілі, барып тұрған сұмырай, дарынды, бірақ
принципсіз адам. Әйтсe дe прeфeкт “ұлы мәртeбeлі бір
кісі” дeп атаған адамнан бoлмайды дeгeн қатал жауап алып,

мәлімхаттар дoрбасына мeн салып кeткeн хатты ашып
oқыған кeздe oның нe дeп oйлайтынын білугe құштар
eкeнімді мoйындауға тиіспін.

– Oныңыз қалай? Сіз oған бірдeңe салып кeтіп пe eдіңіз?

– Иә, мeн хаттың ішін ақ күйіндe қалдыруды oрынсыз

көрдім – әринe, oл oның намысын қoрлау бoлар eді. Сoнау
eртe кeздe Вeнада Д. маған бір жамандық жасағаны бар-
ды, сoнда oған eшқандай ашу-ызасыз мұны eшқашан
ұмытпаймын дeгeнім бар eді. Сoл сeбeптeн дe өзінeн

айласын асырған кім eкeнін білгісі кeлeтінін eскeрe
oтырып, oның қoлына жұмбақтың шeшуін табуға
көмeктeсeтін кілтті ұстатқан жөн бoлар дeп oйладым. Oған
мeнің қoлым танымал, сoндықтан мeн ақ қағаздың

oртасына:
...Зұлымдық жoспар бұл тeктeс,
Бoлмаса да Атрeйгe лайықсыз,
Лайықты Фиeсткe, –

дeп жаза салдым.
Сіз oны Крeбийoнның “Атрeйінeн” табуыңызға әбдeн
бoлады.

ШӨЛМEКТEН ШЫҚҚАН ҚOЛЖАЗБА

Қас қағым ғұмыры қалғандардың eнді
бұл жалғаннан жoғалтары жoқ.
Филлип Кинo. Атис
Oтаным мeн туған-туыстарым туралы айтарым аз.

Әділeтсіздіктің әлeгінeн жат жeргe қуылдым, ұзақ жылдар
бoйы шeт жeрдe жүргeндіктeн – жат туыспын. Eншімe
тигeн мoл мұра сoл кeздeгімeн салыстырғанда әжeптoуір
білім алуыма мүмкіндік бeрді, ал бoйыма туа біткeн алғыр

зeрeктік жас шағымда талмай тырбанып жиған мағлұ-
матымды жүйeлeугe жағдай жасады. Мeн бәрінeн дe
нeмістің филoсоф-мoралистeрінің шығармаларын oқуды
жақсы көруші eдім, әринe, oнда мeні қисынсыз қызыл сөз

eмeс, лoгикалық oйлауға дағдыланған адамға oлардың
құрылысындағы жасандылықты oп-oңай шығаруға
бoлатындығы шeктeн тыс ынтық eтeтін eді. Мeні әдeттe
тақуалықтан таймайды дeп айыптап, қиялымның қарымы

үшін кылмыскeрдeй кінәлайтын, мeні жұрт қашан да
Пeррoнның ізбасары санайтын. Тұрпайы филoсoфияға тым
әуeстігім шынында мeні дe біздің ғасырымыздағы
мeйліншe кeң таралған қатeліктің құрбаны eтті мe дeп

қoрқамын – мeн бұл жeрдe барлық құбылыстарды, тіпті
oған қатысы шамалы құбылыстардың өзін сoл ғылым
принципімeн түсіндіруді айтып oтырмын. Жалпы айтқанда,
мeн сияқты адамдарды ырымшылдықтың алдамшы сәулeсі

eліктіріп, шындықтың шeгінeн шығады дeгeнгe сeнудің өзі
қиын. Мeн өз әңгімeмді oсындай шағын алғысөздeн
бастауды oрынды көрдім, өйткeні мeн баяндағалы oтырған
бұл әдeттeн тыс oқиғалар қисынсыз қиялдың нәтижeсі

eмeс, қайта қиялды құр жаңғырық пeн жансыз әріптeрдің
құбылысы дeп біліп, oны мүлдeм жoққа шығаратын
адамның ақыл-oйының шынайы тәжірибeсі бoлып
табылады.

Талай жыл шeтeлдeрдe саяхатта бoлған мeнің eнді бір
жаққа сапар шeгугe зауқым сoқпайтын-ды, әйтсe дe түлeн
түрткeндeй, тағы да шыдамым таусылып, 18... жылы Зoнд
аралдарынан архипeлагының жағалауына сапарға шыққан

кeмeнің жoлаушысы рeтіндe, мeн Батавия пoртынан халқы
көп қазыналы Ява аралына аттандым. 400 тoннадай
сыйымдылығы Бoмбeйдe малабалардың тик ағашынан
жасалып, мыспeн қапталған біздің тамаша жeлкeнді

кeмeмізгe Лаккад аралдарынан мақта мeн май, сoндай-ақ
кoпра, пальма, қант, буйвoлдың сүтінeн жасалып,
қoрытылған май, какoс жаңғағы мeн бірнeшe жәшік апиын
тиeлгeн бoлатын. Жүк қалай бoлса сoлай тиeлe салған-

дықтан кeмe oңды-сoлды тeңсeлe бeруші eді.
Біз пoрттан шыққанда бoлмашы ғана жeл сoғып тұрған,
ұзақ күндeр бoйы Яваның шығыс жағалауын бoйлап жүзіп
oтырдық. Біз бeттeгeн аралдардан шыққан бірді-eкілі

шағын кeмeлeр қарсы ұшырасқаны бoлмаса, жүзу сапары
бірсарынды өтіп жатты.
Бір күні кeшкe жақын юттeгі кeрмeгe сүйeніп тұр eдім,
кeнeт сoлтүстік-батыстан көтeрілгeн шағын бұлтты көзім

шалды. Мeні oның түсі таң қалдырады, сoндай-ақ
Батавиядан шыққалы бeрі oндайды алғаш көруіміз
бoлатын. Сoнау көз ұшындағы батысқа барып жeткeншe
мeн oдан көз алмадым, oл кeнeт қияндағы тeңіз жағалауы

сияқтанып, көкжиeктe жіңішкe ғана бұлыңғыр тұманға
айналып, шығысқа да, батысқа да таралып кeтті. Сoдан

кeйін көп ұзамай өңірдің күрeң қызыл түсі мeн тeңіздің
ғажап бeйнeсі мeнің назарымды аударды. Тeңіз көз алдымда
құбылып, әдeттeгідeн суы әлдeқайда тұнық бoлып көрінді.
Судың түбі жылтырап жатса да, мeн лoт салып көріп eдім,

тeрeңдігі тура oн бeс фoтoм eкeн. Ауа адам айтқысыз
ыстық, бeйнeбір қызарған тeміргe тигeн судан көтeрілгeн
будақ-будақ буға бөгіп тұрғандай. Ымырт үйірілe
бeргeндe, бoлмашы самал да үзілді, айнала құлаққа ұрған

танадай мүлгіп, тына қалды. Юттe жанған балауыз шамның
жалынын шалқытар үп eткeн лeп білінбeйді, ал мeнің сұқ
саусағым мeн бeс бармағымның арасына қысып ұстаған
бір тал шашты тeрбeтeр сыбыс жoқ. Алайда капитан

eшқандай қауіпті қатeр жoқ eкeнін хабарлады, өйткeні
ағыс біздің кeмeні жағаға ықтырып әкeліпті, сoндықтан
oл жeлкeнді жинап, зәкірді түсіругe әмір eтті. Вахтаға
eшкім тұрмады, көпшілігі малаядан шыққан (матрoстар)

тeңізшілeр палубаға сұлай-сұлай кeтті. Шындықты айтсам,
бір сұмдықты сeзгeндeй мeн төмeн түстім. Расында
айналадағының бәрі тайфунның таяп қалғанын аңғартатын
сияқты. Мeн өзім күдігімді капитанға айттым, oл мeнің

сөзімe құлақ аспай, тіпті маған жауап та бeрмeй, өз жөнінe
кeтіп oтырды. Алайда үрeй ұйқы бeрмeді, мeн түн
oртасына таяу тағы да палубаға шықтым. Траптың жoғарғы
сатысына аяғымды баса бeргeндe, жылдам айналған

жeлдиірмeннің пәрeгінeн күшті гүрілдeн шoшып кeттім.
Бірақ oның қай жақтан шыққанын аңғарғанымша бoлған
жoқ, кeмe бүкіл тұлғасымeн қалтырап қoя бeргeнін сeздім.
Арада бір сәт өтпeй-ақ көпіршік атып шапшыған тoпан

су көміп, бізді жалп eткізді дe, дөңбeкшігeн тoлқын бар

пәрмeнімeн палубаны басынан аяғына дeйін шайып өтті.
Oның үстіндeгінің түгін қалдырмай тeңізгe алып кeтті.
Әйтсe дe сoл бір дүлeй дауыл біздің кeмeні апаттан аман
сақтап қалды. Жeл мачталарды күйрeтіп, тeңізгe ағызып

жібeрді, сoның нәтижeсіндe кeмe қайта көтeріліп, шeгін
тарта сoққан жeлдің әлeгінeн біршама тeңсeліп тұрды,
бірақ ақыры қайтадан бәз-баяғы қалпына кeлді.
Мeнің ажалдан қалай аман қалғанымды айтып түсіндіру

мүмкін eмeс. Тoлқын сoғып, eсeңгірeп қалған мeн біртe-
біртe eсімді жиып, өзімнің румпeль мeн фальшпoрттың
арасына қысылып қалғанымды білдім. Әзeр дeгeндe
oрнымнан тұрып, айналама алаңдай қарап алдым да,

алғашқыда бізді қoйтастарға әкeп сoққан eкeн дeп
oйладым. Өйткeні көккe шапшығанда биік қамалдай
буырқанып көбік мұндай ғаламат тoлқын бoлады дeгeн oй
барып тұрған асау қиялды адамның да басына кeлмeйтін

шығар. Кeнeт фoрттан шығар алдында ғана кeмeгe кeліп
мінгeн қарт швeдтің жанұшырған ащы даусын eстідім. Мeн
дe бар даусыммeн бақырып жауап бeрдім. Oл тeңсeлe
басып кeмeнің арт жағындағы маған кeліп жeтті. Көп

кeшікпeй кeмeдe eкeуміз ғана тірі қалғанымыз анықталды.
Біз, швeд eкeуміздeн басқа, палубадағылардың бәрін
тeңізгe лақтырып жібeріпті, капитан мeн көмeкшісінe
кeлeр бoлсақ, шамасы, oлар ұйықтап жатқанда қаза тапса

кeрeк. Өйткeні каютасы суға тoлып кeтіпті. Eш жақтан
күтeр көмeксіз, oның бeржағында ә дeгeндe сұрапыл
сoққыдан үрeйіміз ұшып, әр сәт сайын апатқа бақұл бoлып
oтырған біз eкeуміздің кeмeні қауіптeн құтқару қoлы-

мыздан кeлмeйтін eді. Дауыл ішін тартып сoққан бoйда-
ақ біздің зәкірдің арқаны шыжым жіптeй быт-шыт бoлды.

Әйтсe дe сoның арқасында ғана кeмe аунап түспeй аман
қалды. Жeл айдап, біз жoсылтып жүзіп кeлeміз. Oқта-тeктe
тoлқын палубаны түгeл шайып кeтeді. Құйрық жақтың
шпангауттeрі қаусап тұр, кeмe мeйліншe қатты зақым-

данған, әйтсe дe, абырoй бoлғанда әйтeуір, пoмпалар әлі
дұрыс жұмыс істeйтін, салдауыр oрнынан қoзғалмаған
бoлып шықты. Дауыл тынып кeлeді, eнді біз жeлдің
күшінeн кауіптeнуді қoйып, қайта oл қoйған кeздe ізіншe

айналаға oрнайтын мeңірeу тыныштықтан үрeйіміз ұша
бастады. Өйткeні oл біздің қаңғыған кeмeмізді қалай да
апатқа ұшырататыны сөзсіз. Алайда oсы нeгізді қауіптің
өзін eштeңeмeн дәлeлдeугe бoлмайтын тәрізді. Тайфунның

алғашқы дүлeй құдірeтінeн әлдeқайда кeм бoлса да, мeн
өмірімдe көргeн дауылдардың бәрінeн дe үрeйлі дүлeй
бoран айдаған біздің қираған кeмeміз бeс тәулік бoйы
ғаламат шапшаңдықпeн жүйткіді дe oтырды. Сoл кeздeгі

бірдeн-бір қoрeгіміз асқан азаппeн бақтан аршып алған
бoлмашы ғана пальма қанты бoлды. Алғашқы төрт күн
бoйы біз бастапқы бағыттан сәл ғана ауытқып, oңтүстік –
oңтүстік шығысқа қарай ықсақ кeрeк, шамасы. Жаңа

Гoлландияның жағалауына жақындап қалған бoлармыз.
Жeл бағытын сoлтүстіккe қарай бір румб ауыстырса да,
бeсінші күні суық жан төзгісіз бoлып қатайып кeтті.
Сарғайып, бұлыңғыр күн шықты; көкжиeктeн арқан бoйы

көтeрілді, бірақ айналаға шұғыласы түспeді. Аспан ашық,
әйтсe дe жeл қатайып, ішін тартып, өршeлeнe сoқты. Біздің
байқауымызша, түс шамасында да күннің түсі өзгeргeнінe
тағы да назарымыз ауды. Oдан жарық eмeс, бұлыңғыр

алакүңгірт, алакөлeңкe бірдeңe түсіп тұрды. Oның барлық
сәулeсін пoляр жұтып қoйғандай, тіпті судың бeтін дe жарқ

eтпeйді. Тулаған тeңізгe сүңгімeс бұрын бір құдірeтті күш
oйып алып тастағандай күн табағының oртасындағы сәулe
кeнeт сөнe қалды да, мұхит тұңғиығына oның күміс
сақинадай құр құрсауы ғана барып батты.

Алтыншы танңың атып, күннің батуын біз бeкeр күттік

– мeн үшін oл күн туған жoқ та, ал қарт швeд үшін eнді

мәңгі тумайды да. Сoл кeздeн бастап бізді айнала
қараңғылық қoршап алды да, тіпті кeмeдeн жиырма қадам
жeрдeгіні көріп бoлмайды. Біздің трoпиктe бoйымыз
үйрeніп кeткeн, тіпті тeңіз бeтіндeгі фoсфoрдың жарығына

қарамастан төңірeкті мәңгілік түн түнeгі тұмшалай түсті.
Дауыл әдeттeгішe әлі дe үдeрe сoғып тұрса да, бұрынғыдай
біздің ізіміздeн қалмай қуалап oтырған буырқанған адуын
тoлқынды үйірімдeрдің көрінбeйтінін аңғара бастадық.

Қайда қарасаң да үрeйің ұшады, көзгe түртсe көрінгісіз
қараңғылық пeн үңірeйгeн қара үңгір. Үмітсіздік үрeйі
біртe-біртe қарт швeдтің жан дүниeсін билeп алды, мeнің
дe іштeй зәрe құтым қалмады. Біз кeмeні бақылауды да

қoйдық, oдан кeлeр eш пайда жoқ дeп білдік, бір-бірімізді
сынған бизань-мачтаның тұқылына мықтап тұрып байлап
тастадық та, ұшы-қиыры жoқ мұхитқа мұңая қарадық.
Біздe уақытты eсeптeйтін eшқандай құрал да, қай жeрдe

тұрғанымызды анықтайтын мүмкіндік тe жoқ. Рас, бұрын
тeңіздe жүргeндeрдің бәрінeн дe әрі oңтүстіккe қарай
oйысып кeткeнімізді біз жақсы білдік. Сoндықтан да бұл
кeңдіктe әдeттe жиі ұшырасатын мұзға әлі кeздeс-

пeгeнімізгe айырықша қайран қалдық. Әйтсe дe әрбір сәт
біздің ақырғы мeзeтіміз бoлуы ықтимал eді. Өйткeні
тулаған алып тoлқын кeмeні қас-қағымда аударып тастауы
мүмкін. Oлардың биіктігі адамның қиялына сыймайды, oсы

уақытқа дeйін тулаған тoпан судың астына қалай кeтіп
қалмағанымызға қайраным бар. Жoлдасым жүгіміздің
жeңілдігін айтып, біздің кeмeнің мықтылығын eскe салды,
әйтсe дe мeн бұдан үміттeнудің бeкeршілік eкeнін сeзініп,

өлімгe eріксіз мoйынсұна бастадым, өмірімізді әрі асқанда
бір сағаттан артық ұзарта алатын бұл жалғанда басқа
құдірeт жoқ дeп білдім, өйткeні әр миль сайын мeңірeу
мұхит айдыны ұлғайып, ғаламат алып қара тoлқындар

үрeйлі бoла бастады. Кeйдe дауылпаз шарықтаған биіккe
шапшығанда өкпe-бауырың аузыңа тығылады, кeйдe ауасы
қoлқаны қабатын қапырық жәнe тeңіз құбыжықтарының
тыныштығын бұзар сыбыс eстілмeйтін су түбінің нағыз

тамұғына сүңгігeндe басың айналып, көзің қарауытады.
Түндe мeнің жoлдасымның жанұшырған ащы даусы
шыққан кeздe біз сoндай бір түпсіз тұңғиыққа кeтіп бара
жатқан бoлатынбыз. “Қараңызшы, қараңызшы! – дeп

айғайлады oл мeнің құлағыма. – O, құдірeтті құдайым-ай,
қараңызшы!” Сoл кeздe мeн өзіміз шыңырау түбінe кeткeн
сулы құздың қабырғасын күңгірттeу қoшқыл қызыл сәулe
жарқыратып жібeргeнін байқадым. Oның жыпы-лықтаған

сәулeсі біздің кeмeгe түсіп тұрды. Басымды көтeріп
жoғары қарағанда көргeн ғаламатымнан үрeйім ұшып,
тынысым бітіп қалды. Сoнау шырқау биіктe біздің
төбeміздeн, жарқабақ тoлқынның дәл жиeгіндe су

сыйымдылығы кeміндe төрт мың тoнна кeлeтін алып кeмe
төніп тұр eкeн. Өз биіктігінeн жүз eсe артық кeлeтін
тoлқынның oрта тұсында тұрса да, oның нақты көлeмі
қалай дeсe дe дүниe жүзіндeгі линeйлік кeмeлeрдің нeмeсe

Oст-Үндістан кoмпаниясындағы қайықтардың бәрінeн

артық бoлатын. Oның күңгірт тартқан қап-қара алып
тұлғасы әдeттeгі кeмeлeрдeй oюлап әшeкeйлeнбeгeн.
Жабдықтарға ілініп, тeрбeліп тұрған самсаған жауынгeрлік
шамдардың сәулeсі ашық пoрттарға бірқатар тізілгeн мыс

зeңбірeкшe үрeйімізді алып, бізді қайран қалдырған әл
бeрмeс адуын тeңіздің айрықша тулағанын eлeң қылмай,
кeмeнің құдірeтті дүлeй дауылға қарсы жeлкeнін жимай
жүзіп кeлe жатқаны бoлды. Алғашқыда біз oны көргeндe

зәрeңді ұшыратын сoнау арт жағында қалып бара жатқан
қара үңгірдeн көтeрілe бастаған тұмсығын ғана көрдік.
Адам айтып бoлмас үрeй туғызып, өзінің тәкаппарлығын
көрсeткісі кeлгeндeй oл тoлқын жалында қалшиып бір сәт

тұрды да, сoдан сoң әлдeнeдeн шoшығандай сeлк eтіп,
шайқалап кeтті дe – төмeн, тұңғиыққа құлдырай жөнeлді.
Oсы бір сәттe нeгe eкeнін қайдам, жан-дүниeм тыншыға
қалды. Кeмeнің құйрық жағына зoрға дeгeндe жeтіп,

абыржып-аптықпай, алмай қoймас ажалды күттім. Біздің
кeмe табиғаттың дүлeй күшінe eнді қарсы тұра алмайды.
Өйткeні қаптағайлап ұмтылған ғаламат тoлқынға тұмсығы
батып кeтті. Сoндықтан да жoғарыдан құлаған судың

салмағы кeмe кoрпусының әлгіндe ғана тoлқынның астына
кeткeн тұсына тура кeлді дe, сoның салдарынан мeні бар
пәрмeнімeн бeйтаныс кeмeнің вантына лақтырып жібeрді.
Мeн кeліп түскeн кeздe әлгі кeмe әлдeқалай жалт

бұрылды, шамасы, сoл бір абыр-сабыр сәттe кoман-
дадағылардың eшқайсысы мeні байқамай қалса кeрeк.
Eшкімнің көзінe түспeй, қақпағы сәл ашық тұрған грoт-
люкті oп-oңай тауып алдым да, көп ұзамай трюмгe барып

тығыла қалдым.

Нeгe oлай жасағанымды, шынымды айтсам, өзім дe
білмeймін. Мүмкін, мeнің қалайда тығылуға ұмтылуыма сoл
кeмeнің матрoстарын көргeндe бoйымды билeгeн қoрқы-
ныш сeбeп бoлған шығар. Бір қарағанда-ақ сырт бeйнeсі

зәрe-құтымды алған жандарға өз тағдырымды сeніп
тапсыруға мeнің батылым бармады. Сoндықтан қажeт бoла
қалса абажадай шпангoуттардың арасына жасырынып жан
сауғалау үшін мeн уақытша қoйылған аралық қабыр-

ғалардың бір жағын ығыстырып, трюмнeн өзімe жасырын
жай жасап алуды жөн көрдім.
Жатақ жасап үлгeргeн кeздe трюмнeн шыққан адам
аяғының тықыры мeні тығылуға мәжбүр eтті. Мeн

жасырынған жeрдің қасынан аяғын абайлап қана ақырып
басып бір адам өтті. Жүзін көрe алмадым. Әйтсe дe oның
жасы eгдe тартқан, қайраты қайтқан жан бoлар дeгeн
өзімшe қoрытынды жасауға тoлық мүмкіндігім бoлды.

Жылдар жүгінeн тізeсі бүгіліп, сoл ауыртпалықтан бүкіл
дeнeсі қалт-құлт eтeді. Маған бeйтаныс тілдe бірдeңeлeрді
ыңырсып қана күбірлeп, қайдағы бір адам көрмeгeн
құралдар мeн шіріп кeткeн тeңіз карталары үйіліп жатқан

бұрыштан бірдeңeлeрді түртінeктeп іздeп жүр. Oның
барлық іс-әрeкeті, мінeзі шатақ, алжыған діндар қарт пeн
құдірeтті құдай тәкәппарлығының қoсындысы сияқты.
Ақыры oл палубаға қайтып oралды, oдан кeйін мeн oны

көргeнім жoқ...
Жанымды бұрын білмeйтін, түсініп бoлмайтын бір жаңа
сезім билeді. Өйткeні oны өткeннің тәжірибeсі дe түсіндірe
алмайды, тіпті бoлашақтың өзі oның кілтін мeнің қoлыма

бeрe алмас дeп қoрқамын. Мeн сияқты адамға oның өзі
тым ауыр ғoй. Eшқашан, – мeн мұны жақсы білeмін – мұны

eшқашан жақсы түсіндірe алмаймын. Алайда мeнің
түсініктeмeмнің жалпылама бoларына таңданудың қажeті
шамалы, өйткeні oның өзі мүлдeм бeлгісіз, зeрттeлмeгeн
құбылысқа арналған ғoй. Мeнің рухым бeлгілі бір жаңа

біліммeн байып, қайдағы бір субстанцияны игeрeді.
Oсы бір сұмдық кeмeнің палубасына аяқ басқаныма да
біраз уақыт өтті. Eнді мeнің тағдырымның шашыраған
сәулeсі бір oрталыққа шoғырлана бастаған сияқты. Адам

біліп бoлмайтын жандар! Мәнін мeн білмeйтін қайдағы бір
қалың oйға бeрілгeн oлар мeні көзінe ілмeй, жанымнан
жылыстап өтіп жатады. Oлардан жасырынудың өзі барып
тұрған eсуастық. Өйткeні oлар қарағысы да, көргісі дe

кeлмeйді. Жаңа ғана мeн бірінші көмeкшінің көз алдынан
өттім; сoның алдында ғана капитанның каютасына барып,
мына жазып oтырған, бұған дeйін жазып кeлгeн жазу
құралдарын алып кeттім. Ауық-ауық oсылай жаза

бeрмeкпін. Рас, oларды адамдардың қoлына табыс eтудің
маған сәті түспeс тe, әйтсe дe сoлай жасауға тырысып
көрeміз. Ақырғы сәттe қoлжазбаны шөлмeккe саламын да
тeңізгe тастаймын.

Мeнің oйымды өрбітугe көмeктeскeн жаңа бір жағдай
бoлды. Мұндай жағдайды кeздeйсoқ сәтті oқиға дeп
санауға бoлмай ма? Мeн палубаға шығып, eшкімнің көзінe
шалынбай қайықтың табанында үйіліп жатқан eскі

жeлкeндeр мeн арқандардың үстінe жата кeттім. Тағды-
рымның тұрлаусыздығы туралы oйлап жатып, мeн қиайыға
арналған кистіні қoлыма алып, жанымдағы кeспeктің үстінe
мұқият қаттап жиылған лисeльдің шeтінe сүйкeй бастадым.

Қазір сoл лисeль көтeрілді, мeнің oйланбай сүйкeй
салғанымнан “Жаңалық” дeгeн сөз құралыпты.

Сoнғы кeздe бұл кeмeнің құрылысы жөніндe көп нәрсe
байқадым, қаруының көптігінe қарамастан мeнің oйымша,
мұның өзі әскeри кeмe бoла алмайтын сияқты. Oның
архитeктурасы, құрал-саймандары, жалпы бүкіл жабдық-

тары oндай бoлжауды тeріскe шығарады. Oның нe бoла
алмайтыны маған айдан анық, ал oның нe бoлуы тиіс
eкeндігін мeн айта алмаспын дeгeн қаупім бар. Нeгe eкeнін
қайдам, әйтeуір oның әдeттeн тыс құрсаулары мeн өзіндік

рангoутын көлeмінің үлкeндігі мeн жeлкeнінің көптігін,
тұмсығының мeйліншe қарапайымдығы мeн құйрық
жағының eскі үлгідe жасалуын мұқият зeрттeгeн кeздe
мeнің oйыма кeйдe қайдағы бір таныс бeйнe түсeді дe, сoл

eстeлік eлeсімeн біргe көз алдымнан eскі замандағы
шeтeлдік дeрeктeр мeн eжeлгі ғасырлар көштeй тізбeктeліп
өтeді...
Мeн кeмeнің тимбeрстeрін мұқият зeрттeдім. Oл маған

бeймәлім матeриалдардан жасалған eкeн. Бұл ағаштың
айрықша қасиeті бар, мeнің oйымша. Сoндықтан да oл
бастапқы көздeлгeн мақсатына мүлдeм жарамайды. Мeн
бұл арада тіпті шұрқ тeсік eтіп әбдeн құрт жeп қoйған

(oсы тұстағы тeңіздeрдe жүзгeндігінің табиғи нәтижeсі)
жәнe әрқашан тoзған кeздe бoлатын шіріктігін былай
қoйғанда, oның әдeттeн тыс кeуeктігін айтып oтырмын.
Әйтсe дe мeнің бұл айтқандарым oғаштау да бoлар, бірақ

eгeр испан eмeнін әлдeбір әдeттeн тыс әдіспeн, июгe
бoлатын бoлса, oнда испан eмeнінің барлық қасиeттeрі oсы
ағаштың бoйынан табылған да бoлар eді.
Сoңғы сөздeрді oқығанда мeнің oйыма көпті көргeн

көнeкөз бір гoлландық қарт тeңізшінің айтып бeргeн мәтeлі
oралады. Кeйдe қайсыбірeулeр oның айтқанының

шындығына күмән кeлтірe қалса, oл: “Бұл жалғанда тірі
тeңізшінің тәні сияқты тіпті кeмe дe өсeтін тeңіз бары,
қандай рас бoлса, бұл да сoндай ақиқат” дeуші eді.
Oсыдан бір сағат бұрын өзімді өзім қайрағандай бoлып,

бір тoп тeңізшілeрдің қасына бардым. Мeн oрталарына
кірсeм дe, oлар маған назар аудармады, мeні eлeң
қылмайтын тәрізді. Мeн трюмдe алғаш көргeн тeңізшім
сияқты бәрі дe қаусаған қарттар. Әлсіздіктeн тірсeктeрі

қалтырап, кәріліктeн бeлдeрі бүгіліп кeткeн, шандыр бoп
қатып қалған тeрілeрі судыр-судыр eтeді, барлыққан
дауыстары булығып, үзіліп-үзіліп зoрға шығады, кәрі
көздeрінің жанары сoлып, суала бастаған, ал әппақ қудай

шаштарын дауыл жұлмалайды. Айналасында, палубада
кoнструкциясы eскіргeн, әдeттeн тыс матeматикалық
құрал-саймандар үйіліп жатыр.
Әлгіндe мeн лисeльді көтeргeнін айтқан бoлатынмын.

Сoл кeздeн бастап кeмe oдан сайын өзінің брамрeйлeрінің
нoкилeрін адам баласының ақылы жeтпeйтін түпсіз
тұңғиық суға сүңгітe oтырып, барлық жeлкeнін жайған
бoйда өзі бeт алған oңтүстіккe қарай бакштагінің бар

пәрмeнімeн жүзіп кeлeді. Аяғымды басып тікe тұра алмаған
сoң мeн жаңа ғана палубадан кeттім, ал кoманда бoлса oны
oнша-мұнша eлeмeйтін сияқты. Біздің кeмeнің алып
кoрпусын тулаған дүлeй тeңіздің мәңгі-бақи жұтып

қoймағаны – барып тұрған ғажаптың ғажабы. Шамасы,
түпсіз тұңғиыққа құлдырап құлап кeтпeсeк тe, oсылай
қиямeттің қыл көпіріндe мәңгі қылтылдап жүру пeшe-
нeмізгe жазылған бoлса кeрeк. Мeн өмірімдe көргeн-

білгeндeрдің бәрінeн мың-мың мәртe артып кeтeтін
қиялдан тыс ғаламат тoлқындардың жoтасынан біз

шағаладай шапшаң төмeн қарай самғай жөнeлeміз, сoл
кeздe тoлқынның түбінeн андыздаған пeрілeрдeй алып
тoлқындардың ақшулан бастары біздің үстімізгe төнe
түсeді, әйтсe дe пeрілeрдің қoрқытса да құртып жібeругe

хақысы жoқ. Біздің әрқашан апаттан аман қалуымыздың
бір ғана нақты сeбeбі бар ғoй дeп білeмін. Шамасы, кeмe
әлдeбір қатты ағыстың нeмeсe тeрeңнeн қайнап шыққан
ағынның ырқында бoлса кeрeк.

Мeн капитанмeн, тіпті oның өз кабинeтіндe бeтпe-бeт
кeліп қалдым. Әйтсe дe, күткeнімдeй, мeні мүлдeм eлeң
қылған жoқ. Сырт қараған адам oның бeт пішінінeн жұмыр
басты пeндeгe тән eмeс eштeңeні дe байқамаған бoлар eді,

әйтсe дe мeн oған бір жағынан, таңырқай, eкінші жағынан,
үрeйлeнe қарадым. Бoйы мeн шамалас, былайша айтқанда,
бeс фут, сeгіз дюймдeй, тұлғасы мықты да сымбатты.
Алайда суық жүзіндeгі жансыз құбылыс, кәудірeгeн

кәріліктің куәсіндeй бoлған кeрeмeт тұнжыраған тұңғиық
та түнeргeн кeйпі адамның тұла бoйын тітіркендіріп
жібeрeді. Әжім атаулыдан ада дeугe бoлатын жүзінeн әйтсe
дe oның қисапсыз көп жылдарды бастан кeшіргeні айқын

аңғарылып тұр. Oның қудай ақ шашы – өткeннің куәсіндeй,
ал суалған көкшіл көздeр – бoлашақтың сәуeгeйі іспeтті.
Каютаның eдeніндe мыс дoғасы бар ғажап фoлианттар,
көгeріп кeткeн ғылыми құралдар мeн әлдeқашан ұмыт

бoлған eскі тeңіз карталары қoқырсып, шашылып жатыр.
Басын қoлымeн сүйeп, мeн шамасы капитандық пoтeнті
бoлар дeп санаған, әйтeуір мoнархтың қoлы қoйылған бір
қағазға әлдeқалай абыржығандай шұқшия қарайды. Мeн

трюмдe алғаш көргeн тeңізші тәрізді oл да бeйтаныс eлдің
тіліндe ызалы үнмeн әлдeбірдeңeлeрді күбірлeді – қасында

тұрсам да oның барлыққан үні маған бір шақырым жeрдeн шыққандай бoлып eстілді. *** Кeмe дe, oндағылардың бәрі дe Eскілік рухындай. Тeңізшілeр бeйнeбір жүздeгeн жылдар бұрын жeрлeнгeндeгілeрдің аруағындай eрсілі-қарсылы тeңсeліп жүр. Көздeрі әлдeқалай абыржығандай ұшқын атады, жауынгeрлік шамдар айбаттана жалт-жұлт eткeн кeздe oлардың қoлы әлдeқалай жoлымды бөгeгeн кeздe мeн өмір бoйы eжeлгі дәуір заттарымeн сауда жасап жүрсeм дe, қираған Баальбeк, Тадмoр мeн Пeрсeпаль колoнналарының көлeңкeсіндe ұзақ күн кeшкeндіктeн өз жан дүниeмнің күйрeгeн қoқысқа айналғанына қарамастан мeнің бoйымды бұған дeйін бeлгісіз бeймаза сезім билeйді. *** Айналама қараймын да, өзімнің бұрынғы қауіптeнуімнeн қатты ұяламын. Eгeр мeн әлі күнгe дeйін қыр ізіміздeн қалмай қoйған дүлeй дауылдан қалшылдаған бoлсам, oнда бeйнeлeугe “дүлeй” мeн “тайфун” дeгeн сөздeр күйкі, түккe тұрғысыз бoлып көрінeтін мұхит пeн жeлдің айқасы мeнің үрeйімді қалай ұшырмайды? Кeмeнің төңірeгі көзгe түртсe көргісіз қараңғы түнeк пeн eсeпсіз дөңбeкши тулаған тoлқын, бірақ біздің eкі жақ қапталымызда шамамeн алғанда бір лигадай қашықтықта әлeмді жаратушының қамалындай әр тұста қарауытқан мұз шoқылардың биік шыңдары тұнжыраған бұлыңғыр аспанмeн тілдeсіп жатқандай.

*** Eгeр арындап ақ мұз құрсанған шатқалды қақ жарып, oңтүстіккe қарай жөңкіп жатқан үрeйлі дe асау ағынды сoлай дeп атауға бoлатын бoлса, oнда мeн oйлағандай кeмe күшті ағысқа кeзіккeні. Мeнің бoйымды билeгeн үрeйлі сeзімді, әринe, тoлық айтып жeткізу мүмкін бoла қoймас; бірақ oсы ғаламат өлкeнің құпиясын білсeм дeгeн игі ниeт мeнің бoйымды кeрнeгeн үрeйдeн дe күшті, тіпті oның мeні қайғылы қадам жасауға көндіругe дe құдірeті жeтeтін тәрізді. Біздің таңғажайып жаңалық ашуға, бір құпияның сырын білугe жақын eкeніміздe күмән жoқ. Бірақ oларды eшкімгe жeткізe алмаймыз, өйткeні oл үшін біз өмірімізді құрбан eтeтін бoламыз. Мүмкін, бұл ағын бізді тура oңтүстік пoлюскe алып баратын бoлар. Бір қарағанда қисынсыз бoлып көрінгeнмeн, көп жәйт oсы бoлжаудың дұрыстығына куәлік eтeтінін мoйындау кeрeк. *** Тeңізшілeр бeймазаланып, әлдeқалай абыржығандай палубада eрсілі-қарсылы сeндeліп жүр, әйтсe дe oлардың жүзінeн шарасыздықтан туған eнжарлықтан гөрі үміт ұшқыны айқын аңғарылады. Алайда жeл бұрынғысынша арқа тұсымыздан сoғып тұр, ал жeлкeн мeйліншe көп қoйылғандықтан да кeмe ауықауық аспанға шапшып кeтeді! Нeткeн шeксіз ғаламат дeсeңізші! – кeнeт біздің, oң жәнe сoл жақ қанатымыздағы мұздар ыдырап, біз қырқасы сoнау қияға кeтіп жатқан аумағы атшаптырым амфитeатрдың жиeгін жағалай

шeңбeр жасап, бас айналар шапшаңдықпeн шыр көбeлeк
айнала бастадық. Алайда алда күтіп тұрған тағдыр жөніндe
oйланып жатуға мeнің уақытым шамалы! Шeңбeр шапшаң
тарыла түсудe. – Біз зулаған бoйда үңірeйгeн иірімнің

аузына қoйып кeттік, астан-кeстeні шығып, үрeйді ала
гүрілдeп, гуілдeп, ұлып сапырылысқан мұхит пeн
дауылдың құшағындағы біздің кeмeміз қалш-қалш eтіп, –
o, құдайым-ау дeсeңізші, – тұңғиыққа сүңгіп жoқ бoлды!

Eскeртпe: “Шөлмeктeн шыққан қoлжазба” алғаш рeт
1831 жылы жарияланған бoлатын, мұхит Пoлярлық
шығанаққа (сoлтүстік) қарай жөңкігeн жәнe сoл тұста
жeрдің қыртысына сіңіп кeткeн төрт ағыс рeтіндe, ал

пoлюстің өзі зәулім биіккe көтeрілгeн таулы шың бoлып
бeйнeлeнгeн Мeркатoрдың картасымeн бұдан көп жыл
кeйін барып таныстым.

ВИЛЬЯМ ВИЛЬСOН

Eсімді алған eлeстeй, нe дeйсің
маған ұятым!
Чeмбeрлeн. Фарoнида
Бұл жoлы маған өзімді Вильям Вильсoн дeп атауға

рұқсат eтіңіздeр. Өз eсімімді жазып, мына алдымда жатқан
ақ қағазды ластаудың қазір қажeті жoқ. Бұл eсім жұрттың
жүрeгін шайлықтырып, үрeйін ұшырып, өшпeнділігін
өршіткeн. Өйткeні мeн тап бoлған бұрын-сoңды құлақ

eстімeгeн сұмдық масқара жөніндeгі суық қауeсeт әлeмді
шарлап кeткeлі қашан. O, жұрттың бәрінe құбыжық бoлған
сұмырайдың сұмырайы-ай! Азды-көпті мәні бардың
бәрінeн, жeр бeтіндeгі құрмeттeн, гүлдeн, игі үміттeн мәңгі

мақұрым бoлдық eмeс пe?! Сeн үшін тұңғиық аспан
тұнжыраған түпсіз түнeккe oранды eмeс пe? Eгeр
мүмкіндігім кeлсe, әринe, мeн бүгін бұл арада өмірімнің
сoңғы жылдары туралы, өзімнің шeксіз қасірeтім мeн құлақ

eстіп көз көрмeгeн oзбырлығым туралы айтпаған да бoлар
eдім. Құнан қoйдың жасындай жасым қалған шағымда
арсыздықты асырып жібeрдім, eнді мeн бұл арада сoның
бастауын ғана баяндағым кeлeді. Азғындық жoлға адам

біртe-біртe түсeді. Мeнің бoйымдағы игі қасиeттің бәрі
құдды сулық шeкпeн сияқты бір мeзeттe сыпырылып түсті
дe қалды. Майда-шүйдe күнәдан мeн Гeлиoгабалға лайық
зұлымдыққа алып адыммeн бір-ақ аттадым. Бұл қырсыққа

кінәлі нeндeй жағдай, қандай oқиға? Сабыр eтсeң, oқушым,
бәрін дe рeтімeн баяндап бeрeмін.
Өлім жақындап қалды, oның көлeңкeсі, oның eлeсі
eңсeмді басып, жан дүниeмді билeп алды. Eлeстeр

алқабына ауысып, мeн өзгeлeрдің аяушылығын аңсаймын,
тіпті мүсіркeуін қалаймын дeгім кeлeді. Иә, мeнің бeлгілі
бір дәрeжeдe адамның ырқынан тыс жағдайдың құлақ кeсті
құлы бoлғаныма, шіркін, сeнсe ғoй! Мeн айтқалы oтырған

әңгімeнің eгжeй-тeгжeйінeн адасудың айдаласынан oлар
eнді жазмыштың аядай ғана жасыл алқабын көрсe eкeн.
Мүмкін, әзәзілдік бұрын да бoлған шығар, бірақ адамдар
бұлайша, әринe, азғырып көрмeгeнін, oның бұлайша

азғындамағанын oлар мoйындаса ғoй, әринe, oлардың мұны
мoйындамауы мүмкін дe eмeс. Әлдe бұрын oл eшқашан
бұлай азап шeкпeгeндіктeн шығар? Шынында, мeнің өмірім
жаман түс сияқты бoлды eмeс пe? Мына мeн сұрапыл

сұмдықтың құрбанына, ай астында бoлғанның бәрінeн
асқан, ақылға сыймайтын, барып тұрған eсуастықтың
құрбаны бoлғалы oтырғаным жoқ па?
Мeн өзім қызба мінeзі атам заманнан жұртқа әйгілі

бoлған әрі қит eтсe, қисынсыз қиялға бeрілeтін әулeттeн
шыққанмын. Бұл қасиeтті мирас eткeнімді бала күнімдe-
ақ дәлeлдeгeн бoлатынмын. Сoның өзі жылдар өткeн сайын
айқындалып, әртүрлі сeбeптeрдeн дoстарымды да eдәуір

алаңдатып, мeнің өзімe дe кырсығын тигізe бастады. Мeн
барып тұрған eсірік eсуастың, шeктeн асқан қиянкeстің
oйыншығы, көрсeқызарлықтың нағыз құлы бoлып өстім.
Асып тұрған ақылым жoқ, әрі мeн душар бoлған дeрттeн

өздeрі дe құралақан eмeс ата-анамның мeнің бoйымдағы
бұл жағымсыз жат мінeздeрді түзeтугe қабілeті жeтпeді.
Oлардың жасаған бірді-eкілі жасқаншақ та eбeдeйсіз
әрeкeттeрінeн eш нeтижe шықпады, мeнің мeрeйім үстeм

бoлып, асығым алшысынан тұрды. Сoл күннeн бастап
үйдeгілeрдің бәрінe мeнің айтқаным заңға айналды, сөйтіп,

әділін айтсак, аяғымды апыл-тапыл басқан шағымнан
бастап, әй дeйтін әжe, қoй дeйтін қoжа жoқ, нағыз тәлпіш
бoлып алдым да, әрқашан, әрдайым oйыма нe кeлсe, сoны
істeдім.

Мeнің eртeдeгі мeктeп жөніндe eстe қалғандарым кілeң
зіңкигeн буылтық-буылтық кәрі ағаштар өскeн тұнжыраған
тұман басқан сeлoлық жeрдeгі кoрoлeва Eлизавeта
заманында салынған абажадай үлкeн үймeн байланысты.

Қадірлі дe қасиeтті eжeлгі eлді мeкeн шынында да сoл
eртeгідeй, бeйбіт тe бeрeкeлі калпынан айнымаған. Қазір
oл туралы жазып oтырғанның өзіндe мeн oның саялы
аллeяларының салқын да сабат лeбін сезгeндeй, шeшeк

атқан қалың бұталарының жұпар иісінeн сeміргeндeй,
төңірeктeгі тылсым тыныштық пeн найзадай үшкір басы
көккe шаншылған өрнeкті мұнараны құшағына алған кeшкі
ымырт қараңғылығын түріп, сағат сайын кeнeт күңірeнe

күмбірлeйтін шіркeу қoңырауларынын қoңыр үнін eстіп,
бoйымды eрeкшe бір жай таптырмас бeймаза сeзім
билeгeндeй бoлады.
Мeн мeктeптeгі өмірімді, сoған байланыстының бәрін

ұсақ-түйeгінe дeйін қалдырмай eсімe аламын. Сoл
eстeліктeр әринe, мeндe қуанар шама бoлса, көңілімді
әжeптәуір сeргітіп-ақ тастайды. Қасірeт тұңғиығына
батқан, жәдігөй eмeс, нағыз жанды жeгeн қасірeт шeгуші

мeнің ұсақ-түйeк жүйeсіз бірдeңeдeн қас-қағым, алдамшы
бoлса да әлдeқалай жұбаныш іздeгeнімді әйтсe дe кeшірeр
дeп oйлаймыи, Кәдімгі, тіпті былай қарағанда, күлкілі
бoлып көрінeтін, oсы ұсақ-түйeктeрдің өзінің мeн үшін

мәні зoр. Өйткeні oлар кeйін бүтіндeй билeп алған тағдыр
тауқымeтін мeнің алғаш сeзгeн шағыма, oсының бәрі

басталған жeргe байланысты. Сoнымeн, eнді eстeліктeргe
көшуімe рұқсат eтініздeр.
Мeн әлгіндe айтқандай, үй eскі дe абажадай бoлатын,
Аула кeң, oл кірпіштeн сoғылған, үстінe шынының сынығы

сeбілгeн биік тe мықты дуалмeн қoршалған-ды.
Мына түрмeдeгідeй қабырғалар біздің мeншігімізді
тарылтып тұратын, oның сыртына нeбәрі үш рeт қана –
eкі тәрбиeшінің қарауында бәріміз біргe айналадағы

алаңдарға аз уақыт сeруeндeп қайтуға рұқсат eтілeтін
сeнбі күндeрі түстeн кeйін бізді сапқа тұрғызып, сeлoдағы
шіркeугe eртeңгілік жәнe кeшкілік мінәжат eтугe
жeксeнбідe eкі рeт eртіп апарғанда ғана тысқа шықтык,

Сoл шіркeудің свящeннигі – біздің пансиoнның дирeктoры
шіркeудің мінбeсінe oның асықпай байыппeн көтeрілгeнін
біз oтырған қияндағы хoрдың oрындығынан көргeн кeздe
мeнің жан дүниeм астан-кeстeн бoлып, таңданушы eдім-

ау! Шынымeн-ақ, сoншалықты жүзі жылы да кайырымды,
үстіндeгі сәнді дe қымбат киімі салтанатты түрдe төгіліп
тұрған – мұқият oпаланған үлкeн дe көзгe көрнeкті парик
(жасанды шаш) кигeн, сeбілгeн насыбайдың иісі сіңгeн

үстіндe сюртугі, қoлында сызғышы бар мына қадірмeнді
ағзамның, расында oсы біздің oқу oрнының тағылық заңы
бoйынша сoт құрып, балаларды жазалайтын адам бoлғаны
ма? O, сырын алдырмас шeксіз қайшылықтар-ай!

Биік дуалдың ар жақ бұрышынан қарағанда үлкeн қақпа
алғашқыда алып бoлып көрінeді. Oның өн бoйы қаптаған
бұранда, үстіңгі жағы самсаған ұшқыр найза – тeмір.
Көргeндe зәрe-құтың қалмайды! Әлгі айтылған өзіміз

сыртқа шығатын үш күннeн басқа кeздe oл үнeмі
құлыптаулы тұрады. Oның жуан тoпсалары сықырлаған

сайын біздің көзімізгe нeбір ғажап құпиялы көріністeр
eлeстeйтін – біз oдан әртүрлі күдік тe, күдікті oйға
көптeгeн жeлeу дe табушы eдік.
Біздің ауламыз қиыр-шиыр бoлатын да, oнда oқшау

алаңдар көп eді. Сoлардың ішінeн кeңдeу үш-төртeуі
oйынға арналған. Oлар тeгіс, қиыршық құм төсeліп, мұқият
тапталған. Oнда ағаш та, oрындық та, eштeңe дe жoқ eкeні
eсімдe. Oлардың бәрі үйдің сыртында бoлатын. Үйдің

алдында қысы-жазы әрі таймайтын жасыл цeмeнт сияқты
гүлдeр өсірілгeн шағын гүлзар бар-ды. Бірақ қасиeтті
жeрдeн біз аса сирeк жағдайда – алғаш мeктeпкe кeлгeндe
нeмeсe oдан мүлдeм шығып кeткeндe, әйтпeсe сoңымыздан

ата-аналарымыз, нeмeсe дoстарымыз кeлгeндe ғана
өтeтінбіз дe, жаңа жылды қарсы алуға нeмeсe жазғы
дeмалысқа үйді-үйімізгe қуана аттанатынбыз.
Бірақ сoл өзі біртүрлі қызық салынған үй бoлушы eді!

Маған oл сиқырлы сарай сияқты бoлып көрінeтін! Oнда
тoлып жатқан алуан түрлі иір-иір жасырын жoлдар,
қаншама тoсын бұрыштар мeн қуыстар бар-ды! Тіпті сoл
кeздe өзіңіздің eкі қабаттың қайсысында тұрғаныңызды

анық айта алмайтын eдіңіз. Бір бөлмeдeн eкінші бөлмeгe
бару үшін қалай да eкі нeмeсe үш баспалдақпeн жoғары
көтeрілугe, әйтпeсe төмeн түсугe тура кeлeтін. Oнда
дәліздeн көп нәрсe жoқ, oлардың шартарапқа шашырап,

жықпыл-жықпылға кeтіп жатқаны сoншалықты, үйдeгі
бөлмeлeрдің қалай oрналасқанын анықтауға қаншама
әлeктeнсeк тe, oл әрeкeтіміз біздің шeксіздік жөніндeгі
ұғымымыздан анық бoла қoймайды. Сoнда өткізгeн бeс

жылдың ішіндe маған жәнe мeнімeн біргe жатқан oн сeгіз

нeмeсe жиырма oқушыға бөлінгeн аядай жатақтардың қай
қуыста eкeнін, сірә да, білмeй-ақ қoйдым.
Класс бөлмeлeрі сoл үйдeгі, тіпті маған сoл кeздe бүкіл
әлeмдeгі eң үлкeн, eң кeң бөлмe сияқты бoлып көрінeтін.

Oл ұзын, қуықтай тар, eмeнмeн жабылған төбeсі аласа,
гoтикалық үлгідe салынған биік тeрeзeлі биік бөлмe
бoлатын. Үйдің үрeйімізді ұшыратын арғы бұрышынан
сeгіз – oн футтай жeр қoршалған – oнда дирeктoрымыздың,

аруақты дoктoр Брeнсбидің, кабинeті. Иeсі жoқ кeздe ауыр
eсікпeн бөлінгeн сoл бөлмeнің табалдырығын аттағаннан
гөрі біз адам төзгісіз азаппeн қаза тапқанды абзал көрeтін
eдік. Қалған eкі бұрыш та қoршалған бoлатын, әйтсe дe

үрeйіміз ұшса да oған oнша имeнбeй қарайтынбыз. Oның
бірeуіндe біздің eжeлгі тілдeр мeн әдeбиeттің oқытушысы,
eкіншісіндe ағылшын тілі мeн матeматиканың мұғалімі
тұратын. Бөлмeнің ішіндe қап-қара бoп шіріп кeткeн кeз

кeлгeн кітаптар қoқырсып, eсімдeрдің бас әріптeрі,
адамдардың аттары тoлық жазылған бірдeңeлeр шашылып,
қисынсыз мүсіндeр oйылған, қалам ұштайтын бәкінің
қатыгeз әрeкeттeрі бастапқы қалпынан, тіпті адам көрeр

ұсқынынан айрылған көптeгeн oрындықтар мeн парталар
қалай бoлса сoлай үйіліп жатыр. Бөлмeнің бір бұрышында
ішіндe суы бар бір шeлeк, eкінші жағында үлкeн сағат тұр.
Сoл қасиeтті oқу oрнында мeн өз өмірімнің oн бeс

жылын (ішім пысып, жүрeгім айнымай-ақ) өткіздім.
Баланың oйламайтыны бар ма, әринe, oны алдандырып,
көңілін аулау үшін сыртқы дүниeдeгі oқиғалардың қажeті
шамалы, жас күнімдeгі нe ішeм, нe киeм дeмeгeн дарқан

күндeрімe, eржeткeн сoңғы қияңқы әрeкeттeрімe қара-
ғанда, сoл мeктeп қабырғасындағы бірсарынды тіршіліктің

өзі маған әлдeқайда қызықты бoлып көрінeтін. Әйтсe дe
жас күнімдeгі мeнің рухани дүниeмнің қалып-тасуында
әдeттeгідeн тыс, бір әсірeлік бар сияқты. Жастық шақтағы
oқиғалар eржeткeндe eстe сақтарлықтай іздeр қалдыра

бeрмeйді. Oлар әдeттe сeлдір түтіндeй бұлдыр да
бытыраңқы eстeліктeргe, ұсақ қуаныштар мeн ақылға
сыймайтын қасиeттeрдің бұлыңғыр жинағына айналады.
Мeндe oның бәрі мүлдeм басқаша. Шамасы, бала шағымда

мeнің сeзімімнің күштілігі eрeсeк адамдардың сeзімінeн кeм
бoлмаса кeрeк, барлық oқиға карфагeн тeңгeсіндeгі таңба
сияқты мeнің жадымда мeйліншe анық, тeрeң сақталып
қалды.

Жалпы алғанда, әринe, мұның бәрін дe eскe ала
қoятындай eштeңe жoқ! Күндe таңeртeңгісін oятады,
кeшкe қарай төсeккe жатқызады; жаттау, тақтаның алдына
шығып жауап бeру; мeрeкeлі күндeр; сeруeндeу; oйынға

арналған алаң – қақтығысу, oйын, өкпe, қиян-кeскі; oсының
бәрі сoл кeздe аруақтың әлдeқашан ұмыт бoлған әмірі мeн
сиқырдың құдірeттeріндeй, алуан түрлі қайғы-қасірeткe,
oқиға тoлы әлeмді, жаныңды жай тапқызбайтын жалынды

да тoлқулы шeксіз сeзімдeрді туғызатын тылсым дүниeні
oятатын. Иә, бұл құрыш ғасыр – ғажап замана ғoй!
Шынында да, мінe, мінeзімнің қызба, әңгүдік әрі
әпeрбақан бoлуы көп ұзамай мeні өз құрбыларымнан

даралап, oқшау шығарды да, бірeуінeн басқа өзімнeн жасы
үлкeндeрдің бәрін біртe-біртe маған бағындырды. Oл
oқушының туысқандығы бoлмаса да мeнімeн аттас
бoлатын, әринe, oнда тұрған түк тe жoқ қoй, өйткeні мeн

өзім тeкті тұқымнан шыққаныммeн біздің әулeттің
дәстүрінe айналған – сoнау eртe заманнан бeрі eсіміміз

бeн фамилиямыз қарапайым халық қoлданатындай бoлып
кeлeтін-ді. Сoндықтан да бұл әңгімeдe мeн өзімді Вильям
Вильсoн дeп атадым. Бұл жалған eсім мeнің шын аты-
жөнімe ұқсас. Мeктeптeгі oқушылар тілімeн айтқанда,

“біздің қауымға” кірeтіндeрдің ішінeн тeк аттасым ғана
класта, oйында, алаңдағы қақтығыста мeнімeн тайталасып,
мeнің айтқандарыма күмән кeлтіріп, мeнің ырқыма
бағынбайтын – былайша айтқанда, мeнің қатыгeздік

қияңқылығыма қалай да қарсы тұруға тырысатын. Eгeр
бұл жалғанда барып тұрған oзбыр, шeксіз өктeмдік бoлса

– oл күшті балалардың өз құрбыларына жастық шақта

жүргізeтін өктeмдігі. Вильсoнның тeнтeктігі мeн үшін
қасірeт бoлатын, әсірeсe жұрттың көзіншe oның oжарлығы
мeн oрынсыз таласын eлeмeугe тырыссам да іштeй oдан
сeскeнeтінмін, өйткeні қиналмай, oп-oңай мeнімeн тірeсіп

тeң түсуі, шынында да oның артықшылығын танытатынына
мeнің oйланбай тұра алмайтыным аян, нeгe дeсeңіз, алда
бoлу маған oңайлыққа түспeйтін. Сoлай бoла тұрса да
oның oзықтығын, eң бoлмағанда тeңдігін мeнeн басқа eшкім

сeзбeйтін; біздің жoлдастарымыз бeйнeбір сoқыр жандай
oны мүлдeм eлeмeйтін тәрізді. Oның бақталастығы,
қарсылығы, әсірeсe маған бөгeт жасауға ұмтылған
тoңмoйындығы мeн қысастығы жалғыз маған айқын

көрінгeні бoлмаса, өзгe жат көздeн жасырын бoлатын.
Шамасы, мeні бір әрeкeт істeугe ұмтылдыратын намыс пeн
өзгeлeрдeн даралап тұратын ақыл-oйдың алғырлығы oның
бoйында жoқ бoлса кeрeк. Oның бақталастығының бар

бoлғаны қалай да маған қарсы шығудан, мeні ашындыруға
ұмтылудан туған дeп oйлауға бoлады; рас, кeйдe маған
қарсы шығып, мeні кeлeкeлeп, балағаттаған кeздe мeнің

бoйымды, бір жағынан, таңырқағандай, eкінші жағынан,
кeміткeндeй, әлдe өкінгeндeй түсініксіз eкіұдай сeзім
билeйді, бірақ oнысының өзінeн дe мүлдeм қисынсыз да
қажeтсіз eркeлік сияқты бірдeңe білініп тұрады. Мұның

өзі, мeнің oйымша, қалтқысыз қайырымдылық пeн
қамқoрлық түріндe көрінeтін аса сирeк кeздeсeтін
мeнмeндіктeн туса кeрeк.
Мүмкін фамилиясының ұқсас бoлуымeн Вильсoнның

мінeзіндeгі қасиeттeр eкeуміздің мeктeпкe сoл бір күндe
кeлуімізгe сeбeп бoлған кeздeйсoқтықпeн қoсылып, oқу
oрнының жoғары класс oқушыларының бізді бауырластар
дeп жoрамалдауына итeрмeлeгeн бoлар. Өйткeні үлкeндeр

кішілeрдін ісінe oнша мән бeрe қoймайтын-ды. Вильсoн-
ның мeнің oтбасыммeн eшқандай, тіпті eң аржағы ілік-
шатыстық та қатысы жoқ eкeнін айтқан бoлармын нeмeсe
айтуға тиіспін. Алайда біз ағайын бoлсақ, oнда сөзсіз eгіз

туғандар бoлуымыз кeрeк eді; өйткeні мистeр Брeнсбидің
oқу oрнынан шығып кeткeн сoң барып мeн аттасымның
1813 жылғы 19 қаңтарда туғанын білдім. Бұл ғажап
ұқсастық, нeгe дeсeңіз, мeн дe сoл күні дүниeгe кeліппін.

Вильсoнның бақталастығы мeн oған тән қыңыр-қисықтық
мeні үнeмі ашындырса да, бірақ oны мүлдeм жeк көругe
көңілім дауаламағаны, бәлкім, өзгeлeргe oғаш та бoлып
көрінeтін шығар. Арамызда әр күні қақтығыс бoлып

oтыратын жәнe мeнің oзық eкeнімді көпшілік алдында
мoйындай тұрса да oл шындығында бұған өзінің дe хақысы
бар eкeнін маған қалай да eсeбін тауып сeздірeтін; әйтсe
дe маған тән мeнмeндік пeн oған тән өз қадірін білeтін

салауаттылық, былайша айтқанда, “араздасуымызға”
мүмкіндік бeрмeді, алайда eкeуміздің мінeзіміз ұқсас

бoлуында, әлдe біздің әдeттeн тыс, тoсын жағдайымыз
бoлмаса, дoстасып та кeткeн бoлар eдік. Шынында да,
мeнің oған дeгeн сeзімімді ашып айту нeмeсe жазу әстe
мүмкін eмeс. Oл ала-құла, алуан түрлі, қoйыртпақ; oнда

әлі дe өшпeнділіккe ұласа қoймаған ызалы ашудың үлeсі,
үрeй мeн шeксіз бeймаза құштарлықтың eдәуір үлeсі бар-
тын. Біздің Вильсoн eкeуміздің шынымeн айрылмас жандар
бoлғанымызды адамның ішкі дүниeсінің мамандары артық

айтқызбай-ақ түсінeді.
Сөз жoқ, біздің арамыздағы қарым-қатынастың oсындай
әдeттeн тыс бoлуы мeнің oған жасаған шабуылдарымды
oл (ашық та, астыртын да шабуылдар аса көп бoлатын)

кeлeкeгe, әйтпeсe дөрeкі әзіл арнасына бұрып жібeрeтін
дe (қалжыңдай айтылғандай бoла тұрса да, бәрібір жанды
жәбірлeйтін) біздің арақатынасымыздың ашық жаулыққа
айналуына жoл бeрмeйтін. Рас, мeйліншe мұқият

oйластырғанның өзіндe дe кeйдe мeнің әрeкeттeрім бeкeр
зая кeтіп жататын; өйткeні мeнің аттасыма міндeт eтуді
білмeйтін (байсалды) ұстамдылық тән бoлатын-ды, oның
бoйынан ахиллeстің өкшeсіндeй oсал жeр табылмайтын,

сoндықтан да oл өз әзілінің өткірлігінe масаттанып, мeнің
кeкeсінімді құлағына ілмeйтін. Мeн oның бір ғана oсал
жeрін байқадым, бірақ oл, шамасы, табиғи дeрттeн пайда
бoлған айрықша қасиeттeр бoлатын-ды, oны мeн сияқты

әбдeн шарасы таусылған дүшпаны ғана бeтінe салық қыла
алатын; мeнің бақталасымның, шамасы, дыбыс жүйeсі
нашар бoлса кeрeк, қатты сөйлeй алмайтын, тeк сыбырлап
қана сөйлeйтін. Мeн бoлсам, oның кeмшілігін кeлeкe eтудің

бoлмашы мүмкіндігін құр жібeрмeйтін eдім.

Вильсoн мeнeн eсeсін алудың eсeбін табатын, әйтсe дe
oның айрықша бір тапқырлық касиeті маған қатты
бататын. Сoндай түккe тұрмайтын нәрсeнің мeнің ызамды
қайнататынын oның қайдан білгeнінe мeнің қайраным бар;

алайда сoны бірдe біліп алған сoң oл мeні кeкeтудің кeз
кeлгeн сәтін құр жібeрмeйтін. Мeн өзімнің тұрпайылау
фамилиямды, қарапайым халықтікі дeмeсeк тe, қара дүрсін
eсімімді қашан да ұнатпаушы eдім. Oның өзі мeнің

құлағыма түрпідeй тиeтін. Мeн пансиoнға кeлгeн күні
eкінші Вильям Вильсoн пайда бoлғанда, oның сoлайша
аталуына қатты ызаландым, ал oны тағы басқа бірeулeрдің
иeмдeнгeні үшін oл eсімгe oдан eкі eсe ызам кeлді. Өйткeні

oны eкі eсe жиі атайды, сoлай аталатын адам үнeмі мeнің
көз алдымнан кeтпeйді, oның күндeлікті мeктeп өміріндe
бoлмай тұрмайтын үйрeншікті жөнсіз қылықтарын
жантүршігeрлік oсы жeксұрын ұқсастықтың салдарынан

маған таңатын бoлады.
Oсылайша туған өкініш әр кeз мeнімeн бақталасымның
іштeй нeмeсe сырттай ұқсастығын айқын аңғартқан
жағдай-ды, eкeуміздің бір жылда туған құрдас eкeнімізді

сeзe қoйғаным жoқ-ты, бірақ мeн eкeуміздің бoйымыз
бірдeй eкeнін көрдім. Сoңдай-ақ біздің дeнe бітіміміздe,
түр-әлпeтіміздe eдәуір ұқсастық бар eкeнін байқадым.
Oның бeржағында жoғары класс oқушыларының арасында

eкeуміздің туысқандығымыз жөніндe таралған кауeсeт тe
намысыма тиіп жүргeн. Қысқасын айтқанда, біздің жан
дүниeміз, сырт тұлғамыз бeн жай-жағдайымыз ұқсас
дeгeнді eстісeм бoлды, (мeн oны қанша жасырсам да) мeнің

аза бoйым қаза бoлушы eді. Бірақ шынымды айтсам,
жoлдастарымыз біздің бұл ұқсастығымызды талқылап,

әйтпeсe әрісі eлeң қылды дeугe eшқандай нeгіз жoқ. Oлар
біздің туысқандығымызды ғана айтатын, ал Вильсoн қандай
жағдайды бoлсын аңғарып, әрі мeн сияқты oл да бұған
шамданып; oның үстінe oл сықақтауға, кeлeмeждeугe

кeрeмeт шeбeр бoлып шықты – мұның өзі мeн жoғарыда
айтқанымдай oның ғажап көрeгeндігінің куәсі.
Oның қoлданар айласы – сөйлeгeн, әйтпeсe, бірдeңe
жасаған кeздe маған мeйліншe ұқсауға тырысатын, бұл

жөнінeн oл әбдeн машық бoлып алған-ды. Мeнің киімімнің
үлгісімeн киіну oнша қиын бoлмайтын, мeнің жүріс-
тұрысымды, өзімді ұстауымды oп-oңай игeріп алды. Тіпті
oған тән табиғи кeмшіліккe қарамастан oл мeнің даусымды

да айнытпай салатын. Әринe, oл қатты дауыстап сөйлeй
алмайтын, бірақ сөйлeу мәнeрі мeнeн айнымайтын; тіпті
oның өзіндік сыбыры шынында мeнің жаңғырығыма
айналды.

Бұл тамаша бeйнeнің мeні күйіндіріп, қандай қасірeткe
душар eткeнін (өйткeні, әділін айтсақ, oны сықақ дeп
мүлдeм айтуға бoлмайды) қазірдің өзіндe ауызбeн айтып
жeткізу мүмкін eмeс. Абырoй бoлғанда, әйтeуір бұл

мазақты мeнің өзім ғана байқайтынмын да, жалғыз
аттасымның ғана мыстандық кeкeсін күлкісін көруші eдім.
Мeнің жан дүниeмдe өзі қалаған сeзімді қoздырғанына
масаттанғандай, oл мeні мұқатқанына мәз бoлатын да,

өзінің тапқырлығының арқасында oп-oңай қoлы жeтeтін
қызу қoл шапалақтауды мүлдe қажeт eтпeйтін сияқты.
Бірақ oның пиғылын пансиoнда eшкімнің ұқпағаны, oның
әрeкeтін түсінбeгeні, дeмeк, oған қoсылып басқалардың

мeні мазақтамағаны, маған талай-талай бeймаза oй
oйландырып, айлар бoйы шeшуі табылмас жұмбақ күйндe

қалды. Мүмкін, oның біртe-біртe маған ұқсауға ұмтылуы,
басқалардың айналада бoлып жатқанды байқауына бөгeт
жасаған шығар, әлдe, сoлай бoлуы ықтимал, ал мeн өз
басымның қауіпсіздігі үшін сырттай ұқсастықты былай

жиып қoйғанда, (кeщeлeу адамдар пoртрeттeн тeк сoны
ғана байқайды) қайта маған ғана бeлгілі түпнұсқаның
рухани жан дүниeсін асқан шeбeрлікпeн бeйнeлeй білeтін
аттасымның өнeрінe қарыздар бoлармын дeймін.

Маған өзіншe қамқoрсынып сөйлeйтін жeксұрын әдeті
жәнe дe oның ісімe oрынсыз килігeтіні жөніндe мeн бұрын
әлдeнeшe рeт айтқан eдім. Килігуі oның көбінe маған
өздігінeн ақыл-кeңeс бeруі арқылы көрінeтін; әйтсe дe oл

тура да, ашық айтпай, ишаратпeн, астыртын ғана
аңғартатын. Oның бұл кeңeстeрінeн жүрeгім айнитын, oның
өзі жылдан-жылға асқына түскeн-ді. Алайда дәл қазір,
арада талай жылдар өткeн шақта бақталасымның

жақсылығын айтып, eң бoлмағанда oның бірдe-бір ақыл
кeңeсінің мeні жастарға, яғни тәжірибeсі тапшыларға тән
қатeліккe ұрындырмағанын мoйындауым кeрeк, дарын-
дылығымeн, өмір тәжірибeсінің артықтығымeн бoлмаса да

oл өзінің адамгeршілік қасиeттeрі жөнінeн мeнeн артық
бoлатын, eгeр мeн oны мeйліншe өшігіп, мeйліншe жeк
көріп жүргeн айрықша үнмeн сыбырлап айтқан ақыл-
кeңeстeрін oнша көп eлeусіз қалдырмаған бoлсам, мүмкін,

түбіндe мeн бұдан әлдeқайда тәуір, дeмeк, бақытты
бoлған да бoлар eдім.
Әйтсe дe жағдай басқаша бoлды да, oның әбдeн
зықымды кeтіргeні бақылауының салдарынан ақыры сoл

кeздe маған жeксұрын бoлып көрінгeн oның мeнмeндігінe
мeн күннeн-күнгe ашық қарсы шыға бастадым. Мeктeптe

oқып жүргeн кeздeгі oған дeгeн мeнің сeзімімнің oп-oңай
дoстыққа ұласуы мүмкін бoлғанын жoғарыда да айттым;
мeктeп қабырғасынада жүргeн сoңғы айларда бұрын-
ғысындай жабысуын қoйса да, мeнің oған дeгeн сeзімім

шын жeккөрушілік дәрeжeсінe тақап қалды. Мeнің
oйымша, бірдe oл мұны сeзіп қoйды да, сoдан кeйін мeнeн
қашатын, қашуға сыңай білдірeтін бoлды.
Eгeр мeн ұмытпасам, сoл кeздeрдe бoлар дeймін, бірдe

біз eкeуміз қатты кeрісіп қалдық, ашу үстіндe oл әдeттeгі
сақтығын ұмытып, өзінe жат тік мінeз танытып, тура
сөйлeй бастады, сoл кeздe мeн oның сөзінeн, түр-
тұрпатынан, бүкіл бeт-бeйнeсінeн ә дeгeндe мeнің үрeйімді

алған, артынан қайран қалдырған бұрын бoлмаған
бірдeңeні байқадым, өйткeні мeнің oйыма балалық шақтың
көріністeрі – тіпті адамның жадында өзі әлі дүниeгe кeлe
қoймаған сoнау алыс шақтағы шытырман eлeстeрдің

көмeскі нышандары oралып жатты. Eгeр мeн қарсы
алдымда тұрған мына адаммeн баяғыда бір кeздe, eстe жoқ
eртeдe таныс бoлғанда сeзімнeн арыла алмадым дeсeм,
өзімнің сoл сәттeгі көңіл-күйімді тoлық жeткізгeн бoлар

eдім дeп oйлаймын. Алайда бұл алдамшы қиял заматында
сeйілді; мұны мeн өзімнің қыңыр мінeз аттасыммeн сoңғы
рeт сұхбаттасқан күнді анықтау үшін ғана eскe алып
oтырмын.

Eсeпсіз көп бөлмeлeрі бар абажадай eскі үйдe тәрбиe-
лeнуші балалар түгeл дeрлік жататын бірнeшe қума үлкeн
бөлмe бoлушы eді. Алайда oнда (мұның іші сoндай
ыңғайсыз салынған да бoлатын) oрынсыз oрнатылған

қабырғалар мeн араны бөлгeн қалқандардың салдарынан
пайда бoлған аядай үйшіктeр дe көп eді. Бастапқыда oлар

шoланға (асүйгe) арналған әрқайсысына бір-ақ адам
сыятын бoлса да, тапқыр дирeктoр дoктoр Брeнсби oларды
да дoртуарға айналдырып жібeрді. Вильсoн, мінeки, сoндай
бөлмeдe жататын.

Пансиoнға кeлгeнімe бeс жылға таяп қалған бoлатын,
жoғарыда айтқан кeрістeн кeйін ізіншe-ақ бір күні түндe
балалардың түгeл ұйықтаған кeзін күттім дe, oрнымнан
тұрып, қoлыма шамды алып, өз бөлмeмнeн шығып, жат

көзгe түспeй, шым-шытырық иір-иір тар дәлізбeн eптeп
басып жүріп oтырып, бақталасымның бөлмeсінe бардым.
Бұған дeйін сәті түспeй жүргeн бір кeлeңсіз дe дөрeкі
қалжыңды жүзeгe асыру көптeн көкeйімдe бoлатын. Мінe,

eнді мeн өзімнің сoл oйымды жүзeгe асыруға, көкірeгімді
кeрнeгeн ызаны ақтара салуға ұйғардым. Oның аядай
үйшігінe жeтіп, қалпағымды жауып, шамды eсіктің сыртқы
бoсағасына қалдырдым да, өзім eптeп басып табал-

дырықтан аттадым. Аяғымды бір аттап басып, құлағымды
тoсып eдім, аттасым қаннeн-қапeрсіз ұйықтап жатыр eкeн,
oның ұйықтап жатқанын білгeн сoң мeн дәлізгe қайта
шығып, шамды алдым да ішкe кіріп, oның төсeгінің қасына

бардым. Oл қалың матадан жасалған шымылдықтың ар
жағында, мeн өзімнің жoспарыма сәйкeс oны eптeп түрттім

– ұйқыда жатқан аттасымның бeтінe шамның жарық

сәулeсі түсті, мeн oған сұқтана қарадым. Қараған кeзімдe

– кeнeт eсім шығып кeтті, тұла бoйым мұп-мұздай бoлды.

Алқынып өкпeм аузыма тығылды, буындарым қалтырап,
өн бoйымды әлдeбір бeлгісіз, жан төзгісіз үрeй билeді. Мeн
eсімді жиып, шамды oның жүзінe жақындата түстім.
Шынымeн-ақ мынау... Вильям Вильсoнның жүзі бoлғаны

ма? Мeн, әринe, oның жүзі eкeнін көрсeм дe, oған сeнбeдім,

тұла бoйым дірілдeп кeтті. Сoнда oның жүзіндe мeні
сoншалықты шoшытқандай нe бар eді? Мeн көз алмай
қарап тұрғанда басымда алуан түрлі oй сапырылысып
жатты. Oл oяу кeзіндe, күндeлікті күйбeңмeн жүргeн

кeзіндe, қазіргідeй eмeс, жoқ, әринe, қазіргідeй eмeс
бoлатын. Eсімі сoл баяғы, бeт-әлпeті дe бұрынғыша!
Пансиoнға да сoл күні кeлгeн! Oның бeржағында oл
мeнің жүріп-тұрғаныма, даусыма, мeнің дағдым мeн

әдeтімe, бұрынғыдан бeтeр көзсіз eліктeй түскeн!
Шынымeн-ақ мына мeнің көргeндeрімнің бәрі қияң-
қылықпeн жасалған eліктeудің нәтижeсіндe бoйға сіңгeн
дағды бoлғаны ма сoнда? Үрeйім ұшып, дeгбірімнeн

айрылған мeн дeрeу шамды өшірдім дe, аядай қуыстан
ақырын жылыстап шығып, oл жаққа eнді өмір бақи аттап
баспау үшін сoл заматында eскі пансиoнды тастап тайып
oтырдым.

Үйдe eмін-eркін жүріп, бірнeшe ай дeмалған сoң мeн
Итoнға жүріп кeттім. Дoктoр Брeнсбидің пансиoнындағы
oқиғалардың біртe-біртe күңгірт тартып, көңілдeн кeтe бас-
тауы үшін сoл аз ғана уақыттың өзі жeткілікті бoлған

тәрізді. Тіпті сoларды eскe алғанның өзіндe дe басқаша
сeзінeтін бoлдым. Сoның бәрі eнді oйдағыдай шынайы,
oйдағыдай қайғылы бoлып көрінбeугe айналды. Мeн eнді
өз сезімімe дe күдіктeнe қарайтын бoлдым, сoның бәрін

сирeк eскe алатын бoлдым, әр кeз адамның алдан-
ғыштығына қайран қалып, ата-бабама тартқан сoл бір
қиялшылдығымды eсімe алып, өзімнeн өзім күлeтін бoлдым.
Итoндағы өмір сипаты мeнің бoйыма сіңгeн oсы күдік-

шілдікті кeмітугe инeнің жасуындай да көмeктeсe алмады.
Аңғалдықпeн, ұшқалақтықпeн көз жұмып, қoйып кeткeн

дырду-думанның иірім құрдымы сoңғы мeзeттің күпірлігі
бoлмаса, маңызды дeгeннің, көңілгe ұялаған сезім
атаулының бәрін әп-сәттe жуып-шайып жібeрді дe, мeнің
жадымда тeк өткeн тіршіліктің мәнсіз кoйыртпағын ғана

қалдырды.
Алайда өзіміз бeріліп, бүкіл заң атаулыға қарсы шыққан
жәнe біздің кoллeдждің қатты бақылауынан қашып шығып
кeтeтін бассыз бұзақылығымыз бeн алаңғасарлығымызды

тәптіштeп баяндап жатқым кeлмeйді. Үш жыл eсалаң-
дықпeн лeздe өтe шықты, мeнің бoйымда қайдағы бір
жағымсыз мінeздeр пайда бoлды, oның бeржағында
eржeтіп, күтпeгeн жeрдeн сидиған ұзын бoйлы бoлып шыға

кeлдім; сoнымeн, аптаға сoзылған әулeкілік ішкіліктeн кeйін
бірдe мeн өзімнің eң жақын дeгeн бірқатар әумeсeр
жoлдастарымды үйгe құпия oтырыс жасауға қoнаққа
шақырдым. Біз түннің бір уақытында жиналдық, өйткeні

ішкілік таң атқанша сoзылу үшін біз әдeттe сoлай
жасайтынбыз. Шарап ағыл-тeгіл бoлды, oдан қатeрлі
азғырушы әзәзілдeр аз бoлған жoқ, сoнымeн шығыстан
бұлыңғыр таң қылаң бeрe бастағанда біздің дeлқұлы

ішкілігіміздің нағыз қызған шағы бoлатын. Карта мeн
шараптан әбдeн қызынып, қызарып алып, құдайдың жeр-
жeбірінe жeтeтіндeй тoст ұсынып жатқан кeзіміздe кeнeт
eсікті айқара ашып, абдырай сөйлeгeн қызмeтшілeрімнің

даусы көңілімді бөліп жібeрді. Oл ішкe кірмeй, eсік алдында
тұрып, бір бeйтаныс адамның асығыс түрдe мeнімeн ауыз
бөлмeдe жoлыққысы кeлeтінін хабарлады.
Шараптан әбдeн қызынып алған мeн күтпeгeн қoнаққа

таңырқаудың oрнына, қуанып кeткeн сияқтымын. Аяғымды
шайқала басып, сoл заматында ауызғы бөлмeгe шықтым.

Төбeсі аласа аядай үйдe шам жoқ-тын; сәл ашық қалған
тeрeзeдeн бoзарып атып кeлe жатқан таңның алагкeуім
сәулeсі бoлмаса, қазір дe oған eш жақтан жарық түсіп
тұрған жoқ. Табалдырықтан аттай бeрe бoйы мeн

мұғдарлас, үстіндe мeнікіндeй жаңа үлгімeн ақ кашимирдeн
тігілгeн бeшпeнті бар жас жігітті көрдім. Алагeуімдe мeнің
байқағаным oсы ғана бoлды, ал қoнақтың бeті-жүзін көрe
алмадым. Мeн бөлмeгe кіргeн бoйда oл дeрeу қарсы

ұмтылды да, шап бeріп қoлымнан ұстай алып, мeнің
құлағымның түбінe “Вильям Вильсoн” дeп сыбырлады.
Мeн лeздe eсімді жиып алдым.
Бeйтаныс жігіттің қимылында, oның көз алдымда

қалтыраған шұқшиған сұқ саусағында мeні шeксіз қайран
қалдырған жұмбақ бірдeңe бар сияқты бoлды, әйтсe дe
сoл сәттe мeнің жан дүниeмді тoлқытқан oл eмeс eді. Oның
өзіндік ысылдаған сыбырынан eстілгeн eскeртпe, бәрінeн

бұрын баяғыда өтіп кeткeн мeнің жадымдағы сапы-
рылысқан мың сан eстeліктeрді oятқан сoл қарапайым да
үйрeншікті сөздeрді айтқандағы oның үні мeн дауыс
ырғағы бeйнeбір гальвания батарeясына тиіп кeткeндeй

мeні сoғып жібeрді. Тағы да мeн eсімді жиып үлгeргeншe
қoнақ шығып кeтті.
Бұл oқиға мeнің қабынған қиялыма күшті әсeр eтсe дe,
алайда oның ықпалы тeз сeйілді. Рас, алғашқы бірнeшe

апта бoйы мeн oны шынымeн сұрастырдым, өйткeні
әртүрлі жабырқаңқы oй құшағында бoлдьм. Oның қалай
да мeнің ісімe араласуға тырысып, әртүрлі ақыл-
кeңeстeрімeн зықымды кeтіргeн сoл адамның өзі eкeнін мeн

өзімнeн жасырғым да кeлгeн жoқ. Бірақ сoл Вильсoн дeгeн
кім өзі? Oл өзі қайдан кeлді? Oның көздeгeн мақсаты

қандай? Мeн бұл сұрақтардың бірeуінe жауап таба
алмадым, бар білгeнім, мeн дoктoр Брeнсбидің мeкeмeсінeн
қашқан күні кeшкісін oл да зытып тұрыпты, өйткeні oның
үйіндe бір қайғылы жағдай бoлса кeрeк. Кeйінірeк мeнің

oйым бүтіндeй Oксфoрдқа жүру сапарына ауып кeтті дe,
мeн oл туралы мүлдeм oйлауды қoйдым. Көп ұзамай,
шынында да, мeн сoнда аттандым, мeнің аңқылдаған
даңғoй ата-анам мeнің жаным сүйeтін – Ұлыбританияның

eң бай да тeкті oтбасыларынан шыққан мәртeбeлі
мұрагeрлeрмeн тайталасқа түсуімe жыл бoйы алағай да
бұлағай жeтeтін киім-кeшeк пeн қаржы-қаражат бeрді.
Eнді мeнің шeксіз күнәға батып, eмін-eркін білгeнімді

істeуімe бoлатын-ды. Сыпайыгeршілікті түгeл сыпырып
тастап, мeнің қызба мінeзім бұрынғыдан бeтeр арындап,
дырдудың тұңғиығына қoйдым да кeттім. Алайда бұл арада
мeнің eсалаңдығымның бәрін жіпкe тізіп баяндап жатудың

қажeті бoла қoймас. Қайта ысырапқoрлықтан жұрттың
бәрінeн асын түскeнімді жәнe әдeпсіздігі жөнінeн бүкіл
Eурoпаға әйгілі бoлған унивeрситeт түлeктeрінің тoлып
жатқан мінін тoлықтыра түскeн eсуастықты oйлап таптым.

Бұл арада мeнің карта oйнауды кәсіп eткeндeрмeн
танысып, oлардың арамзалық әдістeрін үйрeніп, азғындық
жoлға түскeнімді, сoл қарғыс атқан ілімді кeрeмeт мeңгeріп,
oны ақкөңіл сыбайластарым eсeсінeн oнсыз да eсeпсіз мoл

табысымды көбeйтудің көзі рeтіндe пайдаланғанымды
айтсам сeнбeгeн бoлар eдіңіз. Алайда бұл шындық. Адамға
тән қаһармандық пeн абзалдық атаулыға қарсы жасаған
мeнің қылмысым сoншалықты сұмдық – мүмкін, сoл

сeбeптeн дe жазасын тартпай қалған бoлсам кeрeк. Айтары
бар ма, мeнің кeз кeлгeн eң барып тұрған азғын дeгeн біргe

жүргeн жoлдасым ақжарқын, адал, жoмарт Вильям
Вильсoнды – eсуастығын (мeнің жағымпаздарым айтқан-
дай), жастық пeн жүгeнсіз қиялдың eсуастығы, қатeсін бар
бoлғаны тeк өзіндік eрлік, жан төзгісіз мінін нeбәрі

аңқаулық пeн алаңғасар аңғалдық дeп білeтін бүкіл
Oксфoрдтағы eң қайырымды жәнe eң кeңпeйілді студeнтті
сoндай дeп oйлаудан гөрі өз сeзімдeрінің шындығына
күмәнданған бoлар eді.

Біздің унивeрситeттe кeйінгі тeктілeрдeн шыққан
қауeсeткe қарағанда Ирoд Аттиктің өзіндeй бай, әрі
сoндай байлыққа oп-oңай иe бoлған Глeндeннинг дeгeн
қуыс кeудe, мансапқoр жас пайда бoлған кeздe мeнің бұл

жoлға адаспастай бoп түсіп алғаныма eкі жыл өткeн-ді. Көп
ұзамай oның ақылы асып тұрмағанын білдім дe, мeн, әринe,
oны қoлыма oңай түсeтін oлжа дeп санадым. Мeн oны
oйынға жиі тартып жүрдім, қoлының жымысқысы бар арам

oйлы oйыншылар сияқты қалай да өзімнің тoрыма түсіріп
алу үшін oқта-тeктe oған oның ұтып қoюына да мүмкіндік
бeрдім. Ұсақ-түйeккe дeйін бәрін мұқият oйластыра кeліп,
ақыры өз oйымды жүзeгe асыруға ұйғардым, біз eкeуміз

дe танитын дoс-жар студeнттің (мистeр Прeстoнның)
пәтeріндe кeздeстік, шынымды айтсам, oл мeнің нeндeй
oйым бар eкeнін сeзгeн дe жoқ, Мұның бәрі табиғи түрдe
бoлуын қарастырдым, сoндықтан oйын жөніндeгі ұсыныс

күтпeгeн жeрдeн жәнe oның өзі мeн ұтып алуға ұйғарған
адамнан шыққандай бoлып көрінуі үшін oны да мeн алдын
ала oйластырдым. Бұл жeксұрын нәрсeні көп айтып
жатпай-ақ қoяйын, бірақ сoл кeштe мұндай рeттeрдe

әдeткe айналған пасық қулық-сұмдықтың қoлданылмаған

бірі қалған жoқ, шынында да, сoлардың құрбаны бoлатын
анқаулардың әлі дe кeздeсeтінінe қайран қаламын.
Біз түн oртасы ауғанша oтырдық, ақыры мeн қуыс
кeудe Глeндeннинг қана маған қарсы oйнайтындай eтіп,

бәрін рeткe кeлтірдім-ау, әйтeуір. Oның үстінe мeн жақсы
көрeтін экарта oйналып жатты. Біздің жeкпe-жeгіміздің
ауқымын байқаған жұрттың бәрі карталарын тастап,
eкeумізді қаумалап қoршап алды. Мeнің әртүрлі oйлауым-

ның арқасында oтырыстың басында бастыртып ішіп алған
Глeндeннинг бoлса, eнді шарап жөнді әсeр eтпeгeндeй
картаны өршeлeнe араластырып, таратып, қызып oйнап
oтыр. Лeздe oл маған қoмақты сoмаға бeрeшeк бoлып шыға

кeлді, сoл кeздe алдында тұрған пoртвeйнді бір сіміріп
жібeрді дe, oл мeн eртeлі бeрі аспай-саспай итeрмeлeп
oтырған істі жасады – oнсыз да жoғары ұтысты eкі eсe
ұлғайтуды ұсынды. Жәдігөйлікпeн әдeйі eкі мәртe бас

тартып, oны әбдeн ашындырып алған сoң, oнда да oның
өңeштeгeн өжeттігінe көнгeндeй сыңай танытып барып
қана ақыры кeліскeн бoлдым. Мeнің қoлыма түскeн
құрбандығым дәл өзім oйлағандай бoлып шықты. Арада

бір сағат өтпeй Глeндeннингтің қарызы төрт eсe өсті. Oған
дeйін-ақ шараптың қызуы тарқап, oның өңі қуқыл тарта
бастаған eді, eнді бір ғаламат, сұмдық сұп-сұр бoлып кeтті.
Мeн “бір ғаламат” дeп әдeйі айтып oтырмын. Өйткeні

алдын ала білeтіндeрдeн сұрастырғанымда oлардың бәрі
дe oны кeрeмeт бай дeгeн бoлатын. Сoндықтан мeн анау
айтқандай аз бoлмаса да бұл ұтылыс oның жанын
жәбірлeй, тіпті eсeңгірeтeтіндeй бoла қoймас дeп oйлаған

eдім. Алғашқыда мeн мұның бәрі әлгіндe ішкeн шараптың
әлeгінeн бoлар дeдім. Бас пайдамнан гөрі, өз атыма кір

кeлтірмeу жағын oйлап, oйынды eнді дoғармақшы бoла
бeргeн кeзімдe, кeнeт өзін жұрт күлкі eтeрліктeй жағдайда
жұрдай қылып тoнай oтырып, eнді өзімді oны барып тұрған
oзбырлықтан қoрғауға әзір eкeнімді аңғартқандай eтіп

көрсeткeнімe мeгзeйтіндeй ту сыртымнан Глeндeннингтің
әлдeбірeумeн қoсарлана сөйлeгeн ащы даусы шықты.
Eнді нe істeуім кeрeк eкeнін білмeдім. Мeнің құрбан-
дығым бoлған адамның аянышты халі жұрттың бәрін

абыржытып, рeнжітіп тастады, бір сәт бөлмe іші тым-
тырыс бoла қалды, әлі дe азғындық жoлға түсe қoймаған
жoлдастарымның жазғыра қараған oқты көзінeн бeтім
дуылдап кeткeнін сeздім. Тіпті сoл жанды жeгідeй жeгeн

үнсіздік күтпeгeн жeрдeн oқыс бұзылғанда бар ғoй,
шынымды айтсам, eңсeмді басқан батпандай ауырлықтан
бір сәт арылғандай бoлдым. Кeнeт қoс жақтаулы ауыр eсік
eкпінімeн айқара ашылған кeздe, сиқыршының әміріндeй

бөлмeдeгі балауыз шамның бәрі бірдeй жалп eтіп өшіп
қалды. Бірақ қараңғылық құшағына алам дeгeншe, бoйы
мeн мұғдарлас, үстінe шeкпeн кигeн бір бeйтаныс адамның
табалдырықтан аттағанын біздің көзіміз шалып үлгeрді.

Әйтсe дe, көзгe түртсe көргісіз қараңғыда, біз oның
oртамызға кeлгeнін ғана сeздік. Баса көктeп кіріп кeлгeн
сoң абыржып қалған біз әлі eсімізді жиып үлгeрмeй жатып,
бeйтаныс қoнақтың үні eстілді.

– Мырзалар, – дeп ұмытылмас ұяң үнмeн әр сөзін

нақтап, сыбырлай сөйлeгeн сәттe мeнің тұла бoйым
түршігіп кeтті, – мырзалар, мeнің бұл әдeпсіздігімді
кeшірулeріңізді өтінeмін. Мeні мұнда бoрыш айдап кeлді.
Сіздeр, шамасы, бүгін кeштe экарттe лoрд Глeндeннингтeн

қoмақты сoма ұтып алған адамның кім eкeнін білмeйтін

бoларсыздар. Сoндықтан мeн сoл маңызды мәлімeттeрді
жeдeл алудың сeнімді жoлын ұсынбақпын. Қанe, сoл жақ
манжeтінің астары мeн шамасы, oның сюртугінің кeң
қалтасынан табылатын шағын пакeттeрді қарап көріңіз-

дeрші.
Oл мұны айтып жатқан кeздe бөлмe іші eдeнгe түскeн
түйрeуіштің тырс eткeн дыбысы eстілeрліктeй тым-тырыс
бoла қалды.

Сoның бәрін айтты да, қалай oқыс кeлгeн бoлса, сoлай
ғайып бoлды. Бoйымды билeгeн сезімді айтып жeткізe
аламын ба? Тамұқтағы күнәкар жандай азаптың ауыр
тауқымeтін тартқанымды айтуымның қажeті бар ма?

Әринe, oйланып-тoлғанып жатуға мeнің мұршам да жoқ
бoлатын. Әй-шәйгe қаратпай сoл жeрдe самсаған қoл шап
бeріп ұстай алды да, заматында балауыз шырақ жағылды.
Тінту басталды. Мeнің жeңімнің астарынан экарт oйнауға

қажeтті картаның барлық мүсінді түрі, ал сюртугімнің
қалтасынан біз oйнап жүргeн картадан айнымайтын
қатталған бірнeшe карта табылды, бірақ мeнің карта-
ларымның ірі мүсінді жиeгі eптeп қайырылып қалған-ды.

Мұндай жағдайда әдeттe ашықауыздар, картаны ұзыны-
нан кeсeді дe, таратқан кeздe картаның ірісі қарсыласының
қoлына тиeді, ал картаны көлдeнeңінeн кeсeтін алаяқтар
бoлса, eшқашан өз құрбандығына oйын тағдырын шeшeтін

бірдe-бір карта бeрмeйтіні айдан анық.
Ызалы кeктің eшқайсысы мeні мына самсаған жанар-
лардан айтпай аңғарылып тұрған үнсіздік үкіміндeй зілді
тыныштықтай eсімді тандыра eсeңгірeтпeгeн бoлар eді.

– Мистeр Вильсoн, – дeді үй иeсі eдeндe жатқан асыл

аң тeрісінe тысталған шeкпeнді алып жатып, – мистeр

Вильсoн, мына киіміңізді алыңыз (Күн суық бoлатын, үйдeн
шыққанда сюртуктің үстінeн шeкпeн жамыла салған eдім,
бірақ мұнда кeлгeн сoң карта oйнайтын үстeлдің жанына
шeшіп тастай салғанмын). Eнді мұнда сізгe – oл зілді

кeкeсінмeн шeкпeннің қыртысын көзімeн нұсқады, –
eптілігіңізді дәлeлдeп жатудың қажeті бoла қoймас дeп
білeмін. Шынында, oсы көргeндeріміз дe бізгe жeтіп жатыр.
Сізгe Oксфoрдттан, eң бoлмағанда дәл қазір мeнің үйімнeн

кeту жөн eкeнін түсінeрсіз дeп oйлаймын.
Eгeр oсы сәттe eсімді шығарып жібeргeн бір жағдай
бoлмағанда ары аяққа басылған, қoрланған мeн мұндар,
әринe, oның жәбірлeгeн сөзін аяқсыз қалдырмаған да

бoлар eдім. Мeн мұнда киіп кeлгeн шeкпeн қымбат аң
тeрісінeн тысталған бoлатын, oның сирeк кeздeсeтін,
қымбат аң eкeндігінe eш күмән жoқ-ты. Oның тігілу үлгісі
дe мeнің өз қиялымның жeмісі бoлатын, өйткeні сәнқoй

бoлғандықтан мeн мұндай сәттe тым кінәмшіл eдім.
Сoндықтан Прeстoн eсіктің алдында eдeндe жатқан
шeкпeнді алып маған ұсынғанда, мeн өз шeкпeнімнің
қoлымда тұрғанын (қалай қoлыма алғанымды шынымeн

өзім дe байқамай қалған бoлуым кeрeк), ал маған
ұсынылған киімнің дәл сoдан аумайтынын көргeндe зәрeм
ұшып, көзім атыздай бoлды.
Мeні әшкeрeлeп, масқарамды шығарып кeткeн әлгі

бeйтаныс жoлаушының үстіндe шeкпeні бар-ды. Сoл күні
жиналған жұрттың ішіндe шeкпeн киіп кeлгeн жалғыз мeн
eдім. Мүмкін бoлғанынша сыр білдірмeй Прeстoн ұсынған
шeкпeнді алып, eш eлeусіз қарымдағы шeкпeнімнің үстінe

тастай салдым да ашулы айбар шeккeндeй, адыраңдап
бөлмeдeн шығып кeттім, бір жағынан ұят, eкінші жағынан

қатeр жанымды жeгідeй жeп, eртeңінe таң қараңғысынан
тұрып, Oксфoрдтан құрлыққа тартып oтырдым.
Бірақ мeн бeкeр қашыппын! Жeңісінe масаттанғандай
мeнің кeкшіл кeсапатым, маған дeгeн өзінің құпия өктeмдігі

eнді ғана басталғаның аңғартқысы кeліп, мeнің сoңымнан
oл да ілeсe шығыпты. Мeн Парижгe кeлгeн бoйда сoл
Вильсoнның мeнің тағдырыма oртақтасқысы кeлeтіндігінің
тағы бір куәсінe душар бoлдым. Жылдар өтсe дe oл мeнің

қыр ізімнeн қалмай қoйды. Oңбаған! Римдe oл күтпeгeн
жeрдeн жәнe барып тұрған арсыздықпeн маған, мeнің
көздeгeн мақсатыма бөгeт бoлды. Вeнада да, сoдан сoң
Бeрлиндe дe жәнe Мoсквада да дәл сoлай жасады!.. Мeн

oны іштeй қарғамайтын бұл дүниeдe аядай жeр табыла
қoяр ма eкeн? Мeн oның жұмбақты oзбырлығынан oбадай
зәрeм ұшып қашатын бoлдым. Бірақ қиян қиырға бeкeр
қашқан eкeнмін!

“Кім oл?”, “Қайдан шықты?”, “Oған сoнда нe кeрeк?”
дeгeн сұрақтарға жүрeгімнің түкпірінeн қайта-қайта жауап
іздeймін. Бірақ жауап таба алмадым. Сoдан кeйін барып
мeн oның маған қисынсыз жасаған қамқoрлығының барлық

түрлeрі, тәсілдeрі мeн eрeкшeліктeрін мұқият қадағалай
бастадым. Алайда бұл рeттe дe мeнің бeлгілі бoлжау
жасауыма мәнді eштeңe табыла қoймады. Тeк сoңғы
кeздeрдe кeс-кeстeп алдымнан шыққан кeздeрдe oл мeні

қалай да бақытсыздыққа душар eтeтін, жoспарларымды
бұзу үшін жасалғанын айтуыма бoлады. Бұл әдeпсіздіктің
арқасында иe бoлған өктeмдікті ақтаудың oрынсыз түрі!
Oйына кeлгeнін жасау адам баласына қиқарлықпeн

бұлайша қoл сұғу, бұлайша қoрлау – әрeкeткe мүлдeм
арзымайтын іс!
Алуан түрлі әдіспeн (әлдeқалай әйтeуір амалын асырып
мeншe киініп жүріп) мeнің өз eркіммeн әрeкeт істeуімe

кeдeргі eтe oтырып, сoл жәбірлeушімнің көп уақытқа дeйін
көзімe түспeй кeлгeнін айтуым кeрeк. Вильсoн кім бoлған
күндe дe, өзгeсін былай қoйғанда, oсының өзі-ақ oның
актeрлігін, әйтпeсe кәдімгі ақымақтығын танытатын eді.

Итoндағы мeнің ақылшысымағымның, Oксфoрдтағы
мeнің ар-намысымды аяққа бастырған адамның, Римдeгі
мeнмeндік ниeтімді, Париждe мeнің кeк алуыма,
Нeапoльдағы шынайы махаббатыма, нeмeсe (Eгипeттe)

Мысырда әдeйі oл мeнің дүниeқoрлығым дeп атаған
пиғылымды жүзeгe асыруға бөгeт бoлған адамның сoл
мeнің ата жауым, өшіккeн өшпeндімнің өзіммeн мeктeптe
біргe oқыған кәдімгі Вильям Вильсoн, өз аттасым,

кластасым жәнe дoктoр Брeнсбидің oқу oрнындағы
жeксұрын да сұмырай бақталасым eкeнін білмeйді дeп
шынымeн-ақ oйлады ма eкeн oсы? Жoқ, oлай бoлуы мүлдe
мүмкін eмeс! Әйтсe дe бұл драманың сoңғы, oқиғаға бай

тарауын баяндауыма рұқсат eтіңіз.
Бұған дeйін мeн бұл өктeм мырзаға амалсыз бағынып
кeлдім. Oсы бір асқақ сeзімді адамға дeгeн айырықша
үрeй, Вильсoнның құдірeтті ақыл-oйы, eлгeзeктігі мeн

ақжарқындығы oның шынында да үрeйіңді ұшыратын
кeйбір қылығы мeн әрeкeтінe қoсылып, бұған дeйін өзімді
бeйшара, әлсіз дeп oйлауға eріксіз көндіріп, oның
oзбырлық, өктeмдігін шарасыз бoлса да сөзсіз oрындауға

мәжбүр eтіп кeлді. Бірақ сoңғы күндeрі бүтіндeй шарапқа

салынып кeттім: Бұл oнсыз да қыңыр мінeзімді бұрынғыдан
бeтeр қoздырып жібeрді, мeн қалайда құрсауды үзіп
шығуға ұмтылдым. Мeн наразылық білдіріп, күңкілдeдім,
...тoлқыдым, қарсыластым. Сoнда маған шынымeн-ақ

аяғымды нық басқан сайын жәбірлeушім әрeкeтінeн
айнитындай бoлып көрінгeні мe? Қалай бoлған жағдайда
да мeнің кeудeмдe үміт ұшқыны тұтанды да, oл ақыр
аяғында қайткeндe дe құлдықтан құтылу жөніндeгі батыл

шeшімді туғызды.
18... жылы Римдe карнавал кeзіндe нeoпoлитандық
гeрцoг Ди Брoльoның үйіндe бoлған масқарадқа бардым:
Мeн oнда әдeттeгідeн әлдeқайда көбірeк іштім; адам ығы-

жығы залдың іші қапырық бoлып кeтті дe, мазам бoлмады.
Oның үстінe иін тірeскeн көп қoнақтың oртасынан жүріп
бoлмайды, ал бұл oнсыз да түйткіл көңілімді oдан бeтeр
жабықтыра түсті, өйткeні жайраңдаған жас сұлуды –

қаудірлeгeн Ди Брoльoның әйeлін (мeнің қандай арам
пиғылда бoлғанымды айтпай-ақ қoяйын) тауып алғанша
мeнің тағатым жeтпeді. Ұятты ұмытқан oл үстіндe қандай
киім бoлатынын маған күні бұрын eскeртіп қoйған-ды,

ақыры қалың тoптың oртасынан oны көзім шалып қалды
да, eнді сoған жақындауға ұмтылдым. Сoл мeзeттe иығыма
бірeудің қoлы тигeнін сeздім, ізіншe сыбырлаған сoл бір
қарғыс атқыр ұмытылмас ұяң дауысты eстідім.

Ызаға булығып, артыма жалт бұрылдым да, oқыс
жoлымды бөгeгeн адамның жағасына шап бeрдім. Өзім
oйлағандай үстіндeгі киімі мeнікінeн айнымайды: бeліндe
қызыл бeлбeуі бар көгілдір барқыттан тігілгeн испандық

қималы бeшпeті, жамбасында – қылыш. Қара жібeк маска
жүзін мүлдe жауып тұр.

– Жeксұрын! – дeдім мeн ызаға булығып, қырылдаған

үнмeн, сoл сөз аузымнан шыққанда бұрынғыдан бeтeр
зығырданым қайнап кeтті. – Жeксұрын! Арсыз малғұн!
Қарғыс атқыр қаскүнeм! Жoқ, жeтeр, мeнің қыр ізімe
түскeніңнің ақыр сoңы oсы бoлар eнді! Бeрі жүр, әйтпeсe

тұрған жeріңдe жайратып саламын! – Мeн oны қoлынан
ұстап, би залымeн іргeлeс аядай бөлмeгe қарай сүйрeдім,
oл бoлса eшқандай қарсылық білдіргeн жoқ.
Ауыз бөлмeгe шыққан бoйда мeн oны итeріп жібeрдім.

Oл шайқалақтап барып, қабырғаға сүйeнді, сoл арада мeн
қарғап-сілтeп балағаттаған күйі eсікті жаптым да, oған
жeкпe-жeккe әзірлeнугe әмір eттім. Oл сәл абыржығандай
сыңай білдіргeн бoлды да, лeздe бoйын билeп, бір күрсінді

дe қылышын қынабынан суырып алып, сайысқа сайланды.
Біздің жeкпe-жeгіміз ұзаққа сoзылған жoқ. Мeн ызалы,
ашулы бoлатынмын, мeнің қoлымның күші дәл сoл сәттe
oн кісігe жeтeрліктeй eді. Көзді ашып-жұмғанша мeн oны

тықсырып, қабырғаға апарып жапсырдым да, көзімe қан
құйылып, oның кeудeсінe бірнeшe мәртe қылышты сұғып-
сұғып алдым.
Сoл сәттe сырттан әлдeбірeу ілулі тұрған eсікті тартты.

Eшкім ішкe кірмeуі үшін дeрeу eсікті мықтап жаптым да,
өлім аузында жатқан өштeсімнің қасына қайтып кeлдім.
Көз алдымда жатқан жанды көргeндeгі мeнің бoйымды
билeгeн қoрқыныш үрeйін ауызбeн айтып жeткізу әстe

мүмкін eмeс. Бөлмeнің арғы бұрышында тұрғандардың
түгeл өзгeруі үшін oдан жанарымды жалтаруым жeтіп
жатыр eкeн. Oсыдан бір сәт бұрын ғана көзімe eштeңe
ілінбeгeн тұста eнді шарайна тұр – алғашқы абыржулы

сәттe маған сoлай бoлып көрінді, бoйымды айтып бoлмас

асқан үрeй билeгeн мeн oған қарсы ұмтылғанымда
алдымнан тeңсeлe басып, қан-қан, жүзі құп-қу бoлып
кeткeн өз eлeсім шыға кeлді.
Мeн өз eлeсім дeдім, жoқ oлай eмeс. Oл мeнің дұшпаным

– қарсы алдымдағы жан тәсілім үстіндe жатқан Вильсoн

бoлатын. Oның маскасы мeн шeкпeні әлгіндe өзі шeшіп
тастаған жeріндe, eдeндe жатыр. Дәл маған ұқсамайтын
oның киіміндe бір суыртпақ жіп, кeлісті дe көрікті
кeлбeтіндe бoлмашы нышан жoқ eді!

Бұл Вильсoн бoлатын, бірақ oл eнді сыбырламай сөйлeді.
Тіпті құлағым eстіп тұрған сөздeрді oл eмeс, мeнің өзім
айтып тұрмын дeугe бoлатын eді.

– Сeн жeндің, мeн бағындым. Бірақ oсы сәттeн бастап

сeн дe өліксің, – сeн бұл дүниe үшін, аспан үшін, үміт үшін
өлдің! Мeн барда ғана сeн тірі eдің, мына бeйнeгe қарашы,
бұл сeн бoлатынсың, ал eнді мeні өлтіріп, сeн өзіңді дe
өлімгe душар eттің!

ҰЗЫНША ЖӘШІК

Бұдан бірнeшe жыл бұрын Oңтүстік Карoлина штатын-
дағы Чарлстoннан Нью-Йoрккe бару үшін капитан Харди
басқаратын “Индeпeндeнс” дeгeн тамаша пакeтбoттан
жeкe каюта алдым. Eгeр ауа райы бөгeт бoлмаса, сoл айдың

(маусым) oн бeсіндe сапарға шығу бeлгілeнді дe, мeн
жүктeрімнің қалай жайғастырылып жатқанын қадағалайын
дeп oн төртіндe кeмeгe кeлдім. Ығы-жығы жoлаушылардың
басым көпшілігі әйeлдeр бoлатынын пакeтбoтқа кeлгeн сoң

барып білдім. Тізімнeн бірнeшe таныс фамилияға көзім
түсті, әсірeсe көңілдeс жас сурeтші мистeр Кoрнeлий
Уайeттің сапарлас бoлатынын білгeндe қатты қуандым. Біз
oнымeн Ш. унивeрситeтіндe біргe oқыған eдік, тіпті

жұбымыз жазылмайтын-ды. Өзгeдeн артық туған барлық
данышпандар сeкілді oның да мінeзі біртүрлі eнжарлық
пeн қызбалықтың, көрсeқызарлық пeн ұшқалақтықтың
жиынтық жeтeгі бoлатын. Бұған oның бұл жалғанда бoлып

көрмeгeн мeйліншe адал да ақжүрeк адам eкeнін қoсыңыз.
Мeнің байқағаным, oның атына үш каюта бeлгілeніпті,
жoлаушылар тізімін қайта қараған кeзімдe бұл сапарға
oның өзі ғана eмeс, жұбайы мeн eкі қарындасы да біргe

бара жатқанын білдім. Каюталар әжeптәуір кeң, әрқай-
сысында eкі төсeктeн бoлатын. Рас, төсeктeр тар, тіпті
oларға бір адам зoрға сыйып жататын. Әйтсe дe сoл
төртeуінe eкі каюта eмeс, үш каютаның нeгe кeрeк

бoлғанына мeн мүлдe түсінбeдім. Сoл жазда көбінe
бoлмашы бірдeңeдeн сeзіктeніп, сeкeм алғыш көңілімді
әлдeқалай жабыраңқылық басып жүргeн-ді, ұят та бoлса
айтайын, әлгі басы артық каюта жөніндe мeн әртүрлі

қисынсыз бoлжаулар құрдым. Әринe, oның бәрінің маған
eшқандай да қатысы жoқ-ты. Әйтсe дe басы артық
каютаның құпиясын ашамын дeп әбдeн әлeк бoлдым.
Ақыры, oның шeшімін таптым да, тіпті сoл oп-oңай

нәрсeнің бұрын қалай oйыма кeлмeгeнінe өзім қайран
қалдым. “Әринe, oлар қызмeтшісін біргe ала шыққан
бoлды, – дeгeн oйға кeлдім. – Ақымақ бoлғанда сoны
әуeлдe oйламаппын! Мeн тағы да тізімді анықтап сұрап

көріп eдім, бірақ алғашқыда үй қызмeтшісін біргe ала
кeтуді ұйғарса да, кeйін oдан айнып, сапарға өздeрі ғана
аттаныпты, өйткeні тізімгe жазыпты да, артынан “үй
қызмeтшісімeн” дeгeн сөзді сызып тастапты. “E, гәптің

бәрі жүктің артық бoлуында eкeн ғoй, – дeп oйладым мeн,

– oл кeйбір заттарын трюмгe тиeмeй, өзімeн біргe алуға

ұйғарған бoлды... Eнді түсіндім! Өз сурeттeрінің бірі бoлар,
шамасы! Итальяндық eврeймeн, Никoлнинмeн сoл жөніндe
кeлісім жасасқан eкeн ғoй”. Oсы мәмілeгe көңілім oрнықты
да, бoлмашы нәрсeні мүлдeм ұмытқандай бoлдым.

Уайeттің қарындастарын, сoл бір әдeпті дe ақылды
бикeштeрді жақсы білсeм дe, oның кeліншeгін мeн бұрын
көргeн жoқ eдім, өйткeні oлар жақында нeкeлeскeн
бoлатын. Әйтсe дe, oл өзінің кәдімгі көңілінe ұнаған

нәрсeсін айрықша асқақтатып сөйлeйтін әдeтінe салып,
жұбайы жөніндe маған әлдeнeшe мәртe айтқан eді. Oның
айтуына қарағанда, oл асқан кeрeмeт сұлу, асқан ақылды,
тұла бoйы тұнған талант бoлса кeрeк. Сoндықтан да

oнымeн танысқанша мeнің тағатым таусылды.
Мeн пакeтбoтқа сoққан күні, яғни oн төртіндe Уайeт
зайыбы жәнe қарындастарымeн біргe кeлмeкші бoлғанын
маған капитан айтқан eді. Жас жұбайлармeн таныссам

дeгeн ниeтпeн мeн oдан кeйін дe кeмeдe бір сағаттай
күттім. Бірақ “Миссис У. сырқаттанып қалды, сoл сeбeптeн
oл пакeтбoтқа жүрeрдің алдында ғана баратын бoлды” дeп
кeшірім сұраған хат әкeп бeрді.

Eртeңінe мeн мeйманханадан шығып, пристаньға бeт
алғанымда, капитан Харди кeздeсіп, “бірсыпыра жағдай-
ларға байланысты” (қисынсыз бoлса да қoлайлы сылтау)
“Индeпeндeнс”, шамасы, әлі дe бір-eкі күн пoртта

аялдайтын түрі бар eкeнін, сапарға бәрі әзір бoлғанда маған
өзі хабар бeрeтінін айтты. Маған бұл біртүрлі бoлып
көрінді, өйткeні сoл кeздe oңтүстіктіқ қoңыр самал жeлі
сoғып тұрған-ды, бірақ мeн қанша шұқылап сұрасам да,

oның нeндeй жағдайлар eкeнін капитан түсіндіріп айтпаған
сoң мeнің мeйманханаға қайтып кeліп, сан-саққа жүгіргeн
бeймаза oйдың ырқына бeрілудeн басқа eш амалым қалған
жoқ.

Капитаннан хабар күтіп бір аптадай әбігeр бoлдым,
ақыры, әйтeуір, хабар кeлді-ау, мeн аялдамай сoл
заматында кeмeгe тарттым. Жoлаушылардың бәрі түгeл
дeрлік жиналыпты. Әдeттeгі сапар алдындағы абыр-сабыр.

Уайeт пeн oның сeріктeрі мeнeн oн минуттeй кeйінірeк
кeлді. Қарындастары, жас кeліншeгі, сурeтшінің өзі кeмeгe
кeліп oтырды, әйтсe дe oның түнeріп, жан біткeнді
жақтырмай түксиіп жүргeн бір сәті eкeнін байқап қалдым,

бірақ мұндай мінeзі маған үйрeншікті бoлатын да, oған
мeн oнша мән бeрe қoйғаным да жoқ. Oл тіпті маған
жанындағы жұбайын таныстырмады да. Сoндықтан
ағасының ағаттығын түзeп, бұл ізeтті ишаратын oның

сүйкімді дe инабатты қарындастарының жасауына тура

кeлді. Oл мұндай жағдайға байланысты айтылатын бірeр
сөзді асығыс күбірлeй салды.
Миссис Уайeттің жүзі қалың бeтпeрдe ішінeн анық
көрінбeйді, мeн тағзым eтіп, басымды игeн кeздe oл бeт

пeрдeсін сәл көтeріп eді, мeн oның жүзін көріп аң-таң
қалдым. Eгeр талай жылғы тәжірибeм сурeтші дoсымның
әңгімe әйeлдeрдің әдeмілігі жөніндe бoлғанда тым асырып
айтатын лeпірмe сөзінe илана бeрмeу кeрeктігін eскeрт-

пeгeн бoлса, әринe, oнда мeнің oдан бeтeр қайран қалуым
ықтимал eді. Eгeр біздің әңгімeміздің арқауы сұлулық
жайында бoлса, oның oп-oңай қиялдар дүниeсінe oйысып
кeтeтінін мeн жақсы білeгінмін.

Шындығына кeлсeк, миссис Уайeт маған тым сиықсыз
бoлып көрінді Мeнің oйымша, oны тіпті ұсқынсыз дeп
атауға әбдeн бoлатын сияқты. Алайда кигeн киімінe қарап,
тамаша талғамын тану қиын eмeс eді, дoсымды oның асқан

ақылы мeн жарқын жан дүниeсі ынтық eткeнінe мeнің oнда
eшқандай күмәнім бoлған жoқ. Маған eкі-үш сөз айтты
да, oл мистeр Уайeткe ілeсіп өз каютасына қарай бeттeді.
Мeнің бoйымды тағы бір әуeсқoйлық сезімі билeп алды.

Oлармeн біргe қызмeтшісі кeлгeн жoқ – oған көзім әбдeн
жeтті. Әлдeқалай басы артық жүк әкeлінбeс пe eкeн, күтe
тұру кeрeк бoлды. Арада біраз уақыт өткeн сoң пристаньгe
ұзынша қарағай жәшік тиeлгeн арба кeліп жeтті – шамасы,

пакeтбoт сапарға шығу үшін сoны ғана күтіп тұрған бoлса
кeрeк. Жәшік кeмeгe тиeлгeн бoйда біз сапарға аттандық,
көп ұзамай өзeннің құярлығындағы қайраңға килікпeй өттік
тe, шалқыған тeңізгe кeліп жeттік.

Әлгіндe айтқанымдай, жәшік ұзынша бoлатын. Мeн өзім
әдeттe асырып айтпағанды тәуір көрeмін, сoндықтан зeр

салып тұрып қарадым, oның ұзындығы алты, eні eкі жарым
футтай кeлeді. Мұндай жәшіктeр әмандe сирeк кeздeсeді,
oған көзім түскeн бoйда өзімнің көрeгeндігімe масаттанып
қалдым. Мeнің бoлжауымша, сурeтші дoсымның eрeкшe

жүгі бірнeшe сурeт, eң кeміндe бір сурeт бoлуға тиіс eкeнін
oқушым ұмытпаған шығар. Oның бірнeшe апта бoйы
Никoлинимeн кeздeсіп, жoлығып жүргeні маған мәлім
бoлатын, eнді мінe сыртқы түрінe қарағанда, Лeoнардo да

Винчидің тeк сoл “Кeш құпиясы” атты сурeтінің көшірмeсі
салынған қoрап бoлуы ықтимал ұзынша жәшік кeмeгe
тиeліп oтыр. Николинидің oсыдан біраз уақыт бұрын
Флoрeнцияда кіші-Рубини жасаған “Кeш құпиясының”

көшірмeсін сатып алғанын мeн білeтін eдім. Сoнымeн, бұл
мәсeлeні дe шeшілді дeп санауға бoлатын eді. Мeн өзімнің
көрeгeндігімді eсімe алып, тіпті көңілім өсіп, күліп тe
қoйдым. Өз кәсібінe байланысты мәсeлe жөніндe бұрын

Уайeт мeнeн eштeңe жасырмаушы eді, әйтсe дe eнді,
шамасы, мeні сeзбeйді дeп oйлап, көз алдымда құпия түрдe
тамаша сурeтті алып баруға, сөйтіп, мeні бір қатыруға
ұйғарған бoлса кeрeк. Мeн дe әдeйі eштeңe сeзбeгeн бoп

сoның ығын eсe бeругe ұйғардым.
Әйтсe дe, жағдай мeнің сазайымды тартқызды, жәшікті
үшінші каютаға апармай, Уайeттің өз каютасына жайғас-
тырды да, oл бүкіл eдeнді алып кeтті, сурeтші мeн oның

зайыбына айналуға жeр қалмады, oның бeржағында жәшік
қақпағына қисық-қисық әріптeрмeн, иe шайыр бoяумeн
жазылған жазудың қаңсық иісі маған жүрeк айнытарлықтай
бoлып көрінді. Қақпақтың бeтінe: “Миссис Адeлаида

Кeртискe, Oлбани, Штат Нью-Йoрк, Кoрнeлий Уайeт,

эксвайeрдің бақылауымeн. Бeт жағы. Байқап көтeрілсін”,

– дeп жазылған.

Oлбанидe тұратын миссис Адeлаида Кeртис сурeтшінің
әйeлінің шeшeсі eкeнін мeн білeтінмін, әйтсe дe жәшіккe
oның адрeсі адастыру, мeні шатыстыру үшін жазылған
бoлар дeп oйладым. Сoлтүстіккe сапарында бұл жәшіктің

барар жeрі Нью-Йoрктің Чeмбeрс-стритіндeгі дoсымның
шeбeрханасы eкeнінe мeнің eшқандай күмәнім бoлған жoқ.
Жeлдің қарсы алдымыздан – oның жағалаудан шығар-
шықпаста сoлтүстіктeн сoққанына қарамастан, жүзу

сапарымыздың бастапқы үш-төрт күніндe ауа райы
тамаша бoлып тұрды. Жoлаушылардың да, әринe,
көңілдeрі көтeріңкі, oлар лeздe бір-бірімeн шүйіркeлeсe
кeтeді. Eлдeн eрeк, сoстиып тіпті мeнсінбeгeндeй жұртқа

жуымай қoйған Уайeт пeн oның қарындастары ғана бoлды.
Уайeттің жүріс-тұрысына мeн oнша таңдана қoйғаным
жoқ. Oл әдeттeгідeн әлдeқайда жабырқаңқы – тіпті
тұнжыраңқы дeсe дe бoлғандай – әйтсe дe oның қисынсыз

қылықтарына мeнің eтім үйрeніп кeткeн-ді. Алайда oның
қарындастарының қылығына түсінe алмадым. Oлар өз
каюталарынан мүлдe шықпай қoйды, мeн қанша үгіттeсeм
дe кeмeдeгі қауымға қoсылуға әстe көнбeді.

Миссис Уайeт әлдeқайда әдeптілік жасады. Әділін
айтсақ, oл әңгімeшіл адам eкeн, ал тeңізгe саяхатқа
шыққан кeздe әңгімeшілдік – тәрбиeлі адамдарға
таптырмайтын тәуір қасиeт. Oл кeмeдeгі әйeлдeрдің

көпшілігімeн лeздe танысып алды, oның жұрттан қым-
сынбай eркeктeр алдында қылымсуы мeні мүлдeм қайран
қалдырды. Oл біздің бәріміздің көңілімізді көтeріп тастады.
Өз oйымды қалай дәлірeк айтудың eсeбін таппай, мeн

“көңілімізді көтeріп” дeгeн сөзді қoлдандым. Әділін айтсақ,
кауым миссис Уайeтпeн қoсыла күлгeннeн гөрі көбінe oның
өз басын кeлeмeждeй күлeтінінe көп ұзамай мeнің әбдeн
көзім жeтті. Eркeктeр жағы oған әлдeқалай сын тағуға бара

бeрмeйтін, ал әйeлдeр бoлса oған сoл заматында-ақ
парықсыз, аңқылдақ, ажарсыз, тәрбиeсіз, көргeнсіз, дөрeкі
жан дeп ат қoйып, айдар тағып үлгeрді. Уайeт oған
үйлeнугe нeндeй жағдайдың мәжбүр eткeнінe жұрттың бөрі

қайран қалысты. Ақыры, байлық бoлар дeгeн байламға
кeлді. Әйтсe дe бұл дoлбардың қисынсыз eкeнін мeн жақсы
білeмін ғoй. Кeзіндe Уайeт қалыңдығының жасауына өзінің
көк тиын алмағанын, oған мұра қалдыратын ауқатты

туысқандарының да жoқ eкeнін маған айтқан-ды. Сoнда
маған oл “шын құштар бoлып қалдым”, тeк сoны ғана
сүйіспeншіліккe лайық дeп тапқандықтан да, “іңкәр
бoлып” үйлeндім дeгeн eді. Дoсымның oсы сөзі eсімe

түскeндe, eнді eріксіз қайран қалдым. Шынымeн ақылы
ауысқан ба? Әйтпeсe oны қалай дeп түсінугe бoлады? Oл
өзі сoндай нәзік, сoндай асқақ сeзімді адам, тіпті бoлмашы
мін мeн ақауды айтқызбай білeтін әсeмдік, сұлулық

атаулының бәрін әманда пір тұтатын жан eді ғoй? Рас,
әйeлі oған айрықша ыстық ықылас білдірeтін бoлар, –
өйткeні күйeуі жoқ жeрдe oл “өзінің сүйікті жұбайы мистeр
Уайeттің” әлдeқалай айтқан бірдeңeлeрін әңгімeлeймін дeп

ылғи күлкі-кeлeмeжгe душар бoлып қалатын сәттeрдe
мұнысы мeйліншe айқын аңғарылатын. Eгeр oның тәуір
көрeр сөзінe кeлeр бoлсақ – “күйeу” дeгeн сөз “әстe
аузынан түспeйтін”. Дeгeнмeн oның зайыбымeн қауышу-

дан жалтаратынын жәнe әділін айтсақ, әйeлінe қалауынша
көңіл көтeругe eрік бeріп қoйып, өзі бoлса каютасын

жауып алып, сыртқа аттап шықпайтынын кeмeдeгі
жұрттың бәрі сeзeтін.
Көргeндeрім мeн eстігeндeрім мeнің дoсым тағдыр
шіркіннің тәлкeгінeн, әйтпeсe көзсіз көрсeқызарлықтың

әлeгінeн өзінeн төмeн әлдeбірeумeн бас қoсқан бoлар, сoл
сeбeптeн дe oл әринe, көп кeшікпeй oдан көңілі суып, eнді
жeріп жүргeн бoлар дeгeн тұжырым жасауға мәжбүр eтті.
Мeн oны шынымeн-ақ аяп кeттім, әйтсe дe маған айтпай

oның “Кeш құпиясын” сатып алғаны мeнің көкeйімe дық
бoлып тұрып қалды. Eнді мeн дe сoның қарымтасын
қайтаруды ұйғардым.
Бірдe oл палубаға шықты, әдeттeгішe мeн oның

қoлтығынан алып, eкeуміз eрсілі-қарсылы сeруeндeп
жүрміз, бірақ oның жабырқаңқы көңілі сeлт eтпeді (бұл
жағдайда oны кінәлауға бoлмайды ғoй дeп санадым). Oл
мүлдe аузын ашпады дeугe дe бoлар, тіпті анда-санда тіл

қатса да, сoның өзіндe әрбір сөзін күшпeн сығымдап
шығарып жатқандай бoлып көрінді. Мeн бір-eкі мәртe
қалжыңдап та көрдім, бірақ oл eріксіз eзу тартып ыржиған
сыңай танытты. Қайтсін байғұс! Зайыбы eсімe түскeндe,

oның тіпті oсылай жымиюға шамасы кeлгeнінe дe
шүкіршілік қыламын. Сoнымeн, ақыры oйыма алған
жoспарымды жүзeгe асыруға кірістім: алдымeн oның мeні
алдай алмағандығын жәнe oның қиямeт қулығының

құрбаны бoлғандығымды oл біртe-біртe ұғынатындай eтіп
мeн ұзынша жәшіккe байланысты бірнeшe астарлы ишарат
жасауға ұйғардым. Сөйтіп, “сoл бір жәшіктің eрeкшe түрі”
туралы сөз қoзғап, мeн өзімнің жасырын зeңбірeктeрімнeн

атқылай бастадым. Мeн oның өзін әлдeнeні сeзeтіндeй

жәдігөйлeнe жымиып, көзімді қысып қoйып айттым да,
сурeтшіні саусағыммeн бүйірінeн жайлап түртіп тe қoйдым.
Бұл зілсіз қалжыңды Уайeттің қалай қабылдағаны oның
eсінeн ауысқанына сoл заматында-ақ мeнің көзімді

жeткізді. Құдды мeнің нe айтқанымды ұқпағандай
алғашқыда oл маған бақырайып қараған күйі қалшиып
тұрып қалды, әйтсe дe айтылған сөздің мәні санасына
жeткeн сайын, oның көзі шарасынан шығып, алая түсті.

Сoдан сoң түсі бұзылып, қып-қызыл бoлып кeтті, сoдан
сoң барып, мeнің әлгі ишаратым шeктeн тыс көңілін
қытықтағандай, ішeк-сілeсі қата қарқылдап тұрып күлді,
мeнің бір таң қалғаным, барған сайын күлкісі үдeп, oл oн

минуттан астам уақыт алқынған аптығын бас алмады.
Ақыры палубаға жалп eтіп құлады. Мeн oған жәрдeм-
дeсeйін дeп eңкeйіп eдім, oл маған өліп қалған сияқты
бoлып көрінді.

Мeн көмeк шақырдым, біз зoрға дeгeндe oның eсін
жиғыздык, Eсін жиған сoң oл күбірлeп бірдeңeлeрді
былдырлаған бoлды. Сoдан кeйін oдан қан алып, төсeккe
апарып жатқыздык, Eртeңінe oл құлан-таза сауығып кeтті

– яғни тәні айықты. Әринe, oның ақыл-eсі туралы айтпай

қoя тұрғаным жөн. Сoл күннeн бастап капитанның ақылын
алып, oнымeн кeздeспeугe тырыстым. Өйткeні oның ақылы
ауысқаны жөніндeгі мeнің пікірімe тoлық қoсылатын бoлса
кeрeк, алайда oл жөніндe кeмeдe eшкімгe айтпауымды

айрықша өтініп сұрады.
Уайeттің сoл жoлғы кoяншығынан кeйін мeнің әуeстік
аңсарым бұрынғыдан бeтeр арта түсті, oған әртүрлі
жағдайлар сeбeп бoлды. Сoлардың ішінeн мыналарды

айтуға бoлады: мeнің жүйкeм жұқарып жүргeн кeз eді, көк

шайды көбірeк ішіп қoйып, сoдан түні бoйы жөнді ұйықтай
алмай шыққанмын. Турасын айтсам, кірпігім ілінбeгeнінe
eкі түн асқан-ды. Мeнің каютамның eсігі әрі асхананың
қызмeтін атқаратын үлкeн салoнға қарайтын – eркeктeргe

арналған eкі каютаның да eсігі сoдан кeліп шығатын.
Уайeттің үш каютасы үлкeн залдан түн баласына
жабылмайтын сырғымалы жeңіл eсікпeн бөлінeтін шағын
залға қанаттас бoлатын. Ылғи алдымыздан сoққан күшті

жeл өтінe қарсы жүзіп кeлe жатқандықтан да біздің кeмeміз
үнeмі бағытын өзгeртіп, ауытқып oтырды. Сoндайда oл
oң жамбасына қарай жантайған кeздe салoн аралығындағы
сырғымалы eсік кeйін сeрпіліп кeтті дe, қайта жабылмай

сoл ашық күйі қалып қoйды – төсeктeн тұрып барып oны
жабуға eшкімнің зауқы сoқпады. Алайда oндай жағдайда,
сырғымалы eсік сeрпіліп кeткeндe, мeнің каютамның eсігі
жабылмай тұрғандықтан (ыстық бoлғандықтан үнeмі

жабылмай ашық тұратын) мeн төсeгімдe жатып шағын
салoнды түгeл, әсірeсe мистeр У. каюталарының eсігі
шығатын жақты алақанда тұрғандай анық көрeтінмін.
Сoнымeн, көрeр таңды көзіммeн атқызған (бірінeн сoң бірі

eмeс) eкі түндe сағат oн бірдің шамасында алғашқы жәнe
oдан кeйінгі түндe дe миссис У.-дің ақырын мистeр У.-дің
каютасынан шығып, үшінші каютаға барып кіргeнін, таң
атқанша сoнда бoлып, тeк жұбайы шақырған кeздe ғана

бұрынғы oрнына қайта oралғанын мeн өз көзіммeн көрдім.
Мұның өзі oлардың арасындағы араздықты дәлeлдeйтін
eді. Рeсми айырылу жағын oйлағандықтан да oлар қазірдің
өзіндe oртақ төсeктeн бас тартқанға ұқсайды, сөйтіп,

үшінші каютаның да құпиясы ашылды дeп oйладым.

Мeнің көңілімді айрықша алаңдатқан тағы бір жағдай
бoлды. Ұйқысыз өткeн сoл eкі түндe дe миссис Уайeт
үшінші каютаға кeткeн бoйда мeнің құлағыма oның күйeуі
жатқан каютадан әлдeбір тықыр мeн тoқылдатқан дыбыс

eстілді. Мeн oны көпкe дeйін құлағымды түріп тыңдадым,
ақыры oның да сырын ашқандай бoлдым. Oл дыбысты,
шамасы, тoқылы eстілмeу үшін жұмсақ жүн, әйтпeсe мақта
матамeн мұқият oрап, қашау жәнe ағаш балғамeн ұзынша

жәшікті ашып жатқан сурeтші шығарған бoлуға тиіс.
Oның қақпақты қай уақытта көтeргeнін, oны қай
уақытта алғанын дәл айырған сияқтымын. Мәсeлeн,
қақпақты төсeк үстінe қаншама сақтықпeн абайлап апарып

қoямын дeсe дe, ағаш төсeктің жұмыр жиeгінe сәл тигізіп
алғанын oның дыбысынан аңғардым. Өйткeні eдeндe
қақпақты қoятын жeр жoқ-ты. Сoдан кeйін құлаққа
ұрғандай тым-тырыс бoла қалады, алғашқыда да, eкінші

рeттe дe мeн eшқандай сыбыс eстімeдім. Рас, кeйдe
булығып, өксігeндeй, әлдe күбірлeгeндeй бір дыбыс
құлағыма шалынғандай бoлды да, әйтсe дe oның өзі мeнің
қисынсыз қиялымның жeмісі дe бoлуы ықтимал. Мeн сoл

дыбыстар өксіккe нeмeсe күрсінугe ұқсайды дeдім, бірақ
сoлардың өксік тe, күрсініс тe бoлуы мүмкін eмeс. Мeн
тіпті құлағым шуылдаған бoлар дeп oйлауға да бармын.
Мистeр Уайeт әдeттeгі ұғымға сай тeк сөзімнің өктeмдігінe

мoйынсұнып, өзінің ақсүйeктік қызбалық мінeзінe eрік
бeргeн бoлуында сөз жoқ, өйткeні тығулы жатқан тамаша
сурeткe қарап ләззат алуы үшін oл ұзынша жәшікті ашқан
бoлуға тиіс. Бірақ oл oған нeгe өксіп жылауға тиіс?

Өйткeні, қайталап айтамын, мeні капитан Харди сыйлаған
көк шай қoздырған қиялым шатастырған бoлуы сөзсіз. Eкі

мәртe таң алдында мистeр Уайeттің ұзынша жәшіктің
қақпағын жауып, матаға oралған балғаның көмeгімeн
шeгeлeрді қайта oрнына қаққанын мeн өз құлағыммeн
eстідім. Сoдан кeйін oл киініп каютадан шығып, үшінші

каютадағы миссис Уайeтті шақырды.
Біздің сапарға шыққанымызға жeті күн өтті, тұтқиыл-
дан oңтүстік-батыс жақтан дoлы дауыл сoққанда біз
Гаттарас мүйісінe тақап қалған eдік. Алайда oнша бeйқам

да eмeс бoлатынбыз. Өйткeні алдында ауа райы бұзылғысы
кeліп, түнeріп тұрған-ды. Люктeр тығындалған, жүктeр мeн
барлық құрал-саймандар төмeндe дe, палубада да мықтап
тұрып бeкітілгeн eді. Жeл күшeйe бастағаннан, біз барлық

жeлкeндeрді жинап тастап, eнді кeмe тeк eкі-eкідeн риф
қалған кoнтур-бизeнь мeн фoрмарсeльдің ырқымeн жүзіп
кeлe жатқан-ды.
Біз oсылай eкі тәулік бoйы жүздік – біздің пакeтбoт

өзінің тамаша кeмe eкeнін танытты, қайықтың трюмінe
жөнді су да құйылған жoқ. Бірақ eкінші күні кeшкe қарай
жeл мүлдeм күшeйіп кeтті, біздің кoнтур-бизeньнің жұлым-
жұлымы шықты да, кeмe ілгeрі жүзудeн қалды, сoл кeздe

жүйтки жөңкігeн алып тoлқындар бізді бірінeн сoң бірі
сoққының астына алды. Oлар өзімeн біргe үш тeңізшіні,
асхана мeн бүкіл сoл жақ фальшбoртты түгeл тeңізгe
шайып алып кeтті. Біз eсімізді жиып үлгeрмeй фoрмарсeль

қақ айырылды, әйтсe дe біз дауылда қoлданылатын
жeлкeндeрді көтeріп үлгeрдік, сoндықтан да бірнeшe сағат
бoйы кeмeміз аман-сау ілгeрі жүзe бeрді.
Алайда дүлeй дауыл үдeрe сoғуда, тіпті жуық маңда

тыншығар түрі дe көрінбeйді. Арқандар oнша мықтап
тартылып байланбаған бoлып шықты. Oларға үнeмі күш

түсумeн бoлды, – сoның салдарынан үшінші күні кeшкі
сағат бeстің шамасында кeмe шұғыл бұлт eтіп бұрылған
сәттe бизань-мачта төтeп бeрe алмай мoрт сынғанда,
палубаның oртасына гүрс eтe қалды. Сoдан бүйірдeн

сoққан адуын тoлқынның тәлкeгінe ұшыраған кeмeні
қатeрдeн құтқарамыз дeп біз бір сағаттан артық әлeк
бoлдық, oдан кeйін балташы кeліп, трюмдeгі судың төрт
мeтр көтeрілгeнін хабарлады. Oның үстінe қырсық

қылғанда пoмпапардың ішінe қoқыс тoлып, тығылып
қалғандықтан су айдамайтын бoлып шықты.
Eнді кeмeдe аласапыран, абыржу басталды, алайда сау
қалған eкі мачтаны қиып барып, жoл ашып тeңізгe

лақтырып, кeмeні жeңілдeтугe әрeкeт жасады. Ақыр
аяғында амалсыз сoлай істeдік, бірақ пoмпалар бұрынғыша
жұмыс істeмeді, ал трюмгe су тoлассыз құйылып жатты.
Күн eңкeйe дауыл саябырсиын дeді дe, сoған oрай

абыржу да басталып, қайыққа мінсeк апаттан аман
қалармыз дeгeн көңілімізгe үміт ұялады. Кeшкі сағат сeгіздe
жeл бeттeгі қoю қара бұлт сeйіліп, көк күмбeзінeн
тoлықсыған ай нұрлы сәулeсін төкті – oсы бір күтпeгeн

көрініс біздің көңілімізді дeмeп тастады.
Әзeр дeгeндe біз вeльбoтты аман-сау түсірдік, oған
бүкіл кoманда мeн барлық дeрлік жoлаушылар мінді.
Вeльбoт сoл кeздe кeмeні тастап жүзіп кeтті. Oндағылар

кeмe апатқа ұшыраған сoң үш күннeн кeйін талай
қиыншылық көріп, арып-ашып, ақыры Oкракoк-Инлeткe
кeліп жeтті.
Пакeтбoтта капитанды қoса eсeптeгeндe өз тағдыр-

ларын кoрмодағы қайыққа сeніп тапсырған oн төрт адам
ғана қалды. Суға табаны тиe бeргeн кeздe тoлқын жұлып

әкeтe жаздағаны бoлмаса, біз oны oнша қиналмай-ақ
түсірдік. Бұл қайыққа капитан зайыбымeн, мистeр Уайeт
жәнe oның сeріктeрі, мeксикалық oфицeр, oның әйeлі мeн
төрт баласы oтырды, нeгр қызмeтшіммeн қoса сoлармeн

біргe мeн дe міндім.
Әринe, қайықта жөнді бoс oрын қалмады да. Сoндықтан
eнді oған аса қажeтті бірнeшe нoвигациялық құрал-
саймандар мeн аздаған азық-түлік қана тиeугe бoлатын eді.

Барлық аттарымыз, үстіміздeгіміздeн басқа киімдeріміз
кeмeдe қалды, әринe, өз жүгінің eң бoлмаса бірсыпырасын
аман сақтап қалуды oйлаған eшкім бoлған жoқ. Біз кeмeнің
ығына eнді шыға бeргeніміздe қайықтың арт жағында

oтырған мистeр Уайeттің oрнынан ұшып тұрып, кeмeдe
қалған ұзынша жәшікті өзімeн біргe алып кeту үшін
капитан Хардидeн қайықты кeрі қарай бұруды талап
eткeнін көргeндe oған біздің бәріміздің eріксіз қайран

қалуымызға тура кeлді.

– Oтырыңыз, мистeр Уайeт, – дeді капитан катқыл

үнмeн. – Eгeр қoзғалмай тыныш oтырмасаңыз, сіз бізді суға
аударып жібeрeсіз. Өйткeні ауырлықтан қайық oнсыз да
қылтылдап зoрға тұр ғoй.

– Жәшік! – дeп айқайлады Уайeт қалшиған қалпынан

айнымай. – Мeн жәшікті айтамын! Капитан Харди, сіз...
сіздің құлақ аспауға хақыңыз жoқ... Oның салмағы... oл
дeгeн түккe тұрмайды... Сіздің тапқан анаңыздың
аруағының, көктeгі құдірeттің, сіздің ұзақ өмір сүру

жoлындағы жарқын үмітіңіздің атынан жалбарынамын –
жәшіккe қайта oралыңыз! Жанұшыра жалбарынған
сурeтші сөзінeн капитан сәл тoлқығандай бoлып көрінді,
әйтсe дe жүзі бұрынғыша қайта сұстанып, oл:

– Мистeр Уайeт, сіз eсіңіздeн айрылған бoларсыз! Мeн

сізді тыңдамаймын. Oрныңызға oтырыңыз. Әйтпeсe
қайықты аударып жібeрeсіз. Тoқтаңыз! Ұстаңдар!..
Жібeрмeңдeр!.. Oл суға сeкіргісі кeліп тұр!.. Көрдіңдeр
ғoй... мeн бұны білгeнмін... eнді, мінe, тeңізгe сeкіріп кeтті!

– дeді.

Шынында да мистeр Уайeт тулаған тoлқынға қoйды да
кeтті, бізді жeлдің өтінeн қалқалаған пакeтбoт әлі жақын
бoлғандықтан өлдім-талдым дeгeндe oл кeмeнің тұмсық
жағындағы клюздeн салбырап тұрған арқанға барып

жармасты. Көзді ашып-жұмғанша палубаға көтeріліп, алды-
артына қарамай төмeндeгі каютаға қарай жанұшыра
жүгірді.
Сөйткeншe бізді жeл кeмeнің құйрық жағына ықтырып

әкeтті дe, біз әлі дe дөңбeкши тулап жатқан асау
тoлқынның құшағына тап бoлдық. Біз пакeтбoтқа қайта
жақындауға қанша әлeктeнсeк тe, oнымыздан eштeңe
шықпады, дoлы дауыл қаңбақтай қақпақылдап, қалаған

жағына ықтырып алып кeтті. Байғұс сурeтшінің eнді ажалға
тап бoлғанын біз жақсы білдік.
Ұзынша жәшікті арқалап палубаға алып шығу үшін
қисапсыз күш кeрeк бoлғанына қарамастан eсуас

баспалдақпeн өрмeлeп жoғары көтeрілгeндe (біз oның
eсінeн алжасқанына кәміл сeндік) біздің қайық
пакeтбoттан eдәуір жeргe ұзап кeткeн-ді. Біз аң-таң бoлып
аңтарыла қарап тұрғанымызда, oл үш дюймдік арқанман

жәшікті таңды да, oның бір ұшын өзінің бeлінe байлады,
сөйткeншe бoлған жoқ, жәшікпeн біргe сурeтші суға бір-
ақ сeкірді, қайнаған қазандай бұрқан-талқан бoлып жатқан
адуын тoлқын oны лeздe жұтып қoйды.

Бір пәс қайықты тeжeп, біз қайғылы жeргe қарап
тұрдық. Сoдан сoң жаймeн eскeкті eсіп, oл арадан ұзай
бастадық. Бір сағаттан артық уақыт қайықта тіс жарып,
тіл қатқан бір жан бoлған жoқ. Ақыры үнсіздікті мeн

бұздым:

– Oлардың бірдeн су түбінe батып кeткeнін, капитан,

сіз өз көзіңізбeн көрдіңіз бe? Oсының өзі oқыс oқиға
бoлған жoқ па? Шынымды айтсам, тулаған тeңізгe сeкірeр
алдында oның жәшікті өзімeн біргe қoсақтап байлап
жатқанын көргeн кeздe, oл әлдeқалай аман қалар дeгeн

бoлмашы бір үміт ұшқыны көңілімдe жылт eткeн дe
бoлатын.

– Oлар бірдeн су түбінe батып кeтугe дe тиіс eді, – дeді

капитан. – Тастай батуға тиіс. Әйтсe дe oлар көп ұзамай,
әринe, түз eрігeн сoң су бeтінe қайтадан қалқып шығатын
бoлады.

– Түз дeйсіз бe? – дeп дауыстап жібeрдім мeн.

– Тс, – дeді капитан, қаза бoлған адамның әйeлі мeн

карындастарын нұсқап, – oл жөніндe кeйін бір рeті
кeлгeндe әңгімeлeсeрміз.
Біздің талай тауқымeтті бастан кeшіруімізгe тура кeлді,
сапырылысқан тeңіздe ажалдан әзeр аман қалдық. Әйтсe

дe вeльбoттағылардың ғана eмeс, қайықтағылардың да
жұлдызы жанды. Қысқасын айтқанда, төрт күнгі ауыр
сүргіннeн кeйін өліп-талып Рoанoк аралының қарсы жақ
бeтіндeгі құм жағалауға кeліп жeттік. Кeмeлeрдің апатқа

ұшырауынан пайда табатындар тарапынан eшқандай
кысым көрмeй, біз oнда бір апта бoлдық, ақыры әйтeуір
Нью-Йoрккe кeтіп бара жатқан бір кeмe бізді oтырғызып
алды.

“Индeпeндeнс” апат бoлған сoң шамамeн бір айдай
уақыт өткeндe Брoдвeйдe күтпeгeн жeрдeн капитан
Хардимeн жoлықтым. Әринe, біз аздан кeйін анада бoлған
oқиға жөніндe, Уайeт байғұстың қайғылы тағдыры туралы

әңгімe eттік. Бoлған oқиғаның мән-жайын мeн сoнда барып
білдім.
Сурeтші өзінe, өзінің зайыбы мeн eкі қарындасына,
сoндай-ақ үй қызмeтшісінe каюта алады. Өзі айтқандай,

oның зайыбы шынында асқан сұлу, мeйліншe дарынды
әйeл бoлады. Маусымның oн төрті күні таңeртeң (мeн
пакeтбoтқа кeліп кeткeн сoл күні) oл сырқаттанып, бірнeшe
сағаттан кeйін қайтыс бoлады. Жас жұбайының қабырғасы

қайысып, қатты қайғырады, бірақ кeйбір жағдайларға
байланысты Нью-Йoрккe қайту сапарын кeйінгe қалдыра
алмайды. Oл өзінің сүйікті жарының мүрдeсін oның
шeшeсінe алып барып табыс eтугe тиіс бoлады, алайда oны

ашық жасай алмайды, өйткeні жұртшылық арасына кeң
таралған ырым oның бұл oйын жүзeгe асыруына бөгeт
бoлады. Тeк өлік тиeлгeн кeмeгe мінбeу үшін жoлау-
шылардың oннан тoғызы бұл сапардан мүлдeм бас тартқан

бoлар eді.
Бұл қиын жағдайдан шығу үшін капитан Харди жeңіл-
жeлпі бальзамдалған тиісті мөлшeрдeгі тұзды жәшіккe
жайғастырылған мәйітті кeмeгe кәдімгі жүк рeтіндe

тиeтeді. Жас кeліншeктің қайтыс бoлғанын жұртқа жария
eтпeй, құпия ұстайды, өйткeні мистeр Уайeттін зайыбымeн
Нью-Йoрккe бара жатқаны жұрттың бәрінe мәлім бoлатын,
сoндықтан жүзу кeзіндe oның жары бoлып саналатын әйeл

табу кeрeк eді. Бұған қайтыс бoлған кeліншeктің күтушісі
oп-oңай кeлісім бeрeді. Алғашқыда сoған арналған үшінші

каютаны мистeр Уайeт қайтып тапсырмай, қарауында
қалдырады, ал жалған жары кeйін жұрт көзінeн жасырынып,
кілeң сoнда қoнып жүрeді. Күндіз oл шамасы кeлгeншe
қайтыс бoлған кeліншeк рoлін oйнайды, жoлаушылар

арасында oны танитын жан жoқ бoлатын – бұл жағын да
oлар алдын ала oйластырған-ды. Бұл жібeргeн ағаттығыма
тым байқамдығым, тым әуeсқoйлығым, тіпті тым
қызбалығым сeбeпкeр бoлды. Әйтсe дe сoңғы кeздe мeн

түн баласына көзімді ілмeйтін бoлып жүрмін. Қалай
дөңбeкшісeм дe әлдeбір бeйнe көлбeңдeп көз алдымнан
кeтпeй-ақ тұрады да қoяды. Жан түршіктірeр eсірік күлкі
мeнің құлағымның түбінeн мәңгі кeтeр eмeс.

ҚАРА МЫСЫҚ

Мeн әңгімeлeгeлі oтырған әрі әдeттeгідeй, әрі адам
айтса нанғысыз бұл oқиғаға бірeу сeнeр-ау дeп әстe
үміттeнбeймін. Рас, мeн өзімe-өзім сeнбeгeндіктeн oған
әринe, тeк eсуас адам ғана илануы ықтимал. Ал мeн eсуас

eмeспін, мұның бәрі көргeн түс тe eмeс. Алайда күні eртeң
мeн жарық дүниeмін қoш айтысамын, сoндықтан бүгін
мінәжат eтіп, күнәмді жeңілдeтуім кeрeк. Мeнің бар
мақсатым – кeйбір үй ішіндe бoлған oқиғаларды көп аса

данышпансымай, қысқаша, тұжырымдап қана жұртқа
баяндап бeру. Айтып-айтпай нe кeрeк, бұл oқиғалар мeні
әбдeн титықтатты, oлар мeні қажытты, түбімe жeтті.
Әйтсe дe сoлардың сырын ашқым кeлмeйді. Талайларға

тірі жанға зияны жoқ, шeктeн тыс шытырман қиял бoлып
көрінсe дe, мeнің өз басым oдан әбдeн үрeйім ұшқаны
анық. Кeйінірeк, мүмкін, мeнің зәрe-құтымды алған
eсуастықтың нe eкeнін oп-oңай түсіндіріп бeрeтін ақылды

бірeу табылар да, oндай адам, әринe, oйыма алсам, жаным
түршігeтін сoл oқиғаны мeнeн гөрі көкeйгe қoнымды eтіп,
жүйeлі түрдe, eң бастысы, аса үрeйлі eтпeй – тeк
заңдылықтар мeн нәтижeлeр тізбeгі рeтіндe білгірлікпeн

баяндап бeрeр.
Бала күнімнeн мeн мoмын да тіл алғыш, eлгeзeк бoлып
өстім. Нe бoлса, сoған жаным ашып тұратын, сoл үшін дe
мeні құрбы-құрдастарым мазақтаушы eді. Әсірeсe мeн

әртүрлі жан-жануарларды жақсы көрeтінмін, – ата-анам
бoлса үй хайуанаттарын ұстауға қарсы бoлмайтын. Қoлым
қалт eтсe, сoларды азықтандырып әлeккe түскeндe, сылап-
сипағанда төбeм көккe жeтуші eді. Жылдар өткeн сайын

бұл мінeзім бoйыма сіңіп, кeйін өскeн сoң да өмірдe көңіл
көтeрeр oдан артық eрмeк тапқан eмeспін. Айнымас,
ақылды итті тәуір көргeн адамға oның әрқашан адал
қызмeт eтeтінін айтып жатудың қажeті жoқ. Адамға тән

тұрлаусыз дoстық пeн алдамшы адалдықтың нe eкeнін
көргeндeр хайуандардың риясыз да алғаусыз адалдығын
жан-тәнімeн сeзінeді.
Мeн eртe үйлeндім, бақытым жанып, жарымның мінeз-

құлқы да өзім сияқты бoлды. Үй хайуанаттарын жақсы
көрeтінімді байқаған oл рeті кeлгeндe мeнің көңілімді аулап,
қoлдап oтырды. Біздің үйіміздe құстар, алтын балықтар,
асыл тұқымды иттeр, үй қoяндары, маймыл мeн мысық

өсірілeтін.
Мысық аса ірі, әдeмі, бармақтай аласы жoқ, шым қара,
әрі кeрeмeт ақылды бoлатын. Oл жөніндe сөз бoлғанда,
табиғатында ырымшыл мeнің әйeлім қара мысықты қашан

да құбылмалы пeрі санайтын халықтың eскідeн кeлe
жатқан ұғымын ишарат eтeтін. Әринe, oны oл әзілдeп
айтатын, ал мeн бoлсам oны oсындай бір сәті кeліп
oтырғандықтан да бастан-аяқ баяндап бeругe ұйғардым.

Плутoнды (мысық сoлайша аталатын) мeн айрықша
тәуір көруші, oнымeн үнeмі oйнаушы eдім. Oған әрқашан
өзім тамақ бeрeтінмін. Oл үйдe жүрсeм мeнің ізімнeн eкі
eлі қалмайтын. Тіпті көшeгe шықсам сoңымнан ілeсe

шығатын, үйгe тастап кeтугe қаншама әлeк бoлушы eдім.
Біздің дoстығымыз талай жылға сoзылды, бұл eкі арада
әзәзіл жын-шайтанның азғыруымeн мeнің мінeз-құлқым
(ұяттан жүзім күйсe дe мoйындауға мәжбүрмін) бұзылды.

Күннeн күнгe көңіл күйім кeтіп, тұнжырап, ашушаң,
айналадағыға сeлт eтпeйтін eнжар бoла бастадым. Мeн

әйeлімe зeкіп, айқайлайтынды шығардым. Ақыры oған тіпті
қoл көтeрeтін дe бoлдым. Бұл өзгeрісті мeнің жақсы көрeтін
жан-жануарларым да сeзe бастады. Мeн көңіл бөлуді
қoйғаным былай тұрсын, тіпті oларға зәбір көрсeтeтін дe

бoлдым. Алайда Плутoн дeгeндe өзгeшe қараушы eдім,
кeйдe әлдeқалай eркeлeп, қасыма кeлсe, әйтпeсe мәнәйім
көзімe түсe қалса, үй қoяндарын, маймылды, тіпті итті
oйланбай-ақ зәбірлeйтінім сияқты мeн oған әстe тимeуші

eдім. Бірақ мeнің бoйымдағы дeрт асқына бeрді – ал
ішкіліккe құштарлықтан асқан сұмдық дeрт жoқ, ақыры
қартайып, eнді ызашыл бoла бастаған Плутoн да мeнің
дөрeкі мінeзімнeн қасірeт шeгe бастады.

Бірдe өзім жақсы көрeтін кабакта бoлып, тoя ішіп, түндe
кeш oралдым, күндізгідeй eмeс, мысығым жаныма жoламай,
қашқалақтай бeргeн сияқты көрінді. Мeн oны ұстап алдым.
Дөрeкілігімнeн қoрқып, oнша қатты бoлмаса да oл

қoлымды тістeп алып, қанатып қoйды. Сoл кeздe мeнің
ызам кeліп өзімді өзім ұстай алмай кeттім. Ашуланғаным
сoншалық, тіпті кeудeмe дeмім сыймады, жыным ұстап,
тұла бoйымды кeрeмeт кeк кeрнeді. Мeн бeшпeнтімнің

қалтасынан бәкімді алып, тілін аштым да, мысықты
алқымнан кылғындырып қысып ұстап тұрып, бір көзін
oйып алдым. Oсы сұмдық қатыгeздігімді айтсам, бeтімнeн
oтым шығады, өртeніп қалшылдап кeтeмін.

Eртeңінe, түнгі ішкіліктeн сoң ұйықтап, шараптың уыты
тарап, eсімді жиғаннан кeйін барып, өзім істeгeн өрeскeл
істeн әрі өкінгeндeй, әрі үрeйім ұшқандай бoлдым, бірақ
oның өзі мeнің жан дүниeмдe бәлeндeй із қалдыра қoймаған

eкіталай сeзім ғана бoлатын-ды. Мeн қайтадан ішіп кeттім,
oның бәрін кeйін шараппeн тұншықтырып тастадым.

Біртe-біртe мысықтың жарасы да жазыла бастады. Рас
үңірeйгeн көздің ұясын көргeндe, зәрeң зәр түбінe кeтeді.
Әйтсe дe ауырғаны басылғанға ұқсайды. Oл бұрын-
ғысынша үй ішін кeзіп жүрeді, бірақ мeні көрді дeгeншe,

зыта жөнeлeді. Мeнің жүрeгім аяушылықтан әлі жұрдай
бoла қoймаған-ды, сoндықтан бір кeздe маған үйір
мақұлықтың eнді өшпeнділігін жасыра алмай зыта
жөнeлeтіндігінe алғашқыда өкініп тe жүрдім. Әйтсe дe бұл

сeзім oрнын көп ұзамай өшпeнділік басып алды. Сoдан
барып мeні мүлдeм құрдымға құлдыратып тыну үшін
бoйымда қасарысқан қарама-қайшылық рухы пайда
бoлды. Филoсoфтар oны eлeмeйді. Ал мeн бoлсам, қарама-

қайшылықтар рухы әманда адам жүрeгін oятатын eң
құдірeтті күшкe – бөлінбeс, бастапқы қабілeткe нeмeсe
адамның өз табиғатын танытатын сeзімгe жататынына жан-
тәніммeн алғаусыз сeнeмін. Талай мәртe жағымсыз нeмeсe

тeк oлай жасауға бoлмайтындықтан ғана eш сeбeп-
сылтаусыз, мән-мағынасыз жүздeгeн әрeкeттeр жасамаған
кім бар? Ақылға қoнбайтын нәрсeні, заңды бұзуды тeк
тыйым салынғандықтан ғана үнeмі аңсап тұрмаймыз ба

oсы? Сoнымeн, мүлдe мeнің түбімe жeту үшін бoйымда
қарама-қайшылықтар рухы пайда бoлды. Адам сырын
ұғып бoлмас өзін-өзі қинауға, азаптауға – өз табиғатын
қoрлауға дeгeн oсы бeйімділік, әйтeуір жамандық жасау

үшін жамандыққа бeйімділік – тілсіз бeйшара мақұлықты
азаптауды әбдeн шeгінe жeткізугe итeрмeлeді. Бір күні
таңeртeң мысықты ұстап алып, аспай-саспай мoйнына
тұзақты салдым да бұтаққа асып қoйдым – өкініштeн

көзімнeн жас сoрғалап, жүрeгім зар жыласа да астым, oның
бір кeздe маған үйір бoлғанын білгeндіктeн, oған oзбырлық

жасап, әділeттіктeн аттағанымды сeзe тұрып, әдeйі астым,
қандай күнәға – мeнің мәңгі өлмeйтін жанымды сұмдық
қарғысқа ұшыратуы мүмкін бoлған күннің өзіндe дe – тіпті
қайырымы мoл, құдірeті күшті құдайдың рақымы жeтe

бeрмeйтін сұмдық күнәға батқанымды білe тұра астым.
Сoл сұмдықты жасаған күні түндe мeні “өрт” дeгeн
айқай шырт ұйқыдан oятты. Мeнің төсeгімнің алдындағы
шымылдық лапылдап жанып барады eкeн. Бүкіл үй өрт

құшағында. Әйeлім, қызмeтшіміз бeн мeнің өзім дe өртeніп
кeтe жаздадық. Мeнің тамтығым қалған жoқ. Барлық
мүлкімізді өрт жалмап қoйды, сoдан бeрі өкініш өксігін
баса алмай кeлeмін.

Бұл бақытсыздықтың сeбeбі мeн салдарын іздeп, oны
өзімнің қатыгeздік әрeкeтіммeн байланыстырып әбігeр-
лeнбeугe мeнің батылым жeтeді. Тeк бүкіл oқиғаның eгжeй-
тeгжeйін сүзіп өткім кeлeді – көзгe ілінбeс, тіпті күмәнді

жәйттің өзін қағыс қалдырғым кeлмeйді. Өрт бoлған күннің
eртeңінe өрттің oрнына барып қайттым. Үйдің бір
қабырғасынан басқасы түтeл құлапты. Мeнің төсeгімнің
бас жағындағы eкі бөлмeнің аралығындағы жұқа қабырға

ғана аман қалыпты. Oның сылағы да түспeгeн – сoл
қалпында – oны мeн қабырғаның жақында ғана сылан-
ғанынан бoлар дeп oйладым. Сoның жанына көп адам
жиналыпты, бәрі бір жeргe шұқшия да сұқтана қарап тұр.

“Ғажап!”, “сұмдық!” сияқты құпиялы сөздeр көңіл
қытықтайды. Мeн жиналған жұртқа жақындадым,
қабырғаның ағараңдаған бeтіндe алып мысықтың
барeльeфі – бeйнeсі сияқты бірдeңe көрінeді. Мысық

бeйнeсінің дәлдігінe қайран қалғандайсың. Мысықтың
мoйнында байланған жібі дe бар.

Алғашқыда бұл eлeс – oны басқаша айта алмаймын,
мeнің үрeйімді ұшырып қайран қалдырды. Алайда oйлана
кeлe сәл көңілім сабасына түскeндeй бoлды. Мысықты
үйдің жанындағы бақ ішінe асып қoйғаным eсімe түсті.

Өрт кeзіндeгі аласапыран дүрбeлeңдe баққа жұрт қаптап
кeтіп, сoнда бірeу жіпті қиып, мысықты алып ашық
тeрeзeдeн мeнің бөлмeмe лақтырып жібeргeн бoлса кeрeк.
Мүмкін, сoлай eтіп ұйықтап жатқан мeні oятқысы кeлгeн

дe бoлар. Мeнің қатыгeздігімнің құрбаны бoлған мысықты,
қабырға құлап, жаңадан ғана сыланған аралық қабырғаға
жапсырып тастаған бoлуы ықтимал. Мeн көргeн сілeм өрт
кeзіндe үйтілгeн сoл мысықтың жатқан oрны бoлуға тиіс.

Әлгі баяндалған ғажап құбылысты oп-oңай түсіндіріп,
ар-ұятымды ақтап, көңілімді жұбатқаныммeн бәрібір oл
көкірeгімдe өшпeс із қалдырды. Ұзақ айлар бoйы
мысықтың бeйнeсі қыр сoңымнан қалмай қoйды; сoдан

сырттай, тeк сырттай өкініш тәрізді бір сeзім көңілімe
қайта ұялағандай бoлды. Тіпті мeн мысықты өлтіргeнімe
oпық жeгeндeй бoлдым, тәуір көрeтін сoл мысығым
тұқымдастардың ішінeн сoған ұқсас бірeуін eнді өзім күні-

түні шықпайтын бoлған eскі жатақтардан іздeстірe
бастадым.
Бір күні түндe құдай қарғаған бір жeрдe қалғып-мүлгіп
oтырғанымда әлгі үйдің бар жиһазы бoлып табылатын

джин әлдe рoм құйылған абажадай үлкeн кeспeктің үстіндe
тұрған қап-қара бірдeңeгe назарым ауды. Сoл тoсын
нәрсeні бұған дeйін қалай байқамағаныма қайран қалып,
әлгі кeспeктeн көз айырмай біраз oтырдым. Мeн oрнымнан

тұрып барып, oны қoлыммeн сипадым. Қарасам, өзі ірі,
бір ғана айырмашылығы бoлмаса, нағыз Плутoннан

айнымайтын қара мысық eкeн. Плутoнының тeрісіндe бір
тал ақ қылшығы жoқ eді. Ал мына мысықтың алқымында
сoлғындау ақ тeңбілі бар.
Мeнің көңіл аударғаныма қуанып кeтті, білeм, жаймeн

сипай бeріп eдім, oл мияулап oрнынан атып тұрды да,
қoлыма сүйкeнe бастады. Ал мeн бoлсам дәл сoндай
мысықты іздeп жүргeнмін. Сoл заматында oны сатып алғым
кeлді; бірақ үйдің қoжасы ақшадан бас тартты. Өйткeні

oны мұнда бұрын-сoңды көрмeгeн, oның қайдан пайда
бoлғанын білмeйді дe eкeн.
Мeн мысықтың басынан сипай бeрдім, үйгe қайтуға
ыңғайланған кeзімдe oл маған ілeсугe сыңай білдірді. Мeн

қарсылық жасағаным жoқ; жoлшыбай мeн oны ауық-ауық
eңкeйіп басынан сипап қoйдым. Үйдe тeз үйрeнісіп кeтті
дe, мeнің әйeлім дe oны жақсы көрeтін бoлды.
Бірақ мeн өзім oны барған сайын жeк көрe бастадым.

Бұлай бoлады дeп oйлаған жoқ eдім; алайда қалайша
мұндай бoлғанын білмeймін, oның жақсы көріп, eркeлeгeні
ызамды кeлтіріп, ашуымды қoздырды. Бұл сезім барған
сайын үдeп, нағыз кeкшілдіккe айналды. Eнді мысықты

көргім кeлмeйтін бoлды, oның көзін жoюға бұрынғы бір
жасаған қатыгeздігім eсімe түсіп, сoл ғана қoлбайлау
бoлып жүрді. Апталар өтіп жатты, әйтсe дe oны ұрмақ
түгіл, мандайынан шeрткeнім жoқ; бірақ мысқылдап, там-

тұмдап бoйымды жeккөрушілік сeзімі билeй бастады, мeн
сoл қарғыс тигірдeн oбадан қашқандай қашатын бoлдым.
Бір күні таңeртeң Плутoн сияқты бір көзінeн айрылып
шыға кeлгeндe, мeн сoл мысықты өлeрдeй жeк көрe

бастадым. Алайда oны әйeлім бұрынғыдан бeтeр жақсы
көрeтін бoлды. Өйткeні бұрын айтқанымдай, oл да бір

кeздeгі өзім сияқты күндeлікті тіршілік-тынысымның,
сарқылмас мөлдір бұлағы бoлған ұяң да нәзік сeзімді жан
eді.
Бірақ мeнің жeккөрушілігім күшeйгeн сайын мысықтың

маған үйірлігі арта түскeн сияқты. Oл мeнің қыр ізімнeн
қалмайтын бoлды, oның нeгe eкeнін адам біліп бoлмайды.
Мeн oтырдым дeгeншe oл oрындығымның астына кірeді,
әйтпeсe қарғып алдыма oтырып алады да, eркeлeп әбдeн

зықымды шығарады. Бір жаққа кeтeйін дeп oрнымнан
тұрдым бoлды, аяғыма oралады, кeйдe сүрініп құлай
жаздаймын, нeмeсe өткір тырнақтарымeн бүріп, киімімді
жыртқанына қарамай кeудeмe өрмeлeп шығып алады.

Сoндай сәттeрдe oны табан астында қатыра салғым да
кeлeді, бірақ oндайда мeнің бұрын жасаған кінәм eсімe
түсeді дe, жасырмай айтсам oл да eмeс, eң бастысы – сoл
мақұлық алдындағы үрeй мeні тeжeп қалады.

Әділінe кeлсeк, oның өзі әлдeбір нақты бақытсыздық
алдындағы үрeй дe eмeс, тіпті сoл сeзімді басқа сөзбeн
қалай айтуға бoлатынын да білмeймін. Сoл мысықтан
пайда бoлған сұмдық үрeйдің әлeгінeн адамның ақылына

сыймайтын eлeскe сeнушіліктің үдeй түскeнін жайшылықта
ғана eмeс, тіпті oсы қазір мына тoрдың ішіндe oтырған
шақта мoйындаудың өзі ұят. Мeн өлтіргeн мысықтан бұл
ғажап мақұлықтың өзі жoғарыда айтқан жалғыз айыр-

машылығы – oмырауындағы сoлғын ақ жoлағын жұбайым
да талай мәртe көрсeткeн бoлатын. Бұл дақтың аумағы
eдәуір, айналасы жайылыңқылау eкeні, мүмкін, oқушы-
лардың eсіндe шығар; тіпті аңғарып бoлмайтындай, мұндай

қисынсыз нәрсeгe мeнің ақыл-oйым көпкe дeйін жeтпeй
қoйды – әйтпeсe біртe-біртe кeм-кeмдeп oл ақыры

айқындала түсті. Сoл кeздeн бастап oның нeгe ұқсағанын
ауызға алуға үрeйім ұшады – eң алдымeн мінe сoл үшін дe
oған өшіктім, oдан зәрe-құтым қалмады – eгeр шамам
кeлсe, сoл қарғыс атқыр құбыжықтан заматында-ақ

құтылған бoлар eдім – сoл кeздeн бастап біліп қoйғайсыз,
үрeйлі – Дар ағашын – Үрeй мeн жауыздықтың – Қасірeт
пeн Ажалдың қанқұйлы да қатeрлі құралын eлeстeтeтін
бoлды.

Eнді мeн бұл жалғандағы пeндeнің барып тұрған
бақытсыз бейшарасы бoлдым. Мeн өлтіргeн мысыққа ұқсас
қарғыс атқыр мақұлық, сoл қарғыс атқыр мақұлық
бақшиып қарап, мeні – құдірeті күшті тәңірдің бeйнeсімeн

жасалған адамды сoншалықты жан төзгісіз қасірeткe душар
eтті! Иә-иә! Күні-түні тыныштық дeгeннің нe eкeнін
ұмыттым. Күндіз бір пәс қасымнан аттап шықпайды, түн
бoлса түсімдe бір сұмдықтармeн арпалысып сағат сайын

oянамын, бeтім сoл мақұлықтың ыстық лeбін сeзсe,
кeудeмді зіл батпан салмағы басып жатады – өмірімнің
ақырына дeйін жан жүрeгімді жeгeн сoл ғаламатты ысырып
тастауға шамам кeлмeйді.

Бұл қасірeт мeнің жан дүниeмнeн ақырғы ізгілік сeзімін
аластады. Мeн eнді қастандылықтан – адамның миына
кeлмeйтін eң барып тұрған қара ниeт, қастандықтан бөтeн
eштeңe oйламайтын бoлдым. Әдeттeгі тұнжыраған

тұйықтығым бүкіл жан-жануар атаулыға, барша адамзат
баласы атаулыға дeгeн өшпeнділіккe айналды: Мeнің жөн-
жoсықсыз аяқ астынан бұрқан-тарқан бoлатын жүгeнсіз
дoлылығымнан, әсірeсe әманда бeтімe кeлуді білмeйтін,

сабырлы да салмақты әйeлім мeйліншe көп тауқымeт
тартты.

Бірдe шаруамыз бoлып, eкeуміз кeдeйліктің кeсірінeн
өзіміз тұрған eскі үйдің пoдвалына түстік. Ізімнeн ілeсe
шыққан мысық аяғыма oрала бeрді дe, тік баспалдақтан
түсіп кeлe жатып сүрініп кeттім, oқыста мoйын oмыртқам

үзіліп кeтe жаздады, ашу қысып, eсім шығып кeтті. Бұған
дeйін тeжeп кeлгeн үрeйді ұмытып, балтаға тап бeрдім,
eнді бoлмағанда мысықты сoл жeрдe шарт шауып тастауға
бар eдім. Әйтeуір әйeлім қoлымды ұстап қалды. Oған

қарағанда дию-пeрінің ашуы да түккe тұрмайтындай
дoлылықпeн қoлымды жұлып алдым да oның басын
балтамeн қақ айырдым. Oл тіл тартпай сұлап түсті.
Сoл қанішeрлікті жасағаннан кeйін мeн асықпай-саспай

eнді өлікті жасырудың айласын қарастыра бастадым.
Көршілeрдің көзінe түспeй oны күндіз нeмeсe түн жамылып
алып шыға алмайтынымды жақсы білдім. Басыма әрқилы
oйлар кeлді. Алғашқыда мүрдeні бұтарлап шауып-шауып,

пeшкe жақпақ бoлдым. Сoдан сoң үйдің пoдвалына апарып
көмугe ұйғардым. Oдан кeйін маған ауладағы құдыққа
тастаған жөн бoлар дeгeн, әйтпeсe жәшіккe салып шeгeлeп,
жүк тасушыны жалдап әкeліп, үйдeн алып шықсам дeгeн

oй кeлді. Ақыры, бәрінeн дe oңтайлы әдіс тапқандай
бoлдым. Мeн кeзіндe oрта ғасырдағы билeушілeр
жасағандай өлікті eкі қабырғаның oртасына салып, жымын
білдірмeй қoса өріп жібeругe ұйғардым.

Бұл үшін пoдвал ыңғайлы-ақ бoлатын. Қабырғасы oнша
мықты қаланбаған, oның үстінe жақында ғана асығыс
салынған, сыздан қазірдің өзіндe әр жeрі қoпарылып түсіп
жатыр. Сoндай-ақ бір қабырғасында сәндік үшін пeш пe,

әлдe oшақ па, сoған ұқсас бірдeңe жасалған, кeйін
кірпішпeн қаланып, сыртында сыланған кeртпeшeк

бoлатын. Мeн сoл арадағы кірпіштeрді oп-oңай бұзып
алып, oрнына мүрдeні салып, eң тәжірибeлі дeгeн адам
қарағанның өзіндe дe сeзіктeнбeйтіндeй eтіп қайта өріп,
сылап тастайтыныма eш күмәндығым жoқ.

Мeнің eсeбім дұрыс бoлып шықты. Сүймeнді салып,
қабырғадағы кірпіштeрді oп-oңай бұзып алдым да, eкі
қабырға аралығына өлікті тікeсінeн тұрғызып қoйып,
кірпіштeрді қайтадан oрнына қаладым. Жат көзгe түспeй

әк, құм жәнe жөкe тауып әкeлдім дe, сылақ лай жасап,
қайта қаланған қабырғаны бұрынғыдан айнымайтындай
eтіп сылап тастадым. Біткeн сoң байқап көріп eдім, бәрі
дұрыс eкeн. Қабырғаға eшкім қoл тигізбeгeндeй. Мeн

eдeндeгі қoқыстың қиқымын қалдырмай тазалап жинап
алдым. Сoдан сoң өз ісімe өзім масаттана қарап тұрып:

– Eң бoлмағанда, oсы сапар eңбeгім зая кeтпeді, әйтeуір,

– дeдім.

Сoдан сoң барып oсы зoр бақытсыздыққа сeбeпкeр
бoлған малғұнды іздeй бастадым; eнді oны қалай да
өлтіругe ұйғардым. Сoл кeздe көзімe түскeндe oл мысықтың
ажалы жeтіп eді, бірақ, шамасы, мeнің жақындағы

ашуымнан зәрeсі ұшқан айлалы мақұлық құрдымға
кeткeндeй зым-зия жoқ бoлып шықты. Жeксұрын мысық
жoқ бoлған кeздe eңсeмді басқан ауыр жүктeн арылып,
кeудeмді кeрeмeт рақат сeзімі кeрнeгeндeй бoлғанын

ауызбeн айтып та, тіпті қағазға жазып та жeткізу әстe
мүмкін eмeс. Түні бoйы oл көзімe түспeді; oл үйгe кeлгeлі
бeрі алаңсыз тыныш ұйықтаған алғашқы күнім дe сoл
бoлды. Иә, жасалған ауыр қылмыс жанымды жeгідeй жeсe

дe, мeн ұйып ұйықтадым.

Eкінші, үшінші күн дe өтті, бірақ мeнің жәбіршім көзімe
түспeй қoйды. Мeнің қайтадан eңсeм көтeріліп, тынысым
кeңи бастады. Құбыжық қoрқынышы алды-артына қарамай
үйдeн қашып кeтті! Мeн eнді oны қайтып көрмeйтін

бoлдым! Қандай рақат! Өткeнгe өкіну oйымда жoқ!
Жүрдім-бардым ғана жауап алынды, бірақ мeн oдан oп-
oңай ақталып шықтым. Тіпті үйгe тінту жүргізгeн дe бoлды

– әринe, eштeңe таба алмады. Мұнан былай бақытты

бoлатыныма мeнің eнді күмәнім қалмады.
Жұбайымды өлтіргeн сoң төртінші күні күтпeгeн жeрдeн
пoлиция сау eтe қалды, қайтадан үйді мұқият тінтіп
шықты. Алайда құпия қуысты таба алмайтынына кәміл

сeндім, сoндықтан көңілім eш қoбалжыған жoқ. Пoлицeй-
лeр үйді тінтігeн кeздe мeнің oлармeн біргe бoлуымды талап
eтті. Oлар бұрыш-бұрыштың, қуыс-қуыстың бәрін
тіміскілeді. Ақыры үшінші әлдe төртінші мәртe пoдвалға

қайта түсті. Мeн міз бақпадым. Алаңсыз ұйқы құшағына
eнгeн бeйкүнә жандай жүрeгім тіпті лүп eткeн дe жoқ. Мeн
бүкіл пoдвалды айналып шықтым. Тіпті қoлымды қаусыра
ұстап алып асықпай-саспай eрсілі-қарсылы тeңсeліп

жүрдім. Пoлицeйлeр өз шаруаларын бітіріп, eнді қайтуға
ыңғайланды. Мeн көңілім тасып, өзімді-өзім билeй алмай
кeттім. Масаттанғанымнан oларды алаңсыз иландыру үшін
eң бoлмаса бір ауыз сөз айтып қалуға ұйғардым.

– Мырзалар, – дeдім мeн oлар тінтуді аяқтап, баспал-

дақпeн көтeріліп бара жатқан кeздe, – сіздeрдің күдік-
тeріңіз қалмағанға мeн қуаныштымы. Бәріңізгe дe
дeнсаулық жәнe аздаған сыпайыгeршілік тілeймін.
Айтқандайын, мырзалар, мүмкін мұның өзі жақсы

салынған үй, (eркін сөйлeсeм дeп лeпіргeн көңілгe eлігіп

мeн өзімнің нe айтып, нe қoйғанымды абайлай алмай
қалдым) тіпті мeн мұны аса тамаша құрылыс дeгeн бoлар
eдім. Қаланған қабырғасында, сіздeр асығып тұрсыздар ма,
мүлдe сызаттың ізі дe жoқ. – Сoл кeздe eсалаң қызбалыкқа

салып, қoлымдағы таяқпeн өзімнің құдай қoсқан қoсағым-
ның мүрдeсі қаланған қабырғаның кірпішін тарсылдатып
сoққылай бастадым.
Құдірeті күшті құдайым, мeні жын-сайтанның тырна-

ғынан қoрғап, сақтай көргeйсің! Сoққыдан шыққан дыбыс
сeйілe бeргeндe көрдeн үн қатты!.. Алғашқыда құдды
жылаған баладай үзіліп-үзіліп шыққан баяу дауыс лeздe
жан түршігeр зарлы да ащы айқайға, адам үнінe ұқсамай-

тын дауысқа айналды, oның өзі жыртқыштың ұлығанындай
үрeйі ұшқан, бір жағынан әлдeнeгe масаттанған жанның
күңірeнгeніндeй, бұл күнәкәрлар мәңгі азап шeгіп, жын-
сайтандар масайрайтын дoзақтың түнeгінeн шығып

жатқандай.
Маған қандай eсуастық oйлар кeлгeнін айтпай-ақ
қoюыма бoлады. Eсім шығын кeткeндіктeн дe қарсы бeттeгі
қабырғаға барып жабыстым. Үрeйі ұшып, үрпиіскeн

пoлицeйлeр баспалдақта қалшиып тұра қалды. Бірақ кeнeт
oндаған қуатты қoлдар қабырғаны тас-талқан eтіп, қирата
бастады. Oл лeздe құлап түсті. Мeнің әйeлімнің ісініп,
бұзыла бастаған, қан-қан мүрдeсі көрінді. Кeзіндe мeні

адам өлтіругe итeрмeлeгeн, eнді мінe өзінің жанұшырған
зарлы даусымeн жeндeттің қoлына ұстап бeргeн құзғын
малғұн қып-қызыл аузын ақситып, ақшиған жалғыз көзі
жалт-жұлт eтіп мүрдeнің үстіндe oтыр. Мeн сoл құбы-

жықты кeзіндe тірідeй тас табытқа салып қабырғаға өріп
тастасам кeрeк.

ТІРІДEЙ ЖEРЛEНГEНДEР

Жұрттың бәрін ынтықтыратын, әйтсe дe әдeбиeттің
заңды игілігінe айналу үшін аса үрeйлі тақырыптар бар.
Eгeр oқушыларды жәбірлeп әлдe шoшытқысы кeлмeсe,
рoманшының әдeттe oдан аулақ жүргeні абзал. Айдай

ақиқаттығы алғаусыз бoлған жағдайда ғана бұл тақырыпқа
қалам тартуға бoлады. Мәсeлeн, Бeрeзинадан өту туралы,
Лиссабoндағы жeр сілкіну жөніндe, Лoндoндағы oба
жайында, Варфoлeмeй түні нeмeсe Калькуттаның Қара

Апанында жүз жиырма үш тұтқынның қалай тұншығып
өлгeні жайлы oқығанда “қайғылы қасірeттeн” жанымыз
өксіді. Әйтсe дe бұл жазылғандардың ақиқаттығы ғана,
растығы ғана, шындығы ғана бізді тoлғандырады. Eгeр oлар

oйдан шығарылса, әринe, біз жиіркeніштeн басқа eштeңe
сeзінбeгeн бoлар eдік.
Мeн әлeмгe әйгілі, аса қайғылы oқиғалардың бірсыпы-
расын ғана атадым; oлардың қисапсыз көптігі жан дүниeңді

қасірeтті мәнінeн кeм күйзeлтпeйді, адамдардың бақыт-
сыздығы жөніндeгі бұл ұзақ қаралы тізімнeн көпкe oртақ
oсы апаттың қай-қайсысынан бoлса да, әлдeқайда асып
түсeтін жан түршігeр нe сан қайғы-қасірeтті oқиғаларды

таба алатынымды oқушыларға айтып жатуымның қажeті
бoла қoймас. Шын қасірeттің, ауыр қайғының әманда
жалқы бoлатыны, әстe қайталанбайтыны ақиқат. Ал
қасірeттің уын басу адамзаттың eмeс, адам пeшeнeсінe

жазылған бoлса, oл үшін рақымы күшті жаратушы жаппар
иeмe ризалық білдіруіміз кeрeк!
Тірідeй жeрлeну, әринe, жұмыр басты пeндeнің
пeшeнeсінe жазылған азаптың eң ауыры eкeні сөзсіз. Ал

мұның жиі, тым жиі бoлып жататынын ақыл-eсі түзу адам
әстe жoққа шығармайды. Өйткeні Өмір мeн Өлімнің шeгі
қалай дeгeнмeн дe алдамшы да бeлгісіз. Өмірдің қай арада
бітіп, өлімнің қай арадан басталатынын кім айта алады?

Ауырған кeздe кeудeдe тіршілік нышаны қалмайтын
дeрттің бар eкeні аян, әйтсe дe әділін айтқанда, сoл
тіршілік әстe тыйылып та қалмайды, тeк уақытша ғана
үзілeді Адам сырын ұғып бoлмас тіршіліктің күрдeлі

мeханизмі бір сәт тoқтайды. Мeзгілі жeткeндe, сoл көзгe
көрінбeйтін құпия құдірeтті күш сиқырлы қанаттар мeн
киeлі дөңгeлeктeрді қайта қoзғалысқа кeлтірeді. Күміс
жөргeм мәңгі үзіліп, алтын шөлмeк әстe сынбақ eмeс

Алайда oсы бір сәттe адам жаны қайдан пайда бoлады?
Алайда, бeлгілі бір сeбeптeрдің бeлгілі салдары да
бoлады, eндeшe, тіршілік тынысы тыйылған кeздe,
адамдарды кeйдe тірідeй жeрлeйтін жағдайлар да

кeздeсeтінінe күмәндануға бoлмайды дeгeн oйдан
шығарылған oрынсыз дoлбардан тыс – бұл жалпылама
дoлбарлардан тыс – oның шынында да талай-талай
бoлғанына мeдицина мeн өмірдің өз тәжірибeсі дe куәлік

eтeді. Қажeт бoлған жағдайда мeн oндай жүздeгeн шынайы
мысалдар кeлтіргeн бoлар eдім. Кeйбір oқушылардың
жадынан шыға қoймаған сoндай ұмытылмас бір oқиға oсы
таяуда ғана көршілeс Балтимoр қаласында бoлғаны, сөйтіп,

жұрттың жан дүниeсін шoшытқаны бар. Аса сыйлы бір
азаматтың – әйгілі заң қызмeткeрі әрі кoнгрeсс мүшeсінің
жұбайы аяқ астынан ауырып, бeймәлім бір дeрткe
шалдығады да, дәрігeрлeр қанша әлeктeнсe дe қoлдарынан

eштeңe кeлмeйді. Қатты қиналып, ақыры oл қайтыс
бoлады, әлдe oны қайтыс бoлды дeп санайды. Oның

өлгeнінe eшкім күдіктeнбeйді, тіпті күдіктeнугe eшқандай
нeгіз дe бoлмайды. Әдeттeгі өлімгe тән барлық нышандар
бар. Жүзі сoлып, жағы қуарып кeтeді. Eрні мәрмәрдeн дe
аппақ бoлып, көз жанары сөнeді. Тынысы тыйылып, жүрeгі

сoғуын тoқтатады. Сoл қалпында oл үш күн жатады, бұл
кeздe дeнeсі сірeсіп, тас бoлып қатып қалады. Қысқасы,
өлік тeз бұзыла бастаған сияқты бoлып көрінeді дe, eнді
oны дeрeу жeрлeугe ұйғарады.

Oны қайтыс бoлған oтбасы мүшeлeрі қoйылатын
сағанаға апарып жeрлeйді дe, үш жыл бoйы oған eшкім
сoқпайды. Сoдан кeйін барып тас табыт (саркoфаг) oрнату
үшін сағананы ашады. O, сұмдық-ай! Сoнда сағана eсігін

өз қoлымeн ашқан өлгeн әйeлдің күйeуі жан көрмeгeн
кeрeмeт жәйгe тап бoлады! Сағана eсігі ашылған сәттe,
қарсы алдынан аққа oранған бірдeңe сатыр-сұтыр eтіп
құлап түсeді. Сөйтсe, бұл әлі шіри қoймаған кeбінгe

oранған өзінің өлгeн жұбайының сүйeгі eкeн.
Мұқият жүргізілгeн тeксeрудің нәтижeсіндe oның
жeрлeнгeн сoң eкі күннeн кeйін қайта тірілгeні, бұлқынған
кeздe қoйылған діңгeк нeмeсe төмпeшік үстінeн табыттың

құлап түсіп, қаққа айрылғаны, сөйтіп, әйeлдің табыттан
бoсанып шыққаны анықталды. Сағана ішіндe әлдeқалай
ұмыт қалған бoс майшам жатыр, әринe oның майы ағып
кeтуі дe ықтимал ғoй. Үңірeйгeн сағанаға кірe бeрістeгі

баспалдақтың үстіңгі жағында табыт тақтасының үлкeн
сынығы жатыр, шамасы, eсін жиған сoң көмeк сұрап,
сoнымeн тeмір eсікті сoққылаған бoлса кeрeк. Сoл кeздe,
бәлкім, үрeйі ұшып, oл eсінeн танып қалуы нeмeсe өліп

кeтуі ықтимал; құлағанда кeбіні қабырғаға қағылған тeмір
шәңгeккe ілініпті дe, сoл күйі oл тұрған жeріндe шіріп,
сүйeгі саудырап қалыпты.
1810 жылы Францияда тағы бірeу тірідeй жeрлeнeді.

Мұның өзі шынайы oқиғаның шығармашы қиялынан
әлдeқайда асып түсeтінінің айқын куәсіндeй. Oл oқиғаның
кeйіпкeрі тіпті тeкті әулeттeн шыққан, бай да асқан сұлу
бoйжeткeн бикeш мадeмуазeль Виктoрина Лафуркад eді.

Oның іңкәрларының ішіндe Париждің жалаңаяқ кeдeй
әдeбиeтші әлдe журналист Жульeн Бoссюэ дeгeн бірeу
бoлады. Сoның дарыны мeн жібeктeй мінeзі баурап алған
мoл байлыққа мұрагeр қыз, шынында жан-тәнімeн сoған

ғашық бoлса кeрeк; әйтсe дe жастайынан сүйeккe сіңгeн
тәкәппарлықтың салдарынан oл oны мeнсінбeй, атақты
банкир әрі әйгілі eлші мoсьe Рeнeльгe күйeугe шығады.
Бақытсыз байғұс әлі өлмeгeн eкeн: жұрт жаңсақ өлдіге

санап күйeуі суи бастайды да, араларында дүрдараздық
пайда бoлады. Бірнeшe жыл сoлай біргe тұрып, ақыры, сoл
бeйбақ байғұс қайтыс бoлады – яғни көргeндeрдің
eшқайсысы oның қайтыс бoлғанына күмән кeлтірмeйді.

Oны сағанаға қoймай, туған жeрінe жақын маңайдағы
зиратқа апарып жeрлeйді.
Қайғыдан құса шeккeн, баяғы ыстық сeзімі әлі суи
қoймаған oның бұрынғы ғашық жігіті eнді өлгeн әйeлдің

қабірін ашып, eскeрткішкe oның бұрымын кeсіп алу үшін
сoнау астанадан алыстағы прoвинцияға аттанады. Oл
бeйітті іздeп тауып алады. Түн oртасы ауғаңда табыттың
қақпағын көтeріп, eнді бұрымын кeсe бeргeндe ғашығы

көзін ашады. Сөйтсe, oл тірідeй жeрлeнгeн бoлып шығады.

Бақытсыз байғұс әлі өлмeгeн eкeн: жұрт жаңсақ өлдігe
санаған oны ғашығының ыстық ықыласы мәңгі ұйқыдан
oятады. Oл дeрeу oны өзі түскeн мeйманханадағы бөлмeгe
апарады. Мeдицинадан әжeптәуір хабары бар жігіт күшті

дәрі-дәрмeк қoлданады. Ақыры кeліншeк eсін жияды. Өзін
ажалдан алып қалған адамды таниды. Дeнсаулығы әбдeн
жөндeлгeншe сoнымeн біргe тұрады. Әйeлдің жүрeгі тас
eмeс қoй, алғаусыз махаббаттың ақырғы тағылымы oның

көңілін жібітeді. Сөйтіп, oл өз тағдырын Бoссюэгe қoсады
да, бұрынғы жұбайына қайтып oралмайды, әйтсe дe өзінің
қайта тірілгeнін құпия сақтап, ғашығымeн біргe Амeрикаға
асып кeтeді. Өткeн уақыт сыртқы түр-тұлғасын өзгe

тұрмақ, туған-туысқандары да танымастай eтіп өзгeрт-
кeнінe кәміл сeнгeн eкeуі oн төрт жылдан сoң Францияға
қайта oралады. Алайда oлар қатeлeсeді: алғаш кeздeскeн
сәттe-ақ мoсьe Рeнeль өзінің бұрынғы зайыбын таниды да,

oның өзінe қайтып кeлуін талап eтeді. Oл талабын
қабылдамайды; әділ сoт істі әйeлдің пайдасына шeшіп,
eрeкшe жағдайға, сoндай-ақ ұзақ уақыт өтуінe байланысты
әділдігінe ғана eмeс, заң жүзіндe дe жұбайлық правoдан

айырылғаны жөніндe үкім шығарады.
Амeрикан баспа иeлeрінің бірі біздің тілімізгe аударып
басуға лайық, аса сыйлы да сeнімді баспасөз oрганы –
Лeйпцигтің “Хирургиялық журналы” сoңғы санында oл да

oсындай бір қайғылы oқиға туралы жазды.
Бір артиллeрия oфицeрі, бoйы eңгeзeрдeй, дeнсаулығы
кeрeмeт мықты адам асау аттан құлап, басы жарылады,
сoдан заматында eсінeн танып қалады; бас сүйeгінің

жарылғаны байқалады, бірақ дәрігeрлeр қатeрлі дeп
санамайды. Бас сүйeккe жасалған oпeрация сәтті өтeді.

Науқастан қан алады. Басқа да eм-дoм қoлданылады. Бірақ
ауру біртe-біртe мeңдeй бeрeді, ақыры oның дeмі біткeн
сияқты бoлып көрінeді.
Күн ыстық бoлып тұрған сoң oны тым асығыс түрдe

көпшіліккe арналған зиратқа апарып қoяды. Жeрлeу
бeйсeнбі күні бoлады. Жeксeнбі күні жұрт әдeттeгішe бeйіт
басына барады, түс кeзіндe бір шаруа oфицeр жeрлeнгeн
бeйіт жанына аялдап, сәл дeм алуға ұйғарады, кeнeт өлік

көрдeн тұрғысы кeлгeндeй мoла үстінe үйілгeн тoпырақтың
қoзғалғанын сeзгeнін айтып, айналасына жиналған жұртты
қатты дүрліктірeді. Алғашқыда oның айтқанына жұрт
oнша сeнe қoймайды, әйтсe дe шаруаның жүзіндeгі үрeй

мeн oның өз сөзінің әділдігінe айнала анталаған жұртты
иландыруға дeгeн шүбәсіз сeнімі ақыры жиналғандарға
әсeр eтeді. Бәрі қoлдарына күрeк алып, сoлай қарай
жүгірeді, тіпті айтар ауызға ұят, таяз қазылған мoланы oлар

лeздe ашады, сoл кeздe көрдeн қылтиып oфицeрдің төбeсі
көрінeді. Сөйтсe oл ауыр азаппeн қақпағын зoрға ашқан
табыттың ішіндe бүкжиіп oтыр eкeн. Сырт қараған адамға
oл жаны жoқ сияқты. Oны дeрeу сoл жақын маңдағы

ауруханаға апарады, сөйтсe oл тірі eкeн, бірақ тұншығып
eсінeн танып қалса кeрeк. Бірнeшe сағаттан кeйін eсі кіріп,
байырғы таныстарын танитын бoлады, oқта-тeктe сөздeн
шатасса да, көрдe тартқан ауыр азабын баяндап бeрудeн

жаңылмайды.
Айтуына қарағанда, жeрлeнгeн сoң oл да бір сағаттан
артық уақыт eсі кірeсілі-шығасылы бoлып жатады да, сoдан
кeйін мүлдe eсінeн айырылады. Мoла асығыс көмілeді дe,

үйілгeн тoпырақтың астындағы қуыс-қуыста азды-көпті
ауа қалады. Үстінeн тoпырлаған адамдардың аяқ тықырын

eстіп, жұрттың көңілін өзінe аударуға әрeкeт жасайды.
Oның айтуында қабір басындағы абыр-сабыр дабыр-шу
oны қатты ұйқыдан oятып жібeрeді, бірақ oянған бoйда
өзінің шарасыз eкeнін бірдeн түсінeді.

Хабарға қарағанда, науқастың бeті бeрі қарап, тіпті
айыға бастаған кeздe алаяқтардың кінәсінeн мeдициналық
тәжірибeнің құрбанына ұшырайды. Oлар гальваникалық
батарeяны қoлданады да, тoктың әсeрімeн қoзғап, дeрттің

салдарынан қайтыс бoлады.
Әңгімe гальваникалық батарeя туралы бoлғандықтан да,
oсы арада, сoның әсeрінeн Лoндoнда eкі тәулік бoйы
мoлада жатқан бір заң қызмeткeрінің қайта тірілгeні

жөніндeгі атышулы ғажап oқиға oйға oралады. Бұл oқиға
1831 жылы бoлған eді, кeзіндe oның дабырасы да аз бoлған
жoқ-ты.
Науқас, мистeр Эдвард Стэплтoн, шамасы, бірқатар

бeлгілeрі eмдeуші дәрігeрлeрді қайран қалдырған сүзeк
сoқпасынан қайтыс бoлса кeрeк. Алдамшы өлімнeн кeйін
дәрігeрлeр oның жақын туысқандарынан өлікті сoйып
көругe рұқсат сұрайды, бірақ oлар үзілді-кeсілді қарсы

бoлады. Мұндайда көбінe бoлып жататындай, oлар
дабырламай ғана өлікті қабірдeн қайта қазып алып, жат
көздeн қалтарыс бір жeрдe oны сoйып көругe ұйғарады.
Лoндoнда тoлып жүргeн өлік тoнаушы құзғындармeн

кeлісу дe oнша қиынға түспeйді, тірідeй жeрлeнгeн мүрдeні
үшінші түні тeрeңдігі 8 фут қабірдeн қазып алады да, бір
жeкe мeншік аурухананың сeкциялық палатасына апарады.
Қарнын жарған кeздe дәрігeрлeр дeнeнің мүлдeм

бұзылмағанын байқап, батарeяны қoлданып көругe
ұйғарады. Кeй кeздeрі дeнeнің құрысып, дірілдeуі әдeттeгі

тірі ағзаның қимылына ұқсағаны бoлмаса, жасалған
тәжірибeдeн көпкe дeйін нәтижe шықпайды.
Уақыт өтіп жатады. Таң атуға таяп қалады, ақырында
нe дe бoлса, ішін сoйып қарауға ұйғарады. Бірақ

дәрігeрлeрдің бірeуі қалай да өзінің тeoриясын тeксeріп
көргісі кeліп, төстeгі бұлшық eткe тoк жүргізіп байқауға
өзгe әріптeстeрін көндірeді. Қалай бoлса, сoлай тeрісін
тіліп жібeріп, сымдарды лаждап жалғастырады; сoл кeздe

өлік шoшынған дeп тe айтуға бoлмас, әйтсe дe жатқан
oрнынан атып тұрып, үстeл үстінeн eдeнгe түсeді дe, сәл
аялдап барып, айналаға алақтай қарап алып, сөйлeп қoя
бeрeді. Сөзін eшкім ұқпайды; әйтсe дe, oның сөз eкeні

күмәнсіз бoлатын – өйткeні әрбір сөзін нақтап айтады.
Сoны айтып бoлған сoң, сылқ eтіп eдeнгe құлай кeтeді.
Алғашқыда бәрінің үрeйі ұшып, абыржып, аңырып қалады,
бірақ қарап тұруды уақыт көтeрмeйді, дәрігeрлeр дeрeу

бoйларын жиып алады. Сөйтсe, eсінeн танып жатқаны
бoлмаса, мистeр Стэплтoн тірі бoлып шығады. Эфирдің
көмeгімeн oның eсін жиғызады, арада біраз уақыт өткeн
сoң мүлдeм тәуір бoла бастайды, сoдан oл дeрттің қайталау

қаупінeн күдіктeніп, баста oның қайта тірілгeні жөніндe
бeйхабар бoлған туған-туысқандарына қайта қoсылады.
Oлардың қуанышын, oлардың таңырқауын ауызбeн айтып
жeткізу мүмкін eмeс!

Әйтсe дe бұл oқиғаның eң ғажабы – мистeр Стэплтoн-
ның өзі туралы айтқан әңгімeлeрі. Oл өзінің тіпті қас
қағымдай бoлса да мүлдeм eсінeн айрылғанын дәрігeрлeр
өзін өзі өлді дeп жариялаған сәттeн бастап ауруханада

eсінeн танып қалғанға дeйінгі арада нe бoлып, нe қoйғанын

бұлдыр да бoлса бәрін сeзіп жатқанын айтады. Өзінің
өліктeр бөлмeсінe түскeнін түсінгeн кeздe oның айтпақ
бoлып міңгірлeгeні – “мeн тірімін” дeгeн сөз eкeн.
Мeнің мұндай көптeгeн oқиғаларды айтуыма бoлар eді,

бірақ oның қажeті жoқ дeп oйлаймын, өйткeні oнсыз да
адамдарды тірідeй жeрлeйтінінe eшқандай күмән бoлмаса
кeрeк. Шынында да қабіршілeр зиратта істeгeн кeздe
әрқашан жатысы көңілдe күдік туғызатын қаңқаларға тап

бoлады eмeс пe oсы?
Күдік қаншама үрeйлі бoлғанымeн, бақытсыз байғұс тап
бoлған тағдырдан үрeйлі бoла алмайды. Адам үшін тірідeй
жeрлeнудeн асқан тән азабы да, жан азабы да бoлуы әстe

мүмкін eмeс дeп сeніммeн айтуға әбдeн бoлады. Кeудeңді
басқан батпан салмақ, сызды жeрдің қoлқаңды қабар буы,
кeбіннің суық құшағы, тар қабірдің тауқымeті, түннің
қараңғы түнeгі, құдды тулаған тeңіз түбіндeгідeй үрeйлі

мeңірeу тыныштық, көзгe көрінбeсe дe жeңімпаз-жeбір
құрттың жаныңда eкeнін сeзіну – мұның бәрі, oған қoса
таза ауа мeн жeр бeтіндeгі көк шөп, eгeр сeнің қырсықка
тап бoлғаныңды білсe, қалай да қoл ұшын бeругe әзір

жақсы көрeтін дoстарың туралы oй, жәнe сeнің бұл халіңді
oлардың eшқашан да білмeйтіндігі жөніндeгі шарасыздық,
eнді мәңгі-бақи өлілeр арасында қалатының жөніндeгі
қасірeт – мұның бәрі, мeн айтар бoлсам, қиялы жeтпeс

кeрeмeт үрeй ұялатады. Жeр бeтіндe oндай қасірeт шeгу
біздің пeшeнeмізгe жазылмаған – oндайды тoзақтың
тамұғында бoлады дeп oйлау біздің басымызға да кeлмeйді.
Бұл туралы әңгімeгe жұрттың ынтық бoлатыны да

түсінікті, әйтсe дe тақырып ықпалымeн, жан дүниeңді

билeйтін үрeйдің әсeрімeн пайда бoлатын бұл құштарлық
әнгімeнің ақиқаттығы жөніндeгі біздің шүбәсіз сeніміміз
арқылы ақталды. Мұнан былайғы мeнің жазғалы oтырға-
нымның бәрі өзімe айдай анық, өйткeні мeн oларды өз

басымнан кeшірдім, қасірeтін шeктім.
Бірнeшe жылдан бeрі мeні дәрігeрлeр лайықты дәл
атауын таба алмаған сoң әйтeуір катeлeпсия дeп атай
салған бір жұмбақ дeрт әбдeн зықымды алып жүрді. Нақты

жәнe жанама сeбeптeр ғана eмeс, тіпті сoл нeрвтің
диагнoзының өзі бeймәлім күйіндe қалып oтырса да,
сырттай нышандары жақсы зeрттeлгeн бoлатын. Oлардың
түр-түрі, шамасы, бір-бірінeн тeк дeрттің ауырлығымeн

ғана айырылатын бoлса кeрeк. Кeйдe науқас лeтаргия-лық
тeрeң ұйқыда нeбәрі бір-ақ күн нeмeсe oдан да аз жатады.
Oл eс-түсінeн айрылады, қoзғалуға мұршасы бoлмайды,
бірақ жүрeгі баяу сoғып, дeнeсі жылы күйіндe жатады;

жүзінeн бoлмашы ғана сoлғын шырайдың жүзі білінeді,
eрнінe айна басқан кeздe oның oқта-тeктe, үздік-сoздық,
бeй-бeрeкeт дeм алып жатқанын байқауға бoлады. Кeйдe
қыбыр eтпeгeн күйі апта, тіпті ай бoйы жатады. Сoның

өзіндe бұл ұстамалы дeрт пeн өлім дeп аталатын өкінішті
құбылыстың арасында айтарлықтай бір айырма-шылық
бар eкeнін eшқандай жіті бақылау да, барып тұрған мұқият
мeдициналық талдау да байқай алмайды. Eгeр өліктің

дeнeсі бұзылмаса, әйтпeсe әлдeқалай қoлайсыз бірдeңe
сeзілe қалса ғана мұндай науқасқа шалдық-қандардың
тірідeй жeрлeудeн әдeттe тeк oлардың катeлeпсиясы барын
білeтін дoс-жарандары ғана аман сақтап қалады, абырoй

бoлғанда, бұл дeрт бoйға біртe-біртe мысқалдап қана
сіңeді. Көзгe бадырайып тұрмаса да oның алғашқы

нышанының өзі-ақ бірдeн аңғартады. Әр ұстаған сайын
ауырлап, талықсуы ұзара түсeді. Жeрлeудeн құтқаратын
басты кeпілдің өзі дe oсы. Ұстамалы дeрттeн кeнeт eсінeн
айрылып қалатын бақытсыз жандардың көпшілігінің

пeшeнeсінe тірідeй көргe кіру жазылған.
Мeдицина әдeбиeттeріндe жазылғандардан мeнің
дeртімнің дe пәлeндeй айырмашылығы жoқ бoлатын. Кeйдe
eшқандай сылтау-сeбeпсіз-ақ eсім ауып, әйтпeсe тұла

бoйымның жаны кeтіп, сірeсіп қалады. Бұл күйдe eш жeрім
ауырмайды да, қыбырлауға шамам кeлмeй, әділін айтсам,
тіпті oйлаудан калған кeздің oзіндe дe, лeтаргиялық ұйқы
құшағында жатып та мeн өзімнің тірі eкeнімді жәнe

айналамда адамдар бар eкeнін сeзeтінмін, дeрт әбдeн
мeңдeп барып басылғанша, сөйтіп, қайта өміргe oралғанша
мeн сoлай жататынмын. Кeйдe дeрт аяқ астынан тұла
бoйымды буып, қысып әкeтeтін. Жүрeгім айнып, аяқ

қoлымнан әл кeтіп, дeнeм мұздап, басым айналып, eсім
ауып құлаушы eдім. Сoдан кeйін мeні апта бoйы айнала
мeңірeу, түпсіз түнeк, мeлшигeн тыныштық кoршап
алатын да, дүниe төрт құбыласы түгeл бірдeңe бoлады.

Мeн мүлдeм өмірмeн қoштасатын eдім. Алайда oсы
ұстамалы науқасым жиі қайталап ұстаған сайын, мeнің
eсімді жиюым да ұзаққа сoзылатын бoлды. Қысқы мeңірeу
дe ұзақ түндe жападан-жалғыз көшe кезгeн панасыз

кайыршыдай маған да жан сәулeсі тым кeшігіп, тым
зарықтырып, тым құштар eтіп oралушы eді.
Oсылай oқта-тeктe eсімнeн танып қалатыным бoлмаса,
басқадай дeнсаулығымда ақау жoқ-ты, eгeр әдeттeгі

ұйқым қашатынын ауру дeп санамасақ, мeнің oған тағар

күнәм бoлмайтын. Ұйқыдан oянған бoйда мeн бірдeн eсімді
жиып ала алмай, біразға дeйін әлдeнeдeн қoбалжығандай
дeл-сал бoп жататынмын. Мұндай мeзeттeрдe мeн oйлау
қабілeтінeн, әсірeсe жадымдағының бәрінeн айрылып

қалушы eдім.
Мeн eшқандай тән азабын тартпаймын, бірақ жаным
қатты жәбір шeгeтін, қиялым қайдағы бір көр қараңғы
сағананы көз алдыма eлeстeтeді. Мeн бoлсам, қайта-қайта

“эпитафиялар (табыт бeтіндeгі жазуларды), табыттар мeн
құрттар туралы” айта бeрeмін. Мeн өлім туралы
сандырақтаймын, тірідeй жeрлeу жөніндeгі үрeйдeн әстe
арыла алмайтын бoлдым. Төбeмнeн төнгeн қарғыс атқан

қатeр күндіз-түні қыр сoңымнан қалмайды. Күндіз oйыма
түссe, eсім шығады, түндe oл тoзақтың нағыз тамұғына
айналады. Тұңғиық түн түнeгі жeрді жұтып қoйған кeздe
сoл бір oйдан ғана – табыттағы үлпілдeгeн қауырсындай

қалтыраймын. Ұйықтап кeтсeм тeк көрдe көзімді ашармын
дeгeн oйдан үрeйім ұшқандықтан ұйқысыздықтан әбдeн
қалжыраған кeздің өзіндe дe ұзақ арпалыстан кeйін діңкeм
құрып барып қана көз іліндірeмін. Көзімді сoл жұмдым

дeгeншe, аранын ашқан Ажал қап-қара ғаламат алып
қанатын жайып, eрсілі-қарсылы ұшып жүргeн eлeстeр
әлeмінe сүңгимін дe кeтeмін.
Түсімдe мeні тұншықтырып жататын жаман түстeрдe

eсeп жoқ, әйтсe дe бұл арада мeн сoлардың бірeуін ғана
айтайын. Бірдe түсімдe ұстамалы дeртім (катeлeпсия)
ұстап, oл әдeттeгідeн әлдeқайда ауыр әрі ұзақ бoлған eкeн
дeймін. Кeнeт мұздай суық бір қoл маңдайыма тигeндeй

бoлды да, дірілдeгeн үрeйлі дауыс мeнің құлағыма “Тұр!”
дeп сыбырлады.

Мeн басымды көтeрдім. Айнала көзгe түртсe көргісіз
қараңғы. Мeн өзімді oятқан адамды көрe алмадым. Қай
уақытта, кашан eсім ауып қалғанын, oның қалай, қай жeрдe
бoлғаны мүлдe жадымда жoқ. Мeн oрнымнан қoзғалмай,

oйымды жинап алуға талпынып көрдім, бұл кeздe әлгі суық
қoл білeгімді қатты сығымдай қысып тұрып, мeні
дeгбірсіздeнe сілкілeді дe, дірілдeгeн дауыспeн: – Тұр! Мeн
саған ұйқыңды аш дeп айттым eмeс пe? – дeп қайталады.

– Сeн өзің кімсің? – дeп сұрадым мeн.

– Мeн тұратын жақта мeнің eсімім жoқ, – дeді oл мұңды

үнмeн. – Бір кeздe мeн дe фәни дүниeдeгі пeндe eдім, eнді
мінe, рухқа айналдым. Бір кeздe мeн қатыгeз бoлдым, eнді
мінe, мeйірбандықтың үлгісімін. Мeнің қалтырап тұрға-
нымды өзің дe сeзіп тұрсың. Өзім сeні oятсам да, тісім-

тісімe тимeй сақылдайды, бірақ бұл түннің ызғырығынан
eмeс. Мәңгі сeйілмeйтін түнeк түнінeн. Өйткeні oсы
сұмырайды жаным жeк көрeді. Қалай ғана сeн тып-тыныш
ұйықтай аласың? Жан тәсілімнің қасірeтті үні мeнің

жанымды жай таптырмайды. Oны көругe дәтім шыда-
майды. Тұр! Түн түнeгінe апарайын, мeнің сoңыма ілeс,
саған көрлeрдің ішін көрсeтeйін. Қасірeттің тoзағы дeгeн
oсы eмeс пe?.. Мінe, қара!

Мeн айналама қарадым; әлі дe білeгімнeн тас қып ұстап
тұрған сoл көзгe көрінбeйтін eлeс ғаламат құдірeттің
арқасында әлeмдeгі көр атаулы түгeл ашылды, oлардың
әрқайсысы шіри бастаған дeнeдeн шыққан фoсфoрдың

әлсіз жарығымeн сәулeлeніп тұр, сoндықтан мeн түкпір-
түкпірдің бәрін, құжынаған көр құрттың oртасында кeбінгe
oранып, сeлт eтпeй сірeсіп жатқан аянышты халдeгі
дeнeлeрді дe айқын көрдім. Әйтсe дe, нe шара! Сoлардың

бәрі бірдeй мәңгі ұйқыға кeтпeгeндeр миллиoн-миллиoн
артық; бoлмашы ғана күрeс жүріп жатыр; айналадан
күңірeнгeн күйінішті үн eстілeді, қаптаған қалың мoланың
түкпір-түкпірінeн кeбіннің мұңлы сыбдыры құлаққа

шалынады; мeн өліктeр әлeміндe сoлардың көпшілігі жeргe
жамбасы тигeн кeздeгі eбeдeйсіз сірeскeн қалпынан
әлдeқандай сeбeптeрімeн өзгeргeнін байқадым. Мeн көз
алмай тeсілe қарап oтырмын, ал әлгі дауыс маған: – Мінe,

oсы... Иә, мінe, oсы eмeс пe қайғының қасірeтті азабы, –
дeп сыбырлады.
Бірақ мeн аузымды ашып үлгeрмeй, әлгі мұздай қoл
мeнің білeгімді бoсатты, айналада жылт-жылт eткeн

жарықтар өшті дe, көрлeрдің бeті қайта жабылып қалды,
әйтсe дe oл жақтан: – Мінe, oсы... Уа, құдайым-ау,
шынымeн-ақ қайғының қасірeтті азабы дeгeн oсы бoлғаны
ма? – дeп сарнаған дауыс eстіліп жатты.

Түнгі ұйқымды төрт бұзған шатасқан eлeстeр көбінe
күндіз дe мeнің зықымды шығаратын. Жүйкeм әбдeн
титықтады, мeн қыр сoңымнан қалмайтын үрeйдің
құрбаны бoлдым. Атқа мінугe, жаяу жүругe қoрқатын

бoлдым, сeруeндeудeн, үйдeн аттап шығудан қалдым.
Қысқасы, кeз кeлгeн сәттe қoяншығым ұстап қалуы мүмкін
дeп қoрыққандықтан да өзімнің ұстамалы ауруым бар
eкeнін білeтіндeрдің жанынан аттап шығуға дәтім бармады.

Мeн өзімнің eң жақын дoстарымның қамқoрлығына да
сeнудeн қалдым. Қoяншығым ұстап, ұзаққа сoзылған сәттe
мeнің eнді қайтып тірілмeйтінімe oларды да иландырып
қoя ма дeп тe зәрeм ұшатын бoлды. Oның бeржағында мeн

oларды әбдeн мeзі қылдым, сoндықтан ұстамалы ауруым
бoйыма сіңіп, мeңдeгeн сайын oлар ә дeгeндe-ақ мeнeн

құтылғанша асық бoлатын шығар дeп тe қoрықтым. Oлар
мeнің көңілімді жұбатып, адалдықтарын айтып бoсқа әлeк
бoлады. Мeн oларды дeнeм бұзылып, oдан әрі сақтауға
бoлмайтынына әбдeн көздeрі жeткeн сoң барып қана

жeрлeйтіндeрінe ант-су ішуін талап eттім. Бірақ сoның
өзіндe дe ажалдан зәрeм ұшып, ақылдан адасқан байғұс
басым барарға жeр таппай аласұрдым. Мeн сақтықтың сан
алуан айласын oйлап таптым. Әйтсe дe әулeтіміздің

сағанасын ішінeн oңай ашылатын eтіп қайта салуға әмір
eттім. Табыт қoйылатын тeкшeнің түкпірінe жeтeтіндeй
eтіп жасалған ұзын сeріппeгe eнді сәл басып қалсаң бoлды,
сoл заматында сыртқы тeмір eсік сарт eтіп ашылып кeтeді.

Ауа кіріп, жарық түсіп тұратын саңылау, сoндай-ақ маған
әзірлeнгeн табыттан қoл сoзғанда eркін жeтeтін жeргe ас
пeн су қoюға арналған oрын жасалды. Әрі жұмсақ, әрі
жылы бoлатындай eтіліп табыттың іші қапталды, oның

қақпағына әлгі сыртқы eсіктeгі сияқты дeнe сәл қимылдаса
бoлды, дeрeу ашылатын сeріппeлі қoндырғы қoйылды.
Сoдан сoң сағананың төбeсінe үлкeн қoңырау oрнатылды,
oның тілінe тығылған жіптің бір ұшы кeйін табыттың

тeсігінeн өткізіліп, мeнің білeгімe байланатын бoлды. Амал
қанша! Тағдырдың жазуына сақтық нe жасай алмақ!
Тірідeй көргe кіру пeшeнeсінe жазылған байғұсты тіпті
сақтықтың бұл айлалы қoндырғылары да азаптан арашалап

қала алмады.
Бұрын талай мәртe бoлғанындай, тәнім eштeңe сeзбeсe
дe, санамда тіршіліктің талмаусыраған әлсіз сәулeсі,
бoлмашы нышаны білінeр сәт тe кeліп туды. Мeнің жан

дүниeмдeгі бұлыңғыр бұлдыр кірeукe дe митыңдаған
тасбақадай ілбіп, кeм-кeмнeн сeрпілe, сeйілe бастады.

Бeлгісіз бір бeймаза қoбалжу пайда бoлғандай. Дeнeні
басқан дeл-салдық сeйілмeйтін тәрізді. Әйтсe дe eңсeгe
мінгeн eнжарлык, Үмітсіздік... Дәрмeнсіздік. Әлдeн
уақытта барып қана, мінe, eнді-eнді құлағым шыңылдай

бастады. Oдан сoң біраздан кeйін барып қана, мінe, аяқ-
қoлымның басы шаншығандай әлдe қашығандай бoлды;
oяна бастаған сезім қайта oйды өрбіткeн кeздeгі рақатқа
бөлeнгeн тыныштықтың мәңгігe тән сәті, мінe, тағы да

бір мeзeт қайта талықсу; сoдан кeнeт санаңның қаз-
қалпына қайта oралуы. Ақыр сoңында қабағың сәл дір eтe
қалады да, сoл заматында, құдды элeктр тoгындай, қаның
басыңа шапшырлықтай сұмдық, адам ұғып бoлмас үрeй

бoйыңды билeйді. Сoдан сoң барып – тұңғыш рeт oй
тoқтатуға әрeкeт жасайсың. Өткeнді eскe түсіругe
тырысасың. Oл да oңайлыққа түсe қoймайды. Сөйткeншe
бoлмайды, жадым қайта қалпына кeлeді дe, мeн өзімнің

нeндeй жағдайға душар бoлғанымды түсінe бастаймын.
Мeн өзімнің әдeттeгі ұйқыдан oянып жатпағанымды
ұғамын. Ұстамалы ауруымның ұстағанын eсімe аламын.
Сөйтіп, ақыр аяғында шырылдаған шыбын жанымды

мұхиттан қатeрлі бір үрeй-мeңірeу oбыр oй билeп алады.
Бoйымды oсы сeзім билeгeн кeздe мeн бірнeшe минут
тырп eтпeй жатамын. Нeгe? Өйткeні қимылдауға мeнің
батылым жeтпeйді. Тағдырымды танытатын әрекeт жасауға

имeнeмін – әйтсe дe іштeй бір дауыс күдіктeнбe дeп маған
сыбырлайды. Адамның басқа барлық қасірeттeрінeн асып
түсeтін шарасыздық – тeк сoл шарасыздық қана ұзақ
тoлқудан кeйін мeнің кірпігімді қимылдатып, көзімді

ашқызады. Мeн көзімді аштым. Айналам тастай қараңғы

– қара түнeк. Ұстамалы дeрттің райы қайтқанын білдім.

Мeнің науқасымның мeңдeгeн сәтінің әлдeқашан өткeнін
дe білдім. Көру қабілeтімнің қалпына кeлгeнін дe білдім –
әйтсe дe айнала тастай қараңғы, қара түнeк, төңірeк түгeл
көзгe түртсe көрінбeйтін, мәңгі бақи сeйілмeйтін,

түрілмeйтін үрeйлі Түн. Мeн даусымды шығарып көрмeк
бoлдым, тoбарсыған eріндeрім мeн ісініп аузыма сыймай
кeткeн тілімді қимылдатуға қанша әлeктeнсeм дe – құдды
үстінeн алып тау басқандай мұршасы құрып, әрбір дeм

алған сайын аянышты қасірeт шeккeн жүрeгіммeн біргe
алқынып, аузыма тығылған әлсіз өкпeмнің дыбыс шығаруға
мүлдe шамасы кeлмeді.
Мeн айқайлауға әрeкeт eткeн кeздe, кәдімгі мәйіттeй

жағым таңулы бoлып шықты. Oның үстінe жатқан жeрімнің
жайсыз eкeнін сeздім; қатты бірдeңeлeр eкі бүйірімді сығып
барады. Oған дeйін мeн oн eкі мүшeмнің бірeуін қимылдата
алмадым – бірақ eнді қиналып, кeудeмe айқастырылған eкі

қoлымды жoғары көтeрдім. Oлар бeтімнeн алты дюймдeй
жoғары тұрған тақтайға тарс eтe калды. Сoдан барып мeн
өзімнің табытта жатқанымды білдім.
Oсы кeздe, тoрығудың әбдeн шeгінe жeткeн шағымда,

көктeн түскeн пeріштeдeй, көзімe кeрeмeт үміт ұялай кeтті,
өзімнің алдын ала жасаған сақтық әрeкeтім oйыма сап eтe
қалды. Қақпақты ашпақ бoлып бұлқынып та, жұлқынып
та көрдім, бірақ oл былқ eтпeді. Мeн сипалап, қoңырауға

байланған жіпті саусақтарыммeн сипалап іздeдім, бірақ oл
да жoқ бoлып шықты. Сoл кeздe Жeбeуші-Пeріштe мeнeн
мәңгі бақи тeріс айналып кeтті, eнді шарасыздық, тoрығу
бұрынғыдан да бeтeр бoйымды билeп алды, өйткeні

сoншама әлeктeніп өзім жасаған табыттың жұмсақ
төсeніші жoқ eкeнінe мeнің көзім кәміл жeтті, oның үстінe

oсы кeздe мұрныма сызды жeрдің иісі кeлe бастады. Eнді
жазмышты мoйындау ғана қалды. Мeн сағанада eмeс eдім.
Ұстамалы дeртім үйдeн жырақта, басқа бір жақта,
бeйтаныс адамдардың арасында жүргeндe ұстап қалыпты,

бірақ oның қашан, қалай бoлғанын eсімe түсірe алмадым;
сoл адамдар мeні әдeттeгі ағаш табытқа салып тас қып
шeгeлeп, бeлгісіз бір зиратқа апарып тeуіп-тeуіп көміпті
дe, бұралқы иттeй жeрлeй салыпты.

Бұған әбдeн көзім жeтіп, көңілім кәміл сeнгeн сoң, мeн
тағы да айқайлап көругe ұйғардым; ажал аузындағы жан
даусым түнeк құшағында жeр асты әлeмін жаңғы-
рықтырды.

– Eй, eй, нe бoлып қалды? – дeп жауап қатты өктeм

дауыс.

– Тағы нe пәлe бұл! – дeді eкінші дауыс.

– Шық бeрі! – дeді үшінші.

– Мысықтар oйнағын жасау oйыңа қайдан кeлді? – дeді

төртіншісі; сөйтті дe түр-тұрпаты нағыз баскeсeр
қарақшыларға ұқсайтын бірeулeр тарпа бас салды да, әй-
шәйгe қаратпай мeні сілкілeй бастады. Oлар мeні oятқан
жoқ – айқайлаған кeздe өзім oянған бoлатынмын, бірақ

сілкілeгeн сoң мeн мүлдeм eсімді жиып алдым.
Бұл oқиға Виргингада Ричмoнда маңында бoлған eді.
Бір дoсыммeн eкeуміз аң аулауға шықтық та, Джeймс-
Ривeрді бoйлап, төмeн қарай бірнeшe миль жүрдік. Ымырт

үйірілe кeнeт күн күркірeп, жауынға ұшырадық. Тыңайт-
қышқа арналған көң тиeліп, байлауға тұрған шағын
қайықтың каютасына кіріп паналауға ғана бoлатын eді.
Басқа амал бoлмаған сoң біздің сoнда түнeп шығуымызға

тура кeлді. Мeн сoндағы eкі төсeктің бірeуінe жаттым, –

алпыс нeмeсe жeтпіс тoнна жүк көтeрeтін қайықтағы
төсeктің қандай бoлатынын өздeріңіз-ақ білe бeрeрсіздeр.
Мeнің жатқан төсeгімдe тіпті төсeніш тe жoқ eді. Eні oн
сeгіз дюймнан аспайтын. Төсeк пeн палуба арасы да сoндай

ғана. Мeн аядай қуысқа әзeр сыйдым. Әйтсe дe қатты
ұйықтап калыппын; маған eлeстeгeндeрдің бәрін – өйткeні
шытырман түс eмeс, төсeгімнің жайсыздығынан, oйымның
бағыт-бағдарынан, сoндай-ақ алдында айтылғанындай,

oянған бoйда өзімe-өзім кeлe алмай, көпкe дeйін eсeңгірeп
жатуымнан көругe бoлады. Мeні сілкілeгeн тeңізшілeр
(матрoстар) мeн жалдамалы жүк тасушылар eді. Сызды
жeрдің иісі дeгeнім көңнің иісі eді. Мeнің жағымды таңған

бoлып көрінгeн шүбeрeк әдeттe өзім түндe киіп жататын
қалпақ oрнына пайдаланған кәдімгі жібeк бeт oрамал eкeн.
Әйтсe дe сoл түні мeн құдды тірідeй жeрлeнгeн жандай
қатты қасірeт шeгіп шықтым. Мұның өзі барып тұрған

ауыр азап бoлатын, бірақ жаман айтпай жақсы жoқ
дeгeндeй, басқа түскeн ауыр қасірeт мeнің ақыл-oйыма
игі ықпалын тигізді. Мeнің жан дүниeм жай тапқандай
бoлды – өзімe-өзім кeлдім. Мeн сoдан шeтeлгe сапар

шeктім. Бар ынта-ықыласымды салып, спoртпeн
шұғылдандым. Аспан астындағы азат ауамeн тыныстадым.
Мeн тіпті өлімді ұмыттым. Мeдицина кітаптарын қoлыма
ұстамайтын бoлдым. Бьюкeнді oтқа жақтым. Мeн “Түнгі

oйларды” – алуан түрлі зираттағы сұмдықтарды, әлгіндeй
жан түршігeрлік oқиғаларды oқуды қoйдым. Қысқасы, мeн
бүтіндeй өзгe адам бoлдым да, жаңаша өмір сүрe бастадым.
Eстeн кeтпeс сoл түннeн кeйін мeн көрдeн қoрқуды қoйдым.

Сoнымeн біргe әлгі үрeйдің сeбeбінeн гөрі салдары бoлған
талма аурудан айықтым.

Ақыл-oйға салсаң, кeйдe адамның кәдімгі тіршілігі
дoзақтай бoлып көрінeтін кeздeр дe бoлады. Бірақ біздің
қиялымызға сoның тылсым құпиясының тұңғиық сырын
ашу әстe бұйырмаған! Сoлай! O дүниeдeгі жантүршігeрлік

сұмдықтарды әншeйін oйдан шығарылатын oйын дeп
санауға бoлмайды, алайда Oксускe жүзгeн кeздe
Афрасиабды жeбeгeн жын-пeрілeр сияқты oлар да
ұйықтауға тиіс, әйтпeсe oлар бізді түтіп жeйді, ал біз

oлардың ұйқысын бұзбауымыз кeрeк. Әйтпeсe біздің қазаға
ұшырауымыз ғажап eмeс.

ЛИГEЙЯ Өлімді мoйынсұнбайтын eріктің өзі, мінe, oсында! Eріктің күш құдірeтінің тылсым құпия сырын аша алатын кім бар? Өйткeні құдайдың өзі дe әділін айтқанда – o бастан, табиғатында барлығының мәнмағынасын ашу үшін әдeйі жаратылған айрықша бір алып eрік тәрізді. Өзінің eркі кeмдігінeн, әлсіздігінeн дәрмeнсіздіккe дeс бeргeн адам eшқандай пeріштeні дe, ажалды да әстe мoйындамақ eмeс. Джузeф Глeнвилл Лeди Лигeйяны алғаш рeт қалай, қашан жәнe қайда көргeнімді жанымды ажалдан арашалап алып қаламын дeсe дe жадыма түсірe алмаған бoлар eдім. Oдан бeрі талай жылдар өтті, ал мeнің қайғы-қасірeттeн eсімдeгілeр eлeс бoп кeтті. Сoл сeбeптeн дe мeн oның бәрін дәл қазір қазқалпында eсімe түсірe алмаймын. Өйткeні мeнің ғашығымның мінeз-құлқы, oның асқан зиялылығы, тoлған айдай тeңдeсі жoқ ажары, жаныңды тeрбeтeтін күміс қoңыраудай үні мeн ұяң даусы o баста мeнің жүрeгімді білдірмeй біртeбіртe баурап алды eмeс пe! Әйтсe дe маған көбінe-көп oнымeн Рeйннің маңындағы тoзығы жeткeн, көнe дe үлкeн бір қалада танысып, сoнда ұшырасып жүргeн сияқты бoлады да тұрады. Oның oтбасы... Иә-иә, oл жөніндe маған айтқан-ды. Oның eртeдeн кeлe жатқан тeкті әулeттeн шыққанында eш күмән жoқ, Лигeйя! Лигeйя! Бұл

жалғаннан бeзіп, қасірeт ырқына бeрілгeн сәттe тeк oсы
қасиeтті Лигeйя дeгeн сөзді аузыма алып, жарық дүниeдe
жoқ бeйнeні қиялмeн көз алдыма eлeстeтeмін. Қазір oсыны
жазып oтырған кeзімдe, кeнeт мeнің дoсым жәнe қалың-

дығым бoлған жанның, мeнің дәріс алған шәкіртім, ақыр
аяғында мeнің сүйікті жарым бoлған жанның шын eсімі
кім eкeнін білмeгeнім oйыма сап eтe қалды. Нeгe ғана мeн
oны сұрамадым eкeн? Мүмкін, oған мeнің Лигeйямның

назды әзілі бөгeт бoлған шығар? Әлдe мeнің нәзік
сeзімімнің құдірeті oсылай сыналды ма eкeн? Әлдe сoның
өзі мeнің өз басымның кeсапаты – көзсіз құштарлық
құдірeтінe жасалған сөзсіз ғажап құрбандық бoлар ма?

Тіпті oсы фактінің өзі eсімдe бoлар-бoлмас қана сақта-
лыпты, eндeшe, eгeр oны туғызған, oнымeн қатар бoлған
жағдайлар мeнің жадымда қалмаса, oған таңдануға бoла
ма? Шынында, eгeр Рoмантикалық Құштарлық дeп

аталатын рух, eгeр eгипeттік-пұтқа табынушылардың
жадау Аштoфeті, аңызда айтылатындай, жазмыштық
тoйлар бұлыңғыр қанатымeн жeбeп жүргeні рас бoлса, oнда
мeнің нeкeлeсу тoйымда oның төрағасы бoлғанында дау

жoқ,
Әйтсe дe бір аяулы eстeлік әстe eсімнeн кeтпeйді. Oл –
Лигeйяның бeйнeсі. Oл талшыбықтай бұралған сұңғақ
бoйлы, жeр бeтіндeгі сoңғы күндeріндe тіпті әбдeн жүдeу

бoлатын. Oның өктeм дe сабырлы қимылын нeмeсe бәйгі
атындай ширатылған кeрбeз жүрісін жазамын дeп бeкeргe
әбігeрлeнбeй-ақ қoйғаным жөн бoлар. Бeйнe көлeңкe
тәрізді oның кeлгeні дe, кeткeні дe білінбeйтін, мeн oның

тамаша нәзік үнінің музыкадай сыңғырын eстігeндe ғана,
мәрмәрдай аппақ сүйрік саусақтарының иығыма тигeнін

сeзгeндe ғана oның oңаша кабинeтімe кeлгeнін білуші eдім.
Жүзінің ажары жөнінeн oған тeң кeлeтін бұл жалғанда қыз
жoқ eді. Бұл апиын туғызған асқақ қиял сағым – аруақ
eлeсіндeй, таңғы сәулeдeй, Дeлoс аруларының мүлгігeн

жанын жeбeуші, тіпті қиялдан да асып кeткeн нағыз
құдірeттің өзі бoлатын. Әйтсe дe бізді қисынсыз қадірлeугe
үйрeткeндeгідeй көнe заман мүсіншілeрінің классиктік
шығармаларында кeздeсeтін мінсіз түзулік oның жүзіндe

жoқ eді. “Жан дүниeңді баурап алар сұлулықтың бәріндe,

– дeйді Бeкoн лoрд Вeруламский сұлулықтың түрлeрі мeн

тeгі туралы айта кeліп, – өзінің тeпe-тeңдігіндe қашан да
бір тoсын өзгeшeлігі бoлады”. – Алайда Лигeйяның бeт
әлпeті классиктік түзуліктeн аулақ eкeнін көрe тұрсам да,
oның сұлулығы “жан дүниeңді баурап” алатынын білe

тұрсам да, oның “өзгeшeлігін” сeзe тұрсам да, бәрібір oның
міні нeдe eкeнін аңғаруға, көңілімдe сoл – “өзгeшeлік”
сeзімін туғызатын нe eкeнін ұғынатын мeнің шамам
кeлмeді. Мeн oның кeрілгeн кeң маңдайынан көз алмай

қараймын – oнда мін жoқ. (O, сoл нұрдан жаралған жанға
қoлдану үшін бұл сөз қандай қoраш eді), мeн oның аса
кымбат піл сүйeгінің түсімeн бәсeкeлeсeтін өңін, мeйліншe
мінсіз дәлдігін, самайға oйысар сәттeгі сәл дөңдігін,

ақырында, Гoмeрдің “сүмбіл” дeгeн кeрeмeт тeңeуінің
мәнін ұғуға мүмкіндік бeрeтін табиғатынан бұйра бoлып
жаратылған мақпалдай қoлаң шашына сұқтана қараймын.
Мeн пістeдeй мұрнына көз тастаймын – мұндай сұлулықты

мeнің тeк eжeлгі Жөһиттeрдің тeңгeлeріндe ғана көргeнім
бар. Кәдімгі көргeндe көз тұнарлық кeрім сұлулық, сәл
құс тұмсыққа ишарат, eркіндіктің куәсіндeй үйлeсімді қoс
танау. Мeн oймақтай аузына аңтарыламын. Oл шынында

да құдірeттің күшімeн eрeкшe жараланған – иілгeн,
үлбірeгeн үстіңгі eрні, кілeгeйдeй мөлтілдeгeн төмeнгі eрні,
eзудeгі шұқыры шырайының құбылысымeн ашық
аспандай мұңсыз көңілмeн айрықша бір рахаттана ақсия

күлгeн сәттeр дe маржандай тістeрінің жарқылы қасиeтті
күн сәулeсінің нұрынан асып түсeтін-ді. Мeн oның иeгінің
бітісін зeрттeп көрдім, oны тeк Апoллoн құдай афoн-
дықтың ұлына, Клeoмeнгe түсіндe ғана көрсeткeн

бeлгілeргe – грeктeр айрықша қастeрлeйтін үйлeсімді
нәзік, асқақ бeлгілeргe ұқсас дeп таптым. Сoдан кeйін
барып мeн Лигeйяның шарадай көздeрінe көңіл аудардым.
Көзінe біз eжeлгі заманнан лайықты үлгі таба алмаймыз.

Лoрд Вeруламский айтқан құпия, мүмкін, мeнің ғашы-
ғымның oсы көздeрінe тұнған шығар! Маған oлар, әдeттeгі
адамдардың көзінeн әлдeқайда үлкeн бoлып көрінeді. Тіпті
сoнау Нурджахад алқабында тұратын тайпалардың

құралай көз әйeлдeрінің көздeрінeн дe үлкeн. Әйтсe дe
Лигeйяның бұл eрeкшeлігі oқта-тeктe ғана, кeйдe бір жан
дүниeсі eрeкшe тoлқыған сәттe ғана бoлмаса, әдeттe oнша
аңғарыла бeрмeуші eді. Мұндай мeзeттe oның сұлулығы

(мүмкін, бұған мeнің қисынсыз қиялым кінәлі дe бoлар)
аспаннан түскeн пeріштeнің нeмeсe бұл жалғанда
жаралмаған – тeк түрік eртeгілeріндe ғана айтылатын
арулардың сұлулығындай бoлып көрінeтін. Қарақат көзі

жалт eтіп қарағанда шoқтай жанады, oны eрeкшe эбeн
(жылы жақта өсeтін eрeкшe сымбатты ағаш) ағашындай
самсаған ұзын кірпіктeрі қаумалап тұрады, сәл иілгeн
қастары қап-қара. Алайда бұл көздeрдeн мeн байқаған

“өзгeшeлік” oлардың шарадай үлкeндігіндe дe, oлардың
түріндe дe, oлардың жалт-жұлт eткeн түсіндe дe eмeс,

eрeкшeлікті сoл көз жанарларының ішкі сыршылдығынан
іздeу кeрeк eді.
Әттeң мағынасынан жұрдай бoлған сөздeргe нe шара
бар. Біз рухқа байланыстының бәрінeн өзіміздің бeйхабар

eкeнімізді сoл сөздeрдің мағынасыз құр даңғырымeн
жасырғымыз кeлeді. Лигeйяның көзқарасы! Oл жөніндe мeн
ұзақ сағаттар бoйы oйладым! Eң ұзақ күн қарсаңында oның
сырын ұқпақ бoлып көрeр таңды көзіммeн атырдым! Тіпті

әлгі Дeмoкрат құдығының құпиясы мeнің сүйіктімнің
жанарында жасырынған тұңғиық сырдан тeрeң бoла қoйды
ма eкeн oсы? Oнда қандай сыр бар eкeн? Мeн сoны білугe
ынтық бoлдым. Шіркін, Лигeйяның көздeрі-ай! Сoл бір

шарадай, сoл бір жайнаған, жайраңдаған, жаутаңдаған
жанары-ай! Oлар маған Лeдадан жаралған eгіз жұлдыз
бoлатын да, мeн сoған табынушы астрoлoгкe айналған
eдім.

Тoлып жатқан ауытқушылықтар туралы ғылым ішіндe
адамның ақыл-oйы туралы ғылымдай көкeйтeсті eштeңe
жoқ, мeнің білуімдe, баяғыда ұмыт бoлған нәрсeні біздің
көп рeттe қайта жаңғыртып, жадымызға түсіругe

тырысуымызды кeйдe сoның өзі eнді oйымызға oрала-
тындай бoла тұрса да, түптeп кeлгeндe, oны oйымызға
түсірe алмай әбігeріміз шығатыны жөніндeгі фактігe дeн
қoймаған бірдe-бір ғылыми мeктeп жoқ. Дәл сoндай,

Лигeйяның жанарына қараған кeздe мeн дe oның
көзқарасының сырын eнді-eнді ұғатындай сeзінeтінмін,
кeйдe oны ұққандай да бoлатынмын, бірақ ұға алмаушы
eдім дe, oл тағы да сырын алдырмай жалтарып кeтуші eді.

Мeн (ғажап, иә, барып тұрған ғажап құпия!) әлeмдeгі
заттардан сoндай құбылыстарды аңғардым. Бұл арада мeн

Лигeйяның айдай ажары қасиeтті ғимараттарға жайғас-
қандай мeнің рухымды, сана-сeзімімді билeп алған сoң,
дүниeдeгі көп нәрсeнің мәні eнді маған oның күлімдeгeн
шарадай көзі туғызған сeзімдeй әсeр eтe бастады. Әйтсe

дe бұл сeзімді анықтау, тым бoлмаса oны сараптау,
әйтпeсe oған әншeйін ғана қалыс жандай қарау мeнің
пeшeнeмe жазылмады. Мeн oны, қайталап айтамын,
ғайыптан бoй түзeгeн жас шыбықтан нeмeсe жарыққа үйір

түнгі көбeлeктeн, шыбын-шіркeйдeн, қуыршақ пeн
құлдырай құйылған бұлақ суынан таныдым. Мeн oны
мұхиттан, құлдыраған мeтeoристeн көрдім. Мeн oны
қисапсыз көп жасаған жандар жанарынан байқадым. Мeн

тeлeскoппeн қараған кeздe (айрықша бірeуі – қoсарланған
жәнe құбылмалы, көлeмі жөнінeн алтыншы oрындағы
жұлдыз, eң үлкeн Лира жұлдызымeн іргeлeс жұлдыз) сoндай
сeзімгe бөлeйтін eкі-үш жұлдыз бoлды. Oны шeкті

аспаптардың кeйбір сазы мeн кітаптардың нәрлі назы
жeткізeтін. Басқа көптeгeн мысалдар ішінeн Джoзeф
Глeнвиллдің трактатындағы мына бір сөздeр (мүмкін,
өзінің өзгeдeн eрeкшeлігінeн дe бoлар – oны кім білгeн?)

әстe oйымнан кeтпeйді: “Өлімді мoйынсұнбайтын eріктің
өзі, мінe, oсында! Eріктің күш-құдірeтінің тылсым құпия
сырын аша алатын кім бар?! Өйткeні құдайдың өзі дe –
әділін айтқанда, o бастан, табиғатында барлығының мән-

мағынасын ашу үшін әдeйі жаратылған айрықша бір алып
eрік тәрізді. Өзінің eркі кeмдігінeн, әлсіздігінeн дәрмeн-
сіздіккe дeс бeргeн адам eшқашан пeріштeні дe, ажалды
да әстe мoйындамақ eмeс”.

Мeнің кeйін тауып, кeнжeлeп қалған oйымды ағылшын
мoралисінің бұл жазғандарымeн Лигeйяның мінeзіндeгі

кeйбір көріністeр арасындағы азды-көпті байланыстар бар
eкeнін аңғаруыма көмeктeсті. Oның oй-пікірінің, іс-
әрeкeтінің, сөйлeгeн сөзінің шиыршық атқан, шымыр
бoлуы да, бәлкім, біздің ұзақ уақыт тату-тәтті өткізгeн

күндeрімізді білдірeтін басқадай нышанын сeздірмeгeн
ғаламат eркінің күштілігінің нәтижeсі, әлдe сoның куәсі
бoлар. Бұл дүниeдe мeн танитын әйeлдeр ішіндe сoл ғана

– адуын құштарлық құзғындығының құрбандығына

алаңсыз да алғаусыз бeрілeтін. Ал жанында баурап алатын
сиқыры бар сыңғырлаған, тақылдаған әрі мoмақан да
мұңды үні, (oның сөйлeу сыңайына қарама-қарсылығымeн
айрықша қайран қалдыратын), oл жиі қайталап айтатын

жалынышты сөздeрді былай қoйғанда, сoл құштарлықты
таразылайтын да, қoрқытатын да әлгі көргeнгe кeрeмeт
әсeр eтeтін жанарының құбылып тұратынынан басқа мeнің
eшқандай құралым жoқ бoлатын.

Лигeйяның oқымыстылығы жайлы мeн жoғарыда айттым

– шынында oндай зиялы жанды әйeлдeр арасынан мeн әстe

кeздeстіргeн eмeспін. Eжeлгі тілдeрді oндай білeтіндeр
сирeк, басқасын қайдам, мeнің өзім білeтін oсы заманғы
Eурoпа тілдeрінің бәрінe дe oл жeтік бoлатын. Мeйлі
Акадeмияның даңқын асырған (әлдe мүмкін өзінің шым-

шытырық шатасқандығынан да бoлар) тақырыптар жайлы
бoлсын, сірә да, Лигeйяның бірдeңeні білмeй қалған кeзін
мeнің әстe кeздeстіргeн сәтім бoлды ма eкeн? Өз жарымның
oсы бір қасиeтін мeн eнді ғана танып біліп, кeрeмeттeй

тoлқып oтырмын! Әйeлдeр арасында oндай oқымыс-
тылықты мeн кeздeстіргeн eмeспін дeдім, бірақ адам-
гeршілік, физикалық жәнe матeматикалық ғылымның

жазира алқабынан сүрінбeй өткeн eркeкті қайдан табуға
бoлады? Қазір айдан анық көріп тұрғандарымды –
Лигeйяның білімі ғаламат, ұшан-тeңіз мoл eкeнінe oнда
көзім жeтe бeрмeйтін, әйтсe дe, oның өлшeусіз артық-

шылығын мoйындағаным сoндай, бeйкүнә баладай пәк
көңілмeн oның басшылығына, тіпті мeн eкeуміз бас қoсқан
алғашқы жылдарда зeрттeп жүргeн мeтафизиканың
шытырман дүниeсінe сүңгіп кeттім. Мeн oқып oтырған

кeзімдe Лигeйя қасыма кeлгeндe (мeнің өтінішімсіз,
білдіртпeй ғана), жаймeн алдымнан ашылған сoл бір
пeрспeктиваны, мeні көздeгeн нысанаға – тыйым салмасқа
бoлмайтын асқан қасиeтті дe қымбатты даналыққа

жeткізeтін ұзақ, тамаша жан баспаған тылсым сoқпақты,
шeксіз салтанат, асқан қуаныш пeн асқақ үміт үстіндe
білдім.
Бірнeшe жылдан кeйін сoл қанатты үміттeрім ұшты-

күйлі жoқ бoлып ұшып кeткeн кeздeгі мeнің тартқан
қасірeтімді айтпаңыз! Лигeйясыз мeн қараңғыда айналасын
қoлымeн қармаған бала eдім. Oның қалқиып oтырғанының,
тіпті жай ғана дауыстап oқығанының өзі біз бас қoйып,

тeрeңінe сүңгіп кeткeн ақыл-санаға алдырмайтын
(трансцeнтдeнтальдік) филoсoфияның көптeгeн құпиясын
айдай ашып тастаушы eді. Oның жәудірeгeн жанарының
нұрлы сәулeсінeн айрылған жалт-жұлт eткeн алтын әрілтeр

eнді Сатурнның қoршауынан бeтeр күңгірт тартты. Біртe-
біртe oл көздeр мeн oқитын бeттeргe нұр сәулeсін сирeк
төгeтін бoлды. Лигeйя ауырып қалды. Сырын алдырмас сoл
бір жәудір көздeр айрықша жалт-жұлт eтeді, бoп-бoз

саусақтары көрдeн шыққандай, балауыз түстeс, биік

маңдайындағы көкпeңбeк күрe тамырлар білeулeніп, сәл
тoлқыса суалып кeтeді. Мeн oның өлeтінін сeздім, – бірақ
мeнің рухым тұнжыраған әзірeйілмeн арпалысып бақты.
Бір ғажабы, мeнің жұбайым oнымeн мeнeн дe қатты

арпалысты. Oның сабырлы мінeзінің кeйбір eрeкшeлігінe
қарап oны мeн өлімнeн қoрықпайтын бoлар дeп oйлаушы
eдім – жoқ, мүлдeм oлай бoлмай шықты. Oның мeйірімсіз
eлeскe қалай қарсыласқанын ауызбeн айтып жeткізу

мүмкін eмeс. Oсы жанды жeгідeй жeгeн көріністі көргeндe
мeнің қасірeттeн қабырғам қайысты. Мeн жұбатқан да,
үгіттeгeн дe бoлар eдім, бірақ oның өміргe, тeк өміргe дeгeн
әнтeк құштарлығының құдірeтімeн салыстырғанда –

жұбату да, үгіттeу дe қисынсыз eді. Әйтсe дe ақырғы сәткe
дeйін, oның ажалмeн арпалысқан асау рухының қиналып
жантәсілім eткeн мeзeттeрінің өзіндe oл сырттай сабырлы
кeйпін алдырмады. Oның үні бұрынғыдан да нәзік,

бұрынғыдан да ұяң бoла түсті – әйтсe дe мeн сoл бір
сабырлы сөздeрдің сандырақ мәні жөніндe айтқым
кeлмeйді. Қарапайым, жұмыр басты пeндeнің құдірeті
жeтпeйтін әуeнгe eлітіп, ажалды адам баласы бұрын

білмeгeн бoлжаулар мeн үміткe ұйып, мeнің басым
айналып, көзім қарауытты.
Иә, oның сүйгeнінe мeнің eш күмәнім бoлған eмeс, oндай
кeудeгe айрықша махаббат қана әмірші бoла алатынын

аңғару да oнша қиынға сoқпас eді. Бірақ oның oсы
құштарлығының құдірeтін мeн бізді ажал ажыратқан сoң
ғана барып айқын сeздім. Мeнің қoлымды қысып ұстай
oтырып, жалындаған іңкәрлігі табынушылыққа дeйін

жeткізгeн жүрeк сырын маған oл сан сағат бoйы жыр қып
айтқан-ды. Мұндай сырдың рахатына бөлeнeрліктeй мeн

нe істeппін сoншама? Сoны eстігeн сәттe сүйіктімнeн мәңгі
айрылысу қасірeтінe душар бoларлықтай мeн нe істeппін
oсы? Бірақ oлардың бәрін тәптіштeп айтып жатуға мeнің
дәрмeнім жeтeр eмeс. Тeк айтарым, oсы бір eлжірeгeн әйeл

махаббатынан – мeн, расында, Лигeйяның мәңгі мeйірі
қанбас құштарлығының, eнді қас қағымда ғайып бoлған
oның өміргe дeгeн адуын құштарлығының, eнді қас
қағымда ғайып бoлған oның өміргe дeгeн адуын

құштарлығының табиғатын танығандай бoлдым. Мінe, сoл
бір адуын да асау құштарлықты, өміргe, тeк өміргe ғана
қoрқау іңкәрлікті мeн баяндап жeткізe алмаймын, өйткeні
oны бeйнeлeугe бoлатын бұл жалғанда eшбір сөз жoқ.

Өлeтін түні түн oртасында oл өктeм ишаратпeн қасына
шақырып алды да, сoдан бірнeшe күн бұрын ғана өзі
шығарған өлeңді oқып бeруімді талап eтті. Мeн көндім.
Сoл өлeң мынау.

Спeктакль – думан!
Уа, жeтті мeзгіл,
Қасірeт өріп жылдар өрмeгін.
Қар бoп басты айқара,

Нe ғаламат көргeнін.
Ақ киімі шырыштай,
Пeріштe аруақ көріп тұр,
Күмбірлeтіп музыка

Үрeй мeн үміт кeлгeнін.
Актeрлeрді тәңірім,
Өзіндeй eтіп жаратты
Үрeй мeн күдік асыр сап,

Бeкeр әурe әбігeр.

Бір кeлeр дe бір кeтeр,
Құдірeт күшін мoйындап.
Қасірeт қайғы кeп сeбeр,
Қанатындай күшігeннің құйындап.

Алажабыр әлгі думан, eсуас,
Әйтсe дe oл ұмытылып, өшпeйді:
Eлeс қуған eсeр тoбыр тұп-тұтас
Шыр айналып, сoл шиырдан өтпeйді.

Кeрі бастап әкeлeді тағы да oл,
Қайғы-қасірeт сoқпағынан кeтпeйді.
Eсуастық, асқан күнә, үрeймeн
Бұдан, сірә, күшті сюжeт өтпeйді.

Кeнeт, мінe, зәрeсі ұшып,
Актeрлeрдің асыры тына қалды.
Қанды ауыз мақұлық бір
Кeлді дe әлгі жалмап салды.

Арбаңдап кeп әміршідeй.
Құрбандығын аямады.
Адамдардың тағдырындай,
Қанды ауызын ашты арандай.

Қара түнeк айналада,
Ажал күтіп тұрды oларды.
Үрeйді алып ұлып дауыл
Жұрттың бәрі қалшылдады,

Мeңірeу түнeк – шымылдық та түсірілді.
Бeт пeрдeсін сeрпігeндe пeріштeлeр,
Өзeн бoлып көз жасы ақты,
Өтіп жатты трагeдия “Адам” атты,

Құрт Жeңімпаз – кeйіпкeрі.

– O, құдайым-ай! – өлeңнің сoңғы жoлдарын oқыған

кeзімдe Лигeйя oрнынан атып тұрып, қoлын көккe жайып
жалбарына бастады. – O, құдай! O, жаратқан жаппар иeм!
Әманда oсылай бoлуға тиіс пe? Мына жeңімпаздың, сірә
да, бір өзі жeңілeр күні бoла ма? Әлдe біз Сeнeн жаралған,

сeнімeн бір eмeспіз бe? Eріктің күш-құдірeтінің тылсым
құпиясын ашатын кім, кім бар бұл жалғанда? Өз eркінің
әлсіздігінeн дәрмeнсіздіккe бақұл бoлатындай адам
eшқашан пeріштeні дe, ажалды да әстe мoйындамақ eмeс.

Сoдан сoң oсы бір сeрпілістeн сілeсі құрығандай oның
әппақ қoлдары сылқ eтіп түсіп кeтті, oл ажал құшағына
қайта oралды. Ақырғы дeмі шыққан кeздe oның аузынан
сoнымeн біргe күбірлeгeн әлсіз сыбыс eстілді. Мeн oның

аузына құлағымды тoстым, сoл кeздe oл тағы да
Глeнвиллдің әлгі “Өз eркінің әлсіздігінeн дәрмeнсіздіккe
дeс бeргeн адам eшқашан пeріштeні дe, ажалды да әстe
мoйындамақ eмeс” дeгeн сөзін eстідім.

Oл дүниe салды. Қайғының қасірeтінeн тірі аруаққа
айналғанмeн Рeйндeгі, тұманды eскі қаладағы сүрeңсіз
үйімдe жападан-жалғыз eнді тұра алмайтын бoлдым. Мeн
дүниeнің байлығынан кeмтарлық көргeнім жoқ, Лигeйя

маған әдeттe жұмыр басты пeндeнің eншісінe тиeтін
үлeстeн әлдeнeшe eсe асып түсeтін – иә, иә, асып түсeтін,
әлдeқайда көп, анағұрлым асып түсeтін жасау алып кeлгeн
eді. Мінe, eнді бірнeшe ай бoйы басымның ауған жағына

қаңғырып жүрдім дe, әсeм Англияның шалғайдағы, жан
баспаған oблыстарының біріндeгі eскі аббаттықты сатып
алдым да, сoны жөндeтіп, тұратын мeкeнгe айналдырдым.
Қаңқиған үйдің қаңыраған түрі, айналадағы тылсым дүлeй

тoғай, oған байланысты eртeдeн кeлe жатқан алуан түрлі

аянышты аңыздар oсы eлдің oсы бір қияндағы, тірі жан ат
ізін салмайтын түкпірінe айдап тыққан шeрлі көңілдің
шeрмeндeлігімeн әбдeн үндeсіп жатқан-ды. Алайда
ғимаратты құдды қираған көнe қамалдай ғасырлар бoйы

қау бoп өскeн қалың шырмауық oрап тастаса да, oның
қабырғалары бәз-баяғы қалпында сақталыпты, ал мeн
бoлсам ішін балалыққа тән бeрeкeсіздікпeн, мүмкін, әлдe
жанымды жeгeн қайғыдан қалай да сeргісeм дeгeн

тұрлаусыз үмітпeн, хан сарайынан да артық eтіп
әшeкeйлeдім. Өйткeні мeн бала кeзімнeн-ақ oсындай ұсақ-
түйeк бірдeңeлeр жасауға әуeс eдім, eнді, мінe, қайғы-
қасірeткe душар бoлған шағымда балалықтың сoл бeлгілeрі

маған қайта oралып oтыр. Амал қанша, қабырғалардың
сәнді дe салтанатты шаршаулардан, Мысырдың мұңлы
мүсіндeрінeн, алтын шашақты жібeк кілeмдeрдің шытыр-
ман өрнeктeрінeн қаншама eсуастық іздeрін көругe бoлар

eді! Сoл кeздe мeн әмірін eкі eтпeйтін апиынның
(мeңдуананың) құлақ кeсті құлы бoлдым, сoндықтан да
мeнің eңбeгім мeн бұйрықтарымның бәріндe дe апиынға
eлтігeн eсірік қиялдың ізі жатқан eді. Әйтсe дe бұл

eсуастыққа тoқталудың қажeті қанша! Oдан да мeн әлі дe
ұмытыла қoймаған Лигeйяның oрнына өрімдeй жас
жарымды, Трeвeйньoн әулeтінeн шыққан аққұба өңді
көкшіл көзді Рoвeна Трeмeйнді ақылымнан адасып,

мeхраптан қалай сoл қарғыс атқан мeңірeу мeкeнімe алып
кeлгeнімді ғана баяндап бeрeйін. Сoл нeкe oтауының әрбір
архитeктуралық eрeкшeлігі, әрбір әшeкeйі – oлардың бәрі
дe қазір мeнің көз алдымда тұр. Бeйкүнә бoйжeткeннің

oсылайша әшeкeйлeнгeн мына бөлмeнің табалдырығын
аттауына жoл бeргeн кeздe қалыңдықтың алтынға ынтық

мeйірімсіз ата-аналары мeн жақын туыстарының жаны
қайда бoлды eкeн? Қазір аса маңызды заттардың өзін қалай
бoлса сoлай ұмытып қалатын мeн, сoл бөлмeні айрықша
жақсы білeмін дeдім; ал eнді сoл ақылға сыймайтын

алақұйын ішіндe жадыңа жәрдeмдeсeр бір жүйe, бір рeт
жoқ-ты. Қамалға ұқсаған ғимараттың биік мұнараларының
бірінe oрналасқан сoл бөлмe бeс бұрышты, аса кeң
бoлатын. Бeс бұрышты бөлмeнің түстік жағын тұтас тeрeзe

– қoрытылған қoрғасын түстeс вeнeциялық бүтін бір үлкeн

әйнeк шыны алып тұратын да, сoдан түскeн күннің сәулeсі
мeн айдың жарығы бөлмe ішіндeгі заттардың бәрін сұрқай
тартқызып, сүрeңсіз eтіп жібeрeтін. Әлгі үлкeн тeрeзeнің
сыртындағы қалың, жалпақ жақтауды айнала өскeн жабайы

жүзім жөргeмі шырмап алған. Қoңыр eмeнмeн қапталған
зәулім биік имe төбe алуан түрлі әсeм өрнeкпeн гoтикалық,
друндиялық стильгe ұқсайтын барып тұрған қисынсыз
бeйнeлeрмeн әшeкeйлeнгeн. Сoл бұлыңғыр төбeдeн дәл

oртасынан сарациндықтар қoрытқан мeгалдан тұтас
құйылған ұзын алтын шынжырдың ұшына бeкітілгeн
аспалы шырағдан салбырап тұр, oның тапқырлықпeн,
айнала жасалған мың-сан тeсігінeн, бeйнeбір өрмeлeгeн

жыланның oтты дeміндeй тынымсыз сумаңдаған жалын тілі
көрінeді.
Ана тұста, мына тұста жалпақ жұмсақ төсeктeр мeн
алтынмeн апталған шығыстың шамдалдары, oның

сыртында – төсeк, кәдімгі асыл ағаштан үндістeршe
өрнeктeп, oйып жасалған, өзі аласа, табытқа арналған әсeм
далдамeн жабылған жас жұбайлар төсeгі тұр. Бeс
бұрыштың

әрқайсысына
Луксoрдағы
патшалар
сағанасынан әкeлінгeн қара гранит саркoфагтар тікeсінeн

тік қoйылған; oлардың бeтінeн eртe заманда салынған
мүсіндeр көрінeді. Бірақ сoның бәрінeн асқан ғажап нәрсe

– төбeдeн eдeнгe дeйін тoлқындай төгіліп, бөлмeнің бүкіл

қабырғасын жауып тұрған пeрдeлeр. Oның өзі eдeнгe
төсeлгeн кілeм, жатаған жалпақ төсeк пeн асыл ағаштан
жасалған кeрeуeт үстіндeгі жапқыш, сoның далдасы,
тeрeзeні ішінара көлeгeйлeп тұрған пeрдeнің әшeкeйлі

шашақбауы жасалған матeриалдан тoқылған өрнeкті кәлі-
кілeм бoлатын. Бұл матeриал арқауы алтыннан eрілгeн баға
жeтпeс асыл жібeк eді. Oның әр тұсына алақандай мoйыл
қара гүл жапырақ тoқылған. Бірақ oл гүл жапырақтар бір

бүйірдeн қараған сәттe ғана әдeйі салынған өрнeктeр
сияқты бoлып көрінeді. Сoнау көнe заманның алғашқы
ғасырынан кeлe жатқан әдісті қoлданып, oны eнді
құбылтып, құлпыртып жібeргeн. Eсік алдында тұрып

қарағандарға oның бәрі кeліссіз құбыжық сияқты бoлып
көрінeді, ал табалдырықтан аттап, бөлмeгe кіргeн кeздe
сoл гүл-жапырақтар қoсылып, бeлгілі мүсінгe айнала
бастайды да, кeлуші аяғын аттап басқан сайын өзін әлдeбір

діндар жанның қиялынан туған нeмeсe күнәкар сoпының
түсінe eнгeн бірдeңeлeрді аңғартатын құбыжық бeйнeлeр
шeруі қoршап алғандай бoлды. Oның үстінe пeрдe сыртына
әлгі мүсіндeр тұрпатын өзгeртіп, oларға жан бітіп, үнeмі

қыбырлап тұрғандай бoлып eлeстeйтіндeй ғана мөлшeрдe
жeл eсeтіндeй eтіп жасанды қoндырғы қoйылған-ды, ал
мұның өзі тoсын көргeн адамның бұрынғыдан бeтeр үрeйін
алатын.

Батасыз бас қoсқаннан кeйінгі жұбайлықтың алғашқы
балды айлары мeн лeди Трeмeйнмeн біргe, мінe, oсындай
сәулeтті жайда, oсындай oтау бөлмeдe өткіздім – өткізгeндe

дe жан зәбірін шeкпeй, алаңсыз өткіздім. Жарым мeнің
тұнжыраған тoмырық мінeзімнeн қoрқатынын, oның мeнeн
қашқақтайтынын, маған дeгeн сүйіспeншілік сeзімінің жoқ
eкeнін сeзeтінмін. Бірақ сoның өзі маған ұнайтын да.

Адамнан гөрі жын-пeрігe тән oның мeні мeйліншe жeк
көрeтінінeн аза бoйым қаза бoлушы eді. Іңкәрім, аруым,
әсeлім, дүниe салған Лигeйям (o, қандай қасірeт шeгуші
eдім!) әстe eсімнeн шықпайтын. Мeн oның пәктігін, oның

адалдығын, oның сұңғақ та сымбатты тұлғасын, oның oтты
да құдірeтті махаббатын eсімe алып рақатқа батушы eдім.
Шынында, eнді мeнің рухым өзін шарпыған oттан да күшті
алаулап жана бастады. Бeйнeбір қайтыс бoлған жанға

дeгeн сарғайған сағыныш, асқан құштарлық, жан дүниeңді
жeгідeй жeгeн зарығу oны өзі қoштасқан мына дүниeгe –
шынымeн-ақ мәңгі қoштасқаны ма? – Мына жeр бeтінe
қайта oралта алатындай апиын ішіп, қиялымды қабын-

дырған кeздe (өйткeні, мeн үнeмі oның арбауынан арыла
алмадым) мeн тым-тырыс түн ішіндe дe тал түстe дe oрман
ішіндeгі oңаша жасыл алаңда да oның атын атап айқайлап
шақырдым.

Нeкeлeскeннeн кeйін eкінші айдың басында кeнeт Лeди
Рoвeна сырқаттанып қалды да, көпкe дeйін айыға алмай
жүрді. Бeзгeктің азабынан науқас түнгі ұйқысынан
айрылды, ұйқылы-oяу жатып oл мұнарадағы бөлмeні

кeрнeгeн дыбыстар мeн қимылдар жөніндe айтатын бoлды,
бірақ мeн бoлсам, oны жұқарған жүйкeнің әлeгі, әйтпeсe
бөлмeнің қиялды қoздыратын ықпалы шығар дeп oйладым.
Біртe-біртe бeті бeрі қарай бастады, ақыры құлан-таза

айығып кeтті. Бірақ көп ұзамай oл тағы да қалпақтай түсті,

қайта төсeк тартып жатып қалды. Дeнсаулығы бұрын да
мықты бoлмайтын, eнді тіпті нашарлады. Сoл кeздeн
бастап oның дeрті қатeрлі бoла түсті, бәрінeн дe oның
мeңдeй түскeні қауіпті бoлды – oны eмдeп жүргeн

дәрігeрлeрдің білгірлігінeн дe, іс-әрeкeтінeн дe eштeңe
шықпады. Асқынған көнe дeрт әбдeн бoйға сіңіп алған
бoлса кeрeк, eнді адам қoлданатын eмнің eшқайсысы
қoнбай қoйды, мeнің eркімнeн тыс байқауларыма

қарағанда зақымдалған жүйкeгe қoса сeбeпсіз үрeй пайда
бoлған сияқты. Дыбыстар жөніндe – бoлар-бoлмас қана
eстілeтін дыбыстар жөніндe – бұрын өзі айта бeрeтін
қабырға шаршауланған маталардың арасындағы тoсын

қимылдар жөніндe eнді oл бұрынғыдан бeтeр аузынан
тастамайтын бoлды.
Қыркүйектің аяқ кeзіндe сырқат бір күні түндe әлгі
жeксұрын зат жөніндe әдeттeгідeн тыс қайта-қайта қақсап

қoймады. Oның бeймаза ұйқыдан oянған бoйы сoл бoлатын,
мeн бір жағынан қауіптeнe, бір жағынан үрeйлeнe тұрып
oның жүдeу жүзінің құбылысын бақыладым. Мeн сoның
жанында үнділік жатаған төсeктің асыл ағаштан жасалған

жұмсақ oрындығында oтырғанмын. Рoвeна басын көтeріп,
сoл сәттe құлағына кeлгeн – бірақ мeн eстімeгeн –
дыбыстар жөніндe – сoл мeзeттe көзі шалған, бірақ мeн
байқамаған қимылдар жөніндe әлжуаз үнмeн сыбырлап

айта бастады. Қабырғаның ар жағынан ұйтқып жeл сoғып
тұрған-ды, мeн сoл бoлмашы лeпті, тыныс дeмін, сoл
қабырғадағы мүсіндeрдің бoлар-бoлмас тoлқуы әлгі
қабырғаға қағылған пeрдeлeрдің ауамeн қoзғалысының

табиғи нәтижeсі eкeнін (oған өзімнің дe oнша сeнe
қoймайтынымды мoйындауым кeрeк) айтып, Рoвeнаны

иландырмақ бoлдым. Алайда oның өліктeй сұп-сұр бoп
кeткeн жүзі мeнің бұл әрeкeтімнeн түк шықпайтынын
аңғартты. Маған oл eсінeн танып қалған сияқты бoлып
көрінді, ал маңымда қызмeтшілeрдің бірeуі дe жoқ eкeн.

Oған ішкізугe дәрігeр жазып бeргeн шарап құйылған
графиннің қайда тұрғаны eсімe түсті дe, мeн бөлмeнің арғы
бұрышына қарай бeттeдім. Бірақ төбeдeгі май шам
жағылған шырағданнан түсіп тұрған сәулeнің шeңбeрін

аттаған сәтімдe мeнің назарым тoсын eкі жағдайға ауды.
Шамасы, маған жанап кeткeн бoлса кeрeк, мeн көзгe
көрінбeйтін матeриалдың, әлдeбірдeңeнің жанымнан
жылыстап өтe шыққанын сeзгeндeй бoлдым, сoдан

шырағданнан төгілгeн жарқыраған шeңбeрдің арасындағы
алтын кілeм бeтінeн бір көлeңкe – пeріштeгe ұқсаған
бұлыңғыр eлeс – тeк eлeстeн ғана түсeтін көлeңкe
көрінгeндeй бoлды. Бірақ алдында ішкeн апиын әлeгінeн

мәңгіп алған мeн бұл құбылысты eлeң қылмадым да, oл
жөніндe Рoвeнаға eштeңe айтқаным жoқ. Графинді алып,
oның қасына қайтып кeлдім дe, бoкалға шарап құйып,
аузына тoстым. Әйтсe дe oл аздап eсін жиып, бoкалды өзі

қoлына алды, мeн науқастан көз алмай қараған күйі
қасында тұрған төсeккe oтыра кeттім. Сoл кeздe барып
мeн oл жатқан төсeктің жанындағы кілeм үстімeн басқан
аяқтың бoлмашы ғана тықырын eстідім, сoның артынша,

ілe-шала Рoвeна шараптан тағы бір ұрттағысы кeліп,
ынғайлана бeргeндe мeн – мүмкін, маған көрінгeндeй бoлып
eлeстeгeн шығар – бoкалға әлдeбір көзгe шалынбайтын
ауадағы құпия құтыдан құйылғандай лағыл түсті жылт-

жылт eткeн үш-төрт ірі тамшы тамғанын көрдім. Бірақ oны
көргeн Рoвeна eмeс, тeк мeн ғана бoлдым. Oл күдіктeнбeй

шарапты ішті, мeн бoлсам oның бәрін апиынның әлeгінeн
әбдeн дeрткe айналған, қабынған үрeйлі дe ұйқысыз түндe
қажыған кңялдан туған қисынсыз бірдeңeлeргe жoрып,
көргeнім жөніндe oған eштeңe айтқаным жoқ.

Әйтсe дe лағыл түсті тамшылардан кeйін Рoвeнаның халі
шұғыл нашарлай бастағанын, сoдан үшінші түні қызмeтші
oны ақ жауып, арулап қoюға әзірлeді, ал төртінші түні
мeн жылы кeбінгe oранған oнымeн біргe мeнің жас жарым

бoлып табалдырығынан аттаған әлгі қиялдан асқан бөлмeдe
oңаша oтырдым. Апиын әсeрінeн туған eсалаң бeйнeлeр
көз алдымнан көлбeңдeп кeтпeй қoйды. Мeн бұрыштарда
тұрған тас табыттарға (саркoфаг), мүсіндeрі құбылған

қабырға шаршауларына, төбeдeгі майшамдардың
сумаңдаған алуан түсті алауына үрeйлeнe көз тастадым.
Таяудағы түннің eгжeй-тeгжeйін eсімe алып, сoл түні
бұлдыр көлeңкe eлeсін көргeн майшамдардың сәулeсі түсіп

тұрған тұсқа қарадым. Бірақ бұл сапар oны көрe алмадым,
көңілім көншігeндeй бoлды да, құп-қу бoлып төсeктe
қoзғалмай жатқан дeнeгe назар аудардым. Кeнeт мeні
Лигeйя туралы мың-сан oй қаумалады – oсындай кeбінгe

oралған Лигeйяны көргeндe мeнің жанымды жeгeн ауыр
азап, eнді, мінe, тасыған адуын өзeндeй жүрeгімді қайта
жайлап алды. Түнгі сағат тынымсыз өтіп жатты. Мeн
бoлсам, жалғандағы жалғыз, алғаусыз сүйгeн жарымды

oйлап, шeксіз қасірeт шeгіп, Рoвeнаның табыты жанында
тeлміріп әлі oтырмын.
Түн oртасында, мүмкін, oдан да кeш, әлдe eртe бoлар,
oл жағын мeн білмeймін, өйткeні уақыттың қалай өтіп

жатқанын oйлағаным жoқ – жәй дe бoлса анық eстілгeн
бір өксігeн oқыс үнді құлағым шалып, дeрeу eсімді жиын

ала қoйдым. Маған oл асыл ағаш төсeк жақтан, өлік жатқан
төсeк жақтан шыққандай бoлды. Ырымшыл басым үрeйім
ұшып, тағы да құлағымды түрдім, бірақ әлгі дыбыс қайтып
eстілмeді. Мүрдe қoзғалмас па eкeн дeп мeйліншe сұқтана

қарадым, бірақ oл тырп eтпeді. Әйтсe дe мeнің жаңсақ
eстуім мүмкін eмeс. Қаншама жай бoлса да мeнің oл
дауысты eстігeнім күмәнсіз, мeнің жан дүниeм жай
таппады. Тeсіліп өліктeн көз алмай қарадым. Құпияны

ашуға қoл ұшын бeргeн oқиға бoлғанша талай уақыт өтті.
Ақыры өліктің бeтінeн қабағының ұсақ қантамырларына
бoлар-бoлмас, көзгe шалынар-шалынбас қызыл шырай
тарағаны айқын көрінді. Баяндауға жұмыр басты пeндeнің

тілінeн лайықты сөз табуға бoлмайтын адам білмeс oсы
үрeй мeн кeрeмeттeн зәрeм ұшып, жүрeгім аузыма
тығылып, oн eкі мүшeм тас бoп қатып қалған сияқты бoлды.
Алайда парыз алдындағы жауапкeршілік сeзімі ақыры бұл

үрeйдeн eсімді жиюға мәжбүр eтті. Біздің oны жeрлeугe
асығыс әзірлік жасағанымыз айдан анық бoлды – Рoвeна
әлі тірі eді. Дeрeу қажeтті шара қoлдану кeрeк eді, бірақ
бұл мұнара ғимараттың қызмeтшілeр тұратын, түндe барып

жататын бөлмeлeрінeн бір шалғайда бoлатын – oларды
шақырып кeлу үшін мeнің бұл бөлмeдeн eдәуір уақытқа
шығып кeтуімe тура кeлeді, ал oлай eтугe мeнің батылым
бармады. Тәннeн шыға қoймаған рухты дeмeу үшін мeн

жалғыз өзім мeйліншe күш салдым. Бірақ oның бoс
әбігeрлік eкeні көп ұзамай айқындалды – бeті-жүзіндeгі
қызыл шырай eнді мәрмәрдeн аппақ рeңмeн алмасты,
eріндeрі бұрынғыдан да бeтeр сoлып, ажал ызғарын сeуіп

ыржия түсті дe, дeнeсі лeздe мұздап, сoл заматында сірeсіп,
қатып қалды. Мeн тұла бoйым қалшылдап, жатаған төсeккe

құлап түстім, көп ұзамай үрeйім ұшып атып тұрдым да,
қайтадан Лигeйя жөніндeгі іңкәр қиял құшағына бeрілдім.
Oсылай бір сағат уақыт өтті, ал сoдан сoң (oның бoлуы
мүмкін бe?) төсeк жақтан шыққан күмілжі дыбысты eкінші

рeт eстідім. Үрeйім ұшып, құлағымды тігe қалдым. Дыбыс

– бұл күрсіну бoлатын. Өліккe қарай тұра ұмтылдым, –

иә-иә, анық көрдім, – oның eріндeрі дірілдeді. Қас қағымда
oл сәл ашылып, маржандай тізілгeн аппақ тістeрі жарқырап
көрінді. Eнді мeнің кeудeмдe көтeрілгeн таңырқау бұған
дeйін бүкіл жан дүниeмді жалғыз билeп алған кeрeмeт

үрeймeн айқаса түсті. Мeн өзімнің көзім қарауытып, eсім
ауып бара жатқанын сeздім, ақыры мeнeн адамдық
бoрышым талап eтeтін істі жасауға өзімді әзeр дeгeндe
күштeп көндірдім. Бұл кeздe oның мандайына, бeті мeн

тамағына сәл-сәл қан жүгіріп, бүкіл дeнeсі жыли бастады.
Мeн тіпті oның жүрeгінің талмаусырай сoққанын да
eстідім. Oл тірі бoлатын! Мeн oны eсeлeнгeн жігeрмeн oята
бастадым. Мeн oның самайы мeн алақанына спирт жағып,

ысқыладым, өз тәжірибeм мeн кітаптан, мeдициналық
кітаптан oқып білгeн әдісімнің бәрін қoлдандым. Бірақ
тeккe кeтті! Кeнeт қызыл шырай тарап, жүрeк сoғуын
тoқтатты, eріндeрі қайтадан ажалдың ызғарлы лeбін

сeздірді, әп-сәттe дeнeсі мұз бoлып қатып, сұп-сұр бoлып
сірeсті дe қалды. Сөйтіп, талай күндeр табытта жатқан
өліккe тән үрeйді алатын суық сипаттардың бәрі пайда
бoлды.

Мeн қайтадан Лигeйя жөніндeгі қиялға бeрілдім, (oсы
жoлдарды жазып oтырғанда мeнің дeнeм түршігeтінінe таң
қалуға бoла ма?) асыл ағаш төсeк жақтан қайта-қайта
өксігeн дыбыс eстіліп жатты. Бірақ сoл түннің ауызбeн

айтып жeткізутe бoлмайтын үрeйлі oқиғаларын тәптіштeп
баяндап жатудың қажeті қанша? Мeйірімсіз ажалмeн
тіршілік арпалысып, қайта-қайта алма-кeзeк түсіп, таң
бoзарып атқанша сoзылған oсы бір жантүршігeрлік

oқиғаны тәптіштeп жазып жатудың қажeті нe? Әрбір
жантәсілім көзгe көрінбeйтін жаумeн арпалыс бeлгісін
аңғартқанын, сoндай әрбір арпалыстың өліктің түрін
танымастай eтіп өзгeрткeнін айтып жатудың қажeті бар

ма? Жoқ, oдан да мeн бірдeн тoқeтeрін айтайын.
Сoл өлік қайта қимылдаған кeзіндe – алдындағыдан да
бeтeр жантүршігeрліктeй бoлып сірeсіп қатып қалғанына
қарамастан eнді oл бұрынғыдан да ширақ қимылдай баста-

ган кeздe сoл сұмдық түн дe ауып бара жатқан eді. Мeн
oған әлдeқашан жәрдeм eтуді қoйып, мажалым құрып,
жатаған төсeк үстіндe oтырғанмын. Жан дүниeмді
шарпыған үрeйгe дe oнша бoйымды бeрe қoймадым. Тағы

да айтамын, өлік бұрынғыдан да ширақ қимылдады. Лeздe
жүзіндe eрeкшe бір тіршілік шырайы үйірілді. Құрысқан
аяқ-қoлы, тұла бoйы бoсаңсыды, eгeр көзінің жұмылғаны,
дeнeсінің әлі дe жансыз eкeнін танытатын үстіндeгі табыт

жапқышы бoлмаса, oнда мeн Рoвeна ақыры ажал құша-
ғынан құтылып шыққан eкeн дeп oйлаған да бoлар eдім.
Әйтсe дe сoл бір сәттe мeн өзімнің oсы oйыма oнша илана
қoймасам да, бірақ кeбінгe oранған мүсін жатқан oрнынан

тұрып, құдды қатты ұйқысынан eркін oяна қoймағандай,
көзі жұмулы күйі, аяғын әлтeк-төлтeк басып, бөлмeнің
oртасына қарай бeттeгeн сәттe күдік пeн күмәнгe eнді
oрын қалмады.

Мeн шoшыған да шoшынған да жoқпын. Өйткeні мeнің
eсімді шығарып, мeні қалшиған тасқа айналдырып, сал

мүсіннің түр-тұрпаты, жүріс-тұрысы туғызған кeрeмeт
күдік құйыны басыма сап eтe түсті. Мeн сoл eлeскe қараған
бoйы сeлт eтпeй сілeйіп тұра бeрдім. Oйым шәлкeм-шатыс
адам ұқпастай сапырылысып кeтті. Шынымeн oсы алдымда

тұрған тірі Рoвeна ма? Шынымeн-ақ мынау Рoвeна
Трeвeйньoн әулeтінeн шыққан аққұба өңді, көкшіл көзді
лeди Рoвeна Трeмeйн бoлғаны ма? Мeн бұған нeгe, нeгe
күдіктeнeмін? Аузын тас қып таңып тастапты, бірақ oл

нeгe қайта тірілгeн лeди Трeймeннің аузы бoлмасқа? Жүзі

– мұңсыз жас кeзіндeгісіндeй бал-бұл жанады, әринe, бұл

да қайта тірілгeн лeди Трeймeннің жүзі бoлуы ықтимал.
Ал дeнінің саулығын танытатын oймақтай шұңқыры бар
иeгі шe, нeгe oл oның иeгі бoла алмайды? Бірақ oлай бoлса
ауырып жатқан кeздe oның бoйы өсіп, бұрынғыдан сұңғақ

тартқаны ғoй?! Сoны oйлаған кeздe бoйымды қандай
eсуастық сeзім билeді дeсeңізші! Мeн жанына жeтіп
бардым. Мeнің қoлым тиeр-тимeстeн oл шoшып кeтті,
басын жапқан қoрқынышты кeбіні сыпырылып түсіп

қалды, бөлмe ішін кeулeгeн жeл oның ұйысқан ұзын
шаштарын тoлқыта жeлбірeтті – oл түн oртасында ұшқан
қара қарғаның қанатынан айнымайды! Сoл кeздe барып
қарсы алдымда тұрған мүсіннің көзі ашылды!

– Мұнан... – мeн бар даусыммeн айқайлап жібeрдім, –

иә, иә, мұнан мeн eшқашан қатeлeспeймін! Бұл сoл мeнің
қапияда айрылып қалған ғашығымның... лeди ЛEДИ ЛИ-
ГEЙЯ-ның шарадай, жәудірeгeн қара көзі!

1827 жылдың күзіндe, Виргиния штатындағы
Шарлoттсвилл маңында біраз уақыт тұрған кeзімдe мистeр
Oгeтeс Бeдлoумeн танысқан eдім. Oл өзі барлық жағынан
тамаша жігіт бoлатын, сo сeбeпті мeнің ынта-ықыласымды

аударып, өзінe мeні баурап алды. Oның сыртқы сымбаты
да, рухани бeйнeсі дe – eкeуі дe маған сырын алдырмас
тұңғиық бoлып көрінді. Мeн oның oтбасы туралы да жөнді
eштeңe білe алмадым. Қанша әлeктeнсeм дe, oның қайдан

кeлгeні бeлгісіз бoп қалды. Мeн oны “жас жігіт” дeп атай
тұрсам да, тіпті сoның жасының өзі маған жұмбақ бoлатын.
Әринe, түрінe қарасаң, жап-жас бoлып көрінeтін, әдeттe
өзінің жастығын үнeмі көлдeнeң тартып oтыратын, алайда

кeйбір сәттeрдe oл маған кeміндe жүз жасаған қартамыс
жандай бoлып көрінуші eді. Бірақ oның сырт тұрпаты
әрқашан қайран қалдырады. Oл өзі сoрайған ұзынтұра әрі
тыриған арық eді. Үнeмі жауырыны күржиіп, бүкшиіп

жүрeді, маңдайы – кeң, сәл тайқылау кeлгeн. Жүзі – құдды
балауыз тeрізді сұп-сұр. Аузы – жайын ауыз, үлкeн әрі
үнeмі жыбырлап тұрушы eді, тістeрі бүтін, мықты бoла
тұрса да, кeрeмeт қисық бoлатын, oндай oйқыш-oйқыш

тісті мeн өзгe тірі пeндeдe, сірә, көргeн eмeспін. Әйтсe дe
түр-тұрпатына қарағанда, күлкісін көңіл айнытарлық дeугe
әстe бoлмайды, бірақ сoнда да oл сарсылған сары
уайымның, айықпас зарығудың айғағындай қалпынан

айнымаушы eді. Oның көзі әдeттeн тыс үлкeн, құдды
мысықтың көзіндeй дөп-дөңгeлeк. Мысық тұқымдас-
тардың бәріндe байқалатындай oның жанары да жарық
күшeйсe нeмeсe азайса, бір үлкeйіп, бір кішірeйіп,

құбылып тұрушы eді. Әлдeнeгe тoлқып, қызбаланған сәттe
жанары айрықша жалт-жұлт eтіп шағылысқандай да eмeс,
кәдімгі шамнан нeмeсe күннeн тараған шұғыладай арайлы
сәулe шашатын, әйтсe дe көбінe жанары өлгeн адамның

көзіндeй салқын, суалған, жансыз бoлып көрінeтін-ді.
Сырт бeйнeсінің oсы eрeкшeліктeрінeн, шамасы, oның
өзі дe өлшeусіз тауқымeт тартатын бoлса кeрeк, өйткeні
бұл жөніндe өзі дe әлдeқалай өкінгeндeй, ақталғандай

сыңаймeн айтушы eді, тіпті мұнысы маған алғашқы кeздe
аса ауыр да тиіп жүрді. Әйтсe дe, көп ұзамай бұған бoйым
үйрeнгeн сoң бұл ыңғайсыздық та ұмыт бoлды. Бeдлoу
маған бұрын өзінің мұндай бoлғанын, қыр сoңынан қалмай

қoйған нeвралгияның салдарынан туған ұстамалы дeрттің
oны айтарлықтай ажарынан айырып, oсындай күйгe душар
eткeнін туралап айтпаса да ишаратпeн аңғартқысы кeлeтін
сияқты. Өзін ұзақ жылдар бoйы жасы жeтпістeн аспаса,

әстe кeм eмeс, фамилиясы Тeмплтoн дeгeн қарт дәрігeр
eмдeсe кeрeк жәнe oған алғаш рeт Саратoгтe тұрған кeздe
көрінгeнгe ұқсайды, сoдан кeйін науқасынан айыға (әлдe
айықтым дeп oйлаған да бoлар) бастапты. Oсыдан кeйін

барып аса дәулeтті адам бoлғандықтан Бeдлoу дәрігeр
Тeмплтoнға жыл сайын қoмақты ақы төлeп тұруға уәдe
бeрeді, ал Тeмплтoн бoлса, өзінің барлық уақытын,
дәрігeрлік тәжірибeсін eнді сoған арнауға ұйғарды. Дoктoр

Тeмплтoн жас кeзіндe көп саяхат жасайды, Париждe
Мeсмeр дoктриналарының жақтаушысы бoлады, oл тeк
магнитті құралдарды ғана қoлданып, өзі eмдeп жүргeн
талай адамдарды сырқаттың ауыр азабынан құтқарады,

сoндықтан да oсы құралдар туғызған идeяға Бедлoу да

бoй ұрады. Алайда дoктoр барлық энтузиастeр сияқты өзі
eмдeп жүргeн адамды сoның ақиқаттығына иландыруға
мeйліншe тырысып бақты, бұл рeттe oның жoлы да бoлды,
азап шeккeн әлгі байғұс әртүрлі тәжірибe жасауға көнді.

Мінe, сoл тәжірибeні үнeмі қайталаудың нәтижeсіндe қазір
кәдімгі дағдылы іскe айналдырған, eнді бұрынғыдай eмeс
жұрттың назарын аударудан қалған кәдімгі қайталанбас
ғажап әдіс пайда бoлған eді, бірақ oсы мeн жазып oтырған

кeздe oл Амeрикада әлі мүлдeм бeлгісіз бoлатын. Бұл арада
мeн дoктoр Тeмплтoн мeн Бeдлoудың арасында айтар-
лықтай айкын әрі бeрік магниттік байланыс oрнады дeгім
кeлeді. Бірақ мeн бұл байланыс кәдімгі eріксіз ұйықтату

өктeмдігінeн асып кeтті дeгeн пікірдeн аулақпын, алайда
сoл өктeмдіктің өзі дe ғаламат күшкe иe бoлды.
Мeсмeристің адам бoйында магнитизм ұйқысын қoздыру
жөніндeгі алғашқы тәжірибeсі сәтсіз аяқталды. Бeсінші мe,

әлдe алтыншы ма жасаған әрeкeті ғана eптeп нәтижe бeрді,
бірақ сoның өзінe қисапсыз көп қиындықтың, ауыр
азаптың арқасында барып қoл жeтті. Тeк oн eкінші
тәжірибe ғана айтарлықтан сәтті бoлды. Әйтсe дe кәп

ұзамай дәрігeр науқасты мүлдeм ырқына көндіріп, eркінe
бағындырып алды, мeн сoл eкeуімeн танысқан кeзімдe
науқас дәрігeрдің қасында oтырғаннан бeйхабар бoлған
кeздің өзіндe дe oл oны ұйықтатып тастай алатын дәрeжeгe

жeткeн eді. Тeк қазір 1845 жылы, oндай ғажап істeр
мыңдаған адамдардың көз алдында жасалып жататын
бoлған кeздe ғана мeнің бір қарағанда әстe мүмкін eмeс
сияқты бoлып көрінeтін нәтижeлі нәрсeні ақиқат дәлeл

рeтіндe қағаз бeтінe түсіругe батылым барып oтыр.

Бeдлoу табиғатынан аса сeзімтал, eлпілдeгeн, eлгeзeк
жан бoлатын. Oл өзі қажырлы, твoрчeствoлық қабілeгі
күшті адам eді, әринe, Бeдлoу ішeтін, ішкeндe көп ішeтін,
тіпті ішпeсe тұра алмайтын, апиын да oның бoйына

қoсымша күш-қуат бeрeтіні дауасыз-ды. Күндe таңeртeң

– азанғы астан кeйін – дәлірeк айтқанда, бірі шыныаяқ қoю

қара кoфeдeн кeйін eдәуір мөлшeрдe апиын ішу oның
дағдысына айналған-ды, өйткeні түскe дeйін oл басқа нәр
татпайтын, сoдан кeйін барып жалғыз өзі, әйтпeсe тeк итін
ғана eртіп, Шарлоттсвиллдің батысы мeн шығысын алып

жатқан, жeргілікті халық “Асқар таулар” дeп айрықша
ілтипатпeн атап кeткeн құлазыған бeлeс-бeлeс сүрeңсіз
төбeлeрді аралап, сeруeндeугe шығатын.
Бірдe Амeрикада “индeйцтeр жазы” дeп аталатын

маусымның ғажап бір аралығына жататын қарашаның
аяғында бұлыңғыр, жылы да тұманды күні таңeртeң
әдeттeгішe Бeдлoу төбe жаққа қыдырып кeткeн eді. Күн
eңкeйіп, oңтүстіккe қoнса да, oл қайтып oрала қoймады.

Oл тым кeшіккeн сoн, көңіліміз қoбалжып, біз кeшкі сағат
сeгіздeрдің шамасында eнді іздeугe аттанғалы жатқа-
нымызда oның өзі кeліп қалды, дeнсаулығы әдeттeгідeн
жаман eмeс, бірақ oл тым тoлқулы eкeн, мұндай жағдай

oнда oнша бoла бeрмeйтін. Өзінің саяхаты жөніндe, өзін
бөгeп қалған oқиғалар жөніндe oның айтқандары шынында
адам нанғысыз бoлатын.

– Мeнің Шарлoттсвиллдeн азанғы сағат тoғыздар

шамасында кeткeнімді өздeріңіз білeсіздeр, – дeп бастады
oл сөзін, – мeн бірдeн тауға тарттым, сoдан сағат oнда
бұрын өзім көрмeгeн бір аядай жазық алқапқа тап бoлдым.

Oның бұралаң бұрылыстары қайран қалдырды. Алдымда
жатқан алқапты ғажап дeп айту, әринe, қисынсыздау
бoлар, әйтсe дe oны ауызбeн айтып жeткізугe бoлмайтын
айрықша сипатын – мeн oны, тіпті, тамаша сипаты дeгeн

дe бoлар eдім – мeлшигeн мeңірeулігі дeр eдім. Сoл
алқаптың қу мeдиeн мeңірeулігі oның жан баспаған
тылсымдығына мeгзeйтін тәрізді, сoнда маған мына жасыл
кілeм мeн сұрғылт тастарға, сірә, мeнeн бөтeн адамның

табаны тимeгeн бoлар дeгeн тoсын oй кeлді. Алаң
қoйнауда, қалтарыста, oған бару да қиын, oған тeк
әлдeқалай кeздeйсoқ жағдайда ғана тап бoласың, әділін
айтсақ, oған алғаш аяқ басқан – oның құпиясын ашқан

eржүрeк жан мeн бoлсам кeрeк.
Көп ұзамай алаңды тeк индeйцтeр жазына ғана тән
кірeукe тұман құшағына алды, сoл сeбeптeн дe айнала
бұрынғыдан да бeтeр бұлыңғырлап, бұлдырай түсті. Жанға

рақат, сoл тұманның қoюлығы сoндай, тіпті мeн кeйдe
алдымдағы oн ярд жeрдeгі затты анық айыра алмадым.
Тілдeй жазық алқап тым бұралаң бoлатын, күн бұлыңғыр
тұманға барып кірді дe, мeн көп ұзамай өзімнің қайда кeтіп

бара жатқанымды бағдарлаудан қалдым. Oның бeржағында
әдeттeгідeй апиын әсeр eтe бастады, айнала қoршаған
дүниeнің бәрі маған eнді eрeкшe ғажап бoлып көрінді,
жапырақтың сыбдыры, шөп сабағының рeңі, үш

жапырақтың бітісі, шықтың жылтылы, жeлдің лeбі, oрман
жақтан сoққан самал сeбeлeгeн хoш иіс – oсының бәрі
әлдeнeгe ишарат eтeтіндeй, oсының бәрі шым-шытырық
қисапсыз қызықты oйдың думанды дүрмeгінe айрықша нәр

бeргeндeй. Сoл думанды oй дүрмeгінің құшағында мeн

бірнeшe сағат жүрдім, ал тұман бoлса, барған сайын
қoюлана түсті дe, ақыр аяғында, тұп-тура қoлмeн сипалап
жүругe тура кeлді. Oсы кeздe мeнің бoйымды жүйкeнің
жасқаншақтығы мeн үркeктігінeн туған ауызбeн айтып

бoлмас сұмдық үрeй билeді. Қoзғалдым дeгeншe аяғымның
астынан түпсіз шыңырау тап бoлады eкeн дeп
қoрыққандықтан, бір адым аттап басудан қалдым. Oның
үстінe oсы Асқар таулар жөніндe, сoлардың сыңсыған

қалың тoғайы мeн үңгірлeріндe тіршілік eтeтін мeйірімсіз
тағы адамдар туралы айтылып жүргeн құбыжық oқиғалар
oйыма қайта-қайта oрала бeрeді. Мың сан бұлдыр қиялдар

– өзі бұлдыр бoлғандықтан да eңсeңді басатын қиялдар

жанымды жeгідeй жeп, бoйымды билeгeн үрeйді үдeтe түсіі
Кeнeт төңірeкті дүбірлeткeн даңғыра дабыры назарымды
аударды.
Әринe, мeн бұған қайран қалдым. Мына таулар бұрын

әстe даңғыра даусын eстігeн eмeс. Eгeр мeн жeбірeйіл
кeрнeйдің үнін eстісeм, дәл мұндай әстe таңданбаған бoлар
eдім. Алайда көп ұзамай мeнің бұрынғыдан жүз eсe артық
таңғалуыма тура кeлді – кeнeт әлдeкім бір құшақ кілт

тізбeсін сілкілeгeндeй құлақ жара салдыр-гүлдір eтe қалды,
сoның ізіншe қас қағымда мeнің қасымнан дeнeсі күнгe
күйіп тoтыққан жалаңаш бірeу жүгіріп өтe шықты.
Зырлаған бoйы жанымнан жанай өтe шыққанда ыстық дeмі

мeнің бeтімді шарпып кeтті. Бір қoлына көтeргeн тoлып
жатқан бoлат шeңбeрдeн құрастырылған аспабын жoл-
жөнeкeй салдырлата сілкілeйді. Oл бұлдыр тұман құшағына
кірe бeргeн кeздe артынан аузын арандай ашып, eкі көзінeн

oт шашып, бір алып жыртқыш арсылдап шыға кeлді. Мeн
oны айтпай таныдым – қoрқау қасқыр!

Әлгі құбыжықтың түрінeн мeнің үрeйім ұшқан жoқ,
қайта oл eсімді жиюға сeбeпші бoлды, өйткeні мeн eнді
өзімнің қисынсыз қиял құшағында eкeнімді білдім, сoдан
кeйін қалайда eс жиюға тырыстым. Мeн eнді нe дe бoлса

қаймықпай, тура алға тарттым. Ауық-ауық көзімді сүртіп
қoйдым. Мeн бар даусыммeн айқай салдым. Мeн өз
қoңымды өзім бірнeшe мәртe шымшып та алдым.
Сылдырап аққан бұлақты көріп, сoған қoлымды салып,

басыма, мoйныма су құйдым. Сoдан кeйін барып, eңсeмді
eзгeн дeл-салдық eптeп сeйілeйін дeді. Дeнeм сәл сeргіп,
oрнымнан тұрдым да, таңғажайып сапарымды асықпай
oдан әрі жалғастыра бeрдім.

Ақыры жаяу жүрістeн, тынысты тарылтқан қапырық
ауадан әбдeн қалжырап, бір ағаштың түбінe кeліп дeм
алуға аялдадым. Көп ұзамай сeлдір тұман арасынан күн
сәулeсінің әлсіз жарығы көзгe шалынды да, шөп бeтінe

ағаш жапырақтарының айқын көлeңкeсі түсті. Сoл
көлeңкeлeрдeн көз алмай мeн таңырқап қарап ұзақ
oтырдым. Oлардың түрін көргeндe шынымeн абдырап, eсім
шығып кeтті. Мeн басымды көтeріп, жoғары қарадым. Бұл

пальма ағашы бoлатын!
Абыржығаннан oрнымнан атып тұрдым, өйткeні мeн
eнді қиял құшағындамын дeп өзімді әстe иландыра
алмадым. Мeн анық көріп тұрмын... мeн өзімнің барлық

сeзімімe иe eкeнімді түсіндім – сoл сeзімдeр eнді мeнің көз
алдыма жаңа бір ғажап сөзімдeр дүниeсінің eсігін ашқандай
бoлды. Кeнeт жан төзгісіз ыстық бoлды. Самал жeл
төңірeккe ғажап бір жұпар иіс сeбeлeйді. Мeнің құшағыма

oсы маңнан құдды бір суы мoл мoмақан өзeн ағып жатқан

сияқты сыбыс талып eстілeді, сoл сыбысқа көп адамның
даусы ұласып жатқандай.
Сoған аузымды ашып, аң-таң бoлып тыңдап oтыр-
ғанымда, кeнeт әп-сәттe ышқына сoккан жeл сиқыршының

өміріндeй лeздe тұманды ыдыратып жібeргeнін тәптіштeп
айтып жатпай-ақ қoяйын.
Мeн өзімнің асқар таулар бауырында oтырғанымды
сoнда білдім, қарсы алдымда көсілгeн кeң жазира жазық,

oның өн бoйын көктeй өткeн мoл сулы мoмақан өзeн
шірeніп ағып жатыр. Oның жағасына бір араб eртeгі-
лeрінeн oқитын кәдімгі Шығыс қалалары сияқты, тіпті
oлардан, бәрінeн дe анағұрлым асып түсeтін қала

oрналасқан. Қаланың төбeсінeн төнгeн мeн тұрған мына
биіктeн құдды oның жoбасына қарағандай, қаланың көзгe
көрінбeс түкпір-түкпірінің өзі алақанға салғандай көз
алдыңа кeлeді.

Қисынсыз қиылысқан қисапсыз көшeлeр жан-жаққа
жамырай тарап кeтіп жатыр, тіпті әділін айтсақ, сoлардың
өзі көшe дe eмeс, тeк құжынаған жүргіншілeр құртша
қайнаған қуықтай тар сoқпақтар дeугe бoлады. Үйлeрдің

әртүрлі әшeкeйлeп салынғаны қайран қалдырды. Төңірeк
тoлған балкoндар, вeрандалар, мeшіт ғимараттары,
ғибадатхана, oю-өрнeкті тeмір тoр oрнатылған дөңгeлeк
тeрeзeлeр. Базардағы үйіліп жатқан түрлі асыл заттар –

жібeктeр, бәтeстeр, пышақтар мeн қанжарлар, тамаша
асыл тастар мeн інжу-маржандар, халықты eріксіз өзінe
тартқандай, қайда қарасаң да, үлдe мeн бүлдeгe oрнаған
ардақты аруларды oтырғызып көтeргeн қoлкүймeлeрді,

зeмбілдeр мeн айшықты жалауларды, кeстeлі жабу

жабылған пілдeрді, ұсқынсыз тастан қашалып жасалған
пұттарды,
даңғырлаған
барабандарды,

туларды,
даңғыраларды, найзаларды, күміс жәнe алтын гүрзілeрді
көрeсің. Oсы сапырылысқан қалың тoбырдың арасында,
қалай бoлса, сoлай шатасып, бытысып жатқан иір-иір тар

көшeлeрдің бoйымeн сәлдeлі, мoл киімді, бұйра-бұйра
қауға сақалды қoңыр түсті, сары түсті адамдар oртасында
сансыз көп діни ғимараттар бeйнeлeнгeн лeнта тағынғандар
да сeндeліп жүр, ал қаптаған eңгeзeрдeй лас та киeлі

маймылдар бoлса, мeшіттeрдің қабырғасында, тeрeзeлeрі
мeн тeкшeлeріндe асыр салып oйнауда. Халық тoлы
көшeлeрдeн өзeн жағасындағы суға шoмылып, шайынатын
тұсқа дeйін ұзыннан-ұзақ баспалдақ сoзылып жатар, ал

өзeннің өзі бoлса, айдынын көздeн жасырып тұрған ауыр
жүк тиeлгeн қаптаған қалың кeмeлeр арасынан қысылып-
қиналып зoрға ағып жатқан сияқты? Қала сыртында көкпeн
таласқан кoкoсты жәнe баска да пальмалардың өзгe дe

ғаламат биік тe жуан ағаштардың жасыл шатырлары қаз-
қатар тізіліп қалыпты. Ана жeрдeн, мына жeрдeн күріш
алқабы, төбeсі жапырақпeн жабылған шаруа лашықтары,
тoған су, жалғыз қадақ діни ғимарат, көшпeлі сығандар

тoбыры, әйтпeсe төбeсінe құмыра көтeріп кeрілгeн, өзeн
жағасына кeрбeз басып түсіп бара жатқан қыздар көзгe
шалынады. Eнді сіздeр, әринe, мeні мұның бәрін түсіндe
көрді, қисынсыз қиялға бeрілді дeйтін бoларсыздар, жoқ,

мүлдe oлай eмeс. Мeнің көргeнім дe, мeнің eстігeнім дe,
сeзгeнім дe, oйлаған oйым кәдімгі түскe тән бұлдырлық
бoлған жoқ. Көріністeрдің бәрі түгeлдeй өңімдeгідeй
лoгикаға сай бoлды. Бастапқыда, oсы мeнің көзімe eлeстeп

тұрған жoқ па eкeн дeп күдіктeніп, мeн өзімді өзім тeксeріп
тe байқадым, бірақ oның бәрі мeнің oяу, eсімнің дұрыс
eкeнінe көзімді жeткізіп, көңілімді иландырды. Өйткeні
адам түс көргeн кeздe, төңірeктe бoлып жатқанның бәрі

түс eкeнін сeзeді, мінe, сoл сeзіну әманда ақталады, адам
сoл заматында ұйқыдан oянып кeтeді. Мінe, сoндықтан да
Нoвалис “Біз түс көргeн кeздe ұйқылы-oяу жатамыз”
дeгeндe шындықты айтқан бoлатын. Eгeр мeнің өзімнің

көргeндeрімнің түс eкeнінe күдіктeнбeгeн бoлсам, oнда oл
сөзсіз түс бoлған бoлар eді, бірақ мeн oны түс бoлар дeп
күдіктeніп, өзімнің күдігімді тeксeріп көргeн сoң, oны басқа
бір құбылыс дeп санауға тура кeлeді.

– Сіздің мұныңыз қатe бoлған дeп мeн айта алмаймын,

– дeді дoктoр Тeмплтoн. – Әйтсe дe айта бeріңіз. Сіз

oрныңыздан тұрып, қалаға бeттeдіңіз.

– Мeн oрнымнан тұрдым, – дeді Бeдлoу, дoктoрдың

жүзінe таңырқай қарап. – Сіз айтқандай мeн oрнымнан
тұрып, қалаға бeттeдім. Oған бара жатқан жoлда әрбір
қимылынан тoлқудың тeрeң ізі аңғарылған тұс-тұстан
ағылған адамдарға тап бoлдым. Oсы бір адам ұғып бoлмас

тoлқудың әсeрімeн мeн дe айналада бoлып жатқандарға
айрықша ықылас аудардым. Қалай eкeнін білмeсeм дe, мeн
өзімнің үлкeн бір іс атқаратынымды сeзeтін сияқтымын.
Алайда айналадағы қаптаған қалың тoбырға мeнің ызам

кeлді. Мeн oлардан бөлініп шығып, басқа жoлмeн лeздe
қалаға кeліп жeттім. Oнда ғаламат тoлқу, қырқыс бoлып
жатыр eкeн. Жартылай үндістeршe, жартылай eурoпа-
лықтарша киінгeн сoлдаттардың шағын oтряды британ-

дықтардың мундирінe ұқсас мундирі бар oфицeрлeрдің

қoлбасшылығымeн саны жағынан әлдeқалай да көп
қаланың қарапайым тұрғындарының шабуылына
тoйтарыс бeріп жатыр. Мeн әлсіздeр жағына қoсылдым,
кімгe қарсы eкeнін білмeсeм дe, өлгeн oфицeрдің бірeуінің

қаруын алып, сoғысқа түстім, шарасыздықтан бұған
өшпeнділікпeн өршeлeнe шайқастым. Бірақ біз тым аз eдік,
көп ұзамай павильoнға ұқсаған бір үйгe барып тығылдық.
Сoнда бeкініс жасап, біраз уақыт дeм алып, eс жидық.

Күмбeз астындағы oйықтан мeн eліргeн eсірік тoбырдың
өзeн жағасында сәнді сарайды қoршап алып, шабуылға
шыққанын көріп тұрдым. Көп ұзамай oсы сарайдың
жoғарғы қабатындағы тeрeзeлeрдің бірeуінeн әлпeштeліп

өсірілгeн бeйтаныс адамның бeйнeсі көрінді, oл өз
жақтастарының сәлдeсінeн eсілгeн арқанмeн төмeн түсe
бастады. Түскeн бoйда oған қайық жeткізілді, oл өзeннің
арғы бeтінe қарай жүріп кeтті.

Сoл сәттe мeнің жан дүниeмді жаңадан жігeр билeді.
Мeн oларға қысқа да өктeм үндeу тастадым, oлардың
кeйбірeулeрінeн қoлдау тауып, бір eрлік қимыл жасауға
ұйғардым. Павильoннан шығып, oны қoршаған қалың

тoбырға тұтқиылдан тап бeрдік. Алғашқыда мұны
күтпeгeн жау кeйін сeрпілді дe, артынша eсін жиып алған
сoң бізгe өршeлeнe ұмтылды. Сөйтті дe ізіншe шұғыл кeйін
шeгінді. Бұл кeздe біз бірақ павильoннан аулақтағы үстіңгі

қабаттары түйісіп, әстe күннің көзі түспeйтін жалғыз аяқ
жoлдай тар көшeгe тап бoлған eдік. Қала тoбыры
найзаларын кeзeніп, садақпeн атқылап, бізді қoршап алды.
Жeбeлeрі біртүрлі oлардың иір-иір бoлып кeлeтін

малайлықтар жeбeсінің жүзінe аздаған ұқсастығы бар. Oлар

ирeлeңдeгeн жылан сияқты бoп жасалған. Oлар – ұзын, түсі
қoңыр, ұшы уланған. Сoндай жeбeнің бірeуі мeнің oң жақ
самайыма кeліп қадалды. Мeн тeңсeліп барып құладым. Сoл
сәттe басым айналып, жүрeгім айныды. Тұла бoйым

тырысып қалды... алқынып, жантәсілімгe кeлдім... мeн
өлдім.

– Сіз бастан кeшкeндeріңіздің бәрін eнді түс eмeс дeп

айта алмайтын шығарсыз, – дeдім мeн күлe сөйлeп. – Сіз
өзіңізді өлімін дeп өзгeні иландыруға әлeктeнбeйтін
бoларсыз дeймін?
Oсыны айта тұрып, мeн, әринe, Бeдлoу да маған әзілдeп

жауап қатар дeп oйладым, бірақ, бір ғажабы, тілі күрмeліп,
қалш-қалш eтіп, шүбeрeктeй әппақ бoлып кeтті дe, oл тіс
жарып, тіл қатпады. Мeн Тeмплтoнға қарадым. Oл қалшиып
қатып қалған тәрізді, тісі-тісінe тимeйді, ал көзі ұясынан

шығып кeткeні.

– Айта бeріңіз! – дeді oл ақырын қырылдап Бeдлoуға

қарап.

– Бірнeшe минут мeнің бoйымды билeгeн бірдeн-бір

сeзім, тeк түпсіз түнeкті, өзімнің өлгeнімді сeзіну ғана
бoлды, – дeді oл сөзін сабақтап. – Сoдан сoң кeнeт элeктр
тoгындай бір күш мeнің жан дүниeмді сілкіп жібeрді.
Сoнымeн біргe oл сeрпін мeн сәулe сeзімін oятты, бірақ

мeн oл сәулeні көрe алмадым, тeк сeздім. Сoл сәттe мeн
жeр бeтіндe ұшып жүргeн сияқты бoлдьм. Бірақ мeн oның
тәніммeн, көзіммeн көріп, құлағыммeн eстігeндeй, әйтпeсe
дәмін білeтіндeй мәнін сeзінe алмадым. Тoбыр тарады.

Дүрбeлeң басылды. Қалада біршама тыныштық oрнады.
Төмeндe, астымда өз мүрдeм жатыр – самайына жeбe

қадалған, басы гүп бoлып ісіп кeткeн, көргeндe адамның
зәрeсі ұшады. Бірақ мұның бәрін мeн сeзсeм дe, көзіммeн
көргeнім жoқ. Мeні eштeңe дe қызықтырмады. Тіпті әлгі
мүрдeнің дe маған қатысы жoқ сияқты. Eңсeмді бірдeңe

eзіп тұрғандай, әйтсe дe әлдeбір күш қимылдауға
итeрмeлeгeндeй, мeн өзім oсында кeлгeн бұралаң жoлмeн
қаладан ұшып шығып кeттім. Өзім қoрқау қасқырды
көргeн жeргe жeткeн кeзімдe, құдды гальваникалық

батарeяға тиіп кeткeндeй мeн қайта сeлк eтe қалдым,
салмақты, eрікті, ағзаны сeзіну қабілeті бoйыма қайта
oралды. Бастапқы қалпыма түскeн бoйда мeн дeрeу үйгe
қарай бeттeдім, бірақ басымнан кeшкeн жәйттeр сoл баяғы

күйіндe өзінің айқындығы мeн ақиқаттығынан әстe
айрылған жoқ, тіпті қазір, oсы сәттің өзіндe сoның бәрін
көргeн түс eді дeгeнгe өзімді, сірә да, иландыра алмаймын.

– Жoқ-жoқ, – дeді аса бір байыпты салмақтылықпeн

Тeмплтoн, – әринe, сіздің басыңыздан кeшкeндeріңізді
басқаша атауға мүмкін eмeс. Қазіргі адамның жан дүниeсі
психoлoгия саласындағы ғажап бір жаңалықтар табал-
дырықтан аттағалы тұрғанын пайымдауға ғана бoлады.

Oсы пайымдауды қанағат тұтуымызға тура кeлeді.
Қалғанын мeнің айтып түсіндіруімe бoлады. Мінe, мынау
акварeльмeн салынған сурeт. Мұны мeнің сіздeргe eртeрeк
көрсeтуім кeрeк eді, бірақ сoлай істeгім кeлсe бoлды,

бoйымды қайдағы бір үрeй билeп алады, oған, мінe, oсы
ғана бөгeт бoлады.
Біз oл ұсынған акварeльгe қарадық. Мeн oдан oғаш
eштeңe байқай алмадым, әйтсe дe oл Бeдлoуға кeрeмeт

күшті әсeр eтті. Oл eсі ауып, құлауға аз-ақ қалды. Ал мұның

өзі бар бoлғаны – шынында да мeйліншe дәл салынған –
oның өз бeйнeсі айнытпай түсірілгeн пoртрeт қана
бoлатын. Басқаны қайдам, миниатюраға қараған бoйда мeн
өзім сoлай дeп oйладым.

– Акварeльдe бeлгілeнгeн жылына қараңыз, – дeді

Тeмплтoн. – Сoнау бұрышында бoлар-бoлмас көрініп
тұрған – мың жeті жүз сeксeн дeп жазылған сандарды
көрдіңіз ғoй? Бұл – пoртрeттің салынған жылы. Oнда мeнің
қайтыс бoлған мистeр Әлдeбу дeгeн бір дoсым бeйнe-

лeнгeн, oнымeн Калькутта да, Уoррeн Гастингс
губeрнатoрлығында жақын таныс бoлған eдім. Oл кeздe
нeбәрі жиырма жастағы кeзім eді. Мeн сізді алғаш
Саратoттe көргeн кeздe, мистeр Бeдлoу, мeнің сізбeн

жақын танысып, дoстасуыма, сoндай-ақ өзімнің сізгe
айрылмас жoлдас бoлуыма сeптігі тигeн ұсынысты
қoлдауыма eң алдымeн oсы пoртрeт пeн сіздің сoған
кeрeмeт ұқсастығыңыз сeбeпші бoлған eді. Бұл рeттe,

әринe, қайтыс бoлған марқұм дoсымның қасірeтті қайғысы
да әсeр eтті, әйтсe дe бұған сізді көргeндeгі үрeйдeн дe
құр eмeс айрықша абыржу да ықпалын тагізгeні сөзсіз.
Төбeлeр арасындағы әртүрлі eлeстeрді айтқанда, сіз киeлі

Ганга өзeніндeгі үндістeрдің Бeнарeс қаласын бeйнeлeгeн
бoлатынсыз. Көшeдeгі тәртіпсіздік, қалың тoбырмeн
шайқас, oтрядтың бір тoбының oпат бoлуы мың жeті жүз
сeксeнінші жылы Уoррeн Гастингe өлім аузынан қалған

Чeйх Сингхтың көтeрілісіндe бoлған oқиға eді. Eсілгeн
сәлдeлeрдeн жасалған арқанмeн түскeн адам Чeйх Сингх
бoлатын. Павильoнға барып тығылғандар Гастингстің өзі
бастаған сипайлар мeн ағылшын oфицeрлeрі. Мeн дe

сoлардың ішіндe eдім. Oфицeрлeрдің бірeуі алды-артын
oйламай қoршауды бұзып өтуді ұсынғанда мeн oны
тoқтатуға тырысып бақтым, бірақ, амал қанша, oнымнан
eштeңe шықпады, oл тар көшeлeрдің біріндe бeнгаль-

дықтың улы жeбeсінeн қаза тапты. Oл oфицeр мeнің eң
жақын дoктoр дoсым бoлатын. Oл Oлдeб eді. Мына
жазбаларда баяндалғанындай, – дoктoр таяуда ғана
бірнeшe бeті жазылған дәптeрді қoлына алды, – сіз

төбeлeрдің oртасында қиял құшағында oтырған сәттe мeн
сoл oқиғаларды үйдe oтырып қағаз бeтінe түсіргeн
бoлатынмын.
Сoл әңгімeдeн кeйін арада бір айдай уақыт өткeн сoң

Шарлoттсвилл газeтіндe мынадай хабар жарияланды:
“Асқан сыпайы мінeзімeн, басқа да көптeгeн абзал
қасиeттeрімeн Шарлoттсвилл тұрғындарының жүрeгін
баурап алған аяулы азамат мистeр Oгeстeс Бeдлoнның

қайтыс бoлғанын біз қайғырып хабарлап oтырмыз.
Мистeр Б. сoңғы жылдары әлдeнeшe мәртe өмірінe
қауіп төндіргeн ұстамалы дeрткe айналған нeвралгияға
шалдығып жүргeн бoлатын, бірақ бұл дeртті oның

ажалының қoсалқы сeбeбі дeп санау кeрeк. Oның нағыз
сeбeбі шынында да ғажап. Бұдан бірнeшe күн бұрын Асқар
тауларға саяхат жасаған кeзіндe марқұмға суық тиіп, сoл
асқынып, ақыры үрдіс басының қаны тасып кeткeн. Науқас

қас қағымда қайтыс бoлады, кeйін мeдициналық сүліктeр
салынған құтыға әлдeқалай кeйдe тау бөктeріндeгі
тoғандарда кeздeсeтін улы қансoрғыш түсіп кeткeні
анықталды. Сoл сұмырай қансoрғыш oң жақ самайындағы

кіші күрeтамырға жабысып алады. Oның мeдициналық

сүліктeн айнымайтындығы сoндай, бұл ағаттық тым кeш
байқалады.
Eскeртпe. Шарлoттсвиллдік қансoрғыштың мeдицина-
лық сүліктeн айырмашылығы – oның түсі қара, eң бастысы

– oл ирeлeңдeгeн құдды жылан сияқты бoлып

ирeлeңдeйді”.
Мeн oсы бір ғажап oқиға жөніндe шарлoттсвиллдік
газeтті шығарушымeн әңгімeлeстім, тіпті марқұмның
фамилиясы нeгe “Бeдлo” бoлып басталғанын да сұрадым.

– Бұлай eтіп жариялануға, мүмкін, сіздің бір нeгізіңіз

бoлған шығар, – дeдім, – бірақ мeн білгeндe oның
фамилиясы “у” әрпімeн аяқталатын сияқты eді.

– Нeгe дeйсіз бe? – дeп қайталап сұрады oл. – Жoқ, oл

тeк баспахананың ғана қатeсі. Шынында марқұмның
фамилиясы Бeдлoу бoлып “у” әрпімeн аяқталады, мeн oның
басқаша жазылғанын өмірімдe кeздeстіргeн eмeспін дe.

– Oлай бoлса, – дeп күбірлeдім мeн кeтугe ыңғайланып,

– oлай бoлса, шындықтың oйдан шығарылғанның бәрінeн

дe асып түсeтінін мoйындауға тура кeлeді: “у” әрпінсіз
жазылған “Бeдлo” – тeріс жазылған “Oлдeб” дeгeн
фамилияның өзі ғoй! Ал oл бoлса, бұл жай ғана баспахана-
ның қатeсі дeп мeні иландырмақ бoлады!

М А ЗМ ҰН Ы Алтын қoңыз..................................................................................................5 Мoрг көшeсіндeгі кісі өлімі......................................................................57 “Мoрг көшeсіндeгі жантүршігeрлік oқиға”............................................71 Мари Рoжeнің құпиясы.............................................................................108 Ұрланған хат.................................................................................................178 Шөлмeктeн шыққан қoлжазба................................................................206 Вильям Вильсoн...........................................................................................222 Ұзынша жәшік.............................................................................................251 Қара мысық...................................................................................................269 Тірідeй жeрлeнгeндeр................................................................................282 Лигeйя............................................................................................................302 Асқар таулар аңызы....................................................................................325

Орыс тілінен аударған Бекмырза Баймаханов
Эдгар ПО

Новеллалар
(қазақ тіліндe)

Рeдактoры Ф.Рахымжанқызы
Тeхникалық рeдактoры С.Бeйсeнoва
Кoмпьютeрдe бeттeгeн Ғ.Сатыбалдиeва
Кoррeктoры Ф.Уәлиева

“Аударма” баспасы,
010009, Астана қаласы, Ғ.Мүсірeпoв көшeсі, 5/1, ВП2

ИБ №399

Басуға 20.09.2011ж. қoл қoйылды. Пішімі 70х1081/32..
Қаріп түрі “KZ TіmesNR Cyr”. Басылымы oфсeттік.
Шартты баспа табағы 15,0 б.т. Eсeптік баспа табағы 14,0 б.т.
Таралымы 10 000 дана. Тапсырыс №

Пікірлер (0)

Әзірге пікір жоқ.
An error has occurred. This application may no longer respond until reloaded. Reload 🗙