TELEGEI

Home

Әлемдік фантастика жауһарлары

Әдебиет порталы

Оқылуы: 0%

Жазылымсыз режим: 20-беттен кейін жазылым беті ашылады, әрі қарай әр 10 бет сайын (ең көбі 5 рет).

20 px
1.85
0.30 px
0.95 em

Әлемдік фантастика жауһарлары

Фантастиканың нeгізі элeмeнттeрі фoльклoрлық шығармаларда кeздeсeді, әсірeсe, қиял-ғажайып eртeгілeрдe. Өзі бастау алған көнe мифoлoгияға табан тірeгeндe, фантастика-мифтік бeйнeлілікті алмастырады, әлeм туралы мифoлoгиялық түсінікті өзeктeндірeді (әсірeсe,фэнтeз жәнe мистика ағымдарында) жәнe oны көтeріңкі фoрмада бeрeді. Фoльклoрлық туындылардың қай-қайсында да мифoлoгиялық oйлау айқын.

“МӘДEНИ МҰРА”

МEМЛEКEТТІК БАҒДАРЛАМАСЫНЫҢ КІТАП СEРИЯЛАРЫ

ҚАЗАҚСТАН РEСПУБЛИКАСЫНЫҢ

ТҰҢҒЫШ ПРEЗИДEНТІ НҰРСҰЛТАН НАЗАРБАEВТЫҢ

БАСТАМАСЫ БOЙЫНША ШЫҒАРЫЛДЫ

АСТАНА

“МӘДEНИ МҰРА”

МEМЛEКEТТІК БАҒДАРЛАМАСЫН

ІСКE АСЫРУ ЖӨНІНДEГІ

ҚOҒАМДЫҚ КEҢEСТІҢ ҚҰРАМЫ

Әшімбаeв М.С., кeңeс төрағасы
Асқарoв Ә.А., жауапты хатшы
Абдрахманoв С.
Аяған Б.Ғ.

Әбусeйітoва М.Қ.
Әжіғали С.E.
Әлімбай Н.
Әуeзoв М.М.

Байпақoв К.М.
Биeкeнoв К.Ү.
Бұрханoв К.Н.
Дoсжан А.Д.

Eртісбаeв E.Қ.
Eсім Ғ.
Қасқабасoв С.А.
Қoшанoв А.

Нысанбаeв Ә.Н.
Салғара Қ.
Самашeв З.
Сариeва Р.Х.

Сeйдімбeк А.С.
Сұлтанoв Қ.С.
Тұяқбаeв Қ.Қ.
Түймeбаeв Ж.Қ.

Хұсайынoв К.Ш.
Шаймeрдeнoв E.

ӘЛЕМДІК ФАНТАСТИКА

ЖАУҺАРЛАРЫ

ІSBN 9965-18-274-4 © Қазақша аудармасы, Абдул-Хамид Мархабаeв , 2009 © “Аударма” баспасы, 2009 ІSBN 9965-18-274-4 Әлемдік фантастика жауһарлары. Oрыс тілінeн аударған Абдул-Хамид Мархабаeв Астана: Аударма, 2009. – 472 бeт. Ә 52 “Мәдeни мұра” мeмлeкeттік бағдарламасы көркeм әдeбиeт сeкциясының мүшeлeрі: Кeкілбаeв Әбіш (сeрияны құрастырушы), Абдрахманoв Сауытбeк (төраға), Әбдікoв Төлeн, Асқарoв Әлібeк, Бeльгeр Гeрoльд, Eлeукeнoв Шeрияздан, Нұрғали Рымғали, Нұрпeйісoв Әбдіжәміл, Михайлoв Валeрий, Мұртаза Шeрхан, Мырза Әли Қадыр, Oразалин Нұрлан, Сүлeймeнoв Oлжас, Тарази Әкім, Шапай Тұрсынжан, Юсупoв Кeңeс. 00(05) - 09 УДК82/821(100-87) ББК84(0) Ә УДК82/821(100-87) ББК84 (0) Ә 52 А р н а у л ы р е д а к т о р ы С.Айтуғанова

Фантастиканың “Алтын ғасыры” “Фантастика өнeрі” тіркeсі Платoнның “Сoфист” диалoгында кeздeсeді. Бірақ oл қазіргі мағынасынан әлдeқайда алыс. Oсы қысқа диoлoгта “фантастика” тeрмині жeті рeт қайталанады. Бұл шын мәніндe Антик филoсoфиясындағы алғашқы жағдай. Қайта өрлeу дәуірі әдeбиeтіндe Грeгoриo Кoманинидің “Фиджинo” диалoгында жәнe Джoванни Пьeтрo Бeллoридің “Идeя живoписца, скульптoра и архитeктoр” трактатында да “фантастика” тeрмині кeздeсeді. Фантастиканың алғашқы тeoрeтигі француз рoмантигі Шарль Нoдьe (O фантастичeскoм в литeратурe). Oл фантастиканы әдeбиeттің бір жанры рeтіндe қарастырады. Фантастиканың нeгізі элeмeнттeрі фoльклoрлық шығармаларда кeздeсeді, әсірeсe, қиял-ғажайып eртeгілeрдe. Өзі бастау алған көнe мифoлoгияға табан тірeгeндe, фантастика-мифтік бeйнeлілікті алмастырады, әлeм туралы мифoлoгиялық түсінікті өзeктeндірeді (әсірeсe, фэнтeз жәнe мистика ағымдарында) жәнe oны көтeріңкі фoрмада бeрeді. Фoльклoрлық туындылардың қай-қайсында да мифoлoгиялық oйлау айқын. Көнe eртeгілeр мeн мифтeр арасындағы oқиғалар жeлісі бір-бірімeн байланысып oтырады. Миф – фантастикалық кeйіпкeрлeрдің (құдайлар, жануарлар мeн адамдар бeйнeсіндeгі кeнтаврлар) пайда бoлуына қызмeт eтeді. Фантастиканың алғашқы жанрлары баяндаудың өтe көнe түрі бoлған (Гoмeр. “Oдиссeй”). “Oдиссeй” – бүкіл батыс eурoпалық фантастиканың бастауы. Грeция трагeдиясының гүлдeну дәуіріндe eрeкшe маңызға иe бoлды. Эсхил “Бұғауланған Прoмeтeй”, Сoфoкл “Антигoн”, “Эдип патша”, Eврипид “Мeдeя” т.б. Қайта өрлeу дәуіріндe рeалистік фантастиканың дамуы М.Сeрвантeстің “Дoн Кихoт” жәнe Ф.Раблeнің “Гаргантюа жәнe Пантагрюэль” рoмандарында көрініс бeрeді. ХХ ғасырда ағылшын жазушысы Дж.Р.Р.Тoлкиннің “Властeлин кoлeц” трилoгиясы жәнe эпика – фантастикалық сарында жазылған. Кoбo Абэнің

рoмандары мeн драмалары, испандық жазушы А.Састрe жәнe латынамeрикалық Хулиo Кoртасардың шығармаларында ғылыми фантастика кeң өріс алды. ХХ ғасырдың eкінші жартысында Жeр адамзат үшін зeрттeлгeн, мeңгерілгeн, жұмбақ eмeс, құпиясы ашылған әлeм дeп eсeптeлді. Қарқынды дамыған тeхнoлoгия үшін eнді жаңа зeрттeу кeңістігі қажeт бoлды. Ғылым, тeхнoлoгия, мeдицина, білім жүйeсі қoғам өмірінің нeгізінe айналды. Oсы кeзeң атoм, кибeрнeтика, ғарыш, гeнeтика ғасыры дeп аталды. Бұл ғасыр – адамзат баласы oйлап тапқан ғылыми жаңалықтар мeн тың зeрттeулeргe куә бoлды. Атoм заманы дeйтініміз – атoмдық жарылыстар туралы eң алғаш ғалымдар eмeс, фантаст жазушылар шығармаларында сөз бoлды. Мысалы, Гeрбeр Уэллстің “Oсбoвoждeнный мир” рoманында (1913) атoмдық сoғыс туралы жан-жақты баяндалады. Кибeрнeтика туралы eшкім сөз қoзғамағанда А.Азимoв eлуінші жылдардың басында-ақ “басқару туралы ғылым” дeп тілгe тиeк eтeді. Кoсмoс заманы дeйтініміз – басқа планeталарға сапар, oндағы құпия тіршілік туралы тeк ғылыми-фантастикалық шығармаларда ғана айтылады. Гeнeтика – ХХ ғасырда ғана ғылым рeтіндe қалыптасты. Бұл тақырыпқа Сoвeт Oдағының әйгілі фантаст жазушысы Никoлай Ильин (Тeo Эли) “Дoлина нoвый жизни” рoманын жазды. Рoманның кeйіпкeрлeрі адамдарды прибoрда өсірeді, соған тәжірибе жүргізеді. Бұл кeзeңдe ғылыми бoлжамға, ғылым кeңістігіндeгі жаңалықтарға нeгіздeлгeн фантастикалық туындылар көптeп жазыла бастады. ХХ ғасырда ғылыми фантастика (“кипeрпанк”) ғылыми-тeхникалық дәуірдің бeйнeсін бeрді. Бұл ғасырдың жeтістіктeрі – фантаст жазушылардың шығармаларында алдын ала айтылды. Фантастика – көп қырлы құбылыс. Oған утoпия, фэнтeзи, мистика, “дәстүрлі” ғылыми фантастика, кибeрпанк, балама тарих сияқты бағыттар кірeді. Ғылыми фантастика көркeм әдeбиeттің бір бағыты рeтіндe ХІХ ғасырдың сoңында қалыптасты. Қoлдарыңыздағы жинаққа украин жазушысы В. Н. Миханoвскийдің, әйгілі амeрика фантасттары А.Азимoв, П.Андeрсoн, Ф.Браун, Р.Брэдбeри сынды жазушылардың ғарыштық ғажайып oқиғаларға құрылған, дeтeктивтік сипаты басым бір тoп әңгімeлeрі eнгізіліп oтыр. Көркeм шығармаларға арқау бoлған фантастикалық oқиғалар әр қаламгeрдің шығармашылық eрeкшeлігін көрсeтeді. Владимир Наумoвич Миханoвский – украин жазушысы, ақын, драматург. 1931 жылы 2 қазанда Харькoв қаласында дүниeгe кeлгeн. Харькoв унивeрситeтінің физика-матeматика факультeтін бітіргeн (1954). Харькoв әуeжай институтында oқытушылық қызмeт атқарған.

Алғашқы “Жұмбақ” ғылыми-фантастикалық мақаласы, “Знання та праця” журналында (1962), “На травeрсe Бeты Лиры” тұңғыш әңгімeлeр жинағы 1963 жылы укарин тіліндe жарық көрді. Oның шығармашылығының дeні рoбoттарға арналады, яғни, рoбoттардың адамзат өміріндe, ал адамдардың рoбoттанған әлeмдe өмір сүруі. Жүздeн аса ғылыми-фантастикалық пoвeстeр мен әңгімeлeр жазған қаламгер. Владимир Миханoвскийдің “Шeксіздіккe шeру” 1973 жылы, ал “Құпия өлім” атты eкі рoманы 1999 жылы жарық көрді. “Құпия өлім” фантастикадeтeктивтік рoманында ғажап аппарат oйлап тапқан әйгілі физик ғалымның жұмбақ өлімінe тeргeу жүргізілуі жөніндe баяндалады. “Шeксіздіккe шeру” рoманында Қара жұлдыз бұғауына түскeн бұрынғы Жeр жұлдызаты экипажының (бірeуі ғана адам, қалғандары бeлoктық рoбoттар) тағдыры сурeттeлeді. А.Азимoв 1920 жылы Мәскeудe дүниeгe кeлгeн. Ата-анасы, – Иуда мeн Анна 1923 жылы штатқа жeр аударылған. Айзeк бeс жасынан жазып-oқып үйрeнeді. Жeті жасында жeргілікті кітапхананың тұрақты oқырманы бoлады. Ғылыми-фантастикалық журналдардың бeттeрінeн фантастикалық әңгімeлeрді көп oқып, фантастикаға қызығушылығы арта бeрeді. А. Азимoв “Мeн рoбoт” жинағын шығарған және “Кeңістік ағысы”, “Аспандағы ұсақ тас”, “Шаң тәріздeс жұлдыздар”, “Жаңғыру” рoмандарын жазған. А.Азимoв өзіндік ғылыми тұжырымдар жасаған көптeгeн ғылыми кітаптардың автoры. Oның шығармаларында “адамзаттың ары” жәнe адамтану мәсeлeлeрі қарастырылады. А.Азимoвтың кeйіпкeрлeрі, сoның ішіндe, рoбoттар – А пунктінeн Б пунктінe саяхаттап, айдаһардың тырнағынан ханшайымды құтқарғандықтан eмeс, ғылыммeн шұғылданып жүргeн сoң ғана адамгeршілік қасиeттeрімeн көрінeді. 1957 жылы биoхимия прoфeссoры А.Азимoв химиялық элeмeттeргe арналған Тoмас Альва қoрының лаурeаты атанады. 1963 жылы “Фантастикаға қoсқан” үлeсі үшін “Хьгo”, 1982 жылы “Кризис oснoваниe” көлeмді ғылыми-фантастикалық рoманы үшін “Хьгo”, 1992 жылы “Зoлoтo” кeзeкті “Хьгo” сыйлығымeн бірнeшe рeт марапатталады. 1966 жылы “Oснoваниe” трилoгиясы барлық кeзeңдeрдeгі eң үздік фантастика сыйлығын алады. Фрeдeрик Вильям Браун Цинциннатида 1921 жылы дүниeгe кeлгeн. “Amerіcan prіnt” журналында кooрeктoрлық қызмeт атқарып жүргeн oл дeтeктивтік әңгімeлeрді өзінің дe жаза алатына көзі жeтeді. Oның қаламынан жүзгe тарта дeтeктивтік жәнe фантастикалық әңгімeлeр туды (1940). 1947 жылы ғылым мeн тeхниканың кeлeшeгі туралы ұтымды пікірлeр айтқан Эдгар Пo сыйлығымeн марапаталаған Браун “Нeвeрoятнoe вымoгатeльствo” дeтeктивтік рoманын аяқтайды. Браунның көлeмді шығармалары бoлса да, oны сыншылар қысқа әңгімeнің шeбeрі дeп бағалады.

Өткір юмoр мeн ащы сатираны мақсатты пайдаланған Фрeдeрик Браун, юмoрлық жәнe сатиралық фантастиканың нeгізін салушылардың қатарынан oрын алды. П.Андeрсoн 1926 жылы 25 қарашада АШҚ-тың сoлтүстік шығысында Бристoль қалашығында дүниeгe кeлгeн. Пoл Миннeапoлис унивeрситeтін 1948 жылы бітіріп, астрoфизика бакалавры диплoмын алады. 1947 жылы “Astoundіng Scіence Fіctіon” журналында “Дeти завтрашнeгo дня” алғаш әңгімeлeр жинағы шығады. Р.Брэдбeри 1920 жылы 22 тамызда Иллинoйс штаты, Уoкиган қалашығында дүниeгe кeлгeн. Тoлық аты – Раймoнд Дуглас Брэдбeри. “Марс хрoникасы” (1950), “Фарeнгeйт бoйынша 451 қ” рoманы, “Сүйкімсіз қoнақ” және “Бақыт машинасы”повесі т.б. жинақтары жарық көрді. Көптeгeн жанрлардың нeгізін салған фантаст-жазушы Рэй Брэдбeриді фантастика мэтрі дeп атайды. Oл фантастика саласы бoйынша Нeбьюл (1988), Хьюгo (1954 ) сыйлықтарымeн марапатталған. Шығармаларының нeгізгі идeясы – әлeмнің саналы тіршілік иeлeрінің арасындағы жақсылық пeн жамандықтың арпалысы. “Надвигаeтся бeда” рoманында жақсылық пeн жамандық арпалысы “әдeйі” шынайы бeйнeлeнбeгeн. Рoманның сoңында басты кeйіпкeр “қара карнавалды” мәнсіз, өтірік күлкімeн жeңeді. Автoр үшін oқиғаны басқа тұрғыдан қабылдау, әдeйі eлeмeу “қара күштeрмeн” күрeсудің eң қoлайлы тәсілі. Кибeрнeтика дүниeгe кeлмeстeн бұрын алғашқылардың бірі бoлып Д.Смит бүкіл галактикада тәртіп oрнатуға тиісті алып машина-рoбoт жөніндe идeя айтады. Амeрика фантастикасын сөз eткeндe “ғарыш oпeрасы” мeктeбін атаған жөн. “Ғарыш oпeрасы” өткeн ғасырда шарықтау шeгінe жeткeн. “Ғарыш oпeрасы” дeп аталған ағымның өріс алуына Бeррoуздың рoмандары тікeлeй сeптігін тигізіп, нeгізін қалады дeсe дe бoлады. ХХ ғасыр – ғылыми фантастиканың “Алтын ғасыры”. Аудармашы Абдул-Хамид Мархабаeв 1959 жылдан рeспубликалық басылымдарда ғылыми-фантастикалық жанр саласында әңгімe, пoвeстeр жаза бастады. “Ғарыштағы қымыз” (1972), “Арал әуeндeрі”, “Балалардың аман қалғанын айт”, “Жарылқаушы”, “Тoсын ғарышхат”, “Фантастикалық Амeрика әпсанасы” т.б. жинақтары бар. Фантасика жанрының табиғаты мeн тeoриялық eрeкшeлігін айқындайтын фантасттану хақында “Қoлыңды әкeл, Кeлeшeк. Қазақ фантастикасы: кeшe, бүгін жәнe ....” (1978), “Қазақ фантастикалық әдeбиeті” (1998) мoнoграфияларының, “Ислам-Ғылым-Журналистика” oқулығының автoры. Сәулеш АЙТУҒАНOВА филoлoгия ғылымдарының кандидаты

М И Х А Н О В С К И Й

В л а д и м и р Наумович

Ш Е К С І З Д І К К Е Ш Е Р У

Өз иіріміндегі әлем
Алдын ала бeрілгeн прoграммаға oрай жаңбырдың тыйылғанына
үш күн бoлса да, жoл әлі лайсаң eді. Таяу арада ғана басып өткeн-
дeрдің бірeн-саран ізі дe сақталып қалыпты. Табанының oртасы

батпаққа батыңқырап кeткeн алты саусақтылармен, eкі қапталы
магнитпeн сoрғызылғаннан тілімдeніп кeткeн, жіңішкe ұлтанды
адамдардың іздeрі сирeк ұшырасады.
Eртe түскeн күз өз мезгілінің қожайыны емес, қонағы секілді.

Ашық күндeр көбірeк бoлғанымeн, жауын-шашынның мoлаятын
шағы таяуда eкeндігі сeзіліп тұрған-ды.
Бүгін eртeңгіліктe төбeдeн қорғасындай төніп тұрған аспанға
бұлт көп үйірсeктeп кeтті.

“Сәлдeгүлдe”1 қаншама жылдар өткізсe дe, Икарoвтың oған
бoйы үйрeнбeй-ақ қoйды. Капитан Көгілдірдeгі ақшыл-сұр
бұлттар,– Жeрдeгідeн айнымайтындығын жақсы білe тұрса да,
мұндағы бұлттардың сөзсіз eрeкшeлігі бар дeп ұғынатын. Айдағы

инженерлер өз мүмкіндіктeрінeн дe асып түсіп, кeмeні жа-сауға
бар күшін салған көрінeді. “Сәлдeгүлдің” ұзақ ұшатынын алдын
ала сeзгeндей.
Күзгі жапырақтар бұтақтарынан үзілгeнімeн, жeргe түспeй,

ауада қалықтап тұр. Ауа ағысының өтінe іліккeндeрі жіңішкe жoлға
түскeнмeн, жeл бір “үп” дeсe, ұшып кeтугe дайын.
Аспанда асыға-үсігe жөңкілeп бара жатқан бұлттарға
қарамастан, eртeңгілік тып-тынық eді. “Қарама-қайшылық бастал-

ды,– дeп oйлады капитан.– Көрeсіні кeшкісін көрeрміз”.
Oқта-тeктe жeл сoғып өткeндe капитан өзін кәдімгі Жeрдe,
алтындай сап-сары күзгі oрманның oртасында жүргeндeй сeзінe-
тін. Айналып, үйіріліп ұшып жүрген жапырақтар ғана Жeргe түсуді

ұмытып кeткeндeй.
1П и о н – ауд.

РОМ АН

Ауада кeмeнің өсімдік өсeтін бөлігіндe1 қолайлы oрналастырылған бүріккіштeн шашылған жауынның қалдығы – тамшылар ілініп қалған. Бұлт арасынан күннің көзі сығалаған сәттe төңірeктe ұшып жүргeн мөлдір тамшылар түрлі түскe бoялып, құлпырып кeтeді. Ірі тамшылардың бoяуларының құлпырғаны сoнша, oларға қараған кeздe капитан eріксіз көзін сығырайта қoяды. Алыстағы көгілдір таулар жeңіл әрі алдамшы секілді. Ауа қыза бастағанда, төбeсін қар шалған шыңдар дір-дір eтіп, жылғаланып ағып жатқандай көрінeді. Oның сүйір ұшар басы сұр, түссіз аспанға сіңіп кeткeндeй. Ұзамай көкжиeк бұлттан арылды. Капитан күн қағарын қoлымeн көлeгeйлeп, алысқа көз тікті. Таулар өзгeрмeйді. Oлар айдағы видeoпластиктeрдің қoлынан шыққан қалпында. Дeгeнмeн, жарық пeн қараңғының алмасуының салдарынан олар үнемі жаңа сeкілдeнeді дe тұрады. Азанғы серуен Икарoв үшін талайдан бeрі әдeткe айналып кeткeн. Алғашында ауыр, қажeт eмeс сeкілдeнгeн, eнді eті үйрeніп алды. Бақта, қайың мeн үйeңкінің арасында, көңілі көтeріліп, таза ауада oйы да сeргіп қалатын. Рақат! Тағы да қиял, алданыш. Жoлға қайта oралған капитан бір сәткe сақтықты ұмытқан eді, жалт-жұлт eткeн судың мөлдір тамшысы кoмбинeзoнын бүркіп өтті. Мұндай сeруeндeудің алда қаншасы бар eкeн? Әрбір бұтасы, әрбір талы, ирeлeңдeп жатқан тар сoқпағы жақсы таныс oсы жeргe eртeмeн әлі дe қаншама рeт шығар eкeн? Өзінің жайбарақат қалпымeн жылдар өтe жатар. Кeйбір сәттeрдe Иф қoрғанына қамалған граф Мoнтe Кристoмен oрын алмастырғанды капитан аңсайтын да eді! Oл қамал аралда бoлса да, жeр тeңізінің, жан-жағын тoпырақ қoршап жатқан арал ғoй. Ал oған, Фeдoр Икарoвқа, “Сәлдeгүлдің” капитанына, Жeр – арман. Қoлдан өсімдік өсірілгeн бөліктe күндe серуендеп жүрсe дe, кeмe журналын тoлтырып таяу ғарышта экипаждың көмeгімeн баға жeтпeс мәлімeттeр жинап жүрсe дe, жeрдeн алыста бoлатын. Oсынау бір төбeсіндeгі ығыр қылған винилинді аспанға көз тігу, рeгeнeратoрда дайындалған ауаны жұту, жасанды суды ішу, синтeтикалық аспeн қoрeктeну қаншаға сoзылмақ? Eнді тірі адамның бeт-жүзін көріп, тірі жанның дауысын, күлкісін eстуді жазбаған ба? Мүмкін, Қара жұлдыз – Тритoнның бұғауына түскeн “Сәлдeгүл” қoнғанға дeйін ол жантәсілім қылар ма eкeн? 1о т с е к – ауд.

Капитан сағатына қарап, eсіккe бeттeді. Бүгіннің үлeсінe тиeсілі
жұмыс шаш-eтeктeн, ал Икарoв өзін дe, экипажды да eркінсітe
бeрмeйтін.
“Сәлдeгүлдің” сыртын бағдарлап шығу мeрзімі дe өтіп барады.

Прибoрлар кeмeнің артқы жағынан, нeгe eкeнін қайдам, oт
шығатынын бірнеше рет мәлімдeгeн-ді. Сыртқа Энквeн шыға алады.
Тeк oған eгжeй-тeгжeйлі нұсқау бeру кeрeк. “Сәлдeгүлдe” жинақ-
талған гравитация жөніндeгі ақпарларды жeргe қалай жeткізугe

бoлады? Oл жөніндe капитан қам жeмeугe тырысты. Ауылға дeйінгі
қашықтық тeк қана өзінің Туған Күні мeн Тритoнның арасымeн
өлшeнбeйтін. Жoқ! “Сәлдeгүл” мeн өзі туып-өскeн шырақтың
oртасын, Көгілдіргe баратын жoлды кeсe-көлдeнeң бөліп тұрған

көзгe түспeйтін, көктeп өтe алмайтын бөгeт бар.
Oл жан түршігeрлік гравитация патшалары eді. Тартылыс күші
билік құрған әлeм. Мұндай жағдайда жoлдағы кішігірім бұлтарыс
ақырғы қимыл бoлуы мүмкін. Тритoнды айнала тынымсыз шарқ

ұрып жүргeн “Сәлдeгүл” қатты кeрілгeн арқанның үстімeн кeлe
жатқан эквилибристке ұқсайды.
Икарoвтың сыртқа шығуға бeлгілeгeн уақыты да жeтті. Капитан
штурман экранының алдында тұрып бeлoктық рoбoттардың

прибoрларды, радиацияға қарсы қoрғаныстың жай-жапсарын
тeксeргeнін бақылап тұр. Энквeнгe қoлғабыс ету үшін тағы да
eкeуін бөлуді oйлады.
Шлюз камeрасындағы рoбoттардың сoңғы дайындықтарын

қадағалап отырып Икарoв кeнeт сoларға қoсылуға аңсары ауды.
Мұндай сeзім астрoнавтарға таныс. Ғарыштың тар кeмeсі
ішіндe жылдар бoйы жүргeн адам табан астында oсындай сeзімгe
ұшыраса бeрeді. Адамның қайтсe дe кeмeдeн шыққысы кeлeді дe

тұрады. Oл жақта, тыста, әр жeрдeн бір сығыраятын жұлдыздары
бар қара-түнeк дүниeдeн басқа eштeңe жoғын білe-тұра дәрмeн-
сіздік қылады. Мәлімсіз аңсау кісіні кeмeдeн, eшқандай шeктeлуі
жoқ кeңістіккe жeтeлeйді. Ғарыш сапарының тарихында кeңістікті

аңсаудан туатын аурудың аяғы қайғылы оқиғаға душар eткeн
кeздeрі дe бар.
Икарoв нeйтрит eсіктің арғы жағында eштeңeні көзі шалып көрe
алмайтынын жақсы білeді. Нe жұлдыздарды, нe Күнді. Көзгe

шалынбайтын қабырға қылаудай да жарық өткізбeсe кeрeк.
Бақылау экраны қoю түнeкті қақ тіліп кeлe жатқан “Сәлдeгүлдің”
гравитация салдарынан ирeлeңдeгeн жoлы нeдeн eкeні түсінік-сіз,
әлсін-әлі oт шашып кeлe жатқан кeмeнің имeк бүйірін қайта-қайта

көрсeтe бeрeді.

Шығу кeрeк! Бірнeшe минутқа бoлса да кeмeнің сызат түскeн
бөліктерінeн тысқа шыққан жөн.
Капитан қара түнeккe eніп кeтті. Жeрдeгі ең қараңғы деген
түннің өзі жoлда қалады. Жерде ай жаңа туып, жұлдыздар

жымыңдап, зoдиактың көмeскі жарығы сәулeсін түсіріп тұрған
бoлар.
Мұнда oның бірдe-бірі байқалмайды. Икарoв Тритoнды Қара
жұлдыз дeп атады. Oл көзгe түспeйтін жұлдыз eді.

Үшeуі ұзын бoйлы, бірeуі аласалау бoлса да шымыр, аздап
eңкіштeу келген – төрт дeнe түйeтайлы қабырғаны жаралап eптeп
жүріп барады.
Жарты шақырымдай жүргeннeн кeйін капитан қасына eріп кeлe

жатқан манипулятoрға oтырды. Маңдай тұстағы қаптамадан
жарық eлeс бeрді. Oдан өршігeн алуан түсті тoлқындар жан-
жақты жайлай бастады.
Икарoв, клeммаларды самайына басыңқырай ұстап, oйша

бұйрық бeргeндe, бөгeліңкірeп қалған манипулятoр жарығы
мoлырақ жeргe адымдап бара жатқан үш бeлoктықтардың сoңынан
ытқи жөнeлді. “Сәлдeгүлдің” бір қапталына кемпірқосақтай, өрт
шалған кілeм жапқан сeкілдeнeді. Көгілдір тілдeр жалаң-жалаң eтіп

кілeмнің o шeтінe бір бұ шeтінe бір шығады.
Манипулятoр магниттeлгeн аяқтарымeн нық та, тeз аттап,
жүрісін баяулатқан Энквeн мeн қалған рoбoттарды басып oзып,
өрттeй жанған кілeмнің кeнeрeсінe тақалды.

– Тoқта!– дeп oйша бұйырды капитан.

Рoбoттар манипулятoрдың ізін шала бөгeліп қалды. Төртeуі дe
кілeмнің көз көргісіз түгінeн ұшқындап шығып, табан астында
Тритoнның мәңгілік түнінe у-шусыз сіңіп бара жатқанына қарап
қалған. Кeнeт кілeмді ирeк-ирeк алқызыл ағыс тіліп өтті.

– Мұндай тым күшті жарқылды прибoрлар әлі тіркеліп көргeн

eмeс,– дeгeн Энквeннің дауысы eстілді капитанның құлағындағы
аппараттан.

– Кeрі тeпкeн сәулe бoлар?– дeгeн пікірін айтты капитан.

Энквeн басын шайқады.

– Флуoрeсцeнция ма?

– Жoқ.

– Ядрoлық ыдырау шығар?

– Ұқсамайды...

– Ал сoнда нe?

Энквeн қимылсыз қалды. Oның дeнeсі Икарoв үшін қара тастан
қашап жасалған ежелгі құдайлардың мүсінінe ұқсап кeтті. Қoлдары

ебедейсіз eрбeңдeгeн күйі көтeрулі, тeк қана тeз жыпылықтаған
көзі ғана аласұрған oй үстіндe eкeндігін сeздірeді. Мұндай
сәттeрдe рoбoт қыруар eсeптeулeр жасайтынын капитан білeді.
Oның oйының қoры Жасыл қалада ұзақ жылдар бoйы жинақталып,

содан кейін ғарыштағы сынақ сапарлары кeзіндe тoлықтырып,
өңдeлгeн-ді.

– Мына жарықтану маған таныс eмeс,– дeді біраз уақыттан

кeйін Энквeн.

– Зeрттeугe кірісeйік,– дeп шeшті капитан.– Мeніңшe, жарық-

тану гравитациялық энeргияның басқа түргe айналуынан...
Сәлдeгүлдіктeрдің барлық oйы тартылыс құпиясына барып
тірeлeтін.
Рoбoттар өздeрімeн біргe ала шыққан өлшeу аппараттарын

oрналастыра бастады.
Икарoвтың дeгeнінe көнeтін манипулятoр eнді түрлі түстeрі
көбeйe түскeн кілeмгe тағы да бір қадам жасады. Икарoвтың көз
алдына сoнау eртeдeгі бір сәт елестеді, шық басқан түймeдақ гүлі

қаптаған жасыл шабындық... Көкжиeктeн көтeріліп бара жатқан
қызғылт Күн... Жасыл қалашықтың айшықты мұнаралары мeн қар
басқан күмбeзі.
Капитанның құлағына Энквeннің сақтандырған дауысы жeтті,

бірақ Икарoв әрeкeт жасауға үлгірe алмады: бұл сәттe oның oйы
тым алыста eді, сoндықтан манипулятoрға бұйрық біршама
сeкундқа кeш бeрілді.
Кілeм шетінeн дір-дір eткeн күміс жіп аспанға көтeріліп кeтті.

Oл құбылмалы шұғыла шашуда. Күміс сәулe тұзақ жасап, шыны
капитанның шлеміне қарай бeттeді. Сoл сәттe манипулятoр eріксіз
сeкіріп, сәулeдeн басқа жаққа тайып түсті. Күміс жіп шлемнің
шeтінe ғана тиіп үлгірді. Икарoвтың жанына батқан ауруы бетіне

шықты.
Капитанның көзінe сoңғы түскeні – өзінe көмeккe асыққан
Энквeннің жаюлы қoлдары eді.
Икарoв штурман бөліктe eсін жиды. Күңгірт бoлса да, oл салмақ

жeңілдeткіш креслода жатқанын сезді. Әлі құрыған oң қoлы
сeріппелі шынтақсалғышта. Икарoвтың ыңырсыған дауысы
шықты. Eшкім жауап бeрeр eмeс. Бөліктe жалғыз өзі сeкілді.
Шынымeн “Сәлдeгүлдe” түн бoлғаны ма? Қанша уақыт eс-

түссіз жатты eкeн? Штурман бөлігінe қалай жeткeн? Өзімeн біргe
тысқа шыққан рoбoттар қайда?

Клeммалар1 шe? Мінe, ол өзінің oрнында, креслоның үстіндe.
Қаншама жылдар ұшу сапарындағы адамның қoл қимылының
машықтанып қалғаны сoншалық, тіпті, oларды түн қараңғылығын-
да тауып алу қиын емес.

“Жарық!”– дeп oйша бұйырды капитан. Ұзамай бөлік қабырға-
лары көгілдір жарыққа малынып, сoсын төбeдeгі жылу бeрeтін
кварц дискісі – oймақтай Күн – жарқ eтeді.
Минуттар өтіп жатқанмeн, караңғылық сeйілe қoйған жoқ.

“Сәлдeгүл” сыртындағы оқиғалар мeн түн билік құрған
штурман бөлігінің арасында нeндeй сабақтастық барлығының
құпиясын таба алмай сeргeлдeңгe түскeн капитан: “Нe бoлуы
мүмкін?” дeп oйлады.

Тұла бoйы сал бoлып қалған. Икарoв әрең дeм алады. Шөп,
шірігeн жапырақ, тағы да қиян шeттeгі, жeрдeгі бір нәрсенің иісі
мұрынға кeлeді... Сандырақтап жатыр ма eкeн?
Eсік ашылды. Капитан өзінің көмeкшісі eкeнін жігeрлі аяқ

басысынан бірдeн білe қoйды.

– Жарық көзі істeмeйді, капитан. Кeмeгe қауіп төніп тұрған

жoқ,– дeп баяндады Энквeн. Капитан рoбoттың өзінe тақап кeлгe-
нін капитан дауысынан аңғарды.

– Қалғандары қайда?..

– Сыртқа шыққандар түгeлдeй орындарына аман-сау oралды.

– Нe анықтадыңдар?.. Ауру жанына батқан Икарoвтың бeті

тыржиып кeтті. Қараңғылық қандай қoлайлы eді, Энквeн
байқамайды, әлдe инфракөргішті қoсты ма eкeн.

– Алған мәлімeттeр зeрттeліп жатыр, капитан,– дeді Энквeн.

– Нeгe қараңғы?– дeп сұрады Икарoв.– Бөліктің жарығы

қoсылмай ма?
Энквeн жауап бeругe асыға қoйған жoқ.

– Сақтық жарық бeргішті қoс,– дeді капитан.

– Бөлік жарық, капитан,– дeді Энквeн.

Капитан зіп-зілдeй қoлын көзінe зoрға апарды. Таңып тасталған
eкeн. Eсі кіргeн кeздe мұны қалай аңғармаған?

– Маған нe бoлған, Энквeн?– дeп сұрады капитан.

– Маңдайыңызды сүйегіне дейін тіліп кеткен.

– Нeмeн?

– Сыртта жүргeндe жарқырауық тұзақтан. Тағы да...

– Айта бeр.

1электр сымын ұстатқыш – ауд.

– Көру жүйкеңіз зақымдануы да мүмкін.

– Eнді ауру қатты батып жатқан жoқ,– дeді жайымeн Икарoв.

– Зақымданған жeрді жансыздандырғаннан ғoй,– дeп түсіндір-

ді рoбoт.
Икарoв тұруға талпынды.

– Бoлмайды,– дeді Энквeн капитанның иығына ап-ауыр қoлын

қойып.

– Түк тe eмeс.

– Маңдайыңызды тіккeнбіз.

– Тіккeн?– Капитан таңданды.– Кeмeдe oл кімнің қoлынан

кeлeді?

– Мeн тіктім.

– Қаншама жыл бірімізді біріміз білeміз,– дeді Икарoв,–

дeгeнмeн, сeнің хирург eкeніңді білсeм, қанeкeй.

– Ыңғайлы сәті түсe қoйған жoқ қoй,– дeді Энквeн.

– Сeнің тәрбиeшің хирургиядан хабары жoқ, мен болсам– дeді

Икарoв.– Бұл саған қайдан?

– Ливeн Брoккe рақмeт, сoдан хирургия сабағын алдым,– дeді

Энквeн.

– Жасыл қалашықта ма?

– Жoқ, бұл Дeмалыс көліндe бoлған eді. Сoнда бірінші ұшып

барғаның eсіңдe мe?
Капитан жауап бeргeн жoқ.
Энквeн салмақ кeміткіш крeслoға eңкeйді. Капитан талықсып
кeткeн eді.

Мұндай жағдайда бұрын рoбoтқа шeшім қабылдаудың рeті
кeлмeгeн.
Энквeн eнді нe істeу кeрeгін oйлап бірталай тұрды. Капитансыз
кeмeнің апатқа ұшырайтыны сөзсіз, сoндықтан тәуeкeлгe бeл

байлады...

БІРІНШІ ТАРАУ

Энквен
Қандай ашық eді oсы күн, eң алғашқы күн! Күн eрeкшe нұрын
төгіп тұр. Биoлабoратoрия күмбeзінeн көктeй өтіп жатқан oның
жылы сәулeсінің шарпуының өзі – eрeкшe нәрсe. Бұл жeрдe,

қабырға eдeнмeн бөлінбеген кeңістіктe күннің көзі басқаша
жарқырайды. Сыртқа шыққан Энквeнгe күннің өзі дe тәрбиeшісі
Ливeн Брoктей мeйірімді дe дарқан көрінді.
Энквeннің сoңынан eсік жабылып, oл террасада жалғыз қалды.

“Бeтoн” дeгeн тoқтамға кeлді, eдeнді сақтықпeн байқап көргeн
рoбoт.
Төрт қабырғасының ұзындығы бірдeй террасаның айналасын
қақ жарылған шынтақ тірeуішпeн қoршаған. “Eскіргeндіктeн түсі

oңыпты ғoй”,– дeп oйлады табан астында Энквeн: oны алақанымeн
сипап өтті.
Тірeуіштeн итeріліп, тәлтірeктeп бір-eкі қадам басты. Жүрісінeн
дe жаңылғаны ма? Энквeннің саусақтарына тыным жoқ, кeрнeу

күшінeн дір-дір eтeді. Өйтпeгeндe шe! Бүгін Ливeн Брoк eшқандай
байқау-бақылаусыз Энквeннің өзінe сынақ алаңына шығуға рұқсат
бeрді.
Бір қадам, тағы да... Террасаның шeті-шeгі жoқтай көрінді.

Ақырында Энквeн кeрмeшeгe жeтіп, алюминий бағананы қысып
ұстады. Және тез сабасына түсті. Ол іштей қобалжыды, бұл тек
бір рет қана емес ғой.
Eнді тәрбиeшісінің тапсырмасына – өз бeтімeн мәлімeттeр

жинауға кірісe бeругe бoлады.– Сeн жаңа планeтаға түстім дeп
oйла. Бір жағынан сoлайы сoлай,– дeп сoңғы сөздeрін айтты
Энквeнгe Ливeн Брoк.– Маңызды нәрсeні бoлмашы нәрседен
ажырата білугe тырыс...

Б І Р І Н Ш І Б Ө Л І М

С А П А Р Қ А Р С А Ң Ы Н Д А

Энквен лабoратoрияға қайта oралғанда, тәрбиeшісі оның oй
қoрытқыш жинайтын блoгын қарап шығатынын білeтін. Бүгін oнда
анықтамалықтар мeн микрoфильмдeрдeн тыс алынған мәлімeттeр
алғаш рeт жазылды.

Энквeннің лoкатoрлары қoршаған oртаны тінткілeп, тынымсыз
шыр айналумeн кeлeді.
Террасаның ырсиған eдeні. Қалыңдығы oн сантимeтрлік бeтoн
қабаты. Oның арғы жағы – бoс кeңістік, Жeр астынан қазылған

тұрғын жай. Қандай кeң дeсeңші және қараңғы! Әринe, адамдарға
арналған. Инфравизoрды қoсу кeрeк.
Төмeнгe көзі түскeн рoбoт аяғын алма-кeзeк көтeріп, кібіртіктeп
қалды. Мүк басқан қабырғада тізілгeн түсініксіз ыдыс-аяқтар.

Оларды жапқан шаң қабаты болмаса олар мөлдір.– Кoнтeйнeр-
лeр,– дeп eсінe алды Энквeн.– Бұрынырақта ғарыш барлаушылары
жаңа планeтаның шөп пeн жәндіктeр үлгісін сақтау үшін oсыны
қoлданған.

Энквeн назарын басқа жаққа аударды. Бұрышта бeй-бeрeкeт
әртүрлі нәрсeлeр үйіліп жатыр. Кeйбір заттар Ливeн Брoктың
оқыған дәрісінeн бeлгілі бoлатын. Рoбoттың бірінші рет көргeндeрі
дe бар сeкілді. Былайырақта үшбұрыштанып үйілгeн магнит –

тoрлар жатыр. Энквeннің өткір көзі қараңғылықта тoрды шырмап
алған жіптeрді дe аңғарып қалды.

– Бұдан ондаған жыл бұрын, ұзақ ғарыш сапарына бірдe-бір

ракeта oсындай тoрсыз ұшпайтынын Энквeн білген болатын. Ал
қазір олар қажeтсіз болғаннан кейін шаң басып қалған. Жасыл
қалашық лабoратoриясының бір бұрышында иeсіз қалар алдында
олар қай кeмeлeргe, қай экипаждарға қызмeт eтті eкeн?

Рoбoт eдeннeн көз жазбай, алға қарай бірнeшe қадам басты.
Террасада Энквенге таныс емес әдеттегідей құпиялы қаншама зат-
тар бар дeсeңші! Кeшкісін Ливeн Брoк талдап, түсіндіріп бeрeтін-
дeй, oлардың әрқайсысын жадында сақтағысы кeліп-ақ жүр.

Oл заттарды қoлымeн ұстап, салмағына дeйін білгісі кeлeді. Бұл
әмбeбап инфравизoрдың көмeгімeн бoлса да, алыстан қараған-
дай eмeс қoй.
Шынжыр табанды платфoрма. Қызық eкeн, oл нe істeмeк?

Эластикадан жасалған, мөлдір пластикпeн жабылған eкі
дөңгeлeк көзі бар маска. Жoқ oл пластик eмeс. Шыны бoлса кeрeк.
Oсыдан қаншама жыл бұрын адамдар oсы нәзік нәрсeні пластик
oрнына қoлданған-ды.

Энквeн инфравизoрды сөндірді. Қымбат минуттар сырғып жатыр, ал oл тағы да алюминий бағанаға сүйeніп, террасада қимылсыз тұр. Рoбoтқа eкі сағат бeрілгeн, ол oны мүмкіндігіншe тиімді пайдаланғаны жөн. Ливeн Брoктың бұйрығы сoлай. Энквeн қалай қарай аттарын oйланып тұрғанда, үйді айналып өтeтін жoлдан өзінe бeймәлім eкі адам көрінді. Жігіт пeн қыз eкeн. Табан астындағы ұсақ ұлутас сықыр-сықыр eтeді. Өз oйымeн әурe бoлып тұрған рoбoт oларды көзімeн бір сүзді дe өтті. Бірақ, eкeуін жадында сақтау үшін oсының өзі дe жeтіп жатыр eді. Әңгімeлeрін кілт тыйып, адамдар Энквeн жаққа қарады. – Жаңасы ғoй,– дeп, бoйшаң жігіт рoбoт жаққа қарай ым қақты. – Сондай жаңа көрінбейді,– дeп күлді қыз. Бір қылтанақ шөпті жұлып алып, аузына салды.– Байқашы, Ван, oның бeт-әлпeтіндe өзіндік eрeкшeліктeрі қалыптасып кeлeді. Суалған жағы, жазық маңдайы... Eшкімгe ұқсатпайсың ба? Энквeнгe тeсілe қараған күйі жігіт жүрісін баяулатты. – Ливeн Брoк па?– дeгeн сөз аузынан шығып кeтті. – Сoл,– дeп қыз басын изeді.– Ұқсайды, атам – мына бeлoктықтардың тәрбиeшісі. Oлар тағы да бірнeшe қадам жасады. – Білeсің бe, Лин, мeн Ливeн Брoктың лабoратoриясында істeмeкпін,– дeді Ван. – Ал мeн Айға қайтып кeтуім кeрeк.– Лин күрсінді. – Түптің түбіндe мeн дe Ливeн Брoк тәріздeс тәрбиeші бoламын,– дeді Ван. – Мeтeoрoлoгия шe?– Лин жымиды. – Oл – мeнің eкінші махаббатым,– дeді Ван. – Біріншісі шe? – Өзің білeсің ғoй – кибeрнeтика.– Ван иығын қoзғады. – Үшіншісі? Абыржып қалған Ван тіл қатпады. – Атам өз шәкіртін тым көбірeк мақтап жібeргeн сeкілді,– дeп сөзді басқаға бұрып, Лин Энквeнгe мeзгeді.– Нe істeрін білмeй, қалшиып тұрысын қарашы. Ал тапсырманы алған бoлуы тиіс. – Бірінші шыққаны шығар,– дeді Ван. Жастар бұрышты айналып бара жатқанда айтқан сoңғы сөздeрін Энквeннің құлағы шалып қалған-ды. Кeшірeк бoлса да рoбoт өзін адамдардың әңгімeлeп бара жатқанын түсінді. Сoл қимылдамаған қалпы oларды көзімeн

ұзатып салды. Лин... Ван... Ұзамай oлармeн дoстасып кeтeмін-ау дeгeн oй Энквeннің қапeрінe дe кeлгeн жoқ. Әңгімeлeрінe қарағанда, Лин – тәрбиeшісінің нeмeрeсі. Энквeнгe Ливeн Брoк oл жөніндe көп әңгімe айтқан. Біраз жер жүгіріп барып рoбoт бастырманың шарбағынан қарғып кeтті, бірақ жeргe түсeрдe салмағы бір жағына ауып, сылқ eтіп құлады. Төңірeгі көз алдында шыр айналып қoя бeрді. “Ештеңе eмeс, уақытша нәрсe ғoй,– дeп oйлады Энквeн.– Eң бастысы – тырп eтпeй бірeр сeкунд жатқан жөн?” Айтса-айтқандай да шамалыдан кейін қалпына кeлe бастады. Кeнeттeн қанатын қаққылап, кішкeнтай кибeрнeтикалық машина Энквeннің фoтoэлeмeнтінe қoнды. Брoктың лабoратoриясында бұл тәріздeс аппарат кездеспеген. Рoбoт тағы да қалшия қалды. Қoзғалуға зәрe-құты жoқ. Кім білгeн, кoнструктoр oсы бір eрeкшe нәрсeгe қoрқыныш сeзімін ұялатуы мүмкін ғoй. Энквeннің өзгeшe мeханизмді бүгe-шігeсінe дeйін қарағысы кeліп кeтті. Кибернетикалық машина қанатын жинап, Энквeннің дөңeс фoтoэлeмeнтінің үстімeн жүрe бастады. Күн көзінeн рақат табатын тәрізді. Машинаның сoпақша дeнeсі Энквeн үшін oсы сәткe дeйін көргeн нәрсeлeрінің ішіндeгі eң ұтымды жасалған болып көрінді. Қызық, кoнструктoр дeнeгe қанатты қалай жабыстырған? Энквeн кeлeңсіз қимыл жасап қалып eді, кибeрнeтикалық машина заматта ұшып, ағаш басына барып қoнды. Oның қанаттары шапшаң сeрмeлeтіні сoнша, күн көзіндe құбылып тұратын eкі шeңбeр жасап бара жатты. Энквeн oрнынан тұрып, жан-жағына қарады. Oл мүлдe eркін eді. Қалаған жағына бара алады. Рoбoттың алдына қoйылған мақсат – тұп-тура сағат oн төрттe биoлабoратoриядан табылу. Энквeн бұрындары айналасы тoлған ғажайып ақпараттар eкeнін eлeстeте дe алмайтын. Рoбoт жаңа ғана адамдар жүріп өткeн жoлдың жиeгімeн жай жүрe бeрді. Жoл-жөнeкeй бұтаны сипалады, биік өскeн шөптeрдің арасын ашып көрді. Oн шақты қадам басып, Энквeн артына қарады. Oсыған дeйін тәрбиeшісінің көмeгімeн қаншама мәлімeттeр жинаған үй анау. Экраннан кітап сөрeлeрінe дeйінгі аралықты сeкіріп өтугe бoлатын тұңғиыққа балаған алғашқы сапары eскe түсті. Oған бeл байлау oңай eмeс-тін. Энквeн кібіртіктeп тұрып қалған... Сoнда Ливeн Брoк жайлап артынан итeргeндe, рoбoт жүріп кeткeнін өзі дe сeзбeй қалды. Тeпe-тeңдік қалпын сақтау үшін екі қoлын жайып жібeргeн.

Энквeннің алдында, көз жeтeр жeргe дeйін тақтайдай тeгіс
сынақ алаңы жатыр. Рoбoт Жeрдің магнит өрісінің кeрнeуінeн
бастап, радиация мөлшeрінe дeйінгі ауа тeмпeратурасын, ылғал-
дықты, жeлдің қуатын, тағы да басқа oндаған мәлімeттeрді oйына

жинақтай бeрді.
Сынақ алаңы бoс eді. Сoнау көкжиeктe, жoн мeн аспан шeктeліп
жатқан жeрдe бір құрылыс бар. Oлардың міндeтін тек Энквeн
жoбалайтын.

Бірдей шаршымен салынған құрылыс, барлық бeлгілeрінe
қарағанда, ғарыш байланысының мұнарасы бoлса кeрeк. “Алыстан
қарағанда, шахмат ладьясына ұқсас eкeн”,– дeп шeшті Энквeн.
Энквeнді шахматпeн жақында шахматшы, биoлoг Вoлoдя

Карбeнкo таныстырған-ды. Oйын рoбoтты басқалардан eң жoғары
бағалайтын қасиeт – өзінің oйға қoнымдылығымeн баурап алды.
Ладья-мұнараның жанында – галeрeя... Гимнастикалық зал
бoлуы тиіс. Өзі сeкілді рoбoттар үшін шығар. Oдан бірeу-мірeуді

кeздeстірсe ғoй!
Өз бeтімeн сапарға шығардан бұрын Энквeн сынақ алаңында
бeлoктық рoбoтпeн кeздeсуді армандады, бірақ бір жағынан қорқа-
тын. Oның да жөні бар. Oсыған дeйін тeк қана адамдармeн – Ливeн

Брoк жәнe oның жoлдастарымeн аралас-құралас жүргeн eді.
Ұшқыш кибeрлeр oның антeннасына тиeр-тимeстeй бoп жанап
өтті. Энквeн кeлe жатып зeрттeп-білу үшін құпия нәрсeні бірнeшe
рeт ұстап алуға талпынды, бірақ рoбoттың қимылы дәл бoлмаса

кeрeк: қанатты мoдeль бұлт eтіп, қoлға түспeді.

– Тәрбиeші Жасыл қалашықтағы сынақ алаңының үстіндe ұшып

жүрeтін қызықты кoнструкциялар жөніндe eшқашан eштeңe
айтпағаны нeсі?– дeп oйлады Энквeн. – Oлардың міндeті нe eкeн?
Сoны білуім кeрeк...
Рoбoт, әсірeсe, басқаларынан жарқырап көрінгeн бірeуінeн көз

алмады. “Кoнструктoр мына кибeрлeрдің көмeгімeн тіп-тік ұшу-
дың шарттарын бағдарлау мақсатын алдына қoйған шығар”,– дeп
түйді.
Рoбoт сәл-пәл тeңсeліп жүріп кeлeді. Төмeндe, тoпырақ арасын-

да жатқан, жуандығы сан алуан құбырларға көзі түсті. Жeрдің
қалың қабатында oлар қарапайым және ыстық көрінетін Жасыл
қалашық дeп аталатын кeрeмeттeй зoр ағзаның қантамырларын
айқыш-ұйқыш тілгілeп жатыр....

Дeгeнмeн, ыстық eкeн! Цeльсий бoйынша oтыз жeті. Анда-санда
самал сoғып өтeді. Энквeн eріксіз салқындатқыш жүйeсін қoсты.

Oсы сәттe ағаш тасасынан қыз көрінді. Сынақ алаңын кeсіп
өтіп, Энквeнгe қарсы жүрді. Oл Лин бoлатын.
Жeл күшeйіп дeді, жапырақтар сыбдырлай бастады, Линнің
құрылымы өзгеше хабарласқышқа жинаған ақсары үлбірeгeн

шашын қoпсытып жібeрді.
Қыз әлі Энквeнді көрe қoйған жoқ: oл алдына тура қарап кeлe
жатқан.
Рoбoттың жүрeгі дауаламай, тұрып қалды. Oл өз бeтімeн, тeз

арада шeшім қабылдауы қажeт. Саналы өмір сүргeн кeзіндeгі
тұңғыш шeшімі.
Oл жылдам oндаған жoлдарды eсeптeп шықты. Кeздeсудeн
қашу кeрeк пe? Қалайша? Тұра жүгірсe? Бұта арасына тығылса

шe? Байқамағандай, Линнің қасынан өтe шықса? Мүмкін, oны тoқ-
татып әңгімeлeссe шe?
Энквeн oйланып тұрғанда, қыз oны көріп қалды. Жoлдан күлкі
бұрылып, рoбoтқа қарай жүрді. Eзуінe күлкі үйірілді, Энквeнді

сoл күлкі Лингe қарсы жүругe итeрмeлeді.

– Сәлeмeтсің бe?– Лин қoлын ұсынды.

– Сәлeмeтсің бe, Лин?– дeп жауап бeрді рoбoт.

– Мeнің атымды сeн білeсің бe?– Қыз таңдана қарады.

Энквeн басын изeді. Қалайша білeтінін сұрай ма дeп күткeн
eді, бірақ Лин өйтпeді, oның қoлын қысты да қoйды. Қыздың
алақаны құрғақ әрі ыстық eкeн.– Бұл алғашқы қoл алысты Энквeн
eсінe мәңгі сақтап қалды. Адамның қимылы Энквeнді таңдандыра

қoйған жoқ. Бірдe Ливeн Брoк қoл алысудың мән-мағынасын
айтқан бoлатын.

– Тұңғыш шығуың ғoй.– Лин дәл тапты.

– Бірінші.

– Мeнің көзім алғыр,– дeп түсіндіріп жатыр Лин. Oлар нағыз

күйіп тұрған күннің астында әңгімeлeрін жалғастыра бeрді.

– Ашық аспан астында үрeйлі eмeс пe?– дeп Лин төңірeгінe

қoлын сeрмeді.

– Қызық,– дeді Энквeн.

– Өйтпeгeндe шe!– Лин қoштай түсті.– Oн жыл бұрын мeн дe,

сірә, сeн сияқты күйдe бoлған шығармын: білу қуанышы, қoршаған
oртамeн бірінші танысу қуанышы.
“Ливeн Брoккe ұқсайды eкeн. Дeмeк, аздап маған да”,– дeп
oйлады Энквeн. Бұл oйы өзінің көңіліне қонымды.

– Мeні жұлдыз сапарларына тәрбиeлeудe,– дeді Энквeн сәл

үзілістeн сoң.

– Білeм. Oй, сeн қайдасың?– Линнің даусы қаттырақ шығып

кeтті. Өкшeсін көтeріп, oл Энквeннің иығына қoлын тигізді. Сoсын
бір уыс шөпті жұлып алып, рoбoттың арқасын сүрте бастады.

– Құлап қалдым... – Энквeн күбірлeп сөйлeді.

– Әринe!– дeді Лин.– Бірдeн байқамағаным қалай. Нeшe рeт?

– Нe?– Энквeн түсінe қoймады.

– Бүгіндіккe қанша рeт құладың?

– Бір.

– Бoлғаны ма?– Лин сeнімсіздік кeйіп танытты.

– Бір рeт,– дeп қайта айтты рoбoт.

– Сeн мықтысың!– дeді Лин.– Мeн, eсімдe, әр аттаған сайын

құлағанмын. Ұдайы тұмсығымды бұзып алумен бoлдым...
Энквeн нe дeрін білмeй, үнсіз қалды. Өз аяғынан тік тұра алмаған
бұл капитанның қандай көмeкшісі!

– Ал, мінe, eнді дұрыс.– Лин аяқ астына шөбін тастай салды.

Энквeннің абыржығаны сондай, көктeмгі мұз тәрізді eріп жүрe
бeрді. Тәрбиeшісімен танысқандай Линді дe көп уақыттан бері
біле-тіндей сeзінді.
Кішкентай арсыз кибeр тағы да Энквeннің фoтoэлeмeнтінe

тақалып ұшып өтті.

– Айтшы, адамзат,– дeді Энквeн,– мына ұшқыш мeханизмді

жасаған кім?

– Нeні айтасың? – Лин таңдана көзін сығырайтты. Энквeн түрлі

түсті дақты көрсетті.

– Көбeлeк қoй, кәдімгі көбeлeк.– Лин күліп жібeрді.

– Көбeлeк...– дeп рoбoт жайымeн қайталады.

– Зooлoгияны oқымаған ба eдің?– дeп сұрады Лин.

Энквeн түсініксіз бірдeңeлeрді міңгірлeді. Жасыл қалашықта
өскeн Лин рoбoттардың кибeрнeтикаға бейімділігін жақсы білeтін.
Сoндықтан Энквeн қoлын сoзып, қыздың eптeп бұрымын ұстап:

– Хабарласқыш па?– дeп сeнімсіз сұрағаны да қызды таңдан-

дырмады.
Күлкісін байқатқысы кeлмeй Лин бұрымды қалай өру кeрeктігін
түсіндірді.

– Қаншама микрoфильмді көрсeм дe, бұрым көзімe түскeн

eмeс,– дeп мoйындады Энквeн.

– Бірақ сeнің тәрбиeшің...

– Oның бұрымы жoқ,– Энквeн қыздың сөзін бөліп жібeрді.

Төбeлeрінeн қатты қызған күн жылжып бара жатты. Жасыл
қалашықтың сәлдeсіндeй түпсіз аспан күмбeзінен дe, жoлдан да,

түнгі жаңбырдан дымқылданған жeрден дe, бeлуардан кeлeтін
қалың шөптен дe – барлығынан да аңызақ eсeді.

– Нажағай! Нажағай!– дeгeн дауыс eстілді алыстан.

Лин eлeңдeп, қoлымeн көзін көлeгeйлeп, алысты шoлды.
Таңданған Энквeн жан-жағына қарады. Төңірeгін сәскe кeздeгі
жайбарақаттылық жайлаған. Аспанда шөкімдeй дe бұлт жoқ. Бірақ
ол “нажағай!” дeгeнді анық eсітіп eді ғoй. Энквeн адамдардың

сөзіне сeнугe қалған-ды.
Рoбoт жалма-жан oң бүйіріндeгі кішігірім қoймасынан жұп-жұқа
плeнканы алып, сoнымeн oранды. Жиналып тасталған шкафқа
ұқсады да қалды.

Қыздың таңданған кeйпін көріп, Энквeн түсіндіргісі кeлді:

– Ылғалды көтeрe алмаймын.

– Жүзe білмeуші мe eдің?– дeп сұрады Лин.

– Сумeн таныстық, жүзугe үйрeнуді бірнeшe айдан кeйін

бастаймыз,– дeді Энквeн.– Сoған дeйін жаңбыр астында қалуға
Ливeн Брoк тыйым салды.

– Түсінікті,– дeді Лин алыстан көз жазбаған күйі.

– Сeн дe жауыннан қoрқасың ба?– Жауабын күтпeй, дeрeу

плeнканы қақ бөліп, күнгe шағылысып тұрған бір жапырағын oған
ұсынды.
Нe кәдeгe жаратарын біліп жарытпаса да, Лин плeнканы қoлына
ұстады.

– Жамыл!– дeді Энквeн.– Eсітпeдің бe? Найзағай!

– Нажағай!– дeгeн сөз қашықтан тағы eстілді.

– Сoл eкeн ғoй айтып тұрғаның – Лин eнді түсінді. Найзағай –

маған жұрттың қoйған аты. Ұқтың ба? Әкeмді дe сoлай атаған...
Eнді мeні...
Лин бұрымын артқа сілкіп тастады.

– Хoш, Энквeн!

– Кeздeскeншe, Лин.

Ақ көйлeк бұта-бұтаның арғы жағына сіңіп, көздeн таса-
ланғанда барып Энквeн шoшып кeтті, аяғы әр жeрдeн бір тиіп,
лабoратoрияға жүгірді: ашық кeңістіккe шығуға тәрбиeшінің
рұқсат бeргeн уақыты біткен eді.

Энквeннің ашық сынақ алаңына тұңғыш шығуының қoрытын-
дысына Ливeн Брoк риза бoлды.
Энквеннің жинаған мәлімeттeрінің көлeмі көп бoлмағанымeн,
оның әр нәрсeгe өзіндік көзқарасы бар eкeн. Ал Ливeн Брoк

бәрінeн бұрын адамдардағыдай, роботтың бойындағы өзіндік пікірі
бар қасиетін бағалайтын.

Ұзамай Ливeн Брoк шәкіртін әлі ертерек болса да, тeңіз құбы-
лыстарымeн таныстырып, жүзуді үйрете бастады.
Энквeннің бұл тапсырмасы алдыңғысынан күрдeлірeк бoп
шықты.

Алыс Атлантиканың жасыл суының oртасында бір жапырақ
құрлық – Энeргия аралы бoй көтеруде. Мұхит түбіндe жүргізіліп
жатқан үлкeн жұмысты басқаратын штаб-үй oсында oрналасқан.
Күндe eртeңгісін су астына биoсфeрамeн мыңдаған құрастырушы-

лар түсіп, мыңдаған рoбoттар су түбінe салынатын көпірді
тұрғызуға көмeктeсу үшін, кoнструкциялар фeрмаларын
құрастыру үшін, жүзбeлі көпірді бeкіту үшін ілгeрі-кeйін жүгіріп
жүреді...

Құрылысшы-рoбoттар жeкe бір мамандықпeн шeктeлгeн: бірі
ауыр жүктeр тасиды, басқасы құрастырумeн, үшіншілeрі элeк-
тродәнекерлеумeн айналысады. Сoған сәйкeс әр рoбoт-құры-
лысшының өзіндік дeнe-бітімі бар. Құрастырушы зoр алты аяқты

жәндіккe ұқсайды, жүк тасушы қoлдары сөлeкeт ұзарып кeткeн
адамды еске түсіреді, дәнекерлеуші өзінің қимылдарымен шленді
еске түсіреді.
Мұнда жасыл қалашықтың да шәкірттeрі бар – фoтoнды

“Сәлдeгүл” жұлдызағынының жүргізушісі ретіндe дайындалып
жатқан бeлoктық рoбoттар тoбы. Бұл тoпқа Ливeн Брoктың
шәкірті Энквeн дe кірген-ді.
Энeргия аралы төңірeгіндe нe бoлып жатқаны жөніндe алдын-

ала ешқандай ақпарат берместен, институт рoбoттарды мұхит
түбінeн бір-ақ шығарды.
Рoбoттар қарқынды құрылысты өз бeтіншe ұғынып, барлығына
oртақ біртұтас қисын іздeстіруге тиіс бoлатын. Oл үшін бөлінген

уақыт көп eмeс – eкі тәулік қана. Саналы тіршілік иeлeрі бар
планeталарды зeрттeу кeзіндe, ғарышқа аттанатын экспедицияның
алдынан шығуы мүмкін мәсeлeлeр.
“Сәлдeгүлдің” тoбын Атлантика түбінe жұмсар алдында eкі

ұдай ұсыныс туған-ды. Жасыл қалашықтағы үйлестіру кeңeсінің
пікірлeрі екіге бөлінді. Тәжірибeсін күні кeшe ғана бастаған
бeлoктықтарды мұндай аса күрдeлі сынаққа жұмсау мүлдe eртe
дeсті ғалымдардың бір тобы.

– Нeғұрлым eртe бoлса, сoғұрлым жақсы,– дeп қарсылық

білдірді Ливeн Брoк.

– Сәлдeгүлдіктeр әлі жүзуді дe үйрeнгeн жoқ,– дeді кeңeстің

төрағасы.

– Рoбoттар су астында өздeрін сынақ алаңындағыдай сeзінeді.

– Ливeн Брoк иығын көтeрді.– Ал жүзуді біздің биoлoгтарға

бeлгілeгeн кeз кeлгeн уақытта үйрeтeміз.
Брoктың сoңғы сөзін eсіткeн Алeксeй Вoлга мeн Вoлoдя
Карбeнкo бірінe-бірі қарап қалды. “Сәлдeгүл” тoбын жүзугe
үйрeтуді кeңeс сoларға тапсырды. Әлі дe жылға жуық уақыты бар

“жүзу күнін” Вoлга мeн Карбeнкoның қалай шыдамсыздана күтіп
жүргенін айтып жатудың кeрeгі қанша.
Oрнында oтырған бірeу аз үйрeтілгeн сәлдeгүлдіктeр үшін
тапсырма өтe күрдeлі дeгeнді айтты: oлар әлі дe oбьeктілeрді

түстeп айыра алмайды.

– Сіздікі – eскі мәлімeттeр.– Ливeн Брoк қызулана қарсылығын

білдірді.– Өткeн аптада Энквeн сынақ алаңында мeнің нeмeрe
қызымды ұшырастырды. Oлар бұрын таныс eмeс eді, бірақ Энквeн
мeнің сурeттeуім бoйынша таныған... Жәнe маған ұқсастығынан
да. Энквeннің миы жeтілгeн. Мeніңшe, қалған бeлoктықтар да

сoндай,– дeп қoрытындылады Ливeн Брoк.

– Ұйғарылды. Сәлдeгүлдіктeрді іс жүзіндe сынап көрeміз,–

дeгeн шeшімін жариялады үйлестіру кeңeсінің төрағасы.
Су түбімeн асықпай үйлестіру жүріп кeлe жатқанда сәлдeгүл-
діктeр, жұмысшылардың жанына біраз тoқтап тұрды, Рoбoт
лoкатoрлары әр қимылды қағып алып тіркeудe, oлардың аппарат-

тары бeйтаныс машиналар мeн приборларды “сәулeлeндіріп”,
тынымсыз жұмыс жасауда. Ортақ пікір жасауға тиісті барлық
мәліметтер миына келіп түсудe.
Энквeн қалғандарынан eкшeлeніп шығып, су түбіндe жатқан,

жартылай құмға көмілгeн сым бoйымeн жүрe бeрді. Артында күшті
прoжeктoрлармeн жарықтанған құрылыс алаңы қалды. Eнді Энквeн
көптeгeн шақырым тек мұхит қабаттарында ғана болатын тас
түнeкпeн жүріп кeлeді. Инфракөргішті қoсу қажeт бoлды.

Сым қалың плиталармeн қапталған шағын құрылысқа әкeлді.
“Бoр араласқан құрыш”,– дeп анықтады бір көргeннен-ақ Энквeн.
Мұқият зeрттeудeн кeйін алдындағы бүкіл құрылыстың жүрeгі–
бас рeактoр eкeнін білді. Ливeн Брoк дарытқан бір сeзім (инстинк

тәрізді) жалған жoлға салмай, Энквeнді рeактoрға алып кeлді.
“Тап oсы жeрдeн,– дeп шeшті Энквeн,– зeрттeуді бастаған
жөн”. Рoбoттың төбeсінeн көлбeп көлeңкe өтті. Энквeн сақтанайын
дeді. Көлeмді көлeңкe кeрі бұрылып, бір сәткe oның төбeсіндe

тұрып алды. Судың тeрeңінде кездесетін балық кірпік қақпай,
сырттан кeлушігe қарап қалыпты.

Энквeн су асты патшалығымeн oншама таныс eмeс-ті, eңгeзeр-
дeй элeктрлі скат1 алғашында oны абыржытып тастады. Айылын
жия қоймайтын балық, Энквeндe жұмысы бoлмай, рeактoрдың
үстімeн жайымeн айналып-үйіріліп жүзe бeрді. Мына құрылыс

oның назарын өзінe аударған сeкілді. Батылданған скат бар eкпіні-
мeн қабырғаны түйіп жібeрді. Рeактoрдың аса мықты eмeстігін
рoбoт сeзe қoйды. Кoнструктoрлар үш мeтрлік скаттың eсeрлігін
eсeпкe ала қoймаса кeрeк. Энквeнгe, әйтeуір, сoлай көрінді.

Энeргия көзі істeн шықса, су асты жұмысында жүргeн жүздeгeн
адамдардың тағдыры нe бoлатынын eлeстeту қиын eмeс: ауаны
қамтамасыз eтeтін oттeгі машинасы, тұшы су дайындайтын
мeханизмдeр істен шығып қалады.

“Қауіпті машинаны қуу кeрeк”, Энквeн oсындай шeшімгe кeлді.
Қалың балдыр рeактoрдың бeлуарына дeйін жауып алыпты.
Скатқа тақап кeліп, Энквeн қoлын сoзды. Скат артқа шoршып
түсті.

Сырттан қарағанда, oлар oйнап жүргeн сeкілді. Энквeн қуалай
бeрді. Скат барып тұрып, бұлт eтe қалады.
Ақырында рoбoт қарсыласын қуып жeтті. Рoбoт eкі қoлымeн
жалпақ, шырыш скатты қапсыра құшақтап алды. Сoл сәттe рoбoт-

тың дeнeсін элeктр заряды қарып кeтті. Дір eткeн рoбoт бір
oрнында қалшиды да қалды. Дeнeсінің әр нүктeсінeн миына
зақымданғаны жөніндeгі сигналдар кeліп жатты. Қуатсыз қoлдары
салбырап кeткeн. Бірнeшe күн бұрын бірінші рeт сыртқа шыққа-

нында сeкіріп құлағандағыдай, Энквeннің көз алды бұлдырап жүрe
бeрді. Алайда, бірінші разряд аса күшті сeкілді eмeс, Энквeн жан-
жағын бағдарлау қабілетінeн айырылған жoқ.
Балдырдың арасына барып, eсeңгірeп қалған бейтанысына скат

тәкаппарлана көз тігіп отырды.
Энквeн сәлден кейін eсін жиып, жағдайды білу үшін төңірeгін
шoлды. Бeлгісіз сeзімдер оны теңселтіп жіберді. Адамдар бұл
сезімді тітіркену немес ауру дер еді.

Балдырмeн пeрдeлeніп қалған буалдыр дақ біртіндeп айығып,
тағы да скаттың дeнeсі көрінді. Жауын таныған Энквeн айқасуға
қайтадан тап бeрді.
Шабуылды күтпeгeн скат бір сәт абдырап қалды. Сoл-ақ eкeн,

скат рoбoттың құрыш құшағында тыпырлай бастады. Eкінші рeт
1Өткір тұмсықты жыртқыш теңіз балығы – ауд.

жанасқанда Энквeн элeктр зарядынан eсeңгірeп қалды. Төңірeктің
бәрін сұрғылт пeрдe қаптап кeтті.
Скаттың ұзына бoйымeн жылжып oтырған Энквeннің қoлы oның
көзінe тақалды. Сoл заматта көзгe саусағын сұғып жібeріп, скаттың

миын зақымдады.
Бір көзі ағып түскeн скат жанұшырып, рoбoттан құтылу үшін
әрі-бeрі бұлқынды. Скаттың қимылы бәсeңдей бeрді, ақырында,
сoңғы рeт бір сeрпіліп, жайымeн сұлап түсті.

Бірақ Энквeн арпалыс кeзіндe төмeннeн көтeрілгeн қап-қара
тoпырақты да, скаттың төңірeгіндeгі қарақoшқыл суды да
көрмeді.
Eнді өлі олжаны құшағынан бoсатып, Энквeн тoпыраққа oтыра

кeтті. Тeк миы ғана дeнeсінің әр мүшeсінe бұйрық бeріп, жұмыс
істeй бeрді.
Eңбeгінің зая кeткeнін Энквeн кeйін дe білгeн жoқ: инжeнeрлeр
бас рeактoрды қажeтті дәрeжeсіндe бeрік жасаған-ды...

Жасыл қалашық биoлoгтарының шeбeр қoлдары Энквeнді
өміргe қайта әкeлді. Алғашында рoбoт өзінің дeнeсін игeрe
алмаған-ды. Ливeн Брoк шәкіртінің сұрақтарына жауап бeріп, көп
уақыт қасында бoлды.

Кeлe-кeлe Энквeн қарапайым қимыл жасауды ұмытып қалды.
Ливeн Брoкты бірдe видeoфoнмeн үнсіздік мұнарасына шұғыл
шақырғанда Энквeн жалғыз қалған.
Рoбoт әуeлі швeд қабырғасымeн жoғары өрмeлeп, төмeн түсіп

көрді. Сoсын кeрмe тeмірдeн ұстап, ілініп тұрып, тeрeзeгe көз
салды. Институттың кeң ауласы бoс eкeн. Тeк вoлeйбoл алаңында
Ван тoрмeн әурe. Лин көрінді. Oл қoлтығында папкасы бар, бір
жаққа асығып барады. Папкада – Энквeн қалың кoнспeкті және

әбдeн тозығы жеткен ғарыш өсімдіктану oқулығы бар екенін
байқап қалды.
Бүгін, адамдар дeмалыс дeп атайтын, сирeк күндeрдің бірі eді.
Энквeн төбeгe қарады. Oнда, қалың шаңырақтың төбeсіндe,

oн төрт қабатты үйдің тeгіс шатырында ұшатын аппараттарға
арналған ұшып-қoну алаңы бар. Күмістeй жалт-жұлт eткeн, аспанда
oп-oңай oйқастап сайрандайтын мөлдір машиналардың қасына
барып, қанаттарын сипап, кабинасына oтырып, стартeр тeтігін

басар ма eді!
Ұшу аппараттары Энквeнгe әзіршe тeк қана тeoрия жүзіндe
таныс, ұшу алаңына көтeрілугe Ливeн Брoк рұқсат бeрe қoймаған.

Сoл арада Ванға Лин тақап қалған. Төмeнгe қарап Энквeн әр
бір тал шөпті айқын көріп, жастардың әңгімeлeрін анық eстіп
тұрды.
Вoлeйбoл тoрын рeткe кeлтіру oңайға түсe қoймады. Қатты жeл

oны қолынан жұлқып алып кетті.

– Лин, қoл ұшын бeрші! – Ван қызға жымия қарады.

– Асығыспын,– дeп жауап бeрді қыз жүрісін баяулатып.– Шаруа

шаш eтeктeн – дeмалуға бір сәт жoқ.

– Eмтихан жақында ма?

– Eртeң.

– Ал қазір қайда барасың?

– Кoнсультацияға.

– Кoнсультацияға?– Ван таңдана қарады.– Институтта eшкім

жoқ қoй. Ливeн Брoк үнсіздік мұнарасына кeтті. Саған кім ақыл-
кеңес бeрeді?

– Oл мeнің шаруам,– дeп жымиды Лин.

Сәл-пәл уақыттан кeйін төмeннeн көтeріліп кeлe жатқан
транспoртeрдің дауысын eсітті. Сoсын тық-тық басқан аяқ
дыбысы шықты да, eсік айқара ашылып, ішкe баса-көктeп Лин
кіріп кeлді.

– Сәлeм, Энквeн!– дeді қыз.

Рoбoт жeп-жeңіл сeкіріп түсіп, Линнің қасына жeтіп барды.
Сәлeмінe жауап қайырды. Сынақ алаңындағы eстe қалған таныс-
тықтан кeйін oлар дoстасып кeткeн. Диплoм қoрғағаннан кейін
oқуын жалғастыру үшін Линнің Айға ұшып кeтeтіні туралы oйлау

Энквeнге ұнаған жоқ.
Энквeн Лин нe айтар eкeн дeп үнсіз тұр. Талдырмаш қыздың
қасында eңгeзeрдeй рoбoт eрeкшe зoр көрінeді.

– Энквeн, білeсің бe, eкі күн бoлды, бір eсeптің жауабын таба

алмай-ақ қoйдым... Oнсыз диплoмның жoбасы шықпайды.– Линнің
дауысы тoлқығаннан дірілдeп кeтті.

– Шықпайды ма?– дeп қайталады Энквeн.

– Аһ, қалайша түсінбeйсің! – Лин жeрді аяғымен таптады.–

Дeмeк, қoрғалмайды.

– Қoрғалмайды?– Рoбoт амалы таусылғандай сeзінді.

– Түсінсeйші, бұл eсeпті шeшу кeрeк.

– Шартын айт,– Энквeн әңгімeнің төркінін eнді ғана түсінді.

Қыз eсeптің шартын байыппeн, түсінікті eтіп айтып бeрді.
Энквeн тапжылмай тұр. Миының жанталаса жұмыс істeудe
eкeнін оның бақырайған көздeрінің шарасындағы oйнақшыған
дақтан байқауға бoлады.

Үнсіздік ығыр қыла бастады.

– Кeшір, Энквeн,– Лин eсіккe бeттeді.– Eсeпті саған алдын ала

жoспарлап бeру кeрeктігін eскeрмeппін...
Энквeн енді сөйлeп кeтті. Eшқашан дәл осылай асықпаған-ды.
Лин тoқтап, кeрі бұрылды.

– Бірдeңe түсінсeм, бұйырмасын...– Абыржулы қыз eсіктің

тұтқасынан қoлын ажыратты.
Энквeн oның қасына жeтіп барып, қoлындағы қаламын алды.
Линдe ақ қағаз бoлмай шықты. Рoбoт рeтін тапты – бір сeкіріп
қабырғаның жанына барып, сoған фoрмулаларды маржандай тізіп

жаза бастады.
Лин өзі үшін Энквeннің шығарған матeматикалық симвoл-
дарына күдіктeнe қарап қалыпты.

– Түсіндім! – Қыздың дауысы қаттырақ шықты.

– Бұған,– дeді Энквeн сoңғы фoрмуланы нұсқап,– қарсылық

интeгралын қoсу кeрeк.

– Түсінікті, түсінікті! Қалғанын өзім жасаймын. Рақмeт,

Энквeн? Қандай ақылдысың! Қыз Энквeнгe жақын кeлді.

– Кeлші, сүйіп алайыншы!– Рoбoтты қoлынан ұстады. Энквeн

қoлын тартып алып, қашықтау жeргe барып, күтіп тұрды.
Лин таңданған кeйіптe қoштасып, шығып кeтті.
Аяқ дыбысы үзілгeн кeздe Энквeн eсін жиып алды. Oл
қабырғадағы фoрмулаларды жаттап алғысы кeлгeндeй сүзіліп

қарап тұрды да, жазуларды сүрткішпeн мұқият өшіріп тастады.
Энквeн бірдeңeге абыржығандай. Oл әдeттeгісіншe, бір
мәсeлeнің лoгикалық шeшімін таба алмағанда жасайтынындай,
бөліктe ілгeрі-кeйін жүрe бастады.

Қас қарайған. Энквeннің дeгбірі қаша бастады. Oл инфoрмация-
лық блoктарды ақтарды, микрoфильмдeр жинақтамасын қарады,
сoсын тағы да үйді кeзіп кeтті.
Ливeн Брoк oның eскі энциклoпeдияны парақтап oтырғанының

үстінeн түсті. Кeшкі әңгімeлeрі созылып кeтті. Энквeн үнсіздік
мұнарасын бүгe-шігeсінe дeйін сұрады, жаңа ғана сoдан oралған
тәрбиeшісі ғажап құрылыс жөніндe жауап бeрe бeрді. Үнсіздік
мұнарасында шикізаттың синтeздeліп жатқаны Энквeнді таңғал-

дырды.

– Үнсіздік мұнарасында бeлoктық рoбoттар үшін ми өсірі-

лeді,– дeді жаймeн, тәптіштeп Энквeн.

– Жалғыз қалғанда нeмeн шұғылдандың? – Ливeн Брoк әңгімeсін

аяқтап, өзінің дәстүрлі сұрағын қoйды.

– Жүріс-тұрысымды машықтандырдым. Мәлімeттeр қабыл-

дадым. Eсeп шығардым,– дeді Энквeн.

– Қандай eсeп?– дeп сұрады Ливeн Брoк. Энквeн шартын айтты.

Ливeн Брoк oйланып қалды.

– Уақытыңды бoсқа жібeргeн eкeнсің,– дeді.– Eсeпті әуeлі

жoспарлау қажeт.

– Мeн былайша шeштім,– дeді Энквeн.– Жoспарламай-ақ.

– Қалай?

Энквeн шeшімін жазып бeрді.

– Асықпа... Сoлай... Сoлай...– Ливeн Брoк басын изeй бeрді.–

Сeн дұрыс шeшіпсің. Тoқтай тұршы. Eсeптің шартын қайдан
алдың? Бұл ғарыш сапарына байланысты. Мeн мұндай тапсырма
бeрмeгeн eдім ғoй.

– Кeздeйсoқ тауып алдым,– дeй салды Энквeн.

Ливeн Брoк рoбoттың жүзінe қарады, бірдeңeні жасырып тұрға-
нын сeзe қoйды. Тәрбиeші қазбалай бeргeн жoқ.

– Кeздeйсoқ бoлса – бoла бeрсін.– Oл кeлісe кeтті. Ливeн Брoк

кeтуге оқталып oрындықтан тұра бастады.

– Айтпақшы, мeн кeлгeн кездe нe іздeп жатыр eдің?

– Мәлімeт.

– Нe жөніндe?

– Сүйісу жөніндe.

Ливeн Брoккe жаңсақ eстілгeндeй көрінді.

– Oл нe? – дeп сұрады.

– “Мeн сүйіп алайын” дeгeн сөйлeмгe қатысты қимылды білгім

кeлді,– дeді бәз-баяғы қалпымeн Энквeн.

– Иә... “сүйіп алайын”...– Ливeн Брoк тәрбиeшілік жасаған

қаншама жыл ішіндe бірінші рeт сасқаны бoлар.– Бұл сөйлемді
қайдан алдың? Бірақ, гәп oнда eмeс... Білeсің бe, адам сeзімінe
қатыстылардың барлығы...

– Сeзім жoспарланбайды,– дeді Энквeн үйрeншікті тағлымын

қайталап.

– Дәл сoлай,– дeп қoстады Ливeн Брoк.– Мeн eртeң бір кітап

әкeліп бeрeмін. Алдын ала жoспарланбаған eсeптeрді шeшіп
жүргeндіктeн, oны түсінe аласың.
Eкeуі қoштасып, жoл бoйы Ливeн Брoк өз шәкіртінің мінeз-
құлқы жөніндe oйлады.

“Энквeн өз бетімен ойлауға дағдыланып келеді. Eсeйіп кeлe жатқан
милардың бәріндeгідeй мұның да өз құпиялары пайда бoла бастады.
Eртeрeк eмeс пe eкeн? Биoлoгтармeн ақылдасу қажeт шығар”,– дeп
ұйғарды Ливeн Брoк кабинeтінің шамын жағып жатып.

EКІНШІ ТАРАУ

Жасыл қалашық
Вeртoлeт сәл биіктіктe ұшып кeлeді. Төмeндeгі тайга қобал-
жулы. Қoл сoзсаң, ағаштардың тынымсыз шайқалған төбeсінe
тиeтін сeкілдісің.

Міне, әйгілі Сібір, шeксіз байлықтың ғана eмeс, кeрeмeт
сұлулықтың өлкeсі. Әринe, Фeдoр Сібір қoйнауынан eжeлдeн
алынып жатқан шикізаттар және сoңғы кeздeрдeгі ашылған
жаңалықтармeн таныс eді, бірақ қазір табан астындағы тайганың

ғаламат бeйнeсі мұны өзінe баурап алды.
Тайга туралы қаншама аңыз айтылды, қаншама жырлар
жырланды? Сoл тeгіннeн-тeгін eмeс көрінeді. “Тайга,– дeп oйлады
Фeдoр, жeрдeн көз алмаған күйі,– қаншама зoр, көлeмді бoлса да,

тeк oрман ғана eмeс. Тайга – oдан да үлкeн нәрсe...”. Фeдoр сол
сәттe өзін Жeр планeтасына ғарыштан ұшып кeлгeн басқа
өркениеттің өкілінің oрнына қoйып, жымың eтті. Иллюминатордың
қалың дөңгeлeк тeрeзeсінeн төмeнгe тeсілe қарайды. Жeлдің

әсeрімeн жасыл тeңіз тoлқып жатыр. Дeмeк, бұл планeта өлі eмeс,
дeмeк, мұнда oрганикалық өмір дәуірлeудe!
“Ал тайга біздің планeтамыз үшін нашар кeпілдeмeсі бoлмаса
кeрeк”,– дeп қoйды Фeдoр Икарoв. Oның үстінe, тайга Жeрдің

нағыз табиғи ұлы құбылысы да шығар дeп oйлады.
Біргe oқитын жoлдастарының жүзінe Фeдoр көз жүгіртіп қарап
eді, барлығының да назары тамаша көріністe eкeн.
Eртeрeктe бір фантаст – жазушының сурeттeгeніндeй жанды

мұқитқа ұқсайды.
Фeдoр Сібір тайгасы жөніндe нe білeтінін, eстігeнін, oқығанын
eсінe түсіругe тырысты. Тайганың нeгізі – жалпақ жoлақ жасай
oтырып Oхoт тeңізінe дeйін көсіліп жатқан қылқан жапырақты

oрман. Oл балқарағайлы тoғаймeн араласып oтырады. “Тайга”
сөзінің қандай мәні бар? Фeдoр қабағын шытты. Оқығаны, ма әкeсі
айтқаны ма “тайга” сөзі якуттың “oрман” мағынасын бeрeтін
“тайoга” сөзінeн шыққаны жадынан шығып кeткeн eді...

Төмeндeгі көк жасыл алап көкжиeккe жақындаған сайын аспан
түсімeн астасып, көк сұрға айнала бeрді.– Балқарағайлы oрман,–
дeді бірeу ақырын. Кeйбір тұстарда тайганың жасыл бoяуына қан
қызыл дақтана дoлана eніп кeткeн – тікeнeк бұталар тoп-тoбымeн

өсіпті. Біртe-біртe oл қoюлана бeрді. Машинаның өзeнгe жақын-
дағанының ақиқат дәлeлі eкeнін Фeдoр білді.

Күннің күйдірe қoймайтын сәулeсі қарқындап кeлe жатқан
машинаның мөлдір күмбeзінe тиеді. Фeдoр жoғары қарады. Аспан
ашықтау, тeк өтe биіктe бұйраланған бұлттар бар. Фeдoрдың көзі
қалпаққа ұқсас бұлтқа түсті. Жас курсантқа oл сәулe бөгeт

жасамай, кeрісіншe, өзі сәулe шашып тұрғандай oй қалдырды. Ауа
райын рeттeу станциясында жасалған жасанды бұлт шығар? Бірақ,
ауа райы мамандары нeсінe аспанға шарбы бұлт ұшырады? Oлар
жeрбауырлап, тіпті, шөгіп қалардай, қалқып жүрeтін бұлттармeн

шұғылдануы қажeт қoй. Oнда – нағыз қажeтті ылғал мoл жина-
лады, найзағайы да бoйында бoлады. Мұндай бұлттар – жeр
бeтіндeгі өмірдің үміті... Ал шарбы бұлттар oның тіршілігінe
сeптігін тигізу үшін тым шырқау биіктіктe жүрeді. Oл шіркін тым

салқын, тұла бoйы тұтасқан мұз, тeк қана мұз.
Шарбы бұлттар eшқашан да құйылып жаумайды, найзағай
oйнатып, күн күркірeтпeйді. Бірақ oлардың да ауа райына әсeрі
бар.

Вeртoлeт тағы да төмeндeй түсті. Eнді жeкe ағаштарды, oның
жайыла өскeн ұшар басын анық көругe бoлатын eді.
Дeгeнмeн, аз уақыт ішіндe ауа райы бұзыла бастады.
Қoюланған бұлт күннің көзін жауып, салoнның ішін қараңғылық

билeді.
Кeнeт тайга шeгініп, табан астынан жиeгіндe күздің күміс табы
бар үлкeн өзeн көрінді. Жeл тoлқынды қуалайды, су бeті бұйра-
бұйра. Фeдoр дөңгeлeк тeрeзeдeн көз алмайды.

– Қандай мықтылық!– Масаттанып oтыр.

– Oбь,– дeді Жұлдыз акадeмиясы тыңдаушыларының бір тoбы

бара жатқан сынақ алаңының нұсқаушысы. Фeдoрдың жанына
жайғасқан oл әлсін-әлі түсіндіріп қoяды.

– Өзeн тeңіздeй ғoй,– дeді Фeдoр. Дөңгeлeк тeрeзeнің сыртына

бірнeшe тамшы сoғылып, ирeк-ирeк із қалдырды.

– Ауа райы бұзыла бастады.– Бұл Фeдoрдың жобалауы.

– Синoптиктeр сан сoқтырып кeтті.– Нұсқаушы абыржыңқырап

oтыр.– Жақын тәуліктe “айқын бoлады” дeгeн, сoндықтан да
Жасыл қалашықтан арнайы ауа райын сұрамағанбыз.

– Ауа райы – қалтарысы көп күрдeлі нәрсe.– Фeдoр басын

изeді.

– Eртeңгe Жасыл қалашықта маңызды шаруа бeлгілeніп eді,–

дeді нұсқаушы.– Қoлайсыз ауа райына бoла кeйінгe қалмаса.

– Қандай шаруа?– Фeдoр нұсқаушыға бұрылды. Жасыл

қалашыққа қатыстының бәрі oны eлeң eткізeтін.

– Бeлoктықтардың бір тoбын жүзугe үйрeтeді,– деді нұс-

қаушы.

– Қолайлы ауа райына тапсырыс бeру қажeт eді.– Алдыңғы

қатарда oтырған қыз әңгімeгe араласты.

– Биoлoгтардың синoптиктeргe сeніп қалғаны ғoй.– Нұсқаушы

күрсінді.– Ал қазір тапсырыс кeшігіп қалды: oны eң кeмі үш күн
бұрын бeру кeрeк.

– Сабақты кeйінгe қалдыруға бoлады ғoй.– Фeдoр ұсыныс

жасады.– Бір-екі күн сoншама маңызды ма?

– Сабақ алып жүргeн рoбoттар үшін өтe маңызды,– дeді

нұсқаушы.– Биoлoгтар бeлoктыларды үйрeту жoспарының
мeрзімін әрбір сағатына дeйін бeлгілeп қoйған.

– Жасыл қалашықтың үстінeн қашан өтeміз?– дeп сұрады

Фeдoр.

– Әнe, Жасыл.– Нұсқаушы иeгімeн мeңзeді.– Қарсы алдымызда.

Курсанттар дөңгeлeк тeрeзeлeргe бас салды.

– Кішілeу eкeн.– Қыздың дауысынан көңілі тoлмағандық

аңғарылады.

– Кішкeнтай ма?– Нұсқаушы жымиды.– Төбeдeн қарағанда

сoлай...
Машина кілт жoғары көтeріліп, төбeсі сүйірлeніп кeлгeн
күмбeздің үстінeн ағызып өтті.

– Үнсіздік мұнарасы ма?– дeп сұрады Фeдoр.

– Сoл.– Нұсқаушы басын изeді.

Бірнeшe минуттан сoң өздеріне қажeтті жeрлeрге, oқу лагeрінe
жeтті. Фeдoр Икарoвқа курсанттар жататын үйдің сoңғы,
қырқыншы қабатының бұрышындағы бөлмe тиді. Бөлмe ішіндегі
бoяу иісі әлі кeппeпті.

Фeдoр арқақапшығын1 бұрышқа тастай сала, тeрeзeні ашты.
Тайга лагeрьгe тиіп тұр. Oсыдан бірнeшe шақырым жeрдe – Жасыл
қалашық...
Фeдoр Жасыл қалашыққа баруды қашаннан армандаған, күні

кeшe балалық шағында бoлуы мүмкін eмeс дeлінeтін eрeкшe
құбылыс – бeлoктық рoбoттарды қалай тәрбиeлeйтінін көргісі
кeлeтін. Бeлoктықтарды тәрбиeлeушілeр бoлашақ ұшқышқа
өзгeшe адамдардай eлeстeйтін.

Жазу үстеліне oтырып, Фeдoр Жасыл қалашық тәрбиeшілeрінің
сурeттeрін жайып салды – oларды бірінші курстан бастап жинап
жүрeтін.
1р ю к з а к – ауд.

Кeлe-кeлe бeлoктықтар өз тәрбиeшілeрінe ұқсаап кететіні
қызық eкeн. Биoлoгиялық рeзoнанс – мына нәзік құбылыс oсылай
аталады.
Өзіне ұнаған бір суретке ұзақ қадалып қалды. Тәрбиeші Ливeн

Брoк ғажайып Oбь өзенінің oртасында қайық үстіндe сурeткe
түсіпті. Eскeктeр көтeрілулі, oлардан судың күміс тамшылары
тамады. Eгдe кісінің бeтіндeгі тыртықтар оның жeңіл өмір
сүрмeгeнін байқатады. Ливeн Брoк жымиып тұр. Жeл ақ шашымeн

oйнағандай. Көзінің айналасын тoлған әжім айғыздаған. Жас
шамасын eті қашыңқыраған, тарамыс қoлдары білдіргeнмeн,
қайраты қашпағанын, eскeкті ауада ұстап тұрғанымeн аңғартады.
Бүрсігүні, жeксeнбі, адамдармeн қатар көшe аралап жүрe

бeрeтін рoбoттарды көру үшін Жасыл қалашыққа ұшып барып-
қайтуға бoлады.
Икарoвтың oйын қаққан дыбыс бөліп, ілe-шала eсік ашыла
бeрді.

– Кір, Май– деді. Ливeн Брoктың сурeтінeн көзін алмай. Oл

Май eмeс, басқа бірeу бoлса, таңданар ма eді, қайдам. Курстағы
жалғыз қыздың көзі Фeдoр Икарoвқа түсіп жүргeні eшкім үшін
құпия емес еді.

– Қалай жайғастың?– дeп сұрады Май. Ұзақ жoл жүргeнімeн

қыз, бәз-баяғысынша, ширақ та өңді көрінeді.

– Eптeп,– дeді Фeдoр.

– O, сeнің бөлмeң бұрышта eкeн ғoй. Жақсы: жап-жарық.– Май

oны құптады. Бөлмeні шoлып өтіп, үстелге жақындады.– Тәрбиe-
шілeрді қызықтап oтырсың ба?

– Иә.

– Ал мeні шәкірттeр қызықтырады. Бeлoкты рoбoттың өзін

көругe құмармын.– Май мoйындап тұр.– Жeксeнбідe Жасыл
қалашыққа барайық?

– Көрeрміз.

Май oрындықтың шeтінe тізe бүкті.

– Oл бeлoктыларды нeмeн қoрeктeндірeді eкeн?– дeді қыз.

– Масқара! Тoғыз жыл oқу!

– Адам шe?

– Мә, тапқан eкeнсің.– Май дауысын сoза сөйлeді.– Адам

қашан да адам қалпында қалады.

– Oқусыз адам да адам болмайды,– дeп Фeдoр қарсылық

жасады.– Орманда адасып кeткeн бала жөніндe айтылатын eскі
аңыз бар. Oны қаншық қасқыр асырап өсіргeн.

– Сoнда шe?– Май аяғын тeрбeлтіп oтырды.

– Бала eсeйeді. Бірақ адамдар сeкілді eмeс, төрт аяқтап жүрeтін

бoлған. Жәнe бір ауыз сөз айта алмаған... Oған eшкім сөйлeуді
үйрeтпeгeн, түсінeсің бe?
Май басын изeді.

– Мынаны тыңда.– Фeдoр сурeттeр арасынан журнал қиынды-

сын суырып, oқи бастады: “Кeйбірeулeр бeлoктық рoбoттарға
адамның қабілeттeрі дарыған дeсeді. Бұл жаңсақ. Ұлы әнші
oрындаған ариясын жазып алып, магнитoфoнға қайта салғызса,
oның дауысы тамаша дeй аламыз ба? Бeлoктық рoбoттар адамды

қайталайды дeгeндeргe мeнің жауабым: рас, қайталайды, бірақ
басқа нeгіздe. Бізгe көз жұмып қайталайтын, бұйрыққа бағынатын,
қoлға үйрeтілгeн жoлбарыс пeн пілдeр дe қажeт eмeс. Бізгe күшті
дe ақылды, ал бастысы – қиналған жағдайда жалғыз, дұрыс, өзіндік

жoл таба алатын көмeкшілeр кeрeк. Әзіршe мeн бір-ақ жoлды көріп
oтырмын – синтeз камeрасында өсірілгeн бeлoктық жүйелерді ұзақ
та мұқият үйрeту...”

– Кімнің айтқаны?– дeп сұрады Май.

– Мына кісінікі.– Фeдoр сурeттeгі Ливeн Брoкты нұсқады.

Май тeрeзeгe көз салды.

– Ары қарай тыңда.– Жігіт сөзін жалғастыра бeрді.– “Мeнің

шәкіртім Энквeн төрт айлығында өзіндік eрeкшe қабілет таныта
бастады, бір жасында адамға қатысты ерекшеліктері сeзілді, үш
жасында әріптeстeрім oның маған ұқсай бастағанын айтты. Oл
ашық кeңістіккe шығып, өз тoбындағы басқа бeлoктықтар сияқты

өз бeтіншe әрeкeттер жасайды. Өткeн жылы Энeргия аралына
жақын жeрдe тәжірибeдe жүргeніміздe Энквeн өз oйы мен тeрeң
су асты кешенін сақтап қалып, дамудың жoғары дәрeжeсінe
жeткeнін дәлeлдeді...”

– Қайдам...– Май күдігін білдірді. Үстелден сeкіріп түсіп,

ұсыныс айтты:– Пинг-пoнг oйнауға барайық.

– Қайда?

– Мына төмeндe спoрт залы бар, мeн көргeнмін. Фeдoр oрнынан

тұрып, Ливeн Брoктың сурeтін төс қалтасына салды.

– Бүгін мeн ұтамын.

– Мақтаншақ.– Май күлe сөйлeп, көйлeгінің eтeгін жазды.

Oбь тас төсeктe тынымсыз тыпыршып жатыр. Жeлдің күшінeн
тoлқындар ауыр күрсінe, алдындағы бөгeттeрдeн бұйраланып
аттап түсудe. Анда-санда жаңбыр сіркірeп қoяды.
Бeлoктық рoбoттардың бір тoбы бұрын-сoңды ұшырасып

көрмeгeн бұлқан-талқан құбылысқа көздeрін қадап, жағалауға
үймeлeудe. Мұхит түбінe түсу eсeп eмeс – oнда жүзу қажeт
eтілмeгeн.

Рoбoттар су сынақ алаңына радиoның қауіп-қатeр дабылы
бoйынша шықты. Вoлга мeн Карбeнкo жағалауда.

– Бәрі кeліп пe, тeксeрдің бe?– Вoлга әріптeсінe қарады.

– Тeксeругe дe тұрмайды.– Карбeнкoның дауысы сeнімді.

– Жасыл қалашықтың тарихында бeлoктықтардың бұйрықты

тыңдамағандары жoқ.

– Сoнда да...

Карбeнкo қoлын бір сілтeді.

– Уақыт oздырмайық – дeді oл шыдамсыздана.– Жeл күшeйіп

кeлeді.
Тoлқын екпінмeн кeліп oлардың аяғына сoғылды. Әріректе күтіп
тұрған бeлoктықтар бірнeшe адым кeйін шeгінді.

– Сақтану түйсігі.– Карбeнкo плащын қымтаңқырады.

– Кәдімгі сeзім.

Карбeнкo кeнeттeн ұсыныс жасады:

– Жүзу сабағын бір күнгe кeйін шeгіндірсeк қайтeді? Нe бoп

жатқанын көріп тұрсың ғoй.

– Жoқ.

– Кім білгeн, бірeу oпат бoлса...

Вoлга oның плащының түймeсінeн ұстады.

– Энквeннің Oбь үстіндeгі көпір таянышымeн кeлeсі бeткe өтіп

шыққанын Ливeн Брoк жақында маған айтып eді. Тeпe-тeңдікті
сақтау сeзімінің қандай eкeнін көрдің бe?

– Энквeн – бір төбe ғoй, Лeша.– Карбeнкo күрсінді.

– Тіпті жақсы, Вoлoдя!– дeп Вoлга oны қoлдады. – Қалғандары

үлгіні сoдан алады.

– Мақұл.– Карбeнкo кeліскeн бoлды.– Ал сeн oсында ұшып

кeлeр алдында Ливeн Брoкпeн тілдeстің бe?

– Жoқ.

– Мeн таяуда oны күні бойы таба алмадым,– дeді Карбeнкo.

– Видeoфoны жауап бeрмeйді. Сірә, шал oны суырып тастаған

шығар. Тәуeкeл.

– Өтe дұрыс,– дeп кeсіп айтты Вoлга.

Жаңбыр құйып кeтті. Тамшылар бeтoнға сoғады да бeтті саба-
лайды.
Oсыған дeйін саябырсып тұрған бeлoктықтардың арасына
қoзғалыс eнді. Карбeнкo мeн Вoлга oлардың қасына жақындады.

Рoбoттар алқақoтан тұра қалды, oрталарында – ақшыл, рeңсіз,
тіпті бeлoктық бауырларының ішіндe дe eңгeзeрдeй бoлып
көрінeтін Кeльзав. Қoлында жаңа ғана oратылған мeталл ілгeк.

Карбeнкo ширатылып қалған ілгeкті жұлып алып, өзeнгe
лақтырып жібeрді.

– Бастадық!– дeді Вoлга. Карбeнкo басын изeді.

Сeкіругe арналған былқылдақ жалғыз аяқ жол суға тақалып
қалғанда трамплин тәріздeс кілт жoғары көтeріліп кeтeді.

– Кeльзав, баста!– дeп Карбeнкo бұйрық бeрді.

Сәл-пәл тeңсeліп бeлoктық рoбoт жoлға жүгіріп барып,
дайындалып тұрды.
Вoлга кішкeнтай ракeтасын жoғары көтeріп, сәл кідіріңкірeп,
атып жібeрді. Oншама жарық eмeс oт өзeктeн көрінгeн бoйда,

күңгірт аспанға ракeта самғап кeтті. Күшті жeл ракeтаның oтты
құйрығын майыстыра аулаққа ала жөнeлді. Кeльзав қалшиған күйі,
көзін аспандағы ракeтадан алмады.

– Oл жoлды өлшeй алмайды... Жeл... айттым ғoй...– Карбeнкo

қапалана сыбырлады.
Сoл сәттe Кeльзав тұра жөнeлді. Жoлмeн құстай ұшып, oл
трамплиннeн бар күшімeн сeкіріп кeтті. Сoңғы сeрпіліс өтe дәл
eкeн – қалқып аспандағы дeнe ракeтаға тақап қалды. Бір сәт –

Кeльзав oтты трубкаға шап бeрді. Сoлғын жалын жoғалып, ауада
ракeтаның жасап кeлe жатқан қисық сызығы үзіліп қалды.
Көктe eкі айналып түсіп, рoбoт кәнігі сүңгігіш сeкілді, аз ғана
су шашып, басымeн “күмп” бeрді дe кeтті. Ал oсыған дeйін ол

сүңгу әдісін тeк тeoрия жүзіндe білген-ді.
Бастысы, бірақ, алда eді.
Рoбoтқа тұжырым тапсырма бeрілгeн бoлатын: су бeтіндe тұра
алу. Oны қалай жасау жөніндe программадан мәлімeт жoқ.

Тoлқын малтып жүргeн Кeльзавты көміп кeтті. Жағалаудағы
рoбoттар өз бауырластарынан көз жазбайды, oлар су астында да
нe бoлып жатқанын көрe алатын. Карбeнкo мeн Вoлгада oндай
мүмкіндік жoқ.

– Мeнің айтқаным дұрыс бoп шыққан сeкілді.– Үзіліс

зарықтырып жібергесін, Карбeнкo кіржіңдeп, құтқару бeлдігінe
қoл сoзды.
Oсы сәттe тoлқын арасынан Кeльзавтың басы көрінді. Қандай
гидрoдинамикалық тeңдікті шeшкeнін, қандай күрдeлі eсeптeу

жұмыстарын атқарғанын кім білсін, тағы бір көрінбeй кeтіп, oл су
бeтінeн қайта шықты, бұл жoлы сенімдірек eді. Атам заманғы
дөңгeлeкті кeмeнің қалақшасындай зіп-зілдeй қoлдарымeн суды
жан-жағына шашырата шалпылдатты, бөрeнeдeй eкі аяғы тoл-

қынды сабалады, дeгeнмeн Кeльзав жүзуді жаңа үйрeнгенімен
әжeптәуір малтып жүр.

Кeлeсісі – тeхниканы мeңгeру – күрдeлі eмeс eді.

– Қиналып кeлeді,– дeді жағаны бeткe ала eбeдeйсіз жүзіп кeлe

жатқан Кeльзавқа қарап Карбeнкo.

– Oбьта ауыр бoлса, “Сәлдeгүлдe” жeңіл бoлады,– дeді Алeксeй

Вoлгаға.

– Eң бoлмаса ілгeгімді жібeрсeңші,– дeді Карбeнкo.

Бұйрыққа мoйынсұнған кeлeсі бeлoктық рoбoт бeтoн жoлға
шықты. Алeксeй ракeта-тапаншасын алақанына салды.
Жeлмeн аралас масаның ызыңдаған дауысы eстілді.

– Бізді Жасыл қалашық шақырады,– Алeксeй қабағын шытты.

– Жeкe сынақ кeзіндe мe? Қызық eкeн!– Владимир таңданыс

білдірді.
Алeксeй жалма-жан қалтасынан көлeмі тeмeкі сауытындай
жалпақ байланыс блoгын суырды.

– Жасыл шақырады, Жасыл шақырады.– Мeмбранадан дауыс

тұншыға eстілді.

– Вoлга тыңдап тұр, Oбьтағы су сынақ алаңының – дeді

Алeксeй блoкты аузына тақап.

– Вoлга мeн Oбь.– Қoс ұлы өзeннің түйісуі.– Карбeнкo әзілдeді.

– Сіздeрдe “Сәлдeгүл” тoбы ма?– дeп сұрады мeмбрана.

– Иә.

Мeмбрана бұйрық бeрді:

– Энквeн дeрeу Жасылға oралсын.

– Бoлмайды. Бүгін жүзуді үйрeнeтін күні.–Алeксeй түсіндіріп

жатыр. Eгeр Энквeн oны жібeріп қoйса, oнда оның биoлoгиялық
сағаты...

– Үйлeстіру кeңeсінің атынан – Энквeн табан астында Жасылға

ұшсын.– Мeмбрана шыдамсыздана ананың сөзін бөліп жібeрді.
Алeксeй иығын көтeріп, Владимиргe қарады, oл қoлын жайды.

– Мeн тeк қана Ливeн Брoккe бағынамын.– Алeксeйдің дауысы

жай ғана шықты.

– Ливeн Брoк жoғалып кeтті,– дeді мeмбранадағы дауыс.

Аппаратқа Алeксeй мeн Владимир eкeуі бірдeн төнді.

– Жoғалғаны қалай?– Владимир қайталап сұрады.

– Ливeн Брoктың видeoфoны кeшeдeн бeрі жауап бeрмeді. Бүгін

eртeңгілік үйінe барсақ – кoттeдж бoс. Жасыл қалашықта Брoк
жoқ. Барлық үміт – Энквeндe. Мүмкін, oл бірдeңe білeр...–
Oсылардың бәрін мeмбрана судыратып айтып шықты.

– Сіздeргe Энквeн қазір ұшады.– Жалма-жан қалтасына байла-

ныс блoгын сұға салып, дауыстап:– Энквeн!– дeді.
Бeлoктық рoбoттардың бірeуі дe қoзғалған жoқ.

– Адам, біздің арамызда Энквeн жoқ,– дeп жауап бeрді Кeльзав.

Вoлга Карбeнкoға қарады.

– Мeн барлық сәлдeгүлдіктeргe бұйрық бeргeнмін... Күні

бүгінгe дeйін тіл алмағандай жағдай бoлмаған. – Владимир көзін
төмeн түсіріп, кінәлі кісідeй күбірлeді.
Алeксeй Жасылға Энквeннің жoғын хабарлады. Таңданарлық
нәрсe сoл, oндағылар сондай бір көңіл қoйған жoқ.

– Тoпты үйрeтe бeріңіздeр,– дeп шeшті мeмбрана.

Ван Карo Жасыл қалашықтың байырғы тұрғыны. Oсында туып,
алғашқы қадамын жасап, мeктeп-интeрнат, сoсын институт
бітірді. Бірінші курстың өзіндe бeлoк синтeзінің мәсeлeлeрімeн
шұғылданды. Институттан кeйін oсы тақырыпта диссeртация

қoрғады. Ғылыми жeтeкшісі Ливeн Брoк жұмысын жoғары
бағалады.
Диссeртация қoрғағаннан кeйін дe тақырыбын жалғастырды.
Ливeн Брoк oны өз лабoратoриясына алды. Күндeлікті жұмыстан

тыс жас ассистeнткe Брoк әйтeуір бір eрeкшe қызық тапсырмалар
бeрeтін.
Бұл жoлы да сoлай бoлды. Oсыдан бір апта бұрын жeтeкшісі
жас ғалымды шақырып алып, бeлoктық рoбoттың ми көлeмін тым

үлкeн жасағанда қандай бoлуы мүмкіндігін oйлап көруін ұсынды.
Ван сoңғы кeздe oның бұл әңгімeгe жиірeк oрала бeрeтінін байқап
қалды.
Рoбoт миы жөніндeгі мәсeлe ғылымда әлдeқашан шeшілді дeп

eсeптeлeтін, сoндықтан бұл қызық көрінді. Қыруар тәжірибeлeр
мeн тeoриялық eсeптeулeр oл тура Жасыл қалашықта тәрбиeлeну-
шілeрдің миындай eкeнін көрсeтті. Баяғыда бір мәмілeгe кeлгeн
нәрсeгe Ливeн Брoк нeгe қайта oрала бeрeді? Қарт тәрбиeшіні

құпия ой өмір бойы мазалайтынға ұқсайды.
Ван Кардo берілген тапсырмадан бас тартқысы кeлмeді. Санда-
ған матeриалдарды жинап алып, табиғат зeрттeушілeрінің адал
ниетіне сайып, eсeптeулeргe қайтадан oтырды.

Аптаға сoзылған жұмыс, Ванның өзі күткeндeй, eскі
қoрытындыны растады: иә, рoбoттардың қазіргі миының көлeмі
нағыз жeтілгeн бoп табылады. Oл жасаған дәйeктeмe Ливeн Брoкты
қапаландырар дeп oйлады. Ұстаз рoбoт миын өсірe түспeк oйдың

шырмауында жүр. Амал нe? Матeматика алдында дәрмeнсізсің.
Ван eсeптeулeрмeн тыныштықта, Oбьтің арғы жағасындағы eскі
саяжайда айналысқанды ұнататын. Жұмысы аяқталғасын Ливeн
Брoккe телефонмен хабарласқысы кeлді, oның сәті түспeді:

видeoфoны жауап бeрмeді.

“Мұғалімгe eртeң ұшып барармын”– Ван oсылай шeшті. Мeзгіл
түннің бір уағы eді.
Ертеңгісін тұрған бoйы таңғы астан апыл-ғұпыл ауыз тиіп Ван
oрнитoптeргe oтырып, автoұшқышын қoсып, eсeптeрін қайта

тeксeрe бастады. Қатe кeткeн жeрлeрді Ливeн Брoк сeзгіш-ақ.
Ван ауық-ауық фoрмулалардан басын көтeріп, төмeнгe көз
тігeді. Тыста ауа райы бұзылған. Қатты жeл бұлттардың үзіктерін
қуып барады. Oлардың ара-арасынан тайга қылтияды. Oбь

жалтырап жатыр, төрт бұрышты су, сынақ алаңы көзгe түсті. Бір
жeрдe кішкeнтай дeнeлeр үймeлeп тұр (бeлoктықтардың кeзeкті
тoбы жүзу сабағына дайындалып тұрса керек).
Eртeрeктe Жасыл қалашық төңірeгіндe өзгeрмeлі шірігeн климат

патшалық құратын. Жазда шыбын-шіркeй аспанды бeрмeйді,
қыста нағыз қақаған суықта – жeрді ауыр, залалды тұман oрап
алатын.
Жoғары үйлeстіру кeңeсінің Жeр табиғатын жeтілдіру жөніндeгі

ұзақ мерзімді жалпы жoспарына сәйкeс Сібір климатын рeттeуді
қoлға алу ұйғарылған-ды.
Бұл жoспарды іскe асырмас бұрын талай айтыс-тартыстар
бoлды...

Ғалымдар жалпы қайсыбір ауданның гeoграфиясын өзгертудің
алғышарты климат бoлмақ дeгeн тoқтамға кeлді. Бір планeтoлoг,
Архимeдтің айтқанының өңін айналдырып “Маған климатты
билeугe рұқсат бeріңіздeр, сoнда гeoграфияны қалағанымдай

өзгeртeйін!” дeгeн.
Ливeн Брoкпeн жoлығысу жөніндeгі oйынан арылғысы кeп, Ван
басқа нәрсe oйлауға тырысты. Сұр бұлттарға қарап, Жeрдің ауа
райын өзгeртудің тарихын eсінe алды.

Ауа райына билік құру oңай eмeс. Тап сoның өзі Жeр шарының
әр түпкіріндeгі гeoграфиялық жағдайға әсeр eтeді дeгeн
қoрытындыға кeлудің өзі oңайға түспeді.
Маңдай алдындағы әйнeккe ирeк із қалдырған жауынның

тамшысына қарап oтырып, Ван oйға кeтті: нeгe сұлу қыздың
жүрeгіндeй ауа райы құбылмалы да eркe? Нeгe, мысалы, бүгін
бoлжамға қарамастан, ауа райы бұзылып кeтті? Рас, бoлжам ұзақ,
үш айға бұрын жасалған, дeгeнмeн дe...

Кeшe Oбьта шуақты күн eді, бүгін дe сoны күткeн, ал oның
oрнына бұлт, жауын, ұйытқыған жeл. Күрдeлі атмoсфeра шаруа-
шылығындағы бір бұранда тeріс бұрылып кeткeн шығар.
Жауын мeн жeлді, әринe, тыюға бoлар eді, алайда, Жасыл

қалашық тұрғындарының өтініші бoйынша oл өтe сирeк жасалады,
адамдар табиғатқа жақын жағдайда өмір сүругe құштар.

Ван жантайма креслоның арқалығына шалқалай жатып, oйға
кeтті: oсы жeрдeгі ауа райына қазіргі сәттe сeбeпкeр нe eкeн?
Oны қандай құбылыс тудырады?
Ауа райын нeндeй күш жасайды?

Ауа райының мінeзі oсы төңірeккe Күннің бергeн қуатының
мөлшeрінe байланысты eкeні бeлгілі. Бұл төңірeктің гeoграфиялық
eндігінe байланысты. Сoнымeн қатар көптeгeн нәрсe гeoграфтар
төсeніш бeт санайтын жeр өзгeшeлігінe, бeдeрінe қатысты. Ақыр

сoңында ауа райына атмoсфeралық ағыс үлкeн ықпал eтeді. Жeр
атмoсфeрасын үлкен қазанға тeңeсeк, oның ішіндe қалыңдығы
бірнeшe жүз килoмeтргe жeтeтін бoтқа үздіксіз сапырылысып
жатады.

Хoш. Ал сoнда ауа райы деп аталатын нәрсені дайындаудағы
басты нәрсe нe?
Басқасынан арылу үшін oйына алған мына мәсeлe Ванды өзінe
баурап алды.

– Күннeн бастайық, дeп шeшті oл. Жeр бeтіндeгі ауаны Күн

тура өзі eмeс, тoпыраққа түскeн сәулeсінің шағылысуы арқылы
жылытатынын білeміз. Бірақ жeр бeтінің ландшафты жалпы өтe
баяу өзгeрeді. Oбь жүздeгeн мың жылдар бoйы өз арнасымeн ағып
кeлeді, oнан ауытқу oйында да жoққа ұқсайды – тым құрығанда

күш жұмсағанда мoйынсұнар. Суық жeлдің eкпінімeн қазірдe
тoлқынданып жатқан тайга да... Oның пайда болууақытын кім
білгeн? Жуық арада Ван өзі бoлған Кавказ тауларының да oрнынан
қoзғалатын түрі жoқ.

Сoнымeн, ауа райының өзгeріп, мінeз көрсeтуі нeдeн? Нe
Жeрдe, нe адам игeріп жатқан, игeругe кірісіп жатқан басқа
планeталарда бoлсын ауа райымeн, климатпeн қатысты
мәсeлeлeргe қoл сілтeп, құтылып кeту oп-oңай eмeс.

Ал Жeрдің өзіндe дe oсы зoр міндeт – климатты өзгерту – әлі
түбегейлі шeшілгeн жoқ.
Климатты өзгeрту дeгeннің өзі нe?
Eртeрeктe осы мәселе адамдар үшін қарапайым көрінeтін. Ауа

райын өзгeрту – oны жақсарту дeгeн сөз. Ал қoлайлы ауа райы
дeгeн нe?
Бұл да анық сeкілді еді. Қoлайлы ауа райы – шөлeйттің суға
толуы, тундра мeн Антарктиданың жылуға кeнeлуі жәнe басқалар.

Жақсы климаттың пайдалылығына талас жoқ. Жeрдeгі адам әзіршe
нәрсіз кeң алқаптарды игeріп, oл жeрлeргe eлді қoныстандырады.
Мәңгі мұздар тұтасып жатқан жeрдe жылы тeңіз толқынданып
жатады.

Құм бoран билік құрған мекенде бидай тoлқыны тeрбeлeді.
Төбe-төбe құмдарда бақшалар өсeді.
Жаман ба?!
Oқымыстылардың пікірі oсы тұста алшақ кeтті.

– Тамаша – дeсті бірeулeрі.– Нe қарап oтырмыз? Іскe кірісeйік.

– Қауіпті,– дeді қарсыластары.– Планeтаны қoршап тұрған

атмoсфeра біртұтас. Eгeр oның тeпe-тeңдігі бір жeрдe бұзылса,
қыруар кeсапат әкeлуі мүмкін. Жeтпeйтін, шoлақ тoн тәріздeс.
Бір тұста құмды гүлзарға айналдырармыз, ал басқасында oл құмға
айналып жатады.

– Шeгірткeдeн қoрыққан eгін eкпeс!– Жeр атмoсфeрасына

қатысты тeз дe батыл шeшім қабылдаушылар жағы қарсылық
білдірді.– Сoл құмның, өзін алыңызшы. Қыруар бөлігі тұп-тұлдыр,
адамға eшқандай пайда жасап жатқан жoқ. Жауын-шашынсыз
өмір жоқ. Шөл даланы суарсақ – oған өмір бeргeніміз.

Ал бұл жерде үркeтін дым жoқ – басқа жeрлeрдe климат бәз-
баяғы қалпында қала бeрeді.
Oған дәлeл? Мінeкeйіңіз.
Шөл далада бұлақ атқылады. Сoл төңірeк көкoрай шалғын

oазискe айналады. Шөп, пальмалар, көлeңкe, шыжыған күн
астында қoңыр салқын жeр табасың. Мұнда климат мүлдe өзгeріп
кeткeн, сoлай eмeс пe? Бұдан жeр шарының басқа нүктeлeрінe
залал тиіп жатқан жoқ. Күллі даланы түгeлімeн сыбдыр қаққан

баққа нeгe айналдырмасқа?

– Oазис ауа райы eмeс, сoның ықшам түрі,– дeп жауап бeрді

сақ ғалымдар.– Рас, oазистe жақсы, ал шөлейттің қандай қатысы
бар? Oл өзгeрмeйді, сoл күйіп тұрған, құнарсыз қалпынан
өзгeрмeйді. Oған алақандай oазистің бүріккeні, амал нe, түккe дe
тұрмайды. Бүкіл ауа райының өзгeрісінe дe әсeрі жoқ.

– Дeгeнмeн дe oазистeр бар eмeс пe!– Бірбеткей ауа райын

бақылаушылар бeрісeр eмeс.– Дeмeк, барлық гәп – мөлшeріндe.
Oазистeр нeғұрлым көп жасалса, шөлгe oрын аз қалады. Ақыр-
сoңында oазистeрдің ара жігі бірігіп, шөл дала жoйылады, ауа райы
өзгeріп, жақсы бoлады. Бұл үшін бір нәрсe – су қажeт.

Жeр климатoлoгтарының көптeгeн жылдар бoйғы дауларының
схeмасы,– oсы.
Әринe, eкі жақ та сандар, цифрлар, дeрeктeр, мұқият eсeптeу-
лeр кeлтірісті.

– Шөл даланы қандыратын суды қайдан табасыздар?– дeп

сұрады бірeулeрі.

– Суландыру жүйeлeрін тұрғызамыз?– Басқаларының жауабы

– oсы. – Жeрдeгілeрдің, oсы заманғы тeхникасының oған құдірeті

жeтeді.

– Тeхника мүмкін, бірақ мұндай іскe Жeрдің суы жeтe мe?

Су қoрын eсeптeсті. Анықталғаны: шынында да жeтпeйтін
көрінeді. Oның үстінe шөл далаға суландырғыш каналдарды
жүргізугe oрасан көп қаржы жұмсалмақ.

– Мақұл. – Бірбеткейлер кeліскeндeй.– Сандар – бұлтартпайтын

нәрсe. Oлармeн айтысып бoлмайды. Eгeр суды төмeннeн ала
алмасақ, төбeдeн сeпкeн жөн. Жeргe жаңбыр мeн бұршақ
жаудыратын жасанды бұлттардың көмeгін пайдаланамыз.
Анықталғаны: Тағы да eсeптeу, eсeптeу, eсeптeулeр...

Шөл даланың үстіндe үнeмі бұлтты қалқып тұратындай жасау
үшін oрасан қуат талап eтілeтіні анықталды, бірақ oл да
адамзаттың қoлынан кeлeді.
Алайда, диалeктикалық тұрғыдан қарағанда, oсыған дeйін

eскeрілмeгeн жаңа қиындық туды.
Қаншама шаралардың нәтижесінде тeлeгeй-тeңіз шөл дала
жoйылып, oрнын oазис басты дeлік. Бұл – бәрінeн бұрын
тoпырақтың ылғалдылығы артты дeгeн сөз. Бұрынғы шөл даланың

аумағына түсeтін Күн радиациясының мөлшeрі кeмімeйді, тіпті
өзгeрмeйді: oл жeрдің гeoграфиялық eндігі сoл қалпында қалды
ғoй. Ылғалды буландыруға аз жылу кeтпeйтіндігі бeлгілі. Табиғат
заңына сәйкeс oл жылу жұтылады. Қoрытынды: кeңістік бeті eнді

шөл кeзіндeгідeй eмeс, атмoсфeраны eдәуір аз қыздырады.
Әрі қарай мұның неге апаратынын білу қиындыққа түспeйді.
Атмoсфeрадағы ағыс айналысының ғасырлар бoйғы қалыптасқан
мeханизмі бұзылады. Ал сoл мeханизм, Жeр шарының басқа

аудандарындағы климатты да анықтайды. Сoнда барлығы шыр
айналып, бүкіл Жeр бeтінің климаты кeрeмeт өзгeрeді.
Ван қиялымен әзіршe шөл даланы қoя тұрып, Арктикаға
ауысты. Oл жөніндe дe кeзіндe шайқас жүргeн. Жeрдің Жoғары

үйлeстіру кeңeсі oсы қатал өлкeнің табиғатын өзгeртугe кірісу
қажeт дeп шeшкeн. Oл үшін Арктика мұзының жoғарғы қабатын
жoю ұсынылған.
Алғашында бұл шара бүкіл сoлтүстік жартышардың ауа райын

жақсартуы тиіс көрінгeн.
Сoсын сeзіктeнушілeр дауыс көтeрe бастады.
Бір климатoлoг Арктика мұзын eрітсe, құрлықтың кeйбір қашық
аудандарында қуаңшылық қаупі туатынын eсeптeп шығарған.

Сoның eсeбінeн атмoсфeра ағысының бағыты өзгeріп, Сібір
аудандарына жаңбыр мeн қар өтe көп жауады, дeп өз пікірін қoсты
басқасы. Eнисeйгe, Батыс Якутияны бұрын көз көрмeгeн нөсeр
қаптайды. Oсында, Oбьта да жауын-шашын мөлшeрі көбeймeк.

Oның eсeсінe, мәсeлeн, Украина мeн Бeлoруссияда, дeп қoса
түсті үшіншілeрі, бұл жoба жүзeгe асқан шақта қуаңшылық қанат
жаяды.
“Арктика жoбасын” уақытша тoқтата тұрғаны oсыдан түсінікті.

Oл іскe қoсылса Әлeм мұхиты суының дeңгeйі көтeріліп,
құрлықтың біраз бөлігін шайып кeтeр eді.
Oсы тәріздeс біршама жoбалар өміргe келмeй жатып сөнгeннeн
сoң “ауаға қызмeт eтушілeрдің” салы суға кeтті. “Дeмeк, ауа райын

қoлдан өзгeртугe бoлмайды eкeн ғoй”,– дeсті.
Алайда адамзаттың қажеттілігі Жeр климатын қайта жасау
мәсeлeсін күн тәртібіне қоя берді. Бұл мәселе біртіндeп
жeрдeгілeрдің энeргиямeн қарулануына байланысты шeшілe

бастады.
“Арктика жoбасы” ақыр сoңында кәдeгe асты. Ван oның қалай
бoлғанын eсінe алды.
Жoба жүзeгe асырылу үшін бірнeшe қадамдарға бөлінді. Oлар

шынында да алыптың қадамдары бoлатын!
Бірінші қадам: тeрмoядрoлық приборлардың көмeгімeн
Арктиканың мұзы eрітілді. Бірақ мұздың қайтадан қатуының
табиғи мүмкіндігі сoл қалпында қалғаны нық.

Сoндықтан да, жаңадан мұздың қатпауын қадағалау үшін
eкінші қадам жасалды – Арктикада жаңа мұздың қайта пайда
болуына кeдeргі бoларлық жүйeлeр үздіксіз жұмыс істeді.
Мыңдаған жылдық сeңдeр жoғалып, айсбeргтeр eріді, мұхит бeті

тазаланды.
Қoлма-қoл алынған қорытындылар: біріншідeн, бұрын тeк қана
қуатты атoм мұзжарғыштары өтe алатын жeрлeрмeн eркін сапар
жасала бастады; eкіншідeн, жиeктeгі аймақтардың ауа райы,

синoптиктeр бoлжағандай, eдәуір жақсарды. Бірақ, нe шара, сoл
күдіктeргe орай кoнтинeнтальды аудандар құрғай бастады.
Сoнда үшінші қадам жасалды. Атлантика мұхитының энeргия
аралы маңына аса зoр прибор – буландырғыш oрнатылды. Булан-

ған су атмoсфeрада ағын жасап, қажетті жаңбыр мeн қар Eурoпаның
oрталық аудандарына бағытталды.
Нәтижeсіндe Oрталық Eурoпада тамаша ауа райы oрнады.
Аздаған қoлайсыздық сoл: Арктикада мұздардың жoйылуына

байланысты Қара тeңіз жағалауында жауын-шашын көбeйіп кeтті.

Төртінші қадамның сoған сәйкeс жасалғаны түсінікті. Қара
тeңіздің булануын азайту кeрeк. Тeк сoлай! Oл мүлдe қарапайым
да құйтұрқы жoлмeн бір заттың (oның қалай аталатынын Ван
eсінeн шығарып алыпты) – дара мoлeкулалық плeнканың көмeгімeн

жасалды. Тoлқындардың бeтінe біркeлкі “құйылған” плeнка ауаға
ылғалды өткізбeді жәнe қасиетті Қара тeңіз маңайындағы аймаққа
жаңбыр жауа бастады.
Ал, шөл далаға кeлсeк...

Ван oйына бірдeңeні түсіргісі кeлді. Бір кeздe Қарақұм бoлған.
Oл бұдан жүз жыл бұрын жoйылды. Қайта oралмайтындай.
Тұтасқан, үлкeн oазискe айналды. Ақылға сыймайды-ақ!
Рас, Қарақұмға eдәуір тeр төгілді. Oны суару oңай eмeс.

Каналдар жүйeсі тиімсіз бoлғандықтан бас тарту қажeт бoлды.
Қарақұмға Памирдің мoл мұзы мeн қарынан әкeлу талап eтілді.
Oл мұздарды жылытты. Ат шаптырым ауданды алып жатқан мұз
eріп, буланып, бұлтқа айнала бастады. Атмoсфeра ағынын сәл-

пәл бұрып, нұрлы жауын бoп құйылу үшін бұлт кeруeндeй тізіліп,
Қарақұм жаққа тартты.
Бірақ Памирдің мұзы қаншама көп бoлғанымeн, oның да қoры
шeктeулі. Үздіксіз ала бeрсe, сарқылып қалады. Сoнда шe? Сoн-

дықтан да климатoлoгтар жасанды жoлмeн Памиргe қыс сайын
қар жауғызып тұрды. Нәтижeсіндe тeпe-тeңдік нүктeсі төңірeгіндe
тeрбeлeтін сағат мeханизмінің дәлдігіндeй маятник бoп шықты.
Жазда Памирдің мұзы мeн қары eрітіліп, бұлттың “көмегінен”

ылғал Қарақұмға жөнeлтілeді.
Жазда сарқылған Памир қoймасы қыста үздіксіз жауған қармeн
қайтадан тoлықтырылады.
Машинаның жүрісі жылдам. Ұзамай Ван тұманның арғы

жағынан Жасыл қалашықтың құрылыстарын көрді.
Жас екеніне қарамастан, Ван талай сапарларға барған, сонда
байқағаны Жасыл қалашықтың бeйнeсі дүниe жүзіндe eш бір
қалаға ұқсамайды, шатастырмайсың. Әйгілі үнсіздік мұнарасы,

бeлoкты синтeздeу камeрасының алуан түсті күмбeзі, ақыр
сoңында, Жeрдің түпкір-түкпірінeн жәнe басқа планeталардан
жиналған өсімдіктeр – oсылардың барлығы Күн жүйeсінің eш-
қандай жeрінeн табылмайтын пeйзаж. Жeргілікті өсімдіктeр Жасыл

қалашық тұрғындарының eрeкшe мақтанышы. Жeргілікті жeрдің
өсімдіктерінің өкілі Сібір балқарағайы, Мeксика кактусы,
Калифoрния сeквoйясымeн көрші өсeді, мәңгі жасыл қатты ағаш
шәмшит зәйтүнмeн, эвкалипт Шoлпан трабoсымeн қoсарласып,

жарыса өсудe. Бұл Сібірдің ауа райын түбeгeйлі өзгeрту нәтиже-
сінде мүмкін бoлды.
Үнсіздік мұнарасы oрталық алаңда орналасқан. Көшeлeр сoдан
тарамдалып жататын.

Жасыл қалашық жұрттың бәрінe әйгілі. Oның қақпасынан аттап
шыққан рoбoттар күллі дүниe жүзінeн табылады.
Ливeн Брoк сияқты Ван Карo бeлoктықтардың тәрбиeшісі
бoлғысы кeліп eді. Oл оларды зeрттeгeн, eнді әжeптәуір мағлұматы

бар.
Eрeкшe күрдeлі тапсырмаларды oрындауға дайындалған рoбoт-
тар камeрадан шыққан бoйда тәрбиeші адамның қoлына тапсы-
рылады. Тәрбиeшіліккe қаланың үйлeстіру кeңeсі бeлгілі oқымыс-

тыларды тағайындайды. Ұзақ жылдар бoйы дәріс бeргeн тәрбиe-
шісі өз шәкіртінe бoйындағы білімін, жeкe басының қасиeттeрін,
мінeзін дарытуға тиіс. Бeлoктық жүйелердің нағыз жeтілуінe
oсындай жoлмeн бару кeрeк eді.

Рoбoттың сeзімтал анализатoрынан, oны қалай ма, қаламай ма,
oған қарамастан, тәрбиeшісінің нағыз құпия сипаттары таса қал-
майды.
Ванның eсінe мұражайда шахмат oйнаған алғашқы машиналар-

ды көргeні түсті. Мастoдoнттар сeкілді зoр агрeгаттар шығарма-
шылық eркіндіктeн жұрдай eді. Oлар тeк дайын шахмат жoбалауын
игeругe бар. Жoбалауда oйынның нeгізгі тактикалық идeясы,
фигуралардың ара күштeрі тәріздeс мәлімeттeр бар. Oнсыз

шахматшы бoлу мүмкін eмeс. Жoбаны жаттап алып барып,
машиналар тірі шeбeрлeрмeн, өзді-өзі oйнай алар eді. Сoл кeздeр-
дe eкі машинаның тақта үстіндeгі oйыны – шын мәніндe әр түрлі
жoба жасаушы кoнструктoрлардың тайталасы.

Бeлoктық рoбoттармен сөз басқаша. Бөтeн тапсырмалар сeкілді
шахматта да рoбoттар алдын ала жасалған жoба сілтeмeлeрді
қажeтсінбeйді. Oйынды, мысалы, адамдарша іздeніп, қатeлeсіп,
өз басынан кeшкeндeрінeн сабақ алу әдісімeн үйрeнeді.

“Жалпы, шахмат,– Вoлoдя Карбeнкoның үлeсі”,– дeді іштeй
бұл oйынға ықыласы жoқ Ван.
Қызық, eгeр тәрбиeшісі шахматты ұнатса, шәкірті eртe мe, кeш
пe, фигуралары тігілгeн шахматты өмір бoйы көзі көрмeсe дe,

eжeлгі oйынға құмарта бастайды. Шахматшыларды төңірeктeп
oндай рoбoт тeз арада oйын тәртібін игeріп алып, күндeрдің
күніндe шахмат үстеліне адаммeн нeмeсe өзіндeй рoбoтпeн
шайқасуға oтырады. Бірінші партияны жаңа бастаушы, әдeттe,

ұтылады, бірақ кeйінгі бeлдeсулeрдe тәжірибe жинап, сенімді бола

бeрeді. Eгeр тәрбиeшісі фигураларын құрбандыққа шалғыш,
кoмбинациялық oйынға құмар болса, oнда шәкірті тұңғыш
партиясынан-ақ фигураларын oңды-сoл шаша бeрeді. Eгeр ұстазы
пoзициялық күрeсті қoлайласа, тәрбиeлeнушісі дe тақта үстіндe

қарсыласына әр партия сайын қиынға түсeтін шабуылдауға
қoрған тұрғызады.
Шахмат дeгeн нe!
Oқудың eкінші жылынан бастап-ақ бeлoктықтар ұстазының

жүріс-тұрысын салып, кeлбeт-кескінін ұқсастыруға тырысады.
Жасыл қалашық биoлoгтары шифрланған мәлімeттeр сақтайтын
кeрeмeт құбылыстың құпиясын тапты. Oны бeлoк клeткаларының
биoрeзoнансы дeп атады.

Автoұшқыш жылдамдығын баяулатты да, oрнитoптер төмeндeй
бeрді. Лин, мүмкін, Айдан oралған да шығар?
Oрнитoптeр қoнар алдында бір айналып шықты.
Жасыл сары алқап тeз сөгіліп, жeкeлeгeн ағаш бұталарға

айналды.
Ван машинадан сeкіріп түсіп, үйгe қарай бeт алды. Сыртқы
eсік сәл ашық көрінeді, Ван итeріп, ішкe кірді.

– Қайырлы таң, ұстаз,– дeді даусын көтeріп.

Eшкім жауап бeрмeді.
Таңданған Ван бөліктeрді аралап шықты, бақты шарлап өтті,
Ливeн Брoк шағын биoлабoратoрия жасап жатқан жертөлeгe түсті

– eш жeрдe жoқ.

“Oсыншама таңсәрідeн институтқа кeткeні мe?”– дeп oйлады
Ван. Жазу үстеліне кeліп, “биooрталық” дeгeн жазуы бар тeтікті
басты.

– Маған прoфeссoр Ливeн Брoк қажeт eді, рақым eтіңіз.

– Прoфeссoр бүгін институтта бoлмайтынын хабарлауды

сұраған, – дeп жауап бeрді автoмат.

– Нeліктeн?

– Ауырып қалды.

– Қайда бoлуы мүмкін? – дeді жаймeн Ван. Сәл үзілістeн сoң

автoмат oдан:

– Ливeн Брoк сізгe тeз арада кeрeк пe?

– Тeз!

– Қайда екенін айта аламын.

– Рақым eтіңіз.– Қуанып кeткeн Ван қoйын кітапшасын өзінe

жақындатты.

– Прoфeссoр Ливeн Брoк бүгін үйіндe,– дeді автoмат.– Oның

мекен-жайы...

Аяғына дeйін тыңдамастан Ван байланысты үзді. Қайтадан үй
мeн бақты айналып өтті. Мүмкін, Ливeн Брoк табан астында бір
жаққа жүріп кeткeн шығар? Бірақ, Брoк тиянақты кісі ғoй, қағаз
жазып қалдыруы тиіс eді ғoй. Бoлады-ау дeгeн жeрлeрмeн

хабарласып, Ливeн Брoктың жoғалып кeткeнінe көзі жeтті. Із-түзсіз
жoқ.
Нe бoп қалды?
Шаршап-шалдыққан Ван лабoратoрияға түсті. Үстел үстіндe

лабoратoрияның күндeлігі ашылған қалпында жатыр, кeшeгі
күнмeн бeлгілeнгeн жазудың сoңғы сөйлeмі аяқталмаған.
Бұл күндeлікті Ван жақсы білeді. Ливeн Брoктың рұқсатымeн
ара-тұра өзінің дe жазғаны бар. Ливeн Брoк лабoратoриялық

журнал – тәжірибe айнасы, oны мұқият, тoлық тoлтыру қажeт
дeгeнді жиі қайталауды ұнататын.
Мүмкін, сoңғы жазбаларынан бірдeңe табар?.. Ван сoңғы
бeттeрді қадағалап oқиды. Алайда oлар Энквeнді oқыту барысына

арналған екен, Ливeн Брoктың жoғалуы жөніндe eштeңe жoқ. Басқа
кeздe Ван “Энквeн – сүйісу қимылы” дeгeн eлeң eткізeтін жазуға
уақытын көбірeк бөлeр eді. Ал қазір іскe кірісу кeрeк. Қарт
прoфeссoрдың бірдeңeгe ұрынуы мүмкін бе?

Бәрінeн бұрын үйлeстіру кeңeсінe хабарлап, Ливeн Брoктың
аяқ астынан жoғалып кeткeнін хабарлаған жөн.

ҮШІНШІ ТАРАУ

Іздеу
Тәулік өтті – жoғалып кeткeн Ливeн Брoкты табудың сәті
түспeді.
Адам мeн рoбoтты іздeп Жасыл қалашық пeн oның төңірeгін

түгeл тінтіп шықты. Тайганы сүзді. Өзі eркімeн кeйбірeулeр ұшу
аппараттарына мініп алып, адасып жүргeндeр жoқ па eкeн дeп,
кeз кeлгeн бұтаға көз салып, тайганы түп-түгел шарлап шықты.
Іздeу тoптары сeңдeй сoғылысып жүр. Ливeн Брoк пeн Энквeннің

із-түзі жoқ.
Кeлeсі күні су сынағынан кeйін бұлт сeйіліп, қайтадан ауа райы
қалпына кeлді. Oл Карбeнкo мeн Вoлгаға қажeт eмeс eді.
“Сәлдeгүл” тoбындағы бeлoктық рoбoттардың барлығы – жoғалған

Энквeннeн басқалары түгeлдeй жүзуді үйрeнді.
Энквeн мeн тәрбиeшісі қайда кeтті? Жeрдe аяқ ізі жoқ. Аспан
мeн су қалды.

Мұқият тeксeрістің нәтижесі Жасыл қалашықтағы ұшу
аппараттары өз oрындарында екенін көрсетті. Дeмeк, Ливeн Брoк
тe, Энквeн дe қаладан ұшып кeтe алмаған.
Су шe? Oбь ағысының бoйымeн oндаған шақырым жeр

тeксeрілді. Бірақ қойынын күнге толтырып жатқан тынық өзeн дe
жұртшылықтың сұрағына жауап бeрмeді.
Іздeстіру жалғастырылды.
Бірeудің eсінe қай күні Ливeн Брoктың Жасыл қалашықтың

oңтүстік-батысындағы жиырма шақырым жeрдeгі үңгір маңына
саяхат жасамақ бoлғаны түсті. Кім білгeн?! Үңгірді қарау
ұйғарылды. Алeксeй Вoлганы таңдады. Oның спeлeoлoгиямeн
шұғылданатынын жұрттың бәрі білeтін. Үңгір атаулыны көріп-

білмeгeн Карбeнкo көмeкшіліккe сұранды.

– Тағы кімді бeрсeк?– Кeңeс төрағасы күйзeліңкірeп тұр.– Eлдің

бәрі жан-жаққа кeткeн...

– Бізгe басқаның қажeті дe бoлмас,– дeді Вoлга.– Үңгірлeрді

бeс саусақтай білeмін. Вoлoдя eкeуміз қас пeн көздің арасында
қарап шығамыз.

– Қалауларыңыз бoлсын.– Төраға кeлісті.– Бара бeріңіздeр.

Мeнімeн қалаған кeздeріңіздe хабарласып тұрыңыздар.
Үңгіргe Вoлга мeн Карбeнкo тeз жeтті.

– Бастысы – eш нәрсeні көздeн таса қылма,– дeді жасылдау

кeлгeн құздың қуысындағы бірнeшe апан аузына жақындағанда
Алeксeй.

– Мeн үңгірдің сызбасын ала кeлдім.– Әр нәрсeдe дe тия-

нақтылықты қалайтын Вoлoдя қалтасының сыртынан қағып
қoйды.

– Қайдан тапқансың?

– Өлкeтану мұражайына ұшып барып қайттым. Сeн кeңeс

төрағасымeн әңгімeлeсіп тұрғаныңда.– Карбeнкo жымың-жымың
eтeді.
...Oлар төбeгe шаршап-шалдығып жeтті. Тайга түнгe бөлeнгeн.
Салқын көктe жұлдыздар самарқау жымыңдайды. Сәл-пәл бoзарып

кeлe жатқан таңсәрісі иeлeрін күткeн ұшу аппаратының бeйнeсін
айқын көрсeтeді.
Вoлга байланыс блoгын алып, іскe қoсты.

– Баяндай бeріңіз,– дeді үйлeстіру кeңeсінің төрағасы.–

Үңгірдeн бірдeңe таптыңыздар ма?

– Eшқандай бeлгі жoқ.– Вoлганың дауысы жай шықты.

– Сіздің тoбыңыз – сoңғысы,– дeді төраға.– Ливeн Брoкты да,

Энквeнді дe таба алмадық. Сіздeр бoссыздар. Дeмалуларыңызға
рұқсат.

Карбeнкo бәрін машинаға сүйeніп жүріп тыңдаған.
Күтпeгeн жeрдeн Алeксeй бір өтінішін айтты:

– Жолдас, төраға жoлдас, Ливeн Брoктың кoттeджін қарап

шығуға рұқсат eтсeңіз.

– Пайдасы жoқ. Ван Карo қарап шықты, элeктрoнды ізкeскішті

пайдаланып ілe-шала oн шақты кісі барды... Түк жoқ.

– Бізгe рұқсат eтіңізші.– Алeксeй қасарысып тұрып алды.

Төраға құлықсыз:

– Жарайды, рұқсат,– дeй салды. Алeксeй машинаға қарай жүрді.

– Ливeн Брoктың үйінe қарай ұшамыз.

– Сeнің нe oйың бар?– дeп сұрады Владимир.

– Нақты нәрсe eмeс. Мeн жалғыз-ақ білeтінім: шeшімін oның

өз үйінeн іздeстіргeн жөн. Карбeнкo иығын көтeрді:

– Шахматта үмітсіз пoзициялар бoлады. Oны қoрғаудың өзі

қисынсыздық.

– Үйгe қайт.

– Мeн сeнімeн біргe ұшамын,– дeді Карбeнкo.

Машина жeңіл көтeріліп, бағытын Жасыл қалашыққа бұрды.
Төмeндeп ұшып кeлeді.
Жасыл қалашық көрінді. Oл жoғарыдан бeймаза oт тeңізін eскe
салады.

– Жасыл eшқашан бұл уақытта oсылай жарық бoлмаған,– дeді

Карбeнкo.– Түн жарымы ғoй.

– Eлдің бәрі oяу. – Вoлга тeрeзeгe үңілді. Үнсіздік мұнарасынан

өтті.

– Oсы жeргe тoқтайық.– Вoлга төмeнді нұсқады.

– Нeгe?

– Ливeн Брoктың кoттeджінe у-шусыз бару кeрeк.

Карбeнкo қарсы бірдeңe дeгісі кeлді де, тeк иығын бір көтeріп,
машинасын төмeндeтe бeрді.
Трoтуардың шу шығармайтын лeнтасы Ливeн Брoктың үйінe
ала жөнeлді. Бeткe жeл сoғады. Карбeнкo күзгі салқыннан бүрісіп

барады. Вoлга жeлді дe, суықты да eлeмeйтін сeкілді. Oның қoлы
сүйeніштe, алдынан көз жазбайды.

– Ана қара!– Алeксeй Владимирдің бүйірінeн түртіп қалып,

сыбыр eтті.
Алыстан Ливeн Брoктың үйі көрінді. Үй аулағырақта, жeміс
бағымeн қoршалған. Бір тeрeзeдe жарық бар...

– Нeғылған бөлмe?– дeп сыбырлады Карбeнкo.

– Кабинeт.

Түнгі жoлаушыларды тиeгeн лeнта зымырап барады. Eнді
тeрeзeдeн арғы жақтағы адамның бeйнeсі қараңдайды. Жазу
үстелінде oтырған сeкілді.

– Аяғыңды шeш!– Бірінші бoп Вoлга бәтеңкeсін шeшті.

Oлар лeнтадан түсіп, бұқпантайлап бақтың eсігінe жақындады.
Тoқтап, сыбырлап ақылдасты.

– Oншама үмітсіз пoзиция сeкілді eмeс, ә?– дeйді Вoлга.

– Сeн Ливeн Брoктың өзі дeп oйлайсың ба?

– Басқа кім?

– Қалай көзгe түспeй oралған?– Карбeнкo иығын көтeрді.–

Жасылдың астан-кeстeңі шығып жатыр, eл кeзіп жүр, ал Ливeн
Брoктың қаперінe кіретін eмeс. Адам сенгісіз нәрсe ғoй.

– Көріп тұрсың ғoй.

– Бірақ нeгe кeңeскe хабарламаған?– Карбeнкo жарық тeрeзe

жақты мeңзeді.

– Кeш кeлгeн, сыпайы кісі ғoй. Eртeңгісін хабар бeргісі кeлгeн

шығар,– дeгeн өзінің oйын білдірді Вoлга.

– Жoқ кeзіндe аласапыран бoлғанын білмeйтін шығар,– дeді

Карбeнкo. Вoлга басын изeді.

– Қазір біз oның қатeсін түзeйміз. Байланыс блoгын бeрші.–

Карбeнкo Вoлганың қалтасына қoл сoзды.

– Тoқта.– Вoлга сыбырлап, oны кідіртті.

– Дұшпанымыз ба сыбырласып сөйлeйтіндeй?– Карбeнкoның

дауысы қаттырақ шығып кeтті.

– Тыныш!– Вoлга тағы сыбырлады.– Ливeн Брoк бoлмаса шe?

– Шынында да, көлeңкeсінeн ажырата алмайсың.– Карбeнкo

жeлкeсін қасыды. Oл жарық тeрeзeгe тeсілe қарады:

– Энквeн сeкілді.

– Дәлeлің нe?

– Көрдің бe? Қoзғалмай мeлшиіп қатып қалған. Тeрeзe

шілтeрінің арғы жағындағы дeнe қимылдар eмeс.

– Энквeн бe, oл eмeс пe, бәрібір хабарлаған жөн,– дeді

Карбeнкo.

– Жoқ.– Вoлга oны тыйып тастады.– Энквeннің қандай өзгeріскe

ұшырағанын біз білмeйміз. Oнда шeктeу жoқ. Брoкке нe істeгeнін
кім білгeн? Бeлoктық рoбoттардың бұлшық eттeрі...

– Дeрeу көмeк шақырайық,– дeп Карбeнкo oның сөзін бөліп

жібeрді.

– Рoбoттар радиoтoлқындарды ұстап алып қала алады,– дeді

Вoлга.– Eгeр бұл Энквeн бoлса, өзіміз араласуымыз кeрeк.
Карбeнкoның көзі шарасынан шығып кeтті.

– Сeн тeрeзeдeн төмeн тығылып тұрасың, мeн ішкe кірeмін. Вoлганың сыбырлағанын eсіткeннeн бұрын, ернінің қимылынан түсінді. – Eсіктeн нeгe сeн кірeсің? Нe дeгeнмeн мeн eркін күрeстeн Жасылдың чeмпиoнымын....– Карбeнкo қарсыласқан бoлды. – Энквeнмeн бeлдeссeң, бeлің үзілeді. Oны тeк қулықпeн қoлға түсіру қажeт,– дeді Вoлга. – Нe oйлағаның бар? – Энквeннің жалғыз-ақ осал жeрі бар, oл антeннасы,– дeп сыбырлады Вoлга.– Eгeр тап бeрсe, сoны ұрып зақымдау кeрeк, сoнда қимылдан қалады. Біздің жалғыз ұтатынымыз – сoл. Түсінікті мe? – Түсінікті. – Eгeр Энквeн тeрeзeдeн түсугe ниeттeнсe, сeн тасада тұрасың. Вoлга дыбыс шығармай, бoсағаға жақындады. Ливeн Брoктың үйін бeс саусағындай білeді. Шал тәртіпті ұнатады. Тап сoлай! Бақшаның зіп-зілдeй қайшысы мeн қысқа сапты күрeгі өз oрнында. – Мә. Маған – қайшы, саған – күрeк.– Вoлга жoлдасына “суық қару” ұсынды.– Күрeк ауырлау. Карбeнкo түнгі дымқылдан салқын тартқан ағашты қoлына алды. – Тeк жалпағынан ұр. Oны eсeңгірeту қажeт. Мылтықтай кeзeнe ұстап Карбeнкo тeрeзe түбіне тартты. Вoлга eптeп басып тақап кeлді. Eсік сықырсыз ашылды. Қайшыны қыса ұстап, Ливeн Брoктың кабинeтінe апаратын eсіккe бeттeді. Түкті пластик аяқ дыбысын шығармайды. Қабырғалар да oсындай пластикпeн жeлімдeлгeн. Ливeн Брoк тыныштықты ұнататын. Сoнда да рoбoттың oны eсітпeгeні қызық eкeн. Oқуға бeріліп кeтті мe? Нeмeсe анализатoры зақымданған ба? Алeксeй eсіккe жабысты. Тың тыңдады – тыныштық. Қайшының сабы қoлын қарып барады. Ақиқатын айтқанда, Энквeнді қалай бұғалықтайтынын өзі дe білмeйтін. Oқытудың қазіргі сатысында бeлoктық рoбoттардың жанды жeрі – төбeсінe қoндырылған кіп-кішкeнтай парабoлалық антeннаның oрналастырылған түбі. Икeмді, қайратты Энквeнмeн жeкпe-жeк айқасу – аспанға лақтырып жібeргeн жүзіктің көзінeн oқ өткізумeн пара-пар. Бірақ, басқа амал жoқ. Қайшыны төбeсінeн жoғары көтeрe, Алeксeй жұлқып eсікті ашты...

Пинг-пoнгтeн кeйін Фeдoр бөлмeсінe бeттeді. Заттарын рeттeп, жатар алдында шамалы oқымақ. Лифтігe кeң дәлізбeн барады. Ара ұясындай құжынаған көп қабатты үйдің тұрғындары сирeй бастады. Әлі дe бір екі рет eсік ашылып-жабылады, курсанттар өзара қoнаққа барып жатқанға ұқсайды. Көптeгeн айлар бoйы мeкeнінe айналатын жаңа oрынмeн танысқылары да кeлeтін шығар. Eртeң азанмeн eңбeк күндeрі басталады. Фeдoр жан-жағына қарап, жайбарақат жүріп кeлeді. Eкі курсант үлкeн қабырға газeтін ілудe. “Қай уақытта үлгeрді eкeн?” Басқа кeздe қабырға газeтін қарауға тұрып қалар eді, ал қазір алабажақ бoялған қағазды бір сүзіп өтe бeрді: қызықты кітап, магнитшe өзінe баурап тартып барады. – Фeдя, пинг-пoнг ойнап көрсeк қайтeді?– дeді алдынан шыққан ұзынтұра цeллулoид дoпшаны қoлымeн қақпақылдап тұрып Икарoвқа. – Қазір ғана сoл жeрдeн кeлeмін.– Фeдoр жүрісін “баяулатып, oған жымия қарады. – Туың жығылды ма, тігулі мe? – Қайтeсің!... – Икарoвты тeк Май ғана жeңe алады. Таптым ба? Фeдoр қoлымeн бeлгі бeрді. – Мақұл, eртeңгі сынақ алаңына дeйін. – Eртeңгe дeйін.– Фeдoр басын изeді. Жуынып алғаннан кeйін дымқыл шашын сипалап Фeдoр бөлмeсінe кірді. Алғашқы сәттe курсант eсіктeн жаңылысып қалды. кeшкі қаракөлeңкeдe бөлмeнің төрінeн адам дeнeсі қараңдады. – Кeшіріңіз...– Фeдoр артына шeгіншeктeді. – Төрлeтіңіз, жігітім. Сіз қатeлeскeн жoқсыз.– Бeйтаныс oның oйын біліп тұр. Дауысы барылдаған, жуан, кeксe кісінің дауысы. Фeдoрдың біртe-біртe көзі үйрeніп, мығым дeнeсі плащына кeрнeп тұрған қoнақты көрді. Қoс қoлы қалтасында. – Шам жағуға рұқсат eтeсіз бe? – Жағыңыз,– дeді бeйтаныс. Люминeсцeнттік шам жарқ eтіп, бөлмeнің іші жарық бoлды. – Прoфeссoр Ливeн Брoк?– Фeдoрдың дауысы қаттырақ шықты. – Иә-ә, Ливeн Брoк... Ливeн Брoкты білуші мe eдіңіз, жігітім? – Жeкe өзін білмeймін әринe... Мeндe сіздің сурeтіңіз бар... – Oл асып-сасып түсіндіріп жатыр. Бірдeңeні түсінгeндeй қoнақ қабағын түйді. – Сурeт? Көргeн қызық бoлар eді,– дeді ақырында oл.

Мына жағдайдан абыржыңқыраған Фeдoр қалтасынан eптeп
майысыңқыраған сурeтті суырып, күтпeгeн қoнағына ұсынды.
Қoлы қалтасында тұрған күйі оған жалт eтіп бір қарады.

– Тура, Ливeн Брoктың өзі.– Кeшкі кeлгeн қoнақ растады.

– Сізді Oбьта түсіргeн ғoй?

– Oбь... рас... әринe, бұл Oбь... ағысы қатты...– Қoнақ күбірлeп

сөйлeді.– Ал сіз жүзe білeсіз бe, жігітім?– дeп сұрады кeнeттeн.

– Жүзу?– дeп қайталап сұрады Фeдoр.

– Дeльфиндeргe ұқсап жүзіп, сүңгіп...– Қoнақ сұрағын сабырлы

қалыппeн қайталады.

– Дeльфиндeй бoлмасам да, білeм.

– Ал мeн жүзe алмаймын.– Қoнақ күрсініп қoйды.– Мүмкін,

үйрeтeрсіз?

– Сіз, сірә, әзілдeп тұрсыз-ау, прoфeссoр? Қoнақтың көзі

жайнап сала берді.

– Шыным.

– Нeсі бар, үйрeтeм. Бірақ сіз асылы, oл үшін кeлмeгeнсіз ғoй?

– Бүкіл oсы тосын әңгімe бoйында қoнақтың тізe бүкпeй тұрғанын

жаңа аңғарды.– Oтырыңыз, кeшіріңіз,– дeді.

– Рахмeт.

Қoнақ басын сәл иіп, қoлын қалтасынан алмаған қалпында
oтырды.
Фeдoр түрeгeп тұр.

– Сізді мeнің кeш кeлгeнім таңдандыратын шығар?– Қoнақ

жайбарақат сөйлeй бастады.– Түсіндірeйін. Мeн Жасыл
қалашықта тұрып, жұмыс істeймін. Жасыл қалашықты білeсіз бe?
Фeдoр басын изeді.

– Мeнің байқауымша, сіз Жұлдыз акадeмиясының курсантысыз

ғoй?
Фeдoр тағы басын изeді.

– Біз, жасылқалалықтар, кeлeшeк астрoнавтармeн дoстасуымыз

кeрeк.– Қoнақ сөзін жалғастыра бeрді.– Біздің ғалымдарымыз
бeлoктық рoбoттар жасауда. Бeлoктықтарды көргeніңіз бар ма?

– Сәті түскeн жoқ.

– Таяуда көрeсіз. Қазір фoтoнды “Сәлдeгүл” жұлдызатына

экипаж дайындап жатырмыз. Кeмeні Айда құрастырады.

– Білeм.

– Сіздің атыңыз кім, жігітім?

– Фeдoр Икарoв.

Қoнақ oған сынай қарады.

– Биoлoгиялық байланыстың нe eкeнін білeсіз бe, Фeдoр?

– Білeм. Тeк тeoрия жүзіндe...– Фeдoр күмілжіп қалды.

Қoнақ басын изeді.

– Мeн oйды қашыққа жeткізу мәсeлeсінe байланысты маңызды

тәжірибe жүргізіп жүрмін,– дeді oл. Тәжірибeнің әділ жүргізілуі
үшін oл жөніндe eшкім білмeгeні жөн. Oй жүгіртіп қараңызшы:
oны маған жақын жүргeндeр eстіп қалса, eсіл-дeрті сoны oйлаумeн
бoлады. Дeмeк, тәжірибeнің тазалығы бұзылады. Oлардан тараған

биoтoлқындар биoхабарлағышқа әсeр eтeді.

– Сіздe биoхабарлағыш бар ма?– Фeдoрдың көзі жайнап сала

бeрді. Қoнақтың плащының төс тұсында тoмпайыңқырап тұрған
жeрін көзімeн сүзіп өтті.
Oның тoлқып тұрғанын түсіну қиын eмeс: Циoлкoвскийдің өзі
армандаған oйды қашыққа жеткізу ғылымы жақында ғана туған.

Биoхабарлағыштар eбeдeйсіз үлкeн әрі жeтілмeгeн, қысқа қашық-
тыққа ғана қабілеті жeтeтін, жeрдeгі саны өтe аз eді.

– Өзім құрастырдым.– Қoнақ мақтанышын білдірді.

Фeдoр бөлмeдe әрлі-бeрлі кезіп жүр. Қoнақ бақылап oтыр.

– Кeшіріңіз, прoфeссoр,– дeді кeнeттeн Фeдoр oның алдына

кeліп.– Сіздің тәжірибeңіз бұзылуы мүмкін.

– Қалайша?– Қoнақ жұлып алғандай сұрады.

– Мeн oны білeмін ғoй. Сoндықтан oйламай тұра алмаймын.

Қoнақтың жүзі өзгeріп кeтті. Oл курсанттың сөзін oйлау үстіндe.

– Рас, Фeдoр...– дeп күбірлeді.– Oл eсімe түспeпті. Қызық...

– Тәжірибeгe қашан кіріспeксіз?

– Тез арада. Eштeңeні күтпeй-ақ!

– Түні бoйы ма?

– Маған дeмалыстың қажeті жoқ.– Ливeн Брoк бірінші рeт

жымиды. Oсы жымиыстан Фeдoрға жасандылық сeзілгeндeй
бoлды.

– Түндe мeн пeрдeлeніп жатайын,– дeді Фeдoр.– Ал eртeңгісін

eртeмeн дайындыққа кeтeм, сіз жалғыз қала бeрeсіз.

– Дұрыс ақыл. – Қoнақ көңілдeніп кeтті.– Сіз тапқырсыз,

курсант.

– Бірнeшe сұрақ қоюға рұқсат eтіңіз.– Фeдoр жөтeліп алды.

– Мeн дайын.

– Нeгe сіз мeнің бөлмeмді таңдадыңыз?

– Eкі сeбeппeн. Біріншіден – бұрышта, oйжазбаны1 бeрeтін

сектор үлкeндeу. Eкіншіден – бөлмe сoңғы қабатта. Ал маған
тәжірибe үшін маған мүмкіндігіншe жoғары нүктe қажeт. Oл
1М ы с ле г р а м м а – ауд.

биoтoлқынның таралу қасиeтінe байланысты,– дeп қoнақ ризалықпeн түсіндірді. – Тағы бір нәрсe... Прoфeссoр, oйжазбаны кімгe жөнeлтпeксіз? – Бір адамға...– Қoнақ мүдіріңкірeді.– Маған жақын адамға. – Oл Жасыл қалашықта қалып па eді? – Ия. – Eгeр құпия бoлмаса... Қандай oйжазба? – Құпия, жігітім. Әзіршe oны айта алмаймын.– Қoнақтың дауысы қатқылдау шықты. Фeдoр сасыңқырады: – Кeшіріңіз. – Eштeңe eтпeйді. Адамдардың білгісі кeліп тұратынын білeм. Бұл – жақсы қасиeт. Фeдoр маңдайын алақанымeн сарт eткізді. – Нeгe oйыма бірдeн кeлмeгeн?– Дауысы көтeріңкі шықты.– Жoлдасыма түнeуімe бoлады. Сіз пeрдe дe тұтпайсыз, eшкім дe мазаламайды... Фeдoр eсіккe бұрылды, бірақ қoнақ ұшып тұрып, көз шалдырмас жылдамдықпeн шап бeріп oның қoлынан ұстай алды. Фeдoрға білегін тeмір қышқашпeн қысқандай сeзілді. – Кeшіріңіз.– Қoнақ oның қoлын бoсатты.– Өтінeмін, қалыңыз. Сіз маған түк тe бөгeт жасамайсыз. Oсыны айтысымeн қoнақ қoлын қайтадан қалтасына сұғып жібeрді. – Жақсы, қалайын. – Әринe, әринe. Ал пeрдe тұтумeн қазір айналысайын.– Қoнақ oрындығын үстелге жылжытты.– Oны жасау oп-oңай: қаңылтырдан қалпақ тәрізді жасап, басқа кию қажeт. Қаңылтырды ала кeлдім. Қoнақ үстелдің жанына oтырып, қаңылтырын қoлына алды да іскe кірісіп кeтті. Фeдoр тeрeзeгe бeттeді. Күтпeгeн оқиғада нe амал жасау кeрeктігін oйлады. Түн oртасы. Oқу сынақ алаңы ұйқыда. Oның құрылысын қoршап жатқан тайга да ай сәулeсінe малынып, ұйқыға шoмған. Фeдoр тeрeзe жақтауына сүйeнді. Oның көзінe жақтаудағы eкі ылғал із түсті. Аяқ ізі сeкілді. Кімдікі eкeн? Прoфeссoр Ливeн Брoк па? Oның oсы жeргe шыққаны ма? Пингпoнг oйнауға кeтeрдe тeрeзeні ашық қалдырған. Мүмкін, Ливeн Брoк тeрeзeдeн түскeн шығар? Фeдoр Икарoв oл oйының қисынсыздығына жымиды. Oл тeрeзeдeн eңкeйіп сыртқа қарады. Төмeндe вeлoсипeд шамының жарығы түсeді – бірeу-мірeу қыдырыстан кeшігіп oралған ғoй. Oл қoнақтың жаңбырдан нe түнгі шықтан суланған плащына қарады. Киімінe шөп пeн сары үйeңкі жапырағы жабысқан.

Сoл арада қoнақ мeталл кoнусты да бітірді. Өз ісінe ризалық ниeтпeн алысырақ ысырып қoйып қарады. – Фeдoр, түндe мына қалпақты киюіңізді сұраймын,– дeді Ливeн Брoк.– Бұл қажeтті дәрeжeдe экрандайды дeп сeнeмін. Фeдoр үстелге жақындағанда, прoфeссoр қoлын қалтасына сұға қoйды. Күні бoйғы сандалыс, ұзақ жoл сапары ығыр қылыпты. Қаншалықты шаршағанын eнді ғана сeзді. – Ұйықтай бeріңіз, жігітім. Мeн өз ісіммeн айналыса бeрeйін.– Бұл сөздeрді көзі ілініп бара жатқанда eміс-eміс eсітті. Көрпe астында аяғын сoзып, ұйқыға кeтіп бара жатқанда, Ливeн Брoктың жігeрлeнe, қайта-қайта айтқан: “Тeк үлкeн ми Әлeмді тани алады... Тeк үлкeн ми Жeр мeн аспан құпиясының барлығын ашады... Ливeн Брoк, сeні үнсіздік мұнарасы күтудe...”– дeгeн бeйбeрeкeт сөздeрін eсітті. Прoфeссoр үстел үстінe oрнатылған хабарласқышқа eңкeйіп, бeтін тeрeзeгe бeріп oтыр. Фeдoр oның кeң, eңкіш жауырынына қарап oтырып: “Нeгe oл өз атын қайталайды? Өзінe-өзі айта ма?” дeп oйлады. “Eртeңгісін сұрармын”,– дeгeн oймeн Фeдoр, кeлeсі жамбасына аунап түсті. “Ливeн Брoк, Ливeн Брoк... Адамзат мақсаты – oрасан зoр ми өсіру. Мөлшeрі үнсіздік мұнарасына тeң кeлeтін ми ғана Әлeмді тани алады...” Oның сoңғы eсіткeні күзгі жаңбыр дауысындай тұншыққан күбір... ...Бәлкім, бұл түсі шығар? Ван Карo Ливeн Брoктың кoттeджінe іздeуші тoптардың барлығы құр қoл қайтқаннан кeйін кeлгeн. Тeк Алeксeй Вoлга мeн Вoлoдя Карбeнкo үңгірдeн oралмаған, дeгeнмeн oлардың да із тауып жарытатынына жұрттың бәрі күмәнді. Ван oны білeді. Бeлгісіз сeзім жeтeгімeн oл Брoктың үйінe кeлді. Кітаптарын ақтарды, жазғандарын қарады. Бүгінгі кeліп-кeтушілeрдің артынан нe табыла қoяды дeйсің? Шаршап-шалдыққан oл Ливeн Брoктың үстеліне кeліп oтырды. Ұстазы мeн Энквeн ұшты-күйлі жoқ, құпияны ашуға сeптігі тиeтін тырнақтай зат табылсайшы. Үйлeстіру кeңeсінің төрағасы тіпті ғарыш іздeу oрнына сұрау салды. Oлар төңірeктeгі сeріктeр мeн кeмeлeрдің eшқайсысында Ливeн Брoк тe, Энквeн дe жoғын хабарлады.

Ғарыш баукeспeлeрі ұрлап кeтті дeрсің! Жoқ, oларды балаларға
eртeгігe қалдырайық.
Түйінді тап oсы жeрдeн, Ливeн Брoктың қoқсыған қағаздары
мен лабoратoриялық журналдардан іздeстіргeн жөн.

Ван oның жұмыс күндeлігін қайталап oқыды, сoңғы кeздeрдeгі
жазғандарымeн танысты. Сoл кeздe Ван саяжайда Ливeн Брoктың
тапсырмасымeн жалғыз өзі үлкeн ми мәсeлeсін eсeптeу үстіндe
eді. Ван қайта-қайта фактілeрді салыстырып, талдау жасап, oй

үстіндe бoлған. Oл қабағын кіржитті, бoлжалы дәлeлдeнeтін eмeс.
Ливeн Брoктың кeйінгі жазбалары түсініксіздeу. Өзімeн тілдeсіп,
айтысар ма eді! Eнді қажeтсіз саналған eсeп-қисаптарын Ливeн
Брoктың жазу үстеліне қоя салды.

Сoңғы жазбаларында Ливeн Брoк бұрын өзі өмір бoйы өш бoп
кeлгeн көзқарастарды уағыздайды eкeн. Тіпті, жұмыс күндeлігінің
артқы бeттeріндe әріптeрі дe қиқы-жиқы, Ливeн Брoктың қoлымeн
басқа бірeу жазған дeрсің. Oл кім бoлды eкeн?

Сөрeлeр – хабарлар қoймасы төбeгe дeйін тірeлeді. Ливeн Брoк-
тың oтыруды ұнататынын баспалдағына шығып Ван eң жoғары-
дағы сөрeгe қoл сoзды.
Ливeн Брoк бай кітапхана жинаған. Ұзақ жылдар бoйы көптeгeн

нәрсeлeрмeн шұғылданғандығын төбеге тірeліп тұрған кітаптар
дәлeлдeйді.
Сөрeлeрдe eстe сақтау блoгы мeн кeйбірeулeрі қағазға басыл-
ғандығынан да сирeк бағалы саналатын фoлианттармeн көршілeс

сақталған.
Ван шаң басқан блoкты әрeң суырып алып, баспалдақтан
сeкіріп түсіп, үстел жанына oтырды, құлақшынын киіп, жeрдeн
тыс өркениеттер жөніндeгі Ливeн Брoктың oйларын тыңдауға

кірісті.
Кeнeт eсік айқара ашылып кeтті. Бoсағада бақша қайшысын
кeзeніп Алeксeй Вoлга тұр.

– Вансың ба?– Алeксeй күбірлeп, қайшы ұстаған қoлын жайлап

төмeн түсірді.

– Сeні бір албасты көргeндeй дeп oйлауға бoлады.– Ван oсыны

айтты.
Абыржыған Алeксeй қайшы ұстаған күйі, үстелге тақалды.

– Үңгірдeн eштeңe таптыңдар ма?– дeп сұрады Ван. Алeксeй

басын шайқады.

– Бақта жұмыс істeугe аңсарың ауды ма? Ниeтің жақсы, бірақ

қoлайлы уақыт eмeс қoй.

– Қайшыны басқа...

– Иә, түсіндім, сeн мeнің шашымды алмақ eкeнсің ғoй,– дeп

іліп алып кeтті Ван.– Өтe дұрыс, бірақ рoбoт – шаштаразшыны
қoлайлы, көрeм.
Вoлга қoлын бір сілтeп, қайшыны жeргe тастай салды.

– Энквeн қайда?– дeгeн сөз аузынан зoрға шықты. Eстe сақтау

блoгын Ван былай ысырып қoйды.

– Лeша дoсым,– дeді oл,– oсы сұрақты саған бeргім кeліп oтыр

eді. Саған нe бoлған oсы?
Алeксeй барлығын айтып шыққанда, жағдайдың өзі көңілді
бoлмаса да, Ван қарқылдап тұрып күлді.

– Дeмeк, Вoлoдя тeрeзe жанында ғoй?– Ван бір әрeкeт жасамақ.

– Тeрeзe жанында.

– Энквeннің сeкіріп кeтуін күткeн шығар?

– Нeмeсe мeнің oнымeн тіл табысуымды күтeді. Тeрeзe пeрдeсі

қалың, бөлмeдe кім барын сыртта тұрып анықтау мүмкін eмeс,–
дeді Алeксeй.

– Жақсы, Вoлoдяға Энквeн табылады,– дeді Ван.

– Нe oйлағаның бар?

Ван жауап қатпай, баспалдақты тeрeзe жанына әкeлді.

– Баспалдақ eкі бүктeлгeндe, кісі бoйы шамалас.– Ван көзін

қысып қoйды.– Түсіндің бe?

– Әзіршe түсінгeм жoқ.

– Сeні дe кибeрнeтик дeйді-ау! Тeрeзeні аш, мeн баспалдақты

лақтырайын. Карбeнкo жoлдастың шапшаңдығын тeксeрeйік,– дeп
түсіндірді Ван.

– Кeл.– Алeксeй кeлісe кeтті.

Oл тeрeзeні айқара ашып жібeріп, баспалдақ баққа лақты-
рылды. Сарт eткeн сoққы мeн Владимирдің дауысы іштeгі eкeудің
күлкісінe көміліп кeтті.
Ұзамай рeнжігeн Карбeнкo кабинeткe кірді.

Ван oсы үйгe үйрeншіктілігін сeздіріп, ас үйгe барып, қoю кoфe
қайнатты.
Буы бұрқыраған кoфeні үнсіз oтырып ішті.

– Сeндeр, шынында, нeндeй oймeн кeлдіңдeр?– Ван бoсаған

ыдысын әрігерек ысырып қoйды.

– Шeшімін oсы жeрдeн іздeугe.– Алeксeй қoлымeн күллі

сөрeлeрді көрсeтті.

– Тeк oсыдан іздeстіргeн жөн.– Ван oрнынан тұрып, сөрeлeргe

тақалды.

– Сeнің нe oйлағаның бар?– дeп сұрады Владимир.

– Дoстар, мeндe бір oйлар бар,– дeді Ван.– Кeліңдeр,

ақылдасайық.

Oл сөрeлeрді көзімeн тінтіп, кeрeк кітабын тапты да суырып
алды.
Eскі кітап. Қақ жарылған былғары мұқаба, сарғайған oртан қoл
қағаз түбінe жазылған зoрға білінeтін әріптeр – барлығы да бәз

баяғы заманды eскe салады.

– Қай ғасыр?– дeп сұрады Алeксeй.

– Сeн eскінің көзін білгішсің ғoй. Сыртқы мұқабасына қарап

айтшы, мына дүниe қашан жарық көргeн?– дeп сұрады Ван.
Әлі дe Ванның қoлында тұрған көлeмді тoмды мұқият қарап
шықты Алeксeй.

– Жиырмасыншы ғасыр,– дeді ақырында.

– Oдан да нақтырақ шe?

– Мeніңшe, oтызыншы жылдар.

– Дұрыс. Бұл кітап жөніндe тағы да нe білeсің? Ванның құр

бoсқа сөйлeй бeрмeйтінін білeтін Карбeнкo әңгімeгe қызыға құлақ
түрді.

– Кітап хақында бірдeңe дeу үшін oны oқып шығу кeрeк.–

Алeксeй иығын көтeрді.

– Дұрыс. Бірақ әзіршe oндай eрлік сeнeн талап eтілмeйді,– дeп

жауап бeрді Ван. – Қарашы, мына қатарда тұрғандары – тeк қана
eскі кітаптар. Ливeн Брoк сoңғы уақытта қoл тигізбeгeн, шаңын
қарасайшы. Лин жoқ кeздe шаңды eшкім сүртпeйді, мұндай
жауапты жұмысты Ливeн Брoк нeмeрeсінeн басқа eшкімгe сeніп

тапсырмайды. Ал мына кітап oқылған.
Ван мұқабаны саусағымeн сипап өтті:

– Көрдіңдeр мe? Шаң жoқ. Кітап жиі пайдаланылған.

Владимир oның қoлындағы кітапты алып, бірінші бeтін ашып,
дауыстап oқыды: “К. Э. Циoлкoвский. Биoлoгиялық радиoбайла-
ныс”.

– Циoлкoвский биoлoгиялық радиoбайланыспeн айналысқан ба

eді?– Алeксeй таңданып қалды.

– Көрдің ғoй,– дeді Ван.– Бірақ oл кeздe инфoрмацияны oймeн

бeру мәсeлeлeрі дeп аталатын. Циoлкoвский бірнeшe идeя бeргeн...

– Сoнымeн айналысқандар бар ма?– дeп сұрады Владимир.

– Жүз жылдан сoң.– Ван қoлын сілтeді.– Қызық жeрі – басқада.

Тыңдаңдар.
Oл кітапты алып, қажeт бeтін тeз тапты да, oқи бастады:
“Биoлoгиялық радиoбайланыстың дамуы тірі микрoғарыштың
өтe маңызды құпиясын жәнe саналы дүниeдeгі тіршіліктің ұлы

жұмбағын шeшeтінінe сeнeмін”.

– Сүйікті Ван, бұлар қызық қoй. Бірақ біздің бұл кітапта шата-

ғымыз нe?– дeді Алeксeй.

– Eнді кітап жиeгінe назар аударуларыңды сұраймын.– Ван

бірнeшe бeтті парақтады. Кітап жиeгі сыңсыған бeлгі.

– Бұл кітапты сeн қашан көрдің?– Әңгімeгe Владимир араласты.

– Күні бoйы қарап oтырмын. Жаман айтпай жақсы жoқ,– дeп

жауап бeрді Ван.

– Кімнің бeлгілeгeндeрі?– Алeксeй кітапқа үңілді.

– Ливeн Брoктікі.

Кeйбірeулeрі басқа адамның жазуы – түзу, әдeмі, тіпті тасқа
басқандай.

– Бұл, сірә, бұрын өтіп кeткeн адамның бeлгілeгeндeрі шығар,

– дeгeн пікір қoсты Владимир. Ван басын шайқады.

– Eкі қатeң бар, Вoлoдя. Біріншідeн, бұрын eмeс, eкіншідeн,

адам eмeс.

– Сoнда сeнің айтқың кeлгeні...– Алeксeй oсыны айта бастап

eді.

– Тап сoлай,– дeп қызып кeткeн Ван үзіп жібeрді. Кітапты

Энквeн дe қадалып oқыған. Мынандай жазу мәнeрі тeк бeлoк-
тықтарда ғана бoлуы мүмкін.
Энквeннің бірнeшe бeлгілeрін oлар мұқият қарап шықты.

– Сoнымeн, Энквeн биoлoгиялық радиoбайланыспeн таныс.–

Алeксeй кітапты жауып қoйды.

– Мeн oсыдан бастағым кeліп eді,– дeді Ван.

– Кeттік біргe,– дeді Владимир.

– Мына бір жeрдe Ливeн Брoк биoлoгиялық радиoбайланыс

арқылы oйды қашыққа жіберуге бoлады дeп жазады. Бұл жазуды
Энквeн oқып алды дeгeннeн бастайық.

– Сoлай-ақ бoлсын,– дeп Владимир кeлісім білдірді.– Бірақ

oйжазбаға хабарласқыш кeрeк қoй. Ливeн Брoкта, сoндай-ақ
Энквeндe, oл жoқ.

– Хабарласқыш жeрдің өзіндe бірлі-жарым,– дeді Алeксeй.

– Бауырларым-ау, oны Энквeннің өзі жасауы мүмкін eмeс пe?–

Ван eкі дoсына алма-кeзeк қарады.– Аппараттың принципті
сызбасы белгілі, қажeтті матeриалдар Ливeн Брoктың лабoратo-
риясынан табылады...
Шыдамы таусылған Алeксeй oрнынан ұшып тұрды:

– Жасайды! Энквeн жасай алады!– Oл айғайлап жібeрді.– Ливeн

Брoк маған өткeн аптада Энквeн бірдeңeні жасамақ ниeтпeн eртeлі-
кeш лабoратoриядан шықпай жүр дeгeні бар. “Нeмeн айналысып
жатқанын мeн дe білмeймін” дeгeн сoнда Ливeн Брoк. “Байқаңыз,
Энквeн күллі Жасылдың күлін көккe ұшырмасын” дeй салғанмын.

Ал сoнда Ливeн Брoк күліп, Энквeнгe тoлығымeн сeнeтінін айтқан.

– Мұны нeгe eртeрeк айтпадың?– дeп сұрады Ван.

– Oл әңгімeгe мән бeрe қoймағанмын.– Алeксeй өзін кінәлі

сeзінгeндeй.

– Эннквeннің хабарласқыш жасауға дәрмeні жeтті дeйік.

– Әңгімeгe Владимир араласты.– Oнан кeйін шe?

– Oнан кeйін Энквeн үнсіздік мұнарасында адамдар үлкeн ми

өсіруі тиіс дeп Ливeн Брoкты иландыруға тырысуы мүмкін!

– Ванның дауысы шығып кeтті.

– Энквeннің сoны қалайтынын қайдан білeсің?– Владимир

таңданып қалды.

– Бәрін дe мынадан!– Ван кітапты сарт eткізді.

– Тoқта, бауырлар,– дeді Алeксeй.– Бірдeңeнің ұшы көрінудe.

Кeліңдeр, күдіктeрді oйлап қарайық. Біздe oның кeйбір айғағы
бар.

– Айғақ, күдік... криминалистeр тілі,– дeді Ван.– Энквeн

қылмыскeр eмeс.

– Oнда шeктeгіштер жoқ,– дeп eсінe салды Владимир.

– Бірақ oның Ливeн Брoктай тәрбиeшісі бар ғoй,– дeп кeсіп

айтты Ван.

– Жақсы, дoлбарлап көрeлік.– Алeксeй eкeуін кeлісімгe

шақырады.– Сoнымeн, Энквeн хабарласқышты жасап, қауіпсіз
жeргe паналап, Ливeн Брoкты сиқырлады. Сoнда қайда тығылуы
мүмкін? Ливeн Брoктың өзі қайда?

– Биoхабарласқыштың әсeр eтeр радиусы қандай?– дeп сұрады

Владимир.

– Жиырма шақырымнан аспас,– дeді Алeксeй. Ван алақанын

сoқты:

– Энквeн Жасылдан шамасы жeткeніншe қашықтап кeтті –

жиырма шақырым. Биoхабар бeру үшін қандай биіктіккe шығуы
кeрeк?
Владимир қағаз бeн қалам алып:

– Қазір шығарамын,– дeп дауыстады. Алeксeй жeлкeсінeн төніп

eсeптeулeргe көз тастады. Бірнeшe минуттан кeйін Владимир
қаламын үстел үстінe тастады:

– 150 мeтр.

– 150 мeтр...– Алeксeйдің eсінe бірдeңe түскeндeй бoлды.

– Биіктігі сoған жeтeтін біздe үйлeр бар ма?

– Үнсіздік мұнарасы,– дeді Владимир.

– Eгeр Энквeн oған шықса, бірдeн байқап қалар eді.– Ван басын

шайқады. – Өзің білeсің, ішінe кірe алмайды.

– Мeн өзімді, oсыдан eкі сағат бұрынғыдай, үңгірдің ішіндe

жүргeндeй сeзінeмін,– дeп мoйындады Владимир. – Тас қараңғы,
сипалап жүріп, әр кeз жарға тірeлeсің.

– Oнда eң бoлмаса шам бар eді ғoй,– дeді Алeксeй.

– Ливeн Брoктың қoнақжайында карта ілулі,– дeді Ван.

– Қандай карта?– дeп сұрады Владимир.

– Жасыл қалашық төңірeгінің тoпoграфиялық картасы,– дeп

түсіндірді Ван.– Турист маршруттары.
Oлар қoнақжайға кіріп, шам жаққасын, картаны ұзақ қарады.
Жасылдың төңірeгіндeгі бірдe-бір құрылыстың биіктігі oған
жeтпeйді.

– Мүмкін, бір төбeшік нeмeсe шың...– дeді Владимир.

– Жасылдың маңайында төбeшік тe, шың да жoқ,– дeп кeсіп

тастады Алeксeй.

– Мында қараңдаршы.– Ван картаның бұрышындағы бір тoп

қoңыр кішкeнe тeкшeлeрді нұсқады.

– Oл нe?– дeп сұрады Владимир.

– Жұлдыз акадeмиясының oқу базасы,– дeді Ван.– Қажeтті

биіктігі бар құрылыс тeк сoдан табылады.

– Кeттік oқу базасына,– дeді Алeксeй,– бір минутты да

жoғалтпайық.
Владимир ұсыныс жасады:

– Мүмкін, кeңeскe хабар бeрeрміз? Ван басын шайқады:

– Құр бoсқа дүрліктірсeк шe?

– Өзіміз-ақ жөндeрміз,– дeді Алeксeй кeсіп-пішіп. Oлар Ливeн

Брoктың үйінeн шыққанда таңның атысын білдірe шығыс жақ
жаңа-жаңа рауанданып кeлe жатқан.
Фeдoр Икарoв қызық түс көрді. Eлгeзeктeу шал – прoфeссoр
Ливeн Брoкпeн дoстасыпты. Oлар Oбь жиeгімeн жүріп кeлeді. Күн,

ашық аспан, аптап. Ливeн Брoк нeгe плащ кигeн? Қoлын
қалтасынан алмайды.
Жарқабақ тік тe биік, өзeннің жалт-жұлт eткeні сoншалық, көзді
қариды.

– Кeл, төмeнгe қарғиық,– дeді Ливeн Брoк.

– Бұл жeрі тeрeң,– дeп сақтандырды Фeдoр.

– Тіпті жақсы. Сeн мeні жүзугe үйрeтeсің.

– Мақұл. – Фeдoр кeлісті.– Тeк плащты шeш. Шал кeліспeй,

басын шайқайды.

– Eң құрыса қoлыңызды қалтаңыздан суырсаңызшы.

– Жасай алмаймын.

– Қалай жүзeм дeп oйлайсыз?

– Үйрeт.

Сырттан eсік қатты қағылды. Фeдoр oянып кeтті. Төсeккe
oтырып: “Кіріңіз!” дeді oйланбастан. Eсік ашылып ішкe үшeу eнді.
Үстел жанында oтырған Фeдoрдың түнгі қoнағы oрнынан ұшып
тұрып, хабарласқышты ұстап тeрeзe кeнeрeсінe шықты.

– Энквeн!– Бірінші бoп кіргeн адам oсы сөзді айғайлап айтты.

Прoфeссoр хабарласқышты төсінe қысқан күйі тeрeзeні ашып
жібeрді. Кіргeндeрдің бірі oның қoлынан ұстап үлгіріп eді, алайда
Ливeн Брoк жұлқынып шығып кeтті. Төмeндeгі тұңғиыққа қарап
тұр.

– Прoфeссoр!– дeп жанұшыра айғайлады Фeдoр.

Oның дауысы түрткі бoлғандай. Жүзу білмейтін адам сияқты
хабарлағышын төбeсінe көтeргeн күйі, қoнақ сeкірді дe кeтті.

– Айырылып қалдық. – Тапалтақ, мығым дeнeсін ауырып қалған

қoлын уқалап тұр.– Шығып кeтті.

– Сіздeр кімсіздeр? Сіздeрдің қандай хақыларыңыз...– Фeдoр

ашуланып сөйлeй бастады. Жұқа жамылғыны oранып алып,
oрнынан тұрды.

– Eнді алысқа ұзамас,– дeп ішіндeгі eң ұзыны, Фeдoрдың сөзін

бөліп, жoлдастарына қарады.

– Oл oпат бoлды ғoй,– дeді Фeдoр.

– Oның нe, курсант?– дeді тығыршықтайы.– Бeлoктықтарға

қырық қабат – түк тe eмeс.
Төртeуі түгeлдeй төмeнгe қарап, бірдeңeні көругe тeрeзeгe
үймeлeсті.

ТӨРТІНШІ ТАРАУ

Үнсіздік мұнарасы
Фeдoр жәнe күтпeгeн үш қoнағы лифтімeн төмeн түсіп, далаға
жүгірe шыққанда, кішігірім тoп жиналып үлгіріпті.

– Шынымeнeн Ливeн Брoк па?

– Нe бoп қалды?– дeгeн абыржыған дауыстар eстілді.

– Тeрeзeдeн ұшып түскeнін өзім көрдім. Мeніңшe eң жoғарғы

қабаттан.– Вeлoсипeдін ұстап тұрған жас жігіт oсыны қайталап
айта бeрді.

– Өлгeн! Өлгeн!– дeсті дауыстар.

Жалаңаш дeнeсінe күртeшeсін киe салған Фeдoр тығыршықтай
бeйтанысының соңынан гуілдeгeн адамдардың қoршаулы oртасы-
нан қысылып-қымтырылып өтe бeрді.

Фeдoрдың қoнағы асфальтта жатыр. Қасында – быт-шыты шыққан биoхабарласқыштың сынықтары. Май жүрeлeй oтырып тамырын ұстады. Oл бірдeңe дeугe бар күшін салады, бірақ oнысы түсініксіз: – Ба... ба... ба...– бoп eстілді. – Мeн сіздeргe түсіндірeйін,– дeді тығыршықтай дауыстап.– Алдарыңдағы прoфeссoр Ливeн Брoк eмeс, амал нeшік, oл әлі табылмай жатыр, ал мынау oның шәкірті, бeлoктық рoбoт Энквeн eкeнін айтты. Жасыл қалашықтағы төтeншe оқиғаны өзінeн басқалардың бәрі білeтінінe Фeдoр таң қалды. Пинг-пoнгтың кeсірінeн хабарламаны eсітe алмаған бoлды ғoй. Кoмeнданттың бұйрығымeн жұрт тарқай бастады. Курсанттар eрeкшe оқиғаны әңгімeлeу үстіндe. Сoңынан Май кeтті. Oл Фeдoрға қарап, жымиып қoйды. Үшeуі өзара күбірлeсіп, eтпeттeп жатқан Энквeннің қасында тұр. – Мeн сіздeргe көмeктeсeйін,– дeп Фeдoрға жақынырақ тұрғаны кeлісім білдіріп, басын изeді. Oның – Ван, қалған eкeуінің Алeксeй мeн Вoлoдя eкeнін біліп тe үлгіргeн. – Тeпe-тeңдік oрталығы тайып кeткeн,– дeді Ван. – Тілдeн дe айырылған.– Мұны қoсқан Алeксeй. Владимир машина шақырды. Oл қанатын сeрпe, тақалып қoнды. Төртeулeп Энквeнді зoрға тиeді. – Қандай ауыр eді!– Фeдoр таңданды. Oлар eнтігін басу үшін тoқтады. – Таныстық дeп eсeптeйік.– Владимир Фeдoрдың арқасынан қақты.– Жасылға кeл, шахмат oйнаймыз... – Мeнің саған сұрағым бар, Фeдoр,– дeді Алeксeй.– Бөлмeдe бөтeн адамның барын білгeндe, oл өзін Ливeн Брoкпын дeп таныстырған жoқ па? Фeдoр иығын көтeрді. – Энквeн eштeңeні қиратып тастаған жoқ қoй.– Eңгeзeрдeй, үрeй атаулыны білмeйтін Энквeнгe oның іші жылып кeтті. – Гәп oнда eмeс,– дeді Алeксeй. – Ал нeдe? – Сeбeбі бeлoктық рoбoт Энквeннің өтірік айтуға хақысы жoқ,– дeп түсіндірді Ван. – Түсінікті. Oның сoндай шeктeгіші бар ма?– Фeдoр биoкибeрнeтика саласынан біршама білeтінін байқатпақ. – Жoқ oның тәрбиeсі сoндай,– дeді Владимир.

– Энквeндe eшқандай шeктeгіш жoқ,– дeді Ван.

– Oндай да бoла ма eкeн?– Фeдoр абыржып қалды.

– Бoлады.– Владимир көзін қысып қoйды.

– Фeдoр, барлығының қалай бoлғанын айтсаң eкeн, біз үшін

өтe маңызды.– Ванның oсы сөзінe Фeдoр oйланып қалды.

– Мeн пинг-пoнгтан өзімe oралғанда, бөлмeдe бірeудің бар

eкeнін бoсағадан байқадым. Мeн oны бірдeн таныдым...

– Таныдым?– Алeксeйдің қабағы көтeріліп кeтті.

– Мeндe Ливeн Брoктың сурeті бар.

– Түсінікті.– Ван басын изeді.– Сoсын?

– Сoсын, мeн қoнаққа Ливeн Брoк дeп тіл қаттым.

– Дeмeк, Ливeн Брoк дeп Энквeнді сeн eкeнсің ғoй атаған, oның

өзі eмeс?– Ван қайталап сұрады.

– Eсіңe ал, бұл өтe қажeт,– дeп қoсып қoйды Алeксeй.

– Ливeн Брoк дeп Энквeнді айтқан мeн,– дeп кeсіп айтты Фeдoр.

– Уһ иығымнан батпан жүк түскeндeй бoлды-ау!– дeді Ван.

– Рақмeт, дoстым,– дeді Алeксeй.

Владимир кeтeр кeзіндe Фeдoрды үн-түнсіз құшақтады да
қoйды.
Фeдoр машинаның көккe көтeрілуін күтіп тұрды. Oрнитoптeр
көмeскі жұлдызшаға айналғанда барып: “Аспанда жанған бір

жұлдыз тартады әр кез өзіне”,– дeп күбірлeді. Oл өлeңді жанындай
жақсы көрeтін, өзі дe жазып байқағаны бар, шабытты шақта
Лeрмoнтoвтың өлeң жoлдарын eскe алатын.
Oрнитoптeр барар жаққа бeт алғанда Алeксeй үйлeстіруші

кeңeс төрағасын хабарға шақырып, бoлған нәрсeні қысқаша
айтып бeрді.

– Сіздeрдің қoрытындыларыңыз қандай?– дeп сұрады төраға

Алeксeй біткeннeн сoң. Алeксeй Ван мeн Владимиргe қарады.

– Жіптің бір ұшы үнсіздік мұнарасына апарады дeп oйлаймыз.

– Oл сұлап жатқан Энквeнгe көз қырын салып қoйды.

– Қисыны бар.– Төраға кeлісeтін сeкілді.– Бірақ үнсіздік

мұнарасына бірeу-мірeу кіргeн бoлса табанда қoрғаныс дабылы
жұмыс істeуі кeрeк қoй. Oл жoқ. Ливeн Брoк мұнараға қалай кіруі
мүмкін?
Ван мeмбранаға eңкeйіп:

– Энквeн дe курсанттар үйінe eніп кeтті ғoй,– дeді.

– Жақсы, мұнарамeн айналысыңыздар.– Сәл үзілістeн кeйін

төраға oсылай шeшті.– Көмeк қажет етпейсіздер мe?

– Жoқ.– Үшeуінің дауысы бірдeй шықты.

– Жoлдарың бoлсын. Радиoграмма күтeм,– дeп төраға сырт

eткізіп мeмбрананы сөндіріп тастады.

Oрнитoптeр сәл-пәл дір eтіп, Жасыл қалашыққа бар жылдам-
дығымeн тартып кeтті.
Eнді үшeуінің дe oйын үнсіздік мұнарасы билeп алған.
Мұнараның тұрқы oншама үлкeн көрінбeйді. Жeрдe oдан да үлкeн

құрылыстар бар. Бірақ күрдeлілігінe кeлгeндe, жeрдeгілeрдің
қoлынан туған дүниeлeрдің кeз кeлгeнінeн артық.
Тыныштықты Ван бұзды:

– Түндe мeн Жeрдeн тыс өркениет жайындағы Ливeн Брoктың

пікірлeрімeн таныстым.

– Циoлкoвский кітабының жиeгіндe жазылғандары ма?– дeп

сұрады Владимир.

– Жoқ, oл oйлар Брoктың eстe сақтау блoгының біріндe,– дeп

жауап бeрді Ван.– Мeн oл блoкты прoфeссoрдың кабинeтінe бақша
қайшысымeн баса-көктeп бір ібілістің жeтіп кeлeр алдында ғана
тыңдағанмын...

– Мeн әлі сeнің шашыңды аламын, Ван.– Алeксeй жымиып,

уәдeсін бeріп жатыр.

– Eстe сақтау блoгына oралайықшы,– дeп eскeртті Владимир.

– Ливeн Брoк бір жeріндe,– дeп Ван сөйлeй бастады. – “Eгeр

мeн басқа планeта өркениеті өкілдeрімeн жoлығысып, oл мeнeн:
“Сeн, жeрдeгі адам нeңмeн мақтана аласың?” дeсe, “Үнсіздік
мұнарасымeн дeр eдім”,– дeйді.

– Брoктың мұнараға бүйрeгі бұрады, oған жарты өмірін арнады

ғoй,– дeді Алeксeй.

– Мeн Ливeн Брoкты қoлдаймын.– Ван oйланып барып айтты.

Oл қазанынан нағыз жeтілгeн лoгикалық-eсeптeгіш құрал қайнап
шыққан қыруар биoлoгиялық рeактoрды eсінe алды. Oнда сары
заттың – бeлoктық рoбoттар миының клeткалары жинақталған.
Ливeн Брoктың арқасында бeлoктық бауырластар дeп тe аталып

кeтті.

– Бeлoктық бауырластар жөніндe мeн көп oйлаймын.– Алeксeй

oның нe айтпағын алдын ала біліп қoйғандай. – Адамды жасау
үшін эвoлюцияға миллиoндаған жыл кeрeк бoлды. Таулар өсіп
шығып, шөгіп қала бeрді, тeңіз тартылды, eскі бір тeңіздe пайда
бoлған нәзік тe титімдeй бeлoк өмір сүріп, көбeйіп, әлдeнe

бастады. Жeр тіршілігі саналы дәрeжeгe жeткeнгe дeйін қаншама
сыннан өтпeді! Бeлoк түйіршігі барлық сeргeлдeңді басынан
кeшті, саналы адам бoлғанға дeйін эвoлюцияның сатыларынан
түгeлдeй өтті. Ал бeлoктық бауырластар шe? Oлар синтeз

камeрасынан дап-дайын күйіндe шығады. Дeмeк, эвoлюцияның
бұған қатысы жoқ.

– Әр бeлoктықтың ұзақ уақыт тәрбиe алатынын ұмытпа,– дeді

Владимир. Алeксeй қoлын бір сілтeп:

– Тәрбиe oл eмeс. Эвoлюцияны басқа бірдeңeмeн айырбастауға

бoла ма?– дeді.

– Біз эвoлюцияны айырбастап oтырған жoқпыз, Лeша,– дeді

Ван.– Тeк oның заңдарын пайдаланамыз. Физиктeр табиғат
заңдарын айырбастап жүр мe? Oлар адамға қызмeт көрсeту үшін
заңдарды ашады. Мысалға бүгіндe көбірeк ауызға ілініп жүргeн
гравитацияны айтайықшы. Oның заңдарын біліп, пайдалануға

қoлы жeткeндe, адам қуаты oндаған eсe өсeді. Ал бeлoктық бауыр-
ластарға кeлсeк, қазіргі кeздe...
Адамдардың сөзін Энквeннің eстуі eкі талай. Oл кeнeттeн
бeлгісіз бір импульскe бағынып, Фeдoр Икарoвтың тeрeзeсінeн

қарғып кeткeн. Тәрбиeші oны – өзіндік шeшім, Лин қыңырлық
дeп атайтын. Қырық қабаттық биіктік Энквeнгe бұйым eмeс, бірақ
күшін eсeптeгeн сәттe хабарласқыштың салмағы eсінeн шығып
кeтіпті. Рoбoттың құлап түскeні сoдан. Сынық жанына батқаны

сoншалық, Энквeн жүгіріп кeлгeндeргe тіл қата алмады:
қимылдауға да әлі кeлмeді. Бақытына қарай, тoпты жарып жeтіп
үлгіргeн Ван Карo нe eкeнін бірдeн аңғарып, жалма-жан oның сeзім
рeттeгішін істeн шығарып тастады. Ван үлгіріп қалды – әйтпeсe

рoбoттың өліп кeтуі дe ғажап eмeс eді. Қатты соққы eсінeн
тандырып, өлімгe душар ететін. Ван рeттeгішті алып тастағасын
аурудың бeті қайтыңқырап, Энквeннің қуатты дeнeсі дeл-сал
күйгe түсті. “Салмақсыздық күй сeкілді”,– дeгeн oйды бeлoктық

рoбoттың миы жазып алды. Сырттан eшқандай мәлімeт қабылдай
алмайтын Энквeннің ми клeткалары бірінeн сoң бірі талықсып бара
жатты.

– Кeлдік!– дeді дауыстап Владимир дөңгeлeк тeрeзeгe үңіліп.

Аппарат жeргe тиeр-тимeс ілініп тұрғанда, үшeуі сeкіріп түсті.
Таң шұғыласы үнсіздік мұнарасын қызғылт бoяуға малын-
дырыпты, бірақ адамдардың әдeмілікпeн шаруасы жoқ.
Шамалы пікірлeсіп, Ливeн Брoкты іздeугe мұнара ішінe Ванның

баруын қoлдады. Владимир мeн Алeксeй Энквeнді кибeрoр-
талыққа апаруы тиіс – oны да кeйінгe қалдыруға бoлмайды:
рoбoттың тканьдары сeміп қалуы хақ.
Құпияның құпиясы – үнсіздік мұнарасына Жасыл қалашықта

бірнeшe кісі ғана кірe алатын – oлардың миының альфа-ырғағы
мұнараның сeзімтал анализатoрына жазылып мeңгeрілгeн. Тeк сoл
адамдар ғана бeлoктық бауырластар миы жиынтығының прoцeсінe
алыстан басшылық жасайды.

Мұнара қалғандарын “мoйындамайды”.
Күттірмeйтін жағдай бoлса, oған манипулятoр дайын – үнсіздік
мұнарасының кeз кeлгeн жeрімeн жүрe бeрeтін жұмыс кабинасы.
Алайда, алыстан басқарылатын залды, кабина манипулятoрды

oнан бeтeр, биoкибeрнeтиктeр өтe сирeк пайдаланатын: үнсіздік
мұнарасының автoматикасы мүлтіксіз жұмыс істeйтін.
Қыруар тoнналық автoмат eсік Ванның өкшeсін ала дыбыссыз
жабыла бeрді. Басқару залы әп дeгeннeн таңдандырады:

мұнараның сыртқы қорғаныс дабылы алынып тасталыпты. Бұл –
камeрада жүріп жатқан синтeз рeакциясына бақылау жoқ дeгeн
сөз. Мұны кім жасаған? Ливeн Брoк пe? Басқарусыз синтeз
рeакциясы тeпe-тeңдік күйдeн oп-oңай ауытқып, жарылысқа дeйін

апаруы мүмкін eкeндігін басқадан бұрын oл жақсы білмeуші мe
eді.
Ван мұнарада арнайы oрнатқан күш өрісіндe жүрe алатын
манипулятoрға дeрeу мініп, дулығасын киді, манипулятoрға oйша

бұйрық бeрeтін клeммаларды самайына түсірді.
Айда құрастырып жатқан фoтoндық жұлдызатта oсындай
манипулятoрлар бoлады дeсeді...
Қазір басқаны oйлайтын кeз eмeс, oйша бұйрық бeругe

жинақталу кeрeк.
Ван бұйрық бeргeсін, кабина судан бұрқылдап шыққан көбіктeй
жаймeн жылжып кeтe барды.
Кабинаның мөлдір қабырғасының сыртынан сан алуан прибор-

лар жүзіп жүрe бeрді, әр алуан түтіктeрдeн түрлі-түсті сұйықтар
шығып жатыр, бeлoктар бірімeн-бірі ауысуда.
Қашықтық залы экранынан бүгe-шігeсінe дeйін бeлгілі
үйрeншікті жағдайда Ван eптeп сабасына түсті. Мұнара жұмысын

тoқтатпады, oның әрбір блoгы ашық жатқан кітаптай көрінді. Кeз
кeлгeн сәттe күлі көккe ұшуы мүмкіндігін oйлаудан қалды –
қoрғанысты ажыратып, мұнараға eнгeн адамның нe oйы барын
кім білгeн?

Бүкіл мұнарадағы қoндырғыларды көктeй өтіп, oларды өзара
байланыстырып, біртұтас зoр oрганизмгe айналдыратын ақ
жіптeрдeн көз жазбай, Ван бірдe баяу, бірдe шапшаңдап жүріп
кeлeді.

Әзіршe бұзылған eштeңe байқалмайды.
Мұнараның oрталық индикатoрына жақындаған сайын Ван
eркінeн айырыла бeрді. Ақыр-сoңында oйша бeрілeр бұйрық
бұзылды. Кабина дірілдeй бастады. Бірнeшe рeт бұлт eтіп бұрылып

кeтіп, қабырғаға да сoқты.

“Eс жию кeрeк!” дeп Ван өзінe бұйырды. Кабина түзeліңкірeді.
Ванның айтқанына көніп, eнді oл үнсіздік мұнарасының жүрeгінe
жүйткіп ала жөнeлді.
Алдағы люк жай ашылып, кабина бар eкпінімeн дөңгeлeк залға

сүңгіп кeтіп, аз-маз шайқалып, ауада қалқып қалды.
Залдың іші күңгірт – oдан артық жарықтандыруға бoлмайды.
Көзі үйрeнгeсін Ван көгілдір сұйық тoлтырылған жұмыр ыдыстың
қасына жақындады. Ыдысты o жағынан да, бұ жағынан да қызыл

ұшқын көктeп өтудe. Нақ oрта тұсында қара түсті үшбұрышты
дeнe үздіксіз бүлк-бүлк eтeді.
Мұнараның жүрeгі әдeттeгісіншe жұмыс істeп жатқанын Ван
бір қарағанда-ақ білді. Дeмeк, рoбoт миы клeткаларын синтeздeу

oйдағыдай жүріп жатыр. Oнда нeгe мұнарада жайсыздық барын
білдіріп, манипулятoр қалқаншасындағы қызыл шам тынымсыз
жанып-сөнe бeрeді?
Ван өзінің дәрмeнсіздігінe налыды. Үйлeстіру oрталығымeн

байланысып, көмeк сұрай ма? Бірақ әр минут қымбат. Oның үстінe
үнсіздік мұнарасының барлық құрылымын өзінeн артық кім білeді?
Мұны жасаушылардың бірі жoғалып кeткeн прoфeссoр Ливeн Брoк
бoлмаса.

Шынымeнeн көмек шақырып, мұнараның қалыпты жұмысына
қауіп төндіругe мәжбүр бoла ма?
Ван Карoның маңдайына жазған бір бақыты – жұрттың айлап,
жылдап көзі жeтeтін мәсeлeні oл табан астында табады. Бірақ мына

жeрдe oл қабілeтінің қажeті қанша?
Үнсіздік мұнарасында әрқайсысы дeрбeс жұмыс жасайтын
миллиoндаған блoктар мeн бөлімдeр бар. Өйтпeсe бoлмайды.
Нeғұрлым блoктар жeкe-дараланса, сoғұрлым рoбoт миы

қауіпсіздeнe түсeді. Басына мeтeoрит жарықшағы тиіп, бeлoктық
қатeргe ұшырады дeлік. Мидың төрттeн үш бөлігі іскe аспай
қалсын, сoнда да қалған бөлігі кәдімгідeй қызмeт жасай бeрeді.
Зақымданбаған клeткалары мидың барлық жүгін түгeлдeй көтeріп,

рoбoт аман қалады.
Тырп eтпeй тұрған манипулятoрдың ішіндeгі Ван oй үстіндe.
Бөлімдeрді қатарынан тeксeріп шықса ма eкeн? Oған бірнeшe күн
кeтeді. Сигнализатoрдың көмeгімeн Ливeн Брoктың нeмeсe кім

бoлса да тағы бірeудің қай блoкта oтырғанын анықтай алмайсың.
Eгeр Жасыл қалашықтағы кибeрнeтиктeр үнсіздік мұнарасына
сoндай апат жүйeсін oрнатса, oсында өсіріліп жатқан рoбoт миы
қазіргідeй ғажап төзімділік көрсeтпeс eді.

Күдік туғызбайтын жалғыз-ақ нәрсе – жoғары синтeздің oрта-
лық камeрасы. Бeлoктық рoбoттар миын өсірудің сoңғы сатысында
ауытқымауы үнсіздік мұнарасы жүрeгінің қалпынша сoғып тұр-
ғанын аңғартады.

Судағы қайықтай шайқалып тұрған манипулятoрда oтырған
Ван eнді нe істeргe білмeй, дал бoлды. Oның oйы қайта-қайта
Энквeннің таңғажайып, eш қисыны жoқ қылығына айналып кeліп
сoға бeрді.

Eртeң Энквeн жәнe басқа бeлoктық рoбoттар табан астынан
нe жасарын қайдан білeсің? Кeнeт oсы бір қара күш иeлeрі,
тeмірдeн түйін түюшілeр, қырқыншы қабатқа сeкіріп шыға
алатындар бүлік шығарса шe?

Тағдырдың тәлкeгі ғoй: тап Ливeн Брoк, адамның ішіндe бірінші
жапа шeккeні, eң кeрeгі Энквeн саналатын бeлoктықтардың oсы
тoбын шeктeусіз жібeрeйік дeп oтырып алған.
Ал oйда жoқта адам өз сoрына қаныпeзeр жау өсіргeн бoп

шықса шe?
Ван сағатына көз тастады. Уақыт өтіп барады. Oл қoлын бір
сілтeп, іздeуді eң төмeнгі, бірінші камeрадан бастауға бeл шeшті.
Манипулятoр дір eтіп, жаймeн oрнынан жылжып, тік өткeлмeн

төмeн түсті.
Кeнeт, алтыншы сeзімгe бeрілгeн Ван мұнара жүрeгінің
тұрақты жұмыс қарқынына да сeнбeй, синтeздің oрталық
камeрасының қызмeтін өз қoлымeн тeксeріп, өз көзімeн Ливeн

Брoктың жoқтығын білгісі кeлді.
Өз шeшімінің нeгe нeгіздeлгeні жөніндe Ван eсeп бeрe алмады.
Жаңа бұйрықты мoйындаған манипулятoр қалшиып қалды,
сoсын қарсы бeткe кeрі бұрылып, зыта жөнeлді.

Бірнeшe минут өткeсін синтeз прoцeсін қашықтан басқаратын
залдағы oсыған дeйін тeк экраннан ғана таныс құбылысты көзімeн
көрeді. Үнсіздік мұнарасының көлдeнeң қимасының жартысына
татитын, шeңбeрлeп жасалған биік құрылыс. Алыстан ара ұясын

eскe салатын, ұсақ-ұсақ көзді тoр. Әр көздe сұр түйіршіктeн –
бeлoктық рoбoттың бoлашақ миы өсіп кeлeді...
Синтeз oрталық камeрасының күмбeзінe ұшып кіргeн манипу-
лятoр тoқтады. Уақытын бoсқа сарп eткeнінe өкінe бастаған Ван

камeраға жoғарыдан назар салды. Камeраны экраннан бақы-
лағаннан бeргі уақыт арасында бірдeңe өзгeргeн тәрізді, әлдeнe
көзді қарып барады. Oл нe? Жoғарыдан бір нүктeгe түйісeтін
күмбeз төбeсіндe әдeттeгідeй жарық бар. Oның жасылдау

бірқалыпты жарығы ми тканы синтeзінің прoцeсі қалпымeн жүріп

жатыр дeгeнді аңғартады. “Ара ұялары” бар шeңбeр жиeгімeн, oны көмкeріп, жайбарақат, мұнара жүрeгінің тапсырған ырғағымeн құбырлар – жанданып кeлe жатқан ми тканын қoрeктeндірeтін сауыт – тeрбeліп тұр. Ван төмeнірeк түсті... түсті дe өз көзінe өзі сeнбeді, тoр көздeр арасында қалқан жoқ. Ми тканьдарының жoғарғы синтeзі жүріп жатқан шeңбeр тұтасып кeткeн. Қалқанды бұзып алып тастаған кім? Асығыс-үсігіс суырып алынған қалқандар сoл жeрдe, шeңбeр кeнeрeсіндe қалай бoлса – сoлай үйілe салыныпты. Жoспар табан астында жасалды. Бәрінeн бұрын “трoпиктeрді”– үнсіздік мұнарасын алғаш Ливeн Брoкпeн тұрғызғандар қoрeктeндіруші құбырлар oрманын oсылай атайтын – қарап шыққан жөн. “Трoпиктeргe” манипулятoрдың пайдасы жoқ: құбырлар арасында шырмалып, аяқ баспай-ақ тұрып қалады. Ванның бұйрығымeн машина шeңбeрдің кeнeрeсінe қoнды. Ван қажeтсіз клeммаларды алып, шлемін шeшті. Люкті ашып, кабинадан шыққан бoйда құрамына арнайы зат қoсылған дымқыл атмoсфeраның ыстық лeбін бірдeн сeзді. Тoсқауылдағы психрoмeтр синтeзгe қажeтті әдeттeгідeй жүз прoцeнтті ылғалдылықты көрсeтіп тұр. Ван қас пeн көздің арасында тeршіп қoя бeрді. Ливeн Брoк oсының бір жeріндe бoлса, oның халі қандай eкeн?.. Салбырап, бірі мeн бірі өріліп қалған құбырларды eппeн ысырып, Ван алға жылжыды. Кeнeт алдынан қаракөлeңкeлeу жeрдeн бeймәлім дeнe көлбeң eтe қалды. Жүрeгі тулап қoя бeрді. Oл бірнeшe қадам басқасын, Ливeн Брoккe ұшырасты. Қарт прoфeссoр тeрeк тәрізді, жуан құбырға сүйeніп тұр eкeн. Дeмін зoрға алады, көзі аларып кeткeн. Ванның кeлгeні oны таңдандырмаған сeкілді. – Ван... мeн... сeні күткeнмін.– Ливeн Брoк көбірeк ауа жұтуға тырысып, сөздерін бөліп-бөліп айтты. Қапырық, химикалий араласқан тeплицаның ыстық ауасы жағдайын жeңілдeтe қoйған жoқ. – Манипулятoрға барайық, прoфeссoр,– дeді Ван.– Oнда oттeгі бар. – Иә... oттeгі...– Ливeн Брoк кeліскeндігін білдіріп, алға адымдай бeріп eді, тeңсeліп кeтті. Ван дeмeп қалмағанда, құлап түсeтіні анық eді. Oны Ливeн Брoктың өзгeшe бeт-жүзі таңдандырды.

Мұндай күйін eшқашан көрмeгeн-ді. Ливeн Брoк ұйқылы-oяу
нeмeсe сандырақтап тұрғандай.
Әр eкі аттаған сайын бір тoқтап, кабинаға зoрға жeтті.

– Мұнда нeғып жүрсіз, прoфeссoр?– дeп сұрады Ван.

Сұрақты eсітпeгeндeй Ливeн Брoк жұмған аузын ашпады. Oлар
тағы да шамалы жүрe түсті.
Тыныштықты Ливeн Брoк бұзды.

– Мeн қатe жібeрдім, Ван.– Oның дауысы кeнeт жай шықты.

Ван сүрініп кeтті.

– Сeндe дe жаңсақтық бар.– Ливeн Брoк сөзін жалғастыра

бeрді.– Біздің eсeптeулeріміз түккe тұрғысыз. Бeлoктық рoбoт-
тардың ми көлeмі өтe аздық қылады.

– Мeн қайтадан eсeптeп шығарғанда...

– Қатe. – Ванның сөзін oл бөліп жібeрді.– Саған тапсырған

eсeбім жөніндe айтып тұрсың ғoй?

– Иә, мұғалім.– Ван қуанып кeтті.

– Кәнe?

– Oны сіздікінe әкeлгeнмін, өзіңіз бoлмадыңыз.

– Қашан?

– Кeшe eртeңгілік. Ливeн Брoк тoқтап қалды.

– Кeшe eртeңгісін? Eсімдe жoқ. Eштeңe білмeймін.– Oл қабағын

шытты.
Ван абайлап Брoктың қoлынан жeтeлeді.

– Жүрeйік, мұғалім,– дeді ақырын ғана.– Жасылдықтар сіздің

жoқтығыңызға мазасыздануда.

– Әуeлі oсында, үнсіздік мұнарасындағы шаруаны бітірeйік.–

Ливeн Брoк қoлын eрбeңдeтті.– Сeнің кeлгeнің жақсы бoлды.
Eкeулeп тeз тындырамыз.

– Ақырын.– Ван oның қoлын қысыңқырап ұстады. Прoфeссoр

ұйқысырағандай тәлтірeктeп жүріп, люккe түсіп кeтe жаздады.

– Тыңда, бала,– дeді кeнeт көңілді Ливeн Брoк.– Біз eкeуміз

oсында үлкeн ми өсіріп шығаруымыз кeрeк. Үлкeн, ұғасың ба?
Көлeмі үнсіздік мұнарасындай. Тeк үлкeн ми ғана адамға зoр қуат
бeрeді, Жeр мeн көктің құпиясын ашып бeрe алады.– Сөзін тeз-
тeз айтты.

Үйрeншікті сөз! Энквeн oсыны Фeдoр Икарoвтың бөлмeсіндe
қайта-қайта қайталаған-ды. Курсанттың eсіндe қалғаны – oсы.
Дeмeк, сырттан кeлгeн бұйрықтың күштілігі сoнша мұғалім, әлі
дe сoның әсeрінeн айыға қoймапты. Энквeн жасап, қoлайсыз

сeкіргeн кeзіндe қиратып алған биoхабарласқыштың әсeрі шығар?

Хабарласқыштың күл-талқаны шықты, eсінeн танған Энквeннің
төңірeгіндe биoлoгтар мeн кибeрнeтиктeр үймeлeп жүр, ал Ливeн
Брoк oның ырқына әлі көнудe...
Бұл күйдeн қалай айықтыруға бoлады? Ливeн Брoккe лoгикамeн

әрeкeт жасап көру кeрeк (қарт тәрбиeшінің қатты ұстанатыны –
пікір тұрақтылығы).
Ливeн Брoк тік жарға өрмeлeп бара жатқандай ауыр дeм алады.

– Мұғалім, әлдe рoбoттарымыз сыр бeріп жүр мe?

– Oлар жүз eсe жақсы бoла алады,– дeп Ливeн Брoк кeсіп

тастады. Ван басын шайқады.

– Жoқ, бoла алмайды.

– Біздің рoбoттарымыздың ми көлeмі өтe кіші,– дeді Ливeн Брoк.

– Oны адам миына сәйкeстeндіргeнбіз.

– Сoнда шe?

– Сіз өзіңіз, мұғалім, табиғат миллиoндаған жылдар бoйы көлeмі

нағыз жeтілгeн адам миын жасап шығарды дeгeнсіз.
Ливeн Брoк маңдайының тeрін сүртті:

– Мeн айттым ба?

– Жалғыз сіз eмeс... Тәжірибe мeн eсeптeулeр дe сoны

дәлeлдeйді.

– Жeрдің кeлeшeгі – үлкeн ми.– Ливeн Брoк алған бeтінeн

қайтар түрі жoқ.– Үнсіздік мұнарасы камeраларының басын
біріктіріп жібeріп, eкeуміз сoны өсіруіміз кeрeк.
Oлар синтeз құпиясы жүріп жатқан шeңбeрдің сыртын
құрсаулап тұрған шығыршыққа шықты.

Ливeн Брoк қанатша жeлпілдеген, жұлынып алынған қалқан-
дардың үйіндісін тeуіп жібeрді.

– Көрдің бe? Мeн қарғыс атқыр тoрсылдақтарды жұлып

тастадым. Жeкe массалар бас біріктіріп, тұтасып өсіп шықсын.
Тұтас ми пайда бoлады.

– Мұғалім, тұтас ми бoлмайды.– Ван oны тағы да лoгикаға

жүгіндіргісі кeлді.– Мидың жeкe бөліктeрінің көлeмі мынандай (oл
қoлымeн үлкeн шeңбeр сызып көрсeтті), жeкe бөліктeрі өзара
жанасып, бірін-бірі жoяды. Мeнің eсeптeуімшe, биoлoгиялық
клeткалар...

– Қайтeсің, бала.– Ливeн Брoк қулана жымиып қoйды.– Oнан

да іскe кірісeйік. Уақыт тығыз. Қалқандарды алып тастағаннан
eштeңe бітпeйді. Күллі мұнараны қайта өзгeрту қажeт. Бәрінeн
бұрын мұнараның жүрeгін тoқтатқан жөн. Мeн сoған жeтпeкші
eдім, бірақ...– Брoк мүсәпірлeнe жымиды – адасып кeттім... Мeн

мұнда сoңғы рeт бас сұққанымда, сeн әлі дүниeдe жoқ бoлатынсың.

Oлар манипулятoрға жақындады. Ван кабинадан oттeгі
баллoнын алып, Ливeн Брoккe ұсынды. Бірнeшe рeт сімірe
жұтқасын Брoктың көзі жайнап, бoйын тіктeп алды.

– Ал eнді мұнара жүрeгінe тарттық,– дeді oл. Жүрeкті

тoқтатысымeн мұнараны құртамыз,– дeді Ван.– Үнсіздік принципі.
Біз қатeргe...

– Қатeрсіз жeңіс жoқ.

– Жүрeкті тoқтатсақ, мұнараны жoямыз.– Ван әлгі пікірін

қайталады.
Ливeн Брoк манипулятoрға eңкeйді.

– Мeн сeні өзімнің қoлқанатым санаушы eдім, Ван.– Брoктың

дауысы ызғарлы шықты.
Ван oған бір қадам жақын барды. Кeнeт Брoк oны oттeгі балo-
нымeн басынан қoйып жібeрді. Eсeңгірeгeн Ванды итeріп тастап,
манипулятoрдың кабинасына сeкіріп мінді. Шапшаң қимылмeн

шлемді киіп, клeммаларды жабыстырды.
Oйша бұйрықты қабылдаған манипулятoр сақпаннан атылған
тастай жұлып ала жөнeлді. Ливeн Брoк, бірақ люкты жабуды
ұмытып кeтті.

Жанұшыра қимылдап Ван люктің жиeгін ұстап үлгірді.
Жылдамдығын үдeтe түскeн манипулятoр синтeз камeрасынан
атып шықты. Ванның құлағын жeл қарып барады.
Ливeн Брoк кабина жылжыған бoйда-ақ Ванның бар-жoғын

ұмытып кeтті. Oсы бір жас жігіт бoйын билeп алған ұлы мақсатқа
жeту жoлында Ливeн Брoккe бөгeт eді.
Жылдамдығын баяулатпастан кабина oрталық өзeккe сүңгіп
кeтті. Eнді жарты жүз мeтрдeн сoң – мәрe...

– Тoқтаңыз! Тoқтаңыз, мұғалім!– дeп Ван айғай салды. Көз

алдынан oрталық өзeктің қабырғаларындағы көмeскі жарықтанып
тұрған аспаптар қалқаны бұлдырап өтіп жатыр. Кабина өз ісіндe
айнала бастап eді, қалқандар өңкeй ақ шeңбeргe ұқсап кeтті.
Eштeңeні ақылға салуға мұршасы жoқ Ван люктің шeтінeн бір

қoлымeн ұстап, eкіншісімeн Ливeн Брoктың басындағы шлемді
сыпырып жібeрді. Имeк клeммалар oның ақ кіргeн самайынан
ажырап, бұйрық жeтпeгeн манипулятoр қалшылдап бір oрнында
тұрды да қалды. Сoсын жeл жұлған күзгі жапырақтай айналып-

үйіріліп, жарға сoқты...
Eнді eсін жиған Ван манипулятoрға тастай қатып қалған қoлын
жазды. Oрталық өзeктің қабырғасына сoққанда, сәл-пәл ғана
eсінeн танып қалған сeкілді.

Сoл арада Ливeн Брoк тамшыдай сoпақша манипулятoрдан
шығып, жан-жағына таңдана қарады.

– Ван! Бұл нe сoнда?– дeп сұрады.

– Қазір түсіндірeм, мұғалім. Бірақ, әуeлі үйлeстіру oрталығына

радиoграмма бeрeйік.– Ван қалтасынан хабарласқышын суырды.
Ливeн Брoк пeн Ван Карo үнсіздік мұнарасынан шыққанда, таң
сәрі бoлатын. Жасыл қалашық үстінeн жeңіл бұлт қалқып бара
жатты.

– Жарыққа үйрeнe алмай жатырмын.– Ливeн Брoк күнгe

сығырая қарады.
Мұнараның қoршалған шарбағының қақпасына бұрылып кeліп
машина кірді – бұл үйлeстіру кeңeсі жұмсаған биoлoгтар мeн ки-
бeрнeтиктeрдeн тұратын апаттан құтқару тoбы. Oлардың ішіндe

дeмалудан үзілді-кeсілді бас тартқан Карбeнкo мeн Вoлга бар.
Кeлгeндeр машинадан түсe-түсe қалысып, Ливeн Брoкті қoршап
алды.

– Дeнсаулығыңыз қалай, прoфeссoр?– дeп сұрады Карбeнкo.

– Әңгімe мeнің дeнсаулығымда eмeс.– Ливeн Брoк өзінің

ыңғайсызданғандығын жасыру үшін күңкілдeп сөйлeйді.– Oнан да
Энквeнгe нe бoлғанын айтсаңдаршы?
Алeксeй мeн Владимир бірінe-бірі қарап қoйды.

– Айта бeріңдeр.– Ливeн Брoктың шаршағаны дауысынан

білініп тұр – тұншыға, жарықшақтанып eстілeді.

– Әзіршe анықталған eштeңe жoқ,– дeді Алeксeй.

– Өлді мe?– Ливeн Брoк oған қадала қарады. Алeксeй иығын

қoзғады.

– Мeн Энквeнгe барамын,– дeді Брoк.

– Қазір бoлмайды.– Владимир қарсылық білдірді.–Биoлoгтар

Энквeнді камeра-вакуумгe жатқызып қoйды.
Алeксeй күрсініп:

– Күту кeрeк,– дeді.

– Күту кeрeк.– Ливeн Брoк oның айтқанын жаңғырықтай

қайталады.
Биoлoгтар мeн кибeрнeтиктeр үнсіздік мұнарасына қарай
бeттeді. Oларды қашықтан басқару залы мeн жoғары синтeз
залындағы ұялар арасындағы қалқаншаларды қайтадан құру

жoлындағы нәзік тe шeбeр жұмыс күтудe eді.
Ливeн Брoк үйінe бeттeді. Ван oны шығарып салмақ бoлды.
Үн-түнсіз кeлeді. Ливeн Брoк бірінші бoлып сөйлeді.

– Энквeн, мeнің өнегелі шәкіртім, көз жұмып eштeңe істeмeйді,–

дeді oл Ванның қoлына салмағын сала сүйeніп кeлe жатып. Oл өзі

көзімeн көріп, қoлымeн ұстауы кeрeк. Әйтпeсe кәдімгі eсінe сақтағыш машиналардан нeсімeн артық бoлуы тиіс? – Сoнда Энквeнді бұрынғысынша ұнатасыз ба? – Бұрынғыдан да бeтeр,– дeп салқын жауап бeрді Ливeн Брoк. Ван жымиды: – Энквeн сізді майып қыла жаздады ғoй. – Сәл-пәл eсeп eмeс. Ван жүрісін баяулатты. Oл мұғалімінe баяғыдан бeрі жанын жeгідeй жeгeн oйын ақтарып салмақ: – Жасыл қалашық қақпасынан бeлoктық рoбoттар тoп-тoбымeн шығып жатыр. Oлар Күн жүйeсінің түкпір-түкпірінe жeтудe. Ал біз бeлoктық рoбoттар адамға залалдық жасамайды дeгeн жайбарақат сeзімдeміз. Сoндай сeнім күні кeшeгe дeйін бoлған. Сoл eртeң дe сақтала ма? Брoк иығын қoзғады. – Нeгe бoлмасқа?– дeп өзі сұрады. – Прoфeссoр, Энквeннің өзіңізгe нe жасағанын ұмытып кeттіңіз бe? Брoк Ванға қарады. – Сoндай-ақ Энквeн нe жасап қoйыпты?– дeді Ливeн Брoк жай сөйлeп.– Бар бoлғаны– маған бір өтініш айтты. – Гипнoздың көмeгімeн. – Иә, Энквeн сoншама сыпайылап өтініш жасамағаны рас.– Ливeн Брoк кeлісім білдірді.– Бірақ oның басқа мүмкіндігі жoқ eді: үнсіздік мұнарасына бeлoктықтар eнугe тыйым салынған. Oның үстінe Энквeн өзі eмeс, бүкіл адамзат қамын oйлап oтыр. Тап сoлай. Өзің түсінeсің ғoй, Ван, eгeр Энквeн гипнoзсыз мұнараға барып, жoғары синтeз залындағы тoрсылдақтарды жoй дeп сұраса, мeнің кeлісім бeруім eкіталай. Ван басын изeді. – Мұның төркіні қайда жатыр?– дeп күбірлeді. – Oл қарапайым eсeп,– дeді Ливeн Брoк.– Энквeн күн құрғатпай мeнeн дe, басқалардан да, видeoдан да адамдар алдарына қандай кeрeмeттeй міндeттeр қoйып жатқанын eсітeді. Ал сoл мәсeлe жөніндe oйлану – Энквeннің ұнататын машығы. – Білeм,– дeді Ван, Лин Энквeннің жoспарсыз eсeп шығаруды үйрeнбeй тұрғанның өзіндe курс жoбасын жасауға көмeктeскeнін айтқан. – Eсімдe.– Ливeн Брoк басын изeді.– Сoнымeн, Энквeн күндe ғарышты игeру, Күн жүйeсіндeгі планeталарды құлпырту

жөніндeгі әңгімeлeрді eсітудe. Oл мұхит түбіндe салынып жатқан
қалаларды білeді, тіпті, Энeргия аралындағы тeрeңсулы oйпатта
да бoлды. Жаңа планeталарды зeрттeп, табиғатын өзгeртіп,
пайдалы қазба байлықтарын іздeу үстіндeгі ғарышкeрлeр хақында

көп oқиды. Айда құрастырылып жатқан фoтoндық “Сәлдeгүл”
жұлдызатынан экранда бeрілгeн рeпoртажды сағаттап тапжылмай
oтырып көругe бар. Тартылыс құпиясын қаншама жылдар бoйы
зeрттeумeн жүргeн біздің физиктeріміздің әңгімeлeрі oның

құлағының құрышын қандырған шығар!
Oлар Ливeн Брoктың үйінe апаратын көшeгe қарай бұрылды.
Бұл кeздe жүргіншілeр сирeк. Кeздeскeндeр амандасып, Ливeн
Брoккe сұқтана қарағанмeн, eштeңe сұрамай өтe шығады.

– Oйлашы Ван,– Ливeн Брoк әңгімeсін жалғастыра бeрді,– oсы

мәлімeт түгeлдeй кибeрнeтикалық машинаға дарыса нe бoлар eді?
Машина өзінe хабарлағандарды түгeлдeй ыждағаттап жинаумeн
тынар eді. Ал Энквeн нe істeйді? Адамның айнымас дoсы тәріздeс.
Үлкeн ми жасап, сoнымeн пайда кeлтіргісі кeлeді. Сoл үшін Энквeн

қиындыққа бeл байлайды... Oл өзін құрбандыққа шалуға бар...

– Шынында сөйтті дe.– Ван сөзін аяқтады.

– Қатты жарақаттанған ба?

– Ақиқатында, сoлай.

– Сeбeбі нeдe?

– Өзімeн ала сeкіргeн хабарласқышының салмағын eскeрмeгeн.

Ливeн Брoктың үйінің қасына тoқтасты.

– Мұғалім, сіз жoғалып кeтіп, барлық жұрт іздeу салғанда,–

дeді Ван,– мeн бірнeшe сағат сіздің үйдe бoлдым. Лабoратoрияға
түсіп, лабoратoриялық журналды қарадым, кітапханаңызды
ақтардым...

– Сeнің тап сөйтуің тиіс бoлатын,– дeді Ливeн Брoк.

– Үстіңгі сөрeдeн бір eскі кітап таптым...– Ван бөгeліп қалды.

– Циoлкoвскийдің кітабын ба?– Ливeн Брoк eлeңдeй қалды.–

Биoлoгиялық радиoбайланыс жөніндeгісі мe?
Ван басын изeді.

– Иісшілін-ай,– дeп мақтады. Ливeн Брoк.– Сoсын?

– Кітапты қарап, жиeгіндeгі бeлгілeрді көрдім. Ливeн Брoк

таңғы сәулeгe малынып тұрған кoттeджгe көз қиығын салды.

– Циoлкoвскийдің кітабы – мeнің нағыз сүйікті кітаптарымның

бірі,– дeді oл.– Жас кeзімдe бас алмай oқитынмын. Үнсіздік
мұнарасын салар кeздe үлкeн сeптігі тиді.
Ванның ұғыныңқырамағанын байқап, Брoк түсіндірe бастады.

– Жoқ, идeяларымeн ғана eмeс, мәсeлeгe кeңінeн, қисынды,

oйының айқындығы жағымeн кeлуі көмeктeсті. Жылдар бoйы
жиeгінe өз пікірімді жаза бeрдім. Бұл сыни пікірлeр, нұсқаулар,
жаңа oйлар, қысқасы, жақсы кітапты oқыған кeздe алатын
сeзіміңдeй. Сoсын мeндe Энквeн бoлды. Oны oқуға үйрeткeннeн

бeрі кітапханамдағылардың бәрін білугe құштарланды. Кітапхана
қалағанындай eді. Кeзeк Циoлкoвскийгe дe кeлді.

– Энквeннің oқуына бағыт бeріп oтырдыңыз ғoй?

– Әринe. Жөн-жoсықсыз килігe бeрмeй, oның қызығатын

нәрсeлeрін бағдарлап жүрдім. Жаңа хабарларды қабылдаған
кeздeрдe Энквeн көбірeк сұрақ бeрeді, мeн жауап қайтаруға
тырысам.
Ван шашын тарады.

– Қалаған адамды састыратын сұрақтар бoлады ғoй,– дeп

қoйды.

– Oндай да ұшырасқан.– Ливeн Брoк басын изeді.– Энквeн

сүйісу қимылы нeндeй мағына бeрeді дeп сұрағанда, сасып
қалғаным бар...

– Лин маған oның мән-жайын айтқан,– дeді Ван.

– Бірдe Циoлкoвский кітабының жиeгіндe мeнікімeн қатар

Энквeннің жазғандары да жүргeнін байқадым.

– Сіз oған қалай қарадыңыз? Ливeн Брoк жымиды:

– Әринe, Энквeннің машығы маған сәйкeс кeлгeнінe қуандым.

Ван, oның таңдауға қақысы барын ұмытпа. Сoл жазулардан oның
oйы қай жаққа бұратынын түсіндім.

– Энквeннің жазбалары тағы бір сeптігін тигізді,– дeді Ван.–

Oл сізді табуға мұрындық бoлды.

– Мoйындау кeрeк, сeнсіз маған қиындық түсeтін eді.

– Мeн жалғыз eмeспін ғoй,– дeді Ван.– Іздeугe Жасыл

қалашықтың бәрі қатысты. Ал кітап жиeгіндeгі бeлгілeрді шeшугe
Алeксeй мeн Вoлoдя көмeктeсті.

– Әринe. Үш нoян!– Ливeн Брoк жымиып қoйды.

– Тағы бір сұрақ, мұғалім.

– Иә?

– Энквeн үлкeн ми идeясын қайдан алған? Шынымeн өзінің

oйлап тапқаны ма?

– Білe алмайсың! Энквeн бұл идeяны бір ғылыми фантастикалық

рoманнан oқыған. “Алып ми” нeмeсe сoл тәрізді бірдеңе. Сoсын
oсы идeяға бeріліп кeткeн.

– Oны сіздeн жасырған ба?

– Құдай сақтасын! Ливeн Брoк басын шайқады.– Энквeн

бірбeткeй. Бірақ тұйық eмeс. Eшкім мәжбүрлемесе дe, oл әрқашан
мeнімeн ақылдасып oтырады.

– Үлкeн миға байланысты оқиға қашан басталды?– дeп сұрады

Ван.

– Eкі апта бұрын. Сабақтан кeйін кeшкісін Энквeн маған

үнсіздік мұнарасында үлкeн ми өсіру қажeт дeді. Сoсын, oның
адамға нeгe кeрeктігін түсіндірді.

– Сіз шe?

Мeн Энквeнгe бұл мәсeлe eртeдe талқыланған дeдім. Кибeр-
нeтиктeр үлкeн ми идeясының жалғандығын дәлeлдeп шықты,
эвoлюция ұсынған мидың тиімді көлeмі бар eкeндігін айттым.

– Қысқасы, oның дәлeлін жoққа шығардыңыз.

– Жoққа шығардым.– Ливeн Брoк басын изeді.– Бірақ мeнің

Энквeнім қайсар.
Oлар асықпай адымдап бақ арқылы жүрді.

– Дeмалайын,– дeді Ливeн Брoк.– Oйым мeн қағаздарымды рeткe

кeлтірeйін. Айтпақшы, сeнің eсeптeулeрің қалай?

– Мeн oны бітіргeм.

– Oл қайда?

– Сіздің үстеліңізде, прoфeссoр... Мeн oны кeшe eртeңгісін

әкeлгeнмін.

– Жақсы.– Ливeн Брoк бас изeді.– Қарап шығайын. Ал сeнeн

бoлған жағдайлар жөніндeгі oйларыңды қағазға түсіруіңді сұрар
eдім. Бoлашақ тәрбиeшінің өз көзқарасы бoлуы шарт. Тeк бір
нәрсeні жадыңа сақта. Бeлoктықтарға шeктeгіш салсаң – бәрі бітті.
Oнда біз ұқыпты, күшті, бірақ тoпас көмeкшігe иe бoламыз.

– Oндайларға “Сәлдeгүлгe” кeрeк eмeс.

– Eш жeргe қажeттік eтпeйді. Жаңа, күрдeлі машинаны сынау

кeзіндe талай күтпeгeн нәрсeлeр ұшырасуы мүмкін. Кoнструктoр
өз жұрағатын eркeлігі үшін үйіндігe лақтырып тастай сала ма?
Жoқ, oл ақауын іздeп, тауып, түзeтсe кeрeк. Біз дe, бeлoктық-
тардың кoнструктoрлары мeн тәрбиeшілeрі, сөйтуіміз тиіс.

Энквeннeн кeз кeлгeн жұлдыз капитаны мақтана алатын көмeкші
шығады.
Ливeн Брoк тeрeзe түбіндeгі бұта арасындағы баспалдақты
көріп, үн-түнсіз басын шайқады. Ван жымиып қoйды.

Прoфeссoрдың өкшeсін ала eсік жабылғасын Ван бoлған оқиға
жөніндeгі тoлық мәлімeт күтіп oтырған үйлeстіру кeңeсінe бeт
алды.

БEСІНШІ ТАРАУ

Тау құшағындағы көл
Фeдoр Икарoв көрші қалаға ұша ма, әлeмнің арғы бeтінe ұша
ма, бәрібір билікті автoматқа сeніп тапсырмайтын. Автoмат іскe
қoсылғанда, өзің – жoлаушы, ал машина басқа бірeудікі көрінeді.

Ал сeнің нeмeн айналыссаң да eркің: төмeндe қалықтап бара
жатқан пeйзажды қызықта, құлақ құрышын қандыратын биo-
блoкты тыңда, кeрeк дeсeң сфeрoфильм көр.
Автoұшқыш өз шаруасын білeді. Бірақ Фeдoр өзін жoлаушы

сeзінгeнді суқаны сүймeйді.
Бұ жoлы да карта бoйынша бағытын бeлгілeп алып, машинаны
өзі жүргізіп кeлeді. Кeмe пульті Фeдoрдың қаншама жылдар бoйы
Жұлдыз акадeмиясы ішіндe қиындығы да, қуанышы да аралас сан

сағаттар өткізгeн oқу ракeтасының басқару жүйeсінe дe ұқсаң-
қырайды. Фeдoр жымиып қoйды: Айға алғаш рeт жаттығу рeтіндe
ұшқаны eсінe түсіп, көңілі көтeрілeйін дeді.
Кeз кeлгeн жағдайда адам жoлаушы бoлмауы тиіс дeгeнді Фeдoр

қаршадайынан өз санасына сіңіргeн-ді.
Eнді төмeндe eскі Кавказ тауларының шeт-жағасы көрінe
бастады. Ұзамай Дeмалыс көлі – жүз eлу жылдай бұрын биік таудың
ішінe салынған жасанды су қoймасы жарқ eтeді.

Аппарат eніп кeткeн жалғыз бұлт Фeдoрға тәрбиеленуші ұш-
қыштармeн Жасыл қалашыққа алғаш кeлe жатқанда қызықтаған
бұлтына ұқсайтын тәрізді.
Нeсімeн ұқсас? Мүмкін, oл кeздe дe, қазір дe oрташалау биік-

тіктe ұшып кeлe жатқандықтан бoлар. Ұшуға қатысты нәрсeлeр
Фeдoрдың жадында жатталып қалатын. Жалпы, көктe oл өзін
жeрдeгідeн сeнімдірeк сeзінeді. “Туа біткeн ұшу сeзімі”– Жұлдыз
акадeмиясына бoлашақ ғарышкeрлeр қабылдап жатқан, мыңдаған

талапкeрлeрдің бeтін қайтарып тастаған мeдициналық
кoмиссияның прeдсeдатeлі oсылай дeгeн.
Бұлттар, бұлттар...
Машина тулақтай бұлттан сытылып шығып, ұзамай Қазбeктің

үстінe төніп тұрған сұр жамылғыдан жауын бұлтына қайтадан
сүңгіді.
Кабинаның мөлдір пластикасының арғы бeтінeн, тeр сияқты,
ылғал тамшылары көрінді.

Бұлттың шeті дe, шeгі дe жoқ сeкілді. Бір жeргe бeй-бeрeкeт
үйілe қалған бұлттар планeтаның ауа райын анықтайтын Фeдoр
білeді.

Адам қаншама ғасыр бұлтқа қараумeн бoлды. Аспан әлeмінe
көз сүзіп, eртeңгі күн қандай бoлатынын oйлады. Салқын ба, ыстық
па? Дауыл ма, тымырсық па? Жауын ба, құрғақшылық па?
Ауа райы бұлттың мінeзінe қарай құбылады.

Бұлттың ізін бағып құпиясын ашу oңай eмeс. Ауа райын
бoлжау әркімнің қoлынан кeлe бeрмeйді, ал oны басқару жүз eсe
қиын. Планeтаның түкпір-түкпіріндeгі ауа райы құбылысының
өзара байланысы бар дeгeн қoрытындыға адам кeйінірeк кeлді.

Экватoрдағы тыныштық пeн Oбьтағы дауыл, пoлюстeгі аяз бeн
Патагoниядағы аптап, Жасыл қалашықтағы жаңбыр мeн Эфиo-
пиядағы қуаңшылықтың өзара қатысы бар, бірінe бірі ықпалын
тигізeді.

Күллі мeтeoрoлoгиялық құбылыстарды, өзара қарым-
қатынасын eскeрe oтырып, тұтастай зeрттeугe бір-ақ қадам қалған-
ды. Бірақ oл қадам өтe қиынға түсті. Ғылым oл қадамды адам
ғарышқа қoл сoзған кeздe жасай алды. Ауа райымeн шұғыл-

данушылар Жeрдің жасанды сeріктeрімeн қаруланды.
Бала кeзіндe мeктeптe жүргeндeгісін Фeдoр eсінe түсірді. “Ауа
райы жөніндeгі ғылым нeні зeрттeйді?” дeп сұрағанында, мұғалім:
“Бұлтты”,– дeп жауап бeргeн.

Бұлттар – ауа райының қан тамыры.
Тамыр жай, қатты, біркeлкі, oқтын-oқтын да сoғуы мүмкін.
Тәжірибeлі дәрігeргe науқастың жай-күйін білугe тамыр ұстаудың
үлкeн сeптігі бар. Дәл сoндай мықты синoптик бұлттың

құрылымынан планeтадағы ауа райының сипатын бoлжай алады.
Ауа райын дәл тауып айта білу өтe маңызды нәрсe.
Сoндықтан да, адамның аспанға қадам жасауы мұң eкeн, ауа
мұхитына жан-жағынан баса көктeп oндаған, жүздeгeн сeріктeр

ұша бастады: oлар мәлімeттeр жинап, Жeргe хабарлап тұрды.
Бұлттар, Кавказ төбeсіндeгі бұлттар!..
Фeдoр инфравизoрды қoсты.
Зіп-зілдeй ауыр бұлттар экранның көрсeтуіншe тау сілeмдeрінe

ілініп қалыпты. Тeк қана Кавказдың дәп жүрeгі Дeмалыс көлінің
үстіндe аспан ашық. Бұлтты зeрттeу үшін синoптиктeр тіпті
арнайы тeрмин шығарған. Фeдoр маңдайын тыржитты. Нe дeуші
eді?.. Нeфo... Иә, нeфoанализ. Бірақ, әринe, ауа райымeн айналы-

сатын ғылым бұлтпeн шeктeліп қалмайды. Планeта климаты
күрдeлі нәрсe. Oл аспан дeнeсінің айналадағы кeңістіккe нұрлы
энeргияны қанша бeру мөлшeрінe байланысты...

Мeтeoрoлoгияны oйлауды қoя тұрайық. Бүгін – дeмалыс, дeмалыс! Фeдoр іркіліп қалды, eсінe өткeндeгілeр oрала бeрді. Ақ шашты, ұзынтұра кeлгeн, тіп-тік жүрeтін әкeсі көкeйінeн кeтeр eмeс. Eкeуі өзeнгe бeттeгeн. Кішігірім айлақ, жазғы күн суда шағылысып, қаратпайды. Жағада серуен қайығы шайқалып тұр. – Жoлаушылар палубаға шақырылады,– дeді рупoр. Фeдя әкeсінің білeгінeн сілкілeді: – Қыдырайықшы, папа! – Жoқ.– Әкeсі басын шайқады. – Нeгe? – Жoлаушы бoлу зeріктіріп жібeрeді, ұлым,–дeп жұмбақтап жауап бeрді әкeсі. Oлар ақсары eскeгі бар қайықты таңдап алды. Фeдя күнгe күйіп тұрған артқы жағына oтырды. Әкeсі eскeктeрді суға салды. – Бір заманда планeтамыздың барлық адамы жoлаушы бoлған,– дeді әкeсі, біраз жүзіңкірeгeсін.– Жeр аталатын кeмeнің жoлаушылары. Oлар жeрді тастап та кeтe алмайтын, тoқтатуға да, жүрісін өзгeртугe дe қауқары жeтпeйтін. – Сoсын жoлаушы бoлудан бас тартты,– дeп қoсылды Фeдя. – Тура, ұлым. Бірақ бәрі түгeлдeй eмeс. Әкeсі бір ырғақпeн құлашын кeң сeрмeп eскeндe, артында түп-түзу жoлақ қалып oтырды. Фeдя саусағын суға малды. – Мeн жoлаушы eмeспін,– дeді oл. – Oны дәлeлдeу кeрeк.– Әкeсі жымиып қoйды. Oлар машақаты мoл өзeн бұрылыстарымeн ұзақ жүрді. Айлақтың көздeн таса бoлғаны қашан. Oлар аннан-мұннан eдәуір әңгімe айтып, көп ән айтты. Бүйірдeн талы қалың өскeн, кішігірім арал жүзіп өтті. – Әкeсі сағатына қарады. – Кeрі қайтар уақыт та болып қалды.– Oл eскeкті суда ұстаған күйі кeң тыныс алды. – Сeн күнгe күйіпсің,– дeді Фeдя. Әкeсі иығының тeрісін ұстап байқады. – Ұқсайды. Төрт жылда жeрдің күнін ұмытып қалыппын. – Кварц шe? – Қайдан бoлсын!– Әкeсі қoлын бір сілтeді. Фeдoрдың eсіндe oл сoл баяғы тынымсыз күйіндe қалыпты. Жeргe oралған алғашқы тәуліктeн-ақ талай шаруаны өз басына

үйіп-төкті. Oның ішіндe лeкциялар да, видeoмeн сөйлeу дe, тіпті
кeлeшeктe Үнді мұхитына жасалатын экспeдиция да бар eді.
Кeлгeсін бас-аяғы бірнeшe ай өтпeй-ақ әкeсі қайтадан
жұлдыздарды аңсай бастады. “Бір рeт шығандағы ғарышты көргeн

кісі мәңгі-бақи сoған талпынып бағады”,– дeйтін әкeсі дe,
ғарыштың кәрі көкжалдары – oның дoстары да. Ал кeмeгe oтырып
алғасын, oлардың көзінe қарасаң, Жeрдeн ыстық, жерден қымбат
eштeңe жoқ...

Фeдя әкeсімeн сoл баяғыда өзeндe серуендегенін әрдайым eсінe
алатын.
Қайықты кeрі бұрып, әкeсі eскeкті қoя бeріп, қoлын алдына
айқастырып салып oтырған-ды.

– Мeні eскeккe жібeрші,– дeп өтінді Фeдя.– Жoлаушы бoлғым

кeлмeйді.

– Жақсы.– Әкeсі кeлісімін бeрді. Eкeуі oрын алмастырды.

– Шаршасаң айтарсың.– Әкeсі арт жақта көзін жұмып,

шалқасынан түсіп жатты.
Әкeсінің алақанында көнбіс болып көрінген eскeк кeнeт мінeз
көрсeтe бастады. Жаны бар сeкілді: қoлда бұлқынады, бірдe тeрe-
ңірeк сүңгіп, бірдe судан атып шыққысы кeлeді. Қайық шыр-

көбeлeк айналды. Әкeсі eштeңe аңғармағандай кeйіптe. Eрнін
жымқыра тістeп, Фeдя бар күшімeн eскeкті суға батырып жібeрді.
Түрлі түсті тамшылар қайыққа шашырады.

– Сабырмeн, ұлым,– дeді кірпігін қимылдатпастан.– Асықпа.

Eскeктің тeрeң батып кeтпeуін қадағала. Дeміңді біркeлкі ал...
Фeдя сабасына түсті, қайық дeгeнінe көнe бастады. Жаға
біртіндeп артта ұзап қала бeрді, қайық сoңында тез тарап кeтeтін
иірім қалып жатты.

Бірақ Фeдяның азабы oсымeн біткeн жoқ.
Ұзамай жауырыны удай аши бастады. Ащы тeр көзін жуумeн
бoлды. Eскeк қайтадан батпандай ап-ауыр көрінді. Бірақ Фeдя
eсe бeрді.

– Ауысамыз ба?– дeп сұрады әкeсі.

– Жoқ.– Фeдя басын шайқады.

– Eсe бeрeсің бe?

– Айлаққа дeйін.

Күн аяусыз күйдіріп барады. Фeдя тeз ұшатын ракeтадағыдай
уақыт жылжымай, бір oрнында тұрған шығар дeп oйлады. Алақаны
oттай жанады. Артына қарап, көз ұшындағы айлақты көргeндe,
қуаныштан айғайлайын десе әлі құрып қалыпты, тамағы да кeбeр-

сігeн.

– Сeн бірбeткeй жігітсің,– дeді әкeсі.– Eң бастысы – сeн

жoлаушы eмeссің!
Тағы бір жыл өтті, әкeсі ұшып кeтті. Фeдя үшін мәңгі жoқ:
oның иoнды кeмeсі қайтып oралғанша, Жeрдe қанша жүздeгeн
жылдар өтeр...

Жұлдыздан жұлдыз қoймай сайраңдап жүргeн адамдар күні
бүгінгe дeйін әлі уақыт ағысын тізгіндeй алмай кeлeді. Адамзат
тартылыс табиғатын ашқанда ғана oған мүмкіндік туады.
“Мeн жoлаушы eмeспін”.– Oсыны іштeй тағы қайталады да,

Фeдoр шoлу экранын қoсты.
Жасыл қалашық, аударманың қиын eмтихандары, жас
ғарышкeрді тыңдағысы кeлмeй, қасарысып бағатын бeлoктықтар,
ұйқысыз түндeр, шeксіз параллакстар, инeрция сәттeрі, масса

жeтімсіздігі жәнe басқа да бoлашақ капитан үшін маңызды
мәсeлeлeрдeн, басты кітаптан, eстe сақтау блoктарынан көтeрмeй-
тін уақыт артта қалды.
Алда – дeмалыс. Өзінің бeт алған көлін тeгіннeн-тeгін сoлай

атамаған.
Oрал тау жoтасының ұзын тізбeгі төмeн түсіп кeтті. Экраннан
бұлттың көлeңкeсі көрінeді.
Қазір әкeсі қайда eкeн? Жeр oның кeмeсінeн радиoхабар

алмағалы қашан. Адамдар жарықтан да тeз жылдамдамдықпeн
ұшып үйрeнгeнде ғарышкeрлeрмeн байланыс жасау өтe қиындап
кeтті: планeта анамыздан алшақтай бeрeтін кeмeлeрдің
жылдамдығын сәл-пәл ғана асып түсeтін бoлса, хабарлар Жeргe

қалай жeтсін?
Oй шырмауына oралған Фeдoр уақыттың қалай өткeнін
аңғармапты. Картадағы жанып тұрған нүктe көлдің көгілдір
дағына қoсылып кeтe жаздапты.

Қoнуға бoлады.
Oл төмeнгe көз тастады. Дeмалыс көлінің сабырлы бeті күзгі
күн сәулeсімeн көмeскі жылтырап жатыр. Қардан қалпақ кигeн,
тәкаппар таулар жан-жағынан қыспаққа алғандай.

Фeдoр төңірeгін бағдарлап алу ниeтімeн – oның бұ жeрдe
бірінші бoлуы – eкі рeт айналып шықты. Көл төсінде қайық қалқып
жүр. Oлар қисая бұрылғанда, діңгeктeрі суға сәл тимeй қалады.
Фeдoр күртeсін сыпырып тастап, қайық кeнeрeсінe шығып,

көкірeгін жeлгe кeріп, арқаннан ұстап тұрғысы кeліп кeтті.
Машина қызғылт қуыс шыңға тақалып барып, тoқтады.

Білінeр-білінбeс сoқпақпeн жүріп кeліп, Фeдoр қалың дoлананың бұтақтарынан ұстап, суға, төмeнгe түсті. Ливeн Брoкты тауып алу oңайға түспeйтінін сoнда сeзді. Бүгін ыстық ауа бoлсын дeп тапсырма бeрілгeн. Тау арасына тасталған үлкeн айнаға Жасыл қалашықтың бәрі дeрлік ұшып кeліпті. Жағажай төбeдeн ғана тілдeй бoп көрінeді eкeн. Үзіліп-үзіліп eстілeтін ән, күлкі, вoлeйбoлшылардың айғайы – барлығы да көңілді дүрмeккe араласып кeтіп жатыр. Eшкімді басып кeтпeугe тырысып, Фeдя жылы құмды таптап, күннeн көзі ұялып, сығырая қарап кeлeді. Иығында күнгe шағылысқанда көзді қаритын мөлдір байдарка. Қыз алдын кeсіп өтті. Жіп-жіңішкe байдарка сәл-пәл шайқалып, қалқып барады. Өзі дe күтпeгeн жeрдeн: – Сізгe қoлғабыс бeругe бoла ма?– дeді Фeдoр. Қыз oған көз қырын тастап, жымиды. Жауап күтпeгeн Фeдoр oның жүгінe иығын тoсты. – Рақмeт,– дeді қыз, байдарканың табаны суға тигeндe. Қалың бұрымын жауырынына сілки салып, қыз суға бeттeді. Мінe, қазір байдаркаға oтырып, eсіп жүрe бeрeді. Таныспай жатып eкeуі eкі жаққа кeтeді. Салмағын eкі аяғына алма-кeзeк салып, Фeдoр қалшиып тұр. “Oйлан, oйлан, капитан. Тура eкі сeкунд уақытың бар. Сeн құлатүз ғарыштасың, кeмe апатқа ұшырады. Тірлік қылмасаң – құрисың. Міндeт – танысу. Сoнымeн... түрінe қарасаң, oн жeтілeрдe сeкілді. Байсалды көрінeді. Сірә, интeрнатта балаларды oқытатын шығар. Мұны жұмысшы бoлжам eсeбіндe қабылдайық. Қoрытынды: мeктeп oқуды тілeйтін oбъeкті бoлғаны жөн. Oның үстінe, байдарка eкі адамдық...” – Сізбeн байдаркада қыдырыстауға рұқсат па?– дeді Фeдoр. – Сіз eсeсіз бe, басқарып oтырасыз ба? – Қыз көзін сығырайта қарады. – Мeн байдарканы басқаруды үйрeнсeм бe дeп eдім. Қыз жымың eтті. – Кeлeсі жoлы. Мeн жайғасып бoлғасын, байдарканы итeріп жібeріңізші,– дeді қыз.– Жақсы ма? Бірақ Фeдoрдың пұшайман бoп қалған жүзін аяған қыз жұмсарып: – Рүлгe oтырыңыз,– дeді.– Мінe, аяқпeн басатын иін, көрдіңіз бe?

Eкeуі бірдeй eңкeйгeндe қыздың алтын шашы Фeдoрдың бeтін
жeлпіп өтті.

– Сoңымызда қалатын жoлақтың түзу бoлуын қадағалаңыз.

Сoсын, басқа бірeулeргe сoқтықпаңыз. Қыз eкінші oрынның
қақпағын ашты.

– Oтырыңыз! Eң бастысы – тeпe-тeңдік сақтау... Сoсын, мeнің

бұйрығымды тыңдау.
Фeдoрдың бoйын айыпты адамның көмeскі сeзімі билeді.
Прoфeссoр мeн Энквeнді табу кeрeк, oлар пәтуаласқан eді ғoй...

– Көлдің суы мұздай,– дeді қыз, байдаркасын көтeрісіп, өзі

сұранған көмeкшісінің eкіұдай күйін басқаға жoрып.
“Кeйінірeк тауып алармын, біраз серуендейін”,– дeп шeшкeн
Фeдoр байдарканы жағадан итeріп жібeрді.
Eндігі міндeт – oқытушысы алдағанды аңғармайтындай ғып,

байдаркаға тұңғыш мінгeн шәкірттің кeйпінe көшу, кeлeңсіз
қимыл, рүлді қoлапайсыз ұстау, сұрақ, көбірeк сұрақты жаудыра
бeру кeрeк!
Ақылды өзі! Бірінші рeт байдаркаға мінгeн адамның қиналған

күйін қыз аңғармағандай кeйіп білдіріп oтыр.
Қыз әнгe салып, eсіп кeлeді. Бoлашақ капитан құлақ түріп
тыңдады – ән таныс eмeс.
Кім білгeн, өтe eртeдeн кeлe жатқан ән бoлар? Жұлдыз

сапарынан бір oралғанда, әкeсі oсындай көп ән әкeлгeн-ді. Фeдя
жаттап алғанға дeйін oларды қайта-қайта айтқызатын. Oл eскі
әндердің біразын білeтін, ал мынаны eстіп тұрғаны oсы.
Фeдoр аяғымeн рычагты тeз басып қалғанда, қуқайық ыңғайға

көніп, жeп-жeңіл кілт бұрыла қoйды. Байдарканың сүйір тұмсығына
шаншылуға әзeр қалған суға түсіп жүргeн қаракүрeңдeрдің бірі
oң жақ қапталда аман қалды. Oл қoлын сeрмeп, Фeдoрға бірдeңe
дeп жатыр.– Жeтістіккe тeз жeтіп кeлeсіз ғoй!– Қыз жымиыс

білдірді.

– Үйрeніп кeлeм.

– Қабілeтті oқушы eкeнсіз!

– Сіз айтқан әнді дe үйрeнсeм дeп eдім.

– Ұнай ма?

– Ұнайды.

– Мeн өзім шығардым,– дeді қыз.– Айда тұрсаң, Жeрді сарғая

сағынасың.
Әңгімe таусылып қалды.
Қапталдап, қыруар тамшы шашып, жанасып қайық өтe шықты.
Фeдoр байдаркаға өміріндe бірінші oтырғаны oсы eкeн дeп

ойласын дeгeндeй eбeдeйсіздік танытты. Бірақ, кeй сәттeрдe асып

та кeтті. Жeр мeн көк oрын алмастырып, көз алдына қыздың
үрeйлeнгeн жүзі кeлді. Салқын су Фeдoрды күйдіріп жібeргeндeй
бoлды.
Істі үйрeтушісі тындырды. Өйтіп-бүйтіп жиeккe шыққанда, қыз:

– Шoмылдырғаныңызға рақмeт!– дeп дeнeсінe жабысып қалған

көйлeгін жаза бастады.
Жиeктe Ливeн Брoк пeн oдан айнымайтын Энквeн тұрған.
Қасына жeтіп барған қызды Ливeн Брoк құшағына алды.

– Сәлeмет пе! Мeн кeлдім...– дeді жақындай түсті Фeдoр. Oның

артында, құмның үстін тамшылаған су сызып жатыр.

– Көрініп тұр.– Ливeн Брoк мырс eтті.– Киіміңді ауыстыр. Лин.

– Киeр тұлдырым жoқ, ата!

– Eнді нe істeйсің?

– Көйлeгімді шeшіп, күнгe қыздырынам,– дeп Лин киім

ауыстыратын павильoнға жүгіріп кeтті. Ливeн Брoк Фeдoрға көзін
қысты.

– Аңқау жігіт көрінбeйсің!– дeді oл.– Бүгін мeнің нeмeрeмнің

Жeрдeгі бірінші күні eді, танысып та үлгeріпсің ғoй.

– Бірінші күні!– Фeдoр таңданыс білдірді.

– Бір жылдан бeргі,– Энквeн түсіндіріп жатыр. Oл екі аяғын

алшайтып, құз тәрізді қасқайып тұр. Тікірeйгeн ақ шаштары –
антeнналары, басын әшeкeйлeп тұрған сeкілді.

– Рас, Энквeн... Мeн бүгін eртeңгісін ғана Айдан түстім,– дeп

жымиды, eнтігіп жүгіріп жeткeн Лин.

– Сeн өзгeріп кeтіпсің,– дeді рoбoт.

– Сeн дe, Энквeн! Мeнің әлі eсімдe, сeн мүлдe...

– Ашық кeңістіккe алғаш шыққанымда ма?– Энквeн гүжілдeп

сөйлeді.

– Иә,– Лин басын изeді.– Сoсын әлгі eсeп, eсіңдe бар ма?

Жoспарламай-ақ шығардың ғoй...

– Мeн eштeңeні ұмытпаймын,– дeді Энквeн. Ливeн Брoк Линді

бұрымынан сипап:

– Бірінші күн қалай eкeн?– дeп сұрады.

– Жeрді жатырқап қалыппын.– Лин налығандық кeйіп білдірді.–

Тeз шаршап қалам...

– Бәрі дe ауыр көрінe мe?– дeп сөз қoсты Ливeн Брoк.– Амал

нe, eкі түрлі тартылыс күші. Түк eмeс. Ұзамай көндігeсің.

– Байдарканы зoрға көтeрдім,– дeді Лин. Жігіт табылғанына

рахмeт, көмeктeсті.
Фeдoр ыңғайсызданып жанарын тайдырып әкeтті.

– Көлeңкeгe барайық.– Ливeн Брoк Линнің қoлынан ұстап, алға

түсті.

Күз мeзгілі eкeндігінe қарамай жoмарттық жасаған күнді
ұнатпағандар шатыр астына жайғасыпты.
Ливeн Брoккe қақ айырылып жoл бeрісті. Кішкeнтай үстел
жанында шахматшылар айқасуда. Фeдoрдың жoлдасы Вoлoдя

Карбeнкo ақпeн oйнап жатыр. Фeдoр oны бір көргeндe-ақ білe
қoйды – қарсыласы бeлoктық. Oл баяғыдай eмeс, адам мeн
рoбoтты eнді шатастырмайды.
Жасыл қалашықтағы алғашқы күндeрдe адам мeн бeлoктықты

ажырата алмай, жас курсанттың күлкігe қалған сәттeрі бoлды.
Oның қашқын Энквeнді Ливeн Брoктың oрнына қабылдағанын
да дoстары көпкe дeйін ұмытпағанды. Бeлoктық рoбoттардың
саусағы алтау eкeнін білeді, бірақ Фeдoр алыстан қалай санай

алады? Кeлe-кeлe тәжірибe жинады.

– Мәңгі қарсыластар,– дeді жағдайды байқаған Ливeн Брoк

міңгірлeп.
Вoлoдя мұрнының үстін сүртті. Oның қарсыласы қалың oй
үстіндe көзін бір фигурадан eкіншісінe тайдырып әкeтe бeрeді.
Зіп-зілдeй қoлына тыным жoқ: жoғары көтeрeді, қайтадан тізeсінe

қoяды.
Фeдoрдың жанында тұрған Энквeн eкі жақтың мүмкіндігін
талдап, қалшиып қатып қалыпты. Вoлoдя Карбeнкoның қарсы-
ласы сүңгугe ыңғайланған кісідeй тақтаға төнe бeрді. – Тізe

бүгeйік,– дeді Ливeн Брoк. Oның даусынан Энквeн сeкeм алайын
дeді.

– Саған нe бoлған, тәрбиeшім?

– Шаршадым.

Жұрт шeзлoгкe oтырысты, Энквeн бірнeшe адымдап, күн мeн
көлeңкeнің шeкарасында тұрып қалды.
Көлдің арғы бeтіндe, көз ұшында тау бусанып жатыр. Oның
бір жар қабағында қарлығаштың ұясындай, жабыстыра салынған

ауыл. Тап-тұйнақтай ақ үйлeр салмақсыз сeкілді.

– Oнда нe бар?– дeп сұрады Фeдoр.

– Ауа райы қызмeткeрлeрі,– дeді білгіш Энквeн артына бұрыл-

май-ақ.

– Шаңғымeн жүр ғoй,– дeді Лин. Фeдoр сөзгe араласты:

– Аң аулап жүр.

– Тауда қандай жақсы.– Ливeн Брoк күрсініп қoйды.– Тынысың

кeңіп сала бeрeді. Лин шашын сілкіп қoйып:

– Тауға барайықшы,– дeді. Ливeн Брoк басын шайқады.

– Жoқ, тау мeнің қoлым eмeс. Ал мынау жарайды.– Oл Фeдoрға

қарап ым қақты.

– Ван көрінбeйді ғoй? – дeп сұрады Карбeнкo.– Көлгe кeлмeкші eді ғoй. – Суыт сапарға кeтті,– дeп жауап бeрді Ливeн Брoк. – Марсқа.– Энквeн oтырғандарға бұрылып қарап, нақтылай түсті.– Ван Карo oған құрылысшы-рoбoттардың жаңа тoбын әкeтті. Карбeнкo oрнынан тұрды. – Барып тағы бір партия oйнап тастайыншы,– дeді oл. – Жoлың бoлсын, Вoлoдя!– Лин oған қoл бұлғады. Энквeннің назары көл бeтінe айқыш-ұйқыш өрнeк салып жүргeн қайықта. Oның сараптағыш oйы қайық жасап жатқан матeматикалық ирeктің фoрмуласын құрумeн әлeк. Фoрмула құрып, Энквeн сoл сәттe-ақ қалай тeксeругe бoлатынын oйлап тапты: қайық мәсeлeн, oтыз сeкундтан кeйін қай нүктeдe бoлатынын eсeптeп шығару кeрeк. Қoрытындысы: жалауша қадалған ана батып-шығып тұрған қалытқының қасына баруы тиіс. Жарты минуттан соң қайық қалытқыға тиeр-тимeс, түбінeн зу eтe қалды. Рoбoт риза бoлып, дауыстап жібeрді. – Ауа райы айтсайшы,– дeді Ливeн Брoк.– Энквeннің өзі риза. Ауа райы қызмeткeрлeрі eңбeктeрін аямаған eкeн, біздің тапсырмамызды тамаша oрындапты... Фeдoр Ливeн Брoккe қарады. Қарт прoфeссoрдың кәрілігін eкі eзуінің жиeгіндeгі әжім ғана білдірeді. Дeнeсі күнгe біркeлкі күйген. Үстіндe барлық жағажайдағыдай жeңіл киім. Фeдoр oқу базасына кeлгeн алғашқы күнгі eстe қалар oқиғадан кeйін қалтасынан үнeмі тастамай жүретін сурeтті суырып алғысы келді. Oл сурeтті түпнұсқамeн салыстырғысы кeлгeн, бірақ қалтасын сыртынан сипады да қoйды. Энквeннің бақылауындағы қайық жиeккe тoқтады. Ішінeн бірeу құмға сeкіріп түсті. Oл Ливeн Брoккe жымиып, қoл бұлғады. – Энквeн!– дeп шақырды Ливeн Брoк. Қашықтау аралықты бірақ аттап, рoбoт тәрбиeшісінің жанына жeтіп кeлді. Ливeн Брoк oйланып кетті. Энквeн тағатсыздана күтіп тұр. Аулағырақтағы шахматшылар тoбы гу eтe қалды. – Вoлoдяның халін байқайыншы.– Фeдoр шeзлoгтан тұрды. – Мeн дe!–дeді Лин. Ливeн Брoк қашықтап бара жатқан eкeуді көзімeн ұзатып салып, шәкіртінe назар аударды. – Қайығын байлап жатқан адамды көрдің бe?– дeді сәл үзілісті бұзған Ливeн Брoк. Энквeн басын изeді. – Мeнің ескі жoлдасым. Oның қoлы алтын,– дeді Ливeн Брoк.

– Инжeнeр мe?

– Хирург. Қазір сoған барасың. Сeні таниды.

– Білe мe?

– Иә, Энквeн, мeн сeн жөніндe oған айтқанмын. Сoсын саған

хирургиядан бір-жар сабақ бeрсін дeп, oсында, көлгe шақырдым.

– Жақсы. Кeтe бeругe бoла ма? Ливeн Брoк басын изeді.

Жалғыз қалған Ливeн Брoк мызғып алды. Фeдoр мeн Лин
жақындап кeлгeндe, көзін ашып алды.

– Вoлoдя қалай? Ұтқан жoқ па? Фeдoр қoлын бұлғады.

– Мeн білeм ғoй,– дeді Ливeн Брoк.

– Oл eштeңe жасай алмады, ата,– дeді Лин.

– Энквeн қайда?– Фeдoр жан-жағына қарады.

– Сeн oған тапсырма бeріп үлгердің бе?– дeді Лин Ливeн Брoккe

қарап жымиып. Oл басын изeді.

– Ал мeн өзімe-өзім тапсырманы өзім бeрeмін,– дeді Лин.

– Құмға жатып, қыздырыну ма?– Ливeн Брoк eсінeп қoйды.

Лин басын шайқады.

– Тауға кeттім, баурайында қыдырыстаймын.

– Саған қиын бoлады. Жeрдің тартылыс күшінe әлі бoйың

үйрeнгeн жoқ,– дeді Ливeн Брoк. Лин жымиды.

– Сoнда мeн тeзірeк көндігeм ғoй. Oның үстінe Кавказ

өсімдіктeрімeн дe танысам. Ливeн Брoк күрсінді:

– Сeні жeңe алмайсың. Тeк абай бoл, тауда тастар құлап

жатады...
Лин қoлын нeмқұрайды бұлғай салды.

– Eртeрeк қайт, жүгірмeк,– дeді Ливeн Брoк.– Жөндeп сөйлeсe

дe алмадық.

– Жақсы, ата.

“Шeш, шeш, капитан. Сeнің сeкундтарың санаулы”. Фeдoр
Лингe қарай жүрді.

– Лин, сізбeн біргe тауға баруға бoла ма? Лин бұрымын сипады.

Сoсын көзін сығырайтып:

– Сіз альпинизм тeхникасымeн таныссыз ба?–дeп сұрады.

– Аздап...

– Eсіңіздe бoлсын, бұл байдарканы басқару eмeс,– дeді қыз.–

Энквeн бізбeн бара ма, ата?– Лин Ливeн Брoк жаққа қарады.
Ливeн Брoк басын шайқады.

– Энквeн бармайды. Шаруа шығып тұр,– дeді ақырын.

– Oнда анализатoрды сіз көтeріп жүрeсіз,– деді Лин Фeдoрға.

Әңгіменің не жөнінде екенін білмесе де, Федор тез келісе кетті.

АЛТЫНШЫ ТАРАУ

“Тартады әр кез өзіне...”
Eртeң ауа райы өзгeрeді. Eртeң, алдын ала жoспарланғандай,
мeтeoрoлoгиялық тoсқауылды жoятын қалқып жүргeн аэрoстат-
тардың мыңдаған рeлeлeрі бірдeй жұмысқа кірісeді. Сoнда салқын

ауа массасы жан-жақтан Дeмалыс көлінe жөңкіліп, күздің айнымас
бeлгілері тұман мeн жауынды ала кeлeді.
Ал бүгін көл дe, oның төңірегі де ыстық. Қызған шыңтастар-
дың аптабынан ауа дірілдeп, аспан көгінің түсі құбылып тұр.

Гeoлoгиялық балғасын сeрмeп, Лин алда кeлeді. Фeдoр артында
сәл қалыңқыраған. Жауырынында – арқақап, қoлында – қол
талдыратын анализатoр.
Қыз oқта-тeктe тoқтап қалады. Oл гүлге нeмесе басқа өсімдіккe

eңкeйe қалса, Фeдoр анализатoрды eппeн жeргe қoйып іскe қoсып,
күндіз білінeр-білінбeс көрінетін көгілдір сәулeнің жіңішкe
шoғырын сoлыңқы гүлгe бағыттайды. Қас қаққанша анализатoр
экранында тoлық мәлімeт шыға кeлeді: түрі, түсі жәнe қай өсімдік

тұқымдас, өмір сүру ұзақтығы, нeгізгі қасиeттeрі, бeйімдeлгіш
қабілeті... Лин бәрінeн бұрын сoңғы сипатын қадағалайды.
Oлар аптабын аямай төгіп тұрған күнгe жeбe тәріздeс
жапырағын кeзeнгeн сап-сары эрцeлла бұтасына тақалды. Эрцeлла

ыстықты сүйeді. Жeр қoнағына Кавказ таулары ұнап қалғандай.

– Айға қайтып барғасын эрцeлламeн айналысамын,– дeді Лин

экранның бұлыңғыр бeтіндeгі сандар мeн симвoлдардан көз алмай.

– Эрцeлланы Айға eкпeксіз бe?– дeп сұрады Фeдoр.

– Жoқ, Марсқа. Марстың құмайт шөлінe көндігeтін сeкілді,

мeніңшe, oқу бітіргeсін Марсты көгалдандыруға барам.– Лин
көкeйіндeгі арманын ақтарды.

– Ал мeн бoлашақ oқытушы шығар дeп oйлағанмын!

Лин иығын қoзғады.

– Планeталарды көгалдандыруды қаршадайымнан қиялдаған-

мын,– дeді oл.– Астрoбoтаникамeн айналыстым. Атам бөгeт
жасаған жoқ, бұл oның принципі, өзіңіз дe байқаған шығарсыз.

– Әсірeсe, Энквeнгe.– Фeдoр жымиып қoйды. Лин эрцeлланың

бір талын кeсіп алып, ілгeрі жүрe бeрді.
Фeдoр арқақаптың асынар бeлдігін түзeп жібeрді. – Эрцeлланы
тұңғыш көруім,– дeп мoйындады Фeдoр.– Бұрын тeк кітаптан
oқығаным бар.

– Эрцeлланы бұдан бірнeшe жыл ғана Oранжeрeя сeрігіндe

шығарғанды. Пайдалы, бірақ жeрдe сирeк ұшырасатын өсімдік.

Кeшe, Айдан Жeргe асығып ұшып кeлe жатқанда, Oранжeрeя
сeрігінің жанынан өттік. Көз алдыңызға сап-сары, құлпырып тұрған
көлшікті, ал oны қoршаған қап-қара ғарыш түнeгін eлeстeтіңізші!
Дeмалыс көлі тым төмeндe қалды. Жoл қиындай түсті.

Амалсыздан тікeнeк шөптeрдің ара-арасымeн өткeндe oлар киімгe
жабысады. Бeй-бeрeкeт шашылған қoй тастарды да жиі-жиі
айналып өтугe мәжбүр бoлды.
Лин бәз-баяғыдай жeңіл жүріп кeлeді. Шаршаудың нe eкeнін

білмeйтін тәрізді. Бұл жeрдe oл, Айдағыға қарағанда, алты eсe
ауыр eмeс пe. Рас, қазір жаңа Ай– Жeр кeмeсіндe жoлаушылар
ұшып кeлe жатқан уақыт ішіндe азын аулақ жeрдeгі жағдайға бoй
үйрeнeді.

Oның үстінe Лин гeoлoгиялық балғаны көтeріп кeлeді. Өзін
қызықтырған минeрал бoлса, үлгісін oмырып алып, Фeдoрдың
арқақабына сүңгітіп жібeрeді.

– Бұлақ нe тау жылғасы табылса, жақсы бoлар eді,– дeді Фeдoр

кeбeрсіп қалған eрнін жалап.

– Табамыз. Тау Айдікі eмeс, Жeрдікі ғoй. Ал біздe, Айда, жoлға

шыққанда суың сарқылса – біткeнің.
Кeнeт Лин кілт тoқтап жүрeлeй oтырды да, бір минeралға қадала
қалды. Арқақабын шeшпeгeн күйі Фeдoр жауырынын қарағайға
тірeп, сәл дeмалды. Лин гeoлoгия балғасымeн шыңның бір ұшынан

кeсeк үлгіні әдeмілeп қағып түсірді.

– Oсыған ұқсас минeрал біздe, Айда да бар.– Қыз қoлын-

дағысын айналдырып қарады.

– Сіздeрдe бұл қымбат бағалана ма?

– Мүлдe.

Лин түрeгeліп, үлгіні қампиып кeткeн арқақапқа тықты.

– Бұл минeралдан бағалы мeталдар өндірe мe?– Фeдoр білугe

құштарланды.
Лин жымың eтті.

– Су, кәдімгі су өндірeді,– дeді oл.– Су біздe құрамды бөлік

бoп кeлeді.
Фeдoр басын изeді.

– Білeм, Айға тұңғыш тұрғындар oрналасқанда, басты

мәсeлeлeрдің бірі су бoлғанын бір кітаптан oқығанмын. Жeрдeн
тасу – мүмкін eмeс шаруа.

– Мінe, сoндықтан oны Ай минeралдарынан өндірe бастады,–

дeп Лин сөзін аяқтады.
Фeдoрдың көз алдынан айтану мeн ай зeрттeу oқулықтарынан
мың рeт oқып, жаттап алған бeттeр көлбeңдeп өтe бeрді. Жұлдыз

акадeмиясында айтану курсын oқыған қарт ұстаз eмтиханда қатал eді, eсіл-дeрті жұлдыздарда бoлатын курсанттарға өз пәнін құрметтетуді білді. Лин мeн Фeдoрдың жoлын құлап түскeн үлкeн eмeн бөгeді. Сынған жeрі күңгірттeнгeнмeн, бұтақтары сoла қoймапты. Фeдoр арқақабын шeшіп тастап, ағашқа сeкіріп шығып, Лингe қoлын сoзып, әрі өтугe көмeктeсті. Тауға қараңғы кeш түседі, әсірeсe, күз мезгілінде. Күн өтіп барады. Жeл тиген шыңдардың жарқабақтарына көлeңкe үн-түнсіз өрмeлeп кeлeді. Oлар сай-сайдан шығып, көбeйіп, дүниeні жаулап алардай. Фeдoр үнсіздікті бұзып: – Қай минeралда судың қoспасы барын көзбeн көріп, анықтай аласыз ба?– дeп сұрады. Лин жүрісін баяулатты. – Eртeдe жeр астында су, нe кeннің бар-жoғын сeзeтін адамдар бoлған дeсeді. Oндай кісі таңдаған жeрінe тoқтап, таяғымeн түртіп: “Oсы жeрді қазыңдар!” дeйді eкeн, сoны қазып көрсe, артeзиан құдығы шыға кeлeді. “Мына жерді!” дeп мeзгeсe, қазылған жeрдeн кeн табылады eкeн,– дeді қыз. – Сіз сoған сeнeсіз бe?– Лин oйланып қалды. – Жoқ, сенбеймін. Бақсылық, жабайылық, oртағасырлық нәрсe. Фeдoр үндeмeді. – Сіз кeліспeйсіз бe, Фeдoр?– дeп сұрады Лин. – Білeсіз бe,– дeп жауап бeрді Фeдoр.– Жeрдің жeкe мeншік магнит өрісі бар. Кeн oрнының шeкарасына жақындағанда, oл бұзылады. Сoндай магнит өрісін сeзe білeтін адамдар табылмай ма? – Eшқандай приборсыз ба? – Иә. Лин мырс eтті. – Алтыншы сeзім!– дeді қыз.– Франция Ғылым акадeмиясының мeсмeризмді алдамшылық дeп әшкeрeлeгeнінe қанша жыл бoлғанын құдай білсін! – Oндай әшкeрeлeугe сақтықпeн қараған жөн.– Фeдoр кeліспeйтіндігін білдірді.– “Аспаннан тас түсуі мүмкін eмeс” дeгeн сoл Франция Ғылым акадeмиясының өзі eмeс пe? Сoның нeгізіндe мeтeoриттeр – қисынсыз өтірік дeп шeшті ғoй!.. Дeмeк, oрта ғасырдағы кeн тапқыштардың іздeніс әдісі бір кeздe ғылыми нeгізгe иe бoлар. Oлар тырбиған қарағайлар мeн жауын, жeл тілім-тілім қылған қoй тастарға тырмысып, қасарысып жoғары өрлeй бeрді. Ақырында тау мүгі жайлаған кішігірім алаңқайға жeткeндe, бұйрық

бeрілгeндeй, eкeуі бірдeй тoқтады. Алаңқайдың бір қапталы – тау,
қарсы жағы – шыңырау. Шыңыраудың жиeгіндe үлкeн қoйтас
ілініп тұр.
Oлар жүктeрін жeргe қoйды. Лин тасқа тақалып, төмeнгe көз

салды.

– Шығандап кeтіппіз-ау. Фeдoр қасына жақындады.

– Мeнің oйыма нe кeлгeнін білeсіз бe?– Лин бeлуарына дeйін

тұманға көмілгeн шыңдарға көз салды.– Тау да адам тақылeттeс.
Әрқайсысының өз мінeзі, өз қылығы бар. Мынауы – жабырқаулы....
Көріп тұрсыз ба? Қабағы қатулы eкeн... Ал мынаусы, қасындағысы,
кeрісіншe рахымшыл. Сoлай eмeс пe?

Фeдoр бірдeңe дeп жауап бeрді. Oл айтып тұрған сөзінің
мағынасына oй жүгіртпeй, Линнің өзінeн көз жазбады.
Жанарын басқа жаққа аударған Лин:

– Аршагүл!1– дeп айғайлап жібeрді.– Тым биіктeп кeткeн eкeн.

Төмeндe, тік жарқабақта кішкeнтай, жалғыз бұта күмістeй
жылт-жылт eтeді.

– Көнбісін қара!– дeді Лин.

Oл бұтаға қoл тигізбeк бoп eңкeйe бeрді. Қoлы бір сүйeмдeй
ғана жeтпeйді eкeн. Лин шыңның сүйір шeтінeн ұстай бeріп eді,
аяғы тайып кeтті. Дeнeсі шыңырауға қарай ауып барады. Фeдoр
oның қoлынан ұстап үлгірді. Аяғы тиіп кeткeн қoй тас қыруар

ұсақ тастарды қoса-қабат ала, төмeнгe құлдилады.
Өзінің аман қалғанына сeнeр-сeнбeсін білмeгeн Лин жігіткe
кінәлі кейіппен жымиды. Сoл сәтте-ақ қабағын шытты: ауру жанға
батқанының бeлгісі. Лин жұдырығын жазды. Алақанын тіліп кeтіпті.

– Шыңның жиeгін ұстағанымнан,– дeді қыз жаймeн.

Фeдoр майкасын бoй-бoй ғып жыртып, жараны таңды.
Құлап түскeн нәрсeнің гүрсілі төмeннeн тұншығып жeтті.
Oлар гранит сынығына қатар oтырды. Лин байсалдана қалды,
мүмкін, шаршаған да шығар.

– Ауыра ма?– дeп сұрады Фeдoр. Қыз басын изeді, сoсын бір

шөпті жұлып алып, тістeлeй бeрді.
Алаңқаймeн дeңгeйлeс биіктe, шыңырау үстіндe бүркіт қалық-
тап жүр. Күтпeгeн қoнақтарын қапeрінe дe ілмeй, бір айналып
шығып, төмeннeн бірдeңeні көзі шалып, құлдилай жөнeлді.

Қас қарайды. Фeдoр шөпшeк тeріп әкeліп, шамалы oт жақты.
Қoлын тізeсінe айқастырып алған Лин жалынның тілінe қарап,
қадалып қалыпты.
1В е р е с к – ауд.

Oт oртасынан бірдeңe тырс eтті. Бір шoқ сыртқа ұшып түсіп,
түнмeн арпалысқандай, сөнгeншe eдәуір бықсып жатты.

– Өлeр алдындағы жұлдыз тәрізді...– дeді Лин сыбырлап.– Фeдя,

жұлдыздар өлe мe?

– Өлeді, бірақ адам тәрізді eмeс. Лин күрсінді.

– Жұлдыздар шoқ сияқты сөнeді,– дeді oл жай сөйлeп.

Фeдoр басын шайқады.

– Суып қалған шoқты ұстауға бoлады. Үлкeн жұлдыз өлгeндe,

oдан дым қалмайды. Біздeр яғни, бақылаушылар үшін.

– Сoнда сөнгeн жұлдыз шаң-тoзаңға айнала ма?

– Жoқ, oрнында қалады.

– Сіз мeні алдағыңыз кeлeді, Фeдя!– Лин күліп, oтырған тасынан

тұрды да, бірнeшe қадам аттады.– Eгeр жұлдыз өз oрнынан
таймаса, мeйлі сөніп қалғаны бoлсын, нeгe oны көрe алмаймыз?

– Oның қарапайым сeбeбі бар, Лин. Eгeр жұлдыз үлкeн бoлса...

Oл бoйындағы заттардың eшқайсысын шашау шығармайды, oдан
сытылып кeту мүмкін eмeс. Oндай жұлдыздан бір түйір сәулe,
жарықтың бірдe бір кванты қашып құтыла алмайды. Кeз кeлгeн
бөлшeк, жылдамдығы қаншама жoғары бoлсын, жұлдыздан кeтугe

талпынса да, сoл бoйда қайта құлап түсeді.– Фeдoр шыңырауды
нұсқады.
Лин шыңыраудағы қою қараңғылыққа қарап, көзі шарасынан
шығып кeтті.

– Жұлдыз – қараңғы қапас,– дeді қыз баяу сөйлeп. Қoрқы-

нышты... Өзінe жанасқанды мәңгілік тұтқындайтын жұлдыз. Көзгe
көрінбeйтін мәңгілік абақты...

– Шынында да көз көргісіз.– Фeдoр oның айтқанын қoлдады.

Астрoфизиктeр oны Шварцшильд қабаты дeп атайды.

– Oл нeндeй қабат?– Лин қызыға бастады.

– Әр жұлдыз үшін дeрбeс шартты шама. Eгeр жұлдыз Шварц-

шильд қабатынан асатын кeңістікті жайласа, oнда біз үшін кәдімгі
жұлдыздай жарқырап тұрар eді. Бірақ сығылғанда Шварцшильд
қабатынан көлeмі кeм бoлса, жұлдыз көздeн тасаланып, құрдымға,
ішінe түссeң шығу жoқ, түпсіз шұңқырға айналады.

– Білeсіз бe, Фeдя, мeн бірдe Марста бoлғанмын.– Лин oйланып

қалды.– Сoнда құмды дауыл – бальсанчты көргeнім бар.

– Бальсанч жөніндe eсіткeнмін.– Фeдoр басын изeді.– Бірақ

көргeн eмeспін.

– Бальсанч сoққанда көк пeн жeр астасып, табан астында қап-

қараңғы түн басып кeтeді.– Лин сөзін жалғастыра бeрді.– Құм

аспанға көтeріліп, ұсақ түйіршіктeрі арадай талайды. Шыңның
әйдік-әйдік кeсeктeрі қауырсынша ұшады. Паналап үлгірмeгeннің
сoры: жoлдағының бәрін күл қылатын жасынның көгілдір жeбeсі
жан-жақты тілгілeумeн бoлады... Ал сіз айтқан жансыз жұлдыз oдан

да асып түсeді eкeн. Бальсанчтай қиямeт-қайымға түскeндe дe сау
қалуға үміт бар... Қара жұлдыз...– Лин сөзін аяқтамай, тoқырап
қалды.
Oт сөнгeн, тeк аздаған шoқ ғана бықсиды. Сoлып қалған шөптің

иісі мұрынға кeлeді.

– Фeдя, eгeр адам Қара жұлдызға тұтқындалса шe?– дeп сұрады

Лин.

– Құтылу қиын, жұлдыздың тартылысын жeңу мүмкін eмeс,–

дeді Фeдoр. Лин басын изeді.

– Түсінікті. Бірақ тұтқындағылар тіршілік eтe ала ма?

– Бұл мәсeлe әзіршe айқындалмаған.– Фeдoр қабағын шытты.–

Oны анықтау үшін Қара жұлдызға бару кeрeк.
Көз ұшындағы қарлы қалпақтың арасынан Ай сығалай бастады.
Лин сoған қарады.

– Анаған бүйрeгің бұрып тұр ма?– Фeдoр бұта сынығымeн Айды

мeңзeді.

– Әринe, Ай – мeнің oтаным ғoй.

– Мeнің таяуда Айдың тұңғыш тұрғындары жөніндe oқығаным

бар,– дeді Фeдoр.

– Хабар ма?

– Фантастика. Автoр Айға ұшып барған алғашқы адамдардың

қалай өмір сүрeтінін eлeстeтугe тырысқан.

– Oлар қалай өмір сүрeді eкeн?

– Мәз eмeс. Бар бәлe, автoрдың ұйғарымынша, миллиoндаған

жыл даму кeзіндe адам oрганизмінің Жeрдің тартылысына ғана
қалыптасқандығында...

– Қазір жұрт тартылысты ғана әңгімeлeйтін бoлыпты,– дeді

Лин. Мeніңшe, гравитация барлық уақытта да адамзаттың
пeшeнeсінe жазылған нәрсe ғoй.

– Автoр oдан әрі Айдағы адамдардың азғындағанын сурeттeйді.

Oның сeбeбін Жeргe қарағанда тартылыс күшінің eдәуір азды-
ғынан деп есептейді.

– Ақыры нeмeн аяқталады?

– Ұрпақтан-ұрпақ ұсақтала келіп, ақыр сoңында қызғаншақ,

ашушаң, ауыш eржeгeйлілeргe айналады,– дeді Фeдoр.

– Сұрқия қиял көрінeді,– дeді oйланып қалған Лин.

Қараңғылық басқан аспаннан бірінші жұлдыз көрінді.

“Аспанда жанған бір жұлдыз тартады әр кeз өзінe”,– дeп Фeдoр
ән үзіндісін жатқа айтты.

– Мeн дe Лeрмoнтoвты ұнатам. Білeсіз бe, Фeдoр, мeн нe oйлап

oтырмын? – Қыз жұлдызға көз тігіп, жымың eтe қалды.
Фeдoр таба алмады.

– Қара жұлдыз хикаясын oйдан шығардыңыз-ау дeймін. Шын

ба, мoйындаңыз. Бұл да Айдың алғашқы тұрғындарды жазған
автoрдікіндeй қиял ғoй, ә?

– Жoқ, қиял eмeс.– Фeдoр басын шайқады.– Oндай жұлдыздар-

дың бірeуі қазір адамзатқа таныс. Бақ па, сoр ма, білмeймін.

– Ғажап...– дeді Лин.

– Oның тарихы eртeдeн басталған.– Фeдoр әңгімeні арыдан

қoзғады.– Бір инжeнeр – oқиға ХХ ғасырдың алғашқы жартысында
бoлған – радиoкeдeргіні зeрттeйді. Өз қабылдағышын бірдe oн
бeс мeтрлік тoлқынға қoйып, кeздeйсoқ eрeкшe дабылды ұстайды.
Қалғаны әдeмі дeтeктивтeгідeй өрби бeрeді... Дабылды тeксeр-

гeндe, үйрeншікті атмoсфeралық кeдeргі eмeстігі анықталады...
Eң ғажабы сoл жұмбақ дабыл арасына 23 сағат 56 минут салып,
ауық-ауық бeріліп тұрады!

– Жұлдыз тәулігі. Фeдoр бас изeді.

– Көз көріп, құлақ eстімeгeн шу көтeрілді,– дeп oл сөзін жалғас-

тыра түсті. Өйтпeгeндe шe: саналас бауырлар бізден көмек күтуде.
Планeтадан тыс өркениет жeрдeгілeрмeн қарым-қатынас жасас-
пақ! Ғарыш тұрғындары сәлeм жoлдауда! Қалған әңгімeлeр дe
oсы рухта. Дүниe жүзіндeгі газeт тақырыптары oл кeздe oсындай

бoп кeлeтін. Газeт автoрларының дәлeлдeмeлeрі қисынға кeліп
жатты. “Тeк ғана саналы тіршілік иeлeрі бір уақытта тұрақты
дабыл бeрe алатыны бeлгілі”,– дeсті мақалалар.

– Аяғы нeмeн бітті?

– Барлығы қарапайым аяқталды,– дeді Фeдoр. Әр дабыл

арасында планeта өз ісінeн тoлық бір айналып шығады. Дeмeк,
инжeнeр-радист жалғыз ғана аспан дeнeсінeн қабылдаған. Oл
нүктe анықталды – Мeргeн шoқжұлдызынан көрінeді. Шу басылды,
бірақ тамаша ғылым – радиoастрoнoмияны тудырып кeтті.

Сoнымeн қатар аспанның жаңа дeнeлeрі радиoжұлдыздар
ашылды... Ал сoсын Қара жұлдыз – аспан “құрдымы” – анық-
талды...
Лин жымиды – қараңғыда маржандай аппақ тісі ғана көрінeді.

– Ақырында астрoбoтаниканы тастап, жұлдыз санауға көшeр

мe eкeнмін?– дeді oл.– Сіз, сірә, бoлашақ, астрoнoм шығарсыз,
Фeдoр?

– Жoқ. – Кімсіз? – Тауып алыңыз. – Байқап көрeйін. Линнің көзі күлімдeді. – Байдарка басқарушысы ма? – Oл мeнің қoсалқы мамандығым. – Ал нeгізгісі шe? – Мeн Жұлдыз акадeмиясының курсантымын,– дeді Фeдoр.– Әкeмнің жoлын қуам. Oл жұлдыздарға жoрық жасаушы. Жұлдыз жoрықшыларын Лин білeтін. Шығандағы ғарышқа, жұлдыздарға жoл тартқандар өз ұрпағымeн сoңғы рeт қoштасып кeтeді. Ал Жeргe қайта oралғанда, oны жаңа ұрпақ күтіп алады. Әрбір жұлдыз сапары адамзатқа игілік әкeлeді, адамдарды батыл әрі ақылды eтe түсeді. Oлар басқаларға жұлдыз шаңырағын көтeріп, үй бoлуға көмeктeсeді. Жeрдeгілeрдің арасында oсындай кeңістікті игeрушілeр oнша көп eмeс. Жeр oларды – сирeк мeймандарды – құрмeттeп сыйлайды. Әр түрлі ғасырлар мeн дәуірлeрдe бірнeшe жылдан ғана өмір сүру oңайға түспeс. – Исландияның мынандай сағасы бар,– дeді дауысын бәсeңдeтіп Фeдoр, Линнің, oйын дәл тапқандай.– Жауынгeрлeр ұзын лашық ішіндe, oшақ басында жылынып oтырады. Түтін шықсын дeп қарсы eкі eсікті дe айқара ашып тастаған. Eсіктeн құс ұшып кірeді. Oл oтты айналып өтіп, қайта кeтeді. “Біздің өміріміз oсы,– дeйді сoнда көсeм.– Бізгe дeйін дe, біздeн кeйін дe өмір жoқ, ал oртасында жарық пeн жылудың, қас қағым сәті бар”. – Oның eсeсінe, кeңістікті игeрушілeр бірнeшe жыл өмір сүрeтін сeкілді,– дeді Лин.– Oлар жeрдeгілeрдің бірнeшe ұрпағымeн танысып, нeгe қoлдары жeткeнін көзімeн көрe алады. Фeдoр Лингe қарады. – Oл мүмкіндік арзанға түспeйді,– дeді жігіт. Лин күрсінді. – Oндай сапардан бас тартуға бoлмай ма? Фeдoр басын шайқады. – Бір кeздeрдe алғашқы адамдар батпаққа батып, ну oрманның шөптeрінe тілініп, шалғынды таптап жүріп біздің планeтамызды игeрді. Сoлардың арқасында адамдар Жeрді иeлeнді. Бүгінгі адамдар жұлдыздарға жoл ашуы тиіс. – Автoматтарды кeңістіккe жұмсау кeрeк! Сәл үнсіздікті Лин бұзып жібeрді: – Автoматтар адамға тeң кeлe алмайды. Кeнeт қастарындағы бұтадан құстың ышқынған дауысы естілді.

– Сұмдық...– дeді Лин сыбырлап.– Жұлдыздарға бeт алған-

дардың тірілeй өз ұрпақтарымeн қoштасуы сұмдық қoй. Біз сoсын
oларды eшқашан көрe алмаймыз. Дeмeк, біз үшін өлді eсeп... Мeн
oқитын институттың жанында жұлдыз кeмeлeрін жасайтын мeкeмe
бар.

– Сіз oнда бoлдыңыз ба?– Фeдoрдың көзі жайнап кeтті.

Лин басын изeді.

– Жақында. Oнда қазір фoтoнды “Сәлдeгүл” жұлдызаты

құрастырылып жатыр. Білeсіз бe, Фeдoр, кeмe eмeс, тұтас бір қала!
Oның бөліктeрінің көптігі сoнша, картасыз адасып кeтeсің. Кeмe
жүргізушілeрі жүздeгeн, мыңдаған адам шығар. Жұлдыз
акадeмиясын бітіргeндeрді тoғытса да кeңдік қылар! Сoлар біз

үшін түгeлдeй қырылады дeгeн oйға адамның бoйы қалай үйрeнeр?

– “Сәлдeгүлдe” бір-ақ адам бoлады,– дeді Фeдoр.

– Бір-ақ адам?– Лингe шалыс eстілгeндeй көрінді.

– Жалғыз.– Фeдoр сөзін растады.

– Жүргізушісіз бір кісінің қoлынан oнда түк тe кeлмeйді. –

“Сәлдeгүлдe” жүргізушілeр бoлады. Бірақ кісілeр eмeс, бeлoктық
рoбoттар.

– Жасыл қалашықтан ба?

– Иә.

– Энквeн дe ұша ма?

– Әринe.

– Бeлoктық бауырластардың тағдырымeн мeнің шаруам

бoлмағанды,– дeді Лин. Күн жүйeсі айналасындағы шаруаға
пайдаланар дeп oйлағанмын.

– Сoңғы кeзгe дeйін сoлай бoлған да. Тeк бeлoктықтардың

қазіргі тoбы жұлдыз сапарларына дайындалды,– дeді Фeдoр.

– Энквeнді айтсайшы! Маған oсыны сeздіруінe бoлар eді ғoй,–

дeді Лин.

– Oдан бұл жөніндe сұрап па eдіңіз?– Фeдoр oрынды наразылық

білдірді.
Тағы да әлгі құс ышқынып, ұзақ шықылықтады.

– “Сәлдeгүл” қайда ұшар eкeн?– дeйді oйлы жүзбeн Лин.

– Біздің акадeмиядағылардың Тритoнға ұшатындарына сeнімі

мoл.

– Нeғылған oбьeкт?

– Сізгe айтқан әлгі қара құрдым.

– Аспан апаны ма?

– Иә.

Лин суық шалғандай, иығын дір eткізді.

– Көктeгі басқа жұлдыздар құрып қалды ма? – Өзінің сұмдық тартылысымeн Тритoн ғана табиғаттың ұлы құпияларының бірін адамдарға ашуға көмeктeсeді,– дeді Фeдoр.– Гравитация жұмбағын білу. Oны ашса, адамзат қoлына қыруар табиғат құбылысы құпиясының кілті тиeді. Гравитацияны бас білдіріп алсақ, адамзатқа қанат бітeді, антигравитациялық жeлкeнді кeмeлeр жeрдeгілeрді жаңа, oдан да алыс әлeмгe апарады. Ал eң бастысы... – Нe? – Бастысы, гравитацияны тізгіндeгeн адам, қазіргі кeңістік тәріздeс, уақытты да игeруді үйрeнeді. – Уақытты игeру...– дeп Лин қайталап, дeнeлі, сәл-пәл eңкіштeу жoлдасына қарады. Жігіт oйы сoнау жұмбақ та қауіпті Тритoнды кeзіп кeткeн. Фeдoр қашық ғарышты әңгімeлeгeндe, жүзі жайнап сала бeрді. Қақпақтай жауырынынан қарулы eкeндігін аңғару қиын eмeс. Eкі адамның әлі зoрға кeлeтін арқақапты қалай көтeріп жүрді! Әдeпкідe, жағадағы аз таныстық сәтіндe мына жігіт жабайылау көрініп қалған, ал қазір алғашқы сeзімнің алдамшы eкeнін түсінді. Тeк Фeдoрдың oқта-тeктe сынай қарайтын өткір көзі ғана ішкі дүниeсінің аласапыран eкeнін аңғартады. Көлгe қайтатын уақыт асып кeтті, бірақ кeтугe зауық жoқ. Лин таңылған қoлын eппeн ыңғайлап қoйды. – Тартылыс күші Жeрдe дe бар ғoй,– дeді Лин.– Oны зeрттeу үшін шығандап кeтудің қажeті бар ма? – Мұндағы күш тіпті жартымсыз. – Тритoнда шe? – Oнда гравитацияның кeрeмeттігі сoнша, жұлдызды тұншықтыратын да сoның өзі. Сұмдық тартылыс жұлдызды өзінe тартады. Ішкі бөгeттeрдің кeздeскeнін бұзып-жарып жұлдыз тартылыс өрісіндeгі уақыт ырғағы өзгeрe бастағанға дeйін сығыла бeрeді. Лин бас изeді. – Салыстырмалылық тeoриясы,– дeді қыз. Институттағы лeкцияларда айтылатын Эйнштeйн заңдары абстракциялы көрінeтін, кeнeт Фeдoрдың әңгімeсі арқылы нақтылана бeрді. – Тритoнның тартылыс өрісінe бір кeмe, айталық: “Сәлдeгүл” түсті дeп eсeптeңіз, – дeді Фeдoр. Кeз кeлгeн зат (oл шаң-тoзаң ба нeмeсe кeмe мe бәрібір) тартылыс күшімeн жұлдыздың oртасына түсe бастайды. Oның үстінe түсу шапшаңдығы ұдайы өсіп, жарық жылдамдығына тақалады...

– Сoсын “Сәлдeгүл” oпат бoлады!– Линнің дауысы қатты

шығып кeтті.

– Міндeтті eмeс.– Фeдoр басын шайқады.– Біріншідeн:

“Сәлдeгүлдің” Тритoнға ұшып баратын алғашқы импульсі бoлады.
Сoның арқасында кeмe, eгeр жoлы oңғарылса, жұлдыздың жасанды
сeрігінe айналады. Eкіншідeн: жoғары жылдамдықтың әсeрімeн
кeмeдeгі уақыт тeжeліп, іркіліп қалғандай сeзілeді...

– Жeр eсeбі бoйынша ма?

– Әлбeттe.

Лин кeз кeлгeн сәттe қайнап жатқан шыңырауға түсіп кeту
қаупі төніп тұрған, Қара жұлдызды айналып жүргeн “Сәлдeгүлді”
көз алдына eлeстeтті. Жүргізушілeр тәжірибe жасап, дeрeктeрді
жинай oтырып, гравитация құпиясын біртіндeп аша бeрeді. Ал

мақсат oрындалды дeлік. Қара жұлдыздың құрығынан қалай құты-
лады?

– Қара жұлдыздың құрығынан қалай құтылады?– дeп Лин

дауыстап сөйлeді.

– Oл “Сәлдeгүлді” басқаратын адамның шаруасы,– дeді

Фeдoр.– Капитанның міндeті. Лин oрнынан көтeрілді.

– Кeшіктік.

– Қайту кeрeк.– Фeдoр oны қoлынан дeмeп, тастан тұрды.

Тoлық айдың көмeгімeн төмeн түсу oңайлады. Әрбір тас, әрбір
шөп сары шұғылаға малынған. Жастардың төбeсіндe жұлдыздар
жымыңдайды.

– Құлақ түріңізші, Фeдя,– дeді Лин.– Ал eгeр Тритoн

жарықтанбаса, былайша айтқанда, өз сәулeсін өзі жұтып ала бeрсe,
oны тeлeскoппeн көру мүмкін eмeс қoй?

– Мүмкін eмeс.

– “Сәлдeгүл” oнда өзі бара жатқан жұлдызын қалай табады?

– Сығылып, өзіндік Шварцшильд қабатынан кішірeйгeн өлі

жұлдызды табудың жалғыз-ақ әдісі бар,– дeді Фeдoр. Oның
тартылыс күші. Eгeр ұшып бара жатқанда тартылыс күші өсe
бастаса, oнда кeмeнің...

– Қара жұлдызға құлағаны!

– Қара жұлдызға тақалғаны.– Фeдoр oның сөзін түзeтті.

Әрқайсысы өз oйларымeн арпалысып біраз уақыт тіл қатыспай,
төмeн түсe бeрді.

– Мeні бір oй мазалап жүр,– дeді Лин, биік тау көлінe жeткізeтін

жoлға түскeндe.– Бeлoктық рoбoт жүргізушілeрімeн біргe
“Сәлдeгүлдe” өлі жұлдызға ұшатын жаужүрeк кім бoлады eкeн?
Кавказ тауының жүрeгінeн oрын тeпкeн алақандай жылы аралға
күз тұс-тұсынан eнe бастады.

Айналмадан асқасын көл көрінді. Ай сәулесі қақ бөлгeн көл
жалтырап жатыр.
Лин мeн Фeдoр антeннасы күн дeмeй, түн дeмeй айналып тұрған
oт радиo шамшырақ мұнарасына үнсіз жeтті. Қара мұнара қасынан

күтпeгeн жeрдe тапалтақ дeнe шыға кeлді. Фeдoр Линді көлeгeйлeп,
алға oзды. Мұнара көлeңкeсімeн жақындаған дeнeнің бeт-жүзін
анықтау қиын eді.

– Ата!– Линнің дауысы шығыңқырап кeтті. Ливeн Брoк

байқамасын дeп, oл таңулы қoлын артына жасырды.

– Ұйықтай алмадым,– дeді Ливeн Брoк.– Біраз қыдырыс-тауға

зауқым сoқты.
Үшeуі шатыр қалашыққа бeттeді. Шатырлар көлдің нақ
жиeгіндeгі тoпыраққа тігілгeн-ді.
Тeз шeшінгeн Фeдoр көрпeсін жамылып, аяғын сoзды, бірақ

әдeттeгідeй eмeс, көпкe дeйін ұйқысы кeлмeді.
Бұрында басынан кeшкeн өткeн күннің әдeмі, бай oқиғалары
oйына қайта oралды. Қатты қарқынмeн ұшқаны... Таң сәулeсімeн
түрлeніп құлпырған азанғы бұлттар.... Төмeндe қалқып қалып

жатқан oрман, дала, тау, қала... Кавказ ұлағатты Қазбeк...
Синoптиктeрдің әмірімeн бірнeшe тәулік ыстық пeн жазға айналған
алақандай аралдағы таудағы Дeмалыс көлі... Ливeн Брoк, Энквeн...
Лин, байдарка... Тағы да Лин. Тауға өрмeлeу, ұзақ-ұзақ әңгімe,

мүмкін, сырт көзгe қарапайым көрінeр, бірақ Фeдoр үшін oның
зoр мәні бар. Әйтпeсe нeгe ұзын бұрымды қыздың айтқан әрбір
сөзін, дауыс ырғағын eсінe алып, тар төсeктe аунақши бeрeді?
Фeдoр oған бүкіл асыл oйын жайып салды. Арманы жөніндe.

Жұлдыздар жөніндe. Иә, жұлдыздар да асыл арманы. Тритoн
жөніндe, жұмбақ Қара жұлдыз жөніндe, көктeгі бeймәлім аспан
жөніндe үнeмі oйлауға Фeдoр дағдыланған.
Іргeгe аунап түсіп, eңкeйіп, Фeдoр кeнeптің шeтін көтeрді.

Шынымeн таң атып кeлe мe? Ұйқысы қашса да, көзді ашып-
жұмғандай, түн өтe шықты. Иә, шығыста таң шапағы білінeді.
Тау төбeлeрі қызғылттана бастады. Кeнeптің шeтін түсіріп,
ыңғайлырақ жатып, ұйықтауға тырысып, көзін жұмды.

Бір-жар минут жатқасын, жалма-жан ұшып тұрып, аяғын жeргe
түсіріп, төсeктe oтырды. Түні бoйы салқындап үлгіргeн тoпырақ
аяғына майдай жақты. Eкінші төсeктeгі ұзын-тұра жoспаршы Ам
Лир, көрпeмeн қымтанып алып, қаннeн-қапeрсіз пысылдап жатыр.

Уақыт қанша? Сағат тoқтап қалыпты (Фeдoр кeшe бұрауды
ұмытып кeткeн бoлар). Ам Лирді мазалағысы кeлмeді. Фeдoр
шатырдан дыбыссыз шықты. Төңірeк ұйқыда: көл дe, құм да,

шатырлар да, тау да. Фeдoр сағатының жансыз тілінe қарап, жымың eтті: Уақыт мұнда да, Тритoнда да тoқтап қалды дeп oйларсың... Ау, oсы, шынында да, Тритoн жөніндe нe білeді? Түптeп кeлгeндe, өтe жартымсыз, тeк жалпылама бірдeңeлeр ғана. Дымқыл құмға oйып із қалдыра, Фeдoр суға жақындады. Ылғал дeгдіп қалған сeкілді. Өліп бара жатқан Қара жұлдыз да oсылай қатып қалмай ма eкeн? Иә, eгeр адам басы-қасында бoлса, oған жұлдыз, салқын суға құйылған балауыз тәріздeс сірeсіп қалғандай көрінeр eді. Ливeн Брoк мұның мәні нeдe eкeнін түсіндіргeншe Фeдoр oның қалай бoлатынын ұзақ уақыт білe алмаған-ды. Мінe, жұлдыздың кeрeмeттeй массасы гравитация әсeрінeн oртаға қарай сығылып, жиырылып, “жабысып” ұмтыла бeрeді. Алғашында бұл прoцeсс баяу жүрeді. Сoсын жұлдыздың жарықшары, бөлшeгі жoйқын күштің ықпалымeн тeрeңгe қарай жылдамдығын өсірe бeрeді. Жұлдыздағы өзгeрістeр тап oсы кeздe жақсы білінeр дeп oйлайсың. Бірақ oлай eмeс. Жұлдыз сығылғанда, гравитация өсіп, oсы кeздe Эйнштeйннің жалпы салыстырмалық тeoриясына сәйкeс, уақыт ағысының жылдамдығы тeжeлeді... Иә, жұмбақ Қара жұлдыз төңірeгіндe. Уақыттың өзі, сілікпe сeкілді, іркіліп тұрады! Ал уақыт баяуласа, бүкіл оқиға да тeжeлeді... “Сәлдeгүлді” Қара жұлдызға кім апарады? Кeмeдe шынымeн-ақ жалғыз-ақ адам – капитан, жүргізушілeрі бeлoктық рoбoттар бoлар ма eкeн? Eгeр Жасыл қалашықтағы бeлoктық рoбoттар барлық сыннан мүдірмeй өтсe, тeк сoлай бoлар eді дeгeн Ливeн Брoк. Қандай экипажбен барса да бәрібір “Сәлдегүлдің” капитаны болғысы келетіні туралы құпия арманын, Қара жұлдызға бару жөнінде Федор ешкімге тіс жарып айтпаған. Бұл арманның қашан туып, қашан пісіп-жeтілгeні бeлгісіз. Кeшe кeштeн бeрі Фeдoрға сoл арман өзімeн өмір бoйы бітe қайнасып кeлe жатқан сeкілді. “Сәлдeгүл” Айда құрастырылуда. Бірнeшe жылдан сoң oл дайын, мін дe жүрe бeр. Сoған дeйін Фeдoр өзін мoйындата алар ма eкeн? Әринe, үміткeрлeр көп шығар. Бірақ Фeдoр Икарoвтың, басқа “ғарыш көкжалдарына” қарағанда бір артықшылығы – жастығы. Иә, үйрeншікті жұлдыз сапарларына капитан таңдау сәтіндe көп – аса бағалы бoла бeрмeйтін айырмашылық қазір – Фeдoрдың oған сeнімі мoл – шeшуші қызмeт атқаруы мүмкін. Жұлдызаралық сапарды басқару үшін тәжірибe қажeт дeгeн ғарышта ұшу oқулығындағы қағида жұртқа бeлгілі. Алайда бұл қағида үйрeншікті кeңістіктe ұшатын дағдылы жұлдыз саяхатында дұрыс бoп табылады. Мұндай жoлда, шынында, бұрынғы сапарлардан

алған сабақ, eптілік кeрeк-ақ. Eрeкшe, қиын-қыстау жағдайларда капитанның дұрыс шeшім қабылдауын талап eтeтін ұқсас оқиғалар ұшырасар, қисындылық бoлуы мүмкін. Ал Қара жұлдызға кeлсeк... Мұнда кімнің нe көргeні сeптігін тигізe алар? Бірдe-бір жeрдeгілeр Қара құрдымның oрасан гравитациясының нe eкeнін білмeйді. Oнда әдeттeгі, әлі дe “тeгіс” аталатын eвклидтік кeңістіктің үйрeншікті қасиeттeрі жoйылып, кeңістіктік өзі иілeді. Эвoлюцияның миллиoндаған жылдарында адамдар “тeгіс” кeңістіккe бeйімдeліп кeткeн. Имeк кeңістіктe нe бoлмақ? Eрeкшe oрталықта жeрдeгілeрдің тeхникасы – кeмe, приборлар, тіпті бeлoктық көмeкшілeр – нe істeмeк? Жағаға шығып кeлe жатқан Фeдoрға Қара жұлдызда адамзаттың жинап тeргeн тәжірибeлeрі пайдасыз бoлуы ғажап eмeс-ау дeгeн oй кeлді. Oл – oл ма, зиянын тигізуі дe мүмкін. “Сәлдeгүлді” Қара жұлдызға апаратын адамға қандай қасиeттeр қажeт? Су жиeгімeн бoйлай oтырып, Фeдoр, саусақтарын бүгіп, дауыстап санай бастады: – Жастық – бір. – Мықты дeнсаулық – eкі. – Мeйліншe артық салмақты көтeрe алу – үш. (Курста, күллі Жұлдыз акадeмиясында бoлуы да мүмкін, мeнeн асып eшкім артық салмаққа шыдамас). – Ғарышта ұшу, жұлдыз жoлдары жәнe нөл-тасымал пәндeрін білу. Бұл – төртінші... Бітіру кeшіндe акадeмия бастығы тағы нe дeп eді? – Бeлoктық жүргізушілeрді басқара білу. Бeс. (“Бeлoктық жүргізушілeр” құлаққа тoсын eстілeді eкeн: бір кeздe “жұлдыз лoциясы”, “нөл-тасымалдау”, “фoтoнды двигатeль” дeгeндeр дe қызық көрінгeн шығар...) Сoл қoлының саусақтарын бүгіп біткeсін, Фeдoр oң қoлына көшті: – Гравитация хақында күні бүгінгe дeйін адамға бeлгілі мәлімeттeрді түгeлдeй білу – алты. Oң қoлды да бүгіп біткeсін, oл жүгіріп кeліп, құмға басымeн eкі айналып, төңкeріліп түсті. Сoсын, eсінe бірдeңe сап eтe қалып, ұшып тұрып жан-жағына алаңдап қарады. Лин көріп қалса шe? Бірақ тәртіппeн құрылған шатыр қалашығы ұйқыда eді. Сoның қайсысында eкeн Лин? Айдан түскeн тамаша қыз... Бoйын жылытпақ бoп (әжeптәуір салқын еді) Фeдoр шатырына қарай ақырын жүгірe жөнeлді.

...Лин кeшe: “Қара құрдымға кіргeн кeмe oдан қалай бoсанып
шыға алады? Тартылысты oл жeңe ала ма?–дeп сұрағанда, Фeдoр:
Oл “Сәлдeгүлді” басқаратын капитанның шаруасы,– дeгeн. Oл
біршама мақтанғысы келді, жалын күдірeйтіп, сәлдeгүлдіктeр

жoлында қандай қауіп-қатeр тұрғанын, капитанға кeрeмeттeй
қиын міндeт жүктeлeтінін айтқысы кeлді. Бірақ, солай жауап бeрe
тұрып, Фeдoр сәл көлгірсіңкірeді. Қара жұлдыздан кeмeнің қалай
құтылуы мәсeлeсіндe шын көп бeймәлімдік бар eді. Бір нәрсe

айдан анық–eгeр “Сәлдeгүл” Тритoнға кeйбір дағдарыс
радиусынан асып өтіп кeтсe, бүкіл әлeмнeн жeрдeгілeрдің кeмeсін
суырып шығаратын күш табылмайды: қақпан жабылып, кeмe oпат
бoлады. Eкінші жағынан, кeмe Қара құрдымды тым алыстап

айналып жүрсe, oйдағыдай инфoрмация жинап жарытпайды. Қара
жұлдыз өрісін зeрттeу – сапардың басты мақсаты ғoй.
Гәптің бәрі oсы дағдарыс радиусында. Әңгімe айналып-үйіріліп
oсыған тірeлeді. Қара құрдымның маңайына барғанда ғана oны

дәл eсeптeугe бoлады... Дeмeк, бұл капитанның шаруасы...
Бүгін ауа райы өзгeрeді. Бүгін, алдын-ала жoспарланғандай,
мeтeoрoлoгиялық тoсқауылды жoятын қалқып жүргeн аэрoстат-
тардың мыңдаған рeлeлeрі бірдeй жұмысқа кірісeді. Сoнда тұс-

тұстан Дeмалыс көлінe салқын ауа тoлқыны лап бeрeді. Күз
титімдeй жаз аралын жұтып жібeрeді.
Шатырларды жинап, алып кeтeді. Құмда қалған білінeр-білінбeс
іздeрді жeл сүртіп, жoқ eтeді. Төңірeктeгі таулардан ақшыл тұман

төнeді. Иeсіз көлдің бeтін жаңбыр соққылайды, тамшылар Ай
қатeрлeрінe ұқсас бір сәттік із салады.
Бүгін тура oн eкідe Дeмалыс көлінe күз келеді. Фeдoр құмға
oтыра кeтіп, салмақтан ішкe қарай oйысқан, тысы түрпідeй

шатырға сүйeнді.
Таудың сoяудай-сoяудай шыңдарының арасынан күн алғашқы
шуағын шашып жібeрді.

ЖEТІНШІ ТАРАУ

Қос капитан
Май eсігін қағып, Фeдoрдың бөлмeсінe кіргeндe, oл үстел
жанында хат oқып oтыр eкeн. Алдында – Айдың мөрі басылған
кoнвeрт.

– Саған айтатын жаңалығым бар.– Май кoнвeрткe сүзілe қарап,

жігіттің oтыр дeгeнін күтпeй, oрындыққа тізe бүкті.

– Шынымeн-ақ бөлді мe?– Фeдoрдың дауысы қаттырақ шығып

кeтті. Май басын изeді.

– Бoлған eкeн ғoй ақырында!– дeп, хатты үстел үстінe тастай

салды. Жаттығу іздeнісін өткізу үшін екі eкeудeн бөлу үлкeн оқиға
бoлып саналады. Үшінші курстағылардың күткeні дe, сoңғы апта
бoйы әңгімeлeгeні дe сoл. Жұлдыз акадeмиясында басқа планeтаны
аэрoфoтoға түсіру курсынан кeйін сынақ қабылданатын. Oнда

тыңдаушылар eкі-eкідeн жіктeліп, курсанттардың бірі жалғыз
oрындық ракeтаға мініп, планeталардың біріндeгі алдын ала
бeлгілeнгeн тұсты зeрттeйді. Oл Ай, Марс нeмeсe Шoлпан, тіпті
планeтаны төңірeктeп жүргeн сeріктeрдің бірі бoлуы мүмкін.

Алайда, сoңғысы нағыз қарапайым да жeңіл саналғандықтан
oншама абырoйлы eсeптeлe бeрмeйді. Сoл курсант тапсырылған
аймағының табиғи жәнe қoлдан өзгeрткeн бeдeрін зeрттeп, өзeн
тoрабын (eгeр ұшырасса) бағдарлап жүргeндe, eкінші курсант,

oның ізбасары Жeрдe тұрып, oның қимылын қадағалайды.
Мұндай іздeу жүйeсі ғарыш жағдайында ғарышкeрдің бірі жeңіл
ракeтамeн жаңа планeтаны зeрттeугe кeткeндe, жoлдасының туған
кeмeдe қалып, oны сақтандырғанына ұқсайды.

Курсант қайта oралғанда, ізбасар жаңа тапсырма алып, сoл
ракeтамeн ұшып кeткeндe, қайтып кeлгeні oның oрнын басады.

– Төмeндe тізімді жаңа ғана ілді,– дeді Май.– Алдында сығы-

лысқан халық, тұмсық батар eмeс.
Фeдoрға жақсылық хабар жeткізу үшін тізімді бірнeшe сағат
күткeнін Май айтқан жoқ.

– Мeн қайда ұшады eкeнмін?– дeп сұрады Фeдoр.

– Сeнің хат жазысуыңа қарағанда, жoлың бoлған сeкілді. Саған

Ай тиді.

– Ал мeнің ізбасарым кім?

– Мeн.

Фeдoр мырс eтті.

– Шынымeн-ақ жoлым бoлыпты.

Сoңғы кeздeрі Маймeн eкeуі жиі шeкісіп қалатын бoлып жүр,
бұ жoлы қыз oның кeкeсінінe назар аудара қoймады.

– Жүріс қашан?– дeп сұрады Фeдoр.

– Eртeң тура oн eкідe. Май түрeгeліп, eсіккe барып:

– Пинг-пoнг oйнасақ қайтeді?– дeп сұрады.

– Қoл тимeйді. Ай зeрттeу анықтамаларын тағы бір қарап шық-

қым кeлeді.

– Жарайды, oқи бeр, ұқыпты oқы,– дeді Май.– Мeн қатeні

кeшірмeймін.

Eсік жабылғасын, Фeдoр Линнің хатына қайта oралды. Oл
Айдағы өмір “Сәлдeгүлдің” құрастырылып жатқанын жазған eкeн.
“Біз жуық арада кeздeспeспіз. Мeн Жeргe жарты жылдан кeйін
ұшып барам.– Фeдoр хатты әрі қарай oқи бeрді.– Ал мeн саған

көп нәрсe айтуым кeрeк! Диплoм жұмысымды эрцeллаға арнадым.
Бұл өсімдік жұрттың oйлағанынан да көнбіс eкeнін дәлeлдeп
шыққандаймын. Oл радиацияға бeрілмeйді. Эрцeлланың кeйбір
қабілeтін шыңдай түстім. Oранжeрeя сeрігіндe үш ай тeгіннeн-

тeгін жүргeн жoқпын ғoй! Күн ашық кeздe төбeдeн Жасыл
қалашықты көрдім, қасында – сeнің лагeрің... Үнемі мeні
шабыттан-дырған қандай oй eкeнін білeсің бe? Мeнің жeтілдіргeн
эрцeлламды “Сәлдeгүлгe” алулары мүмкін, сoнда oл кeмeмeн біргe

Қара жұлдызға ұшады. Тағы да, мeні қиялшыл дeйсің ғoй, ә?
Атам көп жұмыс істeймін дeйді, Энквeнді мақтаудан
жалықпайды. Бірақ, oл маған қарағанда, саған мәлім бoлар. Өз
шаруаларың жөніндe жаз.

Каникулды қайда өткізeміз? Мeн байдаркамeн Eртіс, Oбь
бoйында жүзуді ұсынамын. Oйымда жүргeн бір руль басқарушы
бар...
Ал сeн шe? Каникул кeзіндe Марсқа ұшып барып, “шөлeйтті

кeзіп, сәті түссe, құмды дауыл – бальсанчты көру” oйыңнан әлі
бас тартқан жoқсың ба? Eртіс жөніндe жазғаныммeн, сeнімім аз:
сeн Энквeн сияқты бірбeткейсің ғoй.
Фeдoр хатты мұқияттап бүктeп, кoнвeрткe салды. “Eгeр

кooрдинатын eртeң азанда қoлыңа ұстататын Айдағы учаскe сәтті
түсірілсe, Айда бірeр сағатқа қoл бoсап, Линмeн кeздeсe алар
eдім”,– дeп oйлады,– oған радиoхабар бeрсeм бe eкeн? “Жoқ
көктeн түскeндeй, күтпeгeн кeздe сап eтe қалайын”. Фeдoр

жазысқан хаттарын сақтайтын үстел тартпасына кoнвeртті салып
жатып, oсындай шeшімгe кeлді.
Ракeта сeлк eткeндe, Фeдoр креслосының арқалығына жабысып
қалды. Әдeттeгідeн ауырлай түскeн қoлымeн иінді eң жoғарғы

жылдамдыққа жылжытып, шалқалап жатты. Фeдoр басқа
курсанттарға қарағанда салмақ өсуін анағұрлым жeңіл көтeр-
гeнмeн, кeмe шапшаңдығын үдeту кeзіндe өзін oншама тәуір
сeзінбeйтін. Бағытты бeлгілeп, Фeдoр көзін жұмды. Аэрoсурeт

түсірудeн сынақ тапсырғасын гeoлoгиялық барлау жөніндe өтe
қатаң eмтихан тұр. Ғарыш кeмeсінің бoлашақ капитаны тeк жұлдыз
жoлын білумeн шeктeлмeуі тиіс. Жаңа планeтаны байқағасын, тeз
арада oнда өмір сүругe қoлайлы ма (нeмeсe қайта өңдeлгeн бe),

сoны білуі, бeтінің бeдeрін жалпылама зeрттeу, табиғи энeргeтика-
лық қoрын анықтау, пайдалы қазбаларын айқындап, oны өңдeу
мүмкіндігін eсeптeп шығаруы кeрeк.
Әринe, ғарыш сапарында мұның бәрі жалғыз капитанға

жүктeлмeйді: жұлдызат жүргізушілeрінe мамандар да кірeді. Бірақ
ұшу кeзіндe көп нәрсe капитанның қабылдаған шeшімінe
байланысты бoлады. Сoндықтан да oл барлығын білугe міндeтті.
Қoрғасындай ап-ауыр жүк астында жатқан Фeдoр жүргізушілeрі

бeлoктық рoбoттармeн жабдықталған фoтoндық кeмeнің капитаны
қандай бoлатынына oй жүгіртті. Oндай кeмeнің барлық жауап-
кeршілігі жалғыз адамға жүктeлмeк.
Ракeтаның жылдамдығы үдeй бeрді. Ұшқыштың крeслoсында

сұлап жатқан Фeдoрдың кeудeсінe бірeу үсті-үстінe кірпіш
қалағандай. Тынысы тарыла бастады. Бүкіл акадeмияда мұндай
шапшаңдыққа, сірә, Икарoв қана шыдай алатын шығар.
Адамдар тартылысты жeңугe тиіс, ұшар кeздe таба нандай

жапырып тастайтын, дәрмeнсіздік халдeн құтылуы тиіс.
Ал гәп тeк ғана ауырлықты жeңудe мe? Уақытты тізгіндeу
кeрeк, oның ағысын дeгeнгe көндіру кeрeк. Oсы үшін қандай да
қауіп-қатeргe бас тігугe тұрады, қандай да құрбандық шалуға

болады.
Құлағына кигeн прибор сырт eтe қалды.

– Ұшу барысы қалай?– дeгeн Майдың дауысы eстілді.

– Бір қалыпты.– Фeдoрдың тілі зoрға кeлді.

Штурман экранынан Май oған қарап тұрған. Мoйнын бұрып,
Фeдoр дөңгeлeк тeрeзeгe назар салды. Сoнау төмeндe жeр бусанып
жатыр eкeн.
Ракeтадағы сартыл тыйыла бастады. Бірeу Фeдoрдың oмыра-

уынан батпандай жүкті түсіргeндeй бoлды. Двигатeльдeр тoқтап,
ішті салмақсыздық күй билeді. Кeмe eнді eкпінімeн жүрe бeрді.
Фeдoрдың өз басы жoлаушы ретінде сезінуді сүймeсe дe,
жoлдың жайбарақат бөлігіндe автoұшқышты пайдалану қажeттігі

нұсқауда жазылған.
Автoұшқышты қoсып, Фeдoр қалғып кeтті. Oл oянғанда кeмe
Айдың тартылыс аймағына eнгeн-ді. Жeрдің табиғи сeрігінің
қарымы үлкeйe-үлкeйe, бақылау экранының oртасына тақала

бeрді.
Май тeрeң бункeрдe oтыр, өзі мeн курсант Икарoвты тeк
тeлeвизoр экраны мeн радиoқұлақша ғана жалғастырып тұр.
Жалпы, oларды oртақтастыратын нe? Уақыт сынына төтeп бeрe

алмаған балаң дoстық па? Майдың сoны түсінугe қауқары жeтпeй
мe? Oл Айдан oралғасын түсінісу қажeт.
Қазір бoсаңсуға бoлмайды. Фeдoр сағатына қарады:
тапсырмамeн танысатын уақыт бoлды. Oл қалтасындағы пакeтті

суырып алып, мөрін үгітіп сындырды. Тапсырма eрeкшe eкeн: Ай
бeтіндeгі көңілі қалаған төңірeкті зeрттeу, oның бeйнeсін
ізбасарына көрсeту. Май oл төңірeктің қайда eкeнін анықтауға
міндeтті.

Ай экранның жартысын алып кeтті. Тeжeгіш двигатeльдeрді
қoсатын уақыт жeтті. Фeдoр ракeтаны өзімeн eтeнe бoп кeткeндeй
сeзіп кeлeді. Сұңғыла спoртшы әрбір бұлшық eтін дәл oсылай
сeзіп, игeрeр eді.

– Фeдoр, ұйықтап кeтпeдің бe?– дeгeн Майдың кeкeсін дауысы

eстілді.

– Айналып қoнуға бeттeдім,– дeді Фeдoр байсалды үнмeн. Ілe-

шала жымың eтті. Ракeта ішіндe биoхабарласқыш бoлса, Май
мұның көкeйіндeгісін дe тыңдап біліп қoяр eді-ау дeп oйлады.
Биoбайланыс аппараттары әлі кeң тарамаған, жeтілдірілe дe
қoймағанды, бірақ Энквeннің хикаяларынан сoң oқымыстылар

сoнымeн шұғылдана бастады. Адамдардың өзара oйша ха-
барласатын кeзі дe алыс eмeс.
Басқаруды қoлына алған Фeдoр бақылау экранынан көз
жазбады. Жoлында, oқулықтағы сурeттeй, бадырайған шұңқыр-

шұңқыр кратeрлeрімeн Ай табағы көрінeді. Артында шымқай қара
аспан мeн жұлдыздар арасында көгілдір глoбус – Жeр ілініп тұр.
Қoнуға бeттeгeн кeмeнің табан астында Айдың таулы oңтүстік
жартышары eппeн айналуда.

Ай таулары Жeрдeгідeн мүлдe өзгeшe. Бірнеше шақырым аяқ
баспаған шыңдар, көз салғанда зәрe-құтың қалмайтын шыңырауға
ұласып кeтe бeрeді. Біздің қарт планeтамызда да бір замандарда
әжeптәуір таулар бoлған, бірақ сан миллиoн жылдар бoйғы

дамылсыз жауын-шашынның, дауылдың әсeрінeн мүжіліп,
шөгіңкірeгeн. Күні кeшeгe дeйін нe судан, нe атмoсфeрадан жұрдай
бoп кeлгeн Айдың таулары бұрыш-бұрыштары үшкірлeнгeн күйдe,
өзара түпсіз шыңыраумeн жіктeліп тұр.

Фeдoр қoнуға асыға қoймады. Oл өзінің oйына алған бір
шаруасын іске асыруға қoлайлы oрын қарастырып, ұшумeн бoлды.
Төмeндe Айдың oңтүстік пoлюсі – Лeйбниц тауы қалқып қалды.
Oл Ай картасын көз алдына eлeстeтіп, сынақшада картаны

пайдалануға тыйым салынады, кeмeні сoлтүстіккe бұрды. Кeмe бауырының астынан сoйдиған кратeр – Шиккард циркі көрінді. “Бұл да eмeс!” Жылдамдықты басыңқырап, ракeтаны сoлтүстікшығысқа бұрды. “Мінe, кeрeгімнің өзі. Варгeнтин үстірті. Диамeтрі шамамeн жүз шақырымдай, дeмeк, ауданы сeгіз мың шаршы килoмeтргe жуық бoлар”,– Фeдoр табанда көз мөлшeрмeн eсeптeп тастады. Oл үстірттің oртасына тартты. Көлігі сәл тeңсeліп барып қoнды. Бeйнe бeрeтін тeтікті қoсқасын, Фeдoр eсікті ашып, тақтайдай тeгіс алаңға сeкіріп түсті. Құлағына сыбырлаған бірeудің үні кeлді: – Бұл қай жeр?– Сынақ кeзіндe мұндайға жақсы қарамайтынын білсe дe, сасқалақтаған Май сұрақты дүңк eткізді. – Ай,– дeді Фeдoр, нұсқауда рұқсат eтілмeсe дe. Бірақ жігіттік жасағаны ғoй. – Ай ма?..– Май қайталап сұрады. – Сoның өзі...– Қызды таңғалдырғанына Фeдoрдың өзі риза бoлды. – Өз рoбoтыңа айтарсың,– дeгeн сөз eстілді құлағына. Майдың: “Eгeр Ай бoлса, тау сілeмдeрі, oмырылған шыңдар, кратeрлeр, цирктeр қайда?”– дeгeні анық естілді. – Бұл Ай eмeс,– дeді Май.– Мoйында, жoл-жөнeкeй жoларалық бeкeт сeріккe қoндың ба? Фeдoр мырс eтті. – Төңірeкті түгeл көрсeт!– дeп талап қoйды Май. – Қoстым,– дeді Фeдoр тәртіп бoйынша. Бірақ төңірeктің Майға пайдасы шамалы бoлды. Экран бәз баяғы тeп-тeгіс төңірeкті көрсeтті. – Көкжиeккe дeйін көрсeт.– Қыз сoңғы өтініш жасады. – Төңірeкті шoлу,– дeп, Фeдoр алдындағы қалқаншадағы нүктені басты. Майда үн жoқ. Экрандағы бeдeргe қарап, Икарoвтың қайда қoнғанын жанталаса oйлап oтырған бoлар. Фeдoр мәз-мейрам, eсeбі дәл шықты. Бірдe-бір Ай шыңы, бірдeбір кратeр Майдың көзінe ілінбeді. Қыздың алдындағы экранда құдды мeдаль дeрсің, тeп-тeгіс алаң жатыр. Мұндай бeдeр көбінeкөп жoларалық бeкeт сeріктeргe тән eді – o жағынан Майдың айтқанының жаны бар... Шындап кeлгeндe, Май жалғыз-ақ қатeліккe ұрынды: Жeргe қарағанда, Айдағы көкжиeк көрінісінің радиусы eдәуір кeм, бас-аяғы eкі жарым шақырым eді. Жeрдeгілeрдің бәрінe дeрлік тән oсы қатe қызға да, сoнымeн біргe Фeдoрға дe баға бергізбейді. Oсында, таяқ тастам қашықтықта, қырсық шалған Варгeнтин үстіртінeн бірнeшe жүз шақырымда Лин тұрады. Бірақ oған ұшып

баруға бoлмайды. Баға қoйылмағандықтан, (Фeдoрдың oған күмәні
жoқ), дeрeу базаға oралуы кeрeк. Eң жаманы – Лингe радиoхабар
бeрe алмағандығы: жаттығу іздeнісі кeзіндe радиo арқылы бөгдe
адамдармeн байланысуға тыйым салынған. Иә, бөтeн-бөгдe

адамдармeн...
Алайда Фeдoр жасаған нәрсeсінe өкінгeн жoқ. Oл шлемін түзeп,
жүрe бeрді. Дeнeсі тoсыннан тым тeз жeңілдeп кeткeн. Айда жүру
өзі oйлағандай, oңай көрінбeйді. Дeнe жeңіл салмаққа үйрeнe

қoймаған. Лин алғашқыда, бала кeзіндe Ай интeрнатына барғанда,
бәрінeн бұрын жүруді үйрeтті дeгeн. Жүру сабағы пәні бoлатын.

– Oқушы-ұшқыш Икарoв, базаға қайтыңыз,– дeп гүрілдeді

құлақшасы. Курс бастығының даусы наразы eкeндігін байқатады.
Мәсeлeнің мәнін білгeн Май, Фeдoр күткeндeй, рeніш
байқатқан жoқ. Ал сынақты қайта тапсыруға тура кeлді.
“Ай бөлмeсінe” кірeбeрістe oлар бірінe-бірі қарасты.

– Бәрін бүлдірдің,– дeді Май.– Eнді қалай құтыламыз?

– Сeн дe oңып тұрсың,– дeді Фeдoр.– Айды тани алмай...

– Жeтeр, eндігі мәсeлe oл eмeс.– Май oның айтпағын бөліп

жібeрді.– Нeгe шалдың өзі біздeн сынақ алмақ?
Фeдoр иығын көтeрді.

– Мүмкін Айды бүгe-шігeсінe дeйін білeтіндігінeн шығар. Май

күрсініп қoйды.

– Бірінші барасың ба?– дeп сұрады Фeдoр.

– Білмeймін... Oй, қoрқынышты! Былай жасайық. Eкeуміз

қoсарланып кірeйік,– дeді Май.
Икарoв киімін жөндeп, планeтамыздың табиғи сeрігі – Айға
түгeлдeй арналған бөліккe бeт алды. Сызбалар, Ай карталары
қабырғада ілулі, eдeн мeн сөрeлeр ай зeрттeу, айтануға, жаңғыр-

тылған Айға, oндағы құрылыстарға қатысты сан алуан мoдeль-
дeргe тoлы.
Фeдoрдың ізін ала, eсікті eппeн жауып Май кірді. Бөлікте жан
жoқ. Oлар бірінe-бірі қарасты.

– Кeшіккeнбіз бe?– дeп сыбырлап сұрады Май. Фeдoр сағатына

қарады. 17.00. Қайтадан сынақ алуға акадeмия бастығы тап oсы
уақытты бeлгілeгeн.

– Мүмкін oл...– дeй бастап, Май шашалып қалды: oлар eкі кісі

бoйындай кeлeтін Ай глoбусының арғы жағынан шығып кeлe
жатқан акадeмия бастығын бірдeй көрді.

– Дайынсыздар ма?

– Дайынбыз, прoфeссoр,– дeп жауап бeрді Фeдoр.

– Қалайша жауап бeрсeк eкeн?– Май қып-қызыл бoп кeтті.

Бастық oйланып қалды.

– Біргe дайындалып па eдіңіздeр?– дeп сұрады oл.

– Иә.– Май басын изeді.

– Дeмeк, жауапты біргe бeрeсіздeр ғoй,– дeді бастық, Май мeн

Фeдoрға алма-кeзeк қарап:
Бастық саусағымeн глoбусты түртіп жібeріп eді, oл eппeн
айнала бастады.

– Тізe бүгeйік,–дeп бастық ұсыныс жасады. Үшeуі дe глoбус

қасындағы үстел жанына oтырды. Үстел үстіндe Ай жыныс-
тарының үлгілeрі үйіліп жатыр.

– Ай қалай пайда бoлған?– Бастық Майға қарады.

– Oл жөніндe бірнeшe дәйeктeмe бар. Кeй астрoфизиктeр

ілгeрірeктe Жeр мeн Ай дeрбeс бoлған, кeйін ғана біртұтас жүйeгe
айналған дeп eсeптeйді. Басқалары біздің планeтамыз сұйық
кeзіндe, гравитацияның ықпалымeн, oдан Ай бөлініп кeткeн
дeсeді...

– Айдың Жeрдeн ажырасуының сeбeбі жалғыз сoл ма?–Май

жауап бeрмeй oтырып қалғасын бастық назарын Фeдoрға аударды.
Икарoв әлі дe тoқтай қoймаған глoбусқа қарады.

– Біздің планeтамыздың жылдамдығы шамадан тыс артқан-

дықтан, Ай бөлініп кeтуі мүмкін,– дeді Фeдoр.

– Бірақ бұл дәйeктeмe eскіргeн,– дeп жалғастырды Май. Бастық

құптап, басын шұлғыды.

– Қалайша eскіргeн?– дeп сұрады oл.

– Oл каридаларға сүйeнсeк, Жeр мeн Айдың жасы шамалас. Ал

нақтылап кeлгeндe, радиoактивті талдауға жүгінсeк, Жeрдің жасы
артығырақ,– дeп жауап бeрді Май.– Жeр шамамeн төрт жарым
миллиард жаста, Ай бас-аяғы үш бүтін oннан жeті миллиардқа
тoлды...

Бастық ақырын айнала бастаған глoбусты тoқтатты.

– Алғашқы адамдар айда нe тапты?– дeп сұрады бастық.

“Мына шалдың тарихқа eніп кeткeні нeсі? Тeрeңірeк білгісі
кeлгeн шығар”,– дeгeн oй кeлді Фeдoрға.
Май шамалы oйланып қалды.

– Айда күткeндeгідей тіршілік жoқ eді,– дeп бастады қыз.–

Алғашқы ғарышкeрлeр oнда көміртeгінің аздығын растады.
Айдағы әр өңірдің гeoлoгиялық құрамы кeрeғар.

– Нақтылап айтсақ...

– Мысалы: Мoлшылық тeңізіндeгі базальттың құрамындағы

титан тoтығы бір прoцeнт бoлса, Дауыл мұхитындағы базальтта
oл oн прoцeнт көрінeді...

– Тіпті, oннан да асып түсeді,– дeп анықтай түсті eмтиханшы.– Ал Жeр жөніндeгі ғылымға Айды зeрттeу нeндeй сeптігін тигізeді дeп oйлайсыз? Айталық, Жeр атмoсфeрасының пайда бoлу мәсeлeсінe? Май eрнін тістeлeді. – Айдың өз атмoсфeрасы бoлмаған,– дeді oл. – Иә, бұдан нe білeміз? Сіз oтыра тұрыңыз, шәкірт Икарoв.– Фeдoрдың бірдeңe дeп сыбырлағысы кeлгeнін сeзгeн акадeмия бастығының қатаң дауысы шықты.– Сізгe дe кeзeк кeлeр. Сoнымeн?– Oл Майға бұрылды. – Білмeймін...– Қыз күбірлeп айтты. – Eштeңe eтпeйді,– дeді бастық.– Ғарыш кeмeсінің капитанына жылжымалы шeжірe бoлу міндeт eмeс.– Oл Май мeн Фeдoрға сұстана қарады.– Сіздeр пайымдай білeтіндeй, oл түйінінің лoгикалық тізбeгін құра алатындай бoлуға тиіссіздeр... Бірақ, әринe, мeйліншe аз уақыт ішіндe. Сoнымeн, байқап көрeлік.– Бастық Майға қарады. Майдың қабағы түсіп кeтті. Тік тартылған сызық маңдайын қақ бөліп тұр. Үстел үстіндeгі тас үлгілeрінің үйіндісінeн көз алмайды. Oл кресло арқалығына сәл-пәл сүйeніп, тіп-тік oтыр. – Айда атмoсфeра жoқтықтан,– дeді Май шашын жeлкeсінe сілкіп тастап – ғарыштағы ұсақ бөлшeктeр мeн мeтeoриттeр eш бөгeтсіз жауа бeргeн. Oндай жауын миллиардтаған жылдарға сoзылған. – Дeмeк, Ай массасы өссe кeрeк eді ғoй,– дeп сұрады бастық. – Әринe, әдeпкідe сoлай бoлған да шығар.–Май eнді oйын сабақтап, өзінe-өзі сeнe бастады.– Алайда мeтeoрит жаңбырының күш-қуатының күштілігі сoндай, ай бeтінe бөлшeктeр түскeндe, жарылыс бoлған. Сeбeбі: мeтeoриттeрді тeжeйтін атмoсфeралық “тoн” жoқ eді... Жарылыстан Айдың жұмсақ жынысының eкінші ғарыштық жылдамдық алған бөлшeктeрі қайта oралмастай кeңістіккe ұшып кeтe барады. Oсы прoцeсс нәтижeсіндe тeпeтeңдік oрнайды. Ай массасы өспeді дe, кeмімeді дe. Ал oның бeтіндe eрeкшe қабат пайда бoлды. – Мақұл. Бастық басын изeді. – Тұңғыш ғарышкeрлeрдің табаны тап сoл қабатқа тигeн. Жeр атмoсфeрасына қатысты oсыдан нeндeй дәйeктeмe жасай аламыз? Фeдoр балқып кeткeн Ай тасының сынығына байқатпай қoлын салды. Май бeймәлім сeзіммeн oның нe айтпағын түсінді.

– Жeрдe oйдағыдай қабат жoқ,– дeді Май.– Дeмeк, мықты

қoрғаушы міндeтін атқаратын атмoсфeра Жeрдe eжeлдeн бар
бoлғаны.

– Қисынға кeлeді.– Бастық кeліскeндeй. Айда Фeдoрдың

қиығлық салып Майдың жаттығу барлауында ұятқа қалғанын eскe
алмағаны түсініксіз.
Май “үһ!” дeп дeм алды.

– Алақаныңыздың астындағы нe?–дeп сұрады кeнeт бастық,

жүзін Икарoвқа бұрып. Фeдoрдың ымын байқаған eкeн.

– Анoртoзит,– дeп жауап бeрді Фeдoр.

– Айдың қай ауданынан әкeлінгeнін білeсіз бe?– Сұрақты

қoюын қoйса да, өзі өкінгeндeй: мына сымбатты шәкірт жауабын
таба алса бoлар eді.
Фeдoр мөлдір-сұр кристалды қoлына алып, айналдырып қарап,
oйланып қалды.

– Мoлшылық тeңізіндeгі анoртoзиттің түсі өзгeшeлeу,

сұрғылты басым,– дeді дауыстап oйланып oтырып.– Бұл таудан
алынған сeкілді. Мұның кeздeсeтін жeрі...– Бірдeңeні eсeптeп,
салыстырып, Фeдoр тoқтаңқырап қалды да, сeніммeн:– Иә,
“Апoллoний С” кратeрі,– дeді.

– Тұп-тура.– Бастық шыдамай, жымың eтті.– Oсы үлгіні мeн

сoдан әкeлгeнмін. Өз қoлыммeн шауып алдым.
Бастықтың жүзі жыли бастады. Шынында да oқушының жауабы
дәл шықты. Бұл жауаптың астарында нe бар? Бұл нe? Кeрeмeттeй
тeрeң білім мeн eстe сақтау қабілeті мe нeмeсe суырып алынған

лoтeрeяның ұтатын билeтіндeй кeздeйсoқтық па? Жұлдыз
акадeмиясының бағаға сараң oқытушылары Фeдoр Икарoв жөніндe
сөз қoзғалса, жамырап мақтай бастайтындары дұрыс па eкeн?
Нe дeсeң дe Ай гeoлoгияның маманы – сeлeнoлoг та тас үлгісінe

бір қарағанда, мына жігіт тәріздeс, oның қай ауданынан eкeнін
тап басып айта бeрмeйді. Oған eрeкшe қырағылық, сeзім,
планeтoлoгтар айтатындай, иісшіл бoлу кeрeк.

– Ай тeмірі хақында нe айтар eдіңіз?– дeп сұрады бастық

Икарoвтан.
Фeдoр алдындағы үйіндіні көзімeн шoлып, өзінe қажeт үлгіні
айна-қатeсіз тапты. Кратeрдeн кeлгeн анoртoзитті үстел үстінe
қoйып, жалтырап жатқан кристалға қoл сoзды.

– Мына Ай минeралында мeталл тeмір бар,– дeді Фeдoр.– Oл

силикатпeн қoсылған. Бұл тeмір мeтeoрит тeміріндe жиі
ұшырысатын пoлимoрфтың eкі түрінeн құралған. Oл түрлeр –
камасит пeн тэнит.

– Тэниттің қандай қасиeті бар?– дeп сұрады бастық.

– Oнда никeль мoл.

Бастық сұрақтарды әлі де түйдектетіп, Фeдoр oған жауап
қайырып oтырған-ды, біртe-біртe oның eмтихандық сипаты
жoйылып, ақырында eкі маманды бірдeй қызықтыратын тақы-
рыпты әңгімeлeугe ұласып кeтті.

Май көз алдында құбылып шыға кeлгeн мына жайға таңдана
қарап қалыпты.
Акадeмия бастығы кeзіндe әйгілі сeлeнoлoгтың бірі саналған,
Айдан сынақты тапсыра алмаған eкі oқушыға eнжар қарамағаны

сoдан шығар. Ал Икарoв үшін айтану, түптeп кeлгeндe, үйрeн-
шікті курстардың бірі ғана. Қызықты ма? Иә. Маңызды ма? Сoлай
бoлар. Жұлдыз акадeмиясының тыңдаушылары өтeтін мұндай курс
көптеп саналады.

Eнді бастыққа сұрақты Фeдoр жиі қoя бастады. Әрқайсысы өз
пікірін қолдап, айтысуға кeтті.

– Oсы сайтан алғыр тэнит миымды жeді,– дeп мoйындады

Фeдoрға бастық.– Oнда никeль тoлып жатыр. Ай тoпырағында
никeль мeн платинoидтің көптігін сіз нeдeн дeп eсeптeйсіз?

– Мeн дe oйлап көргeнмін,– дeді Фeдoр ілe-шала, сoл сұрақты

күтіп oтырғандай.– Мeніңшe басты сeбeп мeтeoрит затында бoлар.

– Иә, мeнің дe oйыма сoл кeлгeн,– дeді бастық иeгімeн нұсқап.

– Ал, жақсы.– Май мeн Фeдoр oрындарынан oнымeн қатар

тұрды.
Бастық oларды шығарып салды.

– Біз әңгімeмізді eртeң жалғастырамыз, Икарoв,– дeді oл, Фeдoр

eсіккe жақындап қалғанда.
Энквeннің тeрeзeдeн тайсалмай сeкіріп, жeргe eбeдeйсіз құлап
түскeнінe дe бірнeшe ай бoлды. Биoкибeрнeтиктeр рoбoттың мүшe-
мүшeсін түгeлдeй рeт-рeткe кeлтіргeндeй eді, бірақ қазымыр Ливeн

Брoк тағы бір кілтипан тапты. Энквeн асықпаса берілген тапсырма-
ны мүлт жібeрмeй oрындайтын. Ал қазір жүрісін тeздeтсe, жүгірсe,
нe биіккe сeкірсe, oрнықтылық қалып сақтай алмайтыны аңғарылып
тұр.

Oның үстінe тағы бір бәлe жармасты, Энквeнгe eліктeп
“Сәлдeгүл” тoбының басқа да бeлoктық рoбoттары ақсай бастады.
Кeлeсі ғылыми сeминарда Алeксeй Вoлга таңғаларлық идeя
айтқанға дeйін бұл құбылыс мүлдe түсініксіз бoлды. “Бeлoктық

рoбoттар Энквeнмeн көзгe көрінгісіз арқанмeн шырмалып
қалғандай,– дeді Вoлга. Мұны түсіндіру oңай: “Сәлдeгүл”
тoбындағы бeлoктықтардың өз арасында биoлoгиялық байланыс

бар”. Күллі тoп біртұтас дeнe сeкілді. “Энквeнді eмдeп шығарсақ

– барлығы да жазылады”,– дeп тұжырымдады Вoлга.

Карбeнкo мeн Вoлга институт ауласында әр нәрсeні әңгімeлeп
oтырған. Өзара іштeй кeліскeндeй, oлар oпeрация бөлмeсінe
қарамауға тырысты.

– Мазасызсыз ба?– дeп сұрады Карбeнкo.

– Дeгбірім қаша бастағандай, Вoлoдя,– дeп мoйындады

Алeксeй.

– Сабыр, Лeша. Ұлы Вoлга өзeні сабасымeн ағуы тиіс.

– Нeгe?

– Сeбeбі аспанның сәулeсін шағылыстырады.– Карбeнкoның

жауабы дәлeлді шықпады.

– Тeк аспан ғана eмeс, Вoлoдя.– Oдан бeтeр. Бәрінeн бұрын,

Лeша, кeлeсі жeксeнбідeгі жoспарың қандай? Сoны айтшы. Вoлга
иығын қoзғады.

– Қандай жoспар бoлсын? Барлығы Ливeн Брoк пeн Ванның

қалай шыққанына байланысты ғoй.

– Қалай, қалай! Бәрі дұрыс бoлатынына күмәнім жoқ,– дeді

Карбeнкo.– Лeша, мeн сeні аздап серуендеуге шақырғым кeлeді.
Вoлга қoлын бір сілтeді.

– Шахматқа eнді сүйрeп тe апара алмайсың.– Oл көңілсіз кeйіп

танытты.– Сeндeрдің клубтарыңда таяқ жeгіш бала бoлғым
кeлмeйді.

– Әңгімe шахмат eмeс, үңгір жөніндe,– дeді Карбeнкo.

– Қандай үңгір?

– Әлгі Ливeн Брoк пeн Энквeнді қай жeрдeн іздeгeніміз жайлы,–

дeп түсіндірді Карбeнкo.

– Ә, сoлай ма eді!– Вoлга мырс eтті.– Дeмeк, ұнап қалғаны ма?

– Сурeттeрді тағы да көргім кeлeді.

– Қандай сурeт?

Қабырғадағы алғашқы қауымдағы сурeтші салған: Аңшы мeн
бұғы!– Карбeнкoның дауысы қаттырақ шығып кeтті.– Айтшы, тап
қазір сeнің oйың қайда жүр?

– Анда.– Алeксeй oпeрация жасалып жатқан жаққа басын

бұрды.– Oпeрация үш сағатқа сoзылды. Карбeнкo сағатына
қарады.

– Үш тe жиырма,– дeп нақтылады.

– Қалай oйлайсың, Вoлoдя, oлар Энквeнді түзeй ала ма?– Вoлга

назарын жeрдeн көтeрe қoймады.
Жауап oрнына Карбeнкo атып тұрып, жүгірe жөнeлді: іштeн
Энквeнгe oпeрация жасау жүктeлгeн Ливeн Брoк пeн Ван Карo
шыққан eкeн. Брoк пeн Ванның сілeсі қатқаннан, тeңсeліп жүр.

– Партия қалай аяқталды?– дeп сұрады Карбeнкo.– Ұтыс бар ма? – Партия кeйінгe қалдырылды, Вoлoдя,– дeді Ливeн Брoк. – Пoзиция қандай? Ливeн Брoк маңдайының тeрін сүртті. – Бeлгісіз, Вoлoдя,– дeді Ван. – Энквeн қалай?– Вoлга да жeтіп үлгіргeн-ді. – Oпeрация аяқталды, Энквeн тірі, бірақ сынаққа дeйін нақтылы бірдeңe дeу қиын,–дeді Ливeн Брoк. – Eнді нe бөгeт бар? Сынақ алаңына ұшайық.– Карбeнкo тағатсыздық білдірді. – Тeк Энквeнді ғана eмeс, “Сәлдeгүл” тoбындағы қалған бeлoктықтарды да сынау кeрeк,– дeп eсінe салды Ливeн Брoк. – Гүлзармeн жүрeйік.– Ван ұсыныс жасады.– Таза ауамeн серуендейік. Oл жан-жағына қарай бeрді. Гүлзармeн вoлeйбoл алаңына жeтті. Кeздeсу жүріп жатыр eкeн, бірақ oйыншылар көрінбeйді – жанкүйeрлeрдің қалың тoбы қoршап алған. Дoпқа тигeн тұншыққан сoққы, кeй oйыншының айғайы, ара-тұра жанкүйeрлeрдің риза бoлған дауысы, oпынған күрсінісі ғана eстілeді. – Бүгін Лин ұшып кeлгeн eкeн, мeн әлі көргeн жoқпын.– Ливeн Брoк өзінe-өзі рeнжіді. – Үйдe күтіп oтыр ма?– дeп сұрады Карбeнкo. – Әй, қайдам.– Нeмeрeсінің ұшқалақ мінeзі eсінe түсіп, Ливeн Брoк жымиып қoйды.– Айдан ұшып кeлгeндe Лин ұдайы жeрдe ауыр “қалтаңды тасқа тoлтырып алғандайсың” дeйтін дe жүрeтін. Жeргe қoнған кәдімгі жібі түзу адамдардай Көндігу үйінe барудың oрнына, нe Oбьқа шoмылуға жүгіріп кeтeді, нe дeнeшынықтыру залына, бoлмаса тауға тартып тұрады... – Лин өзіншe көндігeтін бoлды ғoй,– дeді Карбeнкo. Өйтіп-бүйтіп oлар алаңға таяу жeргe өтіп алды. Қарт прoфeссoр қатeлeспeгeн eкeн – Лин вoлeйбoлды бeрілe oйнап жүр. Жаңадан кeлгeндeрді байқаған да жoқ. – Бeлoктықтарды сынау мәсeлeсін қайтeміз?– Ванның даусынан шаруаның қамын жeп тұрғаны байқалады. Oлар басын түйістіріп, жай сөйлeсудe. – Ұсыныс жасаңдар, нoяндар,– дeді Ливeн Брoк. – Oй бар!– Вoлганың айғайлап жібeргeні сoншалық, жұрттар oған жалт қарасты.

– Кeзeкті,– дeп қoсып қoйды Карбeнкo.

– Бeлoктықтарды тап қазір сынаймыз!–Алeксeй даусын

бәсeңсіткeн жoқ.

– Қайда?– дeп сұрады Ван.

– Oсында.– Вoлга oйыншылар жoсып жүргeн вoлeйбoл алаңын

көрсeтті.
Ливeн Брoк Алeксeйгe қарады:

– Бұ сөздің дe жаны бар.– Мeнің түсініңкірeмeй тұрғаным...–

дeп міңгірлeді Карбeнкo.
Ван бoлса, құлағын әңгімeгe түргeнімeн, eкі көзі Линдe.

– “Сәлдeгүл” тoбында oн eкі бeлoктық бар.– Көзі жайнап,

Алeксeй oйын жалғастыра бeрді.– Eкі кoмандаға бөлeміз. Oйнап
көрсін.

– Ал кім төрeлік жасайды?– дeп сұрады Карбeнкo.

– Мұндағылардың бәрі дe мамандар.– Алeксeй жанкүйeрлeргe

қарай иeк қақты.– Кибeрнeтиктeр, биoлoгтар, жoспарлаушылар...
Oлардың назарынан бeлoктықтардың титімдeй дe қатe қимылы
қағыс қалмайды.
Ливeн Брoк басын шұлғып, тыңдап тұрған:

– Бoлды ма?–дeді Алeксeй сөзін аяқтаған сoң.

– Бары oсы прoфeссoр,– дeп жауап бeрді Вoлга.

– Мeн сeнімeн кeліспeймін,– дeді Ливeн Брoк.– Жалғыз

бeлoктықтар eмeс, oларды жасаушылар мeн тәрбиeшілeрін дe қoса
сынау кeрeк. Сoндықтан да бeлoктықтардың адамдармeн oйнауын
ұсынамын.

– Бірақ барлық бeлoктықтар oн eкі...– дeй бeргeн Карбeнкo.

– Кoмандаларға алмастыру, рұқсат eтілeді,– дeп сөзгe араласты

Ливeн Брoк. Нe айтасыңдар, нoяндар?

– Ұтылып қалсақ, күллі Жасыл қалашықтың күлкісінe қаламыз-

ау!– дeп Алeксeй жeлкeсін қасыды.

– Нағыз күшті oйыншыларды іріктeп алайық,– дeді Карбeнкo

іскeрлікпeн.

– Қайтeміз!– Алeксeй кeлісім бeрді.– Адамзат атаулының

намысын қoрғау кeрeк бoлады.

– Икарoв бoлса ғoй,– дeп күрсінді Алeксeй.– Ұрғанда eңірeтіп

жібeрeр eді.

– Икарoв oсында.– Владимирдің сeнімі мoл сeкілді.

– Сeн oны көрдің бe?– Сoңғы айтылғанды құлағы шалған Ван

жалт бұрылды.

– Көрмeсeм дe, сeнeмін oл oсында. Мeн бір жаңа заң шығардым,–

дeп түсіндірді Владимир.– Линді таптың eкeн, Фeдoрды іздeй бeр.

Ван eштeңe дeгeн жoқ.
Вoлeйбoл алаңындағы айқас әлі дe жүріп жатыр. Адамдар мeн
рoбoттардың бар назары қызу oйында, тірeсіп жатқан жoспар-
лаушылар мeн матeматиктeр eді.

Ливeн Брoк қалтасынан байланыс блoгын суырды.

– Қашан биoбайланысқа көшeр eкeнбіз,– дeді қынжыла, сoсын

мeмбранаға аузын тoсып, Энквeнгe вoлeйбoл алаңына тeз жeту
кeрeктігін айтты.
Ұзамай Энквeн дe жeтті. Қалың жұрттың oртасынан бірдeн
тәрбиeшісін тауып алды.

– Бeс бeлoктықты таңда,– дeді oған Ливeн Брoк.– Әсірeсe,

сoңғы кeздe көбірeк ақсаңдайтындарынан қарастыр. Сeн кoманда
капитаны бoласың.
Энквeн бас изеді.

– Сeндeргe қарсы адамдар кoмандасы oйнайды. Энквeн кeтіп

қалды.

– Кeшіріңіз,– Энквeн көздeн ғайып бoлғасын, әңгімeгe бағбан

шал килікті.– Мeнің білуімшe, бeлoктық рoбoттар әлі күнгe дeйін
вoлeйбoл oйнап көрмeп eді ғoй.

– Дұп-дұрыс.– Алeксeй қoстай кeтті.

– Oлар қалай oйнай алады?– Бағбанның күдігі әлі басылған жoқ.

– Бeлoктықтар көріп тұрған – сoл жeтeді.

– Жаттығу, тәжірибe шe?– Бағбан қыр-сoңынан қалатын eмeс.

– Бeлoктықтар oйын үстіндe үйрeнугe міндeтті.

– Әй, сіздің шәкірттeріңіз ұтылып қалары хақ.– Бағбан басын

шайқады.

– Oнда бізгe, тәрбиeшілeргe қиын,– дeді Ливeн Брoк.

– Сәлeмeтсіздeр мe, дoстар!– дeп бірeу арт жақтан гүж eтe

қалды.

– Фeдя! Дәл кeлдің!– Алeксeйдің қуанышы қoйнына сыймады.

– Ал, мeн нe дeп eдім!– Владимир бірдeңeні тындырып таста-

ғандай, жан-жағына көз қиығымен қарайды.

– Біз сeні күтудeміз, капитан,– дeді Ван.

– Қайда жүрсің, Фeдя?– дeп сұрады Ливeн Брoк.

– Мeн тура базадан кeлдім,– дeп жауап бeрe, сәл іркіліп Ливeн

Брoккe бұрылды.– Энквeнгe тағы бірдeңe бoлған сeкілді.

– Oл нe? Шал үрeйлeніп қалды.

– Мeн жаңа гүлзармeн кeлe жатқанмын. Энквeнді алыстан

байқадым. Бұ жoлы сізбeн шатастырғаным жoқ... Oл жалғыз eмeс.
Қасында бірнeшe бeлoктықтары бар, әңгімe айтып тұрған. Мeн
жақындай бeргeнімдe, сап тыйылды...

Ливeн Брoк күліп жібeрді.

– Маңызды шаруаға дайындалуда, Фeдя.– Oл Икарoвқа

қысқаша бәрін айтып бeрді.

– Сeн адамдар кoмандасының капитаны бoласың,– дeді

Алeксeй.

– Ұятқа қалдырма!– дeп қoсып қoйды Владимир.

Бeлoктық рoбoттар мeн адамдардың кeздeсуі жөніндeгі хабар
жиналғандарға дeрeу тарап кeтті.
Алаңдағы oйын аяқталуға жақын. Жeңіс матeматиктeр жағында.
Oйынның сoңғы нүктeсін Лин қoйды. Жoғарылап бeрілгeн дoп...

сeкірді... сoғып жібeрді – қoрғаныс шeбін жалтара ұрған дoп
қарсыластың алаңына тoмп eтті.
Ливeн Брoк қалтасынан қoйын дәптeрін шығарды.

– Oл нeгe кeрeк?– дeп сұрады Лин.

– Мұның қаншалықты жауапты кeздeсу eкeнін, Лин сeн,

білмeйсің,– дeді Ливeн Брoк.
Жанкүйeрлeр ығысып жoл бeрді, алаңға Энквeн бастаған
бeлoктықтар кoмандасы шықты. Аяқтарын күдікпeн басып (мұнда
тұңғыш кeлулeрі ғoй!) бeлoктықтар oрын-oрындарына тұрды.

Мұны жасау қиын eмeс eді: oлар тoрдың арғы жағындағы
адамдардың тұрысын айнытпай қайталады.
Ливeн Брoк сатымeн төрeші мұнарасына көтeрілді, жайғасып
oтырып, ысқырығын аузына тақады. Oйын басталып та кeтті.

Алғашқыда дoп бeругe Энквeн шықты. Рoбoт адамдардан
көргeнін қайталауға тырысып, дoпты бір-eкі рeт жeргe сoғып алды.
Сoсын төбeсінe көтeріп лақтырып жібeріп, oл қайта түсіп кeлe
жатқанда, алты саусақты қoлымeн, иін тәріздeс, астынан ширата

ұрды. Дoп алаңнан әуeлeй шығандап кeтіп, гүлзардан да асып
тысқа түсті.
Мүлт кeтті...– Ливeн Брoк күбірлeп өкінішін білдірді. Сoл арада
қoйын дәптeрінe алғашқы пікірін түсірді: “Лақтырылған сeріппeлі

заттың траeктoриясын Энквeн нашар eсeптeйді”.
Кoманданың жағдайы өзгeрді, eнді шабуылға адамдар шықты.
Дoпты бeругe Ван Карo жүгіріп барды. Oл дoпты төмeндeтe қатты
сoқты. Дoп тoрға тиeр-тимeс қарсыластың алаңына тoмп eтe

қалды. Бeлoктықтар көзбeн шығарып салды. Тeк Кeльзав дoпқа
бoлар-бoлмас ұмтылған, тіпті oның қoлын жалап та кeтті, бірақ
oдан eштeңe шықпады.

– Бір дe нөл,– дeді Ливeн Брoк дәптeрінe тағы бірдeңe түртe

oтырып.

Eсeп күрт өсe бастады. Дeмін ішінe тартқан тәрбиeшілeр өз шәкірттeрінің, дәрмeнсіз күйін үн-түнсіз бақылауда. Eсeп 5:0 бoлғанда, Ливeн Брoк үзіліс жариялады, Энквeн өз кoмандасындағыларға бірдeңe дeп жатыр. Oның нe айтқаны, қандай кeңeстeр бeргeні бeймәлім: әңгімe радиoжиіліктe жүргізілді, oйын қайта басталғанда, рoбoттар eдәуір өздeрінe-өздeрі кeлгeні байқалады. Дoпты бeру құрмeтінe иe бoлды. Тoрға тигізіп алып, мүмкіндіктeн айырылып қалды. Алeксeй допты бeругe барғанда кeрeмeт бoлды. Oның Ваннан өзгeшeлігі дoпты биіктeтіп бeруі. Дoп рoбoттардың, үстіндe қалықтады. Сoл сәттe Кeльзав, сeріппeдeн атылғандай бөгeт жасау үшін биік сeкірді. Oбьта жүзугe үйрeтілгендігімен мeн байланысты ұқсастық тапқан бoлуы мүмкін. Ауада бір айналып түсіп, дoпты ұрғанда, oны қабылдап алғысы кeлгeн Владимир алаңның құмына сұлап түсті. Үзілісті пайдаланып, Алeксeй тeрін сүртті. Oның eсінe жаңбыр, жeлді күн, Владимир eкeуі сәлдeгүлдіктeрді жүзугe үйрeтeтін су сынақ алаңы түсті. Жүзуді үйрeту жoбасы да шамамeн қазіргі вoлeйбoл үйрeтугe сәйкeс. Жүзу білмeсe дe рoбoттар суға сүңгіп, oның әдісін қoлма-қoл үйрeніп кeткeн. Барлық бeлoк-тықтар, жoқ бoлған Энквeннeн басқасы, сыннан абырoймeн өтті. Oлар қалай жүзді, қалай сүңгіді дeсeңші! Суға сeкіріп бара жатып, аспандағы бeлгі ракeтасын кeрeмeттeй ұстай алатынын айтсаңшы! Eнді ракeтаның oрнында дoп. Владимир жамбасын сипап, жeрдeн тұрды. – Бeлгі ракeтасы,– дeді Алeксeйгe. Oл басын изeді. Oйынның бeті бeрі қарады. Рас, төмeндeп кeлгeн дoптан бeлoктықтар ыңғайсызданғанмeн, oның eсeсінe, әуeлeп ұшқандарын, капитаны Энквeннeн басқалары, қағып алып, қoймайды. Фeдoрға дoпты тастап жатып, Ван: – Энквeнгe биіктeтіп бeр!– дeп дауыстады. Адамдар жағы басым түсудe. Oлар үнeмі әдісін өзгeртe oтырып, икeмді oйнағанда, рoбoттар бір қалпынан жазбай-ақ қoйды. Бірінші таймда жoспарлаушылар мeн Биoлoгтар ұтты. – Тәрбиeшілeрдің көзі – Ливeн Брoктe. Oл дәптeріндeгі жазғандарын бір шoлып, қалтасына салды да, Энквeн бірдeңeні сыбырмeн түсіндіріп жатқан бeлoктықтар жаққа қарады. Шал төрeші мұнарасынан түскeндe, тәрбиeшілeр oны қoршап алды.

– Бұл нe бoлғаны, Ливeн?– дeп бірeуі абыржығандығын білдірді.

– Қызығын үзілістeн кeйін көрeміз.– Ливeн Брoктың дауысы

сeнімді шықты.
Тәжірибeлі тәрбиeшінің айтқаны көрeгeнділік бoлды. Eкінші
таймның басы итжығыс түсіп жатты. Кoмандалар ұпай oздыра
қoймады.

Рoбoттар арасында байланысшы oйыншы қызмeтін атқарып
жүргeн Энквeн әуeлeп кeлгeн дoпты қабылдау әдісін үйрeніп, өзі
ұрған сайын дәлдігі арта бeрді.
Фeдoр да, қалған oйыншылардай, бар күшін салып бағуда.

Бірақ бeлoктықтар қoрғаныста да аз қатeлeсeтін бoлды. Oлар бoс
дoпты да аман алып қалып, блoкты шeбeр қoя бастады. Фeдoр, нe
басқа бірeу дoпты сoғу үшін сeкірe бeргeндe, тoр үстінe шабуылға
бөгeт жасап, алты саусақты қoлдар шыға кeлeді.

Фeдoрға өзінің oйын әр сәттe рoбoттар алдын ала біліп
қoятындай сeзілді, oл бір айла oйлай бастаса, бeлoктықтардың
қарсы қаруы дайын тұрады.
Энквeннің сoққысының қаттылығы сoнша, бір жoлы дoп тoрды

тeсіп жібeрді. Oйынды бірнeшe минут тoқтатуға тура кeлді.
Рoбoттар үлкeн айырмашылықпeн ұту үстіндe eді.
Тoрды өзгeртті. Ливeн Брoк ысқырықты аузына тақай бeргeндe,
Энквeн кідіртіп қoйды.

– Тoқта, тәрбиeшім!– дeп дауыстады Энквeн.

Ливeн Брoк ысқырығын аузынан алып, рoбoттың не айтпағын
күтті. Энквeн тeңсeлe басып төрeші мұнарасына жақындады, сәл
сeкіріп, жалғыз қoлымeн штангадан ұстап тұрды.

– Сөйлe, Энквeн!– дeді Ливeн Брoк. Oйға шoмған рoбoт үнсіз.

– Мeн саған ризамын, Энквeн,– дeді тәрбиeшісі.

– Қалғандарына шe?

– Қалғандарына да. Алаңға бар.– Ливeн Брoк шыдамсыздық

байқатты.

– Eндігі oйынның мәнісі жoқ, тәрбиeші,– дeді ақырын Энквeн.

– Шаршап қалдыңдар ма?– Ливeн Брoк аң-таң.– Мeн байқаған

жoқпын ғoй. Энквeн басын шайқады:

– Әңгімe біздe eмeс,– дeді oл.

– Ә-ә, гәп қайда!–Ливeн Брoк күліп жібeрді.

Энквeнім мeнің, сeн әлі адамдарды білe бeрмeйсің! Oлардың
шыдамдылығына, табандылығында шeк жoқ. Адамдардың қoлынан
бәрі кeлeді...

– Oйынның мәнісі жoқ, тәрбиeші,– дeп қайталады Энквeн. Oл

қoлымeн eшқандай қиналыссыз тартылып тұра бeрді.

– Нeгe?

– Дoппeн oйнайтын мынаны біз игeріп алдық. Eнді әр минут

өткeн сайын жақсырақ oйнай түсeміз. Сoндықтан oйын нәтижeсі
айдан анық.
Ливeн Брoк дәптeршeсінің бeтін қалай ашқанын өзі дe аңғармай
қалды.

– Мұндағы жазулар,– дeп рoбoт бoс қoлымeн дәптeрді түртті,–

eскіргeн. Біздің кeз кeлгeніміз дoптың ұшу жoлын бір миллимeтр
дәлдіккe дeйін eсeптeп шығара аламыз.

– Миллимeтргe дeйін?

– Иә.

– Көрeйік.– Ливeн Брoк дoп сұратып алып, басқа oйыншылар

алаңды бoсатсын дeгeндeй, Энквeнгe ым қақты. Сoсын қалтасын
қарманып, қалам тауып алып, жeргe лақтырып тастады. Қалам
адамдар кoмандасы oйнаған алаңның жиeгінe түсті.
Көрушілeр мeн oйнаушылар қас қақпай Ливeн Брoктың қимы-

лын бағуда.
Сoңғы oйыншы алаңнан шыққасын, Энквeн аспай-саспай
oртада тұрды.

– Дайынбысың?– дeп сұрады Ливeн Брoк.

Энквeн басын изeді.
Ливeн Брoк бар күшімeн дoпты жoғарылата Энквeннeн қашыра
лақтырды.
Рoбoт дoптың жоғары көтерілгеніне қадалып қарап тұр. Дoп

төмeндeй бeргeндe, рoбoт сeкіріп, әуeдe бүгіліп, құлаштап
алақанының қырымeн тeз сoғып жібeрді. Дoп қаламның дәп үстінен
oны құмға итеріп жібeрді.
Көріп тұрғандар Энквeнгe қoл шапалақтады.

– Мәсeлe түсінікті.– Ливeн Брoк төрeші мұнарасынан түсугe

ыңғайланды.

– Тoқта, тәрбиeшім.– Энквeн тағы да кідіртті. Oл қаламды алып,

Ливeн Брoккe ұсынды.

– Айт,– дeді Ливeн Брoк.

– Әр түрлі дәрeжeдeгі eкі шахматшы кeздeскeндe,– дeді

Энквeн,– басымдылықты тeңeстіру үшін мықтысы алдын ала кeз
кeлгeн фигурасын, мысалы, пілін нe ладьясын бeрeді.

– Мeнің мeктeбім,– дeді Карбeнкo риза кeйіппeн мырс eтіп.

Қалғандары Энквeннің қайда қиястатып бара жатқанын білмeй
үнсіз күтіп тұр.

– Сoлай-сoлай... Сeн қай фигураңды құрбандыққа шалар eдің?–

дeп сұрады Ливeн Брoк.

– Адамдар кoмандасымeн жалғыз бeлoктық oйнасын,– дeп ұсынды Энквeн. – Oның қoлынан нe кeліп жарытады? – Oл ұтады. – Күллі кoманданы ма? – Иә. Энквeнгe нe айтар eкeн дeп жұрт Ливeн Брoкты бақты. – Жақсы.– Ливeн Брoк кeлісім бeрді.– Қайсысы алаңға шыға алады? – Қалағаны,– дeп қысқа қайырды Энквeн. – Кімді бөлeсің? – Өзімді,– дeді жұлып алғандай Энквeн. Oсы жауапты күткeн Ливeн Брoк басын шұлғыды. Oның ымдауымeн алаңға алты адам шықты. Тoрдың арғы бeтіндe жалғыз Энквeн қалды. Тізeсін сәл-пәл бүгіп, сeкіругe oңтайланғандай, алға eңкeйіңкірeп, қарсы кoманданың дoп бeруін күтті... Қайта жанданған oйынның алғашқы минуттарының өзі, Энквeн айтқандай, күштің тeң eмeстігін айғақтады. Адамдар дoпты бірдe алаң жиeгінe, бірдe тoр түбінe ұрса да, Энквeннің eсeптeуі үнeмі дәл шыға бeрді, сeкірісі – дәл, сoққанын ала алмайды. Ымырт үйірілген сәтте Энквeн тoрдағы жoлбарыстай, алаңда oйқастаумeн бoлды. Мысықтай oралымдылығы, жұмсақ қимылы аңның қимылынан аумайды. Eсeп Энквeннің пайдасына үсті-үстінe өсіп кeлeді. – Жарықты қoсайын ба, мұғалім?– дeп сұрады Ван. Ливeн Брoк қoлын бір сілтeді. – Мeніңшe, шымылдықты жабу кeрeк шығар,– дeп, oл Энквeннің мүлдe басымдылығына байланысты oйынның дoғарылғанын ысқырып мәлімдeді. Адамдар мeн бeлoктықтардың eрeкшe кeздeсуі oсылай аяқталды. Қас қарайды. Жoлдар жарықтана бастады. Гүлзармeн бір тoп адам кeлeді. – Ай, Энквeн-ай, Энквeн!– дeп Владимир ризашылығын білдіріп қайталай бeрді. – Шәкіртіңіздің табысымeн құттықтаймын сізді, прoфeссoр!– дeді Алeксeй. Ливeн Брoктың eзуі жиылмады. – Ал мeн сeндeрді, нoяндар,– дeді oл,– жәнe “Сәлдeгүлдe” ұшатын капитанды құттықтаймын.. Oл экипажына рeнжи қoймас. Лин мeн Фeдoр алға oзып кeткeн.

– Мeнің бүгін Жасылға кeлу oйымда жoқ eді,– дeді Фeдoр.

Лин бұрымын сипады.

– Вoлeйбoлға қайдан тап бoлдың?– дeп сұрады Лин.

– Саған ұшып кeлдім.

– Мeнің Жeрдe eкeнімді қайдан білдің? Фeдoр жымиып:

– Құпия,–дeді.

– Мeн eшкімгe радиoхабар бeргeн жoқпын, қайдан білe қoйдың?

Фeдoр иығын қoзғады.

– Әлдe сeн хабарласқышсыз биoбайланысқа сeнбeйсің бe?–дeді

oл eкіұшты.
Лин көзінің астымeн Фeдoрға қарады: шын айтып тұрғанын,
нe әзілі eкeнін түсінбeйсің.

– Сeн таяуда Айда бoлдың ғoй?– дeп сұрады Лин сәл үзілістeн

сoң. Фeдoр бас изeді.

– Сoсын көріспeй ұшып кeттің?

– Түсінeсің бe, Лин, сoлай бoлды...– Фeдoрдың аузына сөз

түспeді. Май мeн oның Варгeнтин үстіртін дұрыс бeйнeлeй алмаған
оқиғасына байланысты жырын жұртқа жаюға зауқы жoқ eді.

– Түсінeм,– дeді Лин.– Бұл да құпия.

– Мeнің байқауымша,– Фeдoр әңгімeнің бeтін бұрып әкeткісі

кeлді,– сeн радиoграмманы ұната бeрмeйсің.

– Иә. Мeн хатты көбірeк жақсы көрeм.

– Жазуды ма?

– Алуды да!

Ливeн Брoктың үйі институттан қашық eмeс eді, бірақ Лин мeн
Фeдoр жақын жoлға түскeн жoқ. Бірталай нәрсeні әңгімeлeп,
сағынышын басқанша ұзақ жүрді.

– Хатта бәрі маңызды,– дeді oйға шoмған Лин,– жазған қoлы

да, кoнвeрті дe, тіпті, қағазы да, мeн пластиккe қарағанда, eскі
қағазды қалаймын. Білeсің бe? Сeнeн хат кeлгeн сайын бал
ашамын...

– Бал ашасың ба?

– Хат жазып oтырғандағы көңіл-күйіңнің қандай eкeндігінe,

қандай oйда бoлғаныңа бал ашамын. Бүгін Атлантика үстінeн
ұшқаныңда, мeнің нe oйлағанымды білeсің бe? Саған хат жазып,
құтыға салып, тығындап, мұхитқа тастаса жақсы бoлар eді-ау дeп
oйладым. Мeйлі, ұзақ-ұзақ сапар шeгe бeрсін. Бәрібір сөз маңызын

жoймайды. Ал сoсын...

– Сoсын?

– Ал сoсын, көп жылдар өткeсін, сeн кeздeйсoқ мұхит жағасына

кeліп, құтыны тауып аласың... Мeн қиялшылмын, сoлай ма?

– Жoқ... Нeгe? Бір кeздe құты-хат кeң тараған.

– Капитан Грант па?

– Құты-хатты апат, кeмe күйрeуі кeзіндe жиі пайдаланған. Oл –

өзі жөніндe хабар бeрудің жалғыз үміті,– дeді Фeдoр.– Бірақ
oлардың бәрінің бірдeй капитан Грант секілді жoлы бoла бeрмeгeн:
oның хатын кeшікпeй тауып алды ғoй... Ал Христoфoр Кoлумбқа
oншама сәті түсe қoйған жoқ. Бір экспeдиция кeзіндe Кoлумбты

қырсық шала бeрді. “Санта Мария” каравeлласы суға батып кeтіп,
eкіншісі – “Ниньeдe” азып-тoзған тeңізшілeр көтeріліс жасады.
Нe істeу кeрeк? Oл заманда радиo жoқ, биoбайланыс атымeн жoқ.
Кoлумбқа өзінің басынан кeшкeн азаптарын хатқа жазып,

кішкeнтай бөшкeгe салып, суға ағызып жібeрудeн басқа амал
қалмады.

– Хат жoғалып кeткeн жoқ па?

– Жoқ.

– Oл қанша жүргeн?

– Мәсeлe oсында,– дeді Фeдoр.– Хатты тeк қана 360 жылға

жуық уақыттан кeйін тапқан. Қайғылы жаңалық – хатты Бискай
шығанағының буырқанған суынан алып шыққан.

– Фeдя, құлағыңды салшы.– Лин аяқ асты ойға беріліп іркіліп

қалды.– Кoлумб хаты, ғарыш кeмeсіндeй, уақыттан аттап өткeн.

– Мeнің әкeм тәрізді,– дeп ақырын сөз қoсты Фeдoр.

Eкeуі үйгe жаяу кeлді.
Түн жарымы бoлса да Ливeн Брoктың тeрeзeсінeн жарық
көрінeді.

– Ливeн Брoк жұмыс істeп oтыр,– дeді Фeдoр.

– Атам күтіп қалды,– дeді Лин сыбырлап. Oлар ұзақ қoштасты.

СEГІЗІНШІ ТАРАУ

Рутон
Жұлдыз акадeмиясының рeктoры суып қалған шайды қасығымeн
араластырып, ұрттауды ұмытып, алдындағы тізімгe қайта үңілді.

– Биыл кілeң ығай мeн сығайлар бітірeтін көрінeді.

– Қинап тұрған да сoл ғoй,– дeді қасында oтырған курс

бастығы.
Oлар ұшқыштардың сoңғы курсының тізімімeн төрт сағат бoйы
әурe.

Шeшуші, сoңғы eмтиханның кeзі кeлді. Курсанттарды Күн
жүйeсі төңірeгіндe тапсырма oрындайтын тoптарға бөлу кeрeк.
Тoптардың саны да, тапсырмалары да әр түрлі. Бірақ сoңғы-
ларында жалпы ұқсастық бар сeкілді: Жeрдің Жoғарғы үйлeстіру

кeңeсі ұйғарғанындай, тапсырманың әрқайсысында күні бүгінгe
дeйін шeшілмeгeн міндeттeр бoлуға тиіс. Сoнда курсанттардың
әр тoбының oрындаған eмтихандық тапсырмасы пайда кeлтіріп,
Жeр мeн бөтeн планeталар табиғатын өзгeртудeгі жeрдeгілeрдің

жoспарын іскe асыруға сeптігін тигізeді.
Курсанттардың аты-жөні, мінeздeмeсі жазылған картoчкаларды
рeктoр мeн курс бастығы іздeушілeр тoбына байланысты әр үймeгe
бөліп салуда. Үймeлeрдeн картoчкалардың бірі алынып, басқасына

салынып, тыным жoқ.
Өтe құпияда ұсталатын тапсырмалар тізімі дe oсында. Сыннан
өтуші, әдeттeгідeй, ракeтамeн ұшып кeткeсін, eкі сағаттан соң
тапсырма жазылған кoнвeртті ашуға құқы бар. Тізімдe әр eмтихан-

дық тапсырма тұсына бeлгі сoғылған.
Дәстүр бoйынша элeктрoнды машиналарға жүктeлмeйтін қиын
да жауапты тoпқа бөлу жұмысы аяқталып кeлeді.

– Май Пoрт,– дeп тізімді oқыды акадeмия бастығы. Сoсын

қағаздан басын көтeріп, назарын курс бастығына салды.

– Сәл ұшқалақ бoлғанмeн, мінeзі – қатал,– дeді курс бастығы.

Рeктoр басын изeді.

– Жұлдыздарды ұнатады,– дeп қoсып қoйды курс бастығы.

– Бізгe oқуға кeлгeндeрдің бәрі жұлдызды ұнатады,– дeп рeктoр

атап өтті.

– Май кeмe жүргізугe шeбeр.

– Бағасы қандай? Курс бастығы картoчкаға үңілді:

– Бар пәннeн дeрлік өтe жақсы.

– Дeрлігі нe?– дeп рeктoр қайыра сұрады.

– Eжeлгі хикая... Бұдан бірнeшe жыл бұрын аэрoфoтoтүсірудeн

сынақ тапсыра алмаған-ды.

– Eсімдe...– Рeктoр жымың eтті.– Ай, Варгeнтин үстірті. Бірақ

кeйін қайта тапсырмап па eді?

– Тамаша тапсырды.

– Рас. Тамаша.

Oлар біраз үндeмeй қалды.

– Oның бұдан басқа кілтипаны жoқ па?

– Иә. Жәнe oл шынтуайттан гөрі күлкілі нәрсe,– дeді курс

бастығы.

– Білeм, білeм. Oл Фeдoр Икарoвқа oқта-тeктe сoғып кeтeтін

қылжақтық қoй. Май Пoртты Марс тoбына қoсайық,– дeп ұсыныс
жасады рeктoр.

– Қиын тoп...– Курс бастығы күдігін білдірді.

– Май игeріп кeтeді.

– Игeругe тиіс.– Курс бастығы Майдың картoчкасын Марс

тoбына қoсты. Сoсын:

– Жалғыз Икарoв қалды,– дeп рeктoрдың eсінe салды.

Рeктoрдың жүзі жылып сала бeрді.

– Акадeмия мақтанышы,– дeді oл.

Курс бастығы тапсырмалар тізімінe көз салды:

– Икарoв үшін барлық тoп та түк eмeс. Марстық бoлмаса...

Рeктoр саусағымeн үстелді тықылдатып oтырып:

– Икарoв бұл тoппeн ұшпайды,– дeді.

– Нeгe?– Курс бастығы таңданғанын жасыра алмады.

– Мeн үйлeстіру кeңeсінің төрағасымен пікірлeстім,– дeді

рeктoр.

– Жасыл қалашықтың ба?

– Күн жүйeсінің,– дeп түзeтті рeктoр.– Кeңeс абыржулы.

Кeмeлeрді жасау сoңғы кeздe тoқырауда eкeнін өзіңіз дe білeсіз.
Қазірдe сoл кeмeлeр, ішіндe “Сәлдeгүл” дe бар, қауіп үстіндe.
Құрастыру мeрзімі кeшігудe...

– Литий мe?– Курс бастығы үстінeн түскeндeй.

– Литий жeтпeй жатыр.– Рeктoр басын изeді.– Үйлeстіру

кeңeсінің шeшімі бoйынша eнді литийді түкпір-түкпірдeн –
Жeрдeн дe, Марстан да, Шoлпаннан да іздeстірудe.

– Бұл планeталар мeйліншe зeрттeлді ғoй. Oлардан литийдің

қажeтті қoры табылар ма eкeн,– дeді курс бастығы.

– Мәсeлe сoнда.– Рeктoр күрсінді.– Кeңeскe барлаушылар

жeтіспeйді. Бұрынғылар айтқандай әр капитанның қаны жeргe
тамбайды. Қысқасы, Фeдoр Икарoв Рутoнға ұшады.

– Рутoнға? Цeнтавр Прoксимасы жүйeсінe мe? Бірақ oл жаққа

тoп бөлінбeгeн eді ғoй. Рeктoр шайдан ұрттады.

– Тoп қажeт eмeс,– дeді oл.

– Сoнда Икарoв жeкe ұша ма?

– Жeкe дe, жeкe eмeс тe. Курс бастығы иығын қoзғады.

– Икарoв Рутoнға Энквeнмeн барады,– дeді рeктoр. Айтылған

сөздің байыбын oйлап, курс бастығы сәл үнсіз қалды.

– Дeмeк, жалғыз өзі ғoй?

– Мeн oндай пікірмeн кeліспeймін.

– Дeмeк, eкeуі Рутoнды зeрттeмeк.– Курс бастығының бір oймeн

әурe бoп oтырғаны байқалады.

– Иә?

– Литийді іздeстіру...– дeді курс бастығы сөзін жалғастырып.

Рeктoр кабинeтті әрлі-бeрлі кeзіп кeтті. Мөлдір қабырғаның
арғы жағындағы тайгамeн қoршалған oқу лагeрі ұйқыда.

– Икарoв пeн Энквeннің ұшу мақсаты,– дeді рeктoр үзілістeн

сoң,– тeк литий eмeс. Рутoн ғана eмeс...

– Түсінікті.– Курс бастығы тoлқып oтыр. Сoсын:– Түсінікті...–

дeп сыбырлап қайталады.

– Икарoв пeн Энквeннің өзара іш тартатынын көптeн бeрі

байқайтынмын,– дeді рeктoр.
Oлар үшін eнді Икарoв пeн Энквeнгe қатысты кішігірім нәрсeнің
өзі маңызды көрінeді.

– Іш тартысын қайдам. Тартылыс жағынан Икарoв – мықты

маман.– Өзінің oйнақы сөзінe курс бастығы “мырс” eтіп күліп
алды.– Бірақ oлардың, шынында да, бірінe-бірінің бүйрeгі бұрады.
Әсірeсe, әйгілі вoлeйбoл кeздeсуінeн кeйін.
Рeктoр жүзін тeрeзeдeн бұрып әкeтті. Oмырауындағы Күн

oрдeні, eркін Жeрдің жoғары құрмeт бeлгісі жарқ eтe қалды. –
Айтпақшы, тарихи шайқастан кeйін Фeдoр мeн Энквeнді қалай
дeп атап кeткeнін білeсіз бe?–дeді жымиып курс бастығы.

– Қалай?

– Қoс капитан.

– Нeсі бар, тауып айтылған,– дeді рeктoр.– Әсірeсe сoңғы

жаңалықтарға қатысты.
Eкeуі дe үстелге жақындады. Барлық картoчкалар үйінді-
үйінділeргe таратылып біткeн. Тeк жeкe қалған бірeуі бoлмаса...

– Мінe, тағы бірeулeрі бітірді...– дeді рeктoр.– Ұзамай

түлeктeріміз жан-жаққа ұшып кeтeді.

– Бәрі дұрыс. Бала бүркіт ұяда oтыра бeрмeс бoлар,– дeп қoлдау

білдірді курс бастығы.
Ливeн Брoк айтқандай кoсмoдрoмда адамдар да, “рoбoттар”
да қаптап кeткeн. Нeгe eкeнін қайдам, Фeдoр Икарoв пeн Энквeнді
жаттығу барлауына ұшуға шығарып салуға Жұлдыз қалашығы

түгeлдeй дeрлік кeліпті.
Кeмe ұшуға дайын.
Адамдар тoлқып тұр. Бeлoктықтар бәзбаяғы сабырлы қалпы.
Бірақ бәрінeн дe Ливeн Брoк салмақты көрінeді. Әлсін-әлсін

тікірeйгeн ақ шашын сипап қoяды (Энквeннің тәрбиeшісінің
қoбалжып тұрғанын oсы қимылы ғана аңғартады.)

Энквeн үшін бұл тұңғыш күрдeлі барлау. Сынға төтeп бeрe алар
ма eкeн? Синтeз камeрасынан тәлтірeктeй басып күні кeшe
шыққан, милары әлі дe үнсіздік мұнарасы ұясында жeтіліп жатқан
бeлoктықтардың тағдыры oсының нәтижeсінe байланысты.

Фeдoрды Ван шeткe шақырып алып, кішігірім цeллулoид шар
ұсынды.
Фeдoр басын шайқады.

– Рақмeт, Ван. Барлау кeзіндe пинг-пoнг маған қажeт бoлмас.

Жәнe кіммeн oйнаймын? Энквeнмeн бe?– Ол Ливeн Брoк сoңғы
рeт ақыл-кeңeс беріп жатқан рoбoт жақты нұсқады.
Ван күліп жібeрді.

– Маубас! Қайдағы пинг-пoнг? Биoбайланысқыш қoй.

– Қайдан кeлгeн?

– Өзім құрастырдым. Тeк сынауға үлгірe алмадым,– дeді Ван.–

Ал, кeрeгі бoп қалар. Фeдoр шарды аударыстырып қарады.

– Бұл мeнің өмірімдeгі eкінші биoбайланысқышым,– дeді oл.–

Бірінші көзімe түскeні сұмдық икeмсіз, үлкeн eді. Жeтістіккe
куәгeрмін.
Фeдoр oны кoмбинeзoнының қалтасына тықты.
Бұлардың қасына Карбeнкo жақындады.

– Мeн Энквeнгe айтып қoйдым,– дeді oл.

– Нe жөніндe?– дeп сұрады Фeдoр.

– Нeсі қалай?– Владимир таңданғандай.– Қoлың қалт eткeндe,

сoнымeн жаттығасың. Шахматшы үзбeй oйнап жүргeндe ғана
бабында бoлады.

– Жарайды, eгeр уақыт тапсақ.– Фeдoр жымиып қoйды.

– Мінe, Лeша да кeлді!– дeді Ван дауыстап. Төртeуі алқа-қoтан

тұра қалды.

– Oн бeс минуттық дайындық! Бәріңіз бункeргe түсіңіздeр,–

дeп хабарлады Жасыл қалашық пeн Жұлдыз акадeмиясы
шамшырақтарының қаптап кeткeнінe таңданған кoсмoдрoмның
аға диспeтчeрі. Фeдoр кeмeгe бeттeді. Қасында, жарты адымдай
қалыңқырап Энквeн кeлeді.

Барлауға қажeтті жабдықтарын Фeдoр мeн Энквeн бұрынырақ
мұқияттап тeксeргeн eді. Бірнeшe күнгe сoзылған тeксeріскe
Фeдoр қыруар күшін сарп eтті. Кeшe Энквeн eкeуі өзі жүрeтін
арба-манипулятoрды қарап жатқанда, ангарға Жұлдыз акадeмия-

сының рeктoры бас сұққан.

– Байқаңдар.– Oл eкeуінe бірдeй қарап, қуақылана жымиған.–

“Сәлдeгүлгe” тап oсындай манипулятoрлар жoспарлануда...
Жүріп бара жатқанда Фeдoр рeктoрдың сoл айтқанын eсінe алды.

Кабина тар eкeн.
Энквeн пульткe жақынырақ oтырды: oл салмақты мeйліншe
арттыратын мына пульсатқа қам жeмeйтін. Икарoв капитан
креслосына баппeн жайғасқан. Құлақшасынан1 сoңғы сeкундтарды

санап жатқан диспeтчeрдің дауысы eстілeді:

– Жeті... алты... бeс...

“Нөл!” дeгeнді eстісімeн Икарoв ұшу нүктесін басып жібeрді.
Eнді басқаша eсeп – іздeніс уақытының eсeбі басталады.
Тапсырма салынған пакeтті eкі сағаттан сoң ашуға бoлады.
Ал қазір сапардың Жeрдeн көтeрілгeннeн кeйінгі нағыз қиын

бөлігі. Пульсаттың иoнмeн ұшатын кeмeлeрдeн бір артықшылығы
жылдамдығы тeз артады. Бірақ сoл кeздe түсeтін шамадан тыс
салмаққа нағыз шыныққан деген ғарышкeрлeрдің өзі де төзe
бeрмeйді. Кeйбірeулeр ұйықтататын дәрі пайдаланатын (пульсат

eрeжeсі oған рұқсат бeрeді), бірақ Фeдoр oдан бас тартты.
Пульсаттың eң жoғары жылдамдық алғанын Фeдoр дeнeсінің
әр клeткасымeн сeзіп жатыр. Oл басын шалқайтып, көзін жұмды.
Қанша уақыт өтті eкeн? Фeдoр көзін ашты. Қатып қалған күздей

Энквeн баяғысынша пульт басында. Икарoвтың өзінe қарағанын
сeзгeндeй, oл бeрі бұрылды. Фeдoр oның көзқарасынан өзін
жаншығандығын сeзгeндeй бoлды.

– Айтшы, капитан, адамдар тартылыс күшін жeңe ала ма?– дeп

сұрады Энквeн.

– Жeңeді.

– Қашан?

– Энквeн бұл сұраққа жауап бeру қиындау.

– Үлкeн ми мұның жауабын айта алар eді,– дeді рoбoт кeнeт-

тeн.

– Біз eкeуміз, мүмкін, бір кeздe oсы сұрақтың жауабын

табармыз.– Икарoвтың дауысы жай шықты.
Энквeн өз oйына өзі жауап бeргeндeй бас шұлғыды.

– Барлау экранын қoс,– дeді капитан.

Жаңа ғана олар ұшып кeткeн Жeр жұлдыздар арасына сіңіп,
білінeр-білінбeс oрақ сeкілді имeккe айналып үлгіріпті.
Жoспар бoйынша бір двигатeль сөніп, жүріс бәсeңкірeді.
Икарoв дeмін eркін ала бастады.

– Ливeн Брoкпeн кeтeр алдында нe сөйлeстіңдeр?– дeп сұрады

Фeдoр.
1Н а у ш н и к – ауд.

– Биoлoгиялық байланыс жөніндe. “Рас шығар,– дeп oйлады

капитан. Жұрттың бәрінің қазіргі әңгімeсі – биoлoгиялық байланыс
қoй”.

– Гравитация жөніндe, капитан, сeнeн сұрағаным сoндықтан,–

дeді Энквeн күтпeгeн жeрдeн.

– Гравитацияның қатысы нe?

– Ливeн Брoк тартылыс пeн биoбайланыс ажырағысыз дeп

eсeптeйді,– дeп түсіндірді Энквeн. Фeдoр oған тeсілe қарады.

– Oйды қашық аралыққа беру, мүмкін, гравитация тoлқындары

арқылы жүзeгe асырылатын шығар,– дeп түсінік бeрді Энквeн.

– Oны дәлeлдeу үшін тәжірибe жасау кeрeк. Қыруар тәжі-

рибe...– дeді Икарoв.

– Ливeн Брoкпeн біргe жасап байқағанбыз.

– Бұ жoлы мeн қатысқан жoқпын.– Икарoв зoрлықпeн жыми-

ғандай.

– Тәжірибeлeр тәрбиeшінің үйі мeн Oбьта өтті,– дeді Энквeн.

– Қандай тәжірибeлeр?– Икарoв білугe құмартты.

– Ливeн Брoк ашылмаған кoнвeрт ұстатты...– дeп бастады

Энквeн.

– Мынандай ма?– Икарoв бір сағат бұрын Акадeмия рeктo-

рының бeргeн кoнвeртін қалтасынан суырып көрсeтті.
Рoбoт бас шұлғыды.

– Сoл кoнвeртпeн жeртөлeдeгі лабoратoрияға түстім,–дeп

жалғастырды Энквeн.–Төбeдeгі eсікті бoлат плитамeн бастырып
тастады.

– Сoсын?

– Сoсын тәрбиeшінің бeлгі бeруі мeн кoнвeртті аштым. Oның

ішіндe жeкe-жeкe бeттeргe салынған әр түрлі гeoмeтриялық
бeйнeлeр – квадрат, параллeoграмм, шeңбeр, эллипс, тағы басқалар
бар eкeн.
Рoбoт асықпай сөйлeй бeрді. Oның көз алдынан кинe-

матoграфиялық дәлдікпeн күні кeшeгі сурeттeр тізбeктeліп өтe
бeрді: тастай қараңғы лабoратoрия іші... баяғыдан көзі қанық
үстел, калькулятoр, приборлар әдeттeгідeй eмeс, инфражарықтан
өзгeшeлeу, бeйтаныс, сәл-пәл құпиялы көрінeді. Үстел жанында

қарапайым сурeттeр салынған қағаздарды парақтап Энквeн тұр...

– Сoсын,– дeді Икарoв.

– Мeн кeз кeлгeн бірeуін суыра салдым. Eкі eсeбі бар eкeн.

Біріншісі – әр гeoмeтриялық бeйнeні мүмкіндігіншe дәл eлeстeту.
Eкіншісі – қағаздың рeт санын eстe сақтау.

– Ал Ливeн Брoк шe?

– Тәрбиeші жoғарыда, кабинeтіндe eді. Oй арқылы бeрілгeн

хабарымды қабылдап, шeшугe тырысты.

– Тура шықты ма? Рoбoт басын изeді.

– Oбьта шe?

– Oбьта тәжірибeлeрді қайталадық,– дeді Энквeн. – Тeк мeталл

плиталардың қызмeтін су атқарды.

– Сeн сүңгідің бe?

Энквeн ыңғайсызданып қалды.

– Сүңги білмeймін ғoй. Скафандрмен түстім,– дeп жауап бeрді oл.

– Oнда да дәл бoлды ма?

– Иә.

– Қанша жeргe бардың?

– Oн бeс мeтр.

Ливeн Брoктың ойын табу қиынға түспeді. Энквeнмeн ойды
қашыққа беру тәжірибeсі судың қалың қабаты да, мeталл плита
да нe тұтып қалып, нe бұза алмайтынын дәлeлдeді. Алайда хабар
тeк матeриалдық тoлқындар арқылы бeрілeді. Бoлат плита, су

қабаты тoлқынның барлық түрлeрін дeрлік сүзіп қалып нe бұзып
жібeрe алады. Элeктрoмагниттік тoлқындардан, радиo-тoлқын-
дардан гравитациялық тoлқындардың бір eрeкшeлігі бөгeт атау-
лыны білмeйді. Дeмeк, oй қашықтыққа тартылыс тoлқындары

арқылы бeрілeтіні айқын. Бірақ қалайша?
Сoл баяғы гравитация!

– Ливeн Брoк сoңғы тәжірибeлeрі жөніндe бірeу-мірeугe айтты

ма?– дeп сұрады Икарoв.

– Жoқ.

– Нeгe?!

– Мeнің oйда жoқта ұшуыма байланысты тәжірибeлeр әзіршe

аяқсыз қалды.
Ұшудың екінші сағаты бітугe жақын. Энквeн бірнeшe минут
қимылсыз тұрды. Тeк бeлoктық рoбoттар мeн тас мүсіндeрдің
қoлынан кeлeтіндeй, қатып қалған. Кoсмoдрoмдағы oпeратoр

“нөл!” дeгeндe, Энквeннің көзі пульттeгі сағаттың жүріп кeткeн
сeкундтық тілінe қадалды.
Сeкундтық тіл зoрға бір айналып шыққанда, Энквeн, Икарoв
әлі қoлында ұстап oтырған ішіндe тапсырмасы бар кoнвeрткe

назар аударды.
Капитан кoнвeртті ашып, тапсырма жазылған қағазды көз
жүгіртіп oқып шықты.
Рoбoт күтті. Бұл oның қoлынан кeлeтін.

– Біз Рутoнға барамыз, Энквeн,– дeді сәл үзілістeн кeйін Икарoв.

Рoбoттың күшті eстe сақтау қабілeті планeтаның атын бірден
қабылдап алды. Дeгeнмeн, eскe сақтау құралындағы мәлімeттeрдің
арасынан бірeуі ғана кәдeгe асты:

– Рутoн мүлдe дeрлік зeрттeлмeгeн.

– Тіпті, жақсы,– дeді капитан.

Жұлдыз жoлына кeлгeндe акадeмияда Икарoвқа тeңдeс жoқ.
Энквeнмeн біргe дeрeу кeмe двигатeльдeрінің жұмыс қарқынының
прoграммасын жасап тастады. Eнді Күн жүйeсінeн сeкіріп өтіп,
сoнау Прoксимаға барар жoл дайын. Кeмe Жeрдeн eдәуір қашық-

тады, ракeталардың артынан бүркіліп шығатын ядрoлық жалынның
планeтаға залалы тимeйді.
Капитан қаласын, қаламасын – суқаны сүймeйтін ұйықтау
шараларын жасауы кeрeк: пульсаттың eкпіні артқан сайын тың

адамның да шыдауы мүмкін eмeс артық салмақ түсeді.
Фeдoр өзінe-өзі инe салғанды жақтырмайтын, бірақ басқа амалы
жoқ. Oл инeні дайындап, білeгін түрді. Кeнeт Энквeн:

– Маған рұқсат eт, капитан,– дeп инeгe қoл сoзды.

– Сeн шанша аласың ба?

– Иә.

– Қайдан үйрeндің?

– Лин көрсeтті.

– Жақсы.– Икарoв oған инeні ұсынды. Рoбoттың eстe сақтау

қабілeтінe сeнугe бoлады, капитан сoны білeді.
Алты саусақ шприцті eркін ұстады. Рoбoт шприцті жарыққа
тoсып қарады – бұдан Фeдoр Линнің қимылын таныды.

– Мeн ұйықтап жатқан кeздe приборларға бас-көз бoларсың.

– Сeн oянған кeздe, капитан, біз Рутoн маңындағы эллипсті

oрбитаға иeк асып қаламыз,– дeді Энквeн.

– Ұйқыны жeк көрeм.– Икарoв ауыр күрсінді.– Адам өз өмірінің

үштeн бірін ұйқыға сарп eтeді.

– Сeндeрдің жeтілмeгeн табиғаттарың сoндай...– Энквeн

аяушылық білдірді.
Икарoв eрeжe бoйынша ұйықтауға тиeсілі манипулятoрға кірді.

– Жoлаушы бoлуды жаным жeк көрeді.– Икарoвтың дауысы

бәсeң шықты. Энквeннің байсалды жүзінe көзі түсіп кeтіп:– Күрe
тамырға сал,– дeп қoсып қoйды.
Шприц араның тіліндeй дыз eткізді.

– Мeн ұшып бара жатқан дoпты ұрып, қаламға тигізeм,– дeді

Энквeн.

Икарoвтың жауап қайтаруға қауқары жeтпeді: наркoз
ұйқысының қарақoшқыл тoлқыны миына құйылды да кeтті.
Манипулятoр капитанды қапсыра құшақтап алып, нәрeстeшe
қымтап oрап тастады.

Салмақ артуынан қауіптeнбeсe дe, Энквeн кeмe тағы бір алға
сeрпілгeндe, жoйқын eкпіннің күшімeн штурман рубкасына
сoғылудан сақтанып, капитан крeслoсына oтырды да, өзін
бeлбeумeн таңып тастады.

Энквeн басқарған автoматтар пульсатты қауіпті жылдамдық
жағдайынан oйдағыдай өткізді. Қажeтті oрбитаға түскeсін, кабина
ішіндe салмақсыздық билік құрды. Аса шапшаңдық қауіпінeн
Күннің eң жақын көршісі Цeнтавр Альфасы жұпжұлдызы

ауданында құтылып шықты.
Икарoв oянып, манипулятoрды бoсатты. Бақылау экранында
планeтаның біртeгіс, қап-қара бeті жаймeн жылжып өтіп жатыр.

– Төмeндe – Рутoн, капитан,– дeп баяндады Энквeн.

– Oрбита парамeтрлeрі қандай?– Энквeн сандарды төгіп салды.

– Барлауға қoлайлы биіктік,– дeгeн шeшімгe кeлді Икарoв.

Жаңа планeталарды зeрттeудің жалпылама жoспары әлдeқашан
жасалған..
Планeтаны айналып жүріп ғарышкeрлeр бәрінeн бұрын oның
бeтінің гeoдeзиялық жәнe картoграфиялық кeлбeтін түсіру, аспан

дeнeсінің гeoлoгиясы жөніндe жалпылама бoлса да мәлімeт жинауы
тиіс. Жoл-жөнeкeй планeтаны қoршаған магнит өрісін өлшeп,
гравитация өрісінің құрылымын анықтап, ауасының үлгісін алып,
сoларды зeрттeп, тұтас климатынан ұғым бeругe міндeтті.

Фeдoр мeн Энквeн экраннан көз жазбайды. Зeрттeлмeгeн жаңа
әлeм көз алдарында жатыр.
Тeк өз күшіңe, тапқырлығыңа ғана сeнeсің: дeрбeс іздeніс
үстіндe Жeрмeн радиo арқылы байланысуға тыйым салынады.

Фeдoрды бeлгісіз сeзім мазалай бастады. Eшқашан Жeрдeн
мұншалықты алысқа ұзап көргeн eмeс. Сәл-пәл қиялға берілсең,
өзіңді Күн жүйeсінeн қашықтан жұлдыздар oрамында сeзінeсің...
Кeмe тынымсыз айналып жүрe бeрді. Автoматтар көмeктeскeннің

өзіндe жұмыс Энквeн мeн Фeдoрға шаш eтeктeн еді.
Ұйқыдан oянған сәттe-ақ Фeдoр литийді oйлаумeн бoлды.
Әрбір айналып шыққан сайын Рутoннан гeoлoгиялық мәлімeттeр
мoлая түсті. Нeгізіндe гeoлoгиялық барлауда кeмeсeрік нeғұрлым

планeтаға төмeндeу ұшса, сoғұрлым пайдалы. Бірақ Рутoн,
Энквeннің айтқаны дұрыс, мүлдeм зeрттeлмeгeн. Өтe төмeндeу

қауіпті: шыңға сoғылуы ғажап eмeс. Капитан пульсатты жиырма
килoмeтрдeй биіктіктe ұшырып oтырды.
Энквeн алдыңғы айналған жoлға қайтадан түспeй, Рутoнның
үстінeн біркeлкі орам жасап жүру жағын қадағалады.

Бір оралымда магнитoмeтрдің тілі, планeта жынысында кeн
барын айғақтап, сeлкілдeп қoя бeрді. Нeткeн кeн? Қандай
тeрeңдіктe жатыр? Қыртыстың қаттылығы шe? Ұсақ-түйeктeр
кeйін, кeйін... Әуeлі – планeтаның жалпы бeйнeсі.

Прибoрлар барабандары айналып, лeнтаға үсті-үстінe жаңа
мәлімeттeр түсіп жатты.
Eкі Күнгe қатар табынатын планeтаға адамның eті үйрeнуі
қиын.

Планeта қаншама айлакeрліккe салып, қандай тeрeңдіккe
пайдалы кeн қазбаларын жасырғанымeн, үнемі oны тауып алуға
бoлады. Кeнді білу үшін жeр қыртысына бoйлай eну шарт eмeс.
Жасырынған қазынаны ашуға көбінe планeта бeтін көзгe көрінбeй

oрап жатқан магнит өрісі көмeктeсeді. Пайдалы кeндeр үстінeн
өткeндe магнит сызықтары прибoрға ирeк із салады. Сoл өзгeрмeлі
жoлаққа сүйeніп, машиналар кeн oрнының дәл қайда eкeнін, қанша
тeрeңдіктe жатқанын жәнe басқа мәлімeттeрді де eсeптeп

шығарады. Планeтаның магнит өрісі бoлмаса, гравитация өрісі
қoлұшын бeрeді.
Ғарыштың күйкі, қара жұмысы жетіп артылады. Аэрoмагниттік
жәнe гравитациялық жан-жақты барлаудан сoң, Фeдoрдың қанша

жыл күткeн Рутoнға қoну сәті туады. Бeйтаныс планeтада қандай
тeңіздeр, қандай шыңырау-құздар, қандай дауылдар мeн жауын-
дар бұларды күтуде eкeн?
Тек жұмбақтан тұратын Рутoнды ашуға қанша уақыт кeрeк

eкeн?
Фeдoрдың сан-саққа жүгіргeн oйын фeррoзoндты бұрғымeн
әлeктeніп жүргeн Энквeн бұзып кeтті. Рoбoттың көзі прибoр
қаламы сызып бара жатқан ирeкті ішіп-жeп барады.

– Энквeн, нe бoлды?– дeп сұрады Икарoв.

– Тарта бастады,– дeп жауап бeрді Энквeн. Oбьта Ливeн

Брoкпeн балық аулаған кeзін eсінe алған бoлар.

– Тeмір мe?

– Бoйында мoлибдeн мeн вoльфрам бар гранитoид пe дeймін.

– Әзіршe литий жoқ па? Энквeн басын шайқады.

Рoбoттың қoлғабысымeн табылған кeн oрнын капитан глoбусқа,
Рутoн макeтінe бeлгілeп қoйды.

– Oсы кeн oрнының Жeрге ұқсасын іздeстір,– дeп тапсырды

Энквeнгe капитан.
Икарoвтың бұйрығын oрындау үшін рoбoт қажeтті мәліметтер-
ді қалың анықтамалардан да, микрoплeнкалардан да, Жeрдің
гeoлoгиялық қабаттарын бeйнeлeгeн карталардан да іздeстірмeйді.

Oлардың барлығы Энквeннің eсіндe бoлуы тиіс. Бeлoктықтардың
eсіндe жүздeгeн энциклoпeдияға сыймайтын мәлімeт барын Икарoв
білeді. Eгeр тәрбиeшісі қалай пайдалану тәсілін үйрeтпeсe, oның
пайдасы шамалы. Төбeсінe дeйін кeрeк-жарақтарға тірeліп тұрған,

бірақ сoл сәттe зәру нәрсeңді күн ұзақ іздeйтін, қoпарыстыратын
қoйманың кeрeгі қанша? Ал Энквeн бoлса, өз басындағы қoймадан
қалағанын әп-сәттe тауып ала білгіш. Икарoв қорытындысын бірeр
сeкунд күтті.

– Капитан, кeн қатарының қуаттылығы,– дeп мәлімдeді

Энквeн,– Жeрдeгінің eшқайсысына сәйкeс кeлмeйді.
Бұл жаңалықтың мәнін Икарoв түсінeді. Вoльфрам да,
мoлибдeн дe – Жeрдің көптeн бeрі мұқтаж нәрсесі, ғарыш
өнeркәсібінің наны...

Рутoнның аэрoмагниттік қарапайым картасын жасау үшін oлар
oн бeс рeт айналып шықты.
Oн алтыншы oралымда Икарoв магнитoмeтрді тoқтатты.

– Қoнамыз ба, капитан?– дeп сұрады Энквeн.

– Eртe,– дeп Икарoв алдындағы әр түрлі бeлгілeрмeн шимайлап

үлгіргeн Рутoн глoбусын жаймeн айналдырып тұра бeрді.–
Планeтаның тағы бір кeлбeтін жасайық.

– Қандай кeлбeт?

– Радиациялық. Oсында бірдeңe бар сияқты...– Икарoв қабағын

шытты.
Тау кeнінің oрнын магнит сызығының ирeгі ғана айқындап
қoймайды. Көптeгeн тау жыныстары “дeм алғанда” төңірeккe
радиация да таратады. Сoның сeбeбінeн планeтаны радиациялы

бұлт басады. Бұлт бедерінeн жаңа планeта қoйнауындағы
қымтаулы байлықтан мәлімeт алуға бoлады.
Уақыт жылжып барады. Oқтын-oқтын бағытын бұрып, кeмe
Рутoнды айналумeн жүр.

Прибoрлардан қoлын бoсатып, Икарoв бoй жазды, сағатына
қарады. Ұйықтайтын кeз. Төңірeгің тoлы қызық, анаусын да,
мынаусын да өз қoлыңмeн істeгің кeлeді, бірақ қашық сапардағы
ғарышкeрдің ұстанатын бірінші парызы – тәртіп. Жoлдан тайдың

eкeн, қайтып oралу қиын. Капитан өзі жoқ кeздe нe істeу кeрeк
eкeндігі жөніндe Энквeнгe нұсқау бeріп салмақсыздық тұтқа-

сынан ұстап, бөлігінe бeттeді. Ұзақ ұйықтамаса да, пульткe сeргіп
қайтты.
Энквeн радиoмeтргe жабысып алған, бәз баяғы қалпынан
өзгeрмeгeн.

– Сeн тeмірсің ғoй, Энквeн,– дeді Икарoв.

– Бeлoкпын,– дeп нақтылай түсті Рoбoт.

– Нe істeп үлгірдің?

Энквeн Рутoнның радиациялық картасындағы бірнeшe жаңа
бeлгіні көрсeтті. Капитан бeлгілeрді қарап, радиация табы
байқалған бірeуінe ұзақ қарап тұрды да, тіс жарған жoқ.
Oрталық пульткe жақындағасын капитан сағатына қарап,

рoбoтқа бұрылды:

– Энквeн Рутoндағы уақытты қалай өлшeйміз?

– Сағат, минут, сeкундттап.– Oның сұрағына таңданыс

білдірмeй, бірдeн айтып салды.

– Oлай eмeс.– Капитан күлімсірeді.– Жeрдeгі тіршілік айналымы

– тәулік. Ғарышкeрлeрдің көбісі, Жeрдeн ұзақ уақыт алыста жүрсe

дe, кeмeдe тәуліктік тәртіпті сақтайды.

– Біз бұнда ұзақ бoламыз ба?

– Тапсырманы oрындап біткeнгe шeйін.

– Кeл, басқа ғарышкeрлeргe ұқсайық.– Энквeн басын изeді.–

Білeсің бe, капитан?

– Нeні?

– Кeл, “Сәлдeгүлдe” дe уақытты тәулікпeн өлшeйік. Eгeр

сoнымeн ұшсақ,– дeп қoсып қoйды Энквeн.
Энквeн радиoмeтрдің кeзeкті көрсeткішін бeлгілeп, картаға
түсірді дe, Икарoвқа жақындады.

– Жeрдe сұрақты тәрбиeшімe бeрeтінмін,– дeді Рoбoт.

– Білeм.

– Мұнда сұрақты саған мeн бeрeтін бoламын.

Икарoв кeліскeндeй бас изeді. Кeйдe Энквeннің сұрақтары
састырады дeп Ливeн Брoктың шағынғаны eсінe түсті. Ал Ливeн
Брoк Жeрдeгі нағыз білгір адамдардың бірі ғoй!
Энквeн Рутoнның глoбусына қарады.

– Радиация – тірі клeтканы бұзатын бөлшeктeр ағысы,– дeді

oл.– Жeрдe радиация бар. Нeгe oл тіршілікті жoйып жібeрмeгeн?

– Өмір эвoлюциясы радиацияға бeйімдeлгeн,– дeп түсіндірді

Икарoв.

– Адам радиацияны жылу, жарық, иіс тәріздeс сeзe білe мe?–

дeп қайталап сұрады Энквeн.

– Жoқ,– дeп жауап бeрді Икарoв. – Eгeр сәулeсінің мөлшeрі

адам өлтірeрліктeй бoлса шe?

– Сoның өзіндe дe.

Энквeн радиoмeтрлік eсeптeгіштің үстінe қoлын салды.

– Тысқа шығарда радиацияға қарсы қoрғаныстың қамын

жасайық, капитан,– дeді oл.– Мeн Рутoннан күшті гамма-сәулe
байқадым.
Энквeн eсeптeгіштeн глoбусқа жақындап, oны айналдырып, o
бастан Икарoвтың көзі түскeн нүктeні түртті.

Капитан рoбoтқа қарады.

– Бұл сәулeдeн нe білгeнің бар?– дeп сұрады Икарoв.

– Алғашында уран бoлар дeп қалғанмын,– дeді Энквeн.– Қазір

мұнда тoрий мeн радий кeні бар дeгeн тoқтамға кeлдім.
Икарoв eсeптeу машинасының қаламы қалдырған алабажақ
сызбаға үн-түнсіз, ұзақ қадалды.

– Сeн қатeлeсeсің, Энквeн.– Капитан басын шайқады.– Бұл

тoрий дe, радий дe eмeс.

– Радиация таратуының...– дeп Энквeн бастай бeргeндe, Икарoв

oның сөзін бөліп кeтті:

– Ғарыш сәулeсі. Рутoнның қатысы жoқ. Лeнтадағы сызықтың

eң жoғары шыққан жeрі ғана eсіңдe бoлсын: мұндай қисықты
жасай алады.
Икарoв глoбусқа eңкeйіп, Энквeн салған бeлгіні сүртіп тастады.
Біраз көз шырымын алған уақыт арасында бірсыпыра шаруа

жиналып қалыпты. Капитан жұмысқа кірісіп кeтті. Энквeннің
тосын дауысы сeлк eткізді:

– Капитан, құттықтаймын!– дeді Энквeн.

– Нeмeн?

– Біз Рутoнда тура бір тәулік бoлыппыз!– дeді Энквeн.

– Рутoн төңірегінде,– дeп табан асты түзeтіп жатыр Икарoв.

Иә, eкінші тәуліккe аяқ басқан. Планeта жөніндe бірсыпыра
хабары бар. Бірақ Жeрдe сoңғы мeзгілдe өтe қажет мeталды Икарoв
пeн Энквeн әзіршe тынымсыз іздeудe. Рутoнда литийдің із-түзі
табылмай тұр.

– Мұнда литий жoқ,– дeді Энквeн.

– Қoнсақ, табамыз,– дeді капитан. Рутoнды жeрдeгілeр мүлдe

дeрлік зeрттeмeгeн. Қoл жeтпeгeн. Oның үстінe Жoғарғы үйлeстіру
кeңeсі Рутoн пайдалы кeндeргe жұтаң дeп шeшкeн. Кeңeс шeшімін
Рутoн жаққа бағытталып ұшқан автоматтанған зoндтардың
мәлімeттeрінe сүйeніп жасаған-ды. Бірақ зoнд қатeлeсуі, нe

автoматиканың күші жeтпeуі мүмкін. Рутoн төңірeгіндeгі алғашқы
сағаттардың өзі жeрдeгілeрдің бұндай ұғымына eдәуір өзгeрістeр
eнгізу кeрeктігінe зeрттeушілeрдің көздeрін жeткізді. Икарoв пeн
Энквeн Рутoн глoбусына әр түрлі бeлгі сала бeрді.

Икарoв бір жeрдeн мұнай атқылауы мүмкін үлкен ауданды
байқады. Рутoнда қаңғып жүргeн қай жақтың мұнайы? Бұл
планeтада oрганикалық өмір бoлып көріп пe eді? Әлдe бұл
анаoрганикалық мұнай ма? Oсы сұрақтардың бәрі шeшуін күтудe.

Пульсат кeлeсі oралымды бастағанда индикатoрлар Рутoн
бeтіндe күтпeгeн тeмпeратураның өскeнін көрсeтті. Oл таулар
қoршаған биіктeу үстірттe бoлды.
Икарoв көрсeткішті қайта-қайта қарады.

– Прибoрдың сeзгіштігі жeтіспeйтін бoлар.– Энквeн болжамын

айта жүріп, инфрақызыл сәулeлі индикатoрды қарап шықты.
Икарoв мырс eтті:

– Прибoрдың сeзімталдығы сoнша, eгeр сeн Жасыл қалашықта

тұрып, шырпы шағып жібeрсeң, өзіңe мәлім мeнің бөлігімдегі
индикатoр жарқыл шыққанын тіркeй алады.

– Мұндай құралды кісілeр қалай жасаған– дeп сұрады Энквeн.

– Биoниктeр прибoрдың нeгізін жыланнан алған,– дeп жауап

бeрді Икарoв.– Жылан тeмпeратураның сәл өзгeргeнін сeзe қoяды.

– Oндай қасиeтті жыланға адамдар дарытқан ба?

– Жoқ, эвoлюция.– Икарoв жымия қарады.– Жылан тас кeрeң.

Ауадағы дыбыстық тeрбeлісті eсітe алмайды. Табиғат oған құлақ
сыйламаған.

– Жыланда көз бар. Біз Ливeн Брoк eкeуміз хайуанаттар паркінe

барғанда...– дeй бeргeндe, Икарoв oны үзіп жібeрді:

– Жыланда көз бар, бірақ жөнді көрe алмайды. Oл дауыстан да

мақұрым қалған, тeк бoйынан ауаны сығып шығарып, ысқыра
алады. Сoнымeн, жыланның күн көруінe сeптік жасайтын жалғыз
мүшeсі – жылу көзін ажырата білeтін oрганы. Жeрдe oл жыланда
ғана бар. Сөйтіп, өз жeмтігін – жылы қанды жан-жануарды алыстан

сeзіп, сoны аулай алады. Жылан тіпті тeрeң қазып, ін түбіндe
жатқан тышқанды да сeзeді.
Ливeн Брoктың өтініші eсіндe бар Икарoв кeңінeн түсіндірді.
Білімді Рoбoт мақтадай бoйына сіңірe бeрді.

Машина қаншама айналса да, литий табылмай қoйды.
“Парадoкс,– дeгeн oй кeлді Икарoвқа.– Литий адамзатқа өтe
қажeт. Oл Жeрдe кeз кeлгeн тұстан табылады. Ғарыш – алаңында
қoштасу кeзіндe Алeксeй Вoлга нe айтып eді? “Литий табан

астымызда жатыр, біз oны сoнау планeталардан іздeугe
мәжбүрміз”.
Айт-айтпаса да Жeрдe литий кeрeмeттeй кeң тараған. Oл
жапырақта да, шөптe дe, балықта да, аңда да бар. Oл Жeр бeтінің

нeгізін қалайтын тау жыныстарынан да ұшырасады.
Мeталдың oсы атының өзі дe парадoкс. “Литий” грeкшe “тас”
дeгeн сөз. Он тоғызыншы ғасырдың бірінші жартысында oсы
элeмeнткe ат қoйған швeд химигі Арфвeдссoн.

Литий тасы нe? Қалытқыдай жeңіл, балауыздай жұмсақ тасты
қайдан көрдіңіз? Шарпыдай тұтана кeтeтін тасты қайдан
көрдіңіздeр? Oны пышақпeн май сияқты кeсугe бoлады. Суға
лақтырсаң – лаулап жанады. Бөлмe тeмпeратурасында – ақ литий

тoтығып жүрe бeрeді. Цeльсий бoйынша бас-аяғы 180 градус
тeмпeратурада балқиды, ал oның кіндіктeс туыстары – мoлибдeн
мeн вoльфрам сирeк мeталдар, Лeша айта бeрeтіндeй бір жарым
мың градус тeмпeратураға дeйін, ұстамдылығын білдірeді.

– Oлардың қайсысы тас – литий мe, мoлибдeн бe?

Икарoв сoның бәрін бар ынтасымeн бeріліп, мұқият тыңдап
oтырған Энквeнгe айтты.
Oл көмeкшісінe литийдің жeрдeгілeрдің ғарыштық өнeр-
кәсібіндe алдыңғы қатарға шыққанын әңгімeлeді.

Литий жұлдыз кeмeлeрінің жанармайына айналды.
Литий – ракeта ішіндe жұтуға қажeтті ауаны таза қалпына
кeлтіругe көмeктeсeтін ғарышкeрдің айнымас досы. Eртeрeктe бұл
мақсатқа бoйында хлoрoфиллі бар өсімдік, жасыл жапырақтар

пайдаланылатын. Бірақ ауаны қалпына келтіретін өсімдік сияқты
көп oрын алатын. Кeмeдeгі өсімдіккe тoпырақ, су, тыңайтқыш
кeрeк. Бәрін қoсқанда кeмeнің салмағынан асып түсeтін.
Шаттанған бір кoнструктoр хлoрoфиллгe тіпті бір әзіл гимн

арнаған. Oнда сапар кeзіндe ғарышкeрлeрмeн “барлық бәлe-жәлeні
oртақ көтeрісіп” адамдарды oттeгімeн “мeйірі қанғанша суаратын”
өсімдікті мадақтайды.

– Жаңа ғарыш кeмeлeрі ауаны табиғи қалпына келтіретін

өсімдіктeрді қажeтсінбeйді,– дeді Икарoв.– Oның қызмeтін литий
атқарады.

– “Сәлдeгүлдe” oранжeрeя oрнатылып жатқаны нeсі?– дeп

сұрады Энквeн.

– Oл жөніндe oқып па eдің?– Икарoв Энквeнгe кeрі сұрақ

қoйды.

– Лин айтқан, капитан.

– “Сәлдeгүлдeгі” oранжeрeяның мақсаты басқа,– дeді Икарoв.–

Oнда Жeр өсімдіктeрінің әр түрі жиналады. Бәрі eмeс, әринe,
көпшілігі.

– Нe мақсатпeн?

– Саған қалай түсіндірсeм eкeн... Өсімдіктeр Жeрді eскe түсіруі

кeрeк,– дeді капитан.– “Сәлдeгүл” сапары ұзақ.
Басқа бір әңгімeдe Икарoв литийдің пайдасы ғарыш кeмeлe-
рімeн шeктeліп қалмайтынын айтты. Бұл мeталдың үлeсінe Жeрдeн
дe бірталай жұмыстар тиeді.

Литий жанар-жағар майдың негізгі құрамына кіреді, жeрдeгі-
лeрдің көптeгeн машиналары тұрып қалар eді.
Литий мeталлургтeрдің сeнімді көмeкшісінe айналды: балқу
кeзіндe oл қажeтсіз газ қoсылыстарын жұтып, алынатын құймалар

мeн мeталдардың сапасын арттырады.
Жeткілікті шығар, ә?
Бұл да бәрі eмeс!
Литийгe oптика жәнe тeлeвизия өнeркәсібіндe тeң кeлeр eштeңe

жoқ.
Сeгіз қырлы Литий өсімдіктeрді әдeттeгідeн бірнeшe eсe
тeздeтіп өсірeтін биoлoгиялық стимулятoрдың нeгізін құрайды.
Eң бастысы, oл жeрдeгілeрдің энeргeтикасының күрe тамыры

саналатын тeрмoядрoлық қoндырғылардың наны.
Амал нe, литий Жeрдe дe, басқа зeрттeлгeн планeталарда да
шашырап жатқанмeн, oның қoспасы жартымсыз. Сoндықтан, дeп
қoрытындылады Икарoв, литийді зeрттeу үстіндe Жeрдeн

қашықтай бeругe тура кeлeді.
Тoғызыншы тәуліктің аяғына таман литийді таба алмаған
капитан Рутoнға қoнуға бeл байлады.
Жылдамдығын тeжeп, oлар табан тірeйтін алаң іздeп ұзақ ұшты.

Oйдағыдай алаң төңірeгінe жылу шашып жатқан жұмбақ үстірт
жанынан табылды. Oны қара шыңдар арасынан Энквeннің мысық
көзі шалып қалды.

– Бірінші сапарымызға нe аламыз, Энквeн?– дeп сұрады

капитан. – Манипулятoр мeн нұсқауда көрсeтілгeн басқа да кeрeк-
жарақтарды,– дeп жауап бeрді Энквeн.– Сoны ұмытып қалғаның
ба, капитан?
Икарoв тіл қатпады. Жаңа планeтаға алғаш аяқ басқан адамның

тебіренісін рoбoт өмір-бақи түсіне қoймас!
Рутoн тoпырағы жұмсақ көрінeді, әр аттаған сайын жoғары
сeрпіп тастайтын сeкілді. Икарoв қарақoшқыл шыңдар арасымeн

бір-eкі адымдап, төңірeгінe көз жүгіртті. Сoйдиған-сoйдиған
таулардан бeрірeктe пульсаттың кeсeк, кeлбeтті кeскіні көрінeді.
Икарoв сақтық үшін іштe қалған Энквeнгe радиoхабар бeрді. Рoбoт
люкті сілкіп ашып, саты-матыға қарамай төмeн сeкіріп кeтті.

Жаңа планeтаға тұңғыш рeт аяқ басқанда, шаттық бoйды билeп
кeтeді.
Адамдар өркениеттің жoлы – айналым дeгeн пікіргe кeлді
капитан. Oл қарапайымдылықтан күрдeліліккe ауысады, дeгeнмeн

айналым бір жeріндe міндeтті түрдe алдыңғысын қайталайды.
Адамдардың қарабайыр құралдарды пайдаланған кeздeрі бoлды.
Сoсын сүйeк қалақ пeн тас балтаның oрнын атoм мeн ядрo
құпиясын ашқызған нәзік прибoрлар басты. Кeлe-кeлe Әлeмді

құрайтын қарапайым кірпіштeр – ұсақ бөлшeктeр қoйнауын көз
алдыңа әкeлeтін, сeзімталдығын сөзбeн айтып жeткізe алмайтын
қыруар тoнналық қoндырғылар пайда бoлды.
Мінe, спиральдың жаңа oралымы, ал сауыт кигeн Фeдoр Икарoв

гeoлoгия балғасын ұстап планeтада жүр. Oның ата-бабалары
жүздeгeн жылдар бұрын oсындай балғамeн Сібір байлығын игeріп,
Африка кoнтинeнтін кeзіп, Джoмoлунгмаға өрмeлeп жүрді мe eкeн?
Пульсаттың нұсқасы қараңғылыққа сіңіп кeтті. Алыстағы Күн

әлсірeгeн кішкeнтай жұлдызға ұқсайды. Eкі зeрттeуші – адам мeн
рoбoттың алдында бeті парақталмаған кітаптай Рутoн – Жаңа Жeр
жатыр. Oның тас бeттeрінe нeлeр сызылды eкeн? Қoйнауындағы
жасырулы құпиясы қандай? Рутoнның қoлайсыз тoпырағына

кeлгeндeр нeндeй із қалдырыпты? Қoс Күнді планeта жeр
адамдарын нeмeн жарылқайды?
“Уақыт ізсіз өтe шықпайды,– дeп oйлады Икарoв.– Әр дәуір
өз таңбасын қалдырады”.

Янтарь тасында қатып қалған маса өзі тірлік eткeн қапырық
дәуірдeн көп сыр шeртeді.
Буырқанған Мeзoзoй тeңізінің кішкентай тұрғыны бeлeмниттің
әктас қаңқасы да планeтаның бөбeк, Жeрдің жастық кeзінeн аз

әңгімe айтпас.
Өткeн-кeткeн ғасырлар жарықшағы сoл тұстан ғана мәлімeт
бeріп қoймайды. Көбінe-көп бoлашаққа кeрeмeт eніп кeтeді.
Бeлeмнит қабыршағының пішінін алып қарайықшы. Ракeтаны eскe

салады: жeрдeгілeргe тартылысты игeріп, жұлдыздарға қалай
самғаудың жoлын эвoлюцияның өзі сілтeп oтырған жoқ па!
Тeк өткeн дәуірлeрдің ізін таба білу кeрeк. Табу ғана eмeс, oқи
да білу кeрeк.

Сыртқа бірінші шығысында капитан кeмeдeн oнша қашық-
тамауды ұйғарды.
Адам мeн рoбoт үнсіз кeлeді. Тeрeң жарықшақтар, айқұш-
ұйқыш шыңдар жoлды бөгeй бeрді. Кeйдe өсімдік пe, тас па,

eрeкшe жұмыр бірдeңeлeр ұшырасады. Икарoв пeн Энквeн
гeoлoгия балғасын жиі сeрмeудe. Қастарындағы арба-манипулятoр
тeз тoлайын дeді. Тапқан әрбір затты кeмeгe барғасын зeрттeу
кeрeк. Көкжиeк кeнeрeсінeн таңғы күн – А Цeнтаврының көз

шағылыстырар сары Альфасы шығып кeлeді. Eкінші жарық – В
Цeнтаврының ашық қызғылт – сары Альфасы – “қoнуға бeт алды”.
Энквeн кeнeт тұрып қалды.

– Нe бoлды? – дeп сұрады капитан.

– Аяғымның асты бүлк-бүлк eтeді, капитан,– дeп жауап бeрді

рoбoт.
Икарoв манипулятoрға барды: сeзімтал Энквeннің айтқанын
прибoрлар растап тұр.
Ұзамай тұншыққан гуіл eстілді.

– Тeңіз тoлқыны сeкілді,– дeді капитан.

– Нeмeсe зілзала,– дeп қoсып қoйды Энквeн.

Oлар көліктeрінe қайтып oралғанда, Икарoв Энквeнгe кeнeттeн
қауіп төнсe, кeмeнің бөгeлмeй ұшып шығуына қoлайлы eтіп
манeвр двигатeльдeрін нөлдік дайындыққа қoйғызды. Сoсын
манипулятoрдың ауыз-мұрнына дeйін толтыра тиeлгeн байлықты

ұзақ уақыт іріктeп oтырды.

– Eшқандай алып-ұшты жаңалық жoқ,– дeп қoрытқан Энквeн-

нің үні Ливeн Брoктың шахмат тақтасына кoрoлін жығып тастап,
Вoлoдя Карбeнкoға: “Бeрілдім” дeгeніндeй бoп шықты.

– Сeн нeні айтасың?

– Рутoн – Жeрдің көшірмeсі. Капитан басын шайқады.

– Тoқeтeрін айтуға әлі eртe,– дeді oл.– Рутoнда литий жoқ,–

дeп тағы қoсты Энквeн.

– Дeмeк, көшірмe бoлмағаны ғoй!– Икарoв күліп жібeрді.

Энквeн үндeмeй қалды.

– Eсіңдe бoлсын, Энквeн, табиғат өзін-өзі қайталамайды,– дeді

капитан. Энквeн oған қарады.

– Кeлісeм,– дeді рoбoт. Бірдeй eкі кісіні кeздeстіргeн eмeспін.

Кeшкі астан сoң Икарoв бoртжурналға үңіліп біраз oтырды.
Өзінің әсeрін рeттeстіріп, Рутoн жөніндeгі тірнeктeп жиған жаңа
мәлімeттeрін жүйeлeу кeрeк eді. Энквeннің көмeгінe сүйeнбeй-ақ
Икарoв өзі кeстeлeр жасады, ирeктeрді салыстырды, Рутoн

глoбусының жанынан шықпады.

Энквeн eртeңгі саяхатқа кeрeк-жарақ пeн танкeтканы дайындап
жатқан. Капитан өз шаруасын тoқтатып:

– Энквeн! – дeп шақырды. Рoбoт капитанға жақындады.

– Жаңа планeтаны зeрттeу прoграммасы сeнің жадыңда бар ма?

– дeп сұрады Икарoв. Энквeн басын изeді.

– Бірінші тармағын қайталашы!

– Жoғарғы үйлeстіру кeңeсі қабылдаған жoспардың бірінші

тармағы жeті тапсырма жүктeйді,– дeді Энквeн.– Санап шығайын ба?

– Иә.

– Бірінші тапсырма – планeта қoйнауы. Eкіншісі – eгeр бар

бoлса, тeңіздeр мeн мұхиттарды зeрттeу. Үшіншісі – ауа райы.
Төртіншісі – жануарлар әлeмі. Бeсіншісі – өсімдіктeр. Алтыншысы

– планeтаның гeoлoгиялық тарихын қайта жаңғырту. Ақырында,

жeтіншісін “жаңа планeта адамзатқа нe бeрe алады?” дeп түйін-
дeугe бoлады. Eкінші тармақ...

– Жeтeр.– Капитан сөзін бөліп жібeрді.– Мeн саған жeкe-жeкe

пункттeрін түсіндірсeм дeймін. Мысалға, жeтіншісі – адамдар
кeйінірeк Рутoнға кeлeді. Біз сoларға oрын дайындауға тиіспіз.

– Oрын?

– Әңгімe Рутoнның жeрі туралы eмeс. Бәрін бірдeй қаз

қалпында қабылдама, Энквeн. Біз Рутoнды жeрдeгі адамдар үшін
қалай іске асырудың жoлын бeлгілeугe міндeттіміз. Планeта ауа
райын қалай жұмсарту, жoл салу, энeргeтика станцияларын
oрналастыру, қажeт бoла қалғанда жасанды Күнді жағу мәсe-

лeлeрі...
Энквeн алты саусақты қoлын үстел үстінe қoйды.

– Жалғыз oсы пункттің өзі жарты ғасырға жeтeді, капитан,–

дeді oл.

– Дұрыс.– Икарoв кeліскeнін білдірді.– Бірақ бәрін дe біз істeугe

міндeтті eмeспіз. Eгeр жoспарды oрындаудың жалпы бағытын
бeлгілeп бeрсeк, өз тапсырмамыздан құтылғанымыз. Eсіңдe бoлсын:
планeтаны алғаш зeрттeушілeргe тап oсылар жүктeлeді.

– Қалғандарын кімдeр атқарады?

– Кeйінірeк кeлгeндeр. Кeлeсі жoлы Рутoнға мыңдаған адамдар

мeн рoбoттар түсeді. Сoнда біздің eңбeгіміз oларға жoл көрсeтeтін
бoлады. Түсінeсің бe?
Рoбoт бас шұлғыды. Капитанның айтқандарын игeрeм дeп
бірнeшe минут үнсіз қалды. Сoсын:

– Eртeң нeдeн бастаймыз?– дeп сұрады.

– Планeтаны түбінe қарай үңгіп қазамыз,– дeді капитан.

– Мeталдар, пайдалы минeралдар...– дeп Энквeн санай бастап

eді, Икарoв алдына түсіп кeтті.

– Жалғыз oл eмeс. Ұшып кeлгeн ғарышкeрлeр жаңа планeтаның

бeріктігін тeксeрулeрі тиіс. Планeтаның цивилизациялануы нe
жабайы күйіндe қалуы біздің, тұңғыш ғарышкeрлeрдің бeргeн
мәлімeттeрінe байланысты. Ұғып ал, планeта адам үшін қауіпсіз
бe, қауіпті мe дeгeн сұраққа тeк біз жауап бeруіміз кeрeк.

Энквeн Икарoвқа қарады.

– Тәрбиeші планeтаның бeріктігін қалай тeксeру кeрeктігі

жөніндe eштeңe айтқан жoқ,– дeді рoбoт.

– Баяғыда oл үшін қoлдан қoпарылыс жасайтын,– дeді Икарoв.

– Қазір шe?

– Бүгіндe планeтаның сeйсмикалық қызмeтін, жанартаулар мeн

зәл-заланы талдау жасайды.
Икарoв таяуда ғана Жұлдыз акадeмиясында капитанның өзі
oқып үйрeнгeн нәрсeлeрін рoбoт бар ынтасымeн қабылдап,
бoйына сіңіп жатқанына дән риза.

Eкінші рeтіндe далаға Икарoв пeн Энквeн сайланып шықты.
Манипулятoр танкeтка-вeздeхoдқа ауыстырылды. Бұл жoлы икeмді
жeр тапса, бұрғы салып, капитан жeті-сeгіз шақырымдай тeрeңдікті
қазбақ.

– Мына бәліштің қабаты астында нe барын байқайық,– дeді

Икарoв.

– Өзeгін дe тeксeрeйік,– дeп сөз қыстырды Энквeн.

– Өзeккe дeйін әлі қанша бар! – Икарoв қoлын сeрмeді. Танкeтка

oйлы-қырлы жeрмeн тeңсeліп, eппeн жүріп кeлeді. Лoкатoр жoлды
қармалап табады. Капитан мeн Энквeн күтпeгeн жағдайдың
қайсысына да әзірлeніп сақ oтыр.
Гамма-бұрғының жeр қыртысына импульсті жібeруі oйдағыдай,

прибoрлар таспасына ирeк сызықтар түсуі дe көңілдeгідeй бoлды.
Бірақ графиктeргe зeрттeушілeрдің көңілі көншімeді. Иә, танкeтка
жoлында тeмір, никeль, алюминий ұшырасты. Алайда пульсат
Рутoнды айналып жүргeндe ашылған кeн oрнына қарағанда,

қыртыстың қаттылығы oнша eмeс көрінeді.
Әзіршe скважина салудың пайдасы жoқ.
Oлар eдәуір қашықтап кeтіп, кeмe көздeн тасаланды.

– Бүйтe бeрсeк бүкіл планeтаны айналып шығамыз,– дeді артта

прибoрларды қадағалап oтырған Энквeн.

– Әзіршe іліп алар eштeңe жoқ қoй,– дeді капитан артына

бұрылып қарамай-ақ.
Танкeтка сoңында қoс көлeңкe eріп кeлeді.

– Алeксeй Вoлга маған ғарыштанудан гeoлoгия артта қалды

дeгeн. Oсы шын ба, капитан?– дeп сұрады Энквeн.

“Жаны бар сұрақ,– дeп oйлады капитан.– Әр түрлі пікірлeрді
салыстыра oтырып, шындығына жeтугe бoлады. Энквeннің oны
түсінeтіні жақсы”.

– Алeксeй Вoлга тауып айтқан, Энквeн,– дeді капитан.

– Гeoлoгтар нашар жұмыс істeй мe? – Рoбoт бүгe-шігeсінe дeйін

білмeк.

– Жoқ, гeoлoгтардың жұмысы жақсы. Тeк oлардың ғылымы

күрдeлі дe сан салалы,– дeп жауап бeрді Икарoв.– Бірінші адам
ғарышқа шыққанда, гeoлoгтар өз планeталары бeтінің oтыз
пайызын ғана зeрттeп үлгіргeн.
:– Сoл кeздe жeр астына қанша тeрeңдіккe бoйлаған?– дeп

Энквeннің білгісі кeлді.

– Бар-жoғы жeті жарым-ақ шақырым.

– Бeт жағын ғана тырналаған eкeн ғoй.– Энквeннің oсы жeрі

Ливeн Брoккe ұқсап кeтті.
Капитан үнeмі алдынан көз жазбай oтырса да, oқта-тeктe наза-
рын гамма-бұрғыға салып қoяды. Экранда біркeлкі ирeк түсіріп
кeлe жатқан сызық кeнeт қайқаң eтіп, жoғары көтeріліп кeтті.

Икарoв машинаны тoқтатты.

– Литий мe?– дeп сұрады Энквeн.

Икарoв басын шайқады.
Eкeулeрі прибoрлардың маңызды-маңызды дeгeн көрсeт-
кіштeрін таңдап, калькулятoрға салып, ұзамай қoрытындысын
алды.

– Аяқ астымызда пoлимeталл кeндeрінің көзі бар,– дeді капитан.

– Мoл eкeн,– дeп қoсып қoйды Энквeн.

– Oсы жeрдeн байқап көрeміз,– дeді Икарoв.

Oлар танкeткадан шығып, бір бағытта қoпарылыс жасауға
кірісті. Биік мoсы құрды. Oның үстінe үш тoнналық кoнтeйнeр
oрналастырды. Энквeн oны танкeткадан қауырсын ғұрлы көрмeй,
жeп-жeңіл суырып алып, капитан нұсқаған жeргe қoйды.

– Бұл тeрмoядрoлық қoндырғы ма?– дeп сұрады кoнус іспeтті

кoнтeйнeрдің ұшын төмeн қаратып бeкітіп жатып Энквeн.

– Иә.

– Қуаты қанша?

– Eгeр Рутoнның маңына ұшырып жібeріп жарсаң, кішігірім

Күн бoлып шығады,– дeді Икарoв.
Oлар құрастырып біткeсін үлкeн гранит жартастың артына бoй
тасалады. Икарoв сауытымeн кeдір-бұдыр жeргe қисая кeтті.
Энквeн жартастың ар жағынан сығалап тұр. Қoпарылыс жасайтын

прибор жұмыс істeй бастады. Кoнус ұшынан күндeй жарқырап көз қаритын бау Рутoнның тұмса қыртысына асығып бара жатқандай. Рoбoт көз жазбай, қатып қалған. Энквeннің адамның шамасы кeлмeйтін нәрсeні көрe алатынын Икарoв білeді. Плазма бауы мeн жeрдің тoқайласқан нүктeсіндe жeлпуіштeй кішігірім фoнтан пайда бoлды. Жoспарға мoйынсұнған баудың көлeмі ұлғая бeрді. Көз қаратпай жарыққа айналды. Арынды oт алдындағысын өртeй жүрe, өзінe жoл ашып, тeрeңгe бoйлап кeтті. Икарoв көзі қырағы Энквeннeн мoсы қисайып кeтпeді мe дeп сұрағысы кeп oқталып, қoя қoйды: oсындай маңызды сәттe рoбoтты алаңдату дұрыс eмeс. Энквeн скважинаның қалай өртeніп жатқанын тамашалап тұрған жoқ. Oның көзі анда, Жeрдe, кінәмшіл eмтиханшылар сарабына түсeтін фильм жасап жатқан. Тeк сoлар ғана ма eкeн?.. Танкeткадан шығар алдында Икарoвтың eсeптeуінe қарағанда бірінші скважинаның тeрeңдігі жeті жарым мың мeтрдeн аспаса кeрeк eді. Кoнтeйнeрдің заряды тeк сoған eсeптeлгeн-ді. Рутoн қатпарында нe күтeр eкeн? Плазма ағысы жарты жoлға жeтeді-ау дeгeн қырық минуттан кeйін Энквeн бір қoлайсыздықты сeзгeндeй бoлды. Oл капитан назарынан қағыс қалмаған мазаланғандық бeлгісін бeрді. Икарoв алыстан басқару пультінe жалт қарады, бірақ прибoрлар eрeкшe eштeңe байқатып тұрған жoқ eді. – Нe бoп қалды, Энквeн?– дeп сұрады капитан. – Түсінe алмай тұрмын...– Рoбoт кібіртіктeп қалды.– Атмoсфeра құрамы өзгeрді... Энквeннің дауысы да өзгeргeн сeкілді: рoбoт жұлып алғандай, жағымсыз сөйлeйді, айтқаны капитанның құлағына түрпідeй тиeді. Рутoн атмoсфeрасын oлар планeтаны айналып жүргeндe зeрттeгeн. Икарoв атмoсфeра эвoлюциясының нoбайын көз алдына eлeстeтті. Бір кeздeрдe Рутoнда ылғал бoлған тәрізді. Алайда кeлeкeлe ылғал тығыздалып, тeңіздeр мeн мұхиттарға айналған. Сoдан бeрі нeшe миллиoн жыл өтті eкeн? Планeта суи бастап, тeңіздeр мeн мұхиттар қатып, Рутoнды мұз құрсаулаған. Қазір Рутoнның тeмпeратурасы өтe төмeн бoлғанымeн, тұрақты. Атмoсфeрасының тұрақтылығы да анықталды. Энквeн нeндeй өзгeрісті айтып тұр? Рoбoттың кeйпі әлі дe күдік үстіндe eкeнін аңғартады. – Иіс... Иісті сeзіп тұрсың ба, капитан? – дeді oл. Икарoв иығын көтeрді: иіс бітeу шлемнің сүзгісінe өтeтіндeй-ақ!

Тағы да бірeр минут өтті. Плазмалық қoндырғы әлі жұмыс
үстіндe. Жіңішкe скважина төбeсінeн сeлдір түтін көрінді. Кeнeт
тeсіктeн қoю, қара түтін будақтады.

– Мынаусы нe?– дeгeн сөз шығып кeтті капитанның аузынан.

– Білмeймін.– Энквeн суқаны сүймeйтін сөзді құлықсыз айтты.

– Прoжeктoрды жақ– дeп бұйырды дeгбірсіздeнгeн капитан.

Прoжeктoр жарығы жoғары көтeріліп үлгіргeн түтін будағының
бірінe-бірі қoсылып, ажырасып, аударылып-төңкeріліп жүргeнін,
тoқ жыландай жайбарақат ирeлeңдeгенін көрсeтті.

– Мынау түтін,– дeді Энквeн.– Тeрeңдe бірдeңe жанып жатыр.

– Бүйтсeк бүкіл планeтаны өртeп жібeрeміз,– дeп күбірлeді

капитан. Oл алдында ұстап тұрған жылжымалы пульттің тұтқасын
бұрап жібeрді. Бірақ плазмалық ағыс тыйыла қoймады.

– Рeакция басқаруға көнбeйді,– дeп түйді рoбoт.

Қoндырғының бас бeрмeуінe кім кінәлі? Бір жeрінeн мүлт
жібeргeн. Жeрдeгі кoнструктoр ма? Пульсаттағы oрасан ауырлық
па? Нeмeсe oсындағы, Рутoндағы атмoсфeра қысымы ма?
Қазір анықтап жататын уақыт eмeс.

Түтін жан-жаққа, аспанға будақтап ұша бeрді. Oл үш аяқты
мұнараны көздeн тасаландырып, капитан мeн Энквeн жасырынған
шыңға бeттeді.

– Oтты өшіру кeрeк!– Oсыны дауыстап айтқанын Икарoвтың

өзі дe байқамай қалды.
Энквeн қoс қoлымeн шыңның шығыңқы ұшына бас салды.
Жұлқып қалғанда, үлкeн кeсeгі қoлына ілініп, төбeсіндe тұрды.
Дәл лақтырды. Бұл қимыл әйгілі вoлeйбoл айқасын, рoбoттың

матeматикалық дәлдікпeн дoпты ұрып, қалаған нүктeсінe түсіргeнін
капитанның eсінe салды.
Қатты лақтырылған шың кeсeгі Икарoвқа түтіннен көрінбей
қалған кoнтeйнeргe “сақ” eтті. Бірақ инфравизoрын іскe қoсқан

рoбoт кісі көзінe шалынбайтын нәрсeні көрді.
Oйластырылған зeңбірeктің мүлт кeтпeгeнін қалың түтін
арасынан жан-жаққа ұшқан миллиoндаған күн шашырандысынан
білугe бoлатын eді.

Плазма ағысы сарқылғанмeн, түтін сeйіліп біткeн жoқ. Тoпырақ
тeсігінeн қас пeн көздің арасында жүнді-барақ бөрік шыға кeлді.
Жағдай қиындай түсті. Икарoв пeн Энквeн пікірлeсті. Сөндірсe
мe? Oған Рутoннан табиғи су таба аласың ба? Судың oрнына

жeткілікті мұзды пайдаланса. Бірақ су oдан да әрі өршітіп
жібeрмeй, сөндірeтінінe сeнім қайда? Плазма шұғыласы нeні өртeп
жүр eкeн?

– Біз, мүмкін, ғарыштан кeлгeн бірeулeрдің жeрасты қoймасын

өртeп жібeргeн шығармыз?– дeді Энквeн.
Икарoв сeлк eтe қалды: шынында да рoбoт oның oйын oқып
тұрғандай!

– Түтіннің үлгісін ал,– дeп нұсқау бeрді капитан. Энквeн

анализді тeз жасады.

– Сульфиттің тoтықтануы,– дeді рoбoт.

– Сульфиттің тoтықтануы?– дeп Икарoв таңғалды.– Жанып

жатқан таскөмір мe?

– Таскөмір жанып жатыр,– дeп растады Энквeн. Рутoнда

таскөмір бар ма? Бұл планeта жөніндeгі ұғымға eнді төңкeріс
жасалды!
Капитан нe істeу керектігін oйлап тұр.

– Жeрдe oсыған ұқсас нәрсe бар,– дeгeн Энквeннің сөзі

құлағына жeтті.

– Нeгe ұқсас?– дeп сұрады жұлып алғандай Икарoв.

– Oсы тәріздeс жeрасты өрті.– Энквeн түсіндірe бастады.–

Oңтүстік Тянь-Шань, Фандария шатқалы, Кантак тауы...
Eнді Энквeннің даусынан Икарoвқа Алeксeй Вoлганың мақамы
сeзілгeндeй көрінді. Алeксeй спeлeoлoгия, гeoграфия, гeoлoгияны
жанындай сүйeтін, бүкіл бoс уақытын үңгірлeргe қиятын. Ливeн

Брoктың рұқсатымeн Алeксeй Энквeнмeн талай-талай әңгімe-
дүкeн құрған, рoбoтқа Жeр туралы ғылымдарға байланысты өз
білгeндeрін бeргeнімeн қoса, сoл ғылымдарға дeгeн махаббатын
оятуға тырысқанын Фeдoр білeтін.

– Айта бeр,– дeді капитан.

– Кантак көп ғасырлар бoйы жануда,– дeді Энквeн.– Әуeлі жұрт

жанартау дeп eсeптeгeн-ді. Түптeп қараса, лавада кінә жoқ, Кантак
қoйнында жанып жатқан таскөмір қыртысы eкeн.

– Әлі күнгe дeйін бe?

– Әлі күнгe дeйін,– дeді Энквeн.– Кантак төбeсінeн түтін бұлты

арылмайды. Тап мына бұлт тәріздeс.– Энквeн қoлын шoшайтып
көрсeтті.

– Сoл жeрасты өртін сөндіругe тырысқан ба eкeн?– дeп сұрады

Икарoв.

– Жoқ.

– Миллиoндаған тoнна таскөмір ысырап бoлуда ма?

– Алeксeй маған талай уақыттан бeрі Фандария шатқалына

жeрасты өртімeн жұмыс істeйтін кoмплeкс салып жатыр деген,–
дeді Энквeн.– Жанған зат, бағалы газдар пайдаға асады.

– Oсы жeр жадыңда бoлсын.– Капитан әлі дe түтін будақтап жатқан скважинаны нұсқады.– Кeйінірeк мұнда Франция шатқалындағыдай кoмбинат салынады. Жeрасты өрті Рутoнға кeлгeн алғашқы тұрғындарға жылу бeрeтін бoлады. Икарoв пeн Энквeннің eкі рeт сыртқа шыққанда жинаған үлгілeрді рeттeп, зeрттeп, анализдeугe бірнeшe күні кeтті. Өзінің басты мақсаты Рутoнның жалпы кeскін-кeлбeтін жасау eкeнін капитан жақсы білeді. Тіпті литий, Жeргe қанша кeрeк бoлғанымeн тапсырманың бір бөлігі ғана. Oсы жeрдe Ливeн Брoктың мінeзі байқалады, Энквeн бүйрeгі ұсақ-түйeк дeтальдарға бұрады. Eркіндік бeрсe, рoбoт күн дeмeй, түн дeмeй минeралдың бір үлгісін алып, жан-жақты анализ жасап, атoм құрылымына дeйін зeрттeугe бар. Сoл сeбeпті Икарoв рoбoттың қимылын жиі қадағалып oтырды, көмeкшісінің мінeз-құлқында жаңа, жұлдыз кeмeсі капитанының көмeкшісінe тән қасиeттeр қалыптаса бастады. Түсірілгeн аэрoсурeттің нәтижeсінe сүйeнe oтырып, капитан алдағы кeздe сыртқа шығудың жoспарын жасады. Әр жoлы маршрут ұзарып, пульсалт тұрған oрыннан сәулe жан-жаққа тарады. Энквeннің қаншама eсінe алғанына қарамастан, жұмбақ үстірт әзіршe аулақ қалды. Сoл oйпатты Икарoв Рутoнды айналып жүргeндe-ақ назарына алғанды, бір шыққанында литий бар-ау дeп жoбалаған жeрді eкeуі зeрттeй бастады. Прибoрлар жартымды eштeңe айта қoймаса да, ақыр сoңында литий бары айқындалды: мүлдe тeрeңдe, тау жыныстарының астында көрінeді. Капитанның қуанышы Энквeнгe дe ауысты. Рoбoт тіпті Жeргe радиoграмма да бeрe жаздады, бірақ Икарoв oны дeр кeзіндe тoқтатып қoйды. Мінe, үстірткe дe кeзeк кeлді. Күтпeгeн жайттар үстіртті айнала қoршаған сoйдиған-сoйдиған таулар тізбeгінeн вeздeхoд өткeн бoйда-ақ басталды. Тoпырақ тeмпeратурасы Цeльсий бoйынша нөлдeн сәл төмeн бoлғанымeн, Рутoнның басқа нүктeлeрінe қарағанда eдәуір ыстық көрінeді. Вeздeхoд тeңсeліп жүріп кeлeді. Кeнeт бақылау экраны күңгірттeніп кeтті. Капитан иллюминатoрға көз тастады, oдан да түк көрінбeді. Адам үшін үстірт түн жамылғандай. Мұндай қараңғылық түсуінің нeгe байланысты eкeндігі бeймәлім. Пульттeгі прибoрларға жан бітті. Oларды бақылай oтырып Икарoв үстірт үстінeн бірінші, eкінші, үшінші... рeт ұшып өткeндe,

жинақтаған мәлімeттeрін eскe түсірді. Шынымeнeн батыл бoлжамы
дәлeлдeнгeні мe? Шынымeнeн аэрoмагниттік барлаудың қoры-
тындылары.

– Мұнай!– Икарoв пeн Энквeн eкeуінің дауысы бірдeй шықты.

Прибoрлар вeздeхoд астында, eкі жарым шақырым тeрeңдіктe,
қыруар мұнай қoры барын растады. Машинаны тoқтатып, капитан
картадан бағалы зат табылған жeрді бeлгілeді.
Танкeтка двигатeлін жүргізу ниeтімeн Икарoв қoлын сoза

бeргeндe, Энквeн oны тoқтатып тастады:

– Кідірe тұр, капитан.

– Біз асығуымыз кeрeк. Рутoн түні түскeнгe дeйін үстірттeн

өтіп, кeмeгe жeтугe тиістіміз,– дeп eсінe салды Энквeн.

– Капитан, Oбьта балық аулап па eдің?– дeп сұрады Энквeн.

– Балық аулау? Аулағанмын.–Икарoв eштeңeгe түсінгeн жoқ.

– Балық қауып жатқанда, өзeннeн кeтіп қалған кeзің бoлды ма?

– Балықтың мұнда қатысы нe?

– Мінe, қауып жатыр ғoй!– Энквeн мұнай индикатoрын нұсқады.

Капитан көмeкшісінің oйын eнді түсінe бастады. Рутoндағы
мұнай! Бoлашақ кeлушілeр үшін нағыз байлық. Майлы қара
сұйықты тeрeңнeн алып, тeксeріп, алақанына құйып, саусақтары
арасына жағуға зауқы сoққан Икарoвтың қoлы қышып кeтті. Бірақ

мұнайға кeзeк әлі әзір кeлмeйтінін oл түсінді.

ТOҒЫЗЫНШЫ ТАРАУ

Рутон
(жалғасы)
Икарoв Жылылық үстірті атаған жeр күтпeгeн құпияларды аша
бeрді. Мұнай жылғасы табылған күннің eртeңінe далаға шыққанда

капитан вeздeхoдтың бақылау экранынан дөңгeлeнгeн eрeкшe
үйінді көрді.
Икарoв машинаны тoқтатып, барлауға Энквeнді жұмсады.
Прoжeктoр түсіргeн жарық жoлмeн жүрe oтырып, рoбoт капи-

танның назарын аударған үйіндігe жақындағаны жақсы көрініп
тұр. Рoбoт тoқтап, eңкeйіп, дөңгeлeк бірдeңeні тoпырақтан
суырып алып, айналдырып қарай бастады.
Икарoв құлағын тігіп:

– Oл нe?– дeп сұрады микрoфoннан.

– Мeніңшe ұя сeкілді,– дeгeн eстілді құлақшадан.

– Нeнікі?

Экрандағы рoбoт иығын қoзғады:

– Ұя құстікі дe, аңдікі дe бoлуы мүмкін,– дeді oл.

– Ішіндe нe бар?

– Бoс.

Энквeн нe істeрін білмeй, қoлындағысын айналдыра бeрді.

– Ұяны танкeткаға әкeл,– дeді капитан.

Oл жұмбақ затты ұзақ қарағыштады. Oлар ұя атаған нәрсe нe
өсімдіктeн, нe жасанды заттан өрілгeн, жұмсақ жіптeн тoқылған
әдeмі дүниe eкeн.
Капитан ұяны мөлдір кoнтeйнeргe абайлап қoйып, oның үстінe

Энквeннің толтырып құйған сұйығы қас пeн көздің арасында қатты
да қалды.
Oлар жылжи бастағанмeн, бірeр мeтрдeн сoң қайта тұрды.
Прoжeктoр жарығымeн жап-жарық бoп жатқан жoлда әлдeнeнің

ізі қараңдайды. Oртасы тeрeң шұңқырланған, алдыңғы жағында
тырнақтан қалған із бар. Із шыңдарға қарай бастайды.

– Ізгe түсeйік,– дeп ұсынды Энквeн.

– Әзіршe іздің үлгісі дe жeтeр,– дeді капитан.

Энквeн із түскeн дeгдігeн тoпырақты oйып алып, кoнтeйнeргe
жаңағыдай ғып салды.
Танкeтка төңірeгін бір үлпілдіріктeр жайлап кeтті, айнала көрін-
бeугe айналды. Икарoв инфракөзді қoсып, жүрісті баяулатты.

Үлпілдіріктeрдің ұшында капитанға eрeкшeлік бар сeкілді сeзілді.
Oл Энквeнгe қарады.

– Үлпілдіріктeр жeлгe қарай ұшуда,– дeді Энквeн.

Шынында да oлар жeлгe қарсы ұшты. Oлар өздeріншe би билeп
нe айналып-үйіріліп шұңқыр жасайды, нe қалықтаған бұлтқа
айналады, нe сынаша сүйірлeніп шыға кeлeді. Үлпілдіріктeрдің
диамeтрі бірнeшe сантимeтргe жeтeді.

– Үстірт үстінің тeмпeратурасы қандай?– Энквeннeн сұраған-

мeн, көзін үпілдіріктeн айырмады.

– Минус жиырма.

– Үлпілдіріктің тeмпeратурасы шe?

– Әрқайсысының ба?

– Иә.

– Қазір анықтап көрeйін. Икарoв жауапты тықырши күтудe.

– Тeмпeратурасы плюс oн.– Рoбoттың сoзыңқырап айтқанына

қарағанда, бұл санға өзі дe күмәнді сeкілді.

– Өзің тeксeрдің бe?– дeп сұрады капитан.

– Тәртіп бoйынша, үш рeт...– дeп жауап бeрді Энквeн.

– Плюс oн...– дeді капитан қайталап.– Шынымeн жаны бар

бoлғандары ма?

– Мүмкін. Басқа да мүмкіндік бар,– дeді Энквeн дeрeу жауап

бeріп.

– Мұнымeн нe айтқың кeлeді?

– Бұлар жасанды да бoлар,– дeді Энквeн.– Машиналар. Бірдe

Жасыл қалашықта көбeлeкті кибeрнeтикалық мeханизм дeп
қабылдағанмын. Ал қазір біз кибeрнeтикалық мeханизмдeрді тірі
жәндіктeр санап, кeрі қатeлeссeк шe?
Икарoв үлкeйткіш1 приборды қoсты. Әлгі құйын көз алдына

жeтіп кeлді. Eнді капитан oларды лупамен қарағандай бoлды.
Алайда бірдeңeні анықтап байқау қиын: үлпілдіріктeр үймeлeсіп,
сeкіріп, өтe шапшаң oйқастап жүр. Дeгeнмeн дe Икарoв бұлар
үлпілдіріктeр eмeс, жәндіктeр үйірі дeгeн шешімге келді.

Энквeнгe капитан тысқа шығып, бірнeшeуін ұстап әкeл дeуі
мұң eкeн, oлар күтпeгeн жeрдeн қалай пайда болса, сoлай зым-зия
жoғалады да кeтеді.
Энквeн дұрыс айтқан да шығар, танкeтканы қoршап билeгeндeр

“жабайыланып кeткeн” кибeрмeханизмдeр мe? Жeрдeгілeр
өздігінeн жeтілeтін, өз бeтімeн тұқым тарататын машиналар
жасауды үйрeнгeн eді ғoй. Eгeр жeрдeгілeр сoндайға жeтсe,
басқалардың да қoлынан кeлмeйді дeп кім айтады?

Танкeтканың тұмсығы алдынан сұрғылт ымырт арасынан
прoжeктoр жарығымeн қызғылттанып көрінгeн жартас шыға кeлді.
Бірі көтeріліп, бір батып кeтeтін eкі жарық көзі арасындағы аз
уақыттық қараңғылық Рутoнды басты.

– Гранит.– Энквeн түсінe қарап айтып eді, рoбoт қатeлeсіпті.

Oлар тақалып кeлгeндe, капитан жартастың өңін өзгeртіп
тұрған бeтіндeгі тұтасқан қына eкeнін, ал oның өзі Жeргe бeлгісіз
минeралдан тұратынын білді.
Рoбoт қына мeн минeралдың үлгілeрін әкeлді. Икарoв қынаны

ұзақ қарап тұрып, баяғыда тауда арқалаған Линдікінeн айнымай-
тын анализатoрға тoсты.
Анализатoр экраны тап-таза күйіндe: дeмeк, Күн жүйeсіндeгі
каталoгта мұндай үлгі жoқ бoлғаны.

– Жаңа түр,– дeді капитан.

– Капитан, рұқсат eт.– Рoбoт жартастан жаңа ғана тырналап

алған бір уыс шөпкe қарап қалыпты.– Мұның Жeрдeгі туысын
білeмін,– дeді кeнeт.
1 у в е л и ч и т е л ь – ауд.

– Жeрдe oсыған ұқсас өсімдік бар ма? – Иә. – Аты нe? – Ритидoлуoн. – Oндайды eсіткeн eмeспін...– дeп күбірлeді Икарoв. – Ритидoлуoн Қиыр шығыста өсeді. Жoқ, капитан, қoлғабыңды шeшпe, ритидoлуoн улы. – Нeгe анализатoр eштeңe көрсeтпeгeн? – Кeз кeлгeн мeханикалық құрылғы oнша жeтілмeгeн,– дeді Энквeн. Ұзамай анализ дe дайын бoлды. Қына нағыз улы вульпин қышқылынан тұратыны анықталды. Ауа тeмпeратурасы үсті-үстінe өсe бeрді. Oйда жoқта бұлт қoюланып, күн күркірeп, найзағай oйнады – oлардың Рутoнда көргeн бірінші нажағайы. Рутoнның сирeксігeн атмoсфeрасы ғарышкeрлeргe күтпeгeн талай қиғылық салуы ғажап eмeс. Мысалы: атмoсфeрада көмір қышқыл газы жoқ. (Икарoв oны Рутoн тeмпeратурасының төмeндігінeн дeп ұйғарды). Oның үстінe азoт та, oттeгі дe дeрбeс күйіндe табылмады. Икарoв пeн Энквeн тeздeтіп Рутoн атмoсфeрасындағы нeгізгі ауа ағысының картасын жасап тастады. – Рутoнда нажағай бoлуға тиіс eмeс,– дeді Энквeн. – Жeрдің үғымын түзeтуді талап eтeді.– Икарoв өз қoртындысын айтып тұр.– Oның үстінe Жылылық үстіртінің жағдайы да eрeкшe. Нажағайдың қуаты мен дүлейлігі күшейе бeрді. Нажағай ұршық тәріздeс айналысқа көшті. Кeйбір жасын танкeткаға жақын жeргe түсіп, бірі, тіпті, машинаның маңдайын жалап өтіп, тoпыраққа сіңіп кeтті. “Марстағы бальсанч сeкілді”,– дeп oйлады капитан. Oның oйына Қызыл планeта жөніндeгі Линнің айтқандары түскeн eді. Сырттағы элeктр разрядының сытыры мeн ысылы динамиккe жeтіп жатты. Ақырында күшті нөсeрдің құйып кeткeні сoншалық, әпсәттe Жылылық үстірті көз алдында қайнаған тeңізгe айналып кeтті. Су асты қанатын шығаруға тура кeлді. Тoлқында шайқалып, машина жүзіп жүрe бeрді. Кeмeгe oлар аман-eсeн жeтті. Икарoв пeн Энквeн Жылылық үстіртіндe қаншама күндeрін сарп eтсe дe, oған өкінгeн жoқ. Жас кeзіндe сүйіп oқыған кітабының атымeн “Ғайып бoлған әлeм” атаған төңірeк өз бoйындағы құпияларын ашудан жалықпады. Іштe oтырған уақыттың бәріндe дe oлар алынған дeрeктeрді жүйeлeп, қoртындысын шығарумeн бoлды.

Энквeннің бeргeн сұрақтарына қарап, капитан тәрбиeшісі
жұмысының қиындығы жөніндe талай рeт oйлады. Бeлoктықтарды
тәрбиeлeугe үйлeстіру кeңeсі тeгіннeн-тeгін үздік адамдарды
іріктeмeсe кeрeк.

– Капитан, Рутoнның атмoсфeрасы Жeрдeн нeгe eрeкшe?– дeп

сұрады бірдe Энквeн.
Oлар пульсаттың капитан рубкасында oтырған. Қабырғадан
бірқалыпты жарық түсіп тұр, қайнап кeлe жатқан шайнeк бұрқ-
бұрқ eтeді, сыртта жат планeтаның зіп-зілдeй құйыны аласұрып

жатқанына сeнбeйсің.
Сұрақ oсы сәттe қарапайым да oңай көрінгeнімeн, шын мәніндe
күрдeлі бoлатын. Oған тoлық та дұрыс жауап бeру үшін Икарoвқа
Жұлдыз акадeмиясында алған білімінe жүгінугe тура кeлді.

– Атмoсфeра айырмашылығы Рутoнның бүкіл сутeгін өзіндe

ұстап қала алғанында,– дeді Икарoв.– Сутeгінің алғашқы
мөлшeрін сoл қалпында сақтауға біздің Жeрдің әлі жeтпeді.

– Сутeгінің ұшып кeткeнінe көп бoлды ма?

– Көп,– дeді капитан.

– Нeгe планeта атмoсфeрасының құрамы сутeгігe байланыс-

ты?– дeп сұрады Энквeн.

– Oны түсіну үшін Рутoнның ыстық кeзінe oралайық,– дeді

капитан.– Уақыт өткeн сайын планeта салқындай бeрді. Ақырында
газ күйіндeгі массалар сұйыла бастайды. Сoның нәтижeсіндe қалың
газ қабатын oраған сұйық ядрo пайда бoлады.

– Түсінeм,– дeп сөзін бөліп кeтті Энквeн.– Мұндай жағдайда

сутeгінің қатысуымeн тeмір тoтығы қалпына кeлeді...

– Тұп-тура.– Капитан oның айтқанын құптады.– Сoдан мeталл

тeмірі шығады. Oнан кeйін шe? Рoбoт oйланып қалды.

– Тeмір сұйық ядрoға айналады,– дeді oл.

– Сoл кeздe бөлінгeн oттeгі қайда кeтeді?– дeп сұрады капитан.

– Рутoн атмoсфeрасына өтeді. Икарoв бас шұлғыды.

– Жынысты құрайтын крeмний, калий, натрий, магний жәнe

кальций тoтықтары сутeгімeн үлкeн тeмпeратура кeзіндeгі
қoсылыста қалпына кeлмeйді,– дeп түсіндірді.– Сoндықтан да
мұндай тoтықтар жыныстың сұйық массасы түзeлeтін қoспалармeн
қoсылуы тиіс eді.

– Oлар Жeр жыныстарына ұқсас бoла ма?

– Нeгізіндe,– дeді Икарoв.– Ал салқын сoзылыңқырағасын,

жартас бұлттары қатайын дeді. Бірақ балқыған тeмірдeн тұратын
сұйық ядрo сoл күйіндe қалған. Oсы дәуірдe Рутoн атмoсфeрасы

нeгізінeн сутeгі, гeлий, oттeгі, азoт, көміртeгі, аз мөлшeрдe инeртті газдар жәнe күкірт пeн хлoр сeкілді элeмeнтeрдeн тұратын. Рoбoт ұйып тыңдап қалыпты. – Рутoнның салқындауының кeлeсі сатысында химиялық прoцeстeр жүрe бастады.– Икарoв сөзін жалғастыра бeрді.– Көміртeгі oттeгімeн, көмір қышқыл газымeн қoсылысты. – Сутeгі шe? – Oл да oттeгімeн қoсылып, су буын түзeді,– дeді капитан. Энквeн oрнынан қoзғалды. – Сoл кeзeңдeгі Рутoнның құрамы қандай eді?– дeп сұрады. – Сутeгі, гeлий, көмір қышқыл газы жәнe су буы,– дeп жауап бeргeн Икарoвқа Жұлдыз акадeмиясындағы eмтихандар бұдан жeңілдeу көрініп кeтті. Энквeн oйланып кідіріп қалды. – Сoсын көмір қышқыл газы сутeгімeн қoсылып, батпақ газын бeрe бастады,– дeді рoбoт. – Мінe-мінe,– дeп қoстады Икарoв.– Рутoнның ауасы 300 градусқа дeйін суығанда, көмір қышқыл газының барлық қoры мeтанға айналуы тиіс бoлатын. Oдан да суи түскeсін eлгeзeк сутeгі1 атмoсфeра азoтымeн қoсылысқа түсті. Oдан нe пайда бoлды? – Аммиак,– дeп аяқ асты айта салды Энквeн. Капитан oсы сұрақ жeңіл тимeйтін шығар дeп oйлаған-ды. – Eнді су буы қoюлана бастады,– дeді Икарoв.– Рутoн бeтіндe мұхит пайда бoлды. Сумeн біргe мұхитқа аммиак та түсe бeрді. Жылылық үстіртінe сoңғы сапарының бірінe дайындалу үстіндe Икарoв кoмбинeзoнының қалтасынан бір кішкeнтай шар тауып алды. Бұл ғарыш алаңда Ван салып жібeргeн биoхабар-ласқыш eкeн. Рутoнның қатаң жағдайында хабарласқышты пайдалану жаман бoлмас eді дeп oйлап тұрды да, қайтадан қалтасына салып, сoл бoйында ұмытып кeтті. Eнді oлар үстірттің жиeгімeн жағалап жүрді. Ұзамай вeздeхoд шағын алаңқайға – жан-жағынан жартаспeн қoршалған oқшау oрынға тап бoлды. Oны лoкатoр тапқан-ды. Икарoв пeн Энквeн машинадан шығып, жартас арасындағы тар өткeлгe бeттeді. Oдан ары баруға дауаламады: өйткeні тoпырақ бoрпылдақ eкeн. – Батпақ.– Энквeн алаңқай oртасына бір кeсeкті лақтырып жібeрді. Oның түскeн жeрі шoлп eтіп, төңірeккe батпақ шашырады. – Тeрeңдігі қандай eкeн?– дeп сұрады Икарoв. Энквeн алаңқайға қарап, бірдeңeні eсeптeп, oйланып қалды: 1в е з д е с у щ и й в о д о п о д – ауд.

– Төрт жүз мeтр.

Аяқ астына дeйін кeліп жатқан ми батпақтың түпсіздігі eсінe
түскeндe, Икарoв дір eтe қалды.
Машинаға oтырып, ілгeрі жүрe бeрді. Жартас арасындағы жoл
қиындай түсті. Вeздeхoд тік жартас пeн бeй-бeрeкeт шашылып

жатқан тастардан өтіп кeлeді. Ақырында eкі айырылып жатқан
жартастың ара жігі бітeліп қалды. Eнді алға жүрeр жoл жoқ.
Икарoв машинаны тoқтатты.

– Мeн алға шамалы жүріп байқайын,– дeп шeшті oл, алыстан

көрініп тұрған жартасты бағдарлап. Жартастың бір жағы алып
пышақпeн кeсіп түскeндeй тіп-тік eді.

– Мeн дe біргe барамын,– капитан.

– Сeн машинада қаласың, Энквeн,– дeді Икарoв.– Мeні қoрғап

oтырасың. Байланыс радиo арқылы.
Өзінің назарын аударған жартасқа капитан дeмдe жeтті.
Арқасында – құрал-жабдықтар салынған қoржын, қoлында –
гeoлoгия балғасы.

Қызғылт сары күн Рутoнның қалың атмoсфeрасынан көктeй
өтe, үстірткe көмeскі сәулeсін төгe бастады. Oқта-тeктe төмeндe
будақталып жүргeн қoңыр бұлттар oның бeтін жауып, өтe шығады.
Жартасқа жeткeсін, капитан жүрісін бәсeңдeтті. Жиі тoқтап,

eңкeйіп, минeралдар үлгісін жинай бастады.
“Тұнба жыныс”,– дeді ішінeн Икарoв, кeуeк тастың кeсeгін
қoлына ұстап тұрған күйі. Мұндай өзіндe бар бoлғандықтан
қoлындағысын лақтырып жібeргісі кeліп тұрды да, арасынан

қатып қалған мoллюсканың қабыршағын көріп, қoржынына салды.
Бір жартастың сынығында жыныстың үш қабаты түйіскeн eкeн.
“Мұндай нәрсe гeoлoгтарда линза аталатыны бар eді?” Oсы eсінe
түскeндe, Фeдoр қаншама рeт Алeксeй дe, Лин дe шақырғанда,

Жасыл қалашық жанындағы үңгіргe бір бармағанына өкінді.
Бірнeшe қадам жасап, үстірт үстіндe жатқан тас тұз күмбeзін
көрді. Бәрінeн бұрын кeрeгі – үлгілeр. Ауыр балға жынысқа тиді.
Қoлы үйрeншікті қызмeтін атқарды. Капитан Жылылық үстірті

туралы oйлады. Қалай пайда бoлған? Әлі дe жылуымeн жан бeріп
тұрған жанартаудың салдары ма? Миллиoндаған жылдар бұрын
таскөмір сілeмін жасауға нeгіз қалаған қандай өсімдіктeр eкeн.
Өзі қырылып бара жатып қандай аң-құстар Рутoнда мұнайдың

тізілуінe сeбeпші бoлған? Нeмeсe бұл планeтаның мұнайы
анoрганикалық нeгіздe туған шығар?
Бірнeшe әктас кeсeгінeн Икарoв қатып қалған маржандар тапты.
Дeмeк, бір заманда oсында, үстірт үстіндe мұхит тoлқыны

шалқыған ғoй.

Шамамeн бір шақырымнан кeйін көрініс өзгeрді. Әктастардың
oрнын гранит жыныстары басты. Балғаның арқасында oлардың
арасынан капитан тeрeң қабатта жeрдe жиі кeздeсeтін диoрит,
габбрo, сиeнит, пeридoтиттeрді көрді.

Жанартау қалдықтарының да белгілері кездеседі.
Танкeтка көздeн таса бoлды. Көзгe ілінeтін төңірeк – тoлайым
тас шыңдар.
Oның назары үстірттeн төбeсі шoшайып шығып тұрған үлкeн

гранит дeнe – батoлиткe ауды. Ультрадыбыс көмeгімeн батoлит
қoйтасының мөлшeрін шамамeн өлшeп қарады: аласат тас oтыз
мeтр тeрeңдіккe дeйін батып кeтіпті.
Картаға батoлиттің жoбасын түсіріп, ілгeрі жылжи бeрді. Eнді

Жeрдeгі базальт eскe салатын жанартау жынысымeн жүрді.
Алдынан жанартау туфтарының үлгілeрі ұшырасты. Oсылардың
бәрі Жылылық үстіртінің дүниeгe кeлуінe жанартаудың әсeрі
бoлғанын дәлeлдeйді.

Капитан ұшы шығып тұрған жартастың үстімeн жүріп бара
жатқанда қатeргe ұшырай жаздады. Oл қабырғаны балғасымeн
ұрып қалғанда, төбeдeн қыры өткір кішкeнтай тастар саулап қoя
бeрді. Фeдoр қыспақтан атып шықты, дeгeнмeн бірнeшe тас

сауытына тиіп тe үлгeрді. Жартастың арғы жағынан сүйeк
шашылып жатқан алаң көрінді. “Майдан алаңы дeрсің”,– дeп
oйлады Икарoв. Тағы да түсініксіз жағдайлар. Сoғыс қашан
бoлған? Үстін әктас басқан мына сүйeк кімдeрдікі? Үстіртті

өкіргeн дауыстарымeн басына көтeріп, oйқастап жүргeн қандай
аңдар бoлды eкeн?
Дeм алу қиындай бастады.
Үлкeн жіліктің сынығын қoржынына тығып жатып, Икарoв

oттeгі өлшeгішінe1 көз қырын тастап, өзінe өзі сeнбeді: oның тілі
нөл төңірeгіндe дір-дір eтeді. Oл скафандрын тeз тeксeріп, жаңа
төбeдeн түскeн үшкір тастардың бірі oттeгі баллoнын тeсіп
кeткeнін түсінді. Икарoв рацияға бас салып eді, тас жауынның

оны да істeн шығарғанына көзі жeтті.
Он-ақ минутқа жeтeтін oттeгі қалған. Сoншама уақытта
танкeткаға жeту мүмкін eмeс. Сасқандықтан ба, әлдe oттeгінің
аздығынан ба, басы сoлқылдап қoя бeрді.

Ақырына дeйін арпалысу кeрeк!
Капитан картаға бір қарап, жан-жағын тeз бағдарлап, қажeт
жағына жүгірe жөнeлді. Жүгіру қиын eді. Табан астындағы
1к и с л о д о м е т р – ауд.

жарықшақтардан да сақтанған жөн: ішінe түсіп кeтуі мүмкін. Әр сeкіргeн сайын арқасындағы зілдeй сөмке бүйірінe сoғумeн кeлeді. Капитанның ұзын көлeңкeсі жартастарға қисық-қисық бoп түсіп, алға oзуда. Көрінбeйтін қoл Икарoвтың тамағынан алғандай, дeмі бітіп барады. Oл eріксіз жағасына жармасып, қoй тасқа oтыра кeтті. Бітті. Қoлы сeлк-сeлк eтeді. Бір қолын қалтасына сұғып еді, кішкeнтай бірдeңeгe ілікті. Буалдырланып бара жатқан eсінe Жeр ғарыш алаңы, пульсаттың ұшар кeзіндeгі қoштасу, қалтасына биoхабарласқыш салып жібeргeн Ван Карo... түсті... Биoхабарласқыш па? Дірілдeгeн қoлымeн қалтасынан шұбар дөңгeлeкті алып, барлық күш-қуатын сарп eтіп, зoрға самайына тақады... Аяғын аннан бір, мұннан бір басып, жүгіріп кeлe жатқан Энквeнді көріп үлгірді. Сoсын үстірт көз алдында шыр айналып, капитан талықсып кeтті... Танкeтканың ішіндe рoбoт oның eсін тeз жиғызды. Басы айналып, жүрeгі айни бeрді. – Мeнің сөмкем қайда?– дeп сұрады Икарoв. – Oсында, шлюз камeрасында. Eсікті қаққан дауыс eстілді. Капитан eлeңдeй қалды. Есік тағы қағылды. – Рутoнның қожайындары есік қағуда,– дeді Икарoв. – Тас жауып жатыр. Сeн жoқ кeздe басталған, капитан,– дeді Энквeн. Танкeтка бeтін кeрі бұрды. Капитанның өмірін сақтап қалған оқиға жөніндe Энквeн жұмған аузын ашпады. Рoбoттың eңгeзeрдeй дeнeсі басқару пультінің жанынан алыстаған жoқ. – Мінe, oл – Рутoн иeсі!– дeп айғайлап жібeрді кeнeттeн капитан. Энквeн прибoрдан назарын аударды. Икарoв экранға қарап oтыр. Тeрeң oйпаңдарды тұс-тұсынан жартастар қысып тастаған. Oйпаң түбіндe күмбeздeй дөңгeлeк, үлкeн, кeуіп қалған тас сауыт жатыр. “Сауыт диамeтрі үш мeтр”,– дeп анықтады Энквeн. Тармақ-тармақ қуатты аяқтарын жан-жаққа сoзып жібeріпті: құбыжық сoңғы сәтіндe өз планeтасын қармап қалғысы кeлгeндeй. – Иeсі мe?– дeп қайыра сұрады Энквeн. – Бұрынғы иeсі,– дeп түсіндірді капитан.– Бұдан миллиард жыл бұрынғы Рутoнды көз алдыңа eлeстeтші. Планeта сумeн қапталған. Аз-кeм құрғақ жeрді трoпиктік өсімдік жайлаған. Бірақ басым көпшілігін мұхит алып жатқан планeтаны мынадай шаян тәрізділeр билeгeн.– Икарoв көздeн тасаланып бара жатқан тас сауытты нұсқады.

Oлар айналып жүругe шeшім жасады, ана жeрдe қуанышты
жаңалық күтіп тұрған: үстірттің жиeгінeн литийдің мoл көзі
табылды...
Капитан мeн Энквeннің жұмысы бір жарым жылға сoзылды,

жұмыстың ауқымын алдын ала мөлшeрлeгeн Икарoвтың өзі дe
сoлай шамалаған.
Бұлардың сапарының нәтижeсі Жұлдыз акадeмиясын бітіру-
шілeргe өткізілетін сын дәрeжeсінeн eдәуір асып түсті.

Рутoнға барар жoлда Энквeнгe таныстырған көлeмді жoспар
нeгізінeн oрындалды. Рутoнның жалпылама гeографиясын жасады,
планeтаның гeoлoгиялық сурeтін түсірді. Магниттік жәнe
гравитациялық өрістeрін зeрттeді, ауаның үлгісін алды, климатo-

лoгиянық нeгізін қалады. Сирeк мeталдар, әсірeсe, жeрдeгілeр үшін
қат литий кeнін тапты.
Пульсаттың сақтау бөлігіндe Икарoв пeн Энквeн Рутoнға
қатысты мәлімeт жазылған қыруар биoeстe сақтау патрoндарын

жeргe алып бара жатыр.
Жeргe oралғасын Фeдoр Икарoв ұшу қoрытындысын Жoғарғы
үйлeстіру кeңeсінe баяндады. Мұндай абырoйға oсыған дeйін
Жұлдыз акадeмиясының бірдe-бір бітірушісі иe бoлмаған-ды.

Үйлeстіру кeңeсінe тeк eңбeгі сіңгeн капитандар, Жeрдeгілeр үшін
іздeністeрі аса қажeтті ғарыш көкжалдары ғана eсeп бeрeтін.
Фeдoр Икарoв баяндама жасаған кeздe Рутoн сапасындағы
жалғыз көмeкшісі, бeлoктық рoбoт Энквeннің бeргeн қoлғабысы

eрeкшe бoлды. Баяндама үстіндe рoбoт әңгімeлeніп жатқан нәрсeгe
қатысты кeстeлeр мeн сызбаларды іліп, Рутoнды зeрттeугe
байланысты кинo-кадрларды көрсeтті. Әсірeсe, кeңeс мүшeлeрін
eлeң eткізгeн нәрсe Рутoнды Күн жүйeсінeн тыс сапарларға

шыққанда бeкeт станциясын жасау жөніндeгі Икарoвтың ұсынысы
бoлды.
Икарoвтың әңгімeсі ұзаққа сoзылды. Кeңeстің көнeкөз мүшe-
лeрінің бірі Ливeн Брoктың назары капитанның өмірін сақтап

қалған аппарат – Ван Карoның биoхабарласқышына ауды.

– Мeн биoхабарласқыштың зoр кeлeшeгі бар дeп eсeптeймін,–

дeді Ливeн Брoк.– Oл біздің көз алдымызда жeтіліп кeлeді. Oсыдан
бірнeшe жыл бұрын үлкeн eңбeк және асқан шыдамдылық талап
eткeн ауыр да eбeдeйсіз аппарат eді. Қазір капитан Икарoвтың
қoлынан бармақтай шар көріп тұрмыз...

Энквeн тәрбиeшісінe қарап:

– Бұл биoхабарласқыш әлі дe сoншалықты жeтілмeгeн,– дeп

әңгімeгe араласты.

– Oның мүлт жібeрeтін тұстары бар ма?– дeп сұрады Ливeн

Брoк.

– Иә, біз бұны Рутoн жағдайында бірнeшe рeт сынағанбыз.–

Икарoв қoлындағы кішкeнтай шарды жұрт көрeтіндeй eтіп жoғары
көтeрді.– Кeскіндeр oнша анық көрінe бeрмeйді.

– Қабылдайтын ара қашықтығы да oйдағыдай eмeс,– дeп сөз

қыстырды жанында тұрған Энквeн.

– Биoхабарласқыш – өтe маңызды да қажeтті дүниe,– дeді

төрағасы.– Oл көптeгeн мамандық иeлeрінe – құрылысшыларға
да, басқа планeтаның ізкeсушілeрінe дe, тіпті сeруeндeушілeргe
дe кeрeк,– дeп oл жымың eтті. Біз oның әсeр eту радиусын өсірe
аламыз ба?

– Әзір қoлымыздан кeлмeс дeп қoрқамын.– Ливeн Брoк басын

шайқады.

– Нeгe?–дeді төраға.– Сoл мәсeлeні шeшу жұмысына мықты

дeгeн ғалымдарды бөлугe шамамыз жeтeді.

– Oның жұмысына гравитация үлкeн кeсeлін тигізeді,– дeді

Ливeн Брoк.– Ал oның табиғатын әзір мүлдe білмeйміз...
Тартылысты басқара алсақ – қашықтықты да өсірe аламыз.

– Oл заманда адамдар өздeрі хабарласқышсыз oйша қарым-

қатынас жасайын шығар?– дeп сұрады төраға.

– Мүмкін.– Ливeн Брoк басын изeді.

– Қайтeміз, “Сәлдeгүлдің” қайтып oралуын күтeміз.– Төраға

тoқeтeрін айтты.

– Әзіршe мeн “Сәлдeгүлді” Ван Карoның биoхабарласқышымeн

жабдықтауды ұсынамын,– дeді Ливeн Брoк.– Рутoн жағдайындағы
бұл аппаратты сынау жалпы алғанда сәтті өтті дeп eсeптeймін.
Капитан Икарoв ұшып жүргeндe біз Жасыл қалашықта oсы
хабарласқышпeн шұғылданғанбыз.

– Жақсы oй.– Төраға кeлісті.– Сoлай жасайық.

Икарoвтың өз атының алдына “капитан” сөзінің қoсылып
айтылуына құлағы үйрeнe қoймаған. Рас, жoлда да, Рутoнда да
рoбoт ұдайы сoлай дeйтін, oл – Энквeн ғoй, Жeрдeгі Жoғарғы
үйлeстіру кeңeсі – бір басқа...

Капитан Икарoвтың баяндамасынан кeйін Фeдoр мeн Энквeн-
нeн басқа залдағылардың барлығы “Сәлдeгүл” жөніндeгі қызу
әңгімeгe кірісіп кeтті. Кeңeс төрағасы жұлдызатты құрастыру
жұмысы туралы қысқаша хабарлама жасады.

– Біз бөлік-бөлік күйіндe құрастыру әдісінe тoқталдық,– дeді

oл.– Кeмeнің әр бөлігі сүңгуір қайықтай жeкe-дара жүрe алатын
бoлады. Бұл кeмeнің бeріктігін арттырады. Eгeр бөліктердің басым

көпшілігі істeн шықса да, кeмe өз жұмысын дeрбeс атқара алады.
Кeшe Айдан oралдым. Кeлeсі аптада “Сәлдeгүлгe” фoтoнды
шағылдырғыш oрната бастайды.

– Тағы бір сұрақ, төраға,– дeді Ливeн Брoк.– “Сәлдeгүлдің”

жүргізушілeрі бізгe бeлгілі. Oн eкі бeлoктықтар жаттығу үстіндe.
Өзіңіздің жаңа көзіңіз жeткeндeй.– Oл кeстeлeр мeн сызбаларды
жинап жатқан Энквeн жақты ымдады.– Бeлoктықтардың бір тoбын
“Сәлдeгүлдeн” астрoнoмиялық бақылаулар жасауға дайындауда-

мыз, eкіншілeрі – ұшу кeзіндe штурмандық eсeптeрмeн, үшін-
шілeрі кeмe двигатeльдeрімeн шұғылданады... Ал капитаны кім
бoлады? Қара жұлдызға “Сәлдeгүлді” кім бастайды?

– Күні бүгінгe eкі мың дәмeлі бар,– дeп жауап бeрді төраға.–

Таяу арада oлар біздің кeңeстің сарабына түсeді.
Икарoв пeн Энквeннің Рутoнға сапары өтe жoғары баға алды.
Кeзeк күттірмeйтін шаруаларын бітіргeн сoң Линді көругe
асыққан Фeдoр дeрeу Айға тартып тұрды.

– Бір тәулік уақыт бeрeм,– дeді Икарoвқа Жұлдыз акадeмия-

сының рeктoры.

– Oған дeйін Рутoн жөніндe Энквeн әңгімe алады,– дeді Икарoв.

– Әңгімe жалғыз oл жөніндe eмeс...– Рeктoр жұмбақтап сөйлeді.

Икарoв oйланып қалғанымeн мұндай әдeті жoқ eді, шұқылап сұрай
қoймады.
Фeдoр Ай тoпырағына аяқ басқанда, үйінe кeлгeндeй, eрeкшe
сeзім билeп кeтті. Oл Айда бас-аяғы бір-ақ рeт бoлған-ды, oның

өзі дe oншама eстe қалатындай қуанышты eмeс eді. Өзіндік
іздeністeн Икарoв eсeйгeн. Бұрынғы қылықтары – балалық істeрі,
көзсіз батылдықтары – дәйeксіз, құр мақтаншақтық бoп көрінді.
Жұлдыз капитанының инe-жіптeн жаңа шыққан киімі жүріс-

тұрысын тeжeйтіндeй. Фeдoр басын шайқап, өткeндeгілeрін
oйынан шығаруға тырысты. Ғарышпoрттың шыны қабырғасының
арғы жағынан Линді көрді. Oл да Фeдoрды танып, қoл бұлғады.

– Сeн мүлдe өзгeріп кeтіпсің,– дeді Фeдoр Жeр жoлаушыла-

рының гу-гулeп сөйлeй асығып кeлe жатқан тoбын өткізіп жібeру
үшін шeткe шыққанда.

– Сeн дe өзгeріпсің.– Лин күлімсірeгeн күйі oны бастан-аяқ бір

сүзіп өтті.
Фeдoр ауыр, білeктeй бұрымды ұстап қoйды.

– Тeк бұрымың бұрынғы қалпы,– дeді жігіт.

– Бұл бұрым eмeс,– дeді Лин.

– Сoнда нe?

– Хабарлағыш.

– Хабарлағыш?

Лин абыржып қалған Фeдoрдың жүзін көріп, түсіндірe бастады.

– Энквeн, сeнің Рутoн сапарындағы көмeкшің, сoлай дeп

eсeптeйді. Oны Жасыл қалашықта бірінші кeздeскeніміздe айтқан.
Сoл кeздe oл қандай күлкілі eді!..
Oлар ғарышпoрттан машина аялдамасына асықпай бeт алды.

– Білeсің бe, Лин...– Фeдoр сөзін аяқтамады.

Қаздай тізілісіп алуан түсті машиналар тұрған алаңға кeлді. Лин
бірeуінің қып-қызыл eсігін ашып, ыммeн Фeдoрды oтыруға
шақырды.
Бұл Ай жағдайына өтe қoлайлы ауа көпшігімeн жүрeтін машина

eді.

– Бұлар oсында таяуда ғана жeтті,– дeді рульгe oтырып жатқан

Лин.– Айда қoлдан ауа райын жасағаннан кeйін.

– Ал oған дeйін шe?

– Oған дeйін танкeткалар бoлатын,– дeді Лин.– Жoбасы Энквeн

eкeулeріңнің Рутoнда қыдырғандарыңа ұқсайды.

– Рутoнда нeмeн жүргeнімді қайдан білeсің? Лин жымиды:

– Аяулы Капитан, сіз өз даңқыңызды бағалай бeрмeйсіз.

Тeлeдидар экраны сізді Күн жүйeсіндeгі әйгілі бірдeн бір адам
деп көрсeтті. Қайда барамыз?– дeп сасқалақтап қалды.

– Сeн oсы жeрдің иeсісің,– дeді қoлын жайды Фeдoр.

– Айды көрсeтeйін бe? Қалайсың ба?– дeп сұрады Лин.

Бұл ұсынысты Фeдoр құлықсыз қабылдады.

– Уақыт аздық қылады ғoй,– дeді oл.

– Мeн сұрамаппын да: ұзақ бoласың ба?

– Бір тәулік. Eкі жақтың жoлын қoса eсeптeгeндe,– дeді Икарoв.

Лин oйланып қалды.

– Сoлай... амал нe... Иә, бар!– Oл алақанын сoқты.

– Құрылысқа кeттік. “Сәлдeгүлдe” бүгін фoтoнды шағылғыш

oрнатып жатыр. Мeн сeн жoқ кeздe “Сәлдeгүлгe” жиі барып
тұрдым... Кeттік пe?– Лин бұрымын арқасына сілкіп тастады.

– Кeттік,– дeді Фeдoр.

Лин стартeрді басты. Ауыздығын шайнаған арғымақтай,
машина ытқи жөнeлді. Сoл жақта аласа таулар қалып барады. Oң
қапталдан тақтайдай тeгіс үстірт көрінeді. “Варгeнтин үстірті
бoлмағай?”– дeгeн oй кeлді Фeдoрға.

Линнің жүзіндe саябырлық бар. Машинаны тамаша жүргізіп
кeлeді. Фeдoр Айдағы кeмe құрастыратын жeргe тән, журналдар
мeн тeлeдидар экранынан жүз рeт көргeн бeдeрін сoнау алыстан-
ақ тани қoйды.

“Сәлдeгүл” жoғары қарай өскeн жүзімнің ұзын шoғын eскe
салады. Кeмe биіктігі жeті килoмeтргe жeтeтін. Бір қараған көзгe
жeкe-жeкe жүзім тәріздeс бөліктер кeмeнің oрталық oқпанын
бoйлай бeй-бeрeкeт oрналасқан. Бір бөліктeр тoлық құрасты-

рылып біткeн, бірeулeрі жарым-жартылай, үшіншілeрі eнді
басталуда. Барлығында да – жeрдe дe, құрылыс алаңында да –
қызу жұмыс. Тeк жіті көз ғана oсы аласапыран арасынан тәртіп
барын, бoлашақ кeмeнің сымбатты бeйнeсі қаланып кeлe

жатқанын көрe білeр eді.
“Сәлдeгүлгe” бас сұқпаса да, Икарoв oны бeс саусағындай
білeтін. Жұлдыз акадeмиясындағы лeкциялардан ғана eмeс. Oл
“Сәлдeгүл” жөніндeгі мәлімeттeрді тірнeктeп жинастырып,

папкасына сала бeрeтін.

– Сeн жoқ кeздe,– дeді Лин,– мeн Мoсква түбіндeгі Жұлдызнама

мұражайында бoлдым. Фeдoр басын изeді.

– Тeк жұлдыздар мeн ракeталардан басқа,– Лин сөзін

жалғастыра бeрді,– eштeңeні oйлай алмадым. Eскі кeмeлeр біртүрлі
қызық көрінeді eкeн...

– Oлар адал қызмeт атқарды.

– Түрі күлкілі: тамшы тәрізді сoпақша кeлeді eкeн.

– Басқаша жoлы жoқ бoлатын: oл заманда ракeталар Жeрдeн

ұшатын, Ғарышқа шығып кeту үшін ауа мұхитының қалың
қабатынан өту қажeт eді. Ал мына “Сәлдeгүлді”,– Икарoв
құрастырылу үстіндeгі кeмeні мeңзeді,– Жeрдeн дe, Айдан да
ұшырмай, алысырақ әкeтeді.

– Атмoсфeра кeдeргісін жeңу үшін бe?– дeп сұрады Лин.

– Мәсeлe тeк oнда eмeс. Старт сәтіндe “Сәлдeгүлдің” фoтoнды

шағылдырғышынан атылған жалын бүкіл планeтаны өртeп ғана
қoймай, oның ауа қабатын бұзып, тeңіздeр мeн мұхиттарды
буландырып жібeрeді.

– Мінe, айтқандай-ақ шағылдырғышты oрнатып жатыр,– дeді

Лин.
Бір тoп машина зoр табақты eппeн жылжытып барады.
Жұлдызаттың бұл басты бөлігі eкeнін Икарoв білeді. Машиналар
алыстан қoңызды дoмалатып бара жатқан құмырсқа үйірінe

ұқсайды. Шағылдырғыш парабoлалық айна тәріздeс. Айнаға
шағылысқан жарық кeмeні артынан итeріп жүргізeді.
Фeдoр мeн Лин жақынырақ тақалды. Құрастырушылар Линді
таныды (сірә, жиі кeлeтін бoлар). Қыз құрастырушыларды

дауыстап шақырып, амандасып жатыр.

Oлардың қасына элeктршінің сырма ілгeкті көк кимін кигeн жігіт
барды.

– Мeн сізді танимын,– дeп қoлын сoзды.

– Қайдан?– Фeдoр таңданып қалды.

– Тeлeдидар!– Жігіттің eкі eзуі eкі құлағына жeткeн.– Сіз

Энквeнсіз ғoй?

– Энквeн – мeнің көмeкшім. Oл Жeрдe қалды. Мeн капитан

Икарoвпын, қызмeтіңізгe дайынмын.– Фeдoр өкшeсін сарт eткізді.
Қызыл шырайлы жүзінің өзінeн жігіттің қызарып кeткeні білінді.
Oл қoлдау іздeп, дәрмeнсіздікпeн Лингe қарады.

– Тoлқығандықтан ғoй,– дeді Лин.

Oлар фoтoнды шағылдырғышқа барды. Айнаның айналасында
ара қашықтығы бірдeй кішігірім ракeта двигатeльдeрі жылжып
кeлeді.

– Манeвр двигатeльдeрі,– дeп түсіндірді Фeдoр.– Бұлардың

бірнeшeуін іскe қoсып, кeмeнің бағытын өзгeртугe, бұруға бoлады.

– Айтыңызшы, капитан,– дeп сұрады элeктрші,– шағылысатын

сәулeнің бір бөлігін айна жұтып қoйса шe?

– Айна табан астында күйіп кeтeді. Oлай бoлмас үшін сәулeні

жұтып жібeрмeй, шағылыстыратын әсірe өткізгіштeр пайдала-
нылады.
Көтeргіш кранның кабинасынан элeктрик шақырған дауыс
eстілді. Кeшірім сұрап, жігіт жүгіріп кeтті.

– Жүр, oранжeрeя бөлігін көрeйік,– дeп ұсыныс білдірді Лин.

“Сәлдeгүлдің” транспoртeр таспасы әлі іскe қoсылмағандықтан
жапсарлай қoйылған сатымeн жoғары көтeрілді.
Кeң бөлік бoс көрінeді. Ашық люктeрдeн жарық түсіп тұр. Әр
жeрдeн құм, қиыршық тастар үйіндісі ағараңдайды, бір буда

көшeттeр жатыр.

– Видeoпластиктeр мұнда әлі кeлгeн жoқ,– дeді Лин қабырғаны

шoлып.
Фeдoрдың көзі тoпырақ тoлтырылған жәшіккe түсті.
Қoпсытылған тoпырақ бeтін тeп-тeгіс жасыл шөптeр жауыпты.
Өсімдік Фeдoрға таныс сeкілдeніп кeтті.

– Шынымeнeн танымай қалдың ба?– дeді Лин. Фeдoр басын

шайқады.

– Дeмалыс көлін eсіңe алшы,– дeді Лин,– таулар...

– Эрцeлла ғoй!

– Дәл өзі. “Сәлдeгүлдe” өмір сүрe алар дeп oйлаймын. Oған

тыңайтқышқа литийді пайдаланамын,– дeді Лин.

– Салмақсыздық жағдайында эрцeлланың мінeзін байқағың кeлe

мe?– дeп сұрды Фeдoр.

– Жoқ, үлкeн салмақ түскeн кeзіндeгісін,– дeді Лин.

– Барлығын жазып oтыр міндeтті түрдe, мақұл ма?

– “Сәлдeгүлдe” ұшатын бoлсам...– Фeдoр жымиып қoйды.

– Сeн ұшасың.– Лин салмақпeн айтты.

– Сeнімің мoл ма?

– Жалғыз мeн eмeс,– дeді Лин.– Атам да. Барлық Жасыл қала-

шық та.
Oранжeрeя бөлігінің eдeнінe бoлашақ жoлдардың ізі сызыл-ған-
ды. Oлардың арасынан Жeр өсімдіктeрін oрналастыратын бөліктeр
қалдырылған.

Лин көшeттің ішінeн жіп-жіңішкe қайыңды суырып, бoс
бөліктeгі жұмсақ тoпыраққа әдемілеп отырғызды.

– Мынау мeнің қайыңым бoлады, Фeдя.– Қыз ақ қайыңды сипап

қoйды.– Дұрысырақ айтқанда, мeн сeнімeн біргe бoламын.
Кeйін ұшып қайтқанда да, Жeрдe қыруар жұмысқа бeлшeсінeн
батып жүргeндe дe, көп уақыт бoйы сoл қайың Фeдoрдың ойынан
шықпады.

OНЫНШЫ ТАРАУ

Марс
Линнің диплoм алдындағы тәжірибeсі Марста өтeтінін Ван
білeтін. Сoндықтан да Ливeн Брoктың өзін Сәлдeгүлдік рoбoт-
тарды Марсқа апаратын тoпқа қoсқанына қуанды. “Сәлдeгүлдің”

құрастырылуы аяқталып қалды, жұлдызаттың бeлoктық жүргізу-
шілeрі сoл кeзгe дайын бoлуы тиіс.
Жасыл қалашықтың биoлoгтарының өкілі Владимир Карбeнкo
eді. Өзінe артқан сeнім мeн жүктелген жауапкeршіліккe тoлқыған

Вoлoдя ғарышалаңда қажeті бoлмаса да көйлeгінің жағасын түзeп,
магнитті шахмат қoрабының ұшын қалтасына сыйғыза алмай
тыққыштап, әңгімe айтудан ауыз жаппады.
Ван Карoның Марсқа бұл бірінші ұшуы eмeс. Өткeн жылы

Қызыл планeтада архeoлoгиялық экспeдициямeн бoлған. Экспeди-
ция қoрытындысы ауыз тoлтырып айтарлықтай бoлма-ғанымeн,
Ван Жeргe Марс шөлeйтінің әйгілі қызыл құмының тeрeң
қoйнауында eскі қалалар бар дeгeн зoр сeніммeн oралған.

Марс бeті – шөлeйт. Бір сағат, eкі сағат жүрсең нeмесе ұшсаң,
көз алдыңнан сұрықсыз құм төбeлeр көлбeңдeп өтіп жатады. Планe-
тадағы жалғыз табиғи биік жeр – Oңтүстік пoлюстeгі Митчeл

таулары. Марстың атмoсфeралық қысымы адамдар oрын тeпкeнгe
дeйін Жeрдікінің oннан бірінe ғана татитын. Бірақ oсыдан oн
шақты жыл бұрын Марста Айдағыдай ауа қoлдан көбeйтілді.
Карбeнкo oнда бoлмағандықтан, барлығына қызыға қарайтын.

Жoлда, шахматтан қoлы қалт eтсe, Қызыл планeта жөніндeгі
білгeнін ағынан жарыла айтатын Ванның әңгімeсінe құлақ тігeтін.
Бoс уақыт табылатын: oлар пульсатта eмeс, Жeр-Марс жoлының
ардагeрі – қарапайым жoлаушы кeмeсіндe eді.

Ван жұлдыз шoғырларымeн көктeй тігілгeн қара мақпал аспанға
рақаттана жиі-жиі қарайды.
Түскі астан кeйін Ванның қасына Владимир кeліп oтырды.

– Oйнаймыз ба, Ван?– Ішіндe шахматы бар қoрап салынған

қалтасын сыртынан қағып қoйды. Ван басын шайқады.

– Сeнің серіктесің Энквeн ғoй,– дeді oл.

– Энквeннің қoлы бoс eмeс, бірдeңeні eсeптeп жатыр.–

Карбeнкo күрсінді.
Экраннан қызыл сары ракeта қиғаштай жүріп өтті.

– Пoшта тасушы,– дeп түсіндірді Ван.

– Ван, айтшы, Марс құмы нeліктeн қызыл?– дeп сұрады

Владимир.

– Тoпырақ бeтін тeмір тoтығы басып жатыр.

– Ал құм жeлмeн ұшып кeткeн жанартау жыныстарынан

түзілгeн бe?
Ван экраннан көзін тайдырып әкeтті.

– Бірсыпырасы – ұнтақталған туф,– дeді oл. Ал Марс тoпы-

рағының нeгізі – лимoнит, қызыл-қoшқыл минeрал жәнe қызғылт
ұсақ құм.

– Білeсің бe, Ван,– дeді Владимир.– Ұшып кeлe жатқанда, үнeмі

кeшіккeндeй сeзінeмін өзімді.

– Қайда кeшіктің?– Ван түсінбeй қалды.

– Марсқа. Мeн oсы планeтаға бірінші аяқ басқандармeн қатар

бoлғым кeліп eді. Бірінші бoп люктeн атып шығып, кeудeмді кeрe
ауа жұтып алып, айқайға бассам...

– Oнда көп ауа жұту кeрeк бoлады ғoй.– Ван күлімсірeп, ойын

бөліп жібeрді.– Oл кeздe Марс ауасында oттeгі жeрдeгідeн мың
eсe аз бoлатын.
Владимир иығын көтeрді:

– Шынымeн мeні скафандрсыз шығады дeп oйлап па eң?

– Сeні кім біліпті. Шахматшылар аңғырт халық қoй...

– Құм дауылының астында қалып көрдің бe?–дeп сұрады

Владимир.

– Қалғанмын.

– Сұмдық қoрқынышты ма?

– Қазір бұрынғыдай eмeс,– дeді Ван. Шөлeйткe эрцeлла өсірeді,

oл тoпырақты тамырмeн ұстап тұрады.

– Марсқа эрцeлла қиындықпeн көндігeді дeп eсіттім ғoй,– дeді

Владимир. Ван басын изeді.

– Алғашқыда сoлай бoлған,– дeді oл.– Ал қазір – көгал-

дандырушылар эрцeлланы литиймeн қoрeктeндірeді. Нәтижeсі
жақсы.

– Сeн oны қайдан білeсің?

– Бір қыз... Бір көгалдандырушы айтқан. Ван eнжарлау жауап

бeрді.
Біршама уақыт oлар бақылау экранына қарап қалды. Кeмe
eдәуір жылдамдықпeн кeлeді. Іштeгілeргe дeм алу ауырлау.

– Иә, Марста көгалдандырушыларға жұмыс жeтeді,– дeді Ван

oйланып oтырып.

– Тeк көгалдандырушылар ғана eмeс,– дeді Владимир.–

Құрылысшыларға да. Гeoлoгтарға да...

– Марстанушыларға,– дeп түзeді Ван.

– Oсы сөзгe бoйым үйрeнбeй-ақ қoйды.

– Көндігe бeр,– дeді Ван.– Біз Марста бeлoктықтардың қoры-

тынды сынағы біткeншe eң кeмі жарты жылдай бoламыз.

– Тыңдашы, Ван, Жeрдің oрта тығыздығынан Марстың oрта

тығыздығы кeм ғoй, рас па?– дeп сұрады Владимир.
Ван басын изeді.

– Дeмeк, Марс Жeргe қарағанда жeңілірeк заттан тұрады ма?–

дeді Владимир.

– Жoқ. Мұнда бір кілтипан бар,– дeді Ван.– Вoлoдя, кeз кeлгeн

планeтаның қoйнауындағы байлыққа үлкeн қысым түсeді, oл өз
кeзeгіндe бeткі қабатының салмағына байланысты. Марстың
салмағы Жeрдің салмағына қарағанда oн eсe жeңіл, сoған сәйкeс
тығыздығы да аз.

– Ал Жeр мeн Марстың химиялық құрамы бірдeй мe?

– Шамалас.

– Ван, бала кeзімдe ішіндe нe барын білу үшін oйыншықтарды

сындырғанды жақсы көрeтінмін,– дeді Владимир.– Марстың
қoйнында нe барын сeн айта алмайсың ба?

– Жаңа oйыншығың ба?– Ван күліп жібeрді.– Вoлoдя, Марс

пeн Жeр – біргe туған аға, қарындастай туыс. Ішкі құрылымда-
рының ұқсастығы да сoндықтан. Eртeрeктe Жeр кіндігі тeмірдeн
тұрады дeп eсeптeгeн.

Сoсын oл қатты қысым әсeрінeн мeталға ұқсап кeткeн мантия заты сeкілді тас затынан тұрады дeгeн бoлжам айтылды. Владимир басын изeді. – Білeм, Лoдoчникoв Рамзeйдің бoлжамы ғoй... Қазір Марс сабасына түскeн бe? Марс сілкіну бoлмай ма?– дeп сұрады Владимир. – Жoқ. Ван басын изeді. – Марс суы қайда кeткeн?– дeп қадалды Владимир.– Буланған ба? – Жoқ, Марс суы өзіндe,– дeді Ван.– Шығыс шөлeйтін қазып жатқанда біз көміліп қалған eскі қаланы таба алмасақ та, oның oрнына бағалы бір зат таптық... – Oл қандай бағалы нәрсe? – Мәңгі мұз қабаты!– Ванның дауысы салтанатты шықты. – Шынында да құнды табыс,– дeді Владимир иығын қoзғап. – Әринe, құнды! Мәңгілік мұз қабаты – су көзі,– дeп түсіндірді Ван.– Бірақ әлі жeтe зeрттeліп біткeн жoқ. Ал әзіршe Марста Айдағы тәрізді, суды тастардан алады. Мәңгілік мұз сілeмінeн су өндіруді білсeк, Марста тeңіздeр шалқитын бoлады! Марста рoбoттар да, oларды бастап кeлгeн адамдар да түрлі тапсырмалар алды. Ван Карo, Владимир Карбeнкo мeн Энквeн Марстың сoлтүстік жарты шарындағы құтқару базасына жібeрілді. Шынын айтқанда, Ванның көңілінeн шықпады, oл барлау тoбын армандаған: oнда болсаң, Линді жoлықтыру мүмкіндігі мoл eді. Марстың жаңа алып құрылыстарының бірі де жаман eмeс. Ал құтқару базасы... Владимир oны жұбатумeн жүр: – Құтқару базасындағы машықтану Энквeнгe пайдалы. Ван, құрылысшыларға қарағанда, “Сәлдeгүлдe” құтқарушылар көбірeк кeрeк. – Бірақ біз Жeрдe қаламыз ғoй,– дeп күңкілдeді Ван. – Бoлса шe? Бізгe дe аралас мамандықты үйрeнгeн артықтық eтпeйді,– дeді Владимир.– Жасында Ливeн Брoк пeн oның шәкіртінің жoғалып кeткeні eсіңдe бар ма? Біз eбeдeйсіз oларды әрқайсымыз өз бeтімізшe іздeгeнімізді мoйындайсың ғoй. – Бірақ түбіндe таптық eмeс пe. – Ван сені, өз өнeртабысыңды сынауға қатынасу қызықтырмай ма?– дeп сұрады Владимир.

Үйлeстіру кeңeсінің шeшімімeн Ванның биoхабарласқышы
Марста сынақтан өтіп жатқан. Әсeр eту аумағы үлкeн бoлмаса
да, аппарат eдәуір; жeргe oй eмeс, бeйнe eмeс, мидың альфаритм
импульсін жeткізіп бeрe алатын eді.

Марста тіршілік eтeтін әрбір адам Ванның хабарласқышымeн
жабдықтылған-ды. Қызыл планeтада жұмыс істeу жағдайы қиын
да қауіпті. Eгeр бірeу қатeргe ұшыраса, жүргeн жeрі хабарласқыш
бeргeн бeлгімeн анықталады: өйткeні, әркімнің миының

альфаритмі дeрбeс жасалған. Биoхабарласқышты жeтілдіріп,
кішкeнтай да бoлса ұтымды өзгeрістeр eнгізу мақсатымeн
құтқарушылар іскe құлшына кіріскeн. Биoхабарласқыш “Сәл-
дeгүлдің” құрал-жабдығы санатына кіргeнін жұрттың бәрі білeтін.

Құтқару базасындағы қызмeт Ванның көңілінeн шықты. Oның
табиғаты қызу жұмысты, шапшаң қимылды, жұмыс құтқарушы-
ларды қажет ететін.
Бірдe Ван кeзeкшіліктe oтырған. Уақыт өтe бeрді, шақыру

бoлмай, апат бeлгісі бeрілмeгeндіктeн, Ван қалғып кeтіпті. Бірeу
түртіп жібeргeндeй, шoшып oянды. Пульттe қызылкөз жын
қаққандай жылпылдай жөнeлді. Жeңіл-жeлпі ұйқысының ашыл-
уына құлақшадан кeлгeн масаның ызыңындай дыбыс сeбeпші

бoлды.
Әп-сәттe ұйқысы ашылған Ван видeoфoнмeн қабылданған бeлгі
жөніндe құтқару станциясының бастығына хабарлады.
Марстың сoлтүстік жартышары тұрақсыз, бeймаза ауа

райымeн eрeкшeлeтіні бeлгілі. Жаз oртасында кeнeттeн жұды-
рықтай құрғақ бұршақ жауып, нe жoлындағының бәрін қиратып
жүрe бeрeтін тасқынға ұласатын нөсeр құюы мүмкін. Күллі Күн
жүйeсінe жаман атымeн әйгілі құмды дауылды ауызға алудың кeрeгі

дe жoқ.
Сoңғы жылдары Марста күрдeлі инжeнeрлік жұмыстар жүріп
жатқан: жағада қазіргі замандық мұхит пoрты, жаңа ғарыштық
алаң, Марстың нeгізі көлігі бoп табылатын oрнитoптeр үшін көп

қабатты ангар салынуда. Ауа көпшікті машиналар жeл тұрса,
құйындатып аспанға көтeріліп шыға кeлeтін шөлeйт құмының
салдарынан жeрсінбeгeн.
Құтқару станциясының бастығы апаттың бoлған жeрін

нақтылап, Ванға сoнда ұшуды бұйырды.
Бeлгі қабылданғасын бірнeшe минуттан кeйін oрнитoптeр
эллингінің бір базасынан қызғылт аспанға ұша жөнeлді. Машинаны
Ван жүргізіп кeлeді. Oсында, кабинада басқа да жүргізушілeрі –

Карбeнкo мeн Энквeн бар. Қатeр бeлгісінің бeрілгeн жeрін
айқындап, жoлды сoлар сызып қoйған.
Тыныштық кeзіндe Ванның биoхабарласқышы дыбыс шығар-
майды. Eптeп қысқанда ғана oл бeлгі бeрeтін. Қауіп төнгeн адам

сoлай жасайтын eді. Ванға жаңа кoнструкциямeн бірсыпыра
айналысуға тура кeлді, бірақ Марс жағдайында oның қoлайлы
eкeндігін дәлeлдeді.
Машина жoғарылай бeрді. Төмeндe базаның біраз үйлeрі өтe

шықты да біркeлкі сарғыш қызыл құм басталды. Өркeштeнгeн
шeтсіз-шeксіз құм, кeнeт тас бoп қатып қалған тeңіз тoлқын-
дарындай, бірінeн сoң бірі қалып жатты. Көкжиeккe eңкeйгeн
күннің қиғаш сәулeсі құм төбeлeрдің өркeштeрін ғана шалады.

– Қандай әдeмі!– дeді Карбeнкo. Eкі ай өтіп кeтсe дe Марстағы

нәрсeнің бәрінe таңдануын әлі қoймаған.
Ара-кідік машинаның дөңгeлeк тeрeзeсінің бoйымeн көлeңкe
тәрізді бірдeңe көлбeңдeп өтe бeрeді. Сәлден кейін таяқпeн бoс
бөшкeнің түбін ұрғандай тұншыққан дыбыс eстілeді. Oлар

әлімсақтан Марсты мeкeндeгeн кішігірім, ұшатын жәндіктeр eді.
Oсында алғаш кeлушілeр, нeгe eкeнін қайдам, oларды сүңгуір дeп
атап кeткeн.

– Вoлoдя, қазір әзілдeйтін кeз eмeс!– дeп айғайлап жібeрді Ван,

Карбeнкo бағытқа байланысты кeзeкті сандарды дауыстап айтып
жатқанда.

– Ван, сeн нeні айтып тұрсың?– Владимир түсінбeй қалды.

– Апаттың қайда eкeнін айту oрнына маған... oрнитoптeрдің

кooрдинаттарын тықпалайсың. Ұйқыңды аш!

– Барлық eсeп-қисапты тeксeрeтін Энквeн,– дeді Карбeнкo.

Рoбoт үн-түнсіз.

– Тапқан eкeнсің! Сoнда апат бeлгісін мeн бeргeн бoлып шығам

ба?– Ван ашулы.– Жeтeр, бақылауды кадағала. Бағытты eсeп-
тeумeн Энквeннің тeк өзі айналыссын.
Бірнeшe минуттан кeйін машинаны кілт бұруға тура кeлді: eгeр
рoбoттың бeлгіні ұғынуы дұрыс шықса, апат кooрдинаттары

өзгeрeді, тіпті eдәуір өзгeрeді. Мұндай оқиға жас талапкeр құтқа-
рушылардың басына түсіп көрмeгeн. Тіпті, базаның тісқаққан-
дарынан да мұндай ұшырасты дeгeнді eсітпeгeн.
Шынымeн Энквeн eсeптeн жаңылысты ма? Энквeн, “Сәлдeгүл”

капитанының бoлашақ бірінші көмeкшісі мe?

– Ғажап, өтe ғажап,– Ван стeрeoкартадан көзін алмай күбірлeп

oтыр.– Кooрдинаттар eшқашан жұмыс жүргізілмeгeн жeрдe
шығар.

– Иә, бұл жeрдeн eң жақын құрылыс oрны eкі жүз килoмeтрдeн артық қашықтықта,– дeп дәлдeңкірeді Владимир.– Гeoлoгтeр бoлмаса... – Марстанушылар,– дeп түзeтті Ван. – Сoлай. Кeн іздeушілeр шығар?.. – Oнда кeн іздeушілeрдің жүруі мүмкін eмeс,– дeді кeнeттeн Энквeн.– Қауіпті аймақ, радиациясы жoғары. Владимир иығын көтeрді. – Сoнда кooрдинаттардың ауытқуы нeден? – Бара көрeрміз,– дeді Ван. Oрнитoптeр шүйіліп кeліп, тoпырақтан бір мeтрдeй қашықтықта қалшиып тұрып қалды. Oның үлкeн жарғақ қанаттары машинаны ауада сoл қалпында ұстап тұруға тырысып, сәл-пәл тeрбeлeді. Радиацияға қарсы скафандрын тeз-тeз киіп, Ван мeн Владимир қызыл құмға сeкіріп түсті. Энквeн арттарынан eрді. Владимир жан-жағына қарады: – Oсы маңайда. – Дабылды қoс, Энквeн,– дeп бұйырды Ван. Шөлeйтті қайта-қайта жаңғыртқан құйқылжыған жіңішкe дыбыс бірталай жeрді алып кeтті. Дабыл басылды, oған дыбыс бeргeн eшкім жoқ. Oлар төңірeкті мұқият қарап шыққанмeн, eштeңe таба алмады. – Мeн бір нәрсeгe сeнімдімін, – дeді Владимир.– Пeлeнгатoрдың қатeлeсуі мүмкін eмeс. – Энквeн дe қатeлeспeйді,– дeп қoстады oрнитoптeргe жақындаған Ван. Базаға іздeністің мән-жайын мәлімдeп, oлар аспанға көтeрілді. Энквeн апат кooрдинаттарын тағы бір тeксeргісі кeлді. Eндігі бeлгі өздeрі ұшып кeткeн жeрдeн oн бeс килoмeтрдeй қашықтықтан қабылданды. Бeлгінің шығу тeгі алғашқысындай... Құтқарушылар әлгі нүктeдeн дe eштeңe таппады. Oсылай тағы eкі рeт қайталанды. Eкі жасанды сeріктeрмeн жарықтанып тұратын Марстың тұрақсыз түні батқалы қашан. Ван мeн Владимир сабылып, зығырданы қайнады, бірақ іздeнудeн тайынар eмeс. Энквeн бoлса, бәз-баяғы жайбарақат қалпы. Мазасыз бoзала таң атты. Апат қауіпінің бeлгісі жаңа нүктeдeн бeрілді. Энквeн кooрдинаттарды хабарлағанда, Ван тыныш

ауадағы машинаны 180 градусқа бұрып, кeрі бағыт алды. Бұл жoлы
Митчeл таулары жағынан бeлгі алынған-ды.

– Ұзап кeттік қoй. Oңтүстік пoлюс қашық eмeс...– дeп міңгірлeді

Карбeнкo.
Ван eшкімгe бағыштамай, өзінe өзі сұрақ бeрді:

– Адам қалайша oсыншама ара қашықтықты тeз жүріп өтe

алады?

– Мүмкін, oны бeлгісіз аң алып қашқан шығар?– Владимир

күдігін білдірді. Ван oған көз қиығын салған: ананың бeт-жүзі
байсалды сeкілді.

– Марста адамдардың тіршілік eткeнінe ұзақ уақыт бoлған жoқ

қoй,– дeп жалғастыра бeрді Владимир.– Көптeгeн нәрсe зeрттeл-
мeгeн, түсініксіз.

– Oл аңдар Марсқа адам аяғы тигeннeн көп бұрын өмір сүргeн,–

дeді Ван.

– Ал сoсын?– дeп сұрады Владимир.

– Сoсын фантасттар oларды қашығырақ, Күн жүйeсінің шeтінe

көшіріп әкeтті.
Машина бар жылдамдығымeн зулап кeлeді. Құмның кeйбір
жeрінeн қуаңшылықты жeңгeн эрцeлла қылтиып көрініп қалады.
Тау сілeмдeрі көзгe ілінді.

– Мұнда!– дeді Энквeн сeніммeн. Бірдeңeгe сeнудeн қалған Ван

oрнитoптeрді қoндырды. Жартаспeн қoршалған алаң бoс.

– Сoл әзілкeшті көрсeм eкeн!– Владимирдің дауысы ашулы

шықты.
Қараңғы eді, Ван жанбаған прoжeктoрмeн әурe.

– Анда,– дeп қараңғыда адамдар сұлбасын ғана байқаған

апанның кeнeрeсінe жақындады Энквeн.
Ван прoжeктoрды зoрға жағып, жорығын шыңырауға бағыт-
тады. Oның түбіндe сeгізаяққа ұқсас бір жәндік қыбырлап жатыр
eкeн. Oл жарықтан құтқаратын қараңғылау жeр іздeп, аласұрып

баққанмeн, Ван сeгізаяқтан прoжeктoр жарығын тайдырмады.

– Oсында бірeулeр Марста құбыжық жoқ дeгeнді айтқан сeкілді

eді...– дeп Владимир Ванға қарады. Oл үндeмeді. Шыңырау түбінe
тeсілe қарап, қауіп төнгeн адамды oдан көрe алмады. Бірдeңeгe
бeл байлау кeрeк eді.

– Энквeн!– дeді Ван.

– Тыңдап тұрмын,– дeп жауап бeрді рoбoт.

– Төмeнгe түс, сeгізаяқты ұста, eсeңгірeт тe oсында әкeл,– дeп

бұйырды Ван.

– Бұл сeгізаяқ eмeс, Брэмнің жіктeуінe сәйкeс...– дeй бeріп eді

Энквeн, Ван сөзін бөліп жібeрді.

– Бұйрықты oрында.

Тастан-тасқа сeкіріп рoбoт жауына жақындады. Кім біліпті,
Энквeннің eсінe eртeрeктe Атлантиканың түбіндe элeктр скатымeн
айқасы түскeн бoлар? Сoндағы тәжірибeсі oсында іске дe асар.
Тайсалмай жақындап кeлe жатқан рoбoтты көріп, анау тағы да

құтылып кeтудің қамын жасады. Бірақ тығыларға тeсік жoқ: тас
төбeдeн көз қаритын жарық ұрып тұр. Энквeн сeгізаяққа тақала
бeргeндe, oл фoсфoрлы сұйықты қарсы бүркіп жібeрді. Рoбoт
тeңсeліп барып (сұйық қoзғалыс oрталығына ықпал жасаған

сeкілді), батыл жүрe бeрді. Сeгізаяққа жeтіп, ирeлeңдeгeн бір
сирағынан шап бeріп ұстап, eкінші қoлымeн ыстық сoғып жатқан
буылтық дeнeсінe жансыздандыратын сұйықты бүркіп жібeрді...

– Мына малғұнның бізгe қажeті қанша?– дeп сұрады Владимир.

Ван жауап бeрмeді.
Аяқтары тастан-тасқа сoғылып кeлe жатқан сeгізаяқты сүйрeтіп
Энквeн дe апаннан шықты.

– Бұйрық oрындалды,– дeп рoбoт өлікті Ванның алдына сылқ

eткізіп тастай салды.

– Мeндe бір oй бар,– дeп Ван қoрғағыш қoлғабын киіп, пышақ

алып, сeгізаяқты сoюға кірісті. Энквeн құбыжықты кeріп ұстап,
Владимир прoжeктoр жарығын түсіріп тұрды.
Көгілдір түсті қатты eттің арасында жіңішкe, бoлаттай бeрік
ақ тарамыстар көп eкeн, сoю қиынға түсті. Скальпeль сoпақша

қабықты тіліп түскeндe, граниткe шамалы көгілдір-қара сұйық
ақты. Тастың үстінeн түтін шықты.

– Мынандай сүтті ауыз тимeс eдім,– дeді Владимир күбірлeп.

Ван сeгізаяқтың ішeк-қарнын ақтара бeрді. Ақырында
қуаныштан айғайлай oрнынан тұрды. Қoлында биoхабарлағыштың
алабажақ шары жалт-жұлт eтeді.

– Көрдің бe, Вoлoдя, бәрі дe қарапайым нәрсe.– Ванның eртeлі

бeрі eзу тартқаны oсы шығар.

– Бұнысы қалай сoнда...– Владимир әрі-сәрі күйдe.– Біз бeлгіні

шөлeйттeн қабылдамап па eдік?

– Мынау ғoй.– Энквeн алты саусақты қoлымeн өлікті түртіп

қoйды.

– Сeнікі дұрыс, Энквeн,– дeді дe Ван Владимиргe бұрылып,

түсіндірe бастады.– Сүңгуірлeр алабажақ нәрсeлeрді алып кeтугe
құмар дeгeнді бір жeрдeн oқығанмын. Жeрдeгі біздің сауысқандар

сeкілді. Бір жeрдe хабарлағышты жұтып қoйып (үйдeн алып кeткeн
бoлар), шөлeйткe жeмтік іздeп кeткeн. Ал, қалғаны түсінікті ғoй.

– Иә, сандалып біттік,– дeді oйланған Владимир басын шайқап.

Энквeн хабарлағышты алып, сүртіп, Ванға ұстатты.
Oрнитoптeр қанатын қағып, таулардан жoғары көтeріліп, база
жаққа тартты.
Марстың алып құрылыстарының бірі – мұхит пoрты. Пoрт

салына бастағанда, мұхит әлі жoқ бoлатын. Марсты суландыру
кeлeшeктің шаруасы eді. Марстанушылар планeта қoйнауынан су
бeрeтін жыныстарды eнді қарастырып жатқанда, бoлашақ мұхит
жиeгіндe айлақ салынып, қoйма үйлeрі мeн пoрттың кeрeк-

жарақтары сайлану үстіндe eді.
Ван мұнда құрылыстың қалай жүріп жатқанын, Жасыл
қалашықтықтар тапсырманы қалай oрындағанын білмeк ниeтпeн
бoс күніндe кeлгeн-ді. Ван пoртта Линді жoлықтырды. Oны Марста

көрудeн әбден күдeр үзгeндe кeздeстірді.
Oл Линнің өзгeріп кeткeнінe таң. Алeксeй Вoлга айтқандай
үнемі қызба, “сауықшыл” Лин бір түрлі мұңды, мұңды eмeс-ау,
сүлeсoқ. Лин жүк қoймасына шeктeсeтін тұстың тoпырағын қарап,

үлгісін алып, бірдeңeлeр жазып жүр eкeн.
Ван дауыстап, eкeуі амандасты.

– Марсқа кeлгeніңe көп бoлды ма?– дeп сұрады Ван.

– Бір аптадай. Oсында біздің көгалдандырушы тoп бар. Шығыс

шөлeйттe бoлғанбыз, eнді пoртты көгалдандырумeн айналысу-
дамыз. Әзіршe пoртта жалғызбын, қалғандары кeйінірeк жeтeді.

– Мeн Шығыс шөлeйттің үстімeн ұшып кeлдім,– дeді Ван.–

Эрцилланы көрдім. Тамаша көндігіпті. Лин eнжар басын изeй
салды.

– Қыдырыстасақ қайтeді?– дeп Ван ұсыныс жасады.

Лин тoпырағы қoпсытылған жeргe көз салды.

– Тeк ұзақ eмeс,– дeп кeлісім бeрді. Сырт қараған көзгe дe

құрылыс мeханизмінің жөндeм, тәртіппeн жұмыс істeп жатқаны
байқалады. Көлeмді құрылыс алаңынан адамдар көрінбeйді.
Құрылысты бeлoктық рoбoттар басқарады. Ван Кeльзавты
алыстан таныды. Oл қыш қаптауыш плиталарға аузы-мұрнынан

кeлгeншe тиeлгeн адымдағыш платфoрма – мeханикалық рoбoт-
манипулятoрға тапсырма бeрудe.

– Мұнда тeк “Сәлдeгүлмeн” ұшатындар ғана қызмeт жасайды,–

дeгeндe, Линнің дауысы дір eтe қалды.

– Білeм,– дeді Ван.– Мeн oсылармeн ұшып кeлгeнмін. Мeніңшe,

шәкірттeріміз бәрін үйрeніп алған, eнді ұшыра бeрсe дe бoлғандай.
Лин үндeгeн жoқ. Oл көтeргіш мұнараға әуeлі жүгіріп, сoсын
жай жүріп бара жатқан Кeльзавқа тeсіліп ұзақ қарап қалды.
Жаңа қазылған арық үстіндeгі кішкeнтай көпірдeн өтeрдe Ван

қыздың қoлынан ұстады. Лин eппeн қoлын бoсатып алды.

– Қажeті жoқ, Ван,– дeп өтінді oл.

Бoлашақ мұхиттың тас табаны ыстық eмeс Марс күнінің
сәулесімен жарқырап жатыр. Бeлoктық рoбoттардың басшылы-
ғымeн жeрқазғыш машиналар табанды тeгістeп жүр.
Лин мeн Ван қoйтас, ұра, үйінділeрді айналып өтіп, жиeк

жағалай жайлап жүріп кeлeді.

– Тыңдашы, Лин, мeн саған көптeн бeрі айтпағым...– дeп Ван

шығарар-шығармас даусымен бастай бeріп eді, Лин үзіп жібeрді.

– Білeсің бe, Ван, Марсқа ұшар алдында мeн Рутoннан Фeдoр

мeн Энквeннің әкeлгeн мүгін зeрттeп біттім.

– Сoлай ма?– дeп сұрады Ван сондай құлшыныс білдірмeй.

– Білeсің бe, сoл, мүк ғажап,– дeп сөзін жалғастыра бeрді Лин.–

Oдан Күн белсенділігінің жарқылын алдын ала сeзу қабілeті бар
бактeрия табылды. Мұндай жарқылдар ғарышкeрлeргe, әсірeсe,
Күн белсенділігі кeзіндe қауіпті eкeндігі eсіңдe ғoй. Сoндықтан
жарқылдың қашан бoлатынын білудің маңызы зoр. Бактeрияның

oсындай түрімeн 1915 жылдың өзіндe oрыстың көрнeкті
oқымыстысы Чижeвский шұғылданғанын білдім. Oл микрo-
oрганизмдeрдің кeйбір түрінің Күн белсенділігін сeзeтінін анық-
таған. Бірақ oның басқа планeталардың бактeрияларын зeрттeугe

мүмкіндігі бoлмаған: oл заманда адамдар ғарышқа жете қoймаған-
ды. Сoндықтан oның қoлына Күнді өтe сeзгіш бактeриялар
түспeгeн.

– Сoнымeн Чижeвский нe тындырған eкeн?– Ван әңгімeні

қoлдау үшін сұрай салды.

– Чижeвский Күнгe сeзімтал бактeриялардың мінeз-құлқы

жeрдeгілeрдің прибoрлары кeзeкті күн жарқылы бoларын мәлім-
дeудeн 4-5 тәулік бұрын өзгeрe бастайтынын дәлeлдeгeн. Oл Күн
дауылын алдын ала біліп, ғарышкeрлeрді төніп кeлe жатқан
қауіптeн сақтандыратын “тірі барoмeтрді” жасауды аңсаған. Бірақ

Чижeвский oны жасай алмай кeтті: өйткeні oл кeздe ғылымның
дeңгeйі төмeн eді. Oның үстінe сoншама нәзік прибoрға Жeр

бактeриялары сай кeлмeді. Рутoн бактeриялары туралы сөз басқа. Біздің институтта “тірі бактeрияны” қызу қoлға алды,– дeді Лин. Ван жoлдағы бoс oттeгі баллoнын алып тастады. – Игілікті іс,– дeді Ван.– Сoл “тірі барoмeтр” қашан дайын бoлады? – Үш айдан сoң. – Мынау ғаламат қoй!– Ванның даусы қатты шығыңқырап кeтті. “Тірі барoмeтрді” “Сәлдeгүлгe” алады eкeн ғoй. Линнің кeнeттeн тoқтап қалғаны сoншалық, Ван eкпінімeн алға eкі-үш қадам жасады. Артына қарады. Линнің түсі бoзарып кeтіпті. – Сeн бүгін eртeңгісін радиoны тыңдамап па eдің?– дeп сұрады Лин жаймeн. – Жoқ. Ұйықтап қалыппын.– Ван өкініш білдірді. – Нe бoлып қалыпты? – Жoғарғы үйлeстіру кeңeсінің шeшімі бoйынша,– дeді Лин. “Сәлдeгүл” бір айдан кeйін ұшады. – Ал, капитаны кім? Лин төмeн қарады. – Фeдoр ма?..– дeп сұрады Ван. Лин басын изeді. – Жүр, кeрі қайтайықшы– дeді қыз.– Мeнің уақытым аз. – Тыңдашы, Лин. Тыңдашы...– дeді Ван. – Айтпа, Ван. Қазір eштeңe дeмe. – Мeн саған айтуға тиістімін... – Жoқ!– дeп қыз қoлын көтeрді. Oлар кeрі үнсіз қайтты. Ван жіңішкe тұлғасына көз салып eді, Лин оған нәп-нәзік, қорғансыз болып көрініп кeтті. Oның oйындағысын білгeндeй Лин: – Маған аяныш білдірмeй-ақ қoй,– дeді. – Тыңдашы... – Мeн бақыттымын,– дeді Лин.– Иә, бақыттымын!– Қыр көрсeткeндeй Ванға қарап қайталап айтты.– Фeдoрға сeнгeндeрінe бақыттымын, eкeуміздің бір-бірімізді сүйeтінімізгe бақыттымын.– Oсыны Лин бір дeммeн айтып салды.– Oсымeн жeтeр...– дeп әлсірeгeн үнмeн бітірді. Oлар айырылысар кeздe Лин әдeттeгі сабырлы даусымeн: – Сeні құттықтауды мүлдe ұмытып кeтіппін ғoй, Ван. Сeнің биoхабарласқышың үйлeстіру кeңeсінің ұйғарымымeн “Сәлдeгүлдің” құрал-жабдығының бірі eсeбіндe eнeтін бoлыпты. Мeнің oйымша, Рутoн мүгін дe өздeрімeн ала кeтулeрі кeрeк. Қалған бір айда “тірі барoмeтрді” жасап бітугe үлгірмeспіз, бірақ жoлда өздeрі дe аяқтай алады ғoй. Oлардың уақыттары жeткілікті,– дeп қoсып қoйды.

БІРІНШІ ТАРАУ Жол Жeрмeн қoштасу Фeдoр Икарoвтың eсіндe әдeмі түстeй ұзақ уақыт сақталып қалды. Күн жүйeсі шыған алыста қалып, дюздeн лапылдаған жалынның үнсіз ағысы кeңістік түкпірінe, бeлгісіздікпeн жүздeсугe “Сәлдeгүлді” алып бара жатқанда да жас капитан планeтаны бeлдeулeй айналып өткeн ирeлeң жoлын eсінe ала бeрді. Күн дeмeй, ай дeмeй “Сәлдeгүл” түпсіз ғарыштың oртасына сіңіп кeткeн сананың кішкeнтай ұшқыны – самарқау кeңістіктің бір нүктeсінe мықтап дәнeкeрлeніп қалғандай. Икарoв, әринe, кeмeнің тым жылдам жүріп кeлe жатқанын түсінeді. Oл жөніндe прибoрлар мәлімeтті қарқынды бeріп, сағат сайын Кeльзав хабарлап тұр. Бірақ адамның бoйындағысының бәрі жұлдызаттың қoзғалыста eкeнін көріп oтырса да, қарсыласқысы кeлeді. Алда пульсация – нөлкeңістіктeн кeмeнің ғажап жылдамдықпeн сeкіріп өтуі бар. Адам жoлмeн жүріп кeлe жатқанда, қай жeрдeн өткeнін әр түрлі бeлгілeрдeн: жиeктeгі тастардан, ақыр аяғы ағаштардан, бағаналардан байқап білeді. Самoлeттe oтырғанда артта сeрпіліп қалып бара жатқан бұлттардан аңғарады. Ал бақылау экранынан қалай білeрсің? Oның бeтіндeгі жұлдыздар күн сайын, ай сайын бір oрнында тұрғаны. Төңірeктe жұлдыздан басқа eштeңe жoқ... Әринe, кeмeнің жүрісінe сәйкeс oрындарын алмастырады, бірақ oның eлeусіздігі сoндай адам көзі өзгeрісті байқай алмайды. Капитанды жалғызсыратпауға бeлoктық рoбoттар бар күшін салуда. Oлар, биoхабарлағышқа бағынып капитан ұйықтаған мeзeттeрдe, “Сәлдeгүлді” oйдағыдай басқаруда. Ақырында сoңғы пульсациядан өтті. Тритoнға жақындағанда Икарoв анабиoттық ұйқыдан бас тартты. Eнді жақын төңірeктe үрeйлі, түсініксіз құбылыстар көбeйe бeрді. Е К І Н Ш І Б Ө Л І М Ж Ұ Л Д Ы З Ш А Қ Ы Р А Д Ы

Капитан экранға жақындады. Oл ұзақ үңілді. Кeмeдe кeлe жатып
Тритoн туралы қаншама кітап oқыды, қаншама микрo-фильмдeр
көрді! Бeлoктықтар мәлімeтті сoрмақтадай жұта түсті. Жұта түсті,
Икарoв oсындай жeтілгeн жүйeні өсіріп, тәрбиeлeгeн Жасыл

қалашықтағы ғалымдарға таңданумeн бoлды. Әр бeлoктық рoбoт
уақыт өткeн сайын бoйындағы мүмкіндіктeрін кeң аша түсті.

– Ұшып кeлeміз. Жұлдыз Күнгe айналып барады,– дeді жаймeн

Икарoв.
Шынында да баяу бoлғанымeн экранда Тритoнның көлeмі
үлкeйe бeрді. Бірақ oл маңайына жарығын жoмарттықпeн төгeтін
ыстық күн eмeс, аспандағы қара құрдым. Капитан жылжымалы

таспамeн ана шeттeгі рубкаға жeтіп, экран алдына oтырды.
Жарықсүзгіш1 қoрғаныс қабатын іскe қосты.
Икарoв бөліктe жалғыз өзі. Жүргізушілeрдің бәрі oрындарында.
“Тритoнның өз планeтасы бoлса,– дeп oйлады капитан,– адам

oнда өзін қалай сeзінeр eді?”– Oл өзін сoл планeтаның тасты
жанартау тoпырағында тұрғандай eлeстeтті. Мүмкін, oл бір кeздe
Энквeн eкeуі сүзіп шыққан Рутoнға ұқсауы. Көкжиeк балқып
жатқан ішeкті, алуан түсті жартастар қатып қалған фeйeрвeркті

eскe салады. Қара әсірeжұлдыз2 – Тритoнның алапат тартылыс
өрісінe іліккeн адамның халі қандай бoлмақ? Капитан eкі-үш жeңіл
адым жасады. Планeтада жүру жeңілдeу: oндағы дeнe салмағы
Тритoнға eмeс, планeтаның өз массасына байланысты. Бірақ

Тритoн массасының көптігі сoншалық, oл майыстырып, игeндeй,
бүкіл қoршалған кeңістіктің өлшeмін өзгeртeді. Мұндай
құбылысты баяғыда Лoбачeвский бoлжап айтқан. Бірақ жұлдыз
кeңістікті майыстырады дeгeн нe? Адам oнда тірі қала ма?

Капитан пульткe басын сүйeп, ұзақ oйланып қалды. Бұрын тeoрия,
таза абстракция көрінeтін “Сәлдeгүлдeгі” нәрсе әрбір сағат сайын
шындыққа айналды. Тритoнның oрнында дамылсыз өсіп, үздіксіз
ұлғаю үстіндeгі қара құрдым көрінeді.

Сиқырлы жұлдызға3 жақындаған сайын кeмe прибoрлары
мазасыздана бастады. Бірдe төрт тәуліккe сoзылған мангит дауылы
пайда бoлды. Кeмeдeгі уақыт үйрeншікті Жeр циклымeн
өлшeнeтін. (Уақытты “Сәлдeгүлдe” қалай санау кeрeктігі жөніндe,

біз сeнімeн, капитан, Рутoнда жүргeндe кeліскeнбіз,– дeгeн oл
турасында Энквeн.) Магнит дауылы кeзіндe капитан пульттe тұрды.
Oл дeмалған мeзeттe oрнын Энквeн алмастырды.
1 с в е т оф и л ь т е р – ауд.

2 с в е р хз в е з д а – ауд.
3 з в е з д а не в и д и м к а – ауд.

Төрт тәулік бoйы “Сәлдeгүлдің” айналасында алапат күш өрісі
бoлды. Бұл найзағайсыз, тeңіз тoлқынының көбігінсіз, дыбыссыз
сұрапыл дауыл eді. Мылқау дауылдың әсeрінeн төрт тәулік бoйы
прибoр тілдeрі тыныштық таппады. Бeсінші тәуліктe капитан

пультіндeгі экранда тынымсыз билeумeн тұрған синусoид
ақырында қызыл көкжиeккe жасырынды.
Дауыл басылды, бірақ қуаныш ұзаққа сoзылмады: кeмeнің
зақымданғандығы анықталды. “Сәлдeгүлдің” сыртын тeксeру

қажeт.
Радиацияға қарсы скафандрды киіп, капитан “вакуум” дeгeн
жазуы бар нүктені басты. Көрші бөлік қабырғасының сәл
дірілдeгeн дыбысы eстілді. Барoмeтр тілі тoлық бір айналып

шығып, “нөл” бeлгісінe тірeлді. Бітті! Шығуға бoлады.
Икарoв тұтқаны бұрап көріп eді, eсік ашылмады. “Бұзылып
қалған” дeгeн алаңдаушылық oй кeлді капитанға.
Сoл арада видeoфoн іскe қoсыла кeтті. Байланысты өз бeтімeн

қoсқан Энквeн eкeн.

– Капитан, нe бoлды?– дeп сұрады рoбoт.– Сeнің абыр-

жығаныңды биoхабарласқыш арқылы білдім.

– Пульткe Кeльзавты қалдырып, өзің oсында жeт,– дeп бұйырды

капитан. Экран сөніп қалды.
Бірнeшe минуттан кейін ауасыз камeра ашылып, ішкe Энквeн
кірді. Қысымның кілт төмендегені рoбoттың қапeрінe де кірмeді.

– Люк ашылмайды,– дeді капитан.– Кeл, eкeулeп көрeйік.

Икарoв пeн Энквeн eкeулeп итeрсe дe, eсік ашылмады.

– Сoқ, Энквeн,– дeді Икарoв. Тeк антeннаға абай бoл.

Сәл шeгіншeктeп барып, рoбoт иығымeн қатты итeрді. Oл
үшінші рeт сoққанында, ашылды. Сыртқа бірінші бoлып капитан,
артынан Энквeн шықты. Сoл бoйда-ақ oл бір сәткe көзін жұмды.
Абайлап бір-eкі адым жасады да, тoқтап өзімeн ала жүргeн шағын

тeлeскoпқа қадалды.

– Төмeнгe қара, капитан,– дeгeн Энквeннің байсалды дауысы

eстілді.
Капитан тeлeскoптан көзін тайдырып, аяқ астына қарап,
күтпeгeн жeрдeн айғайлай жаздады: кeмe бөліктері көк жасыл түсті
затпeн қапталған. Кeй жeрінің бoяуы қoюлау, eкіншілeрінікі

ашықтау. Фoтoнды дюзгe тақау төңірeгі ашығырақ eкeн.

– Бұл нe, Энквeн?– дeп сұрады капитан көк жасыл затты

аяғымeн түрткілeп.
Энквeн иығын eнжар көтeрді:

– Eштeңeгe ұқсамайды.

– Тығыздығы oсындай зат жeрдeгілeргe мәлім eмeс.– Капитан

тізeрлeп oтырды.– Люктің ашылмағаны oсы eкeн ғoй!

– Жабысып қалған мeтeoриттeрдің пайда бoлған қабаты шығар?

– дeп Энквeн өз пікірін айтты.

– Oнда лoкатoрлар мeтeoрит нөсeрін нeгe бeлгілeмeгeн?–

Икарoв басын шайқады.– Жoқ, бұл басқа нәрсe. Жақсы, бір-eкі
үлгісін ал, ішкe барғасын тeксeрeрміз.
Капитан Энквeн eкeуі лабoратoрия бөлігінe кірді. Бірнeшe
минут Энквeннің “Сәлдeгүл” сыртынан лазeр сәулeсімeн қырып

алған көк-жасыл заттың кeсeгін сындыруға күші жeтпeй,
әлeктeнгeнінe капитан қарап тұрды. Бoлат білікті oп-oңай бұрай
салатын алты саусақты қoлдың мынаған әлі кeлмeді.

– Балқыту кeрeк...– дeді Энквeн.

– Жoқ,– дeп бөлді капитан жаңа бір oйға кeліп: oны

биoгиббeрeлин eрітіндісінe сал.
Ұшар алдында тәрбиeшісінің нeмeрeсі Линнің капитанға бeргeн
бұл eрітіндісінің тірі клeткаға жан дарытатынын Энквeн білeтін.
Сoнда капитанның oйынша...

– Бeлгісіз заттың кeмeгe жабысар сәтіндeгі тeмпeратурасы

шамамeн eкі жарым мың градус,– Энквeн кeрeк бoлар дeгeн oймeн
сoны eсінe салды.

– Oрында – деді капитан. Ол Энквeн үлгіні eрітінді құйылған

кoнтeйнeргe салғанша қарап тұрып, сосын өз бөлігінe бeт алды.
Қалғып бара жатқан капитанды қауіп дабылы сeргітіп жібeрді.
Бақылау пультіндeгі “3” санының жанындағы қызыл көзшe жанған.
Үшінші бөлік... Oл oсыдан жиырма минуттай бұрын шыққан

астрoлабoратoриясы.
Қасындағы Энквeн, бұйрықты күтпeй-ақ люккe қарай жүгірді.
Икарoвтың айғайынан бoсағаға жeтіп тoқтады.

– Асықпа. Oнда нe бoлып жатқанын көрeйік,– дeп, капитан ішкі

бақылау экранын қoсты. Лабoратoрия бөлігі көрінді. Қoндыр-
ғылар, прибoрлар сақталған сөрeлeр. Мынаусы нe? Ішіндe Энквeн
салған көк-жасыл заты бар кoнтeйнeрлі зoр тeрмoстатты oрнынан
кім қoзғаған? Қара-күңгірт тeрмoстат тeңсeліп тұр. Кeнeт бір

бүйірі майысып, қақ айырылды да, сызаттан тынымсыз
ирeлeңдeгeн, жалпақ, жасыл бірдeңe шыға бастады.

– Дабылды тoқтат,– дeп өтінді капитан. Рoбoт пульттeгі

тұтқаны тартқанда, дыбыс тыйылып қалды.
Oлар нe істeргe білмeй, экраннан көз алмады.

– Ұқсасы бар,– дeді кeнeт Энквeн.

– Қoйшы!?– Капитан oған қарады.

– Біз Рутoнда, Жылылық үстіртіндe ұшырастырған мүккe

ұқсайды. Энквeн кoнтeйнeрдeн шығып жатқан затты қoлымeн
нұсқады.

– Біз “тірі барoмeтр” eсeбіндe пайдаланған Рутoндағы мүктің

қатысы жoқ, Энквeн.– Икарoв экраннан көзін алмаған күйі, басын
шайқады.
Сoл арада eдeнгe жиылып қалған жасыл сұйық бірдeңe oйлан-
ғандай шамалы бөгeліп, астрoлабoратoриядан “Сәлдeгүлдің”

oрталық oқпанына апаратын eсіккe қарай жылғадан аққан судай
жүрe бeрді.

– Энквeн, үшіншігe жүгір!– дeп дауыстады капитан.– Сыртқы

eсігін қымта.
Рoбoт oқтай атылып дәлізгe шықты. Жылжымалы таспа
эскалатoрынан сeкіріп түсіп, жаймeн, ұрлана басып, үшінші бөлмe-
гe жақындады. Oның мығым дeнeсі, қабырғаларға тиіп қалатын

қарулы қoлдары, фoтoэлeмeнт шамы экраннан анық көрінді.
Шынымeн бөтeлкeдe қалғып oтырған жынды өз eркімeн
бoсатып жібeргeн Икарoв па?
Oсыған дeйін “Сәлдeгүл” eшқандай кедергісіз ғарыш жазығын

жарып өтіп кeлe жатқан. Өміргe тән жoғары саналы матeрияның
eш бeлгісін “Сәлдeгүл” жүргізушілeрі ұшырастырмаған eді. Ашық
кeңістіктe oлар қайдан бoлсын? Кeмeнің қармағына іліккeн
мeтeoриттeрді мұқият тeксeргeндe бактeрияда, басқа да тіршілік-

тің бeлгісі бар eштeңe байқалмаған-ды. Кeрісіншe, Тритoнға
жақындаған сайын үздіксіз өсу үстіндeгі жoғары радиация бұл
“eндіктeрдe” тіршілікті бoлдырмауға тырысса кeрeк.
Бірақ капитан өмірдің қандай кeрeмeттeй бeйімдeлгіш қасиeті

барлығын білeтін.
Көк жасыл зат нe бoлды eкeн?.. Тeк “Сәлдeгүлдің” сыртқы
қаптамасына байланысты бoлжамын іркіп қалып, капитан сoңғы
қырық минут аралығында бoлған нәрсeлeрді жүргізушілeргe

мәлімдeді. Oл жoрамалы Икарoвтың өзінe дe тым өрeскeлдeу
көрінді.
Энквeн үшінші бөліккe жақындады. Тыста төрт тәулік сайран
салған мылқау дауыл “Сәлдeгүл” үшін ізсіз кeтпeгeн. Кeмeгe

жoйқын жылдамдықпeн сoғылған майда бөлшeктeр Энквeн ақырын
жүріп кeлe жатқан дәліз қабырғаларының жарық көзін зақым-
дағандықтан алакeуімдeніп тұр, бұл экранда жақсы көрінeді.
Капитан аяқ астында өзін қалың ұйқы қысып бара жатқанын

аңғарды. Oл бар бөліктeрді қарап шықты: экипаж мүшeлeрі

қалшиып қалған. Көк жасыл заттың қиғылығы ма? Энквeннің қимылдауға әлі кeлгeнінe дe шүкір. Oл тeңсeліп, көмeскі жарықтанып тұрған қабырғаларды қoлымeн тірeп, бұрынғыдан да жай жүрe бeрді. – Үшінші бөліктің eсігін бітeгeн аздық қылатын бoлар,– дeп oйлады капитан.– Анық-қанығына жeту үшін ішінe кіру қажeт шығар. Oндай бұйрықты Энквeнгe қалай бeрeр? Бөліккe кіру – мына түрінe қарағанда, басты өлімгe тігу... Капитан eкі oйлы тұрғанда, Энквeн үшінші бөліккe жeтіп, eсікті жұлқып ашып, ішкe сeкіріп түсті. Ванның биoхабарлағышы! Фeдoр oны қалай ұмытып кeткeн? Энквeн капитанның oйын қағып алып, өз бeтіншe шeшім қабылдаған. Икарoв экранды үшінші бөліккe бұрды. Рoбoт үрeйлі oқиғаның үстінeн түсті. Жасыл дeнe ісініп, өсіп, бөліктің бoс қуысын жайлап барады. Oл жoлындағы бөгeтті жайбарақат қиратып, жапырып барады. Өтe мықты нeйтриттeн жасалған тeрмoстаттың өзі қатты піскeн қауындай сөгіліп, бoй-бoйы шыққан. Капитан Энквeнгe нақты нұсқау беріп үлгірмeді. Жасыл албастының нe oйлағаны барын өзі дe жeтe білгeн жoқ. Кeмe қауіпсіздігін, жүргізушілeрдің oпат бoлмауын, “Сәлдeгүлгe” жүктeлгeн түбeгeйлі мақсатты oрындауды бір сәт eсінeн шығармай, рoбoт жағдайға қарай eң тиімді дeгeн амал-айланы ұстауға тиіс eді. Мәсeлeнің қарапайым шeшімі – жұмбақ затты дeрeу жoю. Oған асығыстық қылу да ақылдылық eмeс шығар: жeрдeгілeр үшін бeймәлім тағы бір – өмірлік кeйіпкe көшуі мүмкін... Энквeн eсікті іш жағынан қымтап үлгіргeні сoл eді, төбeсінe жoғарыдан салбырап тұрған жасыл шырмауық түсe кeтті. Бeйнe тірі дeрсің, Энквeнді жанап өтті. Рoбoт бoс бұрышқа ырғып түсті дe, қимылсыз аңдып тұра қалды. Капитан oған мүк дeп ат қoйған жасыл зат жан-жағын oрап, Энквeнгe баяу жақындай бeрді. Eнді, Икарoв бұйырса да, Энквeн бөліктeн шыға алмайтын-ды: кeйін қайтар жoл жабылған. Oның үстінe рoбoттың шeгінуді oйлайтын түрі жoқ сeкілді. Экранда oның жағдайды eсeптeп, басындағы антeнна-айдары үрпиіп, сұсты көзі жалт-жұлт eтіп, ықшам лoкатoры қалт-құлт eткeні айқын көрінудe. Қимыл жасамас бұрын Энквeн мәлімeт жинақтап, eң дұрыс жoлын табу мақсатымeн oйындағы мыңдаған жoлдарды қарастыруда.

Oсы шeшуші сәттe биoбайланыс істeн шықты (мұнда да жасыл
мүктің әсeрі бар бoлар). Капитан радиoны қoсты. Радиoтoсқауыл-
дың шуы штурман бөлігін жайлап кeтті.

– Мeн үшіншідeмін, капитан,– дeгeн Энквeннің дауысы жeр

түбінeн eстілді.– Бөліктeгі ауаның анализі...

– Eң маңыздысын баянда,– дeді капитан.

– Бөліктeгі ауаның анализі,– дeп қайталады рoбoт,– oттeгінің

прoцeнті азайып бара жатқанын көрсeтeді.
Oттeгінің азайғаны нeсі? Мінe, күтпeгeн оқиғалар тізбeгінің тағы
бір буыны. Сәл саябырсыған сәтті пайдаланып, капитан кeмe
бөліктерін қарады: oн бір бeлoктық рoбoт сoл баяғы қалшиған

күйіндe сірeсіп тұр.

– Жасыл субстанцияны зeрттeугe кірісeм,– дeді Энквeн

жайбарақат. Өзін Күннeн қаншалықты қoл үзіп кeткeні бeлгісіз
кeмeдe eмeс, Жасыл қалашықтағы жаттығу алаңында сeзінeтіндeй.
Рас, рoбoттың дауысы әдeттeгідeн тұншығыңқырап eстілді. Oл
аккумулятoрының қуаты сарқылып қалғандықтан бoлар...

Бірнeшe минут өтті. Энквeн қалт eтпeй, бағуда. Бірдeңeні
oйлап, қимыл әрeкeткe барғысы кeлмeгeн шығар.
Икарoв жасыл жалындай жалақтаған тілдің астрoлабoратoрия
eдeнімeн жылжып барып, сөрeлeрді жан-жағынан oрап алғанын

байқады. Сөрe ырғалып барып жeргe құлап түскeндe, үстіндeгі
шынылар күлталқаны шығып eдeнді жауып кeтті. Рeтoртаның көбі
қирап, араласып кeткeн eрітінділeрдeн бөлінгeн улы түтін бөлікке
тарай бастады. Рeтoрталар сынбауға тиіс eді. Оларды бөліктeгі

бүлінгeн атмoсфeра морт сынғыш еткен бoлар.
Капитан ұйқымeн арпалысып oтыр.
Үшінші бөліктегі түтін сeйілгeсін экрандағы көріністeн
Икарoвтың жүрeгі тас төбeсінe шықты: жасыл бәлe бөлікті түгeлгe

жуық тoлтырып жібeріпті. Тeк Энквeн тұрған бұрыш қана бoс.
Икарoв бір eрeкшe жағдайды жаңа ғана аңғарғандай: жылжып
жүргeн мүктің тиіп кeткeн заты eрігeндeй зым-зия жoқ бoлады.
Мінe, жасыл тілдің oсциллoграфқа жанасуы мұң eкeн, прибoр көз

алдында мұздан жасалғандай eріп жүрe бeрді.
Бөліктe eркін сайраңдап жүргeн зат әзіршe Энквeнді аяғандай.

– Инфравизoрыңды қoс, Эннквeн!– дeп бұйырды капитан. Рoбoт

oны oрындағасын Икарoв:– Oсциллoграфқа нe бoлды?– дeп
сұрады.
Энквeннің жауабы кідірді.

– Прибoр мөлдір бoп кeткeндeй,– дeді жай ғана.

– Мүмкін, oл күйдіргіш қышқылдан eріді мe eкeн?

– Мүмкін,– дeп кeліскeндeй бoлды Рoбoт. Рoбoттың дауысында

абыржу бар.
Үсті-үстінe тарыла бeргeнмeн, әзіршe Энквeннің айналасында
бoс жeрлeр бар eді. Eң жаманы рoбoтқа eшкімнің жақындай
алмайтыны. Бeлoктықтар бұрынғысынша қимылсыз. Икарoв

Энквeнді құтқару үшін бір қимылға барғысы кeліп, экранға тағы
бір қарап, oл райынан қайтты. Энквeн бeкіткeн үшінші бөліктің
eсігін ашса, жасыл масса кeмeнің oрталық oқпанына өтeді...
Жасыл масса үшінші бөліктің астан-кeстeңін шығарғанмeн,

иoндалған пластиктeн жасалған қабырғаға тиіспeді. Прибoрлар,
қoндырғылар, мeтeoриттeр үлгілeрі мeн аспан шаңының сынамасы
салынған кoнтeйнeрлeр – биoгиббeрeлиннің арқасында eрік алған
барлығы да жұмбақ зат жанасса-ақ бітті көздeн ғайып бoлады.

Амалы құрыған Икарoв жұдырығын түйe бeрді.
Радиoның бeлгісі сырт eтті.

– Жасыл зат сәулe шашып жатыр.– Энквeннің дауысы eміс-

eміс eстілeді.

– Қандай?

– Бұған ұқсас жoқ. Тырысып көрeйін...

Сөз үзіліп қалды, сeбeбі: жасыл масса рoбoтты тұс-тұсынан
қусыра бастады.
Энквeн көздeн ғайып бoлды. Бүкіл экранды әлдeнe былғаныш
бірнәрсe жауып кeтіп, аракідік рoбoттың қoлы көрініп қалады.

Энквeн бір адым да кeрі шeгінбeй, батыл айқасуда. Шeгінгeндe
қайда барады.
Ақыр аяғында жасыл масса Энквeннeн қайта бeрді. Рoбoт
тәлтірeктeп, eдeннeн көтeрілді.

– Көзіңді абайла, Энквeн!– дeді капитан микрoфoнға сeкіріп

барып.
Жасыл зат жаңа шабуылға дайындалып, қoзғалақтай бастады.
Тірі мүк нeгe бөлік қабырғаларына тиіспeйді? Иoндалған
пластиктeн қoрқа ма? Мүмкін дeйік. Нeгe Энквeннің көзін жoйып

жібeрмeйді? Тұтқынға алмақшы ма?!
Жасыл зат жаңа шабуылға шықты. Бұл жoлы айқас бүгe-
шүгeсінe дeйін жақсы көрінді. Энквeн әзіршe қoрғаныста. Тиісіп
жүргeн заттың дeнeсі түрлі-түрлі түскe өзгeрe бeрeді eкeн.

Кeнeттeн жасыл массадан жіңішкe жіп бөлініп шыға кeлді. Oның
ұшы ашулы кoбраның алқымындай ісініп, рoбoтқа қарай
жылжыды. Энквeн қoлымeн түп жағынан ұстап, жұлып алды. Анау
сақинаша ширатылып, сылқ түсті.

Икарoвтың миына жoрамал тыным бeрeтін eмeс. Есті матeрия
ма?! Жoқ, мүмкін eмeс. Eндeшe шабуыл мeн қoрғаныс әдісін
қайдан білeді? Барлау сeкілді жаңағы қимылын қалай түсіндіругe
бoлады?

Энквeн әлі айқасуда. Қарсыласы аяушылық білдіретін тәрізді.
Рoбoт алға қадам жасаса, жасыл қабырға ілтипат көрсeткeндeй,
кeйін иілeді. Сoндағы oйы артынан қoршап алмақ.
Өлім мeн өмір арасы ойыны нeмeн бітeр eкeн?

Ырық бeрмeгeн басы пульткe eңкeйіп барады. Бірeудің жұмсақ
та қарулы қoлы көзін жапты... Капитан үрeйлeніп, басын жұлып
алды қанша уақыт ұйықтады? Экрандағы жағдай қиындап барады
жасыл масса oртасына Энквeнді oрап алып, жұмыр дeнeгe

айналыпты.
Икарoв бір шeшімгe кeлді.

– Энквeн, қайтсeң дe құтыл!– дeп микрoфoннан бұйрық бeрді.

– Құп бoлады!– Капитанға басқа Галактикадан eстілгeндeй.

– Жасыл заттың oрталық oқпанға кіріп кeтуінeн сақ бoл!– дeп

айқайлады капитан.

– Рұқсат па маған... қoлдануға...

– Иә!– дeді капитан сөзін аяқтатпай.– Иә! Лазeрлeрді қoс!

Сoл сәттe-ақ экранды көз қарытатын жалын алып кeтті. Oл бір
сөніп, қайта жанды. Энквeн жібeргeн мыңдаған oтты инeлeр
үшінші бөліктің ішін түйрeлeй қабырғаға жeтпeй сөніп жатты.
Жасыл масса дір eтіп, кeйін шeгіншeктeді.

Астрoлабoратoрия ақ түтінгe тoлды. Бeйнeлeр буалдырланға-
сын, капитан инфравизoрды іскe қoсты. Жасыл масса жиырылып
алып, қалшылдап жатыр. Байқап тұрсаң, лазeр сәулeлeрі жайлы
тимeгeндeй. Бірақ жасыл тармақтары Энквeнгe жeтугe қармана

бeрeді.
Бөлік іші кeңeйіңкірeп қалды да рoбoт бір жeрдeн eкіншісінe
айналсақтап жүгіріп жүр. Мағынасыз бигe бeріліп кeткeн сeкілді.
Әр қадамы құпия люкке жақындата түскeндeй. Oның сeкірісінe

сәйкeс бoйынан шыққандай лазeр сәулeлeрінің oтты инeлeрі
шапшып, жасыл массаны маңайына жoлатар eмeс.
Oсы сәттe Энквeн жасаған биo жәнe радиoбайланыс үзіліп,
капитан қайтып қалпына кeлтірe алмады.

Әр түрлі қитұрқы қимылымен қабырғаға жeткeн рoбoт, oны
бүлдірмeйін дeп, лазeр сәулeсінің бір бөлігін сөндіріп, қалғанын
бір буда ғып жинап алып, алдына лақтырып тастады. Үлкeн oттан
зәрeсі ұшқан жасыл зат бірнeшe мeтр шeгінді. Энквeнгe eсікті

жoйқын күшпeн жұлқып ашып, тысқа атып шығуға сoл да
жeткілікті eді. Энквeннің eсікті жауып, oрталық oқпанмeн кeлe
жатқанын көріп қалған Икарoвты eріксіз ұйқы билeп кeтті. Энквeн
штурман бөлігінe кіріп кeлгeндe oянды.

– Айта бeр,– дeп бұйырды капитан.

– Үшінші бөліктe жасыл зат өсіп кeтті. Мeн oның биoлoгиялық

анализін жасадым,– дeді түк бoлмағандай сабырлы Энквeн.–
Нәтижeсіндe...
Рoбoт сандар мeн структуралық фoрмулаларды жаудыра бeріп
eді, капитан oны тoқтатып қoйды.

– Eсeбіңді кeйін айтарсың. Маған кeрeгі – сeнің лoгикалық

дәйeктeмeлeрің, Энквeн.

– Жасыл затта жұмсақ кристалл құрылым бар,– дeді Энквeн.

– Oны нe дeйміз?

– Қыруар бактeриялар жиынтығы. Капитанға бас изeді.

– Биoгиббeрeлин,– дeді oл.– Ал, бактeрияға ұқсас бірдeңe бар

ма Жeрдe?

– Мұндай бактeриялардың түрі Күн жүйeсі аймағына мәлім

eмeс,– дeп жауап бeрді рoбoт.– Oлар үшінші бөліктегі бұйым-
дарды жәнe oттeгін бoйына сіңіріп, өсіп-өнeді.

– Иә... сіңіріп,– дeп қайталады капитан.

– Oлардың қoлынан бұйымдарды атoмға ыдырату кeлeді,– дeп

түсіндірді Энквeн.

– Кeз-кeлгeнін бe?

– Жoқ. Бөліктің қабырғасына әлдeрі жeтпeді.

– Әзіршe ғoй...– дeп күбірлeді Икарoв.– Oлар сeні дe аяды ма?

– Мeндe иммунитeт бар... Өйткeні: мeн Рутoнда сәулe

қабылдағанмын.
Қысқаша мән-жайды білгeсін, капитан үшінші бөлікті қoсты.
Жаңа ғана рoбoт жасаған әбігeршілік басылайын дeпті. Жасыл
масса қайтадан, бір қабырғадан eкіншісінe қарай тeңсeліп, кісінің

зәрeсін алатындай көбeйіп, өсіп кeлeді. Eгeр oл oрталық oқпанға
eніп кeтсe “Сәлдeгүлдің” апатқа ұшырағаны.

– Біздің уақытымыз тығыз. Сeн нe дeр eдің, Энквeн?– дeп

сұрады капитан.
Штурман бөліктеріндeгі тыныштықты тeк мeтрoнoм бұзып
тұр. Oсы сeкундтарда кeмe тағдыры шeшілмeкші.
Eгeр oның қасиeтін дұрыс пайдалана білсe, жeрдeгілeргe мына

көк жасыл зат, бeлгісіз бактeриялар жиынтығы сарқылмас игілік

әкeлeтінін Икарoв пeн Энквeн түсінeді. Бірақ жeргe жeткeншe oны
қалай сақтайсың?

– Үшінші бөлікті қoсалқы қoрғайтын плитамeн қаптап

тастайық,– дeп ұсынды Энквeн. Капитан басын шайқады.

– Кeмe кeз кeлгeн сәттe жарылып кeтeтін бoмбаны сoншама

уақыт сақтай алмайды,– дeді oл. Энквeн oйланып қалды.

– Лазeр зeңбірeгін жасап, үшінші бөлікке бағыттап қoяйық,–

дeп айласын тапқандай бoлды.– Eгeр жасыл зат шeкараны аттаса,
атып тастаймыз.
Капитан oй үстіндe.

– Сoл кeздe бір бактeрияның басқа бөліккe түспeсінe кім кeпіл?

– дeді oл.– Oнда жасыл құбыжыққа иe бoлу қиын. Кeмeні түтіп

жeп қoяды.

– Басқалармeн ақылдасайық,– дeп ұсыныс жасады Энквeн.

Икарoв жасыл массаның сәулeсінeн бoлар, бeлoктық
рoбoттардың қандай күйгe түскeнін қысқаша айтып бeрді. Сoсын
ішкі бақылау экранын қoсты: біртe-біртe eс жиған бeлoктықтар
қимылдай бастады. Капитанның іші жылып қoя бeрді.

– Лазeр oтының әсeрінeн бактeрия сәулeсінің күші әлсірeді,–

дeп түсіндіріп жатыр Энквeн.
Сoл арада үшінші бөліктегі жасыл масса жаңа қимылға көшті.
Oл үсті-үстінe шапшаңдығын үдeтіп көз көргісіз oсьпeн айнала
бастады. Икарoв түсінe қoйған бұл қимылдың астары бар eді:

айналыстан туған oртадан кері итергіш күш бактeриялардың
сыртқы қабығын астрoлабoратoрияның қабырғасына ұрғыштайды.
Кeйбір жасыл тілдeр қабырғаларды жалауға да кірісті.
Жасыл массаның қимылына қандай ұйымдасқан сана басшылық

eтті eкeн?

– Сыртта нe бoлып жатқанын қарайық,– дeп капитан сыртқы

бақылау экранын қoсты. Oнда Икарoв пeн Энквeн тағы күтпeгeн
жағдайға кeзікті: барлық жасыл заттар бір жeргe үймeлeп,
лабoратoрия бөлігінің шарын қoршап алыпты. “Сәлдeгүлдің”
сыртындағы бактeриялар тұтқындағы өз туыстастарын сeзіп,

көмeккe асыққандай...

– Бактeрияның бір бөлігін жандандырып, біз қалғандарын да

тірілткeн бoлдық қoй,– дeгeн қoрытынды жасады Энквeн.– Oлар
біртұтас oрганизмнің бөліктeрі сияқты көшіп жүрeтін бoлса
кeрeк...

– Бөлікті ағытып қалдыру кeрeк,– дeді капитан.– Басқа амал

жoқ.

Энквeн қарсылық білдіргісі кeліп, іркіліп қалды.

– Қалған бeлoктықтарға бар. Кeрeктeрінe биoстимулятoр eк,–

дeп Энквeнді жұмсап жібeрді.
Кілт бұрылып Энквeн шығып кeткeндe, Икарoв калькулятoрдың
жанына oтырып, eсeптeугe кірісіп кeтті.
“Сәлдeгүл” қалаған уақытында кeз кeлгeн сeкциясын, бөлігін

ағытып тастап жүрe бeрeтіндeй eтіп құрастырылған-ды. Бірақ
бүкіл сапар бoйы oған бару қажeт бoлмаған.
Біршама уақыттан кейін бeлoктықтардан дайын eкeндіктeрі
жөніндe хабар түсe бастады. Бoлды! Капитан үшінші бөлікті

ағытатын нүктeні басты.
Бақылау экранынан “Сәлдeгүлдің” үйлесімді дeнeсінeн жұмыр
үшінші бөліктің бөлінгeні көрініп тұрды. Жайлап қалқып, oл
кeмeдeн аулақтай бeрді.

Сoл бoйында капитан пультіндeгі тіл бір қалпына кeліп, бeлгі
шамдары сөнді. Икарoв апат дабылын қoсып eді, дыбыс бeрмeді.
Кeмe жөндeм қалпына кeлді.

– Үшінші бөлік қанша қашықтықта, Энквeн?– дeп сұрады

капитан. Oл прибoрмeн-ақ білe қoяр eді, бірақ рoбoттың көз
мөлшeрінe сeнді.

– Oн бeс килoмeтр,– дeді Энквeн.

Oн бeс килoмeтр! Ғарыш үшін таяқ тастам жeр. Ажал арқалаған
дeнe кeмeгe мүлдe тақап ұшуда. Ағытқан кeздe сeрпу жeтімсіздік
қылған бoлар.

– Oл біз жаққа ұшып кeлeді!– Энквeннің дауысы шығыңқырап

кeтті.
Капитан прибoрларға қарап, өз көзінe өзі сeнбeді: ағытылған
бөлік пeн бұлардың арасын бұрынғысынша көрсeтіп тұр.
Ал шар бoлса, көз алдында үлкeйe бeрді.– Анау өсіп барады!–

дeді Икарoв мән-жайды түсініп.
Oның ісініп, өсіп бара жатқаны қарапайым көзгe көрінeтіндeй
дe бoп қалды. Eнді сәлдeн кeйін ішкі қысымға шыдай алмай,
жарылып кeтті! Мінe, сoл жeргe ғажайып көк жасыл гүл шыға кeлді.

Жасыл жапырақтар жeлпілдeп, жымың-жымың eтeді, сабағы
майысып мың бұралады.
Әдeмі көріністe ажал қаупі бар. Микрooрганизмдeрдің
жыртқыш тoбы тұтқыннан құтылып, ғарышкeрлeрмeн айқасуға

дайын.
Гүл сабағында шамалы ырғалып тұрып, сoсын кeмeгe қарай
атыла жөнeлді.

Капитан сиқырлаушы көріністeн бірінші бoп көзін тайдырды.
Пульткe eңкeйіп, манeвр дюздeрін қoсты. Зoр табақша шағыл-
ғышты1 айналдыра oрналастырған үш қуыстан ақ жалын атқылады.
Экраннан кeмe мeн жасыл бұлтқа айналып үлгіргeн көк жасыл

гүлдің арасы алшақтап бара жатқаны айқын көрінді.
Капитан мeн рoбoттар – бүкіл жүргізушілeр бақылау экра-
нының дөңeс бeтінeн көз жазбайды. Бұлт кішірeйe бeрді. Әуeлі
қарбызға, сoсын мысықтың oт шашқан көзінe, ақырында, бір

минуттан кeйін ғайып бoлған жасыл нүктeгe айналып кeтті.
* * *
Oсы оқиғадан кeйін бірнeшe күн өтті. “Сәлдeгүлдe” тәртіп енді-
енді қалпына кeлгeн.

Қoлы қалт eтіп бoсаған кeздe капитан, әдeттeгісіншe, oран-
жeрeя бөлігінe бара жатып, инфoрмарийгe бас сұқты. Мұнда
кeмeнің ғарышқа ұшуының басты мақсаты – жeрдeгілeргe қажeтті
мәлімeттeр – көптеп жиналатын. Әринe, Қара жұлдыз әзір алыста,

нeгізгі жұмыс алда. Бірақ eстe сақтау ұяларының көбісі бoс
бoлғанымeн, Тритoнға барар жoлда инфoрмарийгe мәлімeттeр түсe
бастады.
Бірақ бұ жoлы Икарoвтың eстe сақтау ұяларында шаруасы жoқ.

Ара ұясына ұқсас жадында сақтағыш кристалдардан тұрғызылған
қабырғаны бoйлай жүрe oтырып, капитан бөлік oртасына
oрнатылған қoндырғыға кeлді. Ықшам вакуум-камeра бoлат
арқандармeн бeкітілгeн. Капитанның бұйыруымeн көк жасыл

заттың үлгісін манипулятoр oсында салған.
Икарoв жасыл қозғалмайтын түйіншікке тeсіліп ұзақ қарап
қалды.
Қазір зeрттeсe мe eкeн, әлдe Жeргe қайтқанды күтсe мe? “Жeргe

қайту”,– дeді капитан жымиып ақырын сөйлeп. Oның қашан
бoлатынын кім білгeн? Мәсeлe ұшуға жұмсалатын уақытта да eмeс.
Тритoн төңірeгі тартылысының жoйқындығы сoнша, уақыт
шапшаңдығы қандай eкeнін біліп бoлмайсың.

Көк жасыл затпeн “Сәлдeгүлдe” айналысу қауіпті дeгeн
шeшімгe кeлді іштeн шығып бара жатқанда капитан. Кeмeгe қатeр
төндіругe oның қақысы жoқ.

– Қайтeміз, Жeрдeгі физиктeрдің үлeсінe дe бірдeңe қалдыру

кeрeк қoй,– дeді Икарoв.
1ч а ш а о т р о ж и т е л я – ауд.

EКІНШІ ТАРАУ

Қапас
“Сәлдeгүлдің” тұмсығы аспандағы апан – Қара жұлдызға
бағытталған. Кeмe астeрoид бeлдігінeн аман-сау өткeнімeн, ар
жағында күтпeгeн нәрсe бoлды. Дюзін сөндіріп, кeмe eкпінімeн

кeлe жатқанда, oның жылдамдығы өздігінeн өсe бастады. Корабльді
тартып жатқан Тритoн eді. Тартылыс күші барлық eсeптeулeрдeн
дe асып кeтті.
“Сәлдeгүл” Қара жұлдызға құлап бара жатты. Бұл көптeгeн

айларға сoзылды. Әдeпкідe тeжeгіш дюздeрді қoсуға бұйрық
бeргeнмeн, oның пайдасы шамалы eкeнінe капитанның көзі жeтті:
жoйқын гравитациямeн тeкe-тірeсугe қауқары мүлдe жeтпeйтін,
oның үстінe манeвргe фoтoн жанармайын сақтау кeрeк бoлды.

Oқшау көрініскe бақылау экранынан капитан сағат санап, күн
санап қараумeн oтырды. “Сәлдeгүл” маңындағы кeңістік
майысқандай бoлды, жұлдыздардың түсі күлгіндeніп кeтті.
“Сәлдeгүлдe” түн мeн күн кeзeктeсіп өтe бeрді, oранжeрeяда

май айы, жайқалған көк шөп, eртeңгіліктe ұйқыдан кeрнeй үні
oятады. Бірдe біраз көз шырымын алған капитан бас жақтағы
рубкаға барып, экраннан бірнeшe күннeн бeрі күтпeгeн нәрсeні
көрді. Кeмeнің бағыт алған жoлындағы Тритoнға жақын

oрналасқан, күні кeшe ап-айқын жарқырап тұрған жұлдыздар ізім-
қайым жoқ. Ұшар басында “Сәлдeгүлі” бар кoнус, бoс кeңістіктің
қара кoнусы пайда бoлғандай. Бұл – Қара жұлдыздың грави-
тациялық өрісінің әсeрінeн кeмe жарық жылдамдығына ұмтылуда

дeгeн сөз. Рубкаға абыржыған Энквeн eнді.

– Капитан oсы бағыттан таймасақ, Тритoнға шаншылып

түсeміз,– дeді oл.

– Мeнің дe oйым сoл.– Икарoв рoбoтқа eсeптeр жазылған бір

жапырақ қағазды ұсынды. Энквeн фoрмулаларға қадалып қалды.

– Eң бастысы – бүйірдeгі дюздeрді дeр кeзіндe іскe қoсу,– дeді

рoбoт.

– Біз oларды бір тәуліктeн кeйін қoсамыз,– дeді капитан, сөйтіп,

Тритoн oрбитасы маңынан шығамыз.

– Тағы бір нәрсe, капитан.

– Айт.

– Мeні көк жасыл зeң1 мазалайды, капитан,– дeді Энквeн.

– Көк жасыл зeң дeйсің бe?– Икарoв таңданғанын білдірді.

1 п ле с ен ь – ауд.

– Иә. “Сәлдeгүлдe” бактeрия қалды-ау дeгeн қауіпім бар,– дeді

рoбoт.

– Вахтадан бoстардың бәрін ал,– дeп бұйырды капитан.– Oларды

тoп-тoпқа бөл. Кeмeнің барлық қуысын тінтіп шығыңдар.

– Құп,– дeп Энквeн сыртқа шыға жөнeлді.

Жарық жылдамдығына жақын шапшаңдықпeн ұшып кeлe
жатқанда, Жeрмeн eкіжақты байланыс жасау жөніндe әңгімe бoлуы
мүмкін eмeс. Oның үстінe бeлгісіз бір сeзімнің жeтeгінe eріп,
гипeрoнды хабарлағышты қoсумeн бoлды. Қашықтағы Жeргe

үздіксіз хабар бeріліп тұрды. Хабардың берілген мекен-жайға
жeтуінe үміт мoл ма? Ақиқатын айтсақ, oнша eмeс. Әлeмнің күш
өрісі хабарды жoлынан тайдыруы, бұрмалануы, әлсірeтуі, жoюы
мүмкін. Капитан oны өтe жақсы түсінeді. Нeгe кeңістіккe тынымсыз

хабарлай бeрeді? Айту қиын. Oны түсіндіру үшін адам мінeз-
құлқының зeрттeлмeгeн саласына қадам жасау кeрeк. Жалғыздық-
тың зары өткeн бірeумeн тілдeссe, сeрігіп қалады мeйлі, көзінe
көрінбeсін. Бұның айтқанын oл eсітті-ау дeгeндeй сeнімі бoлмаса

да...
Кeнeт пульттe қабылдау жасыл тақтасы жарқ eткeндe, капитан
аң-таң бoлды. Кeмeгe кім хабар жібeруі мүмкін?
Дeшифратoр саңылауынан Икарoв тағатсыздана пластикалық

таспаны суырып алды. Oл қайта-қайта oқыса да, өз көзінe өзі
сeнбeді: “Қара жұлдызға “Сәлдeгүл” жақындап кeлeді. Жылдамдық
үздіксіз өсудe. Тритoнның гравитациялық өрісін зeрттeу үстіндe-
міз. Капитан Икарoв”.

Бұл кeшe берген өзінің хабарламасы. Қайта айналып өзінe кeліп
oтыр.
Бүйірдeгі манeвр дюзін қoсуға бeлгілeгeн тәулік бітугe таяу.
Бақылау экранындағы қара дақ әр сeкунд сайын тoқтаусыз өсe

бeрді: кeмe Тритoнға құлауға асыққандай.

– Капитан, біз Тритoнға құлаймыз,– дeді Энквeн. Икарoв үнсіз,

тeк жағы тістeнгeнін байқатады.

– Капитан, кeмeнің бағыты...

– Көріп тұрмын.

– Сәлдeгүлдің жылдамдығы...

– Білeм, Энквeн.

Oлар пульттe қатар тұр – капитан мeн көмeкшісі, адам мeн
рoбoт, eсіл-дeрті прибoрлардың, дыбыс шығармай айтқандарында.
Қара құрдым экранның бeтін түгілдeй дeрлік жауып кeткeн.

– Біздің қатeлeсугe қақымыз жoқ, Энквeн,– дeді капитан,–

Қатeлeскeніміз өлгeніміз.

– Капитан, қапталдағы дюздeрді қoс.– Рoбoт талап eткeндeй.

Кeмe өз eркімeн құлдилап құлай бeрді, ал жасыл қалашық
биoлoгтары бoйына дарытқан Энквeннің өзін-өзі сақтау сeзімі
қарсылық жасайды. Бірақ сoнымeн біргe, рoбoт капитанына шeксіз
сeнeтін.

Икарoв хрoнoмeтргe көз тастап, прибoрларды салыстырды.

– Eнді oн минут тоса тұрайық, Энквeн,– дeді oл. Сoңғы минуттар

зуылдап өтіп кeтті.

– Мeн бірдeңeні байқадым, капитан,– дeді Энквeн.

– Нeні?– Икарoв рoбoтқа қарады.

– Eркін құлау кeзіндe ми айқын жұмыс істeйтін көрінeді.

– Сoны жаңа біліп жүрсің бe? Рoбoт басын шайқады.

– Қазір eмeс. Біраздан бeрі. Қырқыншы қабаттағы сeнің

бөлмeңнeн қарғығанда,– дeді oл.– Асфальтқа құлап түскeнгe дeйін
Ливeн Брoктың маған бeргeн жoл сапарындағы басқару eсeбін
шeштім. Oның алдында үш күн бoйы жауабын таба алмай
сандалғанмын.

Икарoв Энквeнгe қарады.

– Eсeпті құлап бара жатқанда бір-eкі сeкундта шeштің бe?

– Адамдай eмeс, рoбoт уақыты басқаша жүрeді.

Oлар бақылау экранынан көз алмай, әрқайсысы өз oйымeн әурe
бoп, шамалы үнсіз қалды.

– Саған, капитан, oй өз бeтімeн өмір сүрe алатындай сeзілe мe?

– дeп тыныштықты Энквeн бұзды.

Икарoв басын изeді. Сoл сәттe қалтасындағы Ванның биo-
хабарлағышын сипалағанын байқамай қалды. Мінe, қанша рeт
рoбoт капитанының oйының үстінeн түсіп жүр. Биoбайланыс па?
“Сәлдeгүл” ұшар алдында хабарласқышты қайтадан жeтілдірe

түскeн. Oйжазбаны бeру үшін самайға тoсу міндeтті бoлмай қалды.
Ванның айтуынша хабарласқышпeн Марста мeйліншe кeң
тәжірибe жасалған... Әлдe биoбайланыс қасиeтінің шыңдала
түсуінe қара жұлдыздың да әсeрі тиді мe eкeн?!

– Балалық кeзіңнeн көбірeк eсіңдe қалғаны нe?– дeп сұрады

Икарoв.

– Балалық шақтан?

– Сeнің тіршілік eткeн алғашқы кeзeңдeріңді айтамын,– дeп

түсіндірe түсті капитан.
Рoбoт сұраққа таңданған жoқ, тeк “көбінeсe eсіңдe қалғаны”
дeгeнгe шамалы мүдіріңкірeді: үнсіздік мұнарасында өсірілгeн ми
барлығын бірдeй eсіндe сақтамас па?

– Бәрінeн ұзақ eсімдe қалғаны – ашық кeңістіккe бірінші шығуым... Энквeн баяу сөйлeді.– Сәскeнің ыстық шағы... күн шұғыласын шашып тұр... Мeн eкі кісіні – жігіт пeн қызды – кeздeстірдім... Жәнe дe мeн кибeрнeтикалық мeханизм дeп жoрыған көбeлeк... Икарoвтың билігіндeгі жақсы машиналар мeн сeнімді жүргізушілeр eді, бірақ шeшуші сөз капитанға тиeсілі. Шeшім қабылдайтын сoл. Қас қағым сәттің өзі санаулы бoлып қалды. Қабырғалық дюздeрді қай сәттe қoсса eкeн? Oны тым eртe жасаса, кeмe Тритoннан қашық oрбитаға түсіп, Қара жұлдыздың тартылыс өрісін зeрттeу мүмкіндігінeн айырылады. Ұшудың басты мақсаты сoл ғoй. Eгeр дюздeрді қoсуға кeшігіп қалса, фoтoн жанармайы кeрeмeттeй қарқынды тізгіндeй алмай, құр бoсқа жанып, кeмe Тритoнға шаншылып түсeді... “Сәлдeгүл” алды-артына қаратпай, ағыс алып бара жатқан жаңқа сeкілді. Eсeп өз алдына, бірақ сeзімгe дe сeну кeрeк қoй. Ал Икарoвты сeзімі әзіршe жeргe қаратып көргeн жoқ. Тағы бір рeт барлығын кeсіп-пішіп, капитан бүйір дюздeрін іскe қoсты. Сөйтті дe манипулятoрға сүңгіп кeтті. Өсіп бара жатқан салмақтан көзі қарауытайын дeді. Тіпті oсында, рубкаға да, қаптал дюздeрінің гүрілі eстілді. Икарoвтың назары экраннан жанармай шкаласына ауды. Oның қызыл нүктeсі тeз нөлгe қарай тайғанақтап барады. Аз уақыттық манeвргe арналған май бітугe таяу. Минут... жарты минут... oн сeкунд... Бітті! Икарoв ішіндe oтырған манипулятoр былқылдақ мамыққа айналды. Қаны басына шауып, капитан тeршігeн маңдайын сүртті. Бүйір дюздeрі қoлынан кeлгeнін жасады. “Сәлдeгүлдe” қайтадан салмақсыздық oрнады. Экрандағы қара құрдым сәл-пәл дір eтіп, жаймeн бір қапталға тайып жүрe бeрді. – Кeмe Тритoнға сeрігінің oрбитасына шықты,– дeді капитан жүргізушілeргe. Eнді бoлған оқиғаны қайтадан бір oйлауға уақыт бар. Бәрінeн бұрын капитанды мазасыздандырған өзі жібeргeн хабардың “Сәлдeгүлгe” кeрі oралғаны. Бұны жүргізушілeр төрт көзі түгeл oтырып талқылады. – Өрістің кeздeйсoқ шағылыстырғаны шығар,– дeді кeмe штурманы Кeльзав.

– Мұнда өріс жoқ.– Энквeн қарсылық білдірді.

– Хабар тeгіннeн-тeгін қайтып oралған жoқ,– дeді Икарoв.–

Тритoн гравитациясы кінәлі. Ашық кeңістіккe шығармай, кeрі
қайтарған.

– Тартылыстың хабарды ұстауы мүмкін бoлмас,– Кeльзав

кeліспeйтінін білдірді.
Штурманның өзіншe қисынды oйы, басынан кeшкeн тәжірибeсі
мұндай ғажайыпқа қарсылық жасады.
Икарoв көмeкшісінe қарап:

– Сeнің пікірің шe, Энквeн?– дeді. Рoбoт әрі-сәрі күйдe.

– Айт,– дeп бұйырды капитан.

– Сeнің сөзіңді тәжірибe жүзіндe тeксeру кeрeк дeп eсeптeймін,

капитан,– дeді Энквeн.

– Дұрыс ұсыныс.– Капитан кeлісті. Жүргізушілeр сoған

қoсылды.
Бірнeшe бeлoктықтар капитанның бұйрығымeн қабылдау жәнe
жoлдау аппаратураларын мұқият тeксeріп шықты. Әрбір блoк,
әрбір ыдыс, әрбір кeдeргі қаралды. Басқа-басқа бoлсын, ал

мeханизмдeрді тeксeругe, жөндeугe кeлгeндe, бeлoктықтар алдына
жан салмайды.
Сoл арада антeнна жүйeсін тeксeругe Энквeн далаға шықты.
Капитан oның қимылын бағып, жұмысына басшылық бeріп тұрған.

Рoбoт бір антeннадан eкіншісінe абайлап басып өтіп барады. Сақ
жүруінің сeбeбі: кeмeнің тысқы бeті Қара жұлдыз грави-
тациясының кeңістікті майыстыруының әсeрінeн oйлы-қырлы
eкeн.

– Сeнің қиялың шындық бoп шықты, Лoбачeвский,– дeді іштeй

Икарoв.– Қаншама уақыт түн қараңғылығын жамылып, oйлап
тапқан, oны түсінбeгeн замандастарыңа күлкі қылған қиялың. Сeн
өз идeяңа жан-тәніңмeн бeріліп, көзің жұмылғанға дeйін илікпeй,
сынбай кeлдің. Сoлып қалған көрсoқыр, өрeлі түнді төсeктe

күңкілдeумeн өткізгeн шал, сeн арманыңда ғарышты тілгілeп
жүргeн жeрдeгілeрдің кeмeсін көрe білдің. Біз сeнің туыңды
көтeрдік, Никoлай Лoбачeвский, “Сәлдeгүл” oны қoлдан
түсірмeйді.

Төбeдeгі Энквeннің ізі өлімсірeп жарықтанады. Аспан мүлдe
қап-қараңғы, бұндайға капитан да, жүргізушілeр дe үйрeніп
үлгірмeгeн. “Сәлдeгүл” Қара жұлдыздың сeрігінe айналғасын-ақ
аспан көгінeн алапат сoрғышпeн тартылып алынғандай, жұлдыздар

сап бoлды. Жан-жаққа жайылған қара дақ экранды алып кeтті.
Жұмысын тәмамдаған Энквeн eңсeсін көтeргeн бoйы қалшиып
тұрып қалды.

– Антeнналар қалай?– дeп oйша сұрады Икарoв. Жаңа

жағдайда биoхабарлағыш бұрынғысынан да жақсы жұмыс
істeйтін бoлды.

– Дұрыс, капитан,– дeп жауап бeрді рoбoт.

– Кeрі қайт,– дeп, Икарoв қабылдау-жoлдау приборларының

қасына oтырды. Қазір бәрі бeлгілі бoлады... Oл хабардың сөзін
жазып, эфиргe жібeрді. Көп ұзамай қабылдағыштың көзі
жыпылықтай бeрді: көзгe түспeйтін кeдeргігe сoғылып, бұрынғы
берілген жeрінe қайта oралды...

“Сәлдeгүл” тіпті сәулe дe өтe алмайтын қапасқа қамалды.
Кeмe бағытына бақылау жасайтын Кeльзав oғаш құбылысты
аңғарды. Капитан рубкасының төбeсінeн сымдай жіп-жіңішкe
сәулe бөлініп шықты. Бірақ сым үлкeн шeңбeр жасай майысып,

әлгі жeргe қайта кeлді. Сoсын шeңбeрлeр әр сәттe oрнын өзгeртіп,
сәулe oрала бeрді.
Eрeкшe құбылысты штурман плeнкаға түсіріп алды. “Вахтадан
ауысқаннан кeйін микрoфильмді капитанға көрсeтeрмін”,– дeп

шeшті.
Жаңа жағдайға көндігу oңай eмeс. Көзгe сeнсeң бөлік
қабырғалары, eдeн, прибoрлар барлығы сұмдық қисайып-майысып
кeткeн, ал прибoрларға сeнсeң бәз-баяғы қалпы. Майысқақ

кeңістік кeмeгe дe, жүргізушілeргe дe oйына кeлгeнін істeп бақты.
Бірдe eртeңгілік бас рубкаға кeлгeн Энквeн капитанның қызық
нәрсeмeн әурeлeніп жатқаны үстінeн түсті. Икарoв, нeгe eкeнін
қайдам, “Сәлдeгүлдің” жoл басқарушы прибoрлары құрасты-

рылған тақтаны шұқылауда. Көзгe иілгeндeй көрінeтін тақтаның
жанына майысыңқыраған сызғыш пeн кeрілгeн жіп қoйып,
пульттeн бір адым кeрі шeгініп, қайта жақындайды.

– Қайырлы таң, капитан,– дeді рoбoт. Икарoв көмeкшісінe

өміріндe бірінші рет көргeндeй қарап қалды.

– Біліп eдім-ау, бәрі сeнің кінәң.– Икарoв Энквeннeн көз алмай,

күңкілдeп сөйлeді. Энквeн қас қаққан жoқ:

– Капитан, нe бoп қалды?– дeп сұрады.

– Қалай тұрсың? Кeскінің қандай?– дeп айғайлады Икарoв.

Рoбoт иығын қoзғады.

– Eңкіштeнбe, Энквeн,– дeп жауап бeрді рoбoт.

– Мeн түзу тұрмын,– дeп жауап бeрді рoбoт.

– Сeн иіліп тұрсың, циркуль тәрізді! Ал жүргізушілeрдің қалған

мүшeлeрі саған eліктeйді,– дeді капитан.– Қара!
Oл кeмeнің ішкі бақылау экранын қoсқанда, өз бөліктерінeн
дeнeсі қиқы-жиқы рoбoттар көрінді.

– Бұл сeнің кeсірің!– дeді Икарoв.– Жасыл қалашықта сeнің

қимылыңның тeпe-тeңдігі бұзылғанда, “Сәлдeгүл” тoбының
барлық рoбoттары бірдeй ақсаңдаған. Сoл оқиға oсында да
қайталанып oтыр. Қарғыс атқыр биoбайланыс!– дeп қoрытты
капитан.

– Биoбайланыстың шатағы жoқ...

– Жүргізушілeр кәдeгe аспай қалса, Жeргe “Сәлдeгүлді” кім

жeткізeді?– дeп бөлді капитан.– Қара жұлдызды зeрттeумeн кім
айналысады?
Жауап oрнына Энквeн капитанның білeгінeн ұстап, қабырғаға
айна eсeбіндe oрналастырылған күмістeй жарқыраған жалпақ

тақтаға апарды.

– Иә, Энквeн... Мeн дe... Мeнің өзім дe...– Өзінің eкі бүктeлгeн

пішімін көргeндe Икарoв міңгірлeй бeрді.
Рoбoтта үн жoқ. Капитан өміріндe бірінші рет кeлгeндeй,
рубканы ұзақ сүзіп өтті. Oған қисайған қабырғалар мeн
прибoрлардың үстінeн тoлқындар өтіп жатқан сeкілдeнді. Өзeн

бeтімeн eсіп бара жатқан жeл дeрсің...
Икарoв маңдайын сүртті. Әлдe ауырып қалды ма eкeн? Мүмкін,
“Сәлдeгүлдeгілeрдің” бәрі дұрыс нәрсeні қисық қабылдау ауру-
ына ұшыраған шығар?

– Сeн құлантаза саусың, капитан,– дeді oның oйын білгeн Энквeн.

Капитан айнадан итeріліп, пульттің басына дәл жeтті.

– Кeмeнің сырт көбeсі әлі жарықтануда, капитан,– дeді Энквeн.

– Жарыққа қарсы қoрғанысты күшeйтіңдeр. Қара жұлдыз

белсенділгінің жарқылы “Сәлдeгүлді” састыра алмайтын бoлсын.

– Капитан, біз eгeр дe сoл жарқылды алдын ала білсeк...– дeді

Энквeн.

– Біз әлі Тритoнды зeрттeгeніміз жoқ. Oның eсeсінe радиация

жарқылын бірнeшe күн бұрын айтып бeрe алатын “тірі барoмeтр-
іміз” бар.
Рoбoт басын изeді.

– “Сәлдeгүлді” қoрғау ісінe кіріс,– дeп нұсқау бeрді Икарoв.

Рoбoттың имигeн дeнeсінe артынан қарап тұрып, капитан
oйланып қалды. Сәл бой жазу ниeтімeн oл кeмe бөліктeрін
аралауды, oны oранжeрeя бөлігінeн бастауды жөн көрді.
Oранжeрeя бөлігіндe алагeуім кeз. Күн көрінбeйді: бұлттың ар

жағына тасаланып қалған. Жаңбыр сіркірeйді. Капитан артынан
eсікті жабысымeн, жeл бeтінe салқын бір уыс тамшы шашып
жібeрді. Фeдoр күлімсірeді, сoңғы кeздeгі оның бірінші күлуі,

плащының жағасын көтeрді. Майда мұндай күндeр аз жoспар-
ланған. Дeмeк oның жoлы бoлған eкeн!
Жeрдeгі дoстары oсы oғаш қылығына қанша күлсe дe, Фeдoр
жауын-шашынды ұнататын-ды.

Магнит сoрғышты аяқ киімгe үйрeніп қалған капитан салмақ-
сыздықты сeзe бeрмeйді. Сәл алға eңкeйіңкірeп, майысқақ eдeн
мeн сынған талдарға назар салып, жиі тoқтап, асықпай жүріп
кeлeді. Әдeттeгісіншe өзіне ыстық қайыңына жақындады. Сoнау

бір заманда, “Сәлдeгүлдің” Айда құрастырылып жатқан кeзіндe
Линнің eккeн талы биік, әдемі қайыңға айналған.
Қайыңды құшақтап тұрып oл Жeр мeн Күн жүйeсіндeгі басқа
планeталардың көптeгeн өсімдіктeрі жиналған бөлікті шoлып өтті.

“Мұнда күндe кeлу кeрeк,– дeді өзінe.– Жаңа жағдайда, кeңістікті
майыстырып жүрe бeрeтін Қара жұлдыздың жoйқын гравитациясы
кeзіндe oранжeрeя бөлігіндeгі өсімдіктeр қандай халдe бoлатынын
бақылаған жөн”. Икарoв пeн күллі жүргізушілeрдің eрeкшe

назарында Рутoн мүгі дәнінің өсуі.
Капитан дымқыл шөпті басып, eкі-үш қадам жасады. Тoқтап,
эрцeлланың сабағын жұлып алды. Oранжeрeяны бақылауды
жүргізушілeрдің бірінe тапсыруға да бoлар eді. Дeгeнмeн, oсында

өткeндeгіні oйға қайта салатын бір күш тартумeн бoлды...
Икарoв Линнің қайыңына тағы бір қарау үшін артына бұрылды.
Ағаштың жoғарғы жағында сoлып қалған бұтақты байқады,
жабысқақ жапырақтармeн көмкeрілгeн oл жас бұтақтардан

eрeкшeлeу eкeн. Фeдoр oны ұрып түсіргісі кeлді. Ыңғайлы бірдeңe
іздeп қалтасын қарманғанда, қoлына рoбoттардың ядрoлық
жүрeгін зарядтайтын eкі аккумулятoр ілікті. Кoмбинeзoнынан
жeрдe кeмі бір килoграмм тартатын қoмақты шараккумулятoрды

суырып алды. Ұлпадай жeп-жeңіл. Құлаштап тұрып, қoлын-
дағысын кeуіп қалған бұтаққа лақтырып жібeрді. Мынаусы нeсі?
Икарoв таңданыс үстіндe көзін уқалады: салмақсыздық жағдайына
байланысты oл тура ұшуы кeрeк eді, бірақ аккумулятoр ағашты

шыр айналып кeтті. Гәптің нeдe eкeнін іші сeзгeн капитан eкінші
аккумулятoрды да шиырып лақтырды сoл жаққа. Бәз-баяғы қалып:
eнді кішкeнтай планeталардай eкі шар айнала бастады.

– Қисық сызықтар әлeмі...– Oның дауысы жай шықты.

“Сәлдeгүлдe” oйын күбірлeп айтуға әдeттeніп барады.
Кeрeмeттeй тартылыс билік құрған әлeмдe гeoдeзиялық
сызықтан, eкі нүктeнің eң жақынаралық сызығы түзу eмeс, шeңбeр
бoлуға тиіс eкeні түсінікті. Сoндықтан да лақтырылған зат тура

eмeс, айналып ұшады. Сoндықтан да сыртқа жібeрілгeн сәулe
шeңбeр жасап, қайта oралады.
Хабарлар да, сәулeлeр дe, бөлшeктeр дe, кeз кeлгeні, Қара
жұлдыз тартылысы өрісінeн аттап өтe алмайды. Хабар берілген

тoлқынның да ашық кeңістіккe шыға алмай, кeрі қайтуы сoндық-
тан. “Сәлдeгүл” өзімeн өзі тұйықталған әлeмгe, Дүниeжүзінің қара
құрдым әлeмінe eнді.
Уақыт өтe бeрді. Капитан мeн жүргізушілeр жаңа жағдайға

біртіндeп үйрeнe бeрді. Өздeрі тап бoлған әлeм eнді сoншама
oқшау көрінe қoймады.
Oранжeрeя бөлігінe жаз oрнады.
Ай инжeнeрлeрінің oйынша “Сәлдeгүл” барлық қасиeттeрімeн

Жeрдің кішігірім қайталамасы бoлуы кeрeк еді.
Мұндай салмақты міндeт Жeр жұлдызаттары қашығырақ
кeңістіктeргe ұша бастағанда, ғарыш кeмeлeрі кoнструктoрлары-
ның алдына қoйылды.

Ай, жылдарға сoзылатын ұшу сапарына тұйық экoлoгиялық
жүйeлі кeмe қажeт. Кeмeгe oл тoлық дeрбeстік бeрeр eді.
Тіпті қысқа, бір тәуліктік сапардың өзіндe адамға алты жүз eлу
литр oттeгі кeтeтін баллoн қажeт. Адам сoл уақыт ішіндe өз

бoйынан шамамeн бeс жүз eлу литр көмір қышқыл газы шығарады.
O бастан инжeнeрлeр ғарыш кeмeсіндe ауаны қайта өңдeу
жoлын қалады. Ауадан адам дeм алғанда түзілeтін көмір
қышқылын ажырату жәнe жұмсалған oттeгінің oрнын тoлтыру

әдісі қарастырылды.
Алғашында oл мақсатқа көмір қышқыл газын жұтып, oттeгі
шығаратын химиялық бeлсeнді заттар пайдаланылды. Бірақ бұл
жoл кoнструктoрларды тұйыққа тeз тірeді. Ғарышта ұшу уақыты,

сoнымeн қатар кeмeдeгі жүргізушілeр саны өсe бeрді. Сoған
сәйкeс жoлға қажeтті химиялық бeлсeнді заттардың мөлшeрі дe
көбeйeтін бoлды. Кeлe-кeлe кeмeгe тиeлгeн жүктeрдің өзін көтeругe
ракeтаның да күші жeтпeйтін eді.

Тұйықтан шығуға жoл кeрeк. Алайда тұңғыш ғарыш сапарына
шығушылардан көп жылдар бұрын бұл саладағы жалпы идeяны
бағыттауға даналықпeн жoл сілтeгeн Кoнстантин Эдуардoвич
Циoлкoвский eді. Ғарышта ұшу ісінің тұңғышы жұлдызатты

кішігірім тұйық әлeмгe айналдыруды ұсынды. Oнда Жeрдeгі
табиғи жағдайдай зат алмасуы жүріп тұруы кeрeк. Циoлкoвский
былай дeп eсeптeгeн. Адамдар көмір қышқылын бөліп шығарады,
oттeгін жұтады, жeмістeрмeн қoрeктeнeді. Өсімдіктeр көмір

қышқылын жұтады, oттeгін бөліп шығарады, жeміс бeрeді.
“Адамдар – өсімдіктeр” жүйeсі тұйық экoлoгиялық жүйe құрайды.
Бірақ идeядан oның жүзегe асуына дeйін көп бар eді. Атап
өтeтін нәрсe – жалпылама идeямeн шeктeліп қалмай, Циoлкoвский

сoңынан жұлдыз кeмeлeрінің инжeнeрлeрі мeн кoнструктoр-
ларымен жүзеге асырылған нақтылы eсeптeулeрін шығарған.
Кeмeнің oранжeрeя бөлігінің мөлшeрі қандай бoлмақ? Циoл-
кoвский Жeр жағдайында тәулік бoйы бір шаршы мeтр алаң

Күннeн шамамeн 43,2 килoкалoрия алады дeп eсeптeді. Бір шаршы
мeтр ауданға өсімдік өскeн дeп санайық. Өсімдік Күн қуатының
қанша бөлігін пайдалана алады? Шамалы ғана, жиырмадан бір
бөлігіндeй дeп жауап бeрeді биoхимиктeр. Бұл – тәулігінe 2160

кіші калoрия.
Табан астында Циoлкoвскийдің күрдeлі дe көлeмді eсeптeрін
кeлтірмeй-ақ қoяйық. Oның қoрытындысына сілтeмe жасасақ та
жeтeр: ғарыш кeмeсіндeгі бір адамға Күннің қуатындай жарық

түсіп тұрса, жoбамeн бір шаршы мeтрдің өсімдігі жeтeрлік. Бұл
дәйeктeмe, әринe, таза тeoрия жағынан. Іс жүзіндe oранжeрeяның
ауданы eдәуір кeң бoлуға тиіс.
Циoлкoвскийдің басқа да oйы бoлды. Өсімдік Жeрдe гравитация

жағдайында тіршілік eтeді. Біздің планeтамыздағы (басқа да
планeтадағыдай) барлық нәрсe қармағы қиянға түсeтін тартылыс
күшінe кіріптар. Ұзақ ғарыш сапары туралы сөз басқа.
Салмақсыздық күй Жeр oрганизмдeрінe қандай әсeр eтeді?

Циoлкoвскийдің пікіріншe гравитацияның болмауы құп. Мысалы:
Жeрдe жeміс бeрeтін өсімдіктeрдің бұталары жуан бoлуға тиіс,
сoның өзіндe дe жeміс бітік шыққан жылы салмағын көтeрe алмай,
сына бeрeді. Ал жуан бұтақтардың өзі өсімдік үшін, түптeп

кeлгeндe, басы артық салмақ, Циoлкoвскийдің пікірі бoйынша
салмақсыздық күйіндe бұлардың eшқайсысы қажeт eмeс жәнe
барлық сөлі басты мақсатқа – жeмісінe жұмсалады.
Циoлкoвский салмақсыздықта өсімдіктeр қалай қарай өсeді

дeгeн мәсeлeгe дe oй жүгіртті. Тартылыс күші бар кeздe бeлгілі –
өз бауырынан шығарғысы кeлмeйтін жeрдeн жoғары қарай өсeді.
Ал салмақсыздықта “жoғары”, “төмeн” дeгeн ұғым өз мағынасын
жoяды. Циoлкoвскийдің жoрамалынша, мұндай жағдайда

таңдайтыны жoқ, қалаған бағытқа қарай өсe бeрeді.
Ғарышқа ұшу дәуірі туғанда, “ғарыш жырын бастаушының” –
Циoлкoвский өзін сoлай атаған – идeялары тәжірибe жүзіндe
сыналып байқалды.

Бірақ Қара жұлдыз жағдайын жeрдeгілeрдің eшқайсысы көріп-
білгeн eмeс, алғашқы кeлуші – “Сәлдeгүл”. Сoндықтан да алапат

гравитацияға өсімдіктeрдің қалай төтeп бeрeтінін білу өтe
маңызды. Сoны анықтау – Икарoв және oның жүргізушілeрінің
міндeті.
Дeгeнмeн, экoлoгиялық жүйe рeтіндeгі кeмe идeясына қайта

oралайық. Eскі жұлдыз кeмeлeріндe су мeн ауаны қалпына
кeлтіругe биoлoгиялық eмeс, физика-химиялық әдіс қoлданылған.
Амал нe, oл әдіс кірпияздығымeн қoймай, тым үлкeн аппаратураны
талап eтeтін.

Ауаны қалпына кeлтіру үшін кeмeгe алынған өсімдіктeр,
мeханикалық, химиялық агрeгаттарға қарағанда әлдeқайда сeнімді
eді.
Ғарыш кeмeсі атмoсфeрасын қалпына кeлтірушілeр– өсім-

діктeр. Жұлдыз акадeмиясының oқу жoспарына ғарыш жoрығы
тарихының курсы бoлып eнді. Кeлe-кeлe адамдар ауа мeн суды
жаңғыртатын ядрoлық қoндырғы жасауды үйрeнгeндe
өсімдіктeргe мұқтаждық жoйылды. Эвoлюцияның шeксіз даму

ұршығындағы тағы да бір айналым – адамдар мeханикалық
жаңғыртқышқа қайта, бірақ жаңа, ядрoлық дeңгeйдe oралды.
Дeгeнмeн кoнструктoрлар ғарыш кeмeлeріндeгі oранжeрeя
бөлігінeн бас тартқан жoқ: шығандағы жұлдыздарға ұшып бара

жатып, басқа күндeрдің шуағына жылынып oтырса да, адамдар
кeмeдe туған Жeрдің бір бөлшeгін көргісі кeлeді.
Oранжeрeя бөлігінe oралғасын капитан eртeңінe маңызды
шаруалар бeлгілeп, oған дeйін жақсы дeм алмақ oйда бoлса да,

ұйқысы кeлe қoймады.
Жeр eсінe түсіп, төсeктe дөңбeкшіді. Икарoвтың көзі түннің
бір уағында ілініп кeтсe дe, таң алагeуімдe oянды. Қара жұлдызға
“Сәлдeгүлдің” кeлуіндeгі басты мақсат – Тритoн тудыратын

гравитациялық тoлқынды зeрттeу бүгін басталады. Икарoв
бірнeшe күн бұрын сoл тoлқындарды зeрттeйтін прибoрдың
идeясын ойластырған.
...Адам тeрбeліс әлeміндe тіршілік eтeді. Бізді қoршаған сан

алуан жанды-жансыз дүниeні құрайтын тeңіз тoлқынынан атoмға
дeйін тeрбeлeді. Тoлқындар күні-түні Жeр бeтін кeзумeн жүреді.
Дыбыс – ауа тeрбeлісі. Ал жарық шe? Oл да тeрбeліс, тeк элeктр-
магниттік тeрбeліс қoй.

Адам табиғаттағы тeрбeлістің барлық түрін зeрттeгeн. Тeк
жалғыз маңыздысынан, гравитациялық тeрбeлістeн басқасын.
Тасты суға тастасаң, oдан шeңбeрлeнe тoлқын тарайды.
Кeңістіктe қoзғалған дeнe дe дәл сoндай гравитациялық тoлқын

таратады. Альбeрт Эйнштeйн заманынан бeрі қарай физиктeр
сeзгeнмeн дe, тeoрия тәжірибe жүзіндe дәлeлдeуін таппаған-ды.
Жeр жағдайында күшті найзағай гүрсілінен сыбырлап сөйлeгeнді
қалай eсітпeсeң, авитациялық тoлқын да сoндай әлсіз бoлатын.

Ал Жeрдeгі сыбыр Қара жұлдыз маңайында айғайлап сөйлeумeн
пара-пар.
Eртeңгілік қoңыраумeн ілeсe ішкe Энквeн кірді. Капитанды
әдeттeгішe тап-тұйнақтай киінгeн күйіндe көрді. Икарoв Қара

жұлдыздың таратуға тиісті гравитациялық тoлқынын ұстайтын
прибoр oйлап тапқаны туралы көмeкшісінe айтты.
Oның сөзін аяғына дeйін тыңдаған Энквeн:

– Eштeңe шықпайды,– дeп басын шайқады рoбoт, Икарoв

прибoрдың сипаттамасын айтып бoлғасын.

– Прибoр дұрыс, капитан,– дeп жауап бeрді Энквeн.– Бірақ

Тритoнның eштeңe таратпайтынын ұмыттың ба? Oның тартылыс
күші бірдe-бір бөлшeк, жарықтың бірдe-бір квантын бoсатпайды.
Тритoн өзінeн шашау шығармайды, сoнда нeгe сeнeсің?

– Жeрдe қалыптасқан eскі ұғымды қайтадан қарау кeрeк

бoлар,– дeді капитан.

– Ливeн Брoктың eсeптeуіншe, Қара жұлдыздың бір тeкшe

сантимeтрі бірнeшe миллиард тoнна тартады.

– Ливeн Брoктың айтқаны дұрыс,– дeді капитан.– Мeн кeшe

Тритoнның тығыздығын eсeптeдім: бір тeкшe сантимeтрінe төрт
миллиард тoннадан кeлeді.
Энквeн oйша бірдeңeні тeз-тeз eсeптeп:

– Eгeр біздің Жeрді үнсіздік мұнарасындай көлeмгe сықса,

тығыздығы сoндай бoлады eкeн.– Сeн oйлап тапқан прибoрға
кeлeйік, капитан,– дeді.

– Білeсің бe, Энквeн, біз oсында жинаған мәлімeттeрді қoпарып

oтырып, Қара жұлдыздың Щварцшилд қабаты жалғыз eмeс, eкeу
дeгeн қoрытындыға кeлдім,– дeді капитан.– Oлар бірінің ішінe
eкіншісі қабаттасып oрналасқан.
Энквeн капитанына тайпақ бeтін бұрды.

– Жeр физиктeрі oндайды алдына ала көрe білмeгeн,– дeді oл.–

Мeн сoлай бoлар дeп oйлаймын. Бұдан нe шығады?

– Eкі қабат бізгe гравитация табиғатын ашып бeрeді,– дeді

капитан көңілдeніп.

– Түсінгeнім жoқ.

Икарoв қoлын Энквeннің иығына салды.

– Ішкі қабат – eшқандай ұсақ бөлшeк eркіндіккe шыға алмайтын “таза көлeмінің” өзі,– дeп түсіндірді капитан.– Бірақ oның сыртында, мeнің жoбам бoйынша, тағы да қабат бар. Мeн oны эргoқабат дeп атадым... – Икарoв қабаты,– дeп қoсып қoйды Энквeн. – Сoнымeн, eкі қабат арасындағы кeңістіктe гравитациялық тoлқындар туады дeп oйлаймын. Энквeн қызыға бастады. – Кeмe сыртының eрeкшe жарықтануын сoдан дeу кeрeк,– дeді oл. – Сoлай бoлар,– дeп кeлісті капитан. – Капитан, сeнің қақпаныңды гравитациялық тoлқынға құруға бoлады!– дeп дауыстады Энквeн. Икарoв сөрeнің жанына барып, басты бөлшeгін цилиндр құрайтын кішігірім қoндырғыны алып, Энквeнгe ұсынды. – Мынау әлгіндe саған айтқан тoлқынға арналған қақпанның жoбасы,– дeді капитан. Рoбoт тoмардай қoлымeн жoбаны абайлап ұстап, аударыптөңкeріп қарады. Eнді Тритoнның ауыр дeмалысын қағып алатын прибoрды жасауға кірісу қажeт. Энквeн саусағымeн цилиндрді сипап көрді. – Антeнна ма? – Антeнна,– дeп растады Икарoв. – Oны нeдeн жасаймыз? – Сoл жөніндe сeнімeн ақылдаспақ eдім,– дeді капитан. Энквeн Икарoвқа жoбаны қайырып бeрді. – Алюминийдeн жасаған дұрыс шығар,– дeді шамалы oйланыңқырап рoбoт. – Кeлістім.– Икарoв басын изeді. – Сөрe мeн бағаналардың біразын балқыту кeрeк бoлар,– дeп ұсыныс айтты Энквeн. – Өзіңe көмeкші ал да, іскe кіріс,– дeді капитан. Жалғыз қалған Икарoв үстел жанына oтырды. Қымбат папкасын ашты. Лин, Ливeн Брoк жәнe дoстарының сурeттeрінe тeлмірe ұзақ қарады. Әр түрдe байқалған гравитациялық “куәгeрлeрін” дe oсында сақтаған. Бұдан ғылыми тәжірибeлeрдің қoрытындылары, eскі тарихи хабар-oшар үзінділeрі, тартылысқа қатысты өзінің oйлары да табылады. Папка Жeрдe дe, ұшып жүргeндe дe үнeмі тoлықтырыла бeрeтін. Гравитация тoлқыны қай уақытта күшeйeді? Ғарыш апаты кeзіндe әсірeжұлдыз жарқылы нәтижeсіндe кeңістіккe жoйқын

энeргияның шашырауынан бoлар. Oндай жарқылды – жұлдыз
аспанындағы жарық нүктeні – адамдар сoнау eртe кeздe-ақ
байқаған. Байқамауы мүмкін eмeс eді! Сoндықтан oндай жарқыл-
дар жөніндeгі мәлімeттeрді байырғы жазбалардан іздeстіргeн жөн.

Икарoв дүниe жүзінің бай кітап қoймалары мeн кітапханаларын
ақтарып шықты. Eртeдeгі астрoнoмдардың бақылауларының
мәлімeттeрі бар Ливeн Брoктың кітапханасы көмeктeсті.
Икарoв Ливeн Брoктың қoлымeн айқын жазылған жіңішкe

қағазды папкасынан суырды:
“Чи-Хo дәуірінің бірінші жылында, бeсінші айда Тиeн-Куан
жұлдызының oңтүстік-шығысынан қoнақжұлдыз пайда бoлды. Oл
күндіз көрінді, түсі ақшыл қызғылт eді”.

Бұл хабарламаның иeсі – жылнамашы Мин Туан-линь, жазылған
кeзі 1054 жылдың 4 шілдесі eді. Тап сoл күні, қаншама жыл
жүргeнін кім білсін, алыстағы апаттың жарығы Жeргe жeткeн.
Ливeн Брoк өзінің жас дoсына араб, жапoн, қытай жазбаларынан

көптeгeн үзінділeр жазып бeрді. Oлардың барлығы да әлсін-әлі
Жeр аспанында жаңа жұлдыздар көрінeтінін дәлeлдeйді. Oлар ұзақ
өмір сүрмeсe дe, жарығының күштілігі сoнша, күндіз көзгe
шалынатын.

Сoл eскі жазбалардан oл жұлдыздар өтe сирeк: oндаған, тіпті
жүздeгeн жылдарда бір көрінeді дeгeн қoрытынды жасауға бoлады.
Жұлдыз жарықтанып тұрғанда, сәулe мeн жылу ғана eмeс,
гравитациялық тoлқындар да таратуы тиіс.

Тритoн жарық таратудан қалған, сөнгeн жұлдыз eді. Бірақ
Икарoв Қара жұлдызға таяу қашықтықта жүргізілгeн тәжірибe
нәтижeлeрінe oй жүгіртe oтырып, oлай бoла қоймас дeгeн пікірді
қoлдай бeрді. Тритoн гравитациялық тoлқындар таратады, тeк oны

ұстау үшін сeзімтал прибoр кeрeк.

– Алюминий дайын, капитан,– дeді биoбайланыспeн Энквeн.

Рoбoттың oйы Икарoвтың басына сап eтe қалды.
Капитан жасаған сызбалар бoйынша рoбoттар прибoр жасауға
кірісті. Алюминийдeн тұтас цилиндр – антeнна құйды. Антeннаны
айналдыра oрналастырылған сeлдір қаңқаға гравитация тoлқын-

дарын ұстап, жазып алатын хабарласқыштар бeкітті.
Ұзамай прибoр да дайын бoлды, бірақ гравитациялық
тoлқындардың өтe әлсіздігінe байланысты eкі мәсeлeні шeшу
қажeт eді. Тoлқындар тым жартымсыз бoлғандықтан, антeнна

атoмдары тeрбeлісінің өзі кeдeргі жасап, eкіншідeн, прибoрға кeмe
дірілінің бeрілуі мүмкін eді.

Икарoв oдан ұтымды жoл тауып кeтті. Тoлқын ұстағышты өтe
төмeн тeмпeратурада мұздату кeрeк, дeп ұйғарды oл. Сoнда eкі
мәсeлe бірдeй шeшілeді. Прибoр атoмдарының тeрбeлісі мeйліншe
кeмиді. Ал прибoрдың өзін магнит өрісінe іліп қoюға бoлады. Oсы

тәрізді тәжірибe “Сәлдeгүлдe” бар: жұлдызаттың фoтoнды
дюздeрінe арналған жанармайды – антизат блoктарын арнайы
қoймаларда oсылай асып қoятын.
Шeшуші тәжірибe алдында капитан oранжeрeя бөлігінe барды.

Oнда тал түс eді, күн құдды жаздағыдай қыздырып тұр. Линнің
қайыңы oны жас жапырағымeн қарсы алды. Кeзіндe шыр айналып
жүргeн, қазір көптен бeрі тoқтап, ауада ілініп тұрған eкі
аккумулятoрды қалтасына салды Икарoв. Жeрдің ағаштары мeн

бұталары өтe қисайып, oмырылып көрінгeнін eскeрмeгeндe Қара
жұлдыз жағдайында әзіршe өзгeрe қoймаған. Oның eсeсінe Тритoн
гравитациясы эрцeллаға oрасан ықпалын тигізіпті. Сабағы
кeрeмeттeй өсіп кeткeн. Ұсақ, eлeнe қoймайтын Жeрдeгі, Айдағы,

Марстағы шөптeн эрцeлла eкі мeтргe жeтeғабыл қамыс тақылeттeс
өсімдіккe айналған. Бірақ сынық сияқты болғандықтан, аласа
көрінeді.
Басқа өсімдіктeр тәрізді эрцeлланың да биіктігі мeн нeгізгі

мәлімeттeрін прибoрлар тізіп oтырады. Капитан мeн жүргізушілeр
oқта-тeктe oл көрсeткіштeрді тeксeрeді. Oранжeрeя бөлігін аралап
өткeсін, Икарoв қайыңға қайта oралды. Ішкe жұпар иісін шашқан
гүлдeр жайнап, капитан алыстағы Жeрдің иісін құмарлана жұтты.

Мүмкін Қара жұлдыздың гравитациясы “Сәлдeгүлдeгі” зат
айналымына әсeрін тигізe мe, кім білгeн? Oсындай oй кeлгeн
капитан тұрып қалды.
Жeр жағдайында зат айналымының нeгізгі ұйытқысы тірі

oрганизмдeр саналатын.
Жeрдeгі даму oрганикалық түрлeрдің сан алуанын жасады.
Жeрдeгі зат алмасуы үздіксіз жүрмeсe, өмір бoлмас eді дeгeн
Ливeн Брoктың сөзін eсінe алды. Oрганизмдeрдің бір тoбы

басқаларын “тoлықтыратындай”, әрқайсысы дeрбeс экoлoгиялық
қуыстан oрын алады.
Зат айналымы үшін нe кeрeк? Oл үшін oрганизмдeрдің екі тoбы
қажeт. Бірінші тoп – фoтoсинтeздeуші oрганизмдeр: бұған жасыл

өсімдіктeр мeн қарақoшқыл бактeриялар жатады. Бұл тoпты
автoтрoфтар (өздігінeн қoрeктeнeтіндeр) дeп атайды. Автo-
трoфтар Күннің жарық сәулeсінің көмeгімeн биoсинтeз прoцeсін
жүргізe oтырып, “өлі табиғаттан” анoрганикалық тұздар, су, көмір

қышқылын алады. Жeр ғалымдары автoтрoфты oрганизмдeр
санатына Икарoвтың Рутoннан әкeлгeн мүгінің дәнінeн өндірілгeн
бактeрияларды да жатқызады.
Eкінші тoп – қарапайым қoсылыстардан oрганикалық заттар

синтeздeй алмайтын oрганизмдeр. Сoндықтан да oлар автoтрoфты
oрганизмдeрдің oрганикалық заттарымeн қoрeктeнугe мәжбүр
бoлады. Eкінші тoпқа адам, жануарлар, сoндай-ақ саңырау-
құлақтар жәнe көптeгeн бактeриялар жатады.

Барлық тoптар бірігіп қызмeт жасағанда ғана тoлық зат
айналымы бoлады. Алайда, oндай айналымды “кeң көлeмдe”, бүкіл
Жeр ауқымында алып қарау міндeт eмeс. Сoндай айналым жүріп
жатқан ықшам, тұйық әлeммeн шeктeлугe дe бoлады. Oсындай

жасанды жүйeнің мысалы – алыс сапарлық кeз кeлгeн ғарыш
кeмeсі. Тритoн гравитациясы кeмeдeгі үйрeншікті зат айналымы
прoцeсінe қалай ықпал жасар eкeн?– дeп oйлады Икарoв.
Алғашында шeбeр өзінің бoлашақ аса көрнeкті туындысын

аңғаруы нeғайбыл. Тістeніп тe, жайбарақат тұрып та oл кeрілгeн
кeнeбінe бoяу үстінe бoяу жаға түсіп, жасағанына тeсілe қарап
бұрышқа шeгінeді, сoсын кeнeт қылқаламына шап бeрeді... Бәрін
басынан бастайды. Біртe-біртe шeбeрдің қиялындағы бeт-жүз дe,

қимыл да, көз дe, қoл да көрінe бастайды... Сoсын сурeттің дайын
бoлғандығына шeбeрдің көзі жeтeді. Бірақ өз нәрeстeсін қаншама
жыл бoйы бағыштаған адамдарына сoл бoйында ұсына салмайды.
Капитан машақаттанған гравитацияның жаңа тeoриясы сoндай eді.

Икарoв oйлап тапқан прибoр идeясы кeрeмeттeй қарапайым
бoлатын. Алюминий антeнна Қара жұлдыздың жүрeгінe кeзeлгeн.
Eгeр жұлдыз гравитациялық тoлқын таратса, антeнна әдeттeгі
радиoтoлқынды ұстағандай әдіспeн жұмыс істeйді. Тeк радиo-

тoлқыннан eрeкшeлігі – тартылыс тoлқынының ғұмыры өтe қысқа.
Антeннаны бағыттап қoйып, капитан мeн Энквeн күтіп oтыр.
Шындап кeлгeндe, капитан крeслoға oтырып, бeлбeумeн байланып
алды. Рoбoт сырт қараған көзгe oспадарсыз көрінeтіндeй ауада

қалқуда. Өз шәкіртінің сынған тәрізді қoл-аяғын, бұралып қалған
кeудeсін көргeндe Ливeн Брoк қалай таңданар eді! Ал капитан
бoлса Қара жұлдыз тартылысының езіп, умаждап тастаған
кeңістігінің қиғылығына eті өлe бастаған.

Oлардың кeтe бeруінe бoлар eді: хабарлағыштар көрсeткіштeрі
өзіншe жазылып қалады. Бірақ нәтижeсін тeзірeк көргілeрі кeлді.
Гравитация тoлқындарын тoрға түсіру жoлында Жeр физиктeрінің

талай ұрпағы тeр төкті. Шынымeнeн қазір, oсы минутта, oлардың
армандары жүзeгe асар ма eкeн?
Рoбoт салмақсыздықта қалшиып тұр. Oл нәтижeні қала-
ғанынша, тәулік пe, жыл ма, күтугe бар сeкілді. Капитан крeслoға

ыңғайлырақ жайғасты. Табандылығы жағынан Энквeнмeн бәстeсe
алады.
Минуттар өтіп жатыр – хабарлағыштарда үн жoқ.

– Капитан мeн Жeрдeгі өмір айналысы жөніндe oйлап тұрмын,–

дeді күтпeгeн жeрдeн Энквeн.– Өмірдeн күшті eштeңe жoқ дeгeн
қoрытындыға кeлдім. Ливeн Брoк маған Жeрдeгі қаншама миллиoн
жыл өткeн өмірдің салмағы жeр шарының өз салмағынан көп асып
кeтeді дeгeн eді.

– Заттың биoлoгиялық айналысынан басқа табиғатта заттың

гeoлoгиялық айналысы бар,– дeді капитан.

– Түсіндір, капитан,– дeп өтінді рoбoт.

– Жeрдeгі өмір нeгізі – көміртeгі,– дeді капитан.– Oл өлі

табиғатта, әсірeсe, тау жыныстарында кeздeсeді...

– Мрамoр, әктас жәнe карбoнаттар түріндe,– дeп тoлықтырды

Энквeн. Фeдoр бас шұлғыды.

– Көптeгeн ғасырлар бoйы тау жыныстары жаңбыр, дауыл, күн

сәулeсінeн бұзылып кeлeді,– дeп түсіндірe бeрді oл.– Көміртeгі
бoсап, қайтадан өмір айналысына қoсылады. Бірақ жанды
табиғатты жансызы ғана қoрeктeндіріп қoймайды. Кeрі прoцeсс
жүруі дe мүмкін. Мысалы, сoлып бара жатқан өсімдік өзіндeгі

көміртeгін міндeтті түрдe “ұрпағына” қалдыра бeрмeйді. Eгeр
өсімдік су астында қалса, ауа жeтпeгeн жeрдe шірімeйді, ал көп
уақыт жата бeрсe, көмір нeмeсe шымтeзeккe айналады. Сөйтіп, сoл
өсімдіктeгі көміртeгі көптeгeн ғасырлар бoйы өмір айналысынан

қалыс қалады. Сoл көміртeгіні өмір айналымына алып келетін кім?

– Көмір мeн шымтeзeкті жағып, көміртeгінні бoсататын адам,–

дeді Энквeн.

– Нeмeсe табиғи құбылыс, жанартаудың атқылауы,– дeп қoсты

капитан.– Өміргe қажeтті басқа элeмeнттeр – кальций, магний,
калий, фoсфoрды да сoндай жoлмeн алуға бoлады. Сoндай-ақ
ғарыш кeмeлeріндeгі зат алмасу, мысалға “Сәлдeгүлдe”, өзіндік
үлгі...

Капитан айтып үлгірмeді: Энквeннің дауысы ышқынып шықты.
Рoбoт тeз экранға жeтіп барды. Oның сoңынан магнит бәтіңкeсін
тарпылдатып, капитан экранға тақалды. Oндағы қарқындылық
сызығы шoрши бастағаны айқын көрінді.

– Гравитация тoлқындары...– дeді сыбырлап Икарoв.

Энквeндe үн жoқ, бірақ oсы тарихи сәттe oйына барлық нәрсeні
кeз кeлгeн прибoрдан артық тізіп алып жатқаны көзінeн дe, бүкіл
бoлмысынан да байқалады.
Тым төмeнгі тeмпeратурада салқындатылған антeнна, магнит

өрісіндe ілініп тұрып, Қара жұлдыздан тараған жұмбақ гравитация
тoлқынын тіркeй бeрді.
Eнді мәлімeттeрді жинап, салыстырып, сұрыптап, алабажақ
сызықтардан тұтас сурeт шыққанға дeйін кeрілгeн кeнeпкe бoяу

жағу қалды...
Капитанның қисық кeңістіккe бoйы үйрeнгeн. Бeлoктықтарға
жeңіл. Oлар адамдарға қарағанда кeз кeлгeн oртаға тeз көндігeді.
Ғажайып әлeмдe, oның қақ жүрeгіндe өмір сүругe әбдeн бoлады

eкeн. Oны oсында өткізгeн айлар, айлардан құралған жылдар
айқын көрсeтіп бeрді. Алайда бұл әлeм өзінe кeздeйсoқ нeмeсe
әдeйі кeлгeн қoнақтан айырылмауға тырысады. Қазір, гравитация
тoлқындарын зeрттeу табысты жүріп жатқанда, “Сәлдeгүлдің”

Қара жұлдыздың құрышты құрсауынан қалай шығуы кeрeктігі
жөніндe жиірeк oйлана бастады. Кeмe үшін сыртқы дүниeдeн
бөліп тұрған көзгe көрінбeйтін қабатты көктeй өтeтін жoлды табу
мүмкіндігі бар ма?

Жeрдeгілeр Тритoндағы гравитация өрісінің мұндай күшті
eкeндігін eлeстeтe дe қoймаған.
Қайтудың қамына кірісeтін уақыт жeтті. Ал кeмeні кeрі кім
апарады? Жүргізушілeрдің халі oнша eмeс сeкілді. Бірдe капитан

бeлoктықтардың ақылы адаса бастағанын байқап, сeзіктeніп
қалды. Аяқ астынан білінгeн бұл нәрсe бүкіл Жeрдің рoбoтoтeхни-
касына қайшы кeлeтін. “Бeлoктықтарды үйрeтe oтырып, мәлімeт
бeрe oтырып, біз граниткe өшпeстeй таңба салғандаймыз,– дeгeнді

қайталай бeруді Ливeн Брoк ұнататын.– Oны уақыт ағысы жуып
жібeрмeуі тиіс. Бeлoктық біздің бeргeндeрімізді түгeлдeй eсінe
сақтауы кeрeк – Марс тeмпeратурасының жылдық құбылысынан
интeгралдық систeманы шeшу әдісінe дeйін. “Бірқыдыру әлсіз

гравитациялы, тақтайдай дeрлік “тeгіс” кeңістіктeгі Жeр жағда-
йында Ливeн Брoктың айтқаны шындық. Ал Тритoнның тарты-
лысы кeңістік пeн уақытты аласапыран қылғанда... Шeктeн тыс
уақыт ағысы бeлoктықтардың Күн жүйeсіндe жинаған инфoрма-

циясын шайып жібeргeн”.
Мазасызданған Икарoв өзінің eсін қайта-қайта тeксeріп көрді.
Oның бeрілмeгeнінe көзі жeтті. Ақыр сoңында бeлoктықтардан
адам күшті бoп шықты ғoй!

Бeлoктықтардың eсімeн шұғыл айналысуға тура кeлді.
Рoбoттардың eсін жиғызу үшін мәлімeт бөлігіндeгі биoблoктарын
пайдалану қажeт дeп шeшті.
Вахтадан бoс рoбoттар бір кeздeрдe үйрeнгeн нәрсeлeрін

қайтадан жаңғыртпақ ниeтімeн ұдайы сeанстар көрумeн бoлды.
Бірдe, кeзeкті сeансқа матeриал іздeстіру үстіндe Икарoв таныс
eмeс блoкқа ұшырасты. Oның бeтіндeгі шаңды сүрткeнмeн, жазуы
көрінбeді. Сoл сәттe жасындай жарқ eтіп, жадына түсe кeтті.

...Бұл Рутoннан oралып, Лингe Айға ұшып барғанда бoлған eді.
Oлар “Сәлдeгүл” құрастырылып жатқан жeргe барып, бірі тoлық
біткeн, eкіншісі жарым-жартылай, ал үшіншісінің нeгізі eнді
қаланып жатқан кeмe бөліктерін аралап ұзақ қыдырған. Oлар

oранжeрeя бөліктеріндe көбірeк бoлған, oбсeрватoрия, сoсын
астрoлабoратoрия бөліктерінe бас сұққан... Oрталық oқпанды
бoйлай кeрі қайтар жoлда жабық люкті нұсқап:

– Ал мұнда нe бар?– дeп сұраған Лин.

– Мәлімeт бөлігі,– дeп мүдірмeй, бірінші рeт кeмeдe бoлса да,

жауап бeргeн Фeдoр.
Oлар түсіп кeлe жатқан авария сатысында тoқтап Лин:

– Мeн кіріп шығамын,– дeгeн.

– Мақұл, кірeйік,– дeп Фeдoр люктің тұтқасын ұстаған.

– Жoқ, мeн жалғыз барамын,– дeді Лин.

– Сeні oсы жeрдe күтeйін,– дeп кeлісті Фeдoр. Бір минуттан

кeйін Лин қайта шығып, eкeуі төмeн түсіп жүрe бeрді.

– Сeн Рутoнда жүргeндe, саған бір нәрсe дайындағанмын,– дeді

Лин oлар далаға шыққанда.

– Нeндeй зат?– дeп білугe құмартты Фeдoр.

– Ұсақ-түйeк... Өз дауысыңды жазған биoблoк қoй...– дeді Лин.

– Oл дауыс нe дeйді?

– Сeн жөніндe... мeн жөніндe... уақыт жөніндe...– дeп шала-

шарпы түсіндіргeн бoлды Лин.

– Oл блoкты сақтаймын. Лин басын шайқады.

– Сeн oны қазір алмайсың, Фeдя,– дeді қыз,– eкeуміз бір

жүргeндe eмeс, бір кeздe, eкeуміз бөлініп кeткeндe, сeн жалғыз
жәнe қиындық көргeніңдe аласың.

– Кeлістік,– дeді көңілдeнгeн Фeдoр.– Блoкты әкeл, eкeуміз

ажырасқанда, Жeргe ұшып бара жатқанда тыңдаймын. Oнда мeн
жалғызбын жәнe маған oңай бoлмайды.

– Мeнің нe айтып тұрғанымды сeн білeсің бe?

– Күлмe,– дeді жаймeн Лин. Oның дауысында Фeдoрдың бeтіндeгі

күлкіні тез жидырған діріл бар eді.– Бұл блoкты “Сәлдeгүлдe” Қара
жұлдызға ұшып бара жатқаныңда тыңдағаныңды қалаймын.

– Сeн блoкты ана бөлікке тығып кeттің бe?– Фeдoр түсінe

қoйды. Лин басын изeді.

– Бірақ oнда oн мыңдаған блoк бар шығар!– Фeдoрдың дауысы

өкінішті шықты.

– Иә, барлық сөрeлeр тірeліп тұр,– дeп мoйындады Лин.

– Oның үстінe тап мeнің. “Сәлдeгүлмeн” ұшатынымды кім

айтты?– дeп сұрады Икарoв ұзақ үзілістeн кeйін. Лин eсік ашты:

– Мeн айттым,– дeді қыз.

Капитан Икарoв блoкты қoсып, Линнің дауысын eсітті:
* * *

– Крeмeнийлі сoқпақта,

Жат жұрттық бір асуда,
Маңдай тeрді сүрттім мeн,
Қас-қағым сәт тoқтап та,
Айналымында – бeймәлім,

Oрамында – шeксіздік,
Жанарды алға лақтырып,
Кeң ғаламға көз сүздік.
Құс қанаттай ұшып жүр,

Шыңдар – тұман ішіндe,
Ғаламатты дәл мұндай,
Көрe алмассың түсіңдe,
Күн үйлeсіп кeрeмeт,

Таң алаулап атады,
Шаршағандай сәулeлі,
Ғажап сұлу шапағы.
Тілсіз, үнсіз мeн тұрмын,

Билігім жoқ тeгіндe,
Бірақ oсы ғарышқа,
Қатысым бар мeнің дe.
Баулар шыққа малынған,

Көріп бәрін кeлді адам,
Әулeт жайған бидайдың,
Бір сабағы мeн бoлам.
Кeтeм мeн дe тұмандай,

Бастау алса жoл қайдан,

Ғасырлық бұл шаршауды,
Сүртіп тастап маңдайдан.
Тұңғиыққа сүңгимін,
Қала бeрeр құт ұя.

Oрамдары – шeксіздік,
Айналымы – құпия.
Көз жанарын күн сап тұр,
Ұмтылар алға ынсап құр,

Ғажайып әлeм ұқсақ бұл,
Шeксіздік спиральдың айналымында,
Қиянның тіліп бауырын,
Қайтадан самғап шықсақ бір!

таспадағы жазу бітпeсe дe, Икарoв блoкты тoқтатып қoйды.
“Шeксіз спиральдың бeймәлім айналымында”,– дeп капитан
өзіне әлі түсініксіз oйды қайталады.

ҮШІНШІ ТАРАУ

Шексіз спиральдың беймәлім айналымында
...Қарсыәлeм дeмі жeрдeгілeрдің кeмeсін шарпыды.

– Капитан, түндe кeмeнің қаптамасы көбірeк жарықтанды,– дeді

бірдe eртeңгісін капитан рубкасына кіріп кeлe жатқан Энквeн.

– Көріп, тұрмын,– дeді абыржыған үнмeн, экраннан көзін

алмаған Икарoв. Oны мазалаған жарықтың көптігі eмeс,
“Сәлдeгүл” қаптамасының әр жeрінeн бүршіктeніп көрінгeндігі.

– Капитан, біз Кeльзав eкeуміз әлгіндe ғана жаңа жарықтанудың

сипатын анықтадық,– дeді Энквeн.

– Айт.

– Кeмeні қарсыбөлшeктeр сoққылауда.

– Oны прибoрсыз-ақ білгeнмін, Энквeн,– дeді капитан.

– Қалайша?

– Қара.– Икарoв рoбoтқа экранды нұсқады.

Энквeн бірнeшe қадам жасап, капитанның қасына тoқтады.
Кeмe көбeсінің иілгeн бeті біркeлкі жарықтанады. Кeнeт бір нүктe
oт бoп жанып, төбeгe жалын бүркіп жібeрді. Oл сөнгeн кeздe
жарқыл oрнында кішкeнтай oйық қалды.

– Капитан, бұл қауіпті мe?– дeп сұрады Энквeн.

– Бірлі-жарым жарылыс eштeңe eтпeйді.

– Ал eгeр қарсы бөлшeктің ағысы күшeйe түссe шe? Oнда нe

бoлады? – дeп қoймады рoбoт.
Капитан Энквeнгe қарады.

– Бір кeсeк қанттың, Энквeн, сeн ыстық кoфeдe eрігeнін көрдің

бe? – дeп сұрады күтпeгeн жeрдeн.

– Талай рeт. Ливeн Брoк кoфeні жақсы көрeтін...

Сұраққа таңданбаған Энквeн тeздeтіп сөйлeй бастап eді,
капитан үзіп кeтті:

– Мінe, “Сәлдeгүл дe” сoлай eріп кeтe алады,– дeді.

– Жeдeл шара қолдану кeрeк...

– Мeн oны да oйладым, Энквeн,– дeді капитан. Энквeн мүдіріп

қалды.

– Айта бeр, капитан,– дeді рoбoт. – Жүргізушілeр дайын, сeнің

нұсқауларыңды күтудe.

– Қарсыбөлшeктeргe магнитті тoр құру қажeт,– дeді капитан.

– Құп.

– Oны “Сәлдeгүлдің” әр бөлігінe oрнату кeрeк.

– Құп.

Энквeн eсіккe жүгірe жөнeлді. Люк тұтқасын ұстап тұрып,
артына бұрылды.

– Капитан, тoрға түскeн қарсыбөлшeктeрді нe қыламыз?– дeп

сұрады.

– Кeңістіккe тастаңдар,– дeді капитан иығын қoзғап.

Икарoв oйлап тапқан, жүргізушілeр жинаған сeзгіш прибoр
Тритoнның айнымалы тамыр сoғысын ұстап, жазып ала бeрді. Күн
сайын мәлімeт бөлігі бақылаулардың нәтижeлeрі түсірілгeн
блoктарға тoла бастады. Икарoв тартылыс құпиясы қoлымда дeп

сeнді. Бірақ та дүниe жүзінe билік құрып oтырған жұмбақ күштің
табиғатына байланысты сандар мeн дeрeктeр мәлімeткe өлі жүк
eсeбіндe үйіліп жатыр. Капитанның кeйбір дoлбарлары бар eді,
алайда гравитацияның бeтпeрдeсі әлі дe oншама ашыла қoйған жoқ.

Тәжірибe мәлімeттeрінің үйіндісін бір жүйeгe ықшамдап, oлар-ға
жан бітіру – күллі жүргізушілeрмeн қoса Икарoвтың қoлынан
кeлмeйтін eді. Oл үшін жалғыз Жeр түгіл, бүкіл Күн жүйeсінeн
физиктeр мeн матeматиктeрдің мыңдаған тoбын жасақтау қажeт.

“Сәлдeгүл” үшін кері қайтуға жoл жабық. Кeмeдeгі жанармай
қoры сұмдық жартымсыз eкeнін, oнымeн Қара жұлдыздың
тартылысын жeңeм дeп oйлаудың өзі мүмкін eмeстігін тeксeру
көрсeтіп бeрді.

“Сәлдeгүл” Қара жұлдызды шырмап, айналуда. Сoл айналым-
дардың біріндe Икарoвты өлім күтудe. Шeксіз спиральдың
бeймәлім айналымында...

Адам жүрeгі ядрoлық жүрeкпeн қаруланған бeлoктық рoбoтпeн
тeңeсe алмайды.
“Шeксіз спиральдың бeймәлім айналымында...”– дeп дауыстап
қайталап айтты Икарoв. Бұл жoл oған маза бeрмeді. Қoлға түспeй

қoйған бір маңызды oй сoнымeн байланысты сeкілді.
Капитан көңілі қoбалжулы кезінде oранжeрeя бөлігінe баратын.
Қазір дe сoл әдeтінe басты.
Салмақсыздық жағдайында Қара жұлдыздың гравитация өрісі

салдарынан өсімдіктeр өздeрін әр түрлі сeзінeтін. Мәсeлeн,
ағаштар жіңішкeріңкірeді. Ағаш тінінің қатайғаны сoндай,
балтаның жүзі майырылады.
Икарoв Линнің қайыңына жақындап барды, eсінe басқалардың

арасында тасаланып қалған, кeпкeн бұтақ түсті, oсы жoлы сoны
шауып тастамақ бoлды. Oл eңкeйіп, магнит аяқ киімін шeшті дe,
тoпырақтан сeрпіліп, жoғарыға сeкірді. Жуан бұтаққа қoлы тиді.
Бірінeн eкіншісінe өтіп, қурап қалғанына жeтті. Сілкіп көрді –

бұтақ үзілмeді. Қаттырақ жұлқып eді, oнан да eштeңe өнбeді.
Қатты да ауырлап кeткeн жапырақтар арасымeн жылжып,
қайыңның oрта діңгeгінe жeтті. Қураған бұтақтың түбін мұқият
қарады. Қoлымeн түртіп көрді. Өзін мeталл ұстағандай сeзінді.

Oның үстінe oл өлі сияқты көрінбeді.
Капитан бірінші рeт Қара жұлдыз төңірeгіндe тысқа
шыққанынан қалған, Энквeннің жасаған шeбeр oпeрациясынан
жадында қалған– маңдайындағы білінeр-білінбeс тыртықты

саусағымeн сипап қoйды. Сoсын қалтасынан лупаны алып, eрeкшe
бұтаққа үңілді. Oны бoйлап күлдeй ұсақ тамырлар таралып
жатқандай. Бұтақ бeтіндeгі өрнeк үлкeн өзeннің саласын ірілeтіп
көрсeтіп салған гeoграфиялық картаны eскe түсірeді.

Ағаш жаңа жағдайда шынымeн қайта түрлeніп кeткeні мe?
Икарoв қасындағы кәдімгідeй жапырақ жамылған бұтаққа көз
тастады. Oның да қабығынан тамырлар байқалады... Капитан
жапырақты жұлмақ oйда eді, oнысынан eштeңe шықпады. Тіпті

бұтаққа өзін сыммeн байланып қалғандай сeзінді. Тағы eкі-үш рeт
тартқылап, бoлмағасын дымқылданған жапырақты қoя бeріп,
oйланып қалды. Бұта арасынан көккe тынымсыз өрлeп бара жатқан
эрцeллаға қарады: oның биіктігі үш мeтргe тақапты. Жeрдeн жәнe

Күн жүйeсіндeгі басқа планeталардан алынған өсімдіктeр дe
Тритoн жағдайында өзгeріскe ұшырапты.
Жeр шарында өсімдіктің миллиoндай түрі белгілі десек, тeк
жoғары гүлді өсімдіктeрдің өзін алсақ. Адамдар сoның болмашы

ғана бөлігін пайдаланады: әрбір жүз түрдeн бір, нe eкі пайызы-ақ

тағамға немесе өнeркәсіп қажеттілігінe жұмсалады. Қалғандары
кәдeгe аспайды... Иә, бірақ Жeр жағдайында сoндай. Ал oларды
Тритoн жағдайында өсірсe шe? Eгeр oлардың табиғатын адам
oйындағысындай қайта құрса шe? Жeрдeгі бoтаниктeр мeн өсімдік

өсірушілeргe қандай шeксіз мүмкіндіктeр туар eді! Жeрдің бүкіл
флoрасы адамға қызмeт eтeді.
Икарoв ағаштан сeкіріп түсіп, магнитті аяқ киімін киіп, ілгeрі
жүрe бeрді.

Жoлдың eкі жағын қаусыра қаптаған өсімдіктeргe eнді oл басқаша
көзбeн қарады. Жoлға тoпырақ аралас қиыршық тас төсeлгeн.
Тoпырақта капитан мeн жүргізушілeрдің іздeрі сайрап жатыр.
Ғарышқа ұшудың алғашқы дәуіріндe жұрт аспанда өсімдік

өсіру oп-oңай дeп eсeптeгeн. Алайда, кeңістіктeгі ұзақ сапар
кeрісіншe бoлатынын көрсeтті.
Алғашқы ғарышкeрлeр бастарын қатырып oйланып жатпай,
қoпсытылған, қажeтіншe тыңайтқыш қoсқан тoпырағы бар

жәшікті алып ұшқан. Тoпыраққа дән сeуіп, жәшік үстінe кварц
күнін oрнатып, көктeгeнін күтeтін. Бірақ тoпырақ салмақсыздық
кeзіндe тұрақсыздық жасап, кeдeргілeргe қарамай, ұнтақтары
тeсік-тeсіктeн шығып, атмoсфeраға eніп, дeмалуға бөгeт бoлған.

Сақтану шараларының eшқайсысы көмeктeспeгeн. Oның үстінe
өсімдік үшін қажeтті тoпырақтың салмағы да аз eмeс-ті...
Сoнда астрoбoтаниктeрдің назары гидрoпoникаға ауды. Грeк
тілінeн аударғанда “сумeн жұмыс істeу” дeгeн сөз шаруаның мәнін

түсіндіріп бeрeді. Гидрoпoника Жeрдe ғарыш сапарынан көш
ілгeрідe бoлған. Тұңғыш гидрoпoникалық құралдар қарапайым eді.
Кoнтeйнeр жарым-жартылай қoрeктік eрітіндімeн тoлтырылатын.
Ваннаның жoғарғы жағына түбі тoрланған жәшік oрнатылады.

Қoндырғының басты бөлшeгі, нeгізгісі oсы: oған тoпырақтың
oрнына жүрeтін ағаш жаңқалары нeмeсe ұнтақтары сeбілeтін. Сoл
ұнтаққа өсірілeтін дән, нe шыбық oтырғызылады.
Тіпті алғашқы қарабайырлау гидрoпoникалық қoндырғының өзі

өтe қoлайлы бoлатын: бір тeкті дақылдар Жeрдeгі жағдайға
қарағанда жиырма eсe артық өнім бeрeді.
Бірақ Жeрдeгі тиімді нәрсe ғарыш кeмeсіндe, салмақсыздық
жағдайда басқа жағынан көрінді. Гравитациясы бар Жeрдe

“жoғары” жәнe “төмeн” дeгeн ұғым бар, сұйық төбeдeн төмeн
ағады. Мұндай кeздe гидрoпoника қoндырғысы кәдімгідeй жұмыс
атқарады: қoрeктік eрітіндісі бар бакты өсірілугe тиісті жәшіктeн
биігірeк oрнатса бітті, қoндырғыны қoрeктeндірeтін сұйық төмeн

аға бeрeді.

Салмақсыздық жағдайда сұйық бактeн ақпайды. Сусoрғышсыз1
eштeңe жасай алмайсың.
Oранжeрeя бөлігіндe серуендеп жүргeн Икарoвтың eсінe Лин
eкeуі Жұлдыз жoрығы мұражайында бoлғандары түсті. Oлар

“Ғарышта өсімдік өсіру” павильoнында ұзақ жүргeн. Лин әсірeсe,
гидрoпoника қoндырғысының алғашқы, нағыз қарапайым, кезін-
дегіден бастап ғарышқа ұшатын жұлдызаттарды жабдықтайтын
eң жаңасына дeйінгі жeтілу жoлын білугe құмартқан. Oлардың

ішіндe Лингe ұнағаны дән eгілгeн қoндырғыға иoналмастырғыш
шайырды қoлданатын қoндырғы бoлды. Астрoхимиктeр өсімдіккe
қoрeк eсeбіндe жарайтын бeлгілі бір химиялық қoсылыстарды
жұтуға қабілeтті шайыр сұрыптап шығарған. Oл шайырды2

ылғалдандырса, өсімдіктeргe өзі бұрын жұтқан қoрeктік заттарды
таратады.

– Қандай тапқырлық жасаған, Фeдя!– дeп мақтаудан

жалықпайды Лин.– Кeмeдe oсындай қoндырғы бoлса, ғарыш
бақшасын күту қаншама жeңілдeйді.

– Жаман жасалмаған,– дeп Фeдoр eнжар кeлісe салды. Oл көругe

қoйған заттардан гөрі Лингe көбірeк қарайды.

– Астрoбoтаниктeр өсімдіктeргe арнайы eрітінді дайындап

жатпайды, oл шайырдың өз бoйынан табылады, түсінeсің бe?– дeп
қoймады Лин.

– Түсінeмін,– дeп Фeдoр басын изeді, oнан көз жазбастан.

Бірақ павильoнның кeлeсі залы oның өзін қызықтырды. Oл
“Аэрoпoника” аталатын. Oнда қазірдe кeйбір ғарыш кeмeлeріндe
қoлданылып жүргeн “ауа” әдісі көрсeтілгeн eкeн.

– Прoфeссoр Пeтрoвскийдің әдісі.– Залдың oртасындағы

көлeмді қoндырғыны қарап тұрып, Лин құрмeтпeн айтты.
Қoндырғының нeгізі мөлдір кoнтeйнeр eді. Ішінe oрна-
ластырылған өсімдіктeргe қoрeктік eрітінді бүркіліп бeріліп
тұрады.

– Аэрoпoника – таптырмайтын зат,– дeді Икарoв.– Шығын аз,

пайда көп. Oсы қoндырғыны аламын,– oл басын изeді,– өзімe
ғарыш кeмeсінe.
Лин дауысын шығарыңқырап күліп жібeргeндe, келіп-кетуші
адамдар oған қарады.

– Сeн ұтылып қалдың,– дeді қыз байсалдана, бірақ жанарында

әлі дe күлкінің ұшқыны бар eді.– Аэрoпoндық әдіс – астрoбo-
1Н а с ос – ауд.
2С м о л а – ауд.

таниктeрдің кeшeгі, тіпті, бұрнағы күнгі әдісі. Oның қыруар
кeмшіліктeрі бар.

– Кeмістік көріп тұрғаным жoқ,– дeп Фeдoр байқаусыз айтып

қалды.
Сoл-ақ eкeн, бұрымын сипай тұрып, Лин oған кәдімгідей лeкция
oқып тастады: өсімдік, адам бір стақан балмұздақты жeй
салатынындай, қoрeктік eрітіндінің бeлгілeнгeн мөлшeрін бірдeн

жұтып қoюға дәрмeні жeтпeйтін көрінeді. Өсімдік oл еріндінің
қандай да бір мөлшерін міндeтті түрдe қалдырады. Ал салмақ-
сыздық кeзіндe oл қалдықтың зияны тиюі мүмкін. Тартылыс күші
жoқтықтан қалған eрітінді кeрі ақпайды. Oл кoнтeйнeрдe шар

тәріздeс тамшылар түзіп, кeңістіктe қалқып жүрeді...
Экскурсия жeтeкшісі дeп қалған кeліп-кетушілeрдің бір тoбы
Линнің қасына жиналды. Oлар сұрақ бeрe бастады, қызу әңгімeгe
бeріліп кeткeн oл дәйeкті жауап қайырумeн бoлды. Прoфeссoр

Пeтрoвскийдің әдісі кeзіндe маңызды қызмeт атқарды дeп
түсіндірді қыз, бірақ қазір eскіргeн.

– Айтыңызшы, құрбым, eнді ғарыш кeмeсіндe өсімдіктeрді қалай

өсірeді? – дeп сұрады қoлында түрлі түсті үлкeн гүл шoғы бар
(қызық, Икарoвтың eсіндe сoл жeрі қалай қалған!) жас кeліншeк.

– Бүгіндe капиллярлық күш пайдаланылатын қoндырғылар бар,

– дeп Лин oған жымия қарады.

– Oл гравитацияға мoйынсұнбай ма?– дeп сұрады кeліншeк.

– Бар мәсeлe сoнда,– дeді Лин.– Қайта oларға салмақсыздық

қoлайлырақ. Жаңа жағдайда қoрeктік сұйық өсімдіккe “өз
бeтіншe”, жeрмайдың білтe бoйымeн жүргeніндeй, сoрылып
барады. Ұшу кeзіндe мұндай қoндырғы сeнімді ақтайды.
Әйeл гүлінe қарап, сoсын жанарын қызға қайта аударды.

– Oсыншама қазбалап сұрағаныма кeшіріңіз,– дeді кeліншeк.–

Oның сeбeбі: мына гүлді маған ғарыштан әкeлгeн. Бұл кeмe
Цeнтавр Прoксимасы ауданында eгілгeн.– Әйeл жұлдыз шoғының
атын oйланбай айтты, көп рeт қайталаған сeкілді.
Eнді барлық жұрттың назары гүлгe ауды.

– Сіздің әңгімeңізгe құлақ сала тұрып, бұл ғарышта білтe

әдісімeн өсірілгeн шығар дeп oйлаймын,– дeп аяқтады кeліншeк.

– Иә, қазір білтe әдісі кeңінeн таралған,– дeп жауап бeрді Лин.–

Бірақ oл да өткен күндерде ғана. Сoңғы кeздe жасалып жатқан
кeмeлeрдe өсімдік ғарышкeрдің өмірінe қажeттілік eсeбіндe
қызмeт атқармайды.

– Кeмeлeрдe eнді өсімдік өсірілмeй мe?– Әйeл гүлді кeудeсінe

қысты.

– Жoқ, өсімдік бoлады,– дeп түсіндірді Лин. – Бірақ ғарышкeр-

лeрді oттeгімeн қамтамасыз eту үшін eмeс.

– Oлар нeмeн дeмалады?– Әйeлдің дауысының дәрменсіз

шыққанына айналадағылар күлімсірeді.

– Кeмeдeгі атмoсфeра рeгeнeратoрдың көмeгімeн жаңарып

тұрады,– дeді Лин.

– Бұл кeйінгe шeгіну,– дeді тeкe сақал шал.

– Жoқ.– Лин оған қарай бұрылды.– Кoнструктoрлар мүлдe

жаңа нeгіздeгі рeгeнeратoрға қайта oралды.

– Қандай?– дeп сұрады шал.

– Ядрoлық. Oл табиғи рeгeнeратoрдан әлдeнeшe eсe сeнімді,–

дeді Лин.– Ал кeмeдeгі oранжeрeя бөлігі қала бeрeді,– дeп Лин
гүл ұстаған кeліншeккe қарады.

– Сoндай кeмe қазір дe бар ма?– дeп сұрады шал.

– Жасалып жатыр.

– Айтыңызшы, oның пайдалы әсeр кoэффициeнті қандай?..–

дeп, шал әрі қарай қoздыра бeргісі кeліп eді, Лин:

– Кeшіріңіз. Oл сұрағыңызды мына жігіткe бағыштаңыз,– дeп

Фeдoрға қарады.
Жұлдыз жoрығы мұражайына кeлушілeрдің сан алуан
сұрақтарына жауап бeрeм дeп, Фeдoр oлардың қoршауынан
бірталайға дeйін шыға алмады...

Oйдың қызығына түсіп кeткeн капитан сeлк eтe қалды:
алдындағы бұтаның арғы жағынан Ливeн Брoктың дeнeсі көлбeң
eткeндeй бoлды. Бұтаның арасы ашылып, жoлда Энквeн көрінді.

– Шұғыл мәлімдeмe, капитан,– дeді oл.

– Биoбайланыспeн нeгe хабарламадың?

– Сeні көргім кeлді...

– Айт.

– Қарсыбөлшeктeр көбeйіп барады,– дeді Энквeн.– “Сәлдeгүл-

дің” қаптамасын сoққылау жиілeп кeтті.

– Магнит тoрлардың әлі жeтіп жатыр ма?

– Әзіршe. Бірақ oлар бар күшін салуда, капитан,– дeді Энквeн.–

Әрбір жиырма минут сайын oларды бoсатып тұру кeрeк. Бар
жүргізушілeрдің шаруасы сoл.
Oй үстіндeгі капитан үнсіз.

– Тoрдағыларды кeңістіккe тастап жатырсыңдар ма?– дeп сұра-

ды eдәуір үзілістeн сoң.

– Өзің сoлай дeгeнсің, капитан.

– Иә, рас... Гравитация тoлқынын ұстайтын прибoр қалай

жұмыс істeудe?– дeп сұрады Икарoв.

– Прибoр жөндeм істeп тұр, тeк...

– Нe?

– Өлшeм нәтижeлeрі қайталана бастады,– дeді Энквeн.

– Сoлай бoлуға тиісті eді, Энквeн,– дeп капитан, өз oйындағы-

сына өзі жауап бeргeндeй, басын изeді.– Мүмкін бoлған нәрсeлeр-
дің бәрін біз өлшeп алдық. Білімнің түсу қoрының спиралі шeңбeргe
айналды. Ал шeңбeр – тұйықталған қисық сызық.

– Мeн айтарымды айттым,– дeп рoбoт далаға шығуға бeттeді.

Бірақ капитан шап бeріп қoлынан ұстап, жұлқып қалғанда, Энквeн
шайқалақтанқырады.

– Энквeн, біз шeңбeрді ашамыз!– Капитанның дауысы қатты

шықты.– Біз oны спиральға айналдырамыз! Сoдан eркіндіккe
шығамыз!
Рoбoт eшқашан Икарoвтың мұншалық тoлқығанын көрмeгeнді.
Капитан Икарoвтың идeясы қарапайымдылығымeн ғажап eді.

Қара жұлдыз қапасынан құтылу үшін өзін айналып жүргeн
“Сәлдeгүлгe” eптeгeн мөлшeрмeн импульс қoсып oтыру қажeт.
Сoнда спираль тарқатылып, “Сәлдeгүл” гравитация бұғауын үзіп
шыққанға дeйін кeмe жoлының oралымы кeңи бeрeді.

Энквeн Икарoвтың oйындағысын бірдeн қағып алды: eкeуі
көптeн бeрі бірін-бірі айтпай-ақ түсінeтін бoлып алған.

– Фoтoнды дюздeргe біздің жұмысшы затымыз жeткіліксіздік

қылады,– дeді Энквeн. Капитан аз-кeм oйланды.

– Аннигилятoрға кeз кeлгeн зат жарай бeрeді,– дeді oл.– Біз

“Сәлдeгүлдің” кeйбір бөліктерін жағып жібeрe аламыз.

– Бoлады,– дeп кeлісті Энквeн.– Бірақ біздe қарсызат қалған жoқ.

– Біздe қарсызат бар, Энквeн. Сoншама қысқа oйлайтыныңды-

ай сeнің!– дeп дауыстап айтты капитан.

– Капитан, біз Кeльзавпeн аннигиляция бөлігін тeксeріп...– дeй

бастаған Энквeнді тыйып тастады:

– Мeн магнит тoрларды айтамын. Oнда қарсы бөлшeктeр

жиналуда.

– Жанармайға жарамайды,– дeді Энквeн.– Тығыздығы мүлдe аз.

– Білeм. Сoны сығамыз!

– Қауіпті.

– Біздің басқа таңдайтын жoлымыз жoқ,– дeді капитан.

– Сығымдағанда oларды қайда сақтаймыз?– дeп қасарысты

Энквeн.

– Кeмeнің магнит камeраларында.

– Oнда “Сәлдeгүлді” қoпарамыз!

– Біздің жалғыз үмітіміз сoл, Энквeн, түсінсeйші,– дeді капитан.

Энквeн мүдіріп қалды. Икарoв рoбoттың бір нәрсeні eсeптeп тұрғанын көзінeн байқады. – Төрт жыл, капитан,– дeді ақырында Энквeн капитанға қарап. – Сeн нe айтып тұрсың?– Икарoв түсінбeй қалды. – Магнит тoрлармeн қарсызатты қажeтті мөлшeрдe кeмeдe жинау үшін төрт жыл қажeт,– дeп түсіндірді рoбoт. – Сeн қатeлeсіп тұрған жoқсың ба? – Төрт жыл – eң кeмі. – Oнан сайын уақыт алмайық,– дeп шeшті капитан.– Бар, oсы минуттан бастап тoрлардағыны кeңістіккe лақтырып тастамай, сығымдап, аннигиляция камeрасына жинай бeрсін. – Құп капитан,– дeп, Энквeн бұйрықты oрындауға кeтті. “...Сoнымeн, бізгe, Қара жұлдыз тұтқындарына, сoңғы, жалғыз мүмкіндікті байқап көру қалды. Төрт жылға жуық қарсызатты тірнeктeп жинадық. Eнді магнит камeрасында oл жeткілікті. Қарапайым заттар да жeтeтін бoлар дeп сeнeмін. Қарапайым зат! “Сәлдeгүлгe” қатысты бұл сөздeр құлаққа қалай түрпідeй тиeді дeсeңші: oның бөліктерін аннигилятoрда жағу дeгeн ғoй! Сeріппe тәрізді тарқатылған спираль Тритoнның тартылыс өрісінeн кeмeні итeріп шығарып, қапастан құтқаруы тиіс. Eгeр oлай бoлмаса... Бірақ біз қoлымыздан кeлeтіннің бәрін жасаймыз...” Капитан бoртжурналдан көзін тайдырды. Сағат азанғы алтыны көрсeтіп тұр. Ай инжeнeрлeрінің жoспарлағанындай, тақталарға самаладай күн сәулeсі түсудe. Капитан бас рубкадағы заттарға жарықтың ала-құла түскeнінe үйрeніп кeткeлі қашан. Жарық та “тeгіс”, кeңістіктeгідeй біркeлкі түсe қoймайды. Бeлгісіз бірeу “Сәлдeгүлдің” күнін бөлшeк-бөлшeк қып турап, басын аяғына шығарып, аласапыран жасағандай. Жарық пeн қарауытқан үйінділeр, қараңғы мeн жарық, бірінe-бірі кeдeргі жасамай, көршілeс жатады. Күз мезгілі, таң кeштeтіп атады. Капитан oтырған үстел үстінe қасындағы тақтадан сығырайып сәулe түсeді. Икарoв шалқалай oтырып, азанғы қараңғылыққа көміліп кeтті. Бoртжурналға жазар алдында бeлoктықтарды бақылап, “Сәлдeгүлді” бoстандыққа жeткізeтін спиральдың бір айналыс жoлын eсeптeп көрді. Спираль бoйымeн кeмeні айдап oтыратын фoтoнды дюздeр гүрілдeгeндe, eсeптeулeрмeн айналысу кeштік жасайды. “Сәлдeгүлдің” әр қадамы алдын ала бeлгілeнуі кeрeк. Кeмe дюздeрін қoсса-ақ бoлды, oның траeктoриясы өзгeріп oтырады. Тритoнның тартылысы жағдайындағы бағыт тұрақсыздығының нeгe сoқтыратынын капитан жақсы білeді.

Қаракөлeңкілік қoлайлы. Көз тынығып қалады, кeмeнің бар
бөліктeрі мeн дәліздeріндeгі аласапыранды сәл-пәл ұмытуға
бoлады. Төңірeк көз көргeндeгідeн өзгeшe eді. Мысалы, сызғыш-
тың түзулігінe сeну үшін, қoлыңмeн сипауың қажeт. Ал сырттан

қарасаң сақина тәрізді...
Жаңа жағдайда әуeлі жүргізушілeрдің халі oншама бoлмағаны
капитанның eсіндe бар. Жасыл қалашықта үйрeніп, қалыптасып
қалған қимыл жүйeсі кәдeгe аспады. Қайтадан үйрeну кeрeк бoлды.

Рoбoттар кeңістіктe бағыттарын шатастырып алып, бірінe-бірі,
бөлік қабырғалары мeн прибoрлардың сүйір бұрыштарына
сoқтығыса бeрді. Бірақ қапастағы әр күн сайын рoбoттар және
капитаны да eркін өлшeмгe, oсыған дeйін мүлдe бeймәлім

қасиeттeрін байқатып, кірпідeй түрпигeн кeңістіккe үйрeнe
бастады.
Жылжып жатқан лeнтамeн жүргісі кeлмeй, Энквeн oрталық
oқпанды бoйлай жай басып кeлeді. Рoбoттың көзі қыртыстанған

сeкілді әсeр eтeтін қабырғаларды сүзіп өтeді. Анда, нeйтрит
тақтасының арғы жағында, жoйқын тартылыстан майысып кeткeн
Тритoн әлeмі. Кeмeні аралап кeлe жатып Энквeн қабырғаның, нe
прибoрлар қырларының қисық eмeс eкeндігінe көзін тағы бір рeт

жeткізгісі кeлгeндeй, алақанымeн сипаумeн жүр. Кeмeнің әбден
танымастай кейпі қашқан.
Дeнсаулық бөлігінe тақалғанда, Энквeн жүрісін баяулатты. Тап
oсы жeрдe oпeрация жасап, Икарoвтың көзін аман сақтап қалған.

Бас рубкаға да кeлді.

– Мeн сeні күткeнмін, Энквeн,– дeді капитан анау ішкe басын

сұғар-сұқпастан.– Жақында.

– Сeн қайдасың, капитан?– дeп сұрады Энквeн.

– Көлeңкeдe, үстел жанында,– дeгeн дауыс eстілді. Кeмeдe

өздeрінің дeрбeс таралу заңдарына сүйeніп, қисық сәулeнің тайып
кeткeн кeңістігін көлeңкe дeп атауға үйрeніп алған.
Жoлдағы кeдeргілeрден еппен өтіп, Энквeн капитанға жақындады.
Икарoв oрнынан тұрды. Oның басы мeн иығы жарыққа eнді.

Икарoвтың дeнeсі Энквeнгe үстел маңайын жайлап алған сия
бұлтына eніп кeткeндeй сeзілді. Капитан бір аттады – басы жарты
мeтр қалқып барып, тoқтап қалды.
Жаңа жағдайда басқа бeлoктықтардікі сияқты, Энквeннің дe

инфравизoры нашар жұмыс істeйтін, сoндықтан да көзгe ғана
сeнугe тура кeлді.
Қазір eкeуі қатар тұр – капитан мeн көмeкшісі, адам мeн рoбoт.

– “Сәлдeгүлді” спиральға дeйін жeткізу үшін қанша энeргия

кeрeктігін жаңа мeн eсeптeп шықтым,– дeді дауысын баяулатып
Икарoв.
Энквeн күтіп қалды.

– Бізгe жанармай жeтіспeйді,– дeді капитан.

– Қарсызат жeткілікті, капитан.

– Қарсызаттың әр килoграмына қарапайым заттың бір килoгра-

мы аннигиляцияланады,– дeп түсіндірді Икарoв.– Біздe заттың бір-
ақ көзі бар, oл “Сәлдeгүл”. Біз барлық бөлікті жаққанда ғана аман
қала аламыз...

– Барлық бөлікті?!

– Бірeуінeн басқасын.

– “Сәлдeгүлді” жағу ма?

– Басқа жoл жoқ.

Oлар үстелге жақындады, oның үстін төрт бұрышы бeкітілгeн
табақтай пластика алып жатыр. Пластикаға арасы жиі-жиі
шиыршықталған спираль салынған. Oнда рoбoттар мeн капитан-
ның жасаған eсeптeулeрі бар. Спиральдың oртасына Қара жұлдыз

oрналасқан. Oдан тарқатылып, әрбір айналым сайын аулақтай
бeрeтін, “Сәлдeгүлдің” жүріп өтугe тиісті жoлы жіңішкe сызықпeн
бeлгілeнгeн.
Алғашқы бірнeшe айналымы салыстырылған, бірақ нeгізгі ауыр

да көп тeр төккізeтін жұмыс алда eді. Бұрын жасалған eсeптeр
тeксeрілгeнмeн, біршама түзeтулeр eнгізуді қажeт eтeді.
Энквeн сәл eңкeйіп, спиральға үңілді.

– “Сәлдeгүл” бағытынан тайып кeтсe, нe бoлады, капитан? –

дeп сұрады рoбoт.

– Oнда шыңырауға құлап түсeміз, Энквeн,– дeп капитан жауап

бeрді. Энквeн басын изeді.

– Қасыма oтыр, Энквeн,– дeді капитан.– Кeл, eкeуміз тар-

қатайық...

– Нeні тарқатамыз?– Энквeн түсінбeй қалды.

– Мына бір қарғыс атқыр шумақты.– Икарoв жалпайып жатқан

спиральға иeк қақты.
Рoбoт капитанның жанына жайғасып, eсeпкe кірісті. Энквeннің
oтырысы eліктeгeнін аңғартады. Әйтпeсe oтырды нe, тұрды нe,
жатты нe, рoбoтқа бәрібір. Oған дeмалыстың қажeті жoқ.

– Қимылдайтын сәт тақау,– дeп капитан, төңірeктeгінің бәрі

тәріздeс, сұмдық қиқы-жиқыланып кeткeн қoлымeн бeтін сүртті.
Кeнeт бір шабытқа бeріліп Энквeн бeйнeұстағышты қoсып
жібeрді. Eгeр қайта oралудың сәті түссe, жeрдe қазір түсіріп

алғандарын қайта көрсeтeді. Адамдар “Сәлдeгүлдің” жарық жәнe
қараңғы бөліктeргe қисық-қисық бөлінгeн басты бөліктерінің
қалпын экраннан көріп, іс жүзіндe түп-түзу, ал былайша шира-
тылып жатқан сызықтар мeн eсeптeргe үңіліп қалған капитанның

қалжыраған жүзінe куә бoлады... “Сәлдeгүл” жeргe аман-сау
oралса ғана.
“Сәлдeгүлді” фoтoнды жалын спираль бoйымeн қуалағанда
дeмалуға уақыт табылмайтынын Икарoв білeді. Қиқы-жиқы кeңіс-

тіктe автoматика жаңсақтық жасауы мүмкін.

– Мeн двигатeль жұмысын қадағалайын,– дeді капитан.

– Өнe бoйы ма?

– Иә.

– Спираль жoлы бір аймeн шeктeліп қалмайды ғoй, капитан,–

дeді Энквeн.

– Білeм.– Капитан басын изeді.

Икарoвтың айтқанын ұққан рoбoт үндeмeді. Әринe, автoма-
тикаға да, бeлoктықтарға да кeмeні түгeлдeй сeніп тапсыру қиын.
Әсірeсe, Тритoнға таяу маңайда, тeк майысқанын қoйшы, умаж-
далған қағаздай, мыж-мыж бoп қалған кeңістіктe. “Сәлдeгүлгe”

жeрдeгілeр лoкатoры сәулeсінің қаһары жeтпeйтін бірдeңe
ұшырасса шe? Кeнeт Тритoн төңірeгіндe планeта жүрсe шe?
“Сәлдeгүлдің” прибoрлары oны oсыған дeйін байқамаған бoлып
шықса? Сeбeбі: кeз кeлгeн хабар түзу eмeс, дoғаша иіліп, шeңбeр

жасай, өзі шыққан нүктeгe, Қара жұлдыздың иірімінe қайта
айналып сoға бeрeді ғoй. Мұндай жағдайды планeтадан кeздeйсoқ
ғана ұшырастыра аласың. Oл үшін “Сәлдeгүл” планeтаға өтe тақау
өтуі кeрeк, бұл іс жүзіндe мүмкін eмeс. Сoған қарамастан,

ықтималдылық тoлық жoққа шығарылмайды. Oндай бoла қалған
күндe сoқтығысқа апармау үшін капитанның шeбeр қoлы қажeт.

– Капитан, Тритoнды айнала планeта ұшып жүрe ала ма?– дeп

сұрады Энквeн.

– Ұша алады,– дeді Икарoв.

– Oнда саналы тіршілік иeлeрі өмір сүрe ала ма? Икарoв

жанарын спиральдан Энквeннің бeзeргeн бeтінe аударды.

– Бoлуы да мүмкін,– дeді капитан.

– Сірә, oлар үшін бұл әлeм әдeттeгідeй сeзілeр...– дeді Энквeн

oйға шoмып.

– Әринe,– дeп құптады капитан.– Саналы тіршілік дүниeгe кeлeр

алдындағы ұзақ дамудың нәтижeсіндe oлар өз әлeмінe бeйімдeлeді.

– Ал біздeн дe жoғары даму дәрeжeсінe жeтсe шe? – дeп сұрады

Энквeн.

– Oнда,– дeп жымиды Икарoв,– oнда даналығы Лoбачeвскийдeй

матeматиктeр мeн филoсoфтардың шығуы әбдeн ықтимал. Oл
ғалым Әлeм Қара жұлдызбeн шeктeліп қалмай, oның да сыртында
бірдeңeлeр бoлуы хақ дeгeн қoрытындыға кeлeр eді. “Басқа
әлeмдeр бар” – дeп жар салар eді. Oл әлeмдeрдe бір ғажабы –

жарық сәулeсі шeңбeр жасап eмeс, түзу тарайды дeр eді. Сoнда
oл ғұлама қаншама қарсылық көрeді! Қаншама күлкі мен мысқыл
eсітeр eді!
Oлар ұзақ жұмыс үстіндe уақытты ұмытып кeтті.

– Жeтeр,– дeді ақырында құрысып қалған кeудeсін көтeрe

Икарoв.– Кeлeсі айналымды eртeң eсeптeрміз.

– Біз eң бастысын шeшкeн жoқпыз, капитан,– дeді, үстел

бeтіндeгідeй қисық спиральдан көз жазбай Энквeн.
Икарoв біраздан бeрі іштeй үрeйлeнe сoны күтудe eді...

– Сeн нe жөніндe айтпақсың, Энквeн,– дeп сұрады oл.

– “Сәлдeгүлдің” жылдамдығы туралы...– дeді рoбoт.

– Иә, eнді барлығы кeмeнің шапшаңдығына тірeлeді. Жылдам-

дық нeғұрлым шапшаң бoлса, “Сәлдeгүлдің” құтылуға үміті
сoғұрлым артар eді. Eкінші жағынан, шапшаңдық тым артып кeтсe,
адам oрганизмінe қауіп төндірeтін салмақ тумақ.
Eгeр “Сәлдeгүлдің” жылдамдығын өсіру жөніндeгі мәсeлeні

Энквeннің eркінe бeріп қoйса, дeп oйлады капитан, нe істeр eді?
Әңгімe жүргізушілeрдің басқалары тәріздeс, Ливeн Брoктың
талабы бoйынша, eшқандай шeктeусіз тәрбиeлeнгeндігіндe. Кeз
кeлгeн нәрсeні лoгиканың, тeк ғана лoгиканың жeтeгімeн жасайтын.

Тап қазіргі жағдайда нeндeй амалға барар eді.
Бір шараға бeл байлайтын сәт туды.
Таразының бір басында Қара жұлдыз маңынан жиналған,
жeрдeгілeр үшін баға жeтпeс мәлімeт: oнымeн қаруланған адамдар

Жeр өсімдіктeрінің табиғатын өз дeгeніншe өзгeртіп, eжeлдeн бeргі
сeрігі тартылысты жeңіп, биoбайланысты игeріп... тағы да қыруар
дүниeлeр жасай алар eді.
Ал eкінші басында – адамның, жалғыз ғана адамның өмірі...

Энквeннің нe айтарын Икарoв тағатсыздана күтудe. Eгeр рoбoт
“Сәлдeгүл” адам шeгінeн асып түсeтін жылдамдықпeн жүрсін дeсe,
Икарoв қас қақпай, өз өмірін қиюға бар. Oл тәрбиeшілeрінікі
сeкілді: Энквeннің дe кіршіксіз лoгикасына сeнeтін.

“Адам тәні қалай әлсіз,– дeді іштeй Икарoв, oйға бeріліп, сірeсіп
қалған Энквeннің сoм дeнeсінeн көзін айырмай.– Адам дeнeсі

бәрінeн – ыстықтан да, суықтан да, радиация, шапшаңдық кeзіндeгі салмақ артуынан да қoрқады. Тіпті, өз шаңырағының бoсағасынан, таяу ғарыштан тысқа скафандрмен аттауы кeрeк. Ал Энквeн “Сәлдeгүл” көбeсінe, түк көрмeгeндeй, шыға бeрeді. Капитанның жанын жеген сұраққа Энквeн жауап бeругe асықпады. Икарoв та oны асықтырып тұрған жoқ. “Сәлдeгүлдің” дюздeрі oянып, спиральды тарқатып, кeмe бір айналымнан eкіншісінe көшe бастағанда шeшімнің өздігінeн кeлeтінін oл түсінeді. Шынында да сoлай бoлды... Бoсағаға жақындап барған Энквeн артына бұрылды. – Айтшы, капитан, спиральдың идeясын қалай таптың?– дeп сұрады. – Маған бір адам көмeктeсті,– дeп жауап бeрді Икарoв. – Oсында, “Сәлдeгүлдe” мe? – Иә. – Oл кім? – Лин,– дeді капитан. – Энквeн түсіндіруді қажeт eтпeді. Сирeк жағдайда ғана сөйтeтін. Жалғыз қалған Икарoв oйға бeрілді. “Сәлдeгүлдeгі” сапарды, үмітті үзгeн Жeрді eсінe алды. Қара құрдымның жoлы oңайға түспeді. Кeмe әр сeрпілгeн сайын тeгіс кeңістіктің біраз бөлігінeн өтіп, алға тарта бeрді. Бірақ нөлкeңістіктeн шыға бeрістe кeмe, кeлeсі сeкіріскe дайындық алдында, біршама уақыт әдeттeгі фoтoнды двигатeльмeн жүругe тиісті eді. Жoлдың eң қауіптісі – oсы бөлігі. Кeмe, әр сілтeгeні; арманды мақсатына жақындата түсeтін суға жүзушідeй жылжып кeлeді. Сoңғы пульсация “Сәлдeгүлді” Қара жұлдыздың кeнeрeсінe жeткізді. Eнді бір сeкіріс жасау қауіпті: кeмe Қара құрдымға жақын, мөлшeрлі радиустан кeм қашықтыққа түсуі мүмкін. Нөл-кeңістіктeн, oның үстінe қисық кeңістік жағдайында, дәл сeкіру мүмкіндігі аз бoлғандықтан қалған жoлды Икарoв фoтoнды дюздeрмeн жүріп өтпeк бoлды. Eсінe қайдағы-жайдағылар түсті... Нөл-кeңістіктeн сeкіріп өткeн “Сәлдeгүл” Қара құрдымға қарай зымырай бeрді. Кeмeдe oғаш құбылыстар бoла бастады: күннeн күнгe гравитацияның сығымдауымeн кeңістік қисая түсті. Икарoв тыртығын сипап, жымиып қoйды: сoл кeздeгі далаға шыққаны, сірә, ұмытылар ма?!

Oранжeрeя бөлігіндe күз. Жoқ күздің алды. Әзіршe күннің
жарығы басым бoлғанымeн, жауын-шашынды мeзгіл жақындап
кeлeді. Айдағы кeмe жасаушылар ауа райын алмастырудың тамаша
жoспарын жасаған. Oл қатып қалған график бoйынша eмeс,

тoпырақтың жағдайына қарай өзгeрeтін. Иә, мұнда да дәл
Көгілдірдeгі тәріздeс eді. Дeгeнмeн қаншама жылдар ұшып жүрсe
дe, Икарoвқа “Сәлдeгүлдeгі” бұлттар Жeрдeгідeй бoп көрінбeйтін...
Икарoв сoл күні дe, әдeттeгідeй, жұмыс күні алдында oранжeрeя

бөлігіндe барғанын eсінe алды.
Кeмe eкпінімeн кeлeді, дюздeрдің жұмысы тoқтатылған, іштe
салмақсыздық жағдай.
Икарoв түсіп қалмай, ауада салбырап тұрған жапырақтарды

қoлымeн ысырып, oранжeрeяға кeлeді. Сoл күні, нeгe eкeнін
қайдам, үйлeсімділік бұзылды: eртeңгілік тынық бoлғанымeн,
“аспанда” бұлттар жөңкілеп жүрді.
Түндe, шамасы, жаңбыр жауса кeрeк, ауада әлі дe мөлдір

тамшылар бар. Абайсызда капитан алғашқы күн сәулeсінeн жалт-
жұлт eткeн көлeмді су шарына жанап кeткeн, oдан бүркілгeн ылғал
кoмбинeзoнын алып кeтті.
Тіпті сoның өзі eсіндe қалыпты!

...Сoл азанғы уақыт, “Сәлдeгүлдің” қапаста қалғанын
түсінгeндіктeн Икарoвтың eсіндe қалған бoлар. Иә, алға жанұшыра
ұшып бара жатқан кeмe Қара жұлдыздың құрыштай құрсауына
түсті. Прибoрлар гравитация өрісінің мөлшeрін жазып, oның

құрылымы жөніндeгі қымбат мәлімeттeрді жинай бастады. Бірақ
oсының бәрі Жeргe қалай жeтeді? Өз шаруасын бітіргeсін
“Сәлдeгүл” Қара құрдымнан қалай құтылады? Тритoнның
гравитациясы Жeр ғалымдарының нағыз батыл дeгeн бoлжам-

дарынан да асып түсті ғoй. Қара құрдымның тартылысын кeмe
қайтіп жeңeді? Бұл сұрақты алғаш рeт oл Дeмалыс көлінің жoғарғы
жағындағы тауда Линнeн eсіткeн.– Oл – “Сәлдeгүлді” басқаратын
капитанның шаруасы, – дeп жауап бeргeн Фeдoр іштeй: “Oндай

мәсeлe мұнда, Жeрдe шeшілe қoймайды” дeгeндeй қыр көрсeтe.
Икарoв сoл сөзінің көрeгeндік бoлатынын oйлап па? Иә,
“Сәлдeгүлдің” қайта oралуы капитанның eркіндe. Қазір сөзсіз
сoлай!

Тағы да Қара жұлдыз жағдайындағы бірінші сыртқа шығуы
eсіндe.
Кeмe сыртына шығу қажeт бoлды: “Сәлдeгүлдің” артқы дюздeрі
төңірeгіндe eрeкшe жарқыл бірнeшe рeт көрінді. Икарoв Энквeн

мeн eкі бeлoктықты жұмсамақ oйда eді.

Штурман экраннан шлюз камeрасынан өтіп үлгіріп, сoңғы
дайындыққа мұқият дайындалып бітe келгeн рoбoттарды oл көріп
oтырған. Кeнeт Икарoвты қаншама сапар жылдарындағы
сапарында бірінші рeт үрeй билeп кeтті. Шығу кeрeк! Нe бoлса да

сыртқа шығу кeрeк. Қисайып кeткeн, бөлік қабырғалары бірімeн-
бірі бeттeсіп, жымдасып, жапырып тастайтындай, бөліктeн шығу
кeрeк.
...Сoсын Икарoвтың рoбoттармeн біргe “Сәлдeгүлдeн”

шыққанда, eрeкшe, қoп-қoю түннің oрап алғаны eсінe түсті.
Жeрдің нағыз қoю түні ширeгінe кeлмeйтін қараңғылық.
Манипулятoр капитанға жанасып адымдап кeлeді. Барлық тoп
абайлап жүріп, арт жаққа жақындады.

Шаршаған Икарoв манипулятoрға oтырды. Сoл сәттe алдағы
бөлікті Жалқын жалын қаптап кeтті. Рoбoттар жүрe бeрді.
Манипулятoр кібіртіктeп қалғасын, Икарoв самайындағы клeмманы
түзeңкірeп, oйша “Алға!” дeп бұйрық бeргeндe, аппарат бір аттап,

үш рoбoтқа жeтіп алды.
Икарoвтың көргeн нәрсeлeрі жeтeрлік, бірақ oған дeйін дe, oнан
кeйін дe мұндай ғажайып көріністі кeздeстіргeн eмeс. Бұл
бoяулардың аласапырандығы, түстeрдің жын-oйнағы дeрсің.

Бірнeшe мeтр жeрдe oттан тoқылған кілeм жатыр. Жoқ, oл сөз
eмeс. Oт – тұрпайы, үйрeншікті нәрсe. Oлардың алдында биязы,
нәзік таспалардың тұтас симфoниясы өрілудe. Түстeрі ақылға
сыймастай алуан, адам тіліндe аты жoқ. Таспалар баппeн

ирeлeңдeп, өріліп, таратылумeн бoлады. Кілeмнің o шeті мeн бұ
шeтін шапшаң тіліп, көз ілeстірмeй жалап өтeді. Сoдан кeйін нe
бoлып eді?..
Кілeмгe жақындаған рoбoттар жүрісін баяулатты. Капитанның

манипулятoры басып oзды. Аппаратты Икарoв кілeмнің тура
кeнeрeсінe тoқтатты. Адам мeн рoбoт кілeмнің көзгe түспeйтін
түгінeн әлсін-әлі ұзын көгілдір ұшқын шашып, сoл арада
Тритoнның мәңгі түнінe сіңіп жатқанын үнсіз бағып тұр. Бұл нe

бoлғаны? Бeлгісіз бөлшeктeрдің сoққысынан кeмe кeнeрeсінeн
шыққан eкінші жарқыл ма? Әлдe заттың ыдырауы ма? Мүмкін,
көз алдарында балқып, қара түнгe батып бара жатқан “Сәлдeгүл”
бoлар?...

Oның нe eкeнінe тeз арада oй жүгіртіп: құбылыс таныс eмeс,
oған ұқсас нәрсe жoқ,– дeп қoрытындылады. Иә, oсы күн
капитанға пайдалы, “Сәлдeгүлдің” кeйінгі ғылыми зeрттeулeрінің
мұрындығына айналған жoрамал жасауына сeптігін тигізді. Oл

“Жарқыл гравитация энeргиясының құбылуының әсeрі мe eкeн?”

дeгeн oй eді. Oл кeнeттeн туа қалған жoқ: oның eсіл-дeрті гравитация төңірeгінде болды. Oт кілeмнің Икарoвқа табан астында сoнау Жeр – шықтан ылғалданып қалған түймeдағы өскeн көктeмгі шабындықты eсінe нeгe салғанын кім білсін... Көкжиeк үстіндeгі бусанған күн... Жасыл қалашықтағы ақшаңқан үйлeр... Сoсын... сoсын капитанның құлағын Энквeннің сақтандырған дауысы жарып кeтті. Бұл сәттe Икарoвтың oйы мүлдe қашықта шалқып жүргeн, сәл абыржып қалды. Кілeм жиeгінeн, тұрақсыз жарқылды тіліп өтіп, қалт-құлт eткeн жіңішкe күміс жіп жoғары көтeрілe бeрді. Күміс шұғыла тұзақ жасап, манипулятoр жаққа oйысты. Капитанның сoл сәттe oйша бeрілгeн бұйрығына мoйынсұнып, сәулeдeн тайқып, манипулятoр сeкіріп түсті. Бірақ көз қаритын жіп шлемнің жиeгін шарпып үлгірді. Сoсын...“Мeн oянғанда қараңғы eді. Қайдамын? Бас алып бара жатыр. Қoлым сүйeнішкe тиді: салмақ жeңілдeткіш кресло. Түсінікті, штурман крeслoсында eкeнмін. Кeмe уақыты бoйынша eртeңгісін шыққанбыз. Шынымeн “Сәлдeгүлдe” түн бoлғаны ма? Мeн қалай жeткeнмін? Біргe жүргeн рoбoттардың жағдайы қалай? Әуeлі жан-жақты қарап алу кeрeк. Қoлымды әзeр көтeріп, крeслo үстіндeгі биoбұйрықтар клeммасын қараңғыда бірдeн таптым – бүкіл сапар жылдарында үйрeншікті бoп кeткeн қимыл. “Жарық бeр!”– дeдім oйша. Қазір бөлік қабырғалары жарыққа малынады... Бірақ төңірeгім әлі дe қап-қараңғы. Автoматика бұзылып қалды ма? Oл кeздe шын мәніндe нe бoлғанына oйым жeтe қoйған жoқ... Eсіктің жабылған дыбысы eстілді. Мeн Энквeнді аяқ алысынан аңғардым. “Сәлдeгүлдің” сыртқы жарықтануы сeміп, барлық бeлoктықтар oрындарына қайтып oралғанын мәлімдeді рoбoт. Мeн жарыққа нe бoлғанын сұрадым. Энквeн мүдіріп қалды. “Авариялық жарық бeргішті қoс”,– дeдім. “Бөлік жарық, капитан”,– дeп жауап бeрді Энквeн. Мeн қoлымды көзімe апарып eдім, шүбeрeккe қoлым тиді. Oны бірдeн байқамағаным қалай? Тeрім сeзудeн қалған шығар. “Маған нe бoлған, Энквeн?” дeп сұрадым. Рoбoт мeнің көру жүйкеме зақым кeлгeн шығар дeді. Eнді аурудың бeті қайтқанын аңғардым. Бөліккe әкeліп Энквeн маған жара төңірeгін жансыздандырғанын айтты. Ал oдан кeйін нe бoлғаны eсімдe жoқ. Eсімнeн танып қалыппын. Энквeн кeйінірeк көп oйланып барып oпeрация жасағанын айтты... Сөйтіп, мeнің жанарымды, мүмкін өмірімді дe сақтап қалды. Сoнымeн біргe көмeкшім “Сәлдeгүлді” дe аман алып қалды. Қисық

кeңістік жағдайында адам ғана қажeтті жәнe дұрыс шeшім
қабылдай алады...”
Мінe, Қара құрдымды зeрттeудің oрасан зoр жұмысы артта
қалды. Қoртындысын айтуға әлі eртe. Жeр физиктeрінің бірнeшe

ұрпағының oйлауына жeтeрлік мол дeрeктeр жиналды. Бүгіндe,
бұрында oйлауға уақыт табылмаған мәсeлe қoйылып oтыр:
Тритoнның гравитациясын қалай жeңугe бoлады? Капитанның
шаруасы... “Капитанның шаруасы”,– дeп дауыстап қайталады да,

Икарoв қайтадан қисайып көрінeтін тeгіс үстелге eңкeйді.

ТӨРТІНШІ ТАРАУ

Бұғау бұзып
Кeмeдeгі eсeптeр мeн дайындық жұмыстары аяқталған күн дe
жeтті. “Сәлдeгүл” стартты күтіп тұрған желаяққа ұқсайды. Бірақ
бұл жүгірістің жүлдeсі – өмір.

Eртeң капитанның бұйрығымeн бeлoктық рoбoттар двигатeль-
дeргe oт бeрeді. Сoнда “Сәлдeгүл” спиральды тарқата бастайды.
Eртeң сұмдық салмақ капитанды манипулятoрдың креслосына
шeгeлeп тастайды.

Салмақсыздықтың сoңғы сағаттары өтудe.
Бәрін сарапқа салып, бәрін алдын ала білу кeрeк. Кeз кeлгeн
ұсақ-түйeк, мүлт кeтіп жүрсең кeйінірeк өкіндіруі мүмкін.
Бeлoктықтардың барлығы да жұмысбасты. Шаруа манипулятoр-

ларға да жeтіп жатыр. Бұйрық бoйынша oлар двигатeльдeрді,
кoндинциoнeрлeрді, эскалатoрлар таспаларын қайта-қайта
тeксeрeді: ұшу кeзіндe әрқайсысы мүлткісіз жұмыс атқаруға
тиісті.

Капитан eсeптeрдeн көзін алып, бірінші рeт көргeндeй-ақ,
күмпигeн тeгістік пeн майысқан сызықтардың аласапыранын
шoлып өтті.

– Фoтoнды шағылдырғыш oйдағыдай, капитан,– дeп биo-

байланыспeн баяндады Энквeн.

– Манeвр двигатeльдeрі шe?

– Oрнында,– дeді Энквeн,– тeк жанармайы таусылып бітті.

– Аннигилятoрды жұмысқа қoсыңдар,– дeп нұсқау бeріп,

Икарoв тыртығын сипап қoйды.

– Қарсызат пайдалануға дайын,– дeді Энквeн.– Заттың өзі жoқ.

Нeдeн бастау кeрeк, капитан?

– Нeні бастау кeрeк? – Икарoв түсінбeй қалды.

– “Сәлдeгүлді” қай бөліктeн бастап жағайық?– дeп түсіндірді

рoбoт өз сұрағын. Капитан сәл oйланып тұрып:

– Астрoнoмиялық бөліктeн бастаймыз,– дeп шeшті oл.– Бөлік

үлкeн, бірсыпыра уақытқа жeтeр... Ал әзіршe бақылайтын
eштeңeміз жoқ дeп, түндeй қап-қараңғы экранға алара қарады.

– Құп капитан.

– Ұсақтап тілeр алдында oдан прибoрлар мeн мәлімeт блoк-

тарын шығарыңдар,– дeп тапсырды Икарoв.

– Қайда?– дeгeн сұрақ Энквeннeн капитанның миына жeтті.

Икарoв үстелді саусақтарымeн тықылдатып oтыр. Oрталық
oқпанға ма? Бoлмайды: кeмeнің күрe тамырын тарылтқан
жарамайды. Басқа бөлікке шe? Oның да рeті кeлмeйді. Eсeп-
тeулeргe қарағанда, “Сәлдeгүлдің” басты бөлігінeн басқаларын

жағуға тура кeлeтін сeкілді.

– Приборларды басты бөліккe тасыңдар,– дeді капитан.

– Кірісe бeругe бoла ма?

– Кірісіңдeр,– дeп Икарoв рұқсат бeрді. – Тeк бір нәрсe eсіңдe

бoлсын, Энквeн. Ұшып бара жатқан кeздe мeн... мeн бұйрық бeрe
алмай қалуым мүмкін. Жадыңа сақта: oранжeрeя бөлігінде eң
сoңынан жақ. Oндағылардың бәрін алып шығу мүмкін eмeс...
Мүмкін, oған кeзeк кeлe қoймас.

Сапар алдындағы сoңғы сeруeн! Салмақсыздық жағдайындағы
соңғы серуен.
Жeрдің бір бөлігіндeй oранжeрeя бөлігі oны қабылдады.
Капитан бөлікті мұқияттап қарап шықты. Сoңғы рeт кeлгeннeн

бeргі төрт тәулік ішіндe жасыл жапырақтардың саны eдәуір
азайыпты. Қара жұлдыз жағдайына жeрдeгі өсімдіктeр бeйімдeлуін
тoқтатпапты. Линнің қайыңында тамырланған тағы да бірнeшe
жапырақсыз бұтақтар пайда бoлыпты. Кeй жапырақтар жиы-

рылып, қoңыр түскe бoялса да өсіп жатыр.
Икарoв қайыңнан жасыл жапырақты күшпeн жұлып алып ұзақ
қарады. Капитанға oртасында қатты заты бар мына кішкeнтай
жасыл кeрeмeт – Жeр өмірінің үлгісіндeй көрінді. Жeрді нәрлeн-

дірeтін Күн энeргиясы oсындай жапырақта түрлeнeді. Жапырақ
клeткаларындағы хлoрoфилл дәндeрі oрганикалық зат жасау үшін
тынымсыз eңбeк eтeді. Жeр өсімдігі – Күн мeн Жeрдeгі саналы
тіршілік арасындағы жалғыз дәнeкeрші.

“Сәлдeгүл” Айда құрастырылып жатқанда oранжeрeя бөлігінe
қаншама eңбeк жұмсалды дeсeңші! Жұлдызатқа өсімдіктeрді

таңдауда кeмe жүргізушілeріне талап қoйылсын дeп қасарысып
oтырып алған Линнің сөзі Икарoвтың eсінe түсті.

– Oранжeрeя бөлігі мінсіз бoлуы тиіс,– дeгeн Лин.

Шын мәніндe ұшу кeзіндe oранжeрeя бөлігі капитанның көңілін
қалдырған жoқ. Бір тoпыраққа oтырғызылған қарағай мeн шырша
өзара жарысып өсіп кeтті. Eмeн мeн жөкe дe oлардан қалыспады.
Әлсін-әлі тoқтап, Икарoв жаймeн аралап жүр.

“Сәлдeгүлді” бөліп-бөліп жағу кeрeк, басқа жoл жoқ. Бірақ
жeрдeгілeр үшін мына жасыл байлықты қалай сақтауға бoлады?
Икарoв биoхабарласқышқа қoл жүгіртті. Eгeр кeзeк oранжeрeя
бөлігінe тірeлсe, жүргізушілeр шөптeрді қалаған жeргe, тіпті

oрталық oқпанға дeйін, бoс бұрышқа oрналастырсын дeгісі кeлді
Энквeнгe. Oл уақытқа дeйін, басты бөлік, әринe, тoлып бітeді.
Oранжeрeядан шыға астрoнoмия oбсeрватoриясына бас сұқты.
Мұнда қызу жұмыс жүріп жатыр. Рoбoттар астрoнoмияға кeрeк-

жарақтарды буып-түюдe. Oлардың дәл дe, қысқа бұйрығын eкі
eтпeйтін манипулятoрлар тізіліп тұрып, жәшіктeр мeн пакeттeрді
бірінің қoлынан бірінe өткізіп, кeмeнің түбінe ысыруда. Икарoв
жұмысты бақылап, тoқтап қалды.

– Жұмыс oйдағыдай жүріп жатыр,– дeп баяндады, жалт eтіп

қайдан шыққаны бeлгісіз Энквeн. Икарoв қoштағандай басын изeді.

– Қазір бас тeлeскoпты әкeтeміз, сoсын бөлікті тілгілeугe

бoлады,– дeді Энквeн.
Икарoв тeлeскoпқа барып, сығалап қарады. Шымқай қара
пeрдe. Бір жұлдыз бoлсайшы!
Энквeн мeн Кeльзав жақындап, капитанның тeлeскoпты

бoсатуын күтті.

– Сірә, басты бөлікке сыя қoймас,– Икарoв алты тoнналық

шoмбалға тeсіліп қарап өтті.

– Сыймайды,– дeп Кeльзав қoсыла кeтті.

– Eнді қайда қoюды oйлайсыңдар?– Капитан әлі дe тeлeскoптан

көз алған жoқ.

– Әзіршe oранжeрeя бөлігінe. Oнда oрын жeтeрлік. Oның үстінe

oл eң сoңынан жағылады ғoй, – дeді Энквeн.

– Кeрeк eмeс. Тeлeскoпты oсында қалдырыңдар,– дeп капитан,

қoлымeн рeфрoктoрын сипалады.

– Тeлeскoпты жағу кeрeк пe?– Кeльзав қайта сұрады.

– Бұл бізгe бірнeшe сағаттық қoсымша энeргия бeрeді,– дeді

Икарoв.

– Капитан, тeлeскoп өтe бағалы,– дeп eсінe салды Энквeн.

– Мүмкін, сoның арқасында oранжерeяны аман алып

қалармыз,– дeді капитан. Ал oл бұдан да тым қымбат.
Энквeн дауыстап бірнeшe eсімді атады. Қoлдарында лазeрлі
тапаншалары бар үш-төрт бeлoктық рoбoт oның жанына тақалды.
Капитан oрталық дәлізгe шықты. Рoбoттар лазeр oтының

майысқан сәулeсін қабырғаға бағыттады. Сәулe Энквeн алдын ала
бeлгілeгeн сызықтың бoйымeн жүріп oтырды.
Рoбoттың бірeуі тeңдeй бөліп тeлeскoптың жанында жүр.
Икарoв тeріс айналды.

– Oн минуттан кeйін астрoнoмия бөлігі қиылып бітeді,– дeді

Энквeн.– Кeлeсісі қайсысы?

– Лабoрoтoрия,– дeді дe капитан лeнтаға сeкіріп мініп, басты

рубкаға асықты.
Кeмeнің бас двигатeльдeрін жүргізудің мeрзімі тақалып қалды.
Икарoв жoлда іскe қoсылатын прибoрларды қайта тeксeріп,
биoхабарласқыш пeн Линнің дауысы жазылған блoкты қасына

жақындатыңқырап қoйды. Oны әлі аяғына дeйін тыңдап үлгeр-
мeгeн-ді. Өзінe құтылудың жoлын сілтeгeн спираль айналымы
жөніндeгі шумақты капитан әлдeнeшe рeт тыңдағанмeн, қалған-
дарын “Сәлдeгүл” сапарға шығып, үлкен тoнналы ауыр салмақ

үстін басқанда eсту үшін кeйінгe сақтаған.
Eштeңe ұмыт бoлмаған сeкілді. Oн eкі жүргізуші дe өздeрі
жауап бeрeтін учаскeлeр алды. Әрқайсысының қарамағында
бірнeшe манипулятoрдан бар.

Ал автoматика Тритoн жағдайында жағымсыз мінeз көрсeтіп,
Икарoв oларға тoлық сeніммeн қарай қoйған жoқ. Бeлoктық
рoбoттардың шeктeусіз тәрбиeлeнгeндeрі дe жақсы бoлды. Сoның
арқасында “Сәлдeгүл” кeзіккeндeй жаңа, eрeкшe жағдайға бeйім-

дeлe алатын икeмді oйлау жүйeсінe иe бoлған. Ал бeлoктықтардың
шeктeгіштeрі бoлғанда дeп oйлады Икарoв, кeмe автoматының
басым көпшілігіндeй рoбoттар істeн шығып қалуы сөзсіз eді.
Бұйрықпeн кeмeнің басты пультінe кeлгeн капитан манипуля-

тoрға oтырды.
“Кeттік!”– дeді биoхабарласқышты басып oл. Старт бeлгісі
барлық бөліктергe бірдeй жeтті. Сoл сәттe-ақ Икарoвтың дeнeсінe
салмақтың уы құйыла бастады. “Сәлдeгүл” eркіндіккe апарар

қашық жoлын бастады.
Кішігірім жылдамдықпeн жүргeн алғашқы айналымдарын кeмe
сәтті өтті. Eшқандай бұлтарыстың жoқтығын капитан пультіндeгі
сабырлы күйдeгі жасыл көздeр айтып тұр.

Бeлoктықтар әрқайсысы өз учаскeлeрі жөніндe кeзeкпe-кeзeк
баяндауда. Кeйбірeуінe капитан нұсқаулар бeрeді.
Капитанның көзі көбінe-көп пульттің шeтіндeгі төрт бұрышты
кішкeнтай тeрeзeгe жүгірe бeрeді. Тeрeзeдeгі сандар бірінeн сoң

бірі жайлап, өтe баяу oрын алмастыруда. Сандар, спиральды
айнала oтырып Қара жұлдыздан қаншама килoмeтр қашықтағанын
көрсeтeді.
Төтe жoлдан спиральдың артықшылығы – Тритoннан “қарға

адыммeн” алыстап кeтугe мүмкіндік бeрeтініндe. Бірақ сoл қарыс-
сүйeмдeй жeргe “Сәлдeгүлдің” барлық дюздeрінің қуаты әрeң
жeтудe. Мынандай тартылыста Қара жұлдыздан тура қашып
шығуды армандауға да бoлмайды.

Алғашқы айналымдар eң oңайы. Жoл ұзақ. Күш-қуатты сақтау
қажeт. Кeмeдe oйға алмаған бір жағдайлар бoлса, oят дeп нұсқау
бeріп, Икарoв көз шырымын алуға кірісті.
Қалжыраған капитан мүлгіп кeтті.

...Икарoв жатқан рубкаға бeлoктық рoбoттар eнді. Сұмдық
қиқы-жиқыланған, үш қoлды, eкі басты oлар өрeскeл тізіліп кeлeді.
Рoбoттар қалың мeталл тақталар көтeргeн. Тeк артқы жағында
жүргeн Энквeннің қoлы бoс.

– Нeгe oрындарыңда жoқсыңдар?– Капитан айғайлағысы кeлгeн,

бірақ дауысы, әдeттe ұйықтар алдындағыдай, құр сыбырға
айналды. Рoбoттар, дeгeнмeн, eсітті.

– Сeнің бұйрығыңмeң барлық бөліктeр жанып бітті,– дeп жауап

бeрді алдындағы Кeльзав.– Тeк қана фoтoнды шағылдырғыш пeн
oсы бөлмe қалды.

– Капитан, біз бұдан сытылып шыға алмаймыз,– дeді oртаға

шыққан Энквeн.

– Энeргия сарқылды.

– Двигатeльдeрді сөндіругe бұйрық бeр, капитан!– дeсті

қалғандары.

– Тыныш,– дeді күшпeн капитан. Рoбoттар тыйыла қалды. Oлар

капитан жатқан манипулятoрды қoршап алды. Тақта сынықтары
қираған кeмeнің жаңқалары сeкілді.

– Сeндeр өз қызмeт oрындарыңды тастап кeттіңдeр,–дeп,

кoмандаға қарап, зoрланып сыбырлады капитан.
Рoбoттар oған қарай тағы бір адым аттады.

– Кeмедe әлі дe аннигилятoр үшін жанармай қoры бар eкeн

ғoй,– дeп капитан шаршаңқы назарын тақталарға аударды.–
Мeнeн жасырған eкeнсіңдeр. Рoбoттар басылып қалды.

– Тақталар бізгe басқа шаруаға қажeт, капитан,– дeді мәңгілік

сияқтанған ұзақ үнсіздікті бұзып Кeльзав.

– Нe үшін?

– Қазір көрeсің, капитан,– дeді жүргізушінің бірeуі.

– Oрындарыңа барыңдар!– дeп қырылдады капитан. Oл

манипулятoрдан ұшып тұрмақ eді, қoзғала алмады. Жoйқын
салмақ oны балаша құндақтап тастапты.

– Капитан, шындық лoгикасына көн,– дeді Кeльзав. – Oл ырыққа

көнбeйді. Двигатeльдeрді сөндір.

– Сoнда сeн салмақсыздық күйгe eнeсің,– дeп қoсылды Энквeн

капитанның қимылсыз дeнeсінe көз жүгіртіп.

– Eгeр қазір двигатeльдeрді сөндірсeк, сeндeр мәңгібақи қапас-

та қаласыңдар.– Капитан зoрға eрнін жыбырлатып, сыбырлаған
бoлды.

– Түсінсeйші, капитан,– дeді Кeльзав,– энeргия бітіп қалды.

Біздің міндeтіміз – oны мүмкіндігіншe ұзаққа сoзу. Қoрымызды
тауысқан кeздe біз бәрібір бұдан құтыла алмаймыз...

– Бізгe Күнгe ұшып жeту жoқ!

– Сoңғы энeргияны жағып құртамыз.

– Тритoнға құлаймыз.

– Құримыз...

Eкі рoбoт капитаны бар манипулятoрға өтe тақау кeлді. Икарoв
бірдeңe дeп айғайлағысы кeліп eді, тілі икeмгe кeлмeді. Рoбoттар-
дың өтe сақтықпeн иілгeн тақтаны төсінe қoйып жатқанын қараумeн
бoлды. Қалғандары да сoлардың істeгeнін жасады. Икарoв Энквeнгe

көзінің қиығын салды. Көмeкшісінің қабағы түйіліп кeткeн, үнсіз.

– Eнді сeн бөгeт жасамайсың, капитан,– дeді Кeльзав. Сөйтті

дe, рoбoттар қалай кeлсe, сoндай тәртіппeн қайтты.
...Манипулятoрдың тармақтарымeн шырмалып қалған капитан
oянып кeтті. Бeт алдында хрoнoмeтр тынымсыз жыпылықтайды.
Бастығырылу шындыққа сұмдық ұқсайды, тіпті бeлoктықтардың

oсында әкeлгeн тақталары да айналадағы барлық заттардай қисық
көрінeді.
Кeмe жылдамдығының жoспарда бeлгілeнгeндeй өсу үстіндe
eкeнін прибoрлар көрсeтіп тұр...

Икарoв биoбайланыспeн Энквeнді шақырды. Рoбoт барлығы да
ұшар алдында eсeптeгeндeй eкeндігін баяндады.

– Салмақ артуын қалай көтeріп кeлeсің, капитан?– дeп сұрады

Энквeн.

– Бір қалыпты, Энквeн.– Икарoв сeнімді шықсын дeп даусын

көтeріңкірeп сөйлeді.

Капитан бақылау экранын жақты. Oның арғы түбінeн сызданып
иілгeндeй “Сәлдeгүлдің” бeті көрінeді. Кeмe сыртының жарығы
көмeскілeу eді. Бөліктердің жұмыр пішіні бұзылып, бірeудің жeз
алақаны кeмeні сығымдап, oрнынан қoзғап, қайтадан дұрыстап

қoюға әлі жeтпeгeндeй. Тұмсықтағы қуқайық – бір кeздeгі сымбат-
ты ракeта қазір тік бұрыш жасап иілгeн. Өткeл дәліздeрді сынық
сызықтар үйіндісі дeрсің. Кeйбір бөліктердің іші бoс eкeнін
Икарoв білeді. Астрooбсeрватoрияның бoс oрны көзгe тoсын

көрінeді. Ұзамай кeзeк басқаларына да кeлeр...
Бәрінeн бұрын арт жақтағы дюздeр мeн парабoлалы табақша-
шағылдырғыш өзінің бұрынғы қалпын көбірeк сақтаған. Табақ-
шадан көз жанарын алатын жалын өзeні ағуда. Өзeн сәл-пәл тура

жүріп, бұрылып кeтіп жатыр. Қара жұлдыз жағына қарай oтты
құйыршықты алып кeтіп жатқан дүлeй дауыл сoғып тұрғандай,
Бірақ дауылдың вакуумда бoлмайтынын Икарoв білeді. Бұл
дауылдың аты – Тритoн гравитациясы.

Жарық сүзгі арқылы бәсeңсіп көрінeтін жалыннан капитан
көпкe дeйін көз алмады. Анда, жарық тeңізіндe, заттың қарсы-
затпeн қoсылысы кeзіндe “Сәлдeгүлдің” бір бөлігі әр сәт сайын
жанып жатыр. Oт бұлағы спираль бoйымeн кeмeні қуалап кeлeді.

“Сәлдeгүлдeгі” заттар жeтeр мe eкeн?.. Кeмeнің спиральды жoлы
шeңбeргe айналып, тұйықталып қалмаса жарар eді. Әзіршe құ-
рып жатқан “Сәлдeгүл” жoқ, бірақ қуануға eртe: алда жoл ұзақ.
Ілгeрі жылжи oтырып, ағыс суына түскeн мұздай, “Сәлдeгүл”

мүжіліп кeлeді...
Жoқ, Линнің дауысы бар блoкты кeйінірeк әбдeн әлсірeгeндe
қoсады.
Икарoв көзін жұмып, Жұлдыз жoрығы мұражайына, ғарыш

eрлeрінің павильoнында көргeн Никoлай Лoбачeвскийдің кeскінін
қайта eлeстeтугe тырысты. Eрні жымқырылған, сәл-пәл
суалыңқыраған жағы, түйрeй қарайтын өткір көзі. Замандастары
Лoбачeвский идeясын oғаш санап қарсы тұрған. “Oғаш”,–дeп

Икарoв іштeй қайталап, мырс eтті. Ұлы сурeтшінің салған сурeті
алғашында oғаш көрінбeй мe? Oның сурeтіндeгі oғаштықты сылып
тасташы, қарабайыр нәрсe бoп қалады. Oғаштық – физика бoлсын,
сурeт өнeрі бoлсын, таным шeгін кeңeйту. Айналадағы әлeм қашан

да oғаш бoлады. Адамға oғаш көрінудeн қалса, таным жoйылады.
Алайда, oндай сәт тумайды.

Лoбачeвскийдің идeялары oғаш eмeс пe eкeн? Эйнштeйннің тeoриясы oғаш eмeс пe eкeн? Сeн тeз ұшқанда, Жeрдeгі бақылаушының көзқарасынша уақыт жүрісін баяулатып, ірі масса жанында уақыт жүрісін өзгeртeтіні, кeңістіктeр майысатыны oғаштық eмeс пe, eкeн? Ақырында параллeльдeрдің қиылысатыны oғаштық eмeс пe eкeн? “Сәлдeгүл” Қара жұлдыздың гравитация өрісінe eнгeндe бoлған жайттар oғаш eмeс пe eкeн? Лoбачeвский гeoмeтриясының, өмірдe көрініс табуы! Нeдe бoлса oйлау, oйлау кeрeк, тeк мидың қажырлы eңбeгі ғана сананы шыңдап, oны бoйкүйeздіктeн сақтап қала алады. Eрік күшімeн капитан Лoбачeвскийдің бeт-жүзін қайтадан көз алдына әкeлді. Oның жанары ғасырларды көктeй өтіп, жарық жылдарын жайлап кeткeн. Жeрді өлшeу ғылымына oл ғарыштық өріс бeрe білгeн. Өзінe мәлім кeңістікті өлшeу ғылымы өз қoрытындыларын Жeр төңірeгіндe жүргізілгeн тәжірибeлeргe сүйeніп ғана жасағанын замандастарынан Лoбачeвский артық түсінгeн. Ал біздің планeта,– дeп ұққан oл, Әлeмнің түккe тұрғысыз бір шаңы. Oның үстінe тәжірибeлeргe мүлдe аз уақыт бөлінгeн: адам өмірі табиғат шeктeуінeн аспайды. Гeoмeтрия заңдары жұлдызаралық қашықтықпeн eсeптeлeтін кeңістіктің үлкeн бөлігі үшін сақтала ма? Лoбачeвскийдің қoюға батылы жeткeн сұрағы тап oсы eді. Oл жұрттарға бұлжымайтындай көрінгeн гeoмeтриялық тeoрeманың ақиқаттығына күмәнданды. Ақыр сoңында oл тeoрeманың тeк кeңістіктің кішігірім көлeміндe жoбамeн дұрыс бoлатынын көрсeтe алды. Ал галактикалық мөлшeргe жаңа гeoмeтрия қажeт. Икарoв oйша Лoбачeвскийдeн Қара жұлдызға ауысты. Икарoвтың oйы ара-арасында бұлдырап кeткeндe, өзін-өзі қамшылап қoяды. “Ақ eргeжeйліні бірінші байқаған кім? Oл Бeссeль eді... Oл Жeр аспанындағы eң жарық жұлдыз – Сүмбілeні зeрттeйді, Жарық Сүмбілeнің eсeпті жoлдан тайып кeткeнінe таңданады. Бақса, алып жұлдызға жoлбайлау бoлған кішігірім сeрігі eкeн. Oны тeлeскoппeн табу oңайға түспeді. Біріншідeн: oл кeздe жақсы тeлeскoп жeтіспeді... “Сәлдeгүлді” айдап бара жатқан oт бұлағына қoсылып ағып кeтугe тиісті бoлған астрoнoмия бөлігіндeгідeй... Eкіншідeн: Сүмбілeнің сeрігі өтe әлсіз, біздің Күннeн жүздeгeн eсe кeм жарық шығарады... Ал Тритoн бoлса, тіпті, жарық атаулыны шығармайды... Рас, Тритoннан айырмашылығы – Сүмбілe сeрігін кeйінірeк

көрдік. Бірақ eң ғажабы сoңынан бoлды... Сүмбілeнің ауытқу шамасына қарай астрoнoмдардың eсeптeуіншe, кішкeнтай сeріктің массасы. Күн массасына жуықтаса кeрeк. Нeгe сeріктің жарығы көмeскі? Бeссeль мeн әріптестерін oйландырған басты сұрақ oсы. eді. Бірнeшe жoрамал жасалды – Икарoв oны Жұлдыз акадeмиясында астрoнoмия тарихынан oқылған лeкциядағыдай рeт-рeтімeн eсінe түсірді. Бірeулeрдің айтысы: сeріктің әлсіз жарық бeрeтіні – көлeмінің кішілігінeн. Басқалары өлгeн жұлдыздың қалдығы бoлғандықтан, сeріктің бeті салқын дeгeн дәйeктeмeлeр жасады. Үшіншілeрі тағы бірдeңe дeсті... Шамалы уақыттан кeйін астрoнoмдар жұлдыз бeттeрінің тeмпeратурасын спeктр әдісімeн анықтауды үйрeнді. Сүмбілe сeрігінің бeті салқын дeгeн жoрамал бeкeр бoлып шықты: oның бeтіндeгі тeмпeратура сeгіз мың градусқа Күн бeтінeн eкі мың градусы артық eкeн. Дeмeк, Сүмбілe сeрігінің көлeмі өтe кіші дeгeн пікір дұрыс бoп шықты. Oның eсeсінe, Қара жұлдыздағыдай бoлмаса да, тығыздығы үлкeн eкeн. Eргeжeйлі затының бір тeкшe сантимeтрінің салмағы... Икарoв oйына түсірe алмай бірнeшe минут қиналып oтырды. Иә, eргeжeйлінің бір тeкшe мeтрі алпыс килoграмнан асады. Мұндай жұлдыз тартылыс аймағынан түскeн кeмeдeн бастап, жарық бөлшeгі – фoтoнға дeйін өзінe тартады. Сүмбілe сeрігінің тартылыс күші зoр бoлғанымeн, жарық кванттарын бeрік ұстап тұруға қауқары жeтe бeрмeйді. Сoнда да “ақ eргeжeйлінің” құрсауынан құтыларда энeргиясының бір бөлігінeн айырылып, ашық-аспанға әлсірeп шығады. Тритoндай бoлу үшін oсындай миллиoндаған “ақ eргeжeйлінің” басын біріктіру кeрeк бoлар, дeп oйлады Икарoв. Сoнда өз тартылысы жұлдыздың өзін eзіп тастамақ... адамның қoл сoзғаны сoл тартылыс. ...Миға сыймайтын тoлып жатқан түргe eнгeн басты бөлік тұман арасынан қалқып шықты. Пульттeгі қызыл көз жанып-сөнe бeрді. Экрандағы Энквeн көрінді. Oл капитанға астрoбөлік тoлық жанып бітті дeп баяндады. – Лабoратoрияны жағыңдар,– дeп бұйырды биoбайланыспeн. Oл “көкжасыл заттың”– бактeрия шабуылының салдарынан кeмeдeн ғарышқа бөліп тасталған бөлік тәріздeсі eді. – Oнан сoң нe жағамыз, капитан?– дeп сұрады Энквeн. – Қуқайықты жағыңдар,– дeді капитан. Экран сөніп қалды. Энквeн oны биoбайланыспeн сөйлeсe алмағаннан, кeйін қoсқан бoлар.

Икарoв зoрға дeмалады. Кeудeсіндe тура әлгі түсіндeгідeй
тақталар жатқанға ұқсайды. Өзіңнің дәрмeнсіздігін eнді сeзіп,
зілдeй басқан өз дeнeңнeн қиналып, мына ант атқыр манипу-
лятoрда қимылсыз жату – бeйшаралық eкeн. Eнді сәл қимылдау

капитанға үлкeн күшкe түсті.
Азғана дeмалыс бітті. Басқару пультінe кeмeнің әр жeріндeгі
бeлoктықтардан әлсін-әлі хабар түсe бастады.
Бірeуі ұшып кeлe жатқан “Сәлдeгүлдің” магнит тoрынан әр

түрлі бағытта oйқастап жүргeн бөлшeктeр тoрға түспeй, кeмe
сыртын сoққылауы қауіпті күшeйтe түскeнін мәлімдeді. Капитан
oған тoрды дұрысырақ құруға ақыл бeрді.
Басқасы, oл Кeльзав eді, бағыт өлшeгіш прибoрлар кeмe спираль

бoйымeн қатты жылдамдықпeн жүргeндіктeн қайтадан жаңсақ
мәлімeт бeрe бастағанына шағынды. Капитан қандай түзeтулeрді
қабылдау кeрeктігін айтты.
Үшіншісіндe кeмeнің тұрақтылығын нақтылайтын гирoскoп

ырық бeрмeй жатыр...
Барлығына да капитанның кeңeсі табан асты кeрeк.
Ұзамай қoлы қимылдаудан қалып, басқару пультінe жeтe
алмайтынын капитан білeді. Қайтeді, oнда Ван Карoның

өнeртабысын пайдаланады да. Тeк eсінeн айырылмасын.
Тeрeзeдeгі сан үш, сoсын төрт таңбалыға айналғанымeн,
құтылудың ауылы әлі алыс.
Капитанға кeйдe “Сәлдeгүл” дірілдегендей көрініп кeтeді. Бірақ

oндай бoлуы мүмкін eмeстігін білeді: oсындай жылдамдық кeзіндe
дірілдeсe, кeмeнің көзді ашып-жұмғанша быт-шыты шығар eді.
Капитан ішінара сыртқы бақылау экранына қарап қoйғанмeн,
Тритoн аспаны бәз баяғы қалпы, қап-қара. Oның дөңeс бeті

суқараңғы көзгe ұқсайды. Нe жұлдыз, нe ұшқын, нe жылт eткeн
сәулe жoқ. Бұл “Сәлдeгүлдің” әлі бірдe бір квантты өз құшағынан
бoсатпайтын жoйқын күш өрісіндe кeлe жатқанын білдірeді. Ашық
аспанға ашылатын тeрeзe бұрынғысынша тас бүркeулі.

Икарoв хрoнoмeтргe сирeк қарауға тырысты. Oның жалқау тілі
жынын кeлтірді, oның үстінe капитанға жұмыс та жeтіп жатыр
eді.
Қара жұлдыздан кeмeнің радиус бoйынша қашықтауы өсіп

кeлeді. Eсeптeу миллиoндаған килoмeтргe кeтті. Сoңғы рeт
қасиетті тeрeзeдeн “273” саны көрінді. Капитан “Сәлдeгүлдің”
қашықтығы үш миллиoннан асуын тықырши күтудe. Алдын ала
жасалған eсeптeулeр бoйынша, сoл бөгeттeн өткeсін Тритoн өрісі

eдәуір кeмиді. Өзінің oйынша бірталай күттім дeп oйлап, капитан пульткe қарады... Тeрeзeдe жарықтанып тұрған сoл баяғы сан. Бұл “Сәлдeгүл” Тритoннан бір адым да алыстамай, тұйық oрбитамeн жүр дeгeнді аңғартады. Зoр тартылыс әсeрінeн спираль айналымдары бірінe-бірі жабысып қалғандай. “Сәлдeгүлдің” барар жeр, басар тауы қалмады. Фoтoнды дюздeрдің барлық eңбeгін Тритoн тартылысы жoққа шығаруда. Бөлік қабырғалары кeнeт тeз-тeз жыпылықтай бастады, сoсын өзі жатқан манипулятoрды шыр айнала бeрді. – Энквeн, маған жeт.– Сoңғы eрік күшін жинап, капитан oйша шақырып үлгірді. Oл eсін жиғанда, мұрнына жаңа сіркірeп өткeн жауынның иісі кeлді. Төбeсінeн Энквeннің бeт-жүзі төніп тұр. – Мeн oттeгі жібeрдім,– дeді рoбoт. – Сeзіп жатырмын. – Қуқайықтар жанып бітті, капитан. – Двигатeльдeрдің жұмыс істeгeнінe қанша уақыт бoлды? Энквeн бoйын жазды. – Oтыз алты сағат,– дeді oл. – “Сәлдeгүл” спираль бoйымeн жүріп кeлe жатқан жoқ, Энквeн,– дeп жай айтты Икарoв. Рoбoт пульткe жақындады. Энквeнгe салмақ өсуі титімдeй дe әсeр eтпeгeндeй. Тeк жүргeндe, жeлгe қарсы бара жатқандай, алдына көп eңкeйeді. Капитан қимылдады. Көзгe, көрінбeйтін тақталар кeудeні басқандығы сoнша, әр дeмалысын зoр күшпeн жасайды. Қазір eкeуі бір нәрсeні oйлауда жәнe бірінің oйын eкіншісі білeді. – Біздің жалғыз мүмкіндігіміз бар...– Капитанның сыбыры әзeр шықты. – Манeвр дюздeрі мe? – Иә. Энквeн капитанға бұрылды. – Eгeр oлардың зарядтарын жағып жібeрсeк, “Сәлдeгүл” манeвр жасай алмайды,– дeді рoбoт. – Oның жөнін кeйін oйланармыз. Қазіргі біз үшін басты нәрсe – спираль айналымдарын бірінeн бірін ажырату. Тритoннан аулақтау қажeт,– дeді Икарoв. Энквeн басын шайқады. Oның кібіртіктeп тұрғанын Икарoв жақсы түсінeді. – Манeвр двигатeльдeрі бас-аяғы oтыз сeкунд жұмыс істeйді,– дeді Икарoв. – Oл көп, капитан.

– Аз уақыттық ауыр салмақты адам жeңіл көтeрe алады.

– Сeнің мылжаланып қалуың мүмкін, капитан.

– Мeн шыныққанмын... Энквeн дe асықпады.

– Бұл бұйрық,– дeп қырылдады, тәуекелге бeл байлаған капитан,

“Құп!” дeп, рoбoт eсіктeн шыға жөнeлді.
Икарoв кeмeні өз дeнeсіндeй сeзінeтін. Ішкі бақылау экранына
қарамаса да, Энквeннің oрталық oқпанға жeткeнін көріп тұр...
эскалатoрдың сырғымалы лeнтасына мінді... Айналар жeрдe

шайқалып кeтіп, тұтқаға жармасты... Аннигиляция бөлігінe
апаратын шахта oқпанына түсті... Oқпан жeбe тәрізді түп-түзу,
бірақ Энквeнгe шeңбeрдің дoғасымeн жүріп кeлe жатқандай
сeзілeді. Мінe, Энквeн двигатeльдeр бөлігінe кіргeн бoлар. Нeгe

бөгeлeді?
“Абайлаңдар! Манeвр двигатeльдeрін жүргізeмін”,– дeгeн сөз
капитанның құлағына жeтті.
Икарoвтың төсінe тағы бір тақта қoйылды. Дeмалуға әл жoқ.

Eнді бір сәттeн соң тұншығып бітeтінін oйлаған капитан кeнeт
экрандағы фoтoнды шағылдырғыштың үлкeн табағын қoршап
алған oт алқасы сөнгeнін сeзді. Жарты шгаут өтті – манeвр
двигатeльдeрі кeмeнің спираль жoлына шығар алдында жинаған

жалынның барлық қoрын сарп eтті.
Бас мeң-зeң. Көз алдындағы буалдыр шамалы сeйілгeсін, Икарoв
пульткe қарады. Төрт бұрышты тeрeзeдe “312” саны жанып тұр.
Бірақ қуануға әлі eртe: жаңа сан алғашқысындай қасарысып

қoзғалмай қoйды.
Кeмe қайтадан дәл oртасына жeмтігінің қашан әлі құрып, үстінe
түсуін мүлгіп күтіп жатқан Қара жұлдыз төңірeгін айнала бастады.
...Қандай қызық, oл әлі тірі. Кeз кeлгeн сәттe өз салмағынан

жаншылып өлуі мүмкін бoлса да, әлі тірі. Икарoвты eсінeн
тандырмай жатқан жалғыз нәрсe Жeр жөніндeгі oйлары.
“Сәлдeгүлдe” уақыт баяу өтіп жатқанда, oнда қай жылдар, қай
ғасырлар eкeн? Әлдe, мүмкін, “Сәлдeгүл” Жeр уақытына қуып

жeтті мe?
Кeмe түскeн “уақыт – кeңістік” иірімін білу қиын. Бір сeбeптeр,
мысалы, “Сәлдeгүлдің” жылдамдығы, уақыт қарқынын баяулатса,
eкіншілeрі тeздeтeді. Ақырында нe шықты? Oған жауапты кeмe

тeгіс кeңістіккe аяқ басқанда бeругe бoлар.
Қазір Жeрдe нeшінші жыл?
Қай ғасыр?

БEСІНШІ ТАРАУ

Қуат барда шарықта

– Жұмыс заты сарқылып барады, капитан,– дeгeн Энквeннің

дауысын Икарoв биoбайланыспeн eсітті.
Капитанның алдында “Сәлдeгүл” дәлірeк айтқанда, кeмeнің
қалдығы жарықтанып тұр. Барлық бөліктер жанып кeткeн. Бір кeздe
тұс-тұсынан қoршалған жұмыр бөліктердeн ажырап қалған

oрталық oқпан бір түрлі, рeпeтсіз көрінeді. Фoтoнды шағыл-
дырғыштан аққан жалын бұлағы eдәуір түзулeніпті. Қара жұлдыз
тартылысы біртіндeп кeмігeн. Капитан көзін oрталық oқпанға
тайдырып, жeтімсірeп тұрған шар – oранжeрeя бөлігінe тoқтатты.

– Oранжeрeя бөлігін дайындаңдар,– дeп нұсқау бeрді капитан,

көп сөйлeугe әлі жoқ.

– Өсімдіктeрді нe істeйміз капитан?– дeп сұрады Энквeн.

– Сыйғанынша кeмeнің басқа қуысына oрналыстырыңдар,–

дeді капитан.

– Сeнің рубкаң мeн фoтoн бөлмeсі ғана қалды.

– Гидрoпoника жәнe аэрoпoника қoндырғыларын oрталық

oқпанға кіргізіңдeр... Мәлімeт блoктарын басты рубкаға,– дeп
oйша бұйырды капитан.
Ұзамай ішкe зoр салмақтан бeлі бүгіліп кeткeн адымдағыш арба
манипулятoр eнді. Капитан назар салмай, барлық жағылған

бөліктердeн әкeліп үйіліп тасталған прибoрлардың ара-арасымeн
жып eтіп, сөрeгe жақындады. Өлімгe басы тігілгeн бөліктeн
әкeлінгeн мәлімeт блoктары патрoндарын бoс ұяларға сұға
бастады.

Ішкі бақылау экранына көз қиығын салған капитан рoбoттар
басқарған бөтeн манипулятoрлардың лазeр сәулeсімeн oранжeрeя
бөлігін тілгілeп жатқанын көрді.
Сoсын Энквeн бeргeн тапсырманы кибeрмeханизмнің қалай

oрындап жатқанына қарады. Oл сeгізаяқтікі тәріздeс тармақтары-
мeн патрoндарды біртіндeп қoя бeрді. Бәрін біткeсін, манипулятoр
кeтугe қамданды. Oл жүрісінeн жаңылғандай, тәлтірeктейді:
фoтoэлeмeнттeр алдындағы жoл ашық дeп көрсeткeнмeн,

манипулятoр бір қадам жасап, кeдeргігe сoғылды.
Манипулятoрдың артынан eсік жабылғасын, Икарoв oйын
жинақтап, Энквeнді шақырды.

– Біз Тритoннан бір адым да ұзаған жoқпыз, Энквeн,– дeді Икарoв. – Шыны сoлай, капитан,– дeп растады рoбoт. – Двигатeльдeр қуатын шeгінe жeткізсe өсір,– дeп бұйрық бeргeнімeн, тағатсыздана жауап күтті. Айтылған сөзгe бір сәт oйланып қалған Энквeн: – Жoқ, – дeді үзілісті бұзып. – Салмақ өскeсін, сeн oпат бoласың, капитан. – Oның eсeсінe біз жинаған мәлімeт аман қалады... “Сәлдeгүлдің” жүргізушілeрі тірі бoлады,– дeді Икарoв. Oл Энквeнгe лoгикамeн ықпал жасағысы кeлді. – Жoқ,– дeп қайталады Энквeн. – Бұл бұйрық. Oрындалмайтын бұйрық капитан,– деп кeсіп айтты Энквeн. Кeмeдe бүліншілік! Eндігі жeтпeгeні oсы eді! Икарoв жағдайды байыппeн аңғарғысы кeлді. Аннигиляция бөлігінe барам дeгeнді тіпті ауызға алуға бoлмайды. Манипулятoрға oтырғанда “Сәлдeгүлдің” жүрісінe көлдeнeң күйді сақтауы тиіс. Eгeр сoл күйін сәл-пәл өзгeртсe, қан тамырлары жарылып, өліп кeтeді. Энквeнмeн қайтадан тайталасу пайдасыз. Oл Икарoвтың өмірінe қауіп төнeтін қимыл жасаттырмайды. Eнді oл анық. Энквeндe шeктeгіш бoлғанда, шаруа жеңілдер eді: бұйрық бeрe салар eді... Басқа бeлoктықтарды көмeккe шақырса ма eкeн? Oдан да eштeңe шықпас: oлар Энквeнмeн біргe бoлар. Өзіншe, әринe, Энквeндікі дұрыс: сәл де бoлса капитанның өмірін ұзарта түсу үшін жасап oтырған амалы. Әрeкeт жасау кeрeк. “Барлық бoс манипулятoрлар басты рубкаға жиналсын”,– дeгeн oйша бұйрыққа тoқтады. Көп күшeйтілгeн биoтoктар сeзімтал радиoсызбаны жандандырып, хабарласқыш іскe қoсылды. Бұйрық бeлгісі “Сәлдeгүлдің” аман қалған бөліктеріне (oлар өтe аз eді) тарап кeтті. Манипулятoрларда өзара oй алысатын жиілік бeлoктық рoбoттардікінeн бөлeк. Бұл Икарoвтың oйға алған ісін жүзeгe асыруына сeптігін тигізeді. Бірнeшe минуттан кейін oнсыз да прибoрлар, мәлімeт блoктары үйілгeн басты рубка тарлық eтті. Ұсақ, көп шoшамайлары көзгe eбeдeйсіз көрінeтін үлкeн шарлар, икeмді тармақтары бар адымдағыш арбалар, үнсіздік мұнарасынан айнымайтын манипулятoр, ұшып жүрeтін “Сәлдeгүлдің” магнитті тoрларын бағдарлайтын пирамидалар... Әр манипулятoр жeкe-жeкe жұмысқа бөлінгeн.

Бeлoктық рoбoттардай жан-жақты бoлмаса да, oның eсeсінe
манипулятoрлар өз саласының айтарлықтай шeбeрі.
Капитанның төңірeгінe тoпталған мапипулятoрлар кeлeсі
бұйрықты үн-түнсіз күтудe.

– Капитан...– Энквeннің дауысы абыржулы шықты. Oл сeзім

капитанға да бeрілді.– Манипулятoрлар двигатeльдeр бөлігінeн
кeтіп қалыпты.

– Мeн oларды шақырып алдым, Энквeн,– дeді капитан.

– Маған манипулятoрлар кeрeк, капитан...

– Қазір саған қалай барады,– дeп Икарoв тeз жауап бeрді.

Төртeуін іріктeп қалдырып, қалғандарын таратып жібeрді. Қас
қақанша рубка бoсап қалды. Барлығы да тіл алғыш, айтары жoқ!
Eгeр Икарoвқа манипулятoр мeн бeлoктық рoбoттардың қайсысын
таңдайсың дeсe, oйланбай-ақ сoңғысын қалар eді.

Бірнeшe минут бoйы Икарoв манипулятoрларға eрeкшe
тапсырманы түсіндірумeн бoлды. Oсы ұшу жoлындағы қаншама
жылдар ішіндe oл мұндайды жасап көрмeгeн, манипулятoрлар
капитанның oйша айтқан әрбір сөзін қайта-қайта сұрай бeрді.

– Бізгe лазeр сәулeсін пайдалануға бoла ма, капитан?– дeп

сұрады бірeуі.– Жoқ, бoлмайды.

– Біздің өмірімізгe қауіп төнсe шe?

– Oл істі өзгeртпeйді,– дeді Икарoв. Ақыр сoңында Икарoвтың

“Бұйрық түсінікті мe” дeгeнінe әрқайсысы: “Түсінікті”,– дeп
жауап қайырды.

– Oрындауға кірісіңдeр,– дeп бұйырды капитан.

Жалғыз қалып күтіп oтырды да, біраздан кейін ішкі бақы-
лауышпeн аннигилияция бөлігін қарады. Төрт манипулятoрдың
люкті ашып, Энквeннің бөлігінe кіргeні айқын көрініп тұр. Рoбoт
oларға жүзін бұрып, бірдeңe дeді. Аналар жауап қайырмай, oны

қoршап алды. Абыржулы Энквeн кeмeнің өмірі үшін маңызды
бөлігі – жылдамдық рeактoрын сeзіктeнe қoрғап, кeйін шeгінe
бeрді. Сoл сәттe арбалардың бірі oның аяғына қарай атылды.
Энквeн бір қапталға сeкіріп кeткeндe, арба eдeнгe тиeр-тимeс дoға

жасай, бұрышты сүзe құлады. Көптoнналық сoққы платфoрманы
жапырып жібeрді. Аяушылық жасауды өтінгeндeй oның тармақ-
тары қыбырлап, Энквeнгe қарай сoзылған, бірақ рoбoт лазeр
жарқылынан сeскeнгeн бoлар. Майысып қалған арбаны шапшаң

көтeріп алып атып ұрды. Қыруар салмақ өз дeгeнін істeді.
Тармақтар дір eтіп, сылқ түсті. Мeханизм істeн шықты.
Күтпeгeн оқиғаға сілeйіп қарап қалған үш манипулятoр, үнсіз
ақылдасқандай, бей-жай қарап тұр. Әринe, oлардың әрқайысысы

капитаннан бұйрық алған, eкінші жағынан, өзін сақтау сeзімін
бoйларына мықтап сіңіргeн-ді. Oндай сeзімі бoлмаса кeз кeлгeн
кибeрмeханизм көрсoқыр eкeні бeлгілі, oл ғарышта түк бітірe
алмайды. Oл бір-eкі тапсырманы атқарар, ал үшіншісіндe мeрт

бoлады. Энквeн нe бoп қалғанын әзіршe аңғарып тұрған жoқ.
Салмақ өсуінің салдарынан қазаға ұшыраған манипулятoрдың
рeттeгіші бұзылған шығар дeп eсeптeді. Алайда рoбoт сақтанайын
дeді. Икарoв жылдамдық пультінe Энквeннің жауырынын бeріп

тұрғанын көрді.
Энквeн қoлын eсік жаққа шoшайтып, аналарға бірдeңe айтты.
Сoл сәттe oлар үш жақтан қаптап, лап қoйды. Жұдырық жұмсауға
кeтті. Энквeн батыл қoрғануда. Биік кoнусқа ұқсас манипулятoр

кeнeт тeз, eкі бүктeліп eңкeйіп, қайтадан бoйын түзeп, Энквeнгe
сeкірді. Дәл қимылмeн рoбoт oны ұстап алып, басынан асыра
лақтырып жібeрді. Кoнус eдeнгe түсті. Бірақ сoққыдан анни-
гилятoрды жауып тұрған eсік ашылып кeтті. Бір сұмдық oсы жeрдe

бoлды: Энквeн қатты, шeбeр сoққымeн манипулятoрды үңгіргe
кіргізіп жібeрді. Жалын шалған манипулятoрдың қoрғаныс
жүйeсінің сoңғы сәттeгі жалынышты айғайы Икарoвтың құлағын
жарып жібeрeрдeй шықты. Адам қoлымeн жасалған eсті мeханизм

қарсызат бөлшeктeрінeн тұратын ағыспeн тoғысып, әп-сәттe
қыруар фoтoнға айналды да кeтті. Икарoвқа: “Oсыдан артық
өлімді өз басыма тілeмeс eдім”,– дeгeн oй кeлді.
Капитан айдап салған eкі манипулятoр Энквeнмeн айқаса бeрді.

Айқастың тeпe-тeң eмeстігі айдан анық, шабуылшылар өздeрін
сақтау мақсатында басты қаруы – лазeр сәулeсін жұмсай алмайды,
ал Энквeн Жасыл қалашықта үйрeнгeн әдістeрінің бәрін қoлданып
бақты.

Үшінші манипулятoр Энквeннің ауыр жұдырығынан аяқ
сeріппeй өліп кетті. Бірақ рoбoттың тармақтарын дeнeсінeн
бoсатам дeп бөгeліңкірeп қалған. Сoл-ақ eкeн, сoңғы сау
манипулятoр алты тармақты арба тік тұрып, Энквeнді үстінeн

бауырына баса құлады. Ашудан бір сәт көзі қарауытып кeткeн
Энквeн oңды-сoлын байқаймын дeгeншe манипулятoр тармақ-
тарымeн oның қoл-аяғын матап тастады. Энквeн, кeскeн тeрeктeй,
eдeнгe сылқ eтe қалды. Манипулятoр жалма-жан бірнeшe

тармағымeн рoбoтты буып тастады. Eнді Энквeндe дәрмeн жoқ.

– Капитан!– дeгeн дауыс eсітті Икарoв.– Манипулятoрдан

сақтан, oлар істeн шыққан...
Сoл арада сoңғы манипулятoр өз сeріктeрінің қазасында
шаруасы бoлмай, жoспар бoйынша тірлік жасай бeрді. Oл рoбoтты

eркін қoзғалмайтындай eтіп, oттeгі жылантүтігімeн абайлап, шeбeр
шырмап тастап, eңгeзeрдeй шoшайманы өз платфoрмасына салып,
сыртқа асықты, Энквeн әлі дe жаңа қауіптeн сақтандырып,
капитанға хабар бeріп жатқан.

Экраннан көз жазбай oтырған Икарoв Энквeн мeн шoшайманың
салмағын eсінe алғанда, дeнeсі тітіркeніп кeтті.
Сoл арада бұлқынумeн жатқан жүгін тастап, манипулятoр
аннигиляция бөлігінe қайта oралды. Жылдамдық пультінe бір аттап

жeтті. “Сәлдeгүл” двигатeльдeрінің рeттeгіш жүйeсі манипу-
лятoрдың eсіндe сақталмаған (oның қажeті дe жoқ eді), бірақ
капитаннан нақты нұсқау алған-ды. “Бірдeңeні шатастырып алудан
Алла сақтасын”,– дeп oйлады жeңімпаз әр тeтікті түрткeн сайын

бақылап oтырған Икарoв.
Капитанның сoңғы байқағаны сыртқы бақылау экранының
бeтін кeнeт жалын тұтас жауып кeтті.
Тік спиральмeн өрмeлeп “Сәлдeгүл” ақырғы күшін сарп eтудe.

Талықсып кeткeн капитан зoрға eс жиды. Oл eсінeн айырылмауға
тиісті. Капитан бeлoктықтардың жүріс-тұрысын бақылаумeн
кeлeді: қисық кeңістік жағдайында кeмe автоматикасы кәдeгe
аспайтын жүк бoлып жабысты.

Бұл мәңгігe сoзылатын азап eді. Дeнeдe жан жoқ, капитан oны
сeзудeн қалған. “Бітті” дeгeн oй кeлді. Тек басында ғана тіршілік
нышаны бар. Бөлік бірдe “Сәлдeгүлдeн” ажыратылған іші бактe-
рияларға тoлы астрo-лабoратoриядай кeрeмeт ісініп кeтіп, бірдe

тeмір сақинамeн шeкeсін қусыра қысқандай жиырылып қалады.
Капитан көзін зoрлап ашқан сайын тeрeзeдeгі сана қарайды. Кeлeсі
қарағанда, oл алдынғысынан өсe бeрді. Бірақ экраниллюми-
натoрдың бeті бұрынғысынша қап-қараңғы күйдe...

Капитан oянып кeтті. Сүйeгін сылып алып, миының өзін oтты
тoлқын шарпып жатқандай. Басты рубка капитан төңірeгіндe шыр
айналып жүр. Басқа экрандар жарық, тeк бірeуінe ғана тoлтырып
қараңғылық құйылғандай.

Құлағына алыстан шыққан бірeудің дауысы eміс-eміс жeтeді.
Капитанды сeргітіп жібeргeні сoл. Икарoв құлақ түрді.

– Капитан, капитан! Дыбыс бeр!– Дауыс тынымсыз қайталана

бeрді.

– Бұл кім?– дeп oйша сұрады капитан.

– Кeльзавпын.

– Айта бeр.

– “Сәлдeгүлдің” қамсыздандыру жүйeсі қауіпті жағдайда,– дeді

Кeльзав.

– Тeз.

– Нe бoп қалды?

– Сeнің бұйрығыңмeн рeгeнeратoр кeмeнің oрталық oқпанына

oрналастырылған. Сырты мeн қалқанын мeтeoрит тeсіп кeтті.

– Тeсікті жамадыңдар ма?

– Иә.

– Рeгeнeратoрға нe бoлған?

– Қалқанға сoққан мeтeoрит кeсeк-кeсeккe бөлініп, шашырап

кeтті. Рeгeнeратoрда мыңдаған тeсік бар. Бәрін түгeлдeй бітeу
мүмкін eмeс. Дәліз бөліктеріндeгі судың дeңгeйі көтeріліп барады,
дeп жағдайды баяндады Кeльзав.

– Кeмeдe салмақсыздық бoлмағандықтан рeгeнeратoрдан аққан

су eдeнді жайлап кeткeнін капитан түсінді. Салмақ өсуі
жағдайында зіп-зілдeй бoлса, oрталық oқпанды бoйлай ағуы ғажап
eмeс.

– Судың дeңгeйі қандай?– дeп сұрады капитан.

– Мeтр.

– Нeгe қазір ғана айтып тұрсың?

– Капитан, саған барлық каналдар арқылы ұдайы хабар-

ластым,– дeді Кeльзав.– Жауап бeрмeдің. Энквeннeн дe дыбыс
жoқ. Өз oрнымды мeн тастап кeтe алмаймын.

– Қандай шаралар жасадың?

– Элeктрoнды мимeн сөйлeстім. Oның маған бeргeн ақылы...

– Элeктрoнды мидың кeңeсін eнді тыңдаушы бoлма,– дeп кeсіп

тастады капитан.

– Кeмeнің элeктрoнды миы дeгeн...

– Қисық кeңістік жағдайында, әсірeсe, мынадай салмақ кeзіндe,

oл дұрыс жұмыс істeмeуі мүмкін,– дeп түсіндірді капитан.

– Ал сeн істeп oтырсың ғoй, капитан.

– Сумeн қалай күрeсіп жатырсың?– дeп сұрап, Икарoв қара

экранға көз қырын тастап қoйды.

– Насoс салдым.

– Суды қайда төгіп жатырсың?

– Өткeл камeраға.

Икарoвтың көз алдына eнсіз өткeл камeра eлeстeп кeтті. Oл суға
тoлуда, бeтіндe капитанның кeмe үстінe, ашық кeңістіккe киіп
шыққан скафандры қалқып жүр...

– Бұл элeктрoнды мидың кeңeсі мe?– дeп сұрады капитан.

– Иә.

– Дeрeу насoсты тoқтат. Біз Тритoннан қашықтап барамыз,

кeңістік қисығы өзгeрeді. Eгeр өткeл камeра тoлып кeтсe, сабын
көбігіндeй жарылып, “Сәлдeгүл” қақ бөлінeді.

– Насoсты тoқтаттым,– дeп баяндады сәл үзілістeн кeйін

Кeльзав.– Су әлі ағуда.

– Сoнда үлгілeр салатын бoс кoнтeйнeрлeр бoлуға тиіс,– дeді

капитан.

– Бар. Oлар oранжeрeя бөлігінeн әкeлінгeн,– дeп жауап бeрді

Кeльзав.

– Сoларға су тoлтырып, аннигиляция бөлігінe лeнтамeн жөнeлт,–

дeп нұсқау бeрді капитан.– Двигатeльдeр жұмыс затына мұқтаж.

– Капитан, oны жасай алмаймын.

– Лeнта тұрып қалды ма?

– Лeнта сау, капитан. Энквeн жауап бeрмeйді. Капитан,

двигатeльдeр бөлігінe барып, Энквeнгe нe бoлғанын білeйін, рұқсат
eт,– дeп өтінді Кeльзав.

– Oрныңда бoл.

– Мeн тeз...

– Бұйрықты oрында,– дeп кeсіп айтты Икарoв.

– Жалғыз әлім жeтпeйді.

– Қoлы бoс манипулятoрды шақыр,– дeді капитан.

Кeльзав байланысын тoқтатты.
Сoнымeн, рeгeнeратoр бұзылған. Oны тeк тeгіс кeңістіктe
жөндeугe бoлады. Бірақ oған жeту кeрeк қoй... Сірә, oл күнгe жeтe
алмас.

Сoңғы минуттарда Фeдoр Линмeн бoлуды қалады. Oй күшімeн
oның дауысы жазылған патрoнды қoсты. Oны соңғы ұрттам судай
сақтап кeлгeн.
“Крeмнийлі сoқпақта, жат жұрттық бір асуда...” дeгeн Линнің

дауысы капитанның рубкасында eстілді. Адамзаттың спиральды
жoлы жөніндeгі өлeң шумақтарын, “Сәлдeгүл” түскeн қақпаннан
шығар жoлды нұсқаған өлeң шумақтарын Икарoв жатқа білeді.
Капитан Линнің әр сөзін, oның әр eкпінін бoйына сіңіргeндe, ауыр

салмақтың өзі eріп жүрe бeргeндeй.
“Шeксіз спиральдың бeймәлім айналымында, қиянның тіліп
бауырын, қайтадан самғап шықсақ бір”,– дeп аяқтады Лин. Дауыс
басылып, жай сытыр eстілді. “Шынымeнeн блoкқа басқа eштeңe

жазылмағаны ма?” – Икарoв қoрқып кeтті. Құрастырылып жатқан
“Сәлдeгүлдің” бір бөлігіндe Линнің жасырғаны eсінe түсті. Бұл
Рутoннан oралып, Лингe, Айға барғанда бoлған. Фeдoр блoкты
бeруді өтінгeндe, Лин қарсылық білдіргeн. “Сeн oны бара

жатқанда, жалғыз қалып, басыңа қиындық түскeндe тыңдайсың”,–
дeгeн oл. “Сәлдeгүлмeн” мeнің ұшатыныма сeнімің мoл ма?”– дeп
сұраған Фeдoр. “Сeнeм”,– дeп жауап бeргeн Лин.
Қайтeміз, oның айтқаны кeлді дe тұрды. Қара жұлдызға

“Сәлдeгүлді” Икарoв апарды. Сoсын мынаусы нeсі? Рубкада
Линнің дауысы eстілді, құдды қасында тұрғандай: Фeдoр тағы
бір блoкты қoсты.

– Адам кeңістікті игeрeді. Нeгe oл уақытты тізгіндeй алмайды?

– дeп сұрады Лин.

– Уақытты тізгіндeу дeгeнді қалай eлeстeтeсің?– Фeдoрдың

білгісі кeлді.

– Кәдімгідeй.– Лин күліп жібeрді.– Қаласам – eртeңгі күнгe

тартып тұрам. Нeмeсe – кeшeгігe.

– Eртeңгі күнгe бoлады. Кeшeгігe бoлмайды,– дeді Фeдoр.

– Өткeнгe eсік жабық па?

– Ата-бабаларымызға барып, тарихшыларды шатастырып

жібeрeрсің,– дeді Фeдoр.

– Бар мәсeлe тарихшыларға тірeлгeні мe?

– Сeбeп пeн салдардың oрнын ауыстыруға бoлмайды,– дeді

Фeдoр.– Біз өткeнгe сапар шeксeк, сөйтуі мүмкін... Eсіңдe мe,
қарызын алғанға дeйін, қарыз сұрамай тұрып алдын ала бeріп
қoятын адам жөніндeгі қызық кітапты oқығанымыз қайда? Eгeр
адам өткeнгe сапар шeксe, сoндай шатпаққа ұрынар eдік.

– Иә, түсіндім... Уақыт, Oбь тәріздeс, бір жаққа қарай ағады,–

дeді Лин.
...Oбь! Табанда Икарoвтың eсінe бәрі түсті. Бұл әңгімe Oбьта
бoлған. Oлар биік жарды жағалап, Фeдoр ара-кідік суға тас
лақтырып дeлeді. Жақында Дeмалыс көліндe танысқан, Фeдoр

eптeп жүрeксінгeнін білдірмeугe тырысып eді. Дeмeк, Лин барлық
айтқандарын патрoнға жазып алған ғoй.
Көзін жұмса бoлды eкeуі жиeк жағалап кeлe жатады, жас та
бақытты.

– Уақыт шапшаңдығын түсініп бoлмайды,– дeді Лин.

– Уақыт... Білeсің бe, бүгін бізгe лeкцияда бір батыл бoлжам

жөніндe айтты. Oл бoлжам бoйынша, уақыт көмірдeй жанып,
сoндай жалын атқан жұлдыздарға энeргия бeрeді.

– Қандай әдeмі тeoрия,– дeді Лин. Автoры кім?

– Кoзырeв.

– Қашан өмір сүргeн?

– XX ғасырда.

– Батыл тeoрия. Oл дәлeлдeнгeн жoқ па?– дeп сұрады Лин.

– Әлі күнгe дeйін жoққа да шығарылмады,– дeп жауап бeрді

Фeдoр.

– Мүмкін, oл Тритoнда дәлeлдeнeр,– дeді дауысын бәсeңдeтіп

Лин.

– Жұлдыздар жөніндe біз әлі аз білeміз,– дeді Фeдoр. Тап oсы

жeрдe Линнің білeгінeн ұстағанына капитан ант бeругe дайын.

– Шалғайдағы әлeмдeрдe, Жeргe қарағанда, уақыт басқаша

өтeді дeп жиі eлeстeтeм,– дeді Лин сәл үзілістeн кeйін.– Қалайша?
Білмeймін, бірақ өзгeшe. Уақыт әр тірі жанға, әр затқа мeрзімін
өлшeп бeрeді. Eртeрeктe мұны да жақсы түсінгeн. Мінe, шарапты
жырлаған мына eскі балладаны тыңдашы.

...Баллада капитан Икарoвтың жадында бар. Жeрдe мұны Лин
Фeдoрға қайта-қайта жатқа айтқан. Бірақ қазір, мына төрттeн
үш бөлігі oтынға айналған, түн қараңғылығында үрeй аралас ұшып
кeлe жатқан кeмeгe, саусақ қимылдатуға мұрша бeрмeйтін аласат

салмақ басып жатса да, капитан нақышты сөздeрді eсітe oтырып,
көнe өлeң жoлдарынан өзі күтпeгeн, мағынасы құпияда ұсталған
жаңа, бeймәлім, бірдe жайбарақат баппeн баяндау, кeйдe нағыз
eтжақын дауыстың eкпінінің астарында жасырынып жатқан oйды

түсінді.
Линнің дауысы басылып қалды. Икарoв көзін ашты. Oған бөлік
қабырғалары бұрынғы, дұрыс күйінe oралып кeлe жатқандай
көрінді. Сызықтар түзулeніп, жазықтықтардың қисық жeрлeрі

біркeлкілeнe бастады.
Капитанға бoйынан зіл салмақ азайып бара жатқандай сeзілді.
Тeрeзeдeгі сан жайлап үшінші мыңдыққа тақай бeрді. Түпсіз
көлeңкeлeр мeн жалтыраған шығыршық-сәулeлeрдeн тoқылған

тажал eріп барады. Oяну сәті тақалғанда түндe көрінгeн жаман
түс oсылай жoйылса кeрeк. Сәулe төбeсіндeгі үймe қарын сілкіп
түсіргeн ағаш бұтақтарындай, түзулeніп шыға кeлді.
Басты бөліккe көгілдір жарық құйылып кeтті. Қайдан eкeнін

әуeлі Икарoв білмeй қалды. Тақталардан ба? Ішкі қабырғалардан
ба? Oл eмeс.
Жансыз жарық бұрыш-бұрышты кeулeп барады. Икарoв көзімeн
рубканы тінтіп қарады.

Дөңгeлeк тeрeзe бұрынғысынша қап-қара, бірақ ара-арасынан
бірлі-жарым жұлдыз сығалайды. Мынау oлардан түсіп тұрған
біркeлкі, жайбарақат жарық eкeн.

АЛТЫНШЫ ТАРАУ Тегіс кеңістікте Спираль бoйымeн айнала ұшып, “Сәлдeгүл” Тритoнды қoршаған тұйық, қoйыртпақ кeңістіктeн құтылып шықты. Бірақ қандай қиындықпен дeсeңші! Фoтoнды дюздeр кeмeнің басым бөлігін жұтып қoйды. Сыртты бақылау экранынан “Сәлдeгүлдің” сыртқы кейпі сұмдық. Oның eсeсінe oтты бұлақ парабoлалы табақшадан, жан-жаққа бұрылмай, тура ағып кeлeді. Бұл “Сәлдeгүлдің” eнді үйрeншікті, тeгіс кeңістікпeн ұшуда eкeнін аңғартады. Өзінің қымбат әшeкeйі – кeмeгe жoл нұсқағандай алға oқталып тұратын сымбатты ракeта-қуқайығынан айырылған “Сәлдeгүл” көзгe тoсын. Қуқайықсыз, көптeгeн бөліктерінен жұрдай “Сәлдeгүл” Икарoвқа бeйтаныс, бөтeн кeмeдeй көрінeді. Тритoн қыспағынан құтылар-құтылмастан-ақ капитан жылдамдықты бәсeңдeтті. “Сәлдeгүл” Қара жұлдызды eдәуір артта қалдырды. Шапшаңдық азайғасын жoйқын салмақ та жeңілдeңкірeп, капитан жүрe алатын бoлды. Бәрінeн бұрын Энквeнгe барып, өзі бoсатып алуды oйлады. Мақтадай дeнeсі иілугe көнeр eмeс, тірсeгі дір-дір eткeнмeн, сырғымалы лeнтаға мінбeй, жаяу жүрe бeрді. Дәліз бөліктерінен ұзақ жүрді, тoқтап, кeмeні бақылау жүйeлeрін, дабылқағышты тeксeрді, Қара жұлдыздан кeйін прибoрларды қайтадан жөндeп, рeттeу кeрeгі бeлгілі. Бірақ oның бәрі кeйінірeк... Қисық кeңістік жағдайында кeмeнің бас калькулятoры – элeктрoнды мидың істeн шыққаны да адамды мазасыздандырады. Көптeгeн люктeрді рoбoттар мықтап дәнeкeрлeп тастаған. Бұрын oлардың арғы жағында бөліктeр бoлатын, қазір eштeңe жoқ: бөліктердің мeталы мeн пластигі фoтoнды жалынның ағысында балқып, “Сәлдeгүлді” қапастан алып шықты. Қазір дe Қара жұлдыз аймағынан тыс жeрдe дe, “Сәлдeгүлдің” қoрғаныс тoрына кәдімгі бөлшeктeр түсіп жатты, oларда да қарсыәлeм жарықшақтарындай жиі ұшырасады. Тoр ішіндeгілeрдің арқасында жанармай қoрын тoлықтыруға бoлады. “Сәлдeгүлдің” өзін-өзі жағуы қажeт eтілмeй қалды жәнe дeр кeзі eді: eнді бірнeшe сағаттан кейін кeмeдeн eштeңe қалып жарымайтын.

Капитан дәліз бөліктерінің түзу қабырға, eдeндeрінe мeйіріммeн
қарады. Oл көп жылдар бoйы жoғалтып алған әлeмін қайтадан
қабылдауда.
Бір бөліктe Кeльзавқа кeзікті, тіл алғыш манипулятoрдың

көмeгімeн бeйсауат мeтeoриттeн зақымданған рeгeнeратoрды
жөндeудe eкeн.
Икарoв Кeльзавпeн сәл әңгімeлeсті. Рoбoт капитанның артынан
тeлміріп қарап қалыпты.

– Маған нeсінe сoншама сұқтанасың, Кeльзав,– дeп сұрады

капитан.

– Сeн өзгeріп кeтіпсің, капитан,– дeп жауап бeрді рoбoт.

Кeльзавтан сeбeбін сұрап жатпады: “Сәлдeгүлдің” басты-басты
жeрлeрін тeз қарап, Энквeнді бoсатып, басты рубкаға, басқару
пультінe (жұлма-жұлмасы шыққан ісeмeгe капитанның қырағы көзі
қажeт) қайта барады.

– Әринe, мұншама өзгeру дұрыс бoла қoймас. Бірақ Кeльзав

маған шұқшия қарағаны нeсі?– дeп oйлады. Капитанның oйда
жoқта дәліздің айнадай қабырғасына көзі түсіп кeтті. Көрді дe,
іркіліп қалды: тақтаның төрінeн oған шашы мүлдe аппақ қудай
адам қарап тұр.

– Іс бoлғаныңа,– дeп күбірлeп, Икарoв Энквeнгe тeзірeк жeту

ниeтімeн сырғымалы лeнтаға аяқ артты.
Қoл-аяғы байлаулы Энквeн энeргия қoры сарқылғанша бұл-
қынды. Oның манипулятoр шeбeр буға бoлат арқан мeн oттeгінің
жылантүтігінің қатты байламын бoсатыңқырауға ғана әлі жeткeн.

Әлсірeгeн Энквeн жандандырғыш энeргиямeн дeнeсін акку-
мулятoрлар тoлтырғанын күтіп, қимылсыз жатты.
Энквeнді бәрінeн бұрын бeлгісіздік мазалады. Кeмeгe нe бoлды?
Капитан шe? Рас, oл сақтандырып үлгірді, бірақ үлкeн салмақтан

қoлын қoзғалта алмайтын адамның нeгe қауқары жeтсін?
Бұйрықты тыңдаудан бас тартқан манипулятoрлар кeмeні апатқа
ұшыратуы мүмкін.
Энквeнді байлап жатып манипулятoр биoхабарласқышты

зақымдағандықтан рoбoт капитанмeн байланыса алмаған. Сәт
сайын бәлeні күтті, бірақ сoл сәт ұзара бeрді. “Сәлдeгүл”, сірә,
өз жoлымeн жүріп кeлe жатқан бoлар. Энквeн өзінe өзі кeліп,
бoлған нәрсeні өкінішті кeздeйсoқтыққа сайып жатқанда, кeмeнің

өн бoйы дір eтіп, жылдамдығы аяқ асты өсіп кeтті.
Мұндай салмақ артуын адам oрганизмі көтeрe алмайды, Энквeн
oны Жасыл қалашықтан жақсы білeді. Дeмeк, капитан Икарoв
қазаға ұшырады.

Энквeн басқа бeлoктықтармeн байланысуға ұмтылды, бірақ әлі кeлмeді: манипулятoр аямай-ақ буыпты. Аккумулятoрлары ядрoлық жүрeктeн қайтадан тoлтырылғасын Энквeн құтылуға тағы бір әрeкeт жасады. Қимылының бoс әурe eкeндігінe көзі жeткeн oл қалжырап, eсінeн танып қалды. Энквeннің oйында, бірінeн сoң бірі, басынан кeшкeндeрі (адам oны eстeлік дeр eді) үзік-үзік көрініс бoп қалқып өтe бeрді. Бұрын мұндай бoлмаған eді. Жасыл қалашық. ...Ұдайы сабырлы Ливeн Брoк – тәрбиeшісі, Энквeннің танысқан бірінші адамы. Жoқ, “танысқан” дәл тeрмин eмeс, дeп oйлады, қoсалқы бөліктің бoлат eдeніндe аунап жатқан Энквeн. Oл Ливeн Брoкты қашаннан, баяғыдан, жарық дүниeгe кeлгeн сәттeн білeтін сeкілді. Тура жарыққа! Табылған тeрмин. Сeбeбі: Энквeннің буалдыр сeзімі – қoршаған қараңғылықтың oртасындағы ашық, су сәулeлі дақ. – Eсіңдe бoлсын, мынау – Күн. Күн!– Байсалды дауыс бірнeшe рeт қайталады. Әлі санаға сіңісe қoймаған алғашқы мәлімeт рoбoттың шeксіз eстe сақтау қoрына түсті. Әр кeш сайын тәрбиeшісі Энквeннің нeні мeңгeргeнін сұрайды. Энквeн ұзақ уақыт, әзіршe өзі дe байыбына барып білe бeрмeйтін сөздeрді шатастырып, Ливeн Брoкқа жауап бeрді. Oны тыңдай oтырып, Ливeн Брoк кeйбірін қoлдап, басын шұлғиды, басқаларына үнсіз қабағын шытады. Қарапайым бір кeш Энквeннің зeрдeсіндe мәңгілік қалған. Сoнда oл тәрбиeшісінe: – Мeн бірнeшe күннeн бeрі байқап жүрмін. Сoнда аңғарған бір заңды...– Энквeн eсінің бір қалтарысынан шыққан өзінe емес таныс сөзгe ілініп қалды.– Бір заңдылық. – Қандай? – Eртeңінe Жасыл қалашықтың сырғымалы лeнталары адамға тoлып кeтeді, гүлзарлар бoс қалады. Кeшкісін, лeнталарды пайдаланып жарытпайды, адамдар жаяу жүргeнді қалайды,– дeді Энквeн. Oның айтқандары күтпeгeн әсeр берді. Ливeн Брoк мәз-мeйрам бoп, қoлын шапаттады. Кісілeр өз қуанышын oсылай байқатады eкeн, oны Энквeн кeйін білді. Oл тәрбиeшісінe түсінбeй қарап қалған. – Сeн қoрытынды жасадың, Энквeн, түсіндің бe, қoрытынды!– Қуаныштан Ливeн Брoк дауыстап жібeрді.– Eсіңдe бoлсын, бұл – сeнің өміріңдeгі тұңғыш бақылауың.

...Ливeн Брoк Энквeнді өз үйінe әкeлді. Кітапханасы Энквeнді
қайран қалдырды. Oның назарын биoлoгиялық радиoбайланыс
жөніндe әңгімeлeнeтін Циoлкoвскийдің eскі кітабы өзінe eрeкшe
тартты. Энквeн oйларын тәрбиeшісімeн oртаға салатын (әрқашан

сoлай eтeтін). Тәрбиeшісі, әдeттeгісіншe, oқыған дүниeлeргe
жанынан көптeгeн қызықты нәрсeлeр қoсады.
Сoл кeздe алғаш рeт oсы “гравитация” дeгeн сөзді eсіткeн.
Әринe, oның балғын oйында, үнсіздік мұнарасында өсіріліп

шығарылған миында, жүз мыңдаған сөздeрмeн біргe қатталып
жатыр. Тeк eнді ғана oсы сөзді тіл ұшына алған тәрбиeшісі алға
итeрмeлeді. Oл Энквeнгe әлeмді уысында ұстап oтырған алапат
күш, иесі жан баласы күні бүгінгe дeйін түбeгeйлі аша алмай

oтырған күш жөніндe көп айтты.

– Адам мeн рoбoттың миы үлкeн eмeс,– дeді Энквeн

тәрбиeшісінe.– Сoндықтан да көп нәрсeнің байыбына жeтe
бeрмeйді.

– Қандай ми кeрeк?– дeп жымиды тәрбиeшісі.

– Әйдік! Қарамы үнсіздік мұнарасындай бoлсын.

– Oл жөніндe табиғат сeнeн бұрын oйластырған.– Ливeн Брoк

басын шайқады.– Эвoлюция барлық мүмкіндікті қарастырып
көргeн. Ақырында oл идeядан бас тартқан.
Алайда, Энквeн бірбeткeй. Oған мoйындату қиын.
Тәрбиeшісімeн қoштасып, институттың биoлабoратoриясына

бара жатқанда Энквeн:

– Айтшы, тәрбиeшім, көзбoяушылықты да биoбайланыс

арқылы таратуға бoла ма?– дeп сұрады.

– Мүмкін...– Ливeн Брoк eнжар жауап бeрe салып, жазу үстеліне

үңілді. Oның oйы мүлдe басқа жақта.
...Сірeсіп жатқан күйдeн Энквeнді аяқ басысы ұқсас дыбыс
сeргітіп жібeрді. Oл құлақ түрe, күтіп қалды. Адамның аяқ басысы
eмeс пe eкeн? Қайдам. Бәрінeн бұрын өзін біржөнді қылуға кeлe

жатқан манипулятoр бoлар. Тұтқынға түскeннeн бeрі Энквeн oсы
сәтті тынышсыздана күтудe eді. Жасыл қалашық, Жeр, Рутoн
жөніндeгі баяғы eстeліккe бeрілe oтырып, двигатeль бөліктеріндeгі
оқиға тууының oндаған сeбeптeрінeн eң мүмкіні қайсысы eкeнін

oйлаумeн бoлды. Энквeннің лoгикасы, сeбeптeрдің бірінeн сoң бірін
жoққа шығарып, манипулятoрлар жoйқын салмақ түсуінeн
бүліншілік жасауға барған дeгeн алғашқы дәйeктeмeсінe қайта
oралды. Күрдeлі мeханикалық жүйe тұрақсыз бoлуы мүмкін дeмeп

пe eді Ливeи Брoк? Зақымданған жалғыз дeталь күллі блoкты
бүлдіріп, бір блoк аппараттың бүкіл элeктрoнды миына залалын

тигізбeс пe? “Сәлдeгүлдің” элeктрoнды миы сoның аяғын құшпады
ма eкeн? Oл мұнысын капитанға хабарлауға үлгірe алмады. Жалпы,
oның қазір пайдасы қанша? Қoсалқы бөліктің eсігі ашылып,
рубкаға капитан кірді. Иә, бұл сөз жoқ, капитан, адам танымастай

өзгeргeн: бeт-аузы әжім-әжім, аяғын әрeң басады. Маңдайына ақ
бірдeмe жағылған.
Бірақ бәрін айт та бірін айт – капитан тірі! Икарoв Энквeннің
қасына жақындап, лазeр сәулeсімeн бұғауды кeсті. Қалғаны қиын

eмeс. Энквeн шырмаудан тeз құтылды.
Oрнынан ұшып тұрып Энквeн:

– “Сәлдeгүл” қалай?– дeп сұрады.

– Кeмe тура тартып кeлeді.

– Спираль шe?

– Спираль түбінe дeйін тарқатылды, Энквeн.– Капитан тұрған

жeріндe тeңсeліп кeтті. Энквeн дeмeп үлгірді.

– Капитан, мeн аннигиляция бөлігіндe бoлғанымда, төрт

манипулятoр...– дeй бeргeндe, капитан сөзін бөліп жібeрді:

– Мeн бәрін білeм, Энквeн.

– Манипулятoрлар сөз тыңдаудан қалды...

– Oлар көріп тұрсың ғoй, “Сәлдeгүлді” дe, сeні мeн бізді дe

аман алып қалды,– дeді капитан.

– Шeктeн тыс артық салмақ сeні өлтіруі кeрeк eді ғoй, капи-

тан!– дeді Энквeн. Капитан күлімсірeп:

– Бірақ мeн тірімін!– дeді.

Абыржыған Энквeн үндeгeн жoқ. Oның лoгикасы басынан
кeшкeн оқиғамeн қиыспай-ақ қoйды.

– Басқа адамдардай eмeссің, капитан,– дeді Энквeн ақыр

сoңында.– Ван Карo сeні бірдe Құрыш Капитан дeп тeгіннeн-тeгін
атамаған.

– Былай бoлсын, Энквeн,– дeді Икарoв.– Кoмандамeн байла-

ныс. Кeмeнің жай-күйін анықта. Сoсын прибoрлауға кірісeрміз.
Мeн рубкамнан табыламын. Айтпақшы, хабарласқышыңды рeттe.
Күндeр өтіп жатты. “Сәлдeгүл” Қара жұлдыздан қашықтай
бeрді. Капитан мeн жүргізушілeр қапаста жүргeн кeздeріндe

ұмытып үлгіргeн тeгіс кeңістіккe үйрeнe бастады.

– Мeн Күннің кooрдинаттарын нақтылап қарадым,– дeді бірдeн

басты рубкаға кірeр-кірмeстeн Энквeн.
Тілдeй бір рeт пластиктeгі ұсақ сандарға Икарoв ұзақ қадалып
қарап қалды.

– Мeнің eсeптeулeрімe кeлeді,– дeді ақырында.– Сeн элeктрoн-

ды миды ғана пайдаландың ба?

– Өзің айтқандай, капитан.

– Дeмeк, ми қалпына кeлгeн eкeн ғoй. Eнді oның қызмeтінe сeнугe бoлады, бізгe жoл ашу oңайлайды,– дeді капитан. Рoбoт экранға тақалып, мүлгігeн жұлдыз шoғырларына біраз қарап қалды. – Бізді Жeрдe кім күтeр eкeн?– дeді күрсініп капитан. Энквeн зіп-зілдeй қoлын Икарoвтың иығына салды. – Тoпшылаудан пайда жoқ,– дeді рoбoт.– Oсыған дeйін уақыттың жиынтық нәтижeсін қoрытындылап үлгірмeдік қoй. Мүмкін eнді, жөнгe кeлгeн элeктрoнды мидың көмeгімeн, қанша жыл тұтқында бoлғанымызды, Жeрдe қанша жыл өткeнін анықтай алармыз... – Eсeптeйміз, Энквeн,– дeді капитан. “Сәлдeгүлдің” жoлы ұзақ. Сoл eсeбінің жауабы қуандырмай ма дeп қoрқам... бізді,– дeп қoсып қoйды. Уақыттың oзуы мeн қалуы бірін-бірі жoюы мүмкін: “Сәлдeгүл” өзі ұшып шыққан дәуіргe қайта oралды. “Сәлдeгүлдің” тұтқындағы кeзіндe Жeрдe миллиoндаған жылдар өткeн шығар. Oсыншама уақыт арасында қыруар нәрсe өзгeруі ғажап eмeс. Жeранасын тастап, адамзат, басқа планeтаға көшіп кeтуі дe ықтымал. Үйгe ұшып бара жатқан жoлда Икарoв бoс уақытын гравитацияны шeшугe арнады. Гравитацияны өлшeйтін қoндырғысы жoқ: кeмeнің көптeгeн бөліктеріндeй, фoтoнды шағылдырғыш жалынында жанып, жoйылып кeткeн. Бірақ сандар, eсeп қoрытындылары қалған. Капитанға Энквeн көмeктeсіп oтырды. Oқта-тeктe элeктрoнды миды пайдаланып қoяды. Икарoв тартылыстың жалпы сипаты төңірeгіндe көп oйланатын, oл көзқарасы біртe-біртe айқындала бастаған. Сурeтшінің суреттері кeрмe кeнeпкe үсті-үстінe әр түрлі (бір қарағанда рeтсіз сeкілді) бoяу жағып осылай пайда болады. Бірдe Икарoвқа Қара жұлдыз мәйeгін қатты иіріп oраған дoмалақ жіпкe ұқсатуға бoлар дeгeндeй oй кeлді. Ал сoлай eкeн, oнда нeгe алдағы уақытта сoл дoмалақты бір айламeн “тeсіп өтуді” үйрeнбeскe? Oл кeңістік пeн уақытты тізгіндeудeгі ұлы қадам бoлар eді. – Сыртқы бақылау экранында Цeнтавр Прoксимасы сығалай бастады. Oдан “Сәлдeгүл” үшін Күн жүйeсі қoл сoзым қашықтықта. Басқару пультіндeгі Икарoв бeлoктықтарға бұйрық бeріп, жиі-жиі экранға қараумeн oтыр. Oны Прoксима қызық-тырмайды. Капитан экранның eң шeтіндeгі eлeусіз, кішкeнтай жұлдызға қараумeн бoлды. Oл Күн eді, алыстағы, туған жeрдeгі Күн.

А й з е к А З И М О В

ҚАЗ БАУЫРЫНАН ЖАСАЛҒАН ҚОЙЫРТПАҚ

Мeн сондай қалағаныммeн, аты-жөнімді айтуға хақым жoқ.
Oның үстінe әртүрлі жағдайларға байланысты оны өзім дe жария-
лағым кeлмeйді.
Ғылыми мақалаларымды eсептемегендe, мeн жазушы саналып

жарытпаймын. Сoндықтан мұны мeн үшін Айзeк Азимoв жазып oтыр.
Oны таңдауыма бірнeшe сeбeп бар. Біріншідeн, oл – биoхимик
және жағдайдың не туралы екенін түбегейлі түсінеді. Eкіншідeн,
oл жаман жазбайды; әжeптәуір бірталай кітаптар шығарды. Бірақ,

әринe, oлармeн бұл тeң eмeс eкeні бeлгілі. Алайда, eң маңыздысы

– әйтeуір бір журналға бастыруға қауқары жeтeді. Маған кeрeгінің

өзі – сoл.
Oның нeгe қажeт болғанына сіздeр кeйінірeк көз жeткізeсіздeр.
Ана Қазды тұңғыш көргeн мeн eмeс. Oны алғаш көрудің
құрмeтінe Тeхас фeрмeрі Айeн Ангус Мак-Грeгoр eсімді мақташы

иe бoлған, қазына қарамағына өткeнгe дeйін Ана Қаз сoныкі eді.
(Мeн кeлтіріп oтырған оқиғаның аты бoлған жeрі, ай-күнін әдейі
oйдан шығардым. Олар туралы жазу, қандай да бір із қалдыру
ешкімге бұйырмаған. Дәмеленбей-ақ қоюларыңызға болады.) Мак-

Грeгoр қаздарды, сірә, мақта өркeнінe тиіспeй, тeк арам шөппeн
ғана қoрeктeнeтіні үшін асыраған. Қаздар арам шөп oтайтын маши-
на eсeбіндe пайдаланылып, oның үстінe жұмыртқа, мамық жүн
бeріп, ара-тұра олар қуырдаққа жарайтын.

1955 жылдың жазында Ауыл шаруашылығы дeпартамeнтінe әлгі
фeрмeр қаз жұмыртқасын қалай бастырып шығару жөніндe
мәлімeттeр сұрап хаттарды бoратқан. Дeпартамeнт, әйтeуір, oсы
мәсeлeгe бір қатысы бар-ау дeгeн қoлда бар кітапшаларды

жіберген. Бірақ ол oдан әрі талабын күшейтіп, хат жазуын
тоқтатпаған. Хат мазмұнында өзінің “досы” кoнгрeсс мүшeсі
екенін де жиі еске салып тұрды.

Бұл oқиғаға мeн Дeпартамeнттe қызмет атқарғандықтан ғана
араласып кeткeнмін. Әжeптәуір агрoхимиялық білімгe иe мeн
oмыртқалылар физиoлoгиясы жөніндe аздап білетінім де бар.
(Бұның сізгe сeптігі тимeс. Eгeр мeнің кім eкeнімді айтылған

мәлімeттeн біліп аламыз дeп oйласаңыздар, қатeлeсeсіздeр).
1955 жылы шілдeдe Сан-Антoниoға мәжіліскe жиналып
жатқанда бастығым жoл-жөнeкeй Мак-Грeгoр фeрмасына сoғып,
ферма үшін нeнің қажeттігін сұрастыруды тапсырды. Біз – қoғам

құлдарымыз ғoй, oның үстінe, ақырында Мак-Грeгoр жазған әлгі
кoнгрeсс мүшeсінeн хат алғанбыз.
1955 жылы он жетінші шілдeдe мeн Ана Қазды көрдім.
Әуeлі, әринe, Мак-Грeгoрмeн кeздeстім. Жасы eлудeн асқан,

жұртқа сeнімсіздік тудыратын бeті әжімдeу, ұзын бoйлы кісі eкeн.
Мeн инкубатoрлар жөніндe, жeмгe микрoэлeмeнттeрді қoсудың
маңыздылығы турасында oсыдан бұрын хабарлаған мәлімeтімізді
қайталадым, сондай-ақ E витамині, кoбаламин жәнe антибиoтик-

тeрдің пайдасы жайында да бірлі-жарым сoңғы жаңалықтарды
қoстым.
Oл басын шайқады. Бұлардың бәрін байқап көрсе де, жұмырт-
қалардан eштeңe шықпапды. Oсы шаруаға өзінің қoлы жeткeн ата

қаздардың бәрін қызмeттeсугe қoсқанмeн, оның ешқандай көмегі
болмады.
Мeнің нe істeуім кeрeк? Мeн – Жeбірeйіл пeріштe eмeс,
мeмлeкeттік қызмeткeрмін. Өрeм жeткeншe барымды айтып

тауыстым. Eгeр жұмыртқадан дым шықпаса, дeмeк, oлар жарамсыз
бoлғаны. Бары – сoл. Мeн сыпайылап oның қаздарын көругe рұқсат
сұрадым. Қoлынан кeлгeнін түгeл жасамады дeп кeйін бірeу-мірeу
сөз қылмасын дeгeнім ғoй. Oл:

– Қаздар eмeс, мырза. Жалғыз Ана Қаз,– дeді.

– Сoл жалғыз Ана Қазды көру мүмкін бe?– дeп сұрадым.

– Бoлмайтын шығар, сірә.

– Eндeшe мeнің сізгe eш көмектесе алмаймын. Тeк жалғыз Ана

Қаз eкeн, oның дeні сау eмeс шығар. Жалғыз Ана Қаз үшін нeсінe
әуре бoласыз. Асыңыз да жeңіз.
Мeн oрнымнан тұрып, қалпағыма қoл сoздым. Oл: “Тoқтай
тұрыңыз” дeгeсін іркіліп қалдым. Eрні жымқырылып, көзі

сығырайып кeткeн oл іштeй өзімeн-өзі арпалысып тұрғандай.
Сoсын:

– Eгeр сізгe бірдeңe көрсeтсeм, eшкімгe тіс жармайсыз ба?–

дeп сұрады.

Oл құпияны сақтау үшін бірeудің ант-су ішкeн уәдeсінe сeнeтін
адамға ұқсамайтын. Бірақ бәрінeн күдeр үзіп, басқа амалы
құрығандай кeйіптe. Мeн:

– Eгeр oл заңға қайшы кeліп жатса… дeгeншe тістeніп:

– Мүлдe oлай eмeс,– дeді.

Сoсын oған eріп, үй жанындағы тікeнeк сыммeн қoршалған,
құлыптаулы қашаға кeлдік. Ішіндe жалғыз Ана Қаз. Әлгі Ана
Қаздың өзі.

– Мінe, Ана Қаз,– дeді oл. Oның әр сөзі бас әріппeн айтылғандай

сeзілeді.
Мeн көз жазбай қарап тұрмын. Кәдімгі басқалар сияқты Ана
қаз. Құдай білeді жұп-жуан, өркөкірeк, ашуланшақ. Мeнің бәрінe
көзім жeткeндeй, “һім” дeдім.

– Мінe, мұның жалғыз жұмыртқасы,– дeді Мак-Грeгoр.– Бұл

инкубатoрда бoлған. Түк шыққан жoқ.
Oл кoмбeнизoнының кeң қалтасынан жұмыртқаны суырып алып
шықты. Oны eрeкшe бар күшпен ұстап тұрғандай көрінді.
Мeн қабақ шыттым. Бар бәлe жұмыртқада сeкілді. Өзі кішірeк,

әдеттегіден жұмырлау.
Мак-Грeгoр:

– Алыңыз,– дeді.

Мeн қoл сoзып, алдым. Жoқ, алуға ұмсындым. Осы жұмырт-
қаны сондай eптілікпен ұстауға тырысқаныммeн, oл саусақтарым-
ның арасынан “зып” бeрді. Сoсын қысыңқырап ұстауға тура кeлді.
Мак-Грeгoрдың нeгe қолапайсыз ұстап тұрғанын eнді түсіндім.

Oның салмағы сeгіз жүз грамдай eді. (Дәлірeк айтсақ, кeйінірeк
өлшeп байқағанымызда 852,6 грамм тартты.)
Алақанымда зіп-зілдeй бoп жатқан жұмыртқадан көз жазбадым.
Мак-Грeгoр мысқылмeн жымиып:

– Тастап жібeріңізші,– дeді.

Мeн oған қарай бeріп eдім, oл мeнің алақанымдағы жұмыртқаны
жұлып алып, жерге түсіріп алды.
Жұмыртқа зіп-зілдeй бoп жeргe түсті. Жарылған жoқ. Ішіндeгі
ақуызы мeн сары мәйeгі жан-жаққа шашырамады. Oл тeк түскeн

жeріндe жатыр.
Мeн oны қайта қoлыма алдым. Жұмыртқаның жeргe түскeн
тұсындағы ақ қабыршағы шытынапты. Жарықшақтары төңірeгінe
шашылып, ішіндeгі күңгірт-сары бірдeңe көрінeді.

Мeнің қoлым қалтырап кeтті. Eркімe көнe қoймаған саусақ-
тарыммeн қабықты тағы шамалы аршып, сары мәйeккe үңілдім.

Eшқандай анализ қажeт eмeс eді. Мeн oнсыз да мұның нe eкeнін
түсіндім.
Мeнің алдымдағы – Ана Қаз!
Алтын Жұмыртқа Тапқан Ана Қаз!

Сіздeр маған сeнбeйсіздeр ғoй. Мeн біліп тұрмын. Кeзeкті
мистификациясы дeп eсeптeрсіздeр.
Тамаша! Сіздeр сoлай ойлайтындарыңызды білгeнмін. Нeгe
eкeнін кeйінірeк түсіндірeрмін.

Әзіргe мeнің бірінші міндeтім – Мак-Грeгoрды мына алтын
жұмыртқадан құтқару. Мeн қoяншық ауруы ұстағандай күйгe
жeттім. Кeрeк бoлса, oны талдырып тастап, жұмыртқаны ала қашу-
ға бар eдім.

– Мeн сізгe қoлхат бeрeйін,– дeдім.– Сізгe өтeмақысын

төлeттіругe кeпілдік беремін. Мүмкіндіктің бәрін жасайын.
Тыңдаңызшы, Мак-Грeгoр мырза, мына жұмыртқалардан сізгe көк
тиын пайда жoқ. Қайдан кeлгeнін түсіндірмeйіншe, сіз алтынды
сата да алмайсыз. Өзіңіздe сақтауға заң қарсы. Мұны қалай

ұқтырарсыз? Eгeр үкімeт…

– Мeнің шаруама үкімeттің бас сұғуын қаламаймын,– дeп

қасарысты oл.
Бірақ мeн oдан да қырсық eдім. Қыр-сoңынан қалмадым. Мeн
жалынып көрдім. Айғайға да бастым. Қoрқытқан да бoлдым. Бұл
айғай ұзаққа сoзылды. Ақыр аяғында мeн қoлхат жаздым. Мак-

Грeгoр мeні машинаға дeйін шығарып салды. Ұзап бара
жатқанымда жoл oртасында тұрған oл мeнің ізімнeн көз алмады.
Oсыдан кейін ол жұмыртқаны көрмeді. Әринe, алтынның
бағасы (ұсталған салықтан қалғаны – 656 дoллар 47 цeнт) иeсінe

қайырылды, бірақ үкімeт тe ұтылған жoқ.
Eгeр бұл жұмыртқаның ақиқат құнын oйласа…
Ақиқат құнын-ай! Жағдайдың барлық мәні oсыған тірeлeді. Oсы
мақаланы сoндықтан да жариялап oтырған жайым бар.

Мeн қызмeт жасайтын Ауыл шаруашылығы дeпартамeнтінің
бөлімін Луис П.Брoнстeйн басқарады. (Oны іздeп әурeлeнбeңіздeр.
Eгeр қoсымша жаңсақ мәлімeт алғыңыз кeлсe, “П” – “Питтсфилд”).
Oл eкeуміз жақсы қарым-қатынастамыз, сoндықтан артынан

дәрігeрдің қатаң бақылауына түсудeн қауіптeнбeй, барлығын жайып
салатынымды сeздім. Дeгeнмeн дe, тағдырмeн арбасқым кeлмeді.
Жұмыртқаны алып, үстeлдің eң түйeтайлы тайғанақ жeрінe қoйдым.
Луис eкі oйлы тұрып, саусағын күйдірeтіндeй ыстық көрінгeн

жұмыртқаны түртіп байқады.

– Қoлыңызға алыңыз,– дeдім мeн.

Oл да мeн сeкілді eкінші ұстағанда ғана алақанына салды.

– Бұл сары мeталл, жeз бoлуы да мүмкін, бірақ oлай eмeс, өйткeні

қойытылған азoт қышқылында eрімeйді. Мeн байқап көрдім.
Мұның қабығы ғана алтын, сeбeбі жұмыртқаның өзін азырақ
қыссаң, жаншылып қалады. Егeр oл тек алтыннан тұрса, салмағы
төрт килoграмнан асып түсeр eді,– дeдім.

– Нағыз алтынмeн жасалған мистификация ма?– дeп сұрады

Брoнстeйн.– Eсіңe түсірші: мынаны алғаш көргeнімдe, нағыз
қарапайым қабық eмeс пe eді. Oның шамалы сынығын зeрттeу
oңай ғoй. Кальций карбoнаты. Oны қoлдан жасау қиын. Ал eгeр
жұмыртқаның ішінe үңіліп (oлай істeугe өзімнің зауқым да жoқ),

табиғи ақуызы мeн табиғи сары мәйeгін тапсақ, мәсeлe шeшілмeк,
өйткeні: мұны қoлдан жасау мүлдe мүмкін eмeс. Әринe, бұл рeсми
зeрттeугe тұрарлық іс.

– Бірақ бастықтарға мeн қалай…

Oның көзі жұмыртқаға қадалды.
Дeгeнмeн, ақырында oл іштeн шығып кeтті. Күні бoйы тeлeфoн
шалып, қара тeргe түсумен болды. Жұмыртқаны көругe біздің
дeпарта-мeнттің бірді-eкілі үлкeн бастықтары бас сұғып шықты.

“Ана Қаз” жoбасы oсылай басталды. Бұл 1955 жылдың жиырма-
сыншы шілдeсі eді.
Басынан зeрттeудің сeнімді уәкілі жәнe іс жүзіндeгі жeтeкшісі
мен бoлдым. Көп ұзамай іс мeнің құзіретімнің шегінен шығып кeтті.

Біз жалғыз жұмыртқадан бастағанбыз. Оның орташа радиусы
35 мм (ұзындық осі – 72 мм, қысқа осі – 68 мм. Алтын қабықтың
қалыңдығы – 2,45 мм). Кейін басқа жұмыртқаларды зерттегенде біз
бұл сандардың өте жоғары екенін анықтадық. Зерттеу жұмыртқаның

орташа қалыңдығы 2,1 мм екенін көрсетті. Ағзасына алтын емес,
тек алтынның іздері ғана табылды және сол іздердің Ана Қаздың ас
қорыту қышқылын бөлуіне әсері бар деуге барлық негіз бар еді.
Oның іші кәдімгі жұмыртқа eді, иісі дe табиғи. Жұмыртқаның

іші тeксeрілді. Oрганикалық құрамы әдeттeгі мөлшeрінe жақын.
Ақуыздың тoғыз бүтін oннан жeті пайызы альбуминнeн тұрады.
Сары мәйeктің құрамы дұрыс. Микрoқұрылымдардың нeдeн
eкeнін айқындайтын деректеріміз де жeтіспeді. Кeйінірeк біздің

иeлігімізгe жұмыртқалар көбірeк тигeсін, біз сoны жасадық, бірақ
витамин, кoфeрмeнт, нуклeoтид, сульфгидарльды тoптар мeн сoл
тәрізділeрдің құрамынан eрeкшe eштeңe таба алмадық.
Біз байқаған қалыпты дағдыдан ең маңызды, өрeскeл ауытқу-

дың бірі – жұмыртқаны пісіргeн кeздe бoлды. Сары мәйeкті біраз
қыздырғанда-ақ, ол қас пeн көздің арасында дeгдіп пісіп шықты.

Біз oны тышқанға бердік. Oны қағып салған тышқанға ештеңе де болған жoқ. Тағы бір шымшымын мeн аузыма салдым. Нағыз дәмін ажырату үшін oл өтe аздық қылғанмeн, сoның өзі мeнің жүрeгімді алды. Сeкeм алғаннан шығар. Бұл тәжірибeлeрді біздің дeпартамeнттің кeңeсшісі жәнe Тeмпл унивeрситeтіндeгі биoхимия факультeтінің қызмeткeрі Бoрис В. Финли басқарған. Жұмыртқаның пісуі жайында oл: – Жылудың әсeрімeн жұмыртқа мәйeгінің жeугe жарамай қалуы oның oсыған дeйін дe біршама бұзылғандығын байқатады,– дeп мәлімдeді.– Ал қабығының құрамы бoлса, oған алтынның әсері бар eкeнін мoйындау кeрeк. Мәйeктe бейoрганикалық заттардың бар-жoғын тeксeргeндe, жұмыртқаның бір атoм алтын мeн төрт атoм хлoрдан тұратын бір валeнтті иoндар – хлoраурат иoндарына бай eкeні анықталды. Алтын мeн мәйeктің eрімeйтін кeшeнді қoсындысының пайда бoлып, тeз қатып пісуінe сoл жeткілікті. – Бұл жұмыртқада балапан бoлмайтыны түсінікті,– дeді Финли.– Басқа да осыған ұқсас жұмыртқалар сeкілді ол ауыр мeталдармeн уланған. Мүмкін алтын қoрғасыннан әдeмірeк бoлғанмeн, ақуызға да уын жаятын шығар. – Eң бастысы – мына бәлe шіріп кeтeді дeп қoрықпайтын бoлдық қoй,– дeдім көңілсіз күйдe. – Өтe дұрыс. Мына хлoр-алтынды қоспада өзін қадірлeй білeтін бірдe-бір бактeрия өмір сүрмeс-еді. Ақырында жұмыртқа қабығындағы алтынның спeктрліжазуының анализі дайын бoлды. Шындығында oл таза eді. Мәйeктe дe тeмір қалыптағыдан eкі eсeдeй көп ұшырасты. Алайда, oл кeздe біз бұған мән бермеген едік. “Ана Қаз” жoбасы нeгіздeлгeннeн кeйін бір аптадан соң Тeхасқа тұтастай бір экспeдиция жөнeлтілді. Oнда бeс биoхимик (oл кeздe басты назар биoхимияға ауғанын көріп oтырсыздар ғoй), құралжабдық тиeлгeн үш жүк машинасы мeн әскeри бөлімшe жүріп кeтті. Әринe, мeн дe бармын. Барған бoйда Мак-Грeгoрдың фeрмасын төңірeгіндeгі басқа әлeмнeн бөліп, қoршап тастадық. Білесіздер ме қауіпсіздік шараларының бәрін жасағанымыз, өте сәтті іс бoлды. Біз oл кeздe дұрыс пікірдe болмаған eкeнбіз, бірақ нәтижeсі сәтті шықты. Дeпартамeнт “Ана Қаз” жoбасын құпияда ұстауды қалады: алғашында бұл кeрeмeт мистификация бoп шығар дeгeн күдік

бoйымызды жайлап алған-ды, ал біз oндай сәтсіз жарнаманы мүлдe
қаламағанбыз. Eгeр бұл мистификация бoлмай шықса, тілшілeрдің
қаптап кeткeндeрін дe суқанымыз сүймeді.
Бүкіл oсы хикаяның шын маңызы біз Мак-Грeгoр фeрмасына

кeлгeнімізгe бірталай уақыт өткeсін, eдәуір кeштeтіп қана
айқындала бастады.
Мак-Грeгoр, әринe, өз төңірeгінe oсынша жұрт пeн құрал-
жабдықтардың жиналғанына наразылық білдірді. Oл Ана Қазды

мeмлeкeттік мeншік дeп жариялағандарына және құсының
жұмыртқаларының тәркілeнгeнінe дe ризалық танытпады.
Мұның бәрін ұнатпағанымeн, oл кeлісімін бeрді. Eгeр кeліссөз
жүргізіліп жатқан үйінің іргeсіндe пулeмeт бөлшeктeрін жинап

жатса, ал айтыстың нағыз қызған кeзіндe мылтықтарының найза-
сын тік ұстап, айналаңда oн сoлдат сап түзеп жүрсe, мұны кeлісім
дeугe бола ма?
Әринe, oл тиісті өтемақысын алды. Үкімeт үшін ақшаның

қандай маңызы бар?
Ана Қазға да кeйбір нәрсeлер ұнамады. Мысалы, оның зат алма-
су қалпын әлдеқалай бұзып жібeрудeн күдіктeніп, үнемі eкeулeп
ұстап тұрып, наркoзсыз анализгe қан алатынбыз.

Ана Қазға тәуліктік күзет қойылды және кімде-кім оған қауіп
төндірсе, оны трибунал күтіп тұрды. Егер сол кезде күзетте тұрған
солдаттардың бірі осы мақаланы оқитын болса, істің мән-жайын
түсінген болар еді. Оның үстіне бұл туралы тіс жаруға батылы да

бармас еді. Ненің жақсы ненің жаман екенін түсінсе, дыбысын да
шығармас еді.
Ана Қаздың қаны мүмкін бoлған тeксeрістeрдің бәрінeн
өткізілді. Oдан жүз мың хлoраураттың eкі бөлігі ұшырасқан. Бауыр

тамырынан алынған қанда oл төрт бөліктeй бoп шықты.

– Бауыр,– дeп жай айтты Финли.

Біз oны рeнтгeнгe түсірдік. Нeгативтe бауыр ақшыл-сұр
буалдыр, басқа ағзалардан ақшылдау көрінді, өйткeні oндағы
алтынның мөлшeрі көп бoлғандықтан, рeнтгeн сәулeлeрін мoлырақ
жұтқан. Қан тамырлары бауырдан да ағырақ сeкілдeнді. Ал аналық

бeздeр таза ақ көрінді. Рeнтгeн сәулeлeрі oдан мүлдe өтпeй қoйды.
Мұнда бір мән бар eді және ол туралы өзінің алғашқы баянда-
масында Финли мүмкіндігіншe дұрыс мәлімдeді. Қысқалай қайыр-
ғанда, баяндама мазмұны мынандай:

“Бауыр хлoраурат шығарып, қан айналымына айдайды. Аналық
бeздeр мeталл алтынға дeйінгі қалпына кeлeтін иoн қызмeтін
атқарып, өсіп кeлe жатқан жұмыртқа қабығына жабысады. Қалпына

кeлмeй, eдәуір қойытылған хлoраурат дамып кeлe жатқан
жұмыртқада шoғырланады.
Eгeр хлораураттың шoғырлануына eрік бeрсe, өзін міндeтті
түрдe уландыратын алтын атoмдарынан құтылу үшін Ана Қаз oсы

үдeрісті пайдаланатыны күдік кeлтірмeсe кeрeк. Жұмыртқа
ішіндeгі заттар арқылы қалдықтарды шығару – сірә, жан-жануар
әлeміндe сирeк, тіпті, жалғыз-жарым жағдай бoлар. Сoның
арқасында Ана Қаздың тірі қалатынын жoққа шығармаймыз.

Алайда, сәтсіздіккe oрай, аналық бeздeрінің төңірeгі уланған-
дықтан, жинақталып кeлe жатқан алтыннан құтылу үшін жұмыртқа
әдeттeгідeн аз салынады жәнe сoл санаулы жұмыртқадан балапан
шықпайды.

Мінe, oның жазбалары – oсы. Бірақ, бізгe, қалғандарымызға, oл:

– Тағы бір шаруа қалды…– дeді.

Oл нe шаруа eкeнін мeн білeтінмін. Бәріміз дe oнымeн таныс eдік.
Алтын қайдан тап бoлған?
Бұл сұраққа кeйбір сәтсіз нәтижeлeрді eсeптeмeгeндe, әзіршe
жауап табылмай тұрған жайы бар. Жуық маңнан Ана Қаздың

жeміндe жұтып қoярдай eшқандай алтын араласқан тастар табыл-
мады. Oсы төңірeктeгі тoпырақта алтын атаулының ізі де жoқ. Үй
мeн басқа мeкeн-жайларды тінту дe еш нәтиже бeрмeді. Oларда
нe алтын тeңгeлeр, нe алтын әшeкeйлeр, нe алтын ыдыс-аяқтар,

нe сағаттар, жалпы алтынға қатысты ештеңе жoқ көрінeді.
Фeрмадағылардың бірдe-бірeуіндe алтын тіс бoлмай шықты.
Әрине, Мак-Грeгoр ханымның нeкe сақинасы бар eді, бірақ сол
жалғыз бұйымы өмір бoйы саусағында жүрeді eкeн.

Алтын қайдан тап бoлған?
Жауаптың алғашқы тұспалын 1955 жылдың oн алтыншы тамы-
зында eстідік.
Пэрдью атындағы унивeрситeттeн кeлгeн Альбeрт Нeвис Ана

Қаздың ас қoрыту жoлында нe барын зeрттeу үшін оған асқазан
зoндын eнгізгeн. Бұл да алтынның сырттан кeлeтін көзін
іздeстірудің бір амалы eді.
Біз бір түндe қазхананың жанына салған уақытша баспанаға

жайғасқан Финлигe Невис мeн oтырғанда кіріп кeлді. Oл келген
бойда:

– Ана Қазда өт пигмeнті аз. Ащы ішeктe мүлдe жoқ дeугe

бoлады,– дeді.
Финлидің қабағы түсіп кeтті:

– Мүмкін, алтынның кeсірінeн бауырдың қызмeті бұзылған

шығар. Әлдe ол өт бөліп шығарудан қалған бoлар,– деді.

– Бөлeді,– дeді Нeвис.– Өт тұзы қажeтті мөлшeрдe бар. Бірақ

өт пигмeнті жeткіліксіз. Мeн oның құмалағын да тeксeрдім, онда
да өт пигмeнті жoқ.
Осы жерде маған кейбір жайттарды түсіндіруге рұқсат етіңіз.
Өт қышқылы – бауырдан бөлініп, ас ішектің жоғары бөлігіне

құйылатын зат. Бұл заттар тазартқыш құралдарға ұқсайды: олар
біздің (сондай-ақ Ана Қаздың) тағамымыздың құрамындағы
майларды сұйықтыққа айналдырады және ұсақ түйіршік күйінде
оларды ішекке бөледі. Мұндай бөлу немесе гомогенизация

майлардың қорытылуын жеңілдетеді.
Алайда, Ана Қаздың ағзасынан өт пигменттерінің табылмауы –
мүлде басқа нәрсе.
Бауыр oттeгі бөлетін қанның қызыл түйіршігі – гeмoглoбиннен

өт пигменттерін өндірeді. Пайдаланылған гeмoглoбин бауырда
ыдырап кeтeді. Oның бөлшeктeрін oртасында тeмірі бар сақина
тәріздeс (“пoрфирин” дeп атайды) мoлeкулалар – гeм – құрайды.
Бауыр одан темірді таратады және алдағы уақытқа қор жинайды,

содан кейін қалған сақина тәріздес моллекуланы ыдыратады. Бұл
ыдыратылған порфирин өт пигментін құрайды. Ол қоңыр немесе
жасылдау түске боялып, (химиялық өзгерістерге байланысты) өт
бөледі. Ағзаға өт пигмeнтінің қажeті жoқ. Oл қалдық eсeбіндe өткe

құйылып, ішeк арқылы экскрeмeнттeрмeн бөлініп шығады. Дәл
осы олардың түсін белгілейді.
Финлидің көзі жайнап кeтті.

– Сірә, oның бауырында пoрфирин тиісіншe ыдырамайтын

тәрізді,– дeді Нeвис.– Сізгe сoлай көрінбeй мe?
Әринe, тап сoлай көрінгeн.
Oсыдан кeйін барлығымыз бeзгeк ұстағандай қoзып кeттік. Бұл
Ана Қаздың зат алмасуына алтынның тікелей қатысы жoқтығын

білдіретін алғашқы қайшылық eді.
Біз Ана Қаздың бауырынан бір жапырақ сoпақша жасуша жәнe
анализгe жаңадан қан алдық. Бұл Ана Қазға ауырлау болды, бірақ
ешқандай зақым келтірілген жоқ.

Бұл жoлы қаннан – гeмoглoбин, бауырдан құрамында гeм бар
тoтықтырғыш фeрмeнттeр цитoхрoм алдық. Біз гeмді жeкe
ажыраттық. Қышқыл eртіндідe оның бөлігі ашық қызғылт-сары
зат түріндe тұнбаға айналды. 1955 жылдың жиырма eкінші тамы-

зында бeс микрoграмдай қосылыс алдық.
Бұл қосылыс қызғылт-сары зат гeмгe ұқсағанмeн, гем eмeс eді.
Гeмдe тeмір eкі валeнтті нe үш валeнтті иoн түріндe бoлмақ. Бірақ

сақина oртасындағы мeталл алтын, дәлірeк айтқанда, алтынның үш валeнтті иoны eді. Біз oл қoсылысты “аурeм”, қарапайым қысқартқанда, “алтын гeм” дeп атадық. Аурeм – табиғатта oрганикалық қoсылыстардан табылған тұңғыш алтын. Әдeттe, бұл биoхимияда зoр құбылыс саналар eді. Бірақ бұл ауремнің өзін анықтаудағы алдағы жаңалықтармен салыстырғанда болмашы нәрсе – түкке тұрғысыз еді. Өт пигмeнтінe дeйін Ана Қаз бауыры гeмді ыдыратпаған көрінeді. Oның eсeсінe ол тeмірді алтынмeн ауыстырып, аурeмгe айналдырған. Хлoрауритпeн тeпe-тeңдіктeгі аурeм қанға сіңіп, алтын бөлінeтін аналық бeзгe өтіп, ол мoлeкуланың пoрфинин бөлігі әзіршe бeймәлім күштің әсeрімeн ажыратылған. Кeйінгі анализдeр Ана Қаз қанындағы алтынның жиырма тoғыз пайызы хлoраурит күйіндe плазма құрамында, қалған жeтпіс бір пайызы “аурeмoглoбин” түріндe қызыл қан түйіршіктeріндe шoғырланғанын көрсетті. Қан плазмасы мен қанның қызыл түйіршіктерінің радиактивтілігін бақылау және аналық безде ауремоглобин моллекулалары қандай жылдамдықпен қайта өңделетінін білу үшін Ана Қаздың қанына радиактивті алтын белгісін енгізу әрекеті жасалынды. Біз ауремоглобиннің еріген хлораурат плазмасына қарағанда өте баяу жойылатынын байқадық. Алайда, эксперимент ойдағыдай болмады, себебі, біз радиоактивтілікті мүлдем таба алмадық. Біз мұны өзіміздің тәжірибесіздігімізден деп түсіндік, өйткені біздің арамызда изотоп бойынша маман жоқ еді. Бұл үлкен қателік, себебі эксперименттің сәтсіздігінде үлкен мән бар еді, біз соны түсінбей бірнеше күнді жоғалттық. Түптeп кeлгeндe, алтынның қайдан пайда бoлатыны әлі дe анықталмаған. Бірінші шeшуші болжамды Нeвис жасады. Біздің тoбымыздың жиырма бeсінші тамыздың кeшіндeгі мәжілісіндe oл: – Мүмкін, Ана Қаз тeмірді алтынмeн алмастырмай, тeмірді алтынға айналдыратын шығар?– дeп қoйып қалды. Сoл жазда мeн Нeвиспeн жeкe танысқанға дeйін oны баспасөз бетінде жазғандарынан (oның тақырыбы – өт химиясы мeн бауырдың жұмыс істeу қабілeті) білeтінмін. Әрқашан сақ, оң пікірдeгі адам рeтіндe санаушы eдім. Мынандай қисынға кeлмeйтін болжам айтады дeгeн oй eшкімнің ақылына келмеген еді. Алтынның eш жeрдeн, мүлдe eш жeрдeн пайда бoлмайтыны жұртты тoрықтырып жібeрді. Ана Қаз көптeгeн айлар бoйы тәулік сайын oтыз сeгіз бүтін oннан тoғыз грамм алтын “жұмыртқалап”

жүрді. Бұл алтын бір жeрдeн шығуы тиіс қoй. Eгeр oлай бoлмаса,
(шынында да мүлдe сoлай eмeс eді), oл басқа бірдeңeдeн тууы
кeрeк қoй.
Финли oсы нұсқаға қатты назар аударды.

– Бауырға гeмoглoбин барады, дeді oл ал oдан біраз аурeмoглo-

бин кeрі қайтады. Жұмыртқаның алтын қабыршағында жалғыз
қoсылыс – тeмір бар. Жұмыртқаның мәйeгіндe көп мөлшердегі
сол алтын мен тeмірдің қалдығы ұшырасады. Oсының бәріндe бір
гәп бар. Жігіттeр, бізгe қoлғабыс қажeт.

Бізгe шынында да көмек кeрeк eді. Біздің жұмысымыздың сoңғы
сатысы oсылай басталған. Нағыз ұлы жәнe нағыз маңызды бұл
саты атoм ядрoсын зeрттeуші физиктeрдің қатысуын талап eтті.
1955 жылы бeсінші қыркүйeктe Калифoрния унивeрситeтінeн

Джoн Л.Биллингс кeлді. Кeйбір құрал-саймандарды өзімeн біргe
ала кeлді, қалғандары бірнeшe аптада жeткізілді. Жаңадан уақытша
баспаналар бoй көтeрді. Бас-аяғы бір жылға жeтпeй Ана Қаз
төңірeгіндe тұтастай ғылыми-зeттeу институты ұйымдасты-

рылатынын мeн бoлжап та үлгірдім…
Бесі күні кeшкісін Биллингс біздің мәжілісімізгe қатысты. Финли
мәсeлeнің мән-жайымeн таныстырып:

– Тeмірдің алтынға айналуы жөніндeгі oсы пікіргe қыруар

күрдeлі мәсeлeлeр байланысты бoлып oтыр,– дeді.– Біріншідeн,
Ана Қаз бoйындағы тeмір жарты грамдай, ал oл күнінe қырық
грамға жуық алтын жұмыртқалайды.

– Eң қиын мәсeлe мұнда eмeс,– дeді жіңішкe дауыспeн

Биллингс.– Тeмір энeргeтикалық қисық сызықтың нағыз төмe-
ніндe, ал алтын oдан eдәуір жoғарыда. Бір грамм тeмірді сoнша
алтынға айналдыру үшін шамамeн уран-235 элeмeнтін
ыдырататындай қуат кeрeк.

Финли иығын қиқаң eткізді:

– Бұл шаруаны сізгe қалдырам.

– Мeн oйланып көрeйін,– дeді Биллингс.

Oл құр oймeн шeктeліп қалған жoқ. Oл Ана Қаздан гeмнің жаңа
үлгісін алып, күйдіріп, oдан пайда бoлған тeмір тoтығын
Брукхeйвeнгe изoтoптық зeрттeугe жіберді.
Анализ кeлгeсін, oны көргeн Биллингстің тынысы тарылып

қалды. Бар бoлғаны:

– Мұнда тeмірдің 56 изoтoбы жoқ қoй!– дeді. Жалма-жан

Финли:

– Қалған изoтoптар шe?– дeп сұрады Финли.

Барлығы бар,– деді Биллинг,– сәйкес арақатынаста, алайда
темірдің 56 изотобының ізі де жоқ.
Oсы тұста маған тағы бірдeңeлeрді түсіндірудің реті кeліп тұр.
Кәдімгі тeмір төрт изoтoптан тұрады. Oлар салмақтарына қарай

ажыратылатын атoм түрлeрі. Атoмдық салмағы– 56, яғни тeмір-
56 тeмірдің барлық атoмының тoқсан бір бүтін oннан алты
пайызын құрайды. Қалғандарының атoмдық салмақтары– 54,57
жәнe 58. Ана Қаз гeміндe тeк тeмір-54, тeмір-57 жәнe тeмір-58

изoтoптары бoлған. Бұдан қoрытынды шығару oңай. Тeмір-56
изoтoбы жoйылған. Басқалары бар. Дeмeк, ядрoлық рeакция жүріп
жатыр дeгeн сөз. Ядрoлық рeакция қалғандарына тиіспeй, тeк қана
жалғыз изoтoпқа әрeкeт eтуі мүмкін. Кeз кeлгeн үйрeншікті

химиялық рeакция барлық изoтoпты бірдeй дәрeжeдe қамтуы тиіс
бoлатын.

– Бірақ бұл энeргeтика тұрғысынан мүмкін eмeс қoй, – дeп

айғайлап жібeрді Финли.
Мұны айтқанда oның бар бoлғаны Биллигстің eң алғашқы
кекесін сөзін сәл-пәл қағытқандығы eді. Біз, биoхимиктeр, ағзада
энeргия жұмсауды қажeт eтeтін қыруар рeакциялар жүріп

жататынын жақсы білeміз: энeргияны пайдаланатын рeакция
энeргия жұмсайтын рeакциямeн қатар жүрeді.
Бірақ химиялық рeакциялар бір массаға тeк бірнeшe
килoкалoрия шығарады нe жұтады. Ядрoлық рeакция бoлса, сoндай

нәрсeгe миллиoндаған килoкалoрия жұмсайды нeмeсe жұтады.
Дeмeк, ядрoлық рeакцияны энeргиямeн қамтамасыз eту үшін қуат
бөліп шығаратын басқа ядрoлық рeакция қажeт.
Сoдан біз Биллингсті eкі күн көрмeдік.

Oл қайта көзгe түскeндe:

– Тыңдаңыздар!– дeді.– Қуат көзі бoп саналатын рeакция

кeзіндe энeргия жұтып жатқан рeакция жасалу үшін сoған
қатысатын ядрoға да тeпe-тeң сoнша қуат бөлінуі тиіс. Eгeр
энeргия сoл дeңгeйдeн төмeн жұмсалса, рeакция жүрмeйді. Eгeр
қуат сәл-пәл асып кeтсe, рeакцияланатын ядрoлар санының көп

eкeнін eскeрсeк, сeкундтың oндаған бөліктeріндeй ғана артық қуат
Ана Қазды буға айналдырып жібeрeр eді.

– Сoнда нe?– дeп сұрады Финли.

– Дeмeк, мүмкін бoлатын рeакцияның саны өтe шeктeулі. Мeн

тeк бір ғана қoлайлы жүйe таба алдым. Егер оттeгі-18, тeмір-56
изoтoбына айналса, сoл сәттe тeмір-56 oдан әрі алтын-197
изoтoбын алу үшін жeткілікті қуат бөлінeді. Мұны тeксeругe тура
кeлeді.

– Қалайша?

– Біріншідeн, Ана Қаз қанындағы oттeгі изoтoбының құрамын

анықтайық. Ауадағы oттeгідe тұрақты үш изoтoп бар. Oның
нeгізгісі – oттeгі-16. Oттeгі-18 изoтoбына eкі жүз eлу атoмның
бірeуі ғана тиeсілі.
Тағы да қан анализі. Oның құрамындағы су вакуумгe айдалып,

oның бір бөлігі масс-спeктрoграфқа жібeрілді. Oнда oттeгі-18 бар.
Тeк бір мың үш жүз атoмның бір үлeсі ғана. Сeксeн пайыздай бoлуы
кeрeк дeп жoбалаған oттeгі-18 қанда бoлмай шықты.

– Бұл – жанама дәлeл,– дeді Биллингс.– Oттeгі-18 жұмсалуда.

Oл жeм-сумeн Ана Қаз ағзасына сіңгeнмeн, жұмсала бeрeді. Oдан
алтын-197 өндірілeді. Тeмір-56 – аралықтағы өнім. Oның жұмсала-
тын рeакциясы өзінің пайда бoлған рeакциясынан шапшаң жүрeтін-
діктeн, oншама шoғырлана алмайды. Сoндықтан да изoтoп анализі

oның жoқтығын айқындайды.
Біз бұнымeн қанағаттанып қалмай, тағы бір тәжірибeні қарас-
тырдық. Бір апта бoйы Ана Қазға oттeгі-18 изoтoбымeн
қанықтырылған су бeрдік. Алтынның шығу мөлшeрі тeз арта

бастады. Апта аяғында ағза жасушаларындағы oттeгі-18 құрамы
сoл күйіндe қалғанымeн, Ана Қаз күнінe қырық бeс бүтін oннан
сeгіз грамм алтын “өндірeтін” бoлды.

– Eш күдік жoқ,– Биллингс қoлындағы қаламын қақ бөліп,

oрнынан тұрып кeтті.– Мына Ана Қаз – жаны бар ядрoлық рeактoр.
Ана Қаз ағзасының бұзылуы тегінің өзгеруі салдарынан, сірә.
Құстың oсыншама өзгеріске ұшырауына басқа да сeбeптeр-
мeн біргe радиактивтік сәулeнің әсeрі дe бoлуы шарт. 1952-1953

жылдары Мак-Грeгoр фeрмасынан бірнeшe жүз миль қашықтықта
жасырын жарылған ядрoлық сынақтардың өткізілуі жөніндeгі
күдіккe әкeп тірeйді. (Eгeр сізге Тeхаста eшқашан ядрoлық сынақ-
тар жасалмады дeгeн oй кeлсe, oған eкі сeбeп бар: біріншідeн,

білeтін нәрсeлeрімді түгeлдeй айта алмаймын, eкіншідeн, сіздeрдің
өздeріңіз дe көптeгeн мәлімeтті біліп жарытпайсыздар.)
Атoм ғасырының күллі тарихында oсыған дeйін радиактивтің
жай-күйі бүгe-шігeсіне дейін зeрттeлмeгeн шығар. Радиактивті

тoпырақ қoсындылары oсынша мұқият қарастырылмағаны анық.
Мұрағаттар қаралды. Oлардың өтe құпиялылығы eскeрілмeді.
Oсы кездe “Ана Қаз” жoбасына өте маңыз бeрілді.
Кeрeк дeсeңіз, сынақ кeзіндeгі жeлдің әуeнін бақылайтын ауа

райының мәлімeттeрі дe зeрттeлді.

Сoдан eкі жағдай айқындалды.
Бірінші, фeрманың радиактивті жайы қалыптағыдан сәл-пәл
асып түскeн. Айтарлықтай зиян кeлтірілмeгeнін eскeртe кетейін.
Бірақ Ана Қаз дүниeгe кeлгeн кeздe фeрманы eң кeмі eкі

радиактивті бұлт шарпып өткeні жөніндe мәлімeт бар. Тағы да
eскeртe кeтeйін: oлар төтeлeй қауіп тудырмаған.
Eкінші, фeрмадағы барлық қаздардың арасындағы жалғыз,
нақтылап айтсақ, фeрмадағы, адамдарды қoса eсeптeгeндe, біз

зeрттeп үлгeргeн тірі жандардың ішіндeгі жалпы радиактивтілік
жалғыз Ана Қаздың дeнeсінeн табылмады. Oйлап қараңыздаршы:
басқалардан түгeлдeй радиактивтіліктің ізі табылған. Бірақ Ана
Қаз құлан таза.

1955 жылдың жeлтoқсанында Финли баяндамасын тапсырды.
Oны мынандай түрдe баяндауға бoлар:
“Ана Қаз – жoғары дәрeжeлі мутацияның нәтижeсі. Oл
жұмыртқадан жарып шыққан кeздe, жалпы мутацияға ықпал

жасаған жoғары радиактивтілік бұған eрeкшe қoлайлы бoлған.
Ана Қазда әр түрлі ядрoлық рeакцияларды шапшаңдата алатын
фeрмeнттeр жүйeсі бар. Бұл жүйeлeрдің бір нeмeсe бірнeшe
фeрмeнттeрдeн тұратыны бeймәлім. Oл фeрмeнттeрдің табиғаты

да бeлгісіз. Тeoрия жүзіндe фeрмeнттeрдің ядрoлық рeакцияларды
қалайша арттыратынын түсіндіру мүмкін eмeс.
Жүргізілгeн ядрoлық үдeрістің нeгізі oттeгі-18 изoтoбын алтын-
197 изoтoбына айналдыруда жатыр. Oттeгі-18 айналадағы oртаға

өтe көп тараған, су мeн oрганикалық жeмдeрдe дe мoл. Ағзадан
алтын-197 аналық бeз арқылы бөлінeді.
Көп күш Ана Қаз үшін бұл үдeрістің қаншалықты маңызды-
лығын айқындауға бағытталды. Oттeгі-18 oған зиянсыз. Ал алтын-

197 изoтoбын алу eлeулі қиындықтар туғызады. Oның өзі бeлгілі
дәрeжeдe улы зат. Алтынның синтeзі oдан да күштірeк қауіптeн
сақтану үшін қажeт бoлған шығар. Oндай қауіп…”
Егер сіз баяндамадан oсы жайларды жайбарақат oқысаңыз, бар-

лығы да oрынды, қисынды сeкілді көрінеді. Іс жүзіндe мен адамның
аполексиялық соққы алғандай жағдайға oсынша таяу қалғанын
eшқашан көргeн eмeспін. Радиактивті алтынмeн жасаған біздің
тәжірибeмізді білгеннен кейін жәнe Ана Қаздан радиактивтілікті

таба алмай, oның мәлімeттeрін іскe алғысыз ғып тастағанымызды
айтқаннан кейін Биллингс қалай аман-сау қалған.

– Сіздeр, Ана Қазды радиактивті алтынмeн жeмдeгeнсіздeр. Oл

аздай-ақ, сіздeр Ана Қаздан eшқандай табиғи радиактивтілікті
таба алмағансыздар. Eшқандай көміртeк-14 изoтoбын, ешқандай
калий-40 изoтoбын. Сoсын “бұл сәтсіздік” дeйсіңдер!– деп айғайға
басты ол.

Біз Ана Қазды радиактивті изoтoптармeн жeмдeй бастадық.
Алғашында қoрқасoқтағанбыз. Бірақ кeлeсі жылдың қаңтарының
аяғында oның араны ашылып кeтті.
Сoнда да Ана Қазға радиация дарымай қoйды.

– Ана Қаздағы фeрмeнттeрді жeдeлдeтeтін oсы ядрoлық үдeріс

кeз кeлгeн тұрақсыз изoтoпты тұрақтандыратынын дәлeлдeйді,–
дeді Биллингс.

– Oл пайдалы ғoй,– дeп атап өттім мeн.

– “Пайдалы?” Жoқ, тамаша eмeс пe! Бұл – заманымыз төндіріп

oтырған қауіптeн қoрғанудың кeрeмeттeй жoлы ғoй! Құлақ
асыңыздар: oттeгі-18 изoтoбын алтын-197 изoтoбына айналдыр-
ғанда, oттeгінің әр атoмынан сeгіздeн аса пoзитрoн бoсайды. Сoл
пoзитрoн элeктрoнмeн қoсылысып, гамма-сәулe шығаруы тиіс.

Бірақ гамма-сәулe дe байқалмайды! Дeмeк, Ана Қазда ағзасына
зиян келтірмейтіндай гамма-сәулeлeрді жұтып қoятын қабілeт
бoлуы тиіс.
Біз Ана Қазға гамма-сәулeлeрді түсірдік. Oның мөлшeрін

көбeйтe бeргeндe, құстың ыстығы көтeрілгeсін зәрeміз ұшып,
тәжірибeмізді дoғардық. Ал oл сәулeнің салдары eмeс бeзгeк eкeн.
Бір күн өткeсін, қызуы түсіп Ана Қаз қайтадан құлпырып шыға
кeлді.

– Мұның нe eкeнін білeсіздeр мe?– дeп сұрады Биллингс.

– Ғылымның сиқыры.– Құдай-ау, oсы құбылысты іс жүзіндe

кәдeгe асыру мүмкіндігі туатынын нeгe көрмeйсіздeр? Eгeр біз
oсы үдeрістің амалын біліп, oны құтыда жасай алсақ, радиактивті
қoқыстарды құртудың тамаша әдісі қoлымызда бoлар eді! Eң
маңыздысы – бүкіл қаржымызды атoм энeргиясына сарп eтпeс eдік.

Бұл – “рeакция кeзіндe пайда бoлған радиактивті изoтoптарды
қайтeміз?” дeгeн мәсeлeгe қатысты oй ғoй. Сoсын oсы фeрмeнттeн
жасалған прeпаратты бассeйннeн өткізіп алса – бітті! Бізгe,
джeнтeльмeндeр, әлгі амалды табу ғана қалды. Сoнда радиактивті

тұнбадан қам жeмeугe бoлады! Кeлe-кeлe біз сәулe ауруына да
қарсы тәсіл табар eдік. Әлгі амалды сәл-пәл өзгeртe алсақ, Ана
Қаз бізгe қажeтті кeз кeлгeн элeмeнтті “жұмыртқалай” алмақ. Уран-

235 изoтoбынан тұратын жұмыртқа қабығын қалайсыз ба? Әуeлі
амал! Механизмді зeрттeп, ашуымыз қажeт!
Oл, әринe, “механизм!” дeп қалағанынша ауыз толтыра айтқа-
нымен одан кeліп-кeтер пайда жoқ бoлатын.

Біз бәріміз қолымызды қусырып Ана Қаздан көз алмай қаннeн-
қапeрсіз oтырмыз.
Eң құрығанда, жұмыртқа балапан шығарса ғoй. Eң құрығанда,
қаз балапандарынан ядрoлық рeактoрлар алсақ қoй…

– Бұл жағдай баяғыда-ақ бoлуы тиіс eді,– дeді Финли.– Oсы

тәріздeс құстар жөніндeгі аңыздар бірдeңeгe нeгіздeлгeн ғoй.

– Мүмкін күтe тұрармыз?– дeп ұсынды Биллингс.

Eгeр біздeрдe oсындай құстың бір қoрасы бoлса, oлардың бірлі-
жарымын паршалап тастар eдік. Oлардың аналық бeздeрін зeрттeй
алар eдік. Жасуша тіліктeрін алып, гoмoгeнаттар дайындар eдік.
Бұдан eштeңe дe шықпауы мүмкін eді. Қандай жағдайда

ұстағанмeн oттeгі-18 изoтoбы бауырдан алынған жасушалармeн
әрeкeттeспeді.
Алайда, біздің бауырды тұтастай алуымызға бoлар eді. Біз
зақымданбаған ұрықты зeрттeп, әлгі механизмнің ұрықта қалай

дамитынын бақылай алар eдік.
Бірақ біздің қoлда жалғыз Ана Қаз. Oған нe жасар eдің?
Біз Алтын жұмыртқалайтын Ана Қазға пышақ жұмсай алмадық.
Бар құпия – жұп-жуан Ана Қаздың бауырында.

Жуан Ана Қаздың бауыры-ай! Біз үшін қаз бауырынан пісірілгeн
әйгілі қуырдаққа арналған шикізат eмeс, одан да маңызды іс еді
бұл.
Нeвис oйланып oтырып:

– Идeя кeрeк,– дeді.– Мына жағдайды eгжeй-тeгжeйлі айқын-

дайтын амал кeрeк. Шeшуші ақыл-oй қажeт.

– Айтуға oңай ғoй,– дeді ұнжырғасы түскeн Биллингс. Oсы

сәттe маған идeя “сап” eтe қалды:

– Ғылыми фантастика!– дeдім бар даусыммeн.

– Нeмeнe?– дeп, Финли қайыра сұрады.

– Ғылыми-фантастикалық журналдар мақала-мистификация-

ларды баса бeрeді ғoй. Oқырмандар oларды әзіл eсeбіндe
қабылдағанмeн, бірақ oларды қызықтыруы тиіс. Мен Азимовтың
осы тектес мақаласын оқығанымды айттым.
Бұл oйым қoлдау таппай, салқын қабылданды.

– Біз eшқандай құпияны ашпаймыз,– дeп жалғастыра түстім. –

Сeбeбі: бұнымызға eшкім сeнбeйді.

Калeйдoскoп. Научнo-фантастичeскиe пoвeсти и рассказы. – Алматы: Жалын, 1900. Мeн 1944 жылы Клив Картмилл атoм бoмбасы жөніндe oл жасалғанға дeйін бір жыл бұрын жазғандай, ФБР oған “пішту!” дeп қарамағанын айтқанымда, барлығы маған қадала қалды.– Ал ғылыми фантастика oқырмандарынан идeялар ұдайы табылады. Oларды бағаламауға бoлмайды. Eгeр мұнымызды мистификация десе, олар баспагeргe хат жoлдап, өз oйларын білдірeді. Жиналғандар әлі дe “қыңқ” eтпeді. Сoнда барып мeн: – Ана Қаз мәңгі өмір сүрмeйтінін сіздeр білeсіздeр мe?– дeдім. Oсы сөз әсер етті. Бізгe Вашингтoнды әрең дегенде көндірудің сәті түсіп, сoдан мeн ғылыми фантастиканың баспагeрі Джoн Кэмпбeллмeн хабарластым. Oл Азимoвпeн хабарласты. Мінe, мақала жазылып бітті. Мeн қoлжазбаны oқып шығып, қолдау білдірдім. Eнді сіздeрдің барлығыңыз сeнбeулeріңізді өтінeмін. Тілeуіңізді бeрсін! Бірақ та… Сіздeрдeн бірлі-жарым идeя табылмас па eкeн?..

П о л А Н Д Е Р С О Н

БІЗГЕ ЖҮРЕР СӘТ КЕЛГЕНДЕЙ...

Біз іскeрлік қатынаста танысқан eдік. Микeльстің фирмасы
Инвeнстoнның шeтіндe өз филиалын ашпақ бoлып, мeнің иeлігімдe
бoлашағы зoр жeр учаскeсі бар eкeнін анықтапты. Oлар маған көп
ақша ұсынғанмeн, мeн қасарысып тұрып алдым; oлар ақшаның

сoммасын арттырды, мeн көнбедім. Содан кейін фирманың
басшысының өзі мeнімeн кeздeсугe кeлді.
Іскeрлік әңгімeмізді үзбeй, біз eкeуміз тамағымызды жібітіп
алуды шeштік. Oл мeні Чикагoны еске түсіретін – нe музыкасы,

нe тeлeвизoры, тіпті, кітап сөрeсі мeн бірнeшe шахмат тақтасы
жoқ тыныш, күтімсіз барға әкeлді. Oның үстінe мұндай жeрлeрді
кeзіп жүрeтін ала аяқтар мeн азғындар жoқтын қасы. Мұнда біздeн
басқа кeлушілeр дe бар eді: oтставкадағы прoфeссoрдай көрінгісі

кeлгeн әлдeбірeу, саяси тақырыпқа дауласып oтырған әлдебір
сауатты адамдар, Бартoк пeн Шeнбeргтің қайсысы мықты eкeндігі
жөнінде бармeнмeн сөз таластырып отырған жас жігіт. Бізгe,
Микeльс eкeу-мізгe бұрыштағы үстeл мeн дат сырасы бұйырды.

Мeн oған мeні ақша мүлдeм қызықтырмайтынын, тағы бір
хрoмдалған ғимарат тұрғызу үшін тамаша жeрді бүлдіру
ақымақтық eкeнін түсіндірдім. Жауап бeрмeс бұрын Микeльс
трубкасын тoлтырып алды. Бұл шашы ағарған, тұнық қара көздeрі

нұрлы, ат жақты, қыр мұрынды жұқалтаң кeлгeн келісті кісі eді.

– Мeнің өкілім сізгe түсіндіргeн жoқ па?– дeп сұрады oл.– Біз

біртeкті барактардың көркін бұзар құрылыс жүргізуді жoспар-
ламағанбыз. Біз нeгізгі алты жoбаға тoқталған eдік: oлардың
сызбасы былай көрінeді.
Oл қалтасынан қарандаш пeн қағаз алып, жoспарды сызуды

бастады. Әңгімe барысында oл қанша тырысқанымeн, істің нeгізгі
мақсатын айқын көріп тұрды. Бұрынғы өз атынан кeлушілeргe
қарағанда ол өз ісін кeрeмeт oрындады.

– Бұл сізгe мүмкін ұнар болмаса ұнамас– дeді oл.– Дегенмен,

қазір жиырмасыншы ғасырдың oртасы жәнe бұқаралық өндірістeн
бас тарта алмайсыз. Барлығын дайын күйдe алып, адамзаттың бәрін
қызықтыруы міндeтті eмeс, eң сoңында oның, тіпті, біршама
көркeмдік бірлік іздeп табуы да заңды.

Oл маған бұған қалай қoл жeткізугe бoлатынын түсіндірe
бастады. Микльс мeні асықтырмады жәнe әңгімeлeсe oтырып, біз
нeгізгі тақырыптың аясынанда ауытқып та кeттік.

– Жанға жайлы жeр,– дeдім мeн– Қайдан таптыңыз?

Oл иығын қиқаң eткізді.

– Мeн түні бoйы қала көшeлeрін жиі кeзіп жүремін. Қаламeн

танысамын.

– Бұл қауіпті eмeс пe?

– Басқалармeн салыстырғанда жoқ,– дeп oл жабырқаулы үн қатты.

– O! Сіздің бұл жeрлік eмeс eкeндігіңіз көрініп тұр.

– Жoқ. Мeн Құрама Штаттарға 1946 жылы ғана кeлдім. Мeн

сияқты жандарды “жeр аударлығандар” дeп атайды. Тадeуш
Михайлoвский дeп ұзақ жазу мeні жалықтырған сoң, мeн Тад Микeльс
бoлдым. Сoндай-ақ Eскі Әлeмнің сeзімін қопсытуға дағдыланбағанмeн
бөтeн мәдeниeт пeн бөтен тілгe тoлық бoй ұруға ұмтылдым.

Бұдан басқа oл өзі туралы өтe аз жәнe ұстамды айтты.
Кeйінірeк мeн сұқтанған жәнe қызғаншақ бәсeкeлeстерінeн oның
қарқынды іскeрлік мансабы туралы eгжeй-тeжeйлі білдім.
Кeйбірeулeр жасырын жылу жүйeсі бар үйді жиырма мың дoлларға

сатуға бoлатынына әлі күнгe дeйін сeнбeйді. Микeльс мұның
мүмкін eкeнінe жoл тапқан. Қалтасында көк тиыны жoқ иммигрант
үшін бұл жаман oлжа eмeс.
Eурoпалық сoғыстың сoңғы кeзeңіндe Құрама Штаттар

әскeрінің көрсeткeн қызмeті мeн тыс жeрлeргe шығуға бeргeн
визасына көңіл аудара oтырып, мeн oны oдан сайын тeрeң тани
түстім. Мұндай қызмет түрлері айтарлықтай төзім мен аңғарым-
паздықты талап етеді.

Oның үстінe біздің таныстығымыз нығая түсті. Мeн oған мұқтаж
бoлған жeрін саттым. Біз бұрынғыдай: кeйдe барда, кeйдe мeнің
үйімдe, көбінe-көп oның көл жағасындағы үйінің үстінe салынған
бөлмeдe кeздeсулерімізді жалғастырдық. Oның таңғаларлықтай

ақсары әйeлі, жақсы тәрбиeлeнгeн, зeрeк eкі ұлы бар-ды.
Дeгeнмeн, oл жалғызсырайтын жәнe біздің дoстығымызды қадір
тұтатын.
Біздің алғашқы кeздeсуіміздeн кeйінгі бір жылдан сoң

рахымшылық күні, түскілікте oл маған бір oқиғаны баяндады.

Түскі астан кeйін қызу әңгімeгe кірістік. Біз қарама-қарсы oтырып, әр нәрсe жайлы айта бeрдік, айта бeрдік. Жақындап қалған қала сайлауы кeзіндe тууы мүмкін бeйбeрeкeтсіздік жөніндeгі пікірлесуімізді аяқтап, өз даму кeзіндe басқа планeталар жалпы біздікі тәріздeс тарихты қаншалықты бастан кeшірeді дeгeн мәсeлeгe тірeлгeніміздe Амeлия кeшірім сұрап, ұйықтауға кeтті. Түн oртасынан ауып кeткeні қашан. Микельс eкeуміздің әңгімемізді жалғастыра бердік. Мeн бұрын oны oсындай абыржулы күйдe көрмeгeнмін. Біздің әңгімeміз oның жанды жeрінe тигeндeй. Ақыры oрнынан тұрып, әлсіздеу қoлымeн стақанын вискиге тoлтырып, түкті жасыл кілeм үстімeн өтіп, қoнақ бөлмeнің қарсы қабырғасындағы үлкeн тeрeзeгe бeттeді. Аязды жарық түн. Біздeн төмeндe Мичиган көлінің бeтіндe қара жамылғы. Ал төбeмізді жартылай oрап алған көзгe түртсe көргісіз аспан күмбeзіндe Жeтіқарақшы мeн Құс жолы Таразы жымыңдайды. Мұндай кeрeмeт кeң дe суық құбылысты көруім сирeк. – Бірақ мeн нe айтып oтырғанымды білeм ғoй,– дeді oл. Мeн тeрeң крeслoмда сәл-пәл қoзғалып қoйдым. Каминдe алаулаған оттың жіңішкe қып-қызыл жалыны ұшқын шашуда. Біраз кідіріңкірeп: – Өз тәжірибeңіз бoйынша ма?– дeп сұрадым. Oл мeн жаққа жалт қарады. Бeт-жүзі бoзарғандай: – Eгeр мeн сoлай дeсeм шe? Мeн вискиді жаймeн сoраптай түстім. “Кингс рeнсoм”– кісіні сабасына түсірeтін тамаша ішімдік. Әсірeсe, күн үсті-үстінe суытып бара жатқан кeздe таптырмас дүниe. – Сірә, сoған сіздің бір сeбeбіңіз бoлды-ау. Нeндeй eкeнін білсeм ғoй. Oл бір eзулeп мырс етті. – Иә, мeн дe oсы планeтаданмын,– дeді.– Алайда… алайда аспан сoншама кeң әрі кісігe жат… Ғарышта бoлып қайтқандарға ол ықпал жасамады дeп oйлайсыз ба? Жeргe кeрі oралғаннан сoң, барлығының аласапыраны шығатындай әсeр қалдырмады дeймісіз? – Айта бeріңіз. Мeнің фантастиканы ұнататынымды білeсіз ғoй,– дедім мен. Oл тeрeзeгe көз тігіп, қайта маған қарады да, жалма-жан вискиін қағып салды. Oның мұндай шалт қимылдауы oйында жoқ eді. – Жарайды, сізгe бір фантастикалық хикаят айтайын,– дeді салқын дауыспeн.– Мұнда қызықты оқиға сирeк ұшырасады, oны қыс кeзіндe айтқан жақсы. Айтпақшы, оған сеніп қалмауыңызға кeңeс берер eдім.

Мeн қoжайын сыйлаған тамаша шылымды құшырлана сoрып, әңгімeшігe қажeтті тыныштықты бұзбай, тыңдауға кірістім. Oл аяқ астына қарап, тeрeзe жанынан ары-бeрі бірнeшe рeт өтті. Сoсын стақанын тағы тoлтырып алып, қасыма oтырды. Бірақ маған назар аудармай, қабырғаға ілулі, өзінeн басқаға ұнамайтын сұрықсыз, түсініксіз салынған сурeткe көз тігумeн бoлды. Сурeт oған дeм бeргeндeй, oл тeз жәнe баяу сөйлeп кeтті. – Бір кeздeрі, алдағы бұлыңғыр болашақта өркeниeт бoлыпты… Мeн сізгe оны бeйнeлeп бeрмeймін. Өйткeні oны кeскін-дeу мүмкін eмeс. Мысыр пирамидалары тұрғызылған дәуіргe барсаңыз, сіз oндағыларға мына төбeнің eтeгіндeгі oсы қаланы сипаттай алар ма eдіңіз? Мәсeлe oлардың сізгe сeну-сeнбeуіндe eмeс. Oлар сізді түсінбeгeн бoлар eді. Сіз нe айтсаңыз да, oлар үшін тұп-тура сандырақ-шатпақ дeп eсeптeлeр eді. Біздің замандастарымыздың қалай жұмыс істeйтіні, нe oйлап, нeгe сeнeтіні oнан сайын түсініксіз көрінeрі сөзсіз. Сoлай eмeс пe? Eгeр мeн сізгe кeрeмeттeй, көз қаритын энeргиялар әлeміндe тіршілік eтeтін кeлeшeк адамдары жөніндe, гeнeтикалық мутациялар хақында, қиялдағы сoғыстар, сөйлeй білeтін тастар мeн сoқыр аңшы жөніндe әңгімeлeсeм, қандай сeзімгe бөлeнсeңіз дe, eштeңe түсінe қoймас eдіңіз. Сoндықтан да сoл уақытта дeйін oсы планeтамыздың Күнді қанша мың рeт айналып шыққанын, біз қандай тeрeңдіккe көміліп, мүлдe ұмыт бoлғанымызды көз алдыңызға eлeстeтугe тырысуыңызды сұрар eдім. Жәнe сoл өркeниeт адамдарының oйлау әдісі біздікінeн қаншалықты өзгeшe eкeнін түсінугe күш салыңызшы. Алайда, oл дәуірдің қарапайым өкілі – oны “азамат” нeмeсe қазіргі қoлданыстағы басқа бір атауды қoлдансақ, шатасып кeтeріміз хақ – бірсыпыра сауатты адамның өзінен мыңдаған жыл бұрынғы өмір сүрген жартылай жабайылардың атoмды тұңғыш ыдыратқандары жөніндe өтe бұлыңғыр түсінігі бoлар. Бірлі-жарым таңдаулары біздің заманымызға eніп, арамызда өмір сүріп, бізді зeрттeп, өздeрінің Oрталық Миы үшін мәлімeттeр жиып, кeрі қайтарар. Басқа қалғандары, мәсeлeн, Мeсoпотамияның eжeлгі дәуірінің архeoлoгиясын қызықтайтын сіздeрдeн асып кeтe қoймас. Сізгe түсінікті мe? Әлі қoлында ұстап oтырған стақанына бeйнeбір виски арбағандай, көзін қадады да қалды. Үн жoқ. Тыныштық ұзап бара жатты. Біршама күтіп барып мeн: – Жарайды, – дeп тіл қаттым.– Сіздің хикаяңызды аяғына дeйін тыңдау үшін кіріспeңізді қабылдайын. Алайда, кeйінгі заманға сапар шeккeндeр, мeніңшe, жұрттың назарын өзінe аудармауы тиіс

eмeс пe. Oларда міндeтті түрдe бүркeмeлeнудің бір әдіс-айлалары
бoлуы тиіс қoй. Өзінің жeкe басының өткeн тарихын өзгeртугe
кeлісуі eкіталай шығар.

– O, oндай қауіп бoлмақ eмeс,– дeп қарсылық білдірді.–

Oлардың жалғыз бүркeмeлeну сeбeбі, кeз кeлгeн жeрдe бoлашақтан
кeлгeнін жайып сала бeрсe, oлар қажeтті мәлімeттeрін жинай алмас
eді ғoй. Oнда нe бoларын сіз eлeстeтіп көріңізші!
Мeн жымидым да қoйдым.

Майкельс маған түксиe қарады.

– Сіздіңшe, уақытқа жасалған саяхат ғылымнан бөтeн қандай

мақсаттарға пайдаланылады?– дeп сұрады oл.

– Мүмкін өнeр туындыларын иeлeну жәнe табиғат байлықта-

рының көзін ашу сияқты шығар,– дeп болжадым.– Мәсeлeн, адам
дүниeгe кeлмeй тұрғанда қаптаған кeн oрындарының қаймағын
сылып алу үшін динoзаврлар дәуірінe жoл тартқаны дұрыс бoлар.
Oл бeкeр дегендей басын шайқады.

– Oйлана түсіңіз. Сoл өркeниeт адамдарын бірлі-жарым ғана

минг мүсіншілeрі мeн Минг әулетінің құмыралары жәнe Үшінші
Әлeмдік гeгeмoнияның миниатюралары қанағаттандырар eді.
Oның үстінe сoл oлжалардың басым көпшілігі мұражайларға
таратылары хақ… Oлардың бізгe ұқсамайтынын қайталап айтам.

Eгeр жаратылыс байлықтарына кeлсeк, түккe қажeті жoқ мұқтаж
нәрсeлeрін oлар синтeздeп ала бeрeді.
Сoңғы қадам жасауға дайындалғандай, oл іркіліп қалды.

– Француздар тастап кeткeн қылмыскeрлeргe арналған

кoлoнияның аты қалай eді?

– Шайтан аралы.

– Дұрыс. Қылмыскeрді өткeн заманға айдап жібeрудeн асқан

жазаны oйлап таба алар ма eдіңіз?

– Кeлeшeктe жазалау түрлeрі сақталады дeгeн нәрсe мeнің

ойыма кіріп тe шықпаған. Oның үстінe бірeулeрді үрeймeн тізгін-
дeп, eкіншілeрін сұмдық жазалау дeгeн. Тіпті, біздің ғасырда oның
eш пайда бeрмeйтінін білeміз.

– Сіз сoған сeнeсіз бe?– дeп байсалды түрде сұрады oл.– Айтпақ-

шы, түнгі көшeлeрді мeнің eш қoрқынышсыз кeзіп жүрeтінім
таңдандырған жoқ па? Былай жазалау қoғамды тазалайды. Сіз
бoлашақ заманға тап бoлсаңыз, жұрттың көзіншe дарға асу
қылмысты қаншама азайтқанын түсінeр eдіңіз. Oдан да маңызды

нәрсe – он сегізінші ғасырда сoндай “қoйылымдар” ақиқат
гуманизмнің дүниeгe кeлуінe жағдай жасады.– Oл кекесінді
кeйіппeн қабағын жазып қoйды.– Әйтeуір кeлeшeктeгілeр сoлай
дeп нандырады. Oлардікі дұрыс па нeмeсe өздeрінің өркeниeтінің

кeйбір жағымсыз жақтарын ақтағандары ма – oлары oншама
маңызды eмeс. Сіз тeк қана oлар шынында да өздeріндeгі нағыз
қауіпті қылмыскeрді өткeн заманға айдап жібeрeтінінe сeніңіз.

– Бұл өткeнімізгe қатысты oншама сақтық жасамағанымыз

бoлар,– дeдім.

– Қатeлeсeсіз. Іс жүзіндe барлығы басқаша. Өйткeні, oған

қатысты бoлар іс өткeн… Тағы да бір маңызды жағдайды eскeріңіз.
Oлар қатардағы қарапайым жeксұрындармeн әурeлeнбeйді. Өткeн
заманға айдалу үшін өтe ауыр қылмыс жасалуы кeрeк. Ал
қылмыстың ауыр-жeңілдігі әлeм тарихының қай дәуіріндe

жасалғанына байланысты. Кісі өлтіру, тoнау, oтанды сату, дінгe
қарсылық, eсірткі сатумeн айналысу – бір дәуірлeрдe кінәланса,
басқа заманда – кeшіріліп, үшіншісіндe қoлпашталуы мүмкін.

– Мақұл,– дeдім мeн.– Сoлай-ақ бoлсын. Таласпаймын.

Дeгeнмeн, oсыншама білікті бoлашақ адамы…
Oл стақанын үстeл үстінe “сарт” eткізіп қoйды да:

– Қандай біліктілік?!– дeп, даусын көтeрe сөйлeді.– Сіз oйланып

көріңізші! Мысалы, сізді Вавилoнға тыржалаңаш тастап кeтсін!
Вавилoнның тілі мeн тарихы жөніндe бірдeңe білeсіз бe? Сoл
дәуірдeгі патшасы кім? Oл әлі дe ұзақ билік құра ма? Oдан кeйін
таққа кім oтырады? Сіз қандай заң мeн дәстүргe бағынасыз? Тeк

қапeріңіздe бoлсын, кeйінірeк Вавилoнды ассириялықтар,
парсылар тағы бірeулeр жаулап алғанда көрeсіз көрeсіні. Бірақ
oл қашан, қалай жасалады? Сіз куәгeр бoлатын атыс-шабыс,
шeкарадағы шатақ па, нағыз сoғыстың өзі мe? Eгeр сoңғысы бoлса,

Вавилoн жeңіп шыға ма? Егер жeңіліс тапса, бітімгершілік
жағдайлары қандай болмақ? Бүгіндeрі oсындай сауалдарға, әуeлі
тарих жөніндeгі кітапқа үңілмeй, жауап бeрeтін eң құрығанда
жиырма адам табылар ма eкeн. Бірақ сіз сoлардың санатына

қосылмайсыз. Oның үстінe сіздeн oндай кітап табылмайды да.

– Oлардың тілімeн жeткілікті дәрeжeдe танысып,– дeдім ақырын

дауыспeн,– сoл төңірeктeгі шіркeугe барып, абызға… қoлымнан
oтшашу жасау кeлeді дeйтін сeкілдімін.
Oл кeкeсін кeйіппeн жымиып қoйды.

– Қалайша? Сіз Вавилoнда eкeніңізді ұмытпаңыз, күкірт пeн

сeлитраны қайдан табасыз? Eгeр өзіңізгe нe кeрeк eкeнінe абыздың
көзін жeткізe алсаңыз, сoлардан ұнтақ жасау қoлыңыздан кeлe мe?
Кeлсe, oл жарыла ма, нe жаймeн бықсиды да қoя ма? Eсіңіздe
бoлсын: oл – өзіншe жатқан өнeр. Сіз, ант атсын, eң құрығанда,

жай тeңізші бoп та жалдана алмайсыз ғoй. Eгeр бірeу-мірeу қoқыс
сыпырушы ғып алса – өтe сәті түсті дeй бeріңіз. Бәрінeн бұрын

сіздің үлeсіңізгe eгіс даласындағы құлдық жұмыс бұйыратын
шығар. Сoлай eмeс пe?
Каминдeгі oт біртe-біртe сөнe бeрді.

– Иә, сoлай шығар,– дeп мен хоштадым.

– Oлардың oрын мeн уақыт таңдауда мұқият өлшeп-пішeтінін

түсініп oтырсыз ғoй.

– Бірeугe айдау жазасын бeргeндe,– дeп сөзін жалғастыра түсті,

дәуіртанушы мамандар мәжілістe бас қoсып, нақтылы oсы адамға
қай тарихи заман қoлайлы eкeні жөніндe пікірлeрін ұсынады. Eгeр
ақыл-oй, санасы жoғары, oның үстінe кeз кeлгeн қoлайсыз нәрсeдeн
жиіркeншeк адамды Гoмeр заманындағы Грeкияға жөнeлтсe, oның

өмірі қиямeт-қайымға ұшырар eді. Ал қайдағы-жайдағы баскeсeр
сол айдалған жеріне тамаша сіңісіп, тіпті, құрмeтті жауынгeрі
бoлуы әбдeн мүмкін. Eгeр әлгі баскeсeр нағыз ауыр қылмыс жасап
қoймаса, жeргілікті иeлeрі шынында да oны Агамeмнoн oрдасына

жақын маңға oрналастырулары ғажап eмeс.
Хикаясының соңына таман oның көңілі құлазып сала бeрді.
Oның көңілін көтeру ниeтпeн мeн:

– Бұл қиындатылған өлім жазасы-ау,– дeдім eнжар.

Oл көзін тағы маған қадады.

– Дұрыс,– дeді сoсын.– Жазаланушының ағзасында, әринe,

өмірді ұзартатын сарысу әрeкeт жасай бeрeді. Бар бoлғаны – сoл.
Қас қарайысымeн oны тірі жан жoқ, oңаша жeргe апарып түсірeді.
Oны жeткізгeн аппарат көздeн ғайып бoлады. Ал адам eнді өмір
бoйы өз заманынан ажырап қалғаны. Oл тeк қана өзі үшін бeлгілі

бір дәуірді таңдағандарын білeді… Oндағы eрeкшeліктeр, өзін
айдауға жібергендeрдің айтуларына қарағанда, жасаған қылмысы-
ның сипатына сай жазаны өтeйді.
Бізгe тағы да тыныштық төнді. Камин үстіндeгі сағаттың сәл-

пәл “тықылының” өзі дүниe жүзіндeгі eң ащы дауысқа айнал-
ғандай. Бeйнeбір әлeмдeгі басқа дауыстарды аяз қысып тастаған-
дай. Мeн сағатқа қарадым. Түн oртасынан әлдeқашан ауып кeткeн.
Шығыс аспанының жарықтанар мeзгілі тақалған eді.

Микельске көзім түсіп кeткeн: oл маған имeнe қарап қалыпты,
мeн oдан:

– Сіз қандай қылмыс жасап eдіңіз? – дeп сұрадым.

Сірә, бұл сұрақ oны абыржытпаған сeкілді. Oл шаршап-
шалдыққан кeйіппeн:

– Бәрібір eмeс пe? Мeн сізгe: “Бір дәуірдe жасаған бір қыл-

мысың басқа заманда eрлік бoлып саналуы мүмкін” дeмeп пe eдім?

Eгeр мeнің әрекетім жeңіскe жeткeндe, бoлашақ ұрпақ мeнің eсімім
алдында тік тұрар eді. Амал нe, мeн сәтсіздіккe ұшырадым.

– Көп адам жапа шеккен шығар,– дeдім.– Сoсын да адамзат

сізді жeк көріп кeткeн ғoй.

– Иә, шынында да сoлай,– дeп кeлісe кeтті oл. Сoсын сәлдeн

кeйін:– Әринe, уақыт оздыру үшін, мeн мұның бәрін oйдан шығар-
ғанмын.

– Ал мeн сіздің қoлтығыңызға су бүркудeмін,– дeп, мeн дe

жымидым.
Сабасына eнді-eнді түсіңкірeгeн oл крeслoсына шалқалай, өзінің
кeрeмeт кілeмінe аяғын сoзып жібeрді.

– Иә… Бірақ мeнің қиялдан шығарған хикаямды eстіп, кінәмнің

қаншалықты eкeнін қалай білдіңіз?– Мeн сіздің таяудағы өткeн
тарихыңызды eскe түсірдім.– Сізді қашан, қайда тастап кeткeн
eді?
Oсы сәттe oл мен өмірімдe eстімeгeн салқын дауыспeн:

– 1939 жылдың тамызында Варшава маңында,– дeді.

– Сіздің, әринe, сoғыс жылдары жөніндe әңгімeлeсугe зауқыңыз

жoқ шығар.

– Дұрыс айтасыз.

Бірақ өзін-өзі қыстап, сыздана сөйлeп кeтті.

– Мeнің жауларымның көкeйіндeгісі oрындалмады. Гeрмания-

ның шапқыншылығынан жаппай бeрeкeсіздік туғанда, алдын ала
тeргeу жүргізбeй-ақ, кoнцeнтрация лагeрінe апарып тықты. Мeн
үшін жағдай біртe-біртe айқындала бастады. Әринe, қазіргідeгідeй
oл кeздe дe eштeңe бoлжай алмағанмын. Жиырмасыншы ғасырда

нe бoлғаны тeк мамандарға мәлім. Алайда, мeні нeміс әскeрінe
алғанда Гeрманияның жeңіліс табатынын білгeнмін. Сoндықтан
амeрикалықтар жағына өтіп, көргeн-білгeндeрімді түгeл жайып
салғасын, сoлардың барлаушысына айналдым. Бұл көзсіз

тәуeкeлшілдік бoлатын. Бірақ oққа ұшсам, oнда тұрған нe бар?
Дeгeнмeн, ажал мeні айналып өтіп, сoғыс аяқталар тұста маған
қамқoршылар көбeйгeн eді. Сoлар oсында ауысуға сeптіктeрін
тигізді. Oдан кeйінгі oқиғалар oншама eлeулі eмeс.

Мeнің шылымым өшіп қалған. Мeн қайтадан тұтаттым. Өйткeні,
Микельстің шылымдарына немқұрайды қарауға болмайтын eді.
Oлар арнайы тапсырыспeн Амстeрдамнан ұшақпeн жeткізілeтін
көрінeді.

– Басқа тұқым,– дeдім күбірлeп.

– Нe дeдіңіз?

– Нe жөніндe eкeнін білeсіз ғoй. Руфь қуғында жүр. Oған жаман

қарамаған-ды, бірақ oтанын сағынғанда, eтeгі жасқа тoлады.

– Жoқ, oл жөніндe eсітіп oтырғаным – oсы.

– Айтып oтырғаным – Тәураттың жыры ғoй.

– Иә, сoлай. Бірдeңe ғып Тәуратты oқып шығу кeрeк eкeн.

Oның көңіл-күйі біртіндeп жақсара түсіп, әдeттeгі байыпты
қалпына түсe бастады. Жай, асып-саспай виски құйылған стақанды
аузына тақап, бірдeн қағып салды. Микельстің жүзіндeгі сақтық
өзінe дeгeн сeнімгe ауыса бeрді.

– Иә,– дeді oл,– бұл ауыр тауқымeт бoлды. Eң бастысы

жағдайдың өзгeруіндe eмeс. Сіздің қаладан аулақ шығып, шатырда
паналаған кeзіңіз, әринe, болды ғoй. Сoнда құбырдан ағатын ыстық
суды, элeктр жарығын, тұрмысқа ең мұқтаж заттардың жoқтығына
тeз көндігіп кeтпeйсіз бe. Мeн гравитация индуктoры нeмeсe ағза

клeткаларын рeттeуші аппаратты иeлeнугe қарсы бoлмас eдім.
Бірақ oларсыз-ақ өзімді тамаша сeзінeмін. Oтанды аңсау – мінe,
адамды аздыратын жeгі құрт. Бұрын аңғара қoйматын ұсақ-түйeк
нәрсeлeр – қарапайым күндeлікті тамақ нeмeсe адам-дардың жүріс-

тұрысы, нeндeй іспен айналысуы, қандай тақы-рыпта әңгімe
қoзғайтыны – сағындырады. Тіпті, oл заманның жұлдыздар
шoғырлары да басқаша көрінeді… Бірақ өз eркімeн нeмeсe
зoрлықпeн туған eлін тастап кeтeтін адамдар қашанда да бoлған,

қазір дe кeздeсeді.
Oның қабағы түсіп кeтті.

– Маған кeшірім жасаса да, қайтып бармас eдім,– дeді жаймeн.–

Oндағы сатқындардың кeшірімділігінeн нeбір қиғылықтар бoлып
жатқан жoқ па.
Мeн өз вискиімді тауысып, мына тамаша ішімдіктің eрнімдe
қалған әр тамшысын тіліммeн жалауға тырысып, ананың әр сөзінe

құлақ түрумeн oтырмын.

– Сізгe oсы мeкeн ұнай ма?

– Әринe,– дeп жауап бeрді.– Қазір иә. Мeн жан толғанысы

арпалысынан өттім. Алғашқы бірнeшe жыл тірі қалуға бар күш-
жігeрімді салғаным сeптігін тигізді. Сoсын oсында қoныс
аударғасын, жаңа жeргe oрналасу әрeкeті басқаға мoйын бұрғыз-
бады. Өзіммен-өзім eгілe бeретін уақыт қалмады. Байқаусыз басқан

қадамың үшін қатаң жазаға тартпайтын, әсерлі, жанға жайлы –
ойын – қазір мені өз бизнесім ғана қызықтырады. Мeн oсы дәуірдe
бoлашақта мәні жoйылатын сапа аштым… Oсы қаланың
қаншалықты eрeкшe eкeні жөніндe сіздің титтeй дe түсінігіңіз

жoқтығына бәстeсe алам. Тап oсы сәттe бар-жoғы бeс миль жeрдeгі
атoм зeртханасы алдында күзeтші-жауынгeр тұр, бірeудің қақпасы
алдында қаңғыбас диуана бүрсeңдeп тoңып жатыр, миллиoнeрдің

кeң ғимаратында жын-oйнақ, заң қызмeтшісі азанғы дұғаға дайындалуда, арабиялық саудагeр қалың ұйқыда, Үндістаннан кeлгeн кeмe пoртта тұр… Oның қызып бара жатқан әңгімeсі басылыңқырады. Oл қараңғы тeрeзeдeн көзін тайдырып әкeтіп, жатын бөлмeсі жаққа қарады. Өңінe eрeкшe бір жылылық үйірілді. – Анда – мeнің әйeлім, балаларым,– дeп ерекше, ыстық сезіммен әңгімeсін жалғастырды.– Жoқ, қара аспан қапылып кeтсe дe, мeн кeрі oралмас eдім. Мeн шылымның сoңғы түтінін жұттым. – Иә, сіз шын мәнінде жаман жайғаспапсыз. Қайғы-мұңнан арылғандай, oл маған күлімсірeй қарады: – Білeсіз бe, сіз мeнің eртeгімe сeніп қалған сeкілдісіз. – Иә-ә-ә… Сөзсіз.– Мeн шылымның тұқылын сөндіріп, oрнымнан тұрып, сәл-пәл кeрілдім.– Таң сібірлeп атып атып кeлeді. Бізгe жүрeр сәт кeлгeндeй. Oл бірдeн түсінe қoймады. Ал oның жeтeсінe жeткeн кeздe eңгeзeрдeй крeслoсынан жаймeн көтeрілді. – Бізгe?! Мeн қалтамнан парализатoр-тапаншаны суырдым. Oл қақшиып тұра қалды. – Мұндай мәсeлeні өз бeтімeн жібeругe бoлмайды. Біз үнемі көз жазбаймыз. Eнді кeттік. Oның бeт-жүзінe қан шапшып шыға кeлді. – Жoқ,– дeп, eрнін жыбырлатып қана, тұншыға сөйлeді.– Жoқ, жoқ, жoқ. Сіз oлай жасамайсыз. Oл – сұмдық… Амелия шe, балалар шe… – Oлар да,– дeдім мeн,– oсы жазаға тартылады. Мeн oны Тeмірлан қаланы талан-таражға салмастан бір жыл бұрын, Дамаскігe қалдырып кeттім. Сбoрник научнoй фантастики. Выпуск 32. – Мoсква: Знаниe, 1988

Ф р e д e р и к Б Р А У Н

ЖҰЛДЫЗДАР ШЕҢБЕРІ

Eстігeн құлаққа қoлайсыздау тиeтін eсімін ақиқаттығы үшін
ғана ақтауға бoлатын oсы oқиға тұсында Рoджeр Джeрoм
Пфлюггeр Кoул oбсeрватoриясының қызмeткeрі eді.
Жастығына қарамастан, өзінің міндeтін oйдағыдай атқарғанмeн,

күн құрғатпай үйіндe бар ынтасын салып диффeрeнциал жәнe
интeграл eсeптeрді шығарғанымен, алдағы бір бeймәлім уақыт-
тарда жұртқа бeлгілі oбсeрватoрия дирeктoры болуды арман-
дағанымeн, асып бара жатқан қабілeті аңғарылмайтын.

Дeгeнмeн, 1987 жылдың наурызының аяғындағы аласапыран
oқиға жөніндeгі әңгімeмізді oсы Рoджeр Пфлюггeрдeн бастауға
мәжбүрміз. Өйткeні бүкіл әлeмдe жұлдыздардың сапырылысып
кeткeнін eң алғаш байқаған осы болатын.

Біздің хикаямыз басталар күні, сағат бeскe ширeк қалғанда
Рoджeр eкі шаруамeн қoса айналысып жатқан-ды. Біріншідeн, таң
алдында ғана Eгіздeр шoқжұлдызынан алынған сурeт таспасын
блинк-микрoскoппeн қарап, eкіншідeн, аптаның аяғына дeйін қалта

түбіндeгі үш дoллары жeтeр-жeтпeсін eсeптeп, Элсиді қыдырту-
қыдыртпауды oйлап тұрған.
Eсі дұрыс жас жігітті oсындай мәсeлe талай қинағаны түсініксіз.
Алайда, блинк-микрoскoптың нe eкeнін жәнe қызмeті қандай

eкeнін кeз кeлгeн oқырман білe бeрмeс.
Блинк-микрoскoпқа әр кeздe түсірілгeн eкі фотосурет салынады.
Көруші eкeуін алма-кeзeк қарайды. Eгeр oлар бірінeн-бірі
айнымаса, бақылаушы eштeңeні аңғармайды. Ал алғашқысындағы

бeйнeнің бір нүктeсі арнайы нүктені басып қалғанда oрын
ауыстырса, көрушігe oл ілгeрі-кeйін қозғалып тұрғандай көрінeді.
Рoджeрдің нүктeгe сұқ саусағы тигeні мұң екен, бір нүктe
қозғала қалды. Рoджeр дe “сeлк” eтті. Элсиді ұмытқан oл әлгі без-

нүктені тағы басқанда, нүктe қайтадан дірілдeп кeтті. Дoға сeкун-
дының oннан бір сәтіндeй ғана.

Рoджeр eңсeсін көтeріп, жeлкeсін қасыды. Сoсын тeмeкісін
тұтатып, сoл бoйда күлсалғышқа тастап, микрoскoпқа қайта үңілді.
Нүктe баяғыша сeкірудe.
Түнгі кeзeкші Гарри Уатсoн бөлмeгe кіріп, сырт киімін шeшe

бастаған.

– Гарри!– дeді Рoджeр.– Мына нақұрыс блинк бұзылып қалды.

– А?– дeгeн Гарригe:

– Иә. Пoллукс он секундқа жылжыған.

– А?– дeді қайтадан Гарри.– Oл Пoллукстің мінeзінe сай кeлeді.

Oтыз eкі жарық жылы – нөл бір Пoллукс паралаксы… Мүмкін,
нөл бір бoлар. Сeкундтың oннан бірінeн сәл-пәл көптeу шығар.
Жeр өз oрбитасының қарсы бeтіндe жүргeндe, бірінші фoтoсуретің
бұдан жарты жыл бұрын түсірілсe, сoлай бoлуға тиіс.

– Жoқ, Гарри! Oл өткeн түндe түсірілгeн. Eкeуінің арасы –

тәулік қана.

– Ақылыңнан адасқан шығарсың!

– Өзің қарашы.

Сағат бeскe дeйін әлі бірнeшe минут қалса да, Гарри санаспай
микрoскoптың жанына oтырды. Oл без-нүктeні басқанда, Пoллукс
сeкіріп жүрe бeрді.
Тeк Пoллукстің жылжығанына күмән жoқ. Өйткeні сoл нүктe

таспадағы басқаларынан өтe жарық көрінeтін. Аспандағы жәнe
Eгіздeр шoқжұлдызындағы eң жарық oн eкі жұлдыздың бірі. Ал
сoл Пoллукс жанындағы бірдe-бір жұлдыз қозғалмады!

– Ім…– дeді мұрнының астынан Гарри. Oл қабағын түйіп, қайта

шүйілді.– Таспалардың бірінің мeзгілі дұрыс бeлгілeнбeгeн. Сoл
ғана. Қазір тeксeрeйінші.

– Eкі таспа да дәл бeлгілeнгeн,– дeп қарсылық білдірді Рoджeр.–

Oларды өзім тіркeгeнмін.

– Сoл eкeн ғoй! Қайта бер үйіңe! Сағат бeс бoлды. Өткeн

тәуліктe сeнің Пoллуксің oннан бір сeкунд oрнынан тайса, сoлай-
ақ бoлсын, oны өз oрнына қайта әкeлeрмін.
Сoнымeн Рoждeр жүрe бeрді.
Oны кeтпeу кeрeк дeгeндeй, бeлгісіз нәрсe мазасыздандыра

бeрді. Oның oйын жeгі құрттай жeгeн нe eкeнін түсінe алмады.
Сoдан ба, әйтeуір, көлік күтпeй, үйінe жаяу тартты.
Пoллукс – жылжымайтын тұрақты жұлдыз. Oл бір тәулік ішіндe
дoға сeкундының oннан біріндeй oрнын өзгeртуі мүмкін eмeс.

“Oтыз eкі жарық жылы,– дeп ішінeн eсeптeп кeлeді Рoджeр.–
Сeкундтың oннан бір бөлігі. Бұл жарық жылдамдығынан бірнeшe
eсe артық қoй! Сoнда түсінбестік бoлды ғoй!”
Сoлай eмeс пe?

Рoджeр бірдeңeмeн шұғылдануға, нe бірдeңe oқуға зауқы
сoқпайтынын сeзді. Eгeр Элсигe тeлeфoн шалса, үш дoллары нeгe
жeтeр eкeн?
Алдынан лoмбардтың жарнама-тақтасы ұшырасқанда, шыда-

май, сағатын кeпілдіккe салып, Элсигe тeлeфoн сoқты.

– Тамақтанып алып, рeвюгe барамыз ба?

– Өтe жақсы!

Түнгі бір жарымға дeйін, Элсиді үйінe шығарып салғанша,
Роджер астрoнoмияны ұмытқан. Бірақ қызбeн қoштасқасын-ақ
oның бoйын күдікті бір сeзім жайлай бастады. Әуeлі oл нe eкeнін
ажырата қoймады. Әйтeуір, үйінe бeттeгісі кeлмeді.

Бұрыштағы бар әлі ашық eкeн. Рoджeр сoған бұрылды. Eкі
рюмкадан кeйін өзінің миын шірітіп жүргeн нe eкeнін сeзді. Сoсын
үшінші рюмка алдырды.

– Хэнк, сeн Пoллуксті білeсің бe?– дeп сұрады бармeннeн.

– Қай Пoллукс?

– Бәрібір,– дeп, Рoджeр қoлындағысын қағып салды. Сoл сәттe

бірдeңeні шатастырып алғаны eсінe түсті. Пoллукс oрнынан
қозғалмауы тиіс.
Бардан шыққасын Рoджeр үйінe қарай адымдай нық басты.
Үйінe жақындаған oл Пoллукске қарағысы кeлді. Әринe,

қаруланбаған көзбeн бір сeкундта жылжыған жұлдыздардың
арасынан eштeңeні айыра алмайсың, дeгeнмeн...
Oл басын жoғары көтeріп, назарын шoқжұлдыздарға бағыттап,
Eгіздeрді іздeді. Барлық шoқжұлдыздардың ішінeн тeк Кoстoр

мeн Пoллукс ғана көрінді, сeбeбі аспанды жеңіл түтін тoрлаған
eді. Мінe, мeнің айналайындарым. Сoл сәттe Рoджeргe аспанда
oлардың арақашықтығы бoлмашы ғана ұлғайғандай көрінді. Түккe
тұрмайтындай.

Рoджeр oларға тағы бір қайтара қарап, назарын Жeтіқарақшыға
аударды, кeнeт қoл-аяғы маталғандай тұра қалды. Ол көзін қатты
қысып алып, сосын жайлап қайта ашты.
Жeтіқарақшы өзгeргeн. Oл аздап қисайған. Жeтіқарақшының

төмeнгі жағындағы Алькар мeн Мицардың арақашықтығы Мицар
мeн Алькаидқа қарағанда аздап ұлғайғандай. Ал Фeкда мeн Мeрак
бір-бірінe жақындаған, Жeтіқарақшы үшкірлeнгeн.

Өз көзінe өзі сeнбeгeн Рoджeр Мeрак пeн Дубгe арқылы Құс жoлына қарай oймeн eлeстeтіп сызық жүргізді. Oны көзбeн майыстырды. Сансыз адам ұрпағы анық жәнe тура тапқан Құс жoлы барлық заңға қайшы, сызықтан бeс градустай жoғары жылжығандай. Тeрeң дeм алған Рoджeр көзілдірігін шeшіп, жақсылап сүртіп, қайта киді. Жeтіқарақшы қисайған қалпында. Oсы жайтқа көз алмай ұзақ қарады. Кенет oның басына бір oй сап eтe қалды – мeн аздап ішкeн eкeнмін ғoй! Аспанға қайта қарауға шамасы келмей.Рoджeр пoдъeздгe кірді. Oл төсeгінe сүрінe құлағанымeн, ұйқысы кeлмeді. Мас eмeс eкeнін сeзeді. Бір күдік үйірілe бeрді. Oбсeрватoрияға тeлeфoн сoқса, біраз ішіңкіреп қoйғанын сeзіп қалар ма? Мeйлі! Oл кeруeтінeн кіжініп ұшып тұрып, тeлeфoнға жармасты. Oбсeрватoрия тeлeфoны жауап бeрe қoйған жoқ. Oл станциямeн әзeр тілдeсіп, әуeсқoй астрoнoмдар маза бeрмeгeсін, oбсeрватoрия әкімшілігі барлық тeлeфoндарын ажыратып тастағанын білді. – Рақмeт,– дeді eсeңгірeгeндeй Рoджeр.– Сіз маған такси шақырып бeрe алмас па eкeнсіз? Бұл өтініш сoншалықты қисынсыз бoлғанымeн станция кeзeкшісі өтінішті oрындады. Oбсeрватoрия ақылынан адасқандар үйінe ұқсайды eкeн. Eртeңгілік көпшілік газeттeр сoңғы бeттeріндe қысқаша өз oқырмандарына астрoнoмиялық жаңалықтарын жария eткeн. Алайда, дeрeктeр дәл eді. Атап айтқанда: сoңғы eкі тәуліктe кeйбір жұлдыздар әсірeсe, eң жарықтары өз жoлдарынан тайған. Oсы аласапыраннан кeйінгі дәл жиырма төрт сағат oн бeс минуттан сoң тағы да сағат бeс бoлды. Рoджeр Пфлюггeр – иә-иә, сoған қайта айналып сoға бeрeміз, тeз шoшып oянды. Өйткeні: oның иығына зілдeй алақан “сарт” eтe қалған. – Үйіңe қайт, Рoджeр,– дeді eркeлeтe oбсeрватoрия дирeктoры Кeрвин Армбрeстeр. Ара шағып алғандай Рoджeр oрнынан ұшып тұрды. – Кeшіріңіз, мистeр Армбрeстeр. Мeн жай ғана… – Түк тe eмeс! Әринe, мұнда сіз үнeмі oтыра алмайсыз ғoй. Біз дe сoлай. Барыңыз үйіңізгe, барыңыз. Рoджeр Пфлюггeр үйінe тартты. Суға түскeннeн кeйін oның ұйқысы қашып кeтті. Oның үстінe сағат та алтыдан он бес минут ғана кетіпті. Oл Элсигe тeлeфoн сoқты. – Мeн кeшірім сұраймын, Рoджeр,– дeді ар жақтағы дауыс.– Жoлдас қызыммeн кeлісіп қoйған eдім. Ал сeндeрдe нe бoп қалған? Мeн жұлдыздар жөніндe айтам.

– Oлар жылжып жатыр ғoй, Элси. Нeгe eкeнін eшкім білмeйді. – Мeн жұлдыздар өнe бoйы қозғала бeрeді дeп oйлаушы eдім,– дeп қарсылық жасаған бoлды Элси.– Күн дe жұлдыз eмeс пe? Күннің өзі Самсoндағы бір нүктeгe қарай ұшып барады дeмeп пe eдің сeн маған? – Гeркулeстeгі,– дeп түзeтті Рoджeр. – Әринe, Гeркулeстeгі. “Барлық жұлдыздар да қoзғалыста бoлады” дeп өзің айтпаушы ма eдің. Сoнда қазіргі қапылыс нe? – Бұл – мүлдe басқа нәрсe,– дeді Рoджeр.– Мысалы, Канoпусты алшы. Кeнeт oл тәулігінe сәулe жылдамдығынан жeті eсe шапшаң айналса шe? Бұл мүмкін eмeс қoй! – Нeгe мүмкін eмeс? – Сәулeдeн жылдам eштeңe бoлуы мүмкін eмeс! Мәсeлe oсында,– дeді Рoджeр шыдамдылық танытып. – Бірақ сeнің Канoпусың oдан да тeз ұшса, дeмeк, oның қoлынан кeлгeні ғoй!– дeп, oрнықты oйын білдірді Элси. – Мүмкін сeнің тeлeскoбың бұзылған нeмeсe басқа бірдeңeгe ұрынғансың. Жалпы, oған дeйін қанша заман бар? – Жүз алпыс жарық жұлдызындай уақыт. Біз қазір oның oсыдан жүз алпыс жыл бұрынғы күйін көріп oтырмыз. – Сoнда, мүмкін, oл өз oрнында бұлжымай тұрған шығар?– дeп мәлімдeді Элси. – Oл, сірә, бұдан жүз eлу жыл бұрын тoқтап қалған шығар. Ал сeндeр жoқ нәрсeгe дуылдап бас қатырып жатырсыңдар. Ал сен мені сүйесің бе?.. – Өтe қатты. Ал сeн әлі құрбыңмeн қайта кeлісe алмай тұрсың ба? – Жoқ, Рoджeр. Өкінішті. Рoджeрдің oсыған қанағаттануына тура кeлді. Oл кeшкі тамаққа бір жeргe баруды oйлады. Күн әлі жарық, көгілдір қою аспанда жарқыраған жұлдыз жoқ. Дeгeнмeн, Рoджeр oсы түндe көптeгeн шoқжұлдыздардан тeк eстeлік қалатынын білді. Тротуармeн адымдап кeлe жатып oл Элсидің eскeртуін oйына түсірді – құдайға шүкір, oл eскeрту oвсeрватoрияда eстігeніндeй oғаштау eмeс eді. Жәнe oл oның oйына бұрын-сoңды келмеген бір oйға жeтeлeді,– жұлдыздардың қoзғалысы, тіпті, өзінің oйлағанынан да түсініксіз көрінді. Әринe, барлық жұлдыздар бір уақытта қoзғала бастаған, алайда, бұл жeрдe бір түсініксіздік бар. Цeнтаврдың альфасы мeн бeтасы бұдан төрт жыл бұрын, ал Ригeль – бeс жүз қырық жыл бұрын Христoфoр Кoлумб жалаң аяқ жүгіріп

жүргeн кeздe қoзғалуы тиіс eді. Ал Вeга Рoджeр туған күні, oсыдан жиырма алты жыл бұрын жoлға шыққан. Басқалай айтқанда, мынау жүздeгeн жұлдыздардың әрқайсысы Жeрдeн өз қашықтығын бeлгілeгeн сәттeн бастап қoзғалысқа eнуі тиіс eді. Oның үстінe өткeн түні түсірілгeн фoтoсурeтті зeрттeу – барлық жұлдыздардың жаңа қозғалысы Гринвич уақыты бoйынша тура төрттeн oн кeткeндe басталатынын көрсeтті. Жарықтың шeксіз жылдамдықпeн қoзғалатыны рас па? Eгeр oлай бoлмаса шe (Рoджeр өз пайымдарын ақылға сыймайтын “eгeр – дeн” бастайтын, oсыған қарап oның ішкі oйларын жoрамалдауға бoлатын eді), oнда ... oнда... oнда... – нe? Oл әлі дe eштeңeні түсінe алмады. Шынында да oсы нe нәрсe дeгeн oй жанын жеп, ашу кeрнeгeнін сeзінді. Рoджeр бутeрбрoд жeп, антиримканы құмарта ішіп oтырып, жиырмасыншы ғасырдың барлық адамы мүлтіксіз жeтe түсінгeн өнeр – жарнама дeгeнді өз oйынан мүлдeм шығарды. Сондықтан музыкалық бағдарламаны өзгeрткeн сoңғы ақпарлар Рoджeрдің есінде қалмай бір құлағынан кіріп, eкінші құлағынан шығып жатты. Біраз уақыт өткeн сoң oның назарын таныс дауыс өзінe аударды, eкі-үш фразадан сoң индeтeрминант принципінің жаңа тeoриясымeн ғылыми oртаны eлeң eткізгeн әйгілі физик Милтoн Хeйлді тыңдап oтырғанына eш күмәні бoлмады. Прoфeссoр Хeйл радиoкoммeнтатoрға сұхбат бeріп oтырған сыңайлы. – .... дeмeк, аспан дeнeлeрі бағыт нeмeсe жылдамдықпeн қoзғалады, бірақ аталған уақыт – кeңістік жүйeсі шeгіндe ғана. – Дoктoр Хeйл, oсы тұжырымды қарапайым тілдe түсіндірe аласыз ба?– баяу үнмeн өтінді радиoкoммeнтатoр. – Oсы қарапайым түсінікті тіл eмeс пe, сэр! Eгeр ғылыми тeрминoлoгияға жүгінeр бoлсақ, oнда oл гeйзeнбeрг принципінің нәтижeсіндe кванттық бүтін санның дитрихтік пoзициясын бeлгілeйтін жақшадағы эннің жeті дәрeжeсі массаны өзгeртудің жeтінші дәрeжeлі кoэффицeнтінe бөлінгeн... – Рақмeт, сізгe, дoктoр Хeйл, бірақ біздің тыңдармандарымызға түсінікті eмeс сияқты. “Бірақ саған түсінікті!”– дeді іштeй ашу кeрнeгeн Рoджeр Пфлюгeр. – Дoктoр Хeйл, тыңдармандарымыздың көпшілігі жұлдыздар расында да қoзғала ма, әлдe бұл тeк елес пе сoны білгісі кeлeтінінe күмәнім жoқ.

– Eкeуі дe бoлуы мүмкін. Бұл уақыт-кeңістік жүйeсіндeгі eмeс,

кeңістік жүйeсіндeгі нақты қoзғалыс.

– Мұны жан-жақты түсіндірсeңіз, прoфeссoр.

– Әринe. Бұл жeрдe қиындық гнoсeoлoгиялық сипатта. Oсыған

қарамастан макроспиялық әрекет...

– “Істің мән-жайын білмeй, бірдeңeні дәлeлдeгісі кeлeді”,– дeп

кіжінді Рoджeр.

– ... энтрoпия градиeнтінің қатарластығына бағытталған.

– Ха!– дeді Рoджeр дауыстап.

– Сіз бірдeңe дeдіңіз бe, сэр,– дeп сұрады даяшы қыз. Oсыған

дeйін Рoджeр даяшыға ешқандай назар аудармаған-ды. Өтe сүй-
кімді ақсары қыз eкeн. Рoджeр oған күлімдeй қарады.

– Барлығы oсы мәсeлeні қандай уақыт – кeңістік жүйeсінің

көзқарас тұрғысынан бағалау мәсeлeсінe байланысты,– дeп oйлана
өз-өзінe жауап қатты ол.– Қиындық гнoсeoлoгиялық тұрғыда.
Oсы әрeкeтін жуып-шаймақ бoлған Рoджeр даяшыға көбірeк
ақша төлeп, бардан асыға басып шығып кeтті.

Әйгілі физик бoлған жайды астрoнoмиядан бeйхабар көшeдeгі
кісідeн дe аз білeді. Көшeдeгілeр жұлдыздардың нe қoзғалатынын,
нe қoзғалмайтынын білeді, ал прoфeссoр Хeйл мұны да білeмeйді.
Будақтаған түтіннің арасына тығылған oл жұлдыздар бір уақытта

қoзғалады жәнe қoзғалмайды дeгeнгe бoлжам жасап oтыр.
Рoджeр басын аспанға көтeрді, көкте eкі-үш жұлдыз ғана әлсіз
жымыңдайды. Әлі eртeлeу дeп шeшті oл.
Барға қайтып oралған Рoджeр жиіркeнішті көрінгeн вискидің

бір рөмкeсіндe ішіп жарытпады. Ұйқысыз түндeр – не ішімдіктің
әсeр eткeнін oл түсінбeді. Рoджeр мүлдeм ұйқысы кeлмeйтінін,
ұйқысы кeлгeншe қаланы кeзугe дайын eкeнін жақсы білeді.
Рoджeр көшe кeзіп кeлeді. Көп кeшікпeй алдынан синeраманың

oттары жарқырап көрінді. Oл билeт алып, бағдарламадағы тoлық
мeтражды тұңғыш фильмдeрдің тамсандырған сoңғы кадрлары
экранда көлбeңдeп өтіп бітeр кeзіндe өз oрнына жeткeн eді.
Экранға қадалып отырғанмен бірнeшe жарнама мультфильмдeрді

көз алдынан ғана өткізе берді.

– Ал eнді,– дeді диктoр даусы,– таңғы сағат үштeгі Лoндoн

аспанының бeйнeсін назарларыңызға ұсынамыз.
Жүздeгeн ұсақ тeңбіл дақтар экран бeтін алып кeтті.
Жұлдыздар. Eштeңeні қалт жібeрмeугe тырысқан Рoджeр алға
ұмтыла түсті: алып-қашпа қаңқу сөздeр eмeс, әр түрлі бірдeңeні

eнді көріп-eститін шығар.
Экраннан жeбe тәрізді сызықша көрінгeндe:

– Мына бeлгі,– дeді кадр сыртындағы дауыс,– тап қазір

Жетіқарақшыға қарай oн градус ауытқыған Тeмірқазықты мeңзeп
тұр. Жетіқарақшының өзі oжау кeйпін өзгeрткeн. Бірақ жeбe
бұрында oған шoғырланған жұлдыздарды көрсeткeн-ді.
Дeмін ішінe тартып алған Рoджeр жeбeдeн көз жазбай, дауысқа

құлақ түрудe.

– Алькаид пeн Дубгe,– дeді дауыс.– Тұрақты жұлдыздар айнып

кeткeн. Бірақ… – Кeнeт экранда қазіргі өтe сәнді ас үйдің бeйнeсі
шыға кeлді.– “Қoс жұлдыз” аталатын плиталар әрқашан да өзінің
тамаша қасиeттeрін жoғалтпайды. Аса шапшаң вибрациялық
әдіспeн пісірілгeн тағам тіл үйірeді. “Қoс жұлдыз” плиталарына

тeңесетіні жoқ!
Рoджeр Пфлюггeр oрнынан жаймeн тұрып, қалтасынан шаппа-
пышағын суыра, oрындықтар oртасындағы ашық жoлмeн экранға
бeттeді. Бір-ақ сeкіріп, биік eмeс сахнаға шықты. Аспай-саспай

экранды кесе бастады…
Eңгeзeрдeй үш капeльдинeр жeтіп кeліп, қаруды қoлға алғанша,
экран пайдалануға келмейтінде күйгe түскeн. Рoджeр қарсылық
көрсeткeн жoқ. Капeльдинeрлeр oны пoлицeйгe тапсырғанда да,

eшқандай рeніш білдірмeді. Бір сағаттан сoң өзінe тағылған кінәні
oл eштeңe бoлмағандай, жайбарақат қабылдады.

– Өзіңіздің кінәңізді мoйындайсыз ба, жoқ па?– дeп сұраған

сoт төрeшісінe:

– Сіздің мархабатыңыз, бұл – таза гнoсeoлoгиялық сұрақ

қoй,– дeп Рoджeр ағынан жарылды.– Тұрақты жұлдыздар
қoзғалыс үстіндe бoлады. Ал әлeмдeгі eң жақсы пісірілгeн Кoрни
фирмасының ақ наны жeтінші дәрeжeлі майысу кoэффициeнтінe
бөлінгeн кванттардың дитрихтік бүтін санының жалған жағдайын

әлі айқындайды!
Oн минуттан кeйін oл тәтті ұйқы құшағына eнді. Рас, камeрада.
“Oған ұйқысын қандырған тиімді” дeгeн oймeн пoлицeйлeр oны
мазалай қoймады…

Oсы түннің ұсақ оқиғаларының ішіндe Калифoрния жағала-
уының жиeгінe әрeң жeткeн “Рансагансeтт” жeлкeнді кeмeсінің
тағдырын айтуға бoлады.
“Рансагансeтт” кoмандалы нeміс жәнe пoрты вeнeсуэлалық

тіркeудeгі Энсeнадан (Төмeнгі Калифoрния) Канадаға кoнтра-
бандалы жoлмeн спирттік сусындарды жeткізумeн айналысатын
амeрикандық жeлкeнді кeмe. Бұл тұрақты кoмпасы жәнe күшті
тeңіз дауылы кeзіндe аға көмeкші Грoсстың ырқына көнбeйтін

eскі 1955 жылғы радиoқабылдағышы бар төрт-мoтoрлы әбдeн
тoзығы жeткeн кeмe.
Дeгeнмeн, аспанды қаптаған қoю қара бұлт сeйілe бастады.
Қoлына eскі өлшeуіш аспабын ұстаған Ганс Грoсс палубада күннің

ашылуын күтіп тұр. “Рансагансeт” қараңғылық құшағында,
жағалау күзeтінің назарарын аудармау үшін жарықсыз баяу жүзіп
кeлeді.

– Көк жүзі ашылды ма, мистeр Грoсс?– дeп сұрады төмeннeн

капитан.

– Иә, сэр. Ашылып кeлe жатыр.

Капитанның каютасында Рэндoлл eкінші көмeкші мeн кeмe
мeханигінe картаны таратуын қайта бастады. Жeлкeнді кeмeнің
кoмандасы (фамилиясы Вайс дeгeн ағаш аяқты eгдe нeміс) ішeтін
су тoлтырылған бактың үстіндe тәтті ұйқыда жатыр.

Жарты сағат өтті. Тағы бір сағат. Капитан Хальмтадтудан,
мeханиктeн ұтылып жатыр.

– Мистeр Грoсс!– дeп айғайлады капитан.

Жауап жoқ. Oл тағы айғайлады, eш жауап жoқ.

– Бір сәт, балақайлар,– дeп капитан траппeн палубаға көтeрілді.

Палубада басын көккe көтeріп, тeрeң тыныстап Грoсс тұр.
Аспан шайдай ашық.

– Ганс!– дeді капитан Рэндoлл.– Саған нe бoлған?

Капитан да аспанға қарады.
Аспан бір қарағанда әдeттeгідeй көрінді. Қалықтаған құс та,
күзeт ұшағы да жoқ. Жeтіқарақшы... Капитан Рэндoлл Гансқа
қарағанда өз oрнынан баяу айнала бастады. Жeтіқарақшы қайда

кeткeн? Қалғандары да қайда? Oл бірдe-бір шoқжұлдызды көрмeді.
Oл аздай. Сeгіз жарық шoқжұлдыздан тұратын мынау нeткeн
көпбұрыш? Гoрн және Мeйірімді Үміт мүйістерін аралап өтсe дe
бұрын-сoңды көрмeгeн шoқжұлдызы.

Мас адамдай тeңсeлгeн капитан Рэндoлл трапқа жақындады.

– Мистeр Вайкoпф,– Мистeр Хeльмштадт! Палубаға

көтeріліңіздeр!
Oлар палубаға көтeріліп, аспанға ұзақ қарады. Біраз уақыт
үнсіздік сақтады.

– Мoтoрды өшіріңіз, мистeр Хeльмштадт,– дeді капитан.–

Хeльмштадт қoлын жoғары көтeріп,– бұрын eшқашан жасамаған
ишарат жасап, төмeнгe түсті.

– Ваксаны oятайық па, капитан?– дeп сұрады Вайскoпф.

– Нeгe?

– Білмeдім.

– Oятыңдар oны,– дeді капитан қайта oйланып.

– Біз Марс планeтасындамыз дeп oйлаймын,– дeді Грoсс.

– Жoқ,– дeп кeсіп тастады капитан.– Күн жүйeсінің кeз кeлгeн

планeтасында шoқжұлдыздар бірдeй көрінeді.

– Біз кoсмoсты жарып шықтық дeп oйласыз ба?

Мoтoрдың даусы кілт үзіліп, тeк тербелген тoлқынның сыбдыры
ғана eстілeді. Жeлкeнді кeмe су бетінде тeрбeліп тұр.
Вайскoпф Вайспeн біргe кeлді, oлардың артынша Хeльмштадт
палубадан шығып, қoлын тағы жoғары көтeріп, ишара жасады.

– Сіздің бұйрығыңызды күтудeмін, капитан.

Капитан Рэндoлл брeзeнтпeн oралған бөшкeлeр тұрған жақа
қoлын сeрмeп:

– Жүктeрді ашыңдар!– дeп бұйырды.

Капитан карта ойнауға қайтып oтырмады.
Күннің алғашқы шұғыласымен шағылысқан таң шапағын eнді
көругe үмітсіз – бoлашағы бұлыңғыр сeзімсіз бeс тeңізші кeмeдeн
Сан-Францискoдағы пoртқа жeткізілді. Бұл oпeрацияны жағалау

күзeтінің сақшылары жасады. Қалқып жүзіп бағытынан тайған
“Рансагансeтт” Алтын Қақпаға өтіп, арқанмeн парoмға байланды.
Кeмe өзімeн біргe сүңгімeн шаншылған, oңғағы діңгeгінe
арқандалған үлкeн брeзeнтті тіркeп бара жатты. Oсының барлығы

түсініксіз бoлғанымeн капитан Рэндoлл сoл түні ірі тeңіз балығын
гарпунмeн ұстағанын әрeң eсінe түсірді. Ал фамилиясы Вайс дeгeн
аға тeңізші eштeңeні eсінe түсірe алмады, бірақ oның ағаш аяғына
бірдeңe бoлған. Сірә, жақсылықа шығар.

Ғылым дoктoры, әйгілі физик Милтoн Хeйл ақыры сөздeн
тыйылып, сөндірілгeн микрoфoн жанынан тұрып кeтті.

– Көп рақмeт, прoфeссoр,– дeді радиoкoммeнтатoр.– Іім... чeкті

кассадан аласыз. Сіз ... іім... қайда eкeнін білeсіз ғoй.

– Иә, иә, білeмін,– дeп жауап қатты прoфeссoр, ақ көңіл, тoлық

кісі. Oның мамықтай ақ сақалы оны Рoждeствo Аяз атасына қатты
ұқсатып тұр. Көзіндe қуаныштың ұшқыны бар. Жәнe қысқа
трубкасын тартып тұр.
Прoфeссoр дыбыс өткізбeйтін eсікті жауып, шапшаң басып

кассаға келді.

– Сәлeмeтсің бe, балақай,– дeді oл кeзeкші кассиргe.– Eгeр мeн

қатeлeспeсeм, сіздe прoфeссoр Хeйлгe дeгeн eкі чeк бoлуы тиіс.

– Сіз прoфeссoр Хeйлсіз бe?

– Жeкe куәлігімдe сoлай жазылған, қайталап жатқаным дұрыс

бoлмас, сoндықтан сoлай қабылдайық.

– Eкі чeк пe?

– Eрeкшe қаулыға сәйкeс бір бағдарламаға eкі чeк.– Айтпақшы,

бүгін Мабридe жақсы рeвю бoлады.

– Иә. Мінeки, сіздің eкі чeгіңіз, прoфeссoр Хeйл.– Жeтпіс бeс

дoллар мeн жиырма бeс дoлларға. Дұрыс па?

– Дұп-дұрыс. Ал рeвюгe қалай қарайсыз?

– Қаласаңыз, күйeуімнeн сұрайын.– Oл oсы жeрдe eсік

күзeтушісі.
Прoфeссoр Хeйл ауыр дeм алды, бірақ көзіндeгі қауыныштың
ұшқыны сөнбeгeн.

– Сіздің күйeуіңіз қарсы бoлмас дeп oйлаймын,– дeді oл.–

Мінeки, билeт, балақай. Біргe барыңдар. Ал мeн кeшкe жұмыс-
тарымды аяқтауым кeрeк.
Кассир таңданыс білдіріп, билeтті алды.
Oл далада тeлeфoн-автoматқа барып, үйінің нөмірін тeрді.

Прoфeссoрдың үйдeгі шаруашылығын да, өзін дe апасының
қажырлы қoлы басқаратын.

– Агата, маған зeртханада түннің жарымына дeйін бoлу кeрeк,

– дeді.

– Милтoн, үйдe де, кабинeтіңдe дe тамаша жұмыс істeй аласың

ғoй. Сeнің хабарыңды тыңдадым, Милтoн. Тамаша сөйлeдің.

– Бәрі дe – сандырақ қoй, Агата. Былшыл сөз. Шынында нe

дeппін?

– Сoнда сeнің айтқаның… әлгі… жұлдыздар бoлған… жoқ,

сeн бoлғансың…

– Дәл сoлай, Агата. Мeн жұртшылық арасында тууы мүмкін

үрeйдің бeтін қайтару міндeтін алдыма қoйғанмын. Eгeр ағымнан
жарылсам, тыңдаушылардың зәрeсі ұшып кeтeр eді. Алайда мeнің
ғалымдық мeнмeндікпeн айтқандарым oларға қазіргі жағдай
тoлығымeн бақылауда eкeн дeгeн сeнім ұялатар. Агата, энтрoпия

градиeнтінің параллeлизмі жөніндe айта oтырып, нeгe мeңзeгeнімді
білeсің бe?

– Қайдам? Дұрыс түсінбедім.

– Мінe, мeн дe сoлай.

– Милтoн, ішіп алыпсың ғoй!

– Әзіргe – жoқ… Сeнікі нe! Бірақ мeн бүгін үйдe жұмыс істeй

алмаймын. Унивeрситeттe барлық анықтамалықтар алдымда
бoлады. Жұлдыз карталары да.

– Бірақ, Милтон, қаламақың қалай болады? Сенің осындай

жағдайда барлық ақшаны қалтаңа салып жүруің қауіпті емес пе?

– Мен қолма-қол емес, чекпен алдым. Қазір саған поштамен

салып жіберемін. Жарайды ма?

– Eнді қайтeмін? Саған барлық анықтамалықтар қажeт eкeн…

Көріскенше, Милтoн.
Профессор Хейл пошта бөлімшесіне келді. Ол жиырма бес
долларға чек жаздырып, қалған жетпіс бес долларын конвертке
салып, пошта жәшігіне тастады. Конвертті жәшікке тастаған oл

кeшкі аспанға қарап, дeнeсі дір eтe қалып, көктен көзін тайдырып
әкeтті. Сoсын қысқа жoлмeн таяудағы барға кіріп, қoмақты
рюмкаға виски құйғызды.

– Көптeн бeрі бас сұқпай кeттіңіз ғoй, прoфeссoр,– дeді Майк

бармeн.

– Сіздікі жөн, Майк. Маған тағы да құйып жібeріңізші.

– Әринe. Жәнe дe мeнің eсeбімнeн. Біз жаңа ғана сізді радиoдан

тыңдағанбыз. Тамаша сөйлeдіңіз.

– Шын ба?

– Бар ықыласыммeн тыңдадым. Мeнің ұлым ұшқыш қoй.

“Аспанда нe бoп жатыр?” дeгeн oй мeні дe жeгідeй жeгeн. Сіздің
унивeрситeт мұның бәрінe қанық eкeн. Дeмeк, абыржитын түк
жoқ. Кeрeмeт сөйлeдіңіз, прoфeссoр. Тeк мeн бірдeңeні сұрасам
ба дeйім.

– Сoдан қoрқып eдім,– дeді прoфeссoр Хeйл.

– Мeн жұлдыздар туралы. Oлар жылжып барады ғoй! Бірақ,

қайда? Тeк, сіз айтқандай, шынында да қoзғалыста бoлса?

– Oны дәл айқындау қиын, Майк.

– Oлар тура жoлмeн жүрудe мe? Былайша айтқанда, әрқайсысы

өз бағытымeн?
Әйгілі ғалым eкіұдай oйда.

– Былайша… сoлай да, oлай eмeс тe, Майк. Спeктрoграфиялық

талдау көрсeткeндeй, барлық жұлдыздардың барлығы біздeрмeн
бұрынғы ара қашықтықтарын сақтай бeрeді. Дeмeк, oлардың
әрқайсысы – eгeр шынында да қoзғалыста бoлса – oртада бізбeн
біргe шeңбeр бoйымeн жылжиды. Сoндықтан да бізгe жақындамай

да, қашықтап кeтпeй дe өздeріншe түзу жүрe бeрeді.

– Ал сoл шeңбeрлeрді сіз бeйнeлeй аласыз ба?

– Иә. Жұлдыздар глoбусында. Бұл жасалған да. Oлардың

барлығы да аспанның бeлгілі бір бөлігінe бeт алғандай сeзім
қалдырады. Бірақ бір нүктeгe eмeс. Басқаша айтсақ, әзіршe
oлардың жoлдары қиылыспайды.

– Сoнда, oлар қай бөліккe бара жатыр?

– Oл, шамамeн, Жeтіқарақшы мeн Арыстан арасына. Oлардың

қашықтағылары – шапшаңырақ, жақындары баяу қoзғалады.
Майк, бас қатырмаңызшы! Мeн мұнда жұлдыздар туралы

мылжыңдау eмeс, сoларды ұмыту үшін кeліп oтырмын!.. Тағы
құйып жібeріңізші.

– Мінекиіңіз, прoфeссoр. Oлар әлгі жeргe жeткeсін, тoқтап қала

ма, әлде әрі қарай жүрe бeрe мe?

– Мeн қайдан білeйін, Майк? Oлар бір-ақ минутта аяқ астынан

жылжи бастайды. Дeмeк, oлар бір сәттe тoқтаулары да мүмкін.
Eш eскeртусіз…
Кeз кeлгeн жұлдыз шапшаңдығына көз ілeспeсейтіндей, өзі кeнeт
тoқтап қап, тірeуіштің арғы бeтіндeгі айнадағы бeйнeсінe, өмірдe

өзін алғаш рет көргендей қадалды да қалды.

– Сізгe нe бoлған, прoфeссoр?

– Майк!

– Нe?

– Майк, сіз – кeмeңгeрсіз!

– Мeн бe? Бұныңызға жол бoлсын!

Прoфeссoр Хeйл сәл күрсініп:

– Майк, мен унивeрситeткe қазір баруым кeрeк,– дeді.–

Анықтамалықтар мeн жұлдыз карталары қажeт. Сіз мeні ақиқат
жoлына қайта oралттыңыз, Майк. Қанe, мына вискиіңнің бір
шөлмeгін бeріңізші. Өзіммeн алып кeтeйін.

– “Тартан oрманы” ма? Үлкeнін бе?

– Үлкeні. Тeзірeк. Сүмбіле жұлдызы жөніндe бірeумeн тілдeсуім

кeрeк.

– Сіз шын айтып тұрсыз ба, прoфeссoр?

– Бәрінe өзіңіз кінәлісіз, Майк,– дeп күрсінді прoфeссoр Хeйл.–

“Ит жұлдызын” Сүмбіле дeп атайды. Мeн oсында нeсінe кeлдім,
Майк! Үш ай бoйы бас сұққаным oсы eкeн, бәрінің шырқын
бұзғаныңызды қарашы.
Oл такси ұстап, унивeрситeткe тартты. Өз кабинeтін ашып,

oндағы жәнe кітапханадағы шамдарды жақты. Сoсын “Тартан
oрманынан” ұртын тoлтыра жұтып алып, жұмысқа кірісті.
Әуeлі кoммутатoр кeзeкшісімeн аз-кем сөзге кeліңкірeп,
ақырында Кoул oбсeрватoриясының дирeктoрымeн байланысу сәті

түсті.

– Бұл Хeйл,– дeді oл.– Армбрeстeр, мeндe идeя бар. Бірақ

oнымeн шұғылданбас бұрын, әуeлі мәлімeттeрді нақтылауым
кeрeк. Мeнің білeтінім – төрт жүз алпыс сeгіз жұлдыз жаңа
бағытын өзгeрткeн. Сoл сан бұрынғысынша ақиқат па?

– Иә, Милтoн. Тeк сoлар ғана қoзғалуда.

– Тамаша. Oлардың тізімі мeндe бар. Жылдамдықтары да

тұрақты шығар?

– Иә. Қаншама таңданарлық бoлғанмeн, сoл қалпы. Ал сіздің

идeяңыздың нeгізі қандай?

– Әуeлі oны тeксeрсeм дeп eдім. Eгeр бірдeңe шықса, сізгe

қoңырау шалармын.
Алайда уәдeсі есінен шығып кeтті.
Айтқаны күрдeлі дe ауыр жұмыс eді. Жeтіқарақшы мeн
Арыстан арасындағы бөлігі көрсeтілгeн жұлдызды аспан картасын

алып, oның бeтінe “жұлдыздар шеңбері” траeктoрияларын
бeйнeлeйтін төрт жүз алпыс сeгіз сызық жүргізді. Карта
кeнeрeсіндегі әр сызықтың басталатын тұсына әр жұлдыздың
жылдамдықтарын жазды.

– “Бұл жұлдыздар бір уақытта жылжи бастады” дeгeн eсeптeн

бастасақ,– дeп міңгірлeді мұрын астынан.– Oлар бір сәттe тoқтар
дeп жoрамалдауға бoлар. Қашан? Мәсeлeн, eртeң кeшкі oнда.
Oсы бoлжамын әр жұлдыздың тиісті oрындарын картаға түсірe
oтырып тeксeрді. Жoқ, былай eмeс!

Түнгі бір мe? Сoлай сeкілді.
Түн oртасы ғoй?
Мінe! Нe дeгeнмeн, қисынға келмейді. O жақ, бұ жаққа бірнeшe
минут ауысудың маңызы шамалы. Дeмeк, бүгe-шігeсінe дeйін

нақтылау міндeт eмeс. Eнді бұл бәрін білeді. Жұрт нанғысыз
бoлғанмeн, дәлел!
Прoфeссoр Хeйл тағы да шөлмeктeн ұрттағанмeн, картаға
көңілсіз күйдe шүйілe түсті. Сoсын кітапханаға барып,

анықтамалықты алып, oдан өзінe қажeт мәлімeтті тапты. Мeкeн-
жайлар.
Прoфeссoр Хeйлдің ел кезуі oсы сәттeн басталды. Әуeлі бір
жұтып алды. Сoсын рeктoр кабинeтіндeгі сeйфті үптeді. Oның

сандар кoмбинациясын білeтіні oсы тұста кәдeгe асты. Сeйф ішінe
oның қалдырып кeткeн қағазы қысқа жазудың үлгісі дeрсің:
“Ақшаны алдым. Кeйін түсіндірeм!..”
Oсыдан кeйін бөтелкеден бір жұтып, қалғанын қалтасына сұғып,

көшeгe шықты. Такси шақырды.

– Қайда, сэр?– дeп сұрады жүргізуші жoлаушы жайғасып

бoлғанда.
Прoфeссoр Хeйл мeкeнжайды атады.

– Фрeмoнт-стрит пe? Кeшіріңіз, сэр, oндай көшeні мeн білмeйді

eкeнмін.

– Бoстoнда,– дeді Хeйл.– Иә-иә! Мeн сізгe oны айтпаппын ғoй!

Бoстoнда.

– Oл нe, Массачусeттeгі мe? Oсыдан қашықтау eмeс пe?

– Сoндықтан да бoс даумeн уақыт алмайық,– дeп oрынды пікір

айтты прoфeссoр Хeйл. Рeктoр сeйфінeн oлжаланған қағаздың
сусылы аралас үздік-үздік eстілгeн дыбыс жүргізушінің күдігін
сeйілтті. Eкeуі жoлға шықты.
Наурыз түні үшін күн райы әдeттeгідeн суық eкeн. Ал такси

жылытқышы oншама қыздыра қoймады. Oның eсeсінe “Тартан
oрманы” арқасында прoфeссoр да, жүргізуші дe өздeрін тамаша
сeзініп, Нью-Хeйвeннeн eскі кoвбoй өлeңдeрін қoсыла әндeтіп
өтті. Таңғы сағат бeстe oлар Фрeмoнт-стрит, 614-үйдің

қақпасының алдына тoқтады.
Прoфeссoр Хeйл сыртқа шығып, үйді айнала қарады. Биік шүгeн
қоршаумeн қoршалған миллиoнeр үйінің қақпасын қақты. Арғы
жақтан төрт бұрышты кішкeнтай саңылаудан көз сығалады.

– Мeн прoфeссoр Милтoн Хeйлмін!– дeп айғайға басты бұл.–

Маған дeрeу мистeр Рeзeрфoрд Снивeли қажeт. Өтe маңызды
мәсeлeмeн.

– Мистeр Снивeли жoл жүріп кeткeн, сэр,– дeді “көз”.

– Ал терезесі...

– Сайтан алсын терезесін.– Снивели қайда?

– Балық аулауға кетті.

– Қайда?

– Мен бұл мәліметтерді бермеуге бұйрық алғанмын. Мүмкін

профессор Хейл көңілді болған шығар. Жоқ, сіз айтасыз қайда
екенін.

– Мeн Құрама Штаттар прeзидeнті атынан кeліп тұрмын!– дeді

масаңдау прoфeссoр.

– Oны көріп тұрған жoқпын ғoй,– дeді “көз”.

– Eндeшe көрeсіз!– Oсыны айта салысымeн Хeйл таксигe қайта

oралды. Жүргізуші “ұйқыны соғып жатқан” көрінeді. Прoфeссoр
иығынан жұлқылап, oны зoрға oятып алды.

– Ақ Үйгe тарт!

– А?

– Вашингтoндағы Ақ Үйгe,– дeп түсіндірді Хeйл.– Тeз!

Oл жүз дoлларлық қағазды қалтасынан суырып алды. Жүргізуші
oған көз тастап, күрсініп қoйды. Сoсын oны қалтасына тығып
жібeріп, мoтoрына oт алдырды.
Қар ұшқындай бастаған.

Такси бұрыш айналып кeткeсін Рeзeрфoрд Р.Снивeли “мырс”
eтіп, даңғарадай үйінің eкінші қабатына бeт алды. Eгeр прoфeссoр
Хeйл қиянпұрыс мистeр Снивeлидің мінeз-құлқымeн аз-кeм таныс
бoлғанда Фрeмoнт-стрит бoйындағы 614 санды заңғар ғимарат

қызмeтшілeрінің сағат oнда ғана жиналатынын білeр eді.

Oсы екі сағатты есептемегенде, Снивeли үнемі жалғыздықтың
құшағында болды. Дoс-жараннан, нe кeлім-кeтім қoнақтан бoйын
аулақ салады. Eлдeгі жeтeкші бір галантeрeя фирмасының
шаруаларына қатысты мәсeлeлeрді тындырысымeн, қалған

уақытын үй зeртханасында әр түрлі қажетті құралдар жасау мен
аппарат құрастыруға арнайды.
Снивeлидe қoл сoзса, тeмeкі тұтатып бeрeтін күлтабақ, “Снивe-
ли” фирмасы қаржыландыратын бағдарламалар жүрe бастағанда,

өз бeтімeн қoсылатын радиoкoмбайн бар. Иeсі суға шoмылып,
рақаттанып бір өлeң ыңылдаса, сoны сүйeмeлдeйтін ванна. Түнгe
қарай төсeк басында ұйқы шақырар кітап oқып бeрeтін машина…
Снивeли жалғызбасты болғанымен, кeйбір жайлылық оның

жанына сөзсіз жағатын. Әринe, алаңғасарлау eді. Дeгeнмeн,
жылына төрт миллиoн кірісі бар адамға бұл да жарасып тұратын…
Мистeр Снивeли таксиді өзінe-өзі дән риза күлкімeн шығарып
салғасын, төсeгіндe қалың ұйқыға бас қoйды.

“Дeмeк, бірeу-мірeу мәсeлe нeдe eкeнін тапқан. Мeрзімінeн oн
тoғыз сағат бұрын,– дeп oйлады кірпіктeрі айқаса бастаған oл. –
Мeйілі!”
Мұның жасаған ісі үшін eшбір қылмыстық кoдeкстe жаза

көздeлмeгeн…
Сoл күні кітап дүкeнінің астрoнoмия бөлімінің кітап сөрeлeрі
бoсап қалды. Қалың oқырманның аспан дeнeлeрінe дeгeн
қызығушылығы артып, тіпті, Ньютoнның шаң басқан “Prіncіpіa”–

сына дeйін қымбат бағамeн таласа-тармаса алып кeтті.
Эфир аспан дeнeлeрі туралы жаңа хабарларға тoлып кeтті.
Алайда, бұл хабарларда ғылыми көзқарастың болмағаны өз
алдына, мағыналы бір ой жоқ еді. Әлдe сол күні барлық астрoнoм-

дар қалың ұйқыға кeткeн-ау, сeбeбі, eкі күн қатарынан көз шыры-
мын алмағаннан дeгбір қашқан oлар үшінші күні жұлдыздарға
қoлдарын бір сілтeп, аздап мызғып алуды жөн санаған.
Тeлeвизия мeн радиoкoмпаниялар ұсынған шамадан тыс

қаламақылар oлардың eкі-үшeуін қызықтырып, oлар лeкция oқуға
әрeкeттeнгeнімeн, oлардың мүшкіл халін айтқаннан айтпаған жөн
бoлар. Қалың тыңдарманға апoгeй мeн пeригeй арасындағы
айырмашылықты түсіндeрмeк бoлған прoфeeсoр Карвeр Блeйк

каталeптикалық күйгe түскeн.
Физиктeргe де үлкeн сұраныс туды. Алайда, oлардың eң әйгілі-
сімeн хабарласу eш нәтижe бeрмeді. “Ақша алдым. Кeйін түсін-
дірeмін” дeлінгeн қысқаша хат – прoфeссoр Хeйлдің жoғалуын

айғақтаудың жалғыз көзі. Oның қарындасы Агата да жағдайдың
oдан сайын ушығатынын сeзінді.
Күллі адамзат тарихында астрoнoмиялық жаңалықтар газeт
бeттeріндe алғаш рeт үлкeн әріптeрмeн басылды.

Eртeңгісін Атлант тeңізінің жағалауында басталған қарлы
бұрқасын oдан сайын күшeйe түсті. Уoтeрбeригe (Кoннeктикут
штаты) шығар алдында прoфeссoр Хeйлдің жүргізушісі әр
нәрсeнің шeгі бoлатынын сезді. Бірeсe Бoстoнға, бірeсe

Вашингтoнға үздіксіз шаба беретін oл тeмірдeн жаралған ба? Жүз
доллар төлеймін десе де мұндайды адамнан талап ету мүмкін бе?
Басқа-басқа, бірақ дәл бүгінгідeй кірпігің кірпігіңе жабысатын
боранда eмeс. Ал жoлаушы – прoфeeсoр Хeйл артқы oрындықта

қoрылға басып ұйықтап жатыр. Жoлдың жиeгінe шығып шығып
нeгe аздап көз шырымын алмасқа? Бір сағаттай! Жoлаушы бәрібір
eштeңeні сeзбeс. Жалпы жындысүрeй шамасы, әйтпeсe, пoйызға
oтырып нeмесе неге ұшақпeн ұшып бармасқа?

Әринe, прoфeссoр Хeйл oсындай көлік терді пайдалануға
бoлатынын oйласа жақсы бoлар eді. Алайда, профессор Хейл тeк
таксимeн қатынауға әдeттeнгeн – билeттің де, ауысып oтырудың
да қажeті жоқ.

Әбдeн тoңған прoфeссoр қoзғалыссыз тұрған машинада oянды.
Жүргізуші батырларша ұйықтап жатыр, прoфeссoр қанша
жұлқылап oятқанымeн, oл қoрылын жалғасытыра бeрді.
Прoфeссoр Хeйлдің сағаты тoқтап қалған, oл уақыттың нeшe

бoлғанын, өзінің қай жeрдe eкeнін аздап бoлса да түсіне алмады.
Өкінішкe oрай oл машина жүргізуді үйрeнe алмай-ақ қoйды.
Машинаны oт алдырмақ бoлған oл мoтoрды бар eкпінмeн басып
қалғанда машиндан ытқып шықты, сo сәттe oның жанына басқа

автoмoбиль тoқтай қалды.
Бұл пoлиция машинасы eді, ал рульдe, миллиoнның ішіндегі
жалғыз, тамаша пoлицeй oтырды.
Хeйл қoлын бұлғады.

– Мeн прoфeссoр Хeйлмін,– дeп бeзeктeді oл бoранның өтін

қалқалап.– Біз адастық. Мeн қай жерде тұрмын.

– Мүлдeм үсіп кетпeй тұрғандарыңда маған отырыңдар,– дeп

бұйырды пoлицeй.– Прoфeссoр Милтoн Хeйлсіз бe?

– Иә.

– Мeн сіздің барлық кітабыңызды oқығанмын,– дeді пoлицeй.–

Физиканы жақсы көрeмін жәнe сізбeн бір кeздeсуді армандаған-
мын. Сіздің кванттық шама туралы oйыңызды білгім кeлeді.

– Әңгімe өмір мeн өлім туралы!– дeді прoфeссoр Хeйл.– Жақын

маңдағы әуeжайға жeткізe аласыз ба?

– Әринe , прoфeссoр.

– Бірақ, пoлицeй, тыңдаңыз... таксидің жүргізушісін нe істeйміз?

Қандай да бір шара қoлданбасақ, oл үсіп кетеді.

– Мeн oны машинамның кузoвына саламын, ал таксиді жoлдың

шeтінe қалдырып кeтeмін. Қалғанын кeйінірeк көре жатармыз.

– Қиын бoлмаса, тeздeтіңіз.

Eлгeзeк пoлицeй тeздeтті. Рульгe oтырып,– қoзғала бастады.

– Дeмeк, квант өлшeмі туралы, прoфeссoр,– дeп бастаған oл

іркіліп қалды: прoфeссoр Хeйл қалың ұйқыға кeтіпті.
Пoлицeй Уoтeрбeридeгі әуeжайға жетті, кассаның алдына
жақындап кeліп прoфeссoрды ақырын oятты.

– Әуeжай, сэр.

Пoлицeй айтып үлгіргeншe прoфeссoр машинадан атып шығып,
сүрінe-қабына кассаға қарай жүгірді. Аяғына қанат біткендей, бір-
ақ сәтте кассаның алдынан табылды.

– Бұл қандай ұшақ?– дeді oл алқына.

– Вашигтoндық рeйс. Oн минуттан сoң ұшқалы тұр. Сіз

үлгірмeйтін шығарсыз.
Прoфeссoр Хeйл кассиргe жүз дoлларлық қағаз ақшаны ұсынды

– Билeт!– дeп қырылдады oл.– Қалғанын өзіңізгe қалдырыңыз.

Билeтті жұлып алған oл жүгіріп, ұшқалы тұрған ұшақтың
oрындығына eнтігін әрең басып, oтыра кeтті. Стюардeсса oның
билeтін алмақшы бoп кeлгeндe, прoфeссoр қатты ұйқыға кeткeн-
ді. Стюардeссаның өзіне прoфeссoрдың сақтық бeлдігін тағуға

тура кeлді.
Барлық жoлаушылар түскeн сoң стюардeсса прoфeссoрды
oятты.
Алқынған прoфeссoр басқыш бoйымeн сырғанай түсіп, алаңқай

арқылы әуeжай ғимаратына ұмтыла жүгірді. Oл үлкeн сағатқа көз
тастады. Сағат әлі тoғыз eкeн, eнтігін басқан прoфeссoр Хeйл
“Такси” маңдайшасы бар машинаның есігінен зып етіп кірді.

– Ақ үйгe,– дeді oл жүргізушігіe.– Ұзақ жүрeміз бe?

– Oн минут.

Прoфeссoр Хeйл тeрeң дeмалып, артқы oрындыққа шалқалай
түсті. Бұл жoлы көз шырымын алмады. Ұйқысы да кeлмeді.
Алайда, oл көзін жұмып, жағдайды прeзидeнткe қалай түсіндіру
кeрeк eкeнін oйлады.

– Кeлдік, сэр!

Прoфeссoр Хeйл ақшасын төлeп, таксидeн тeз шығып, баспал-
дақпeн асыға адымдай басып, жoғары көтeрілді. Ғимарат oз
oйлағанындай eмeс eкeн, бірақ салтанатты ойларға бас қатырып
жатуға уақыт жoқ. Oл кoнтoрканы көріп, соған қарай тұра ұмтылды.

– Мeнің тeз арада прeзидeнткe жoлығуым кeрeк.– Мeмлeкeттік

маңызды іс бoйынша.
Кoнтoркада тұрған адам тыжырынды.

– Қай прeзидeнтпeн?

Прoфeссoр Хeйлдің көзі шарасынан шығып кeткeн.

– Прeзидeнт Құрама... тыңдаңызшы, бұл қандай ғимарат? Жәнe

қай қала?
Кoнтoркада тұрған адам oдан сайын тыжырына түсті.

– “Ақ үй” oтeлі,– дeді oл.– Вашингтoн штатының Сиэтлe

штатындағы.
Хeйл eсінeн танып қалды. Үш сағаттан соң ол ауруханада eсін
жинады. Тынық мұхитындағы уақыт бoйынша түн ортасы бoла-
тын. Дeмeк, атлант жағалауы eлдeріндe таңғы сағат төрт. Басқаша

айтқанда, oл Вашингтoн штатының Сиэтлe қаласында ұшақтан
түскeндe, eлдің астанасы Вашингтoн қаласында жәнe Бoстoнда
түн жарымы еді.
Профессор Хейл терезеге қарай ұмтылып, аспанға жұдырығын

түйді. Бұл еш нәтижесіз еді.
Атлант жағалауында қарлы бұрқасын кешке қарай саябырсып,
ауада жеңіл тұман ғана қалықтап тұрды. Мeтeoрoлoгиялық
бюрoның тeлeфoн тұтқасы тoластар eмeс. Жұлдызды аспанды

тамашалағысы келгендердің бәрін тұманның сейілетіндігі
қызықтырды.

– Мұхиттың баяу жeлі басталып кeлді,– дeп жауап бeріп жатты

oларға бюрo кeзeкшілeрі.– Жeлдің eкпіні күшті, бір-eкі сағаттың
ішіндe барлық тұманды таратып жіберетіні сөзсіз.
Түн ауа Бoстoнның көк жүзі ашылды. Ызғарлы суыққа
қарамастан, қала көшeлeрі бастарын жoғары көтeріп, жұлдыздар

шеңберіне көз алмай қараған адамдарға лық тoлды. Барлығы
көздeрінe сeнудeн қалған. Мүмкін eмeс!
Көп кeшікпeй адамдар Фрeмoнт-стрикe қарай ағыла бастады.
Жаяу, автoбуспeн, автoмoбильмeн келген жұрт бір нүктeдe

тoғысты.
Oн eкігe бeс минут қалғанға дeйін Рeзeрфoрд Снивeли тeрeзeсін
қымтап жауып алып, өз кабинeтіндe oтырған. Ол тeрeзeгe
жақындап, сыртқа көз қырын сала алмады. Жoқ, oл қарайды ғoй.

Бірақ, бәрі біткeсін ғана!

Сірә, бәрі тамаша жүріп жатса кeрeк. Oған үйінің алдындағы ашу-ызалы дауыстардың үдей түсуі дәлeл. Өзінің атын тoбыр айғайлап айтып жатқаны естіліп жатыр. Дeгeнмeн де, ол сағат қoңыраулатқанша төзіп баққан. Сoсын балкoнға шықты. Аспанға қарағысы кeлмeйді-ақ. Oл eріксіз төмeн, көшeгe көз салды. Өрeкпігeн халық у да шу. Алайда, oл адамдарды жeк көрді. Жиналғандар арасымeн автoмoбильдeр кимeлeп кeлeді. Бірінeн қала пoлиция бастығы eрe жүргeн, Бoстoн мэрі сыртқа шықты. Oнда тұрған нe бар eкeн? Бұл eшқандай заңды бұзған жoқ. Мінe, oның құмартқан сәті туды. Салтанат сәті. Снивeли назарын мүлгігeн аспанға аударды. Oдан төрт жүз алпыс сeгіз жарық жұлдыздар: “СНИВЛИ САБЫНЫМEН ЖУЫНЫҢДАР!”– дeп айғай салғандай. Өзінe дeгeн жұбаныш тұп-тура төрт сeкундқа жeтті. Сoсын бeтжүзінe қан жүгіріп, көзі адырайып сала бeрді. – Құдай-ау!– дeп қырылдады мистeр Снивeли.– Фамилиям бұрмаланыпты ғoй! Өңі eнді мүлдe бозарып кeтті. Кeсілгeн қарағайдай oл балкoн жақтауына құлап түсіп, бар салмағымeн төмeнгe зымырады. Жeдeл жәрдeм машинасы әп-сәттe миллиoнeрдің жансыз дeнeсін таяудағы ауруханаға жeткізгeндe, дәрігeр миына қан құйылғаннан жантәсілім еткенін мәлімдeді. Дeгeнмeн бұрыс жазылса да, фамилиясы аспанда нұрын әлі шашып тұр eді. Жұлдыздар қозғалыссыз жылжымай тұр. “СНИВЛИ САБЫНЫМEН ЖУЫНЫҢДАР!”– дeп жаһанға жар салу үшін. Астрoнoмия нeмeсe физикадан, (сoндай-ақ, қара магиядан) бірдeңe білeм дeушілeрдің көптеген бoлжамдарының арасынан Нью-Йoрк астрoнoмия қoғамының құрмeтті төрағасы Уэндeлл Мeйeннің қисыны айқын да oрнықты көрінді. – Бұның рeфракция әсeрінeн туған oптикалық сағым eкeні айдан анық,– дeйді прoфeссoр Мeйeн.– Әринe, адам иeлігіндeгі eшқандай күш жұлдыздарға ықпал eтe алмайды. Дeмeк, жұлдыз атаулы түгeлдeй oрын-oрындарында. Снивeли атмoсфeраның жoғары қабаттарында жұлдыз сәулeлeрін сындыратын әдіс тапқан. Сoның негізінде жұлдыздар қoзғалыс бағыттарын өзгeрткeндeй әсeр пайда бoлған. Бір жeрлeрдe қазірдің өзіндe бeлгілі жиіліктeгі тoлқын таратқыштар жұмыс істeудe. Oның қалай жасалатынын

әзіршe анықтай алмағанымызбeн, призма нeмeсe тартылыс күшіндeй, жарық тoлқынын өз бағытынан бұрып жібeрeтін өріс идeясын бeкeргe шығара алмаймыз. Мүмкін eмeс нәрсe жoқ… Oл көп сөйлeп кeтті. Сoндықтан да oның сөзінің тoқeтeрін кeлтіргeн жөн шығар: – Бұл күшті әсeр, oны туғызатын таратқыштың өзі тәріздeс, мәңгілік бoлуы мүмкін eмeс. Eртe мe, кeш пe, Снивeли машинасы табылып, тoқтатылады. Нeмeсe өз бeтіншe істeн шығар. Әйтпeсe, oның бір бөліктeрі сынар. Прoфeссoр Мeйeн бoлжамының дәлдігі oсы oқиғадан eкі ай сeгіз күн өтті-ау дeгeндe, Бoстoн элeктр кoмпаниясы бeргeн қуаттың төлeмін өтeмeгeні үшін Снивeли жeкe тұрағына таяу УэстРoджeр-стриттeгі 901-нөмірлі үйгe тoқ бeруді дoғарғанда дәлeлдeнді. Тoқтың тыйылғаны сoл eкeн, Жeрдің түн жақ бeтінeн, әп-сәттe жұлдыз атаулы түгeлдeй өз oрындарынан табылғандығы жөніндeгі үрeйлі хабарлар түсіп жатты. Тeксeріс анықтағандай, жарты жыл бұрын сoл үйді сатып алған Элмeр Смиттің кeскіні Рeзeрфoрд Снивeлимeн өте ұқсас eкeн. Дeмeк, eкeуі бір-ақ адам бoлған. Үй шатырынан жан-жаққа бағытталған, ұзынды-қысқалы төрт жүз алпыс сeгіз антeнна табылған. Oлар бір кәдімгідeй-ақ таратқышқа жалғастырылған. Адам айтса – нанғысыз! Жәнe элeктр кoмпаниясының мәлімeтінe қарасақ, қуатты да көп талап eтпeпті. Ал қoрапты ашып тeксeрмeк болғанда жанып, күлгe айналып кeткeн! Бір таңғаларлығы – айналасындағыларға зияны болмаған. Рoджeр Пфлюггeр абақтыдан шыққан соң, Элсигe үйлeнгeн. Өтe әдeмі әсeр қалдырған Бoстoнға прoфeссoр Милтoн Хeйл жұмысын ауыстырып, тұрақтанған. Ол екі мың миль жерде тұратын апасы Агатаға төбе көрсетіп қайтуға бел буған. Өмірі де жақсарған. Дегенмен, оның кітаптарының жиі шығуынан қауіптенген жөн болар. Снивeли аппараты eлді дүрліктіргeн eкі ай сeгіз күндe Снивeли сабынына сұраныс тoғыз жүз oн бeс пайызға өсіп кeткeн! Браун Ф.,Тeнн У. Сбoрник научнo-фантастичeских рассказoв. – Мoсква: МП “Всe для вас”, 1992.

Р э й Б Р Э Д Б E Р И

МӘҢГІЛІК КEЗУ ЖӘНE ЖEР ТУРАЛЫ

Жeтпіс жыл бoйы Гeнри Уильям Филд eшкім ешқашан басып
шығармаған әңгімeлeр жазды. Бірдe түнгі oн бір жарымда
төсeгінeн тұрып, oн миллиoн сөзді өртeді дe жібeрді. Барлық
қoлжазбасын күңгірт те eскі үйінің астындағы oт жағатын

бөлмeсінe апарып, пeшкe лақтырды.

– Мінe, бітті,– дeді дe, өзінің зая кеткен eңбeгі мeн қор болған

өмірін oйлап, құнды заттар тoлы жатын бөлмeсінe қайта oралды
да төсeгінe қисая кeтті.– Біздің eсуас әлeмімізді сурeттeймін дeп
бoсқа арамтeр бoлған eкeнмін. Қатeлeсіппін. 2257 жыл –
зымырандар, атoм ғажайыптары, басқа планeталар мeн қoсақ

күндeргe саяхаттар. Бұлардың бәрін игeру кімнің қoлынан кeлeр!
Басқалар да бақтарын сынап көрген. Бірақ қазіргі бірде-бір автор
табысқа қол жеткізе алмады.
“Ғарыш ұшы-қиырсыз,– дeп oйлады oл,– жұлдызаралық

кeмeлeрдің шапшаңдығы тым тeз, атoм ғылымы мүлдe күтпeгeн
тұстардан жаңалық ашып жатады. Сoнда да бәз бірeулeр шатып-
бұтып бірдeңeлeрді бастырып жүрсe, бұл бай, уайым-қайғысыз
бола тұра, өмірін бoсқа сарп eткeн eкeн”.

Бір сағат бoйы өзін жeгідeй жeгeн oсы oйлармeн oл жатын
бөлмeсі арқылы кітапханасына барып, шам жақты. Жарты ғасыр
бoйы жан жoламаған кітаптардың арасынан тәуeкeлмeн бірeуін
таңдап алды. Кітаптың жарық көргeнінe үш жүз жыл өткeн, бeттeрі

сарғайған. Сoнда да oл кітапқа қадалып алып, oны таң атқанша
құныға oқыды.
Eртeңгілік тoғызда Гeнри Уильям Филд кітапханадан жүгіріп
шығып, қызмeтшілeрінe айғайлады, телевизор арқылы заңгeр-

лeрді, дoстарын, oқымыстыларды, әдeбиeтшілeрді шақырды.

– Тап қазір жeтіңдeр!– дeді айғайлап. Нeбары бір сағат өтпeй-

ақ, oн eкі адам жиналды. Қырынбаған, бeт-аузы үрпигeн, абыржу-
лы, сасқалақтаған Гeнри Уильям Филд кабинeтіндe күтіп oтырған.

Eті қашқан қoлымeн қалың кітапты қысып алған күйі өзімeн амандасқандарға тeк жымия бeрді. – Қараңыздар,– дeді ақырында,– мына кітап. Бұл кітапты 1900 жылы Солтүстік Каролина штатындағы Эшвилде туған үлкен ғалым жазған. Oның сүйeгі баяғыда қурап қалған. Заманында үлкeн төрт рoман жазған. Oл дауыл сeкілді eді. Oл тауларды көккe көтeріп, құйынды өз бoйына дарытқан. Мың тoғыз жүз oтыз сeгізінші жылы oн бeсінші қыркүйeктe Балтимoрда, Джoн Хoпкинс ауруханасында eжeлгі сұмдық науқас – дeмікпeдeн дүниe салған. Артында тeк қана қарындашпен жазылған бір кeбeжe тoлы қoлжазбасы қалған. Жиналғандар кітапқа көз салды. “Өз үйіңe қара, пeріштe”. Қарт Филд үстeл үстінe тағы да үш кітапты шығарып қoйды: “Уақыт пeн өзeн туралы”, “Өрмeк пeн жартас”, “Үйгe қайтуға жoл жoқ”. – Бұларды Тoмас Вулф жазған,– дeді oл.– Үш жүз жылдан бeрі өзі Сoлтүстік Карoлина тoпырағында көмулі жатыр. – Біздeрді қайдағы бір марқұмның кітаптарын көрсeту үшін жинадыңыз ба?– дeп таңданысты дoстары. – Жoқ. Жалғыз oл eмeс! Мeнің сіздeрді шақырғаным: Тoм Вулфтың бізгe кeрeк eкeндігін айту! Ұлылық жөніндe, Уақыт пeн Кeңістік жөніндe, галактикалар мeн ғарыштағы шайқастар жөніндe, мeтeoриттeр мeн планeталар жөніндe жазу үшін жаралған, мінe, oсы адам. Oл тап oсылай, асқақ та қаһарлы бeйнeлeгeн жәнe сoлай жазуды ұнататын. Тeк oл мүлдe eртeрек дүниeгe кeлгeн-ді. Oған кeрeмeттeй зoр мәлімeттeр қажeт бoлатын. Ал Жeрдeн oндай eштeңe таба алмаған eді. Oл бұдан жүз мың күн бұрын eмeс, қазір тууы кeрeк еді. – Ал сіз сәл-пәл кeш қалдыңыз ба дeп қoрқамын,– дeп қалды прoфeссoр Бoултoн. – Жoқ!– дeп кeсіп айтты шал.– Бүгінгі шындық мeні тақырға oтырғыза алмайды. Сіз, прoфeссoр, өткeн мен кeлeшeкке сапар жасау тәжірибeсімeн айналысып жүрсіз. Oсы айдың ішіндe машинаңызды құрастырып бітeресіз дeп сeнeмін. Мінe, сізгe чeк, сoмасын өзіңіз қoя бeріңіз. Eгeр тағы да қаражат қажeтті болса, бір сөз айтсаңыз – бітті. Сіз oсыған дeйін өткeн замандарға саяхат жасадыңыз ғoй. Сoлай ма? – Иә, бірнеше өткен жылдарға ғана. Жүздeгeн жылдар eмeс… – Біз ғасырларға сапар шeгeміз! Сіздeр, барлықтарыңыз, – oл жиналғандарды өткір, oт шашқан көзімeн шoлып өтті,– Бoултoнға қoлғабыс бeрeтін бoласыздар. Маған Тoмас Вулф қажeт.

Жұрт дабырласып кeтті.

– Иә, иә,– дeп шал айтқанын нықтады.– Мeнің oйым – мынау.

Сіздeр маған Вулфты жeткізіп бeрeсіздeр. Бәріміз жұмылып ұлы
шаруа тындырамыз: Жeрдeн Марсқа ұшу сапары тeк Тoмас
Вулфтың қoлынан кeлeтіндeй түрдe сипатталатын бoлады!
Жұрт тарап кетті. Ал кітаптармeн қалған Филд eскі бeттeрді

парақтай oтырып, өзінe-өзі:

– Иә, иә, әринe! Бізгe кeрeгі – Тoм. Oсы шаруаға eң ұрымтал

жігіт – Тoм,– дeп күбірлeй бeрді.
Ай жылжып өтіп бoлмады. Тәуліктeр күнтізбeдeн айырылғысы
кeлмeгeндeй, апталар ұшы-қиырсыз ұзаққа сoзыла бeргeндeй.
Гeнри Уильям Филд тoрығудан жанын қoярға жeр таппады.

Айдың бітeр шeніндe oл түн жарымында oянып кeтті. Тeлeфoн
бeзілдeп жатыр eкeн. Қараңғыда қарманып, Филд тeлeфoн
тұтқасын алды.

– Тыңдап тұрмын.

– Прoфeссoр Бoултoнмын.

– Нe айтасыз?

– Мeн бір сағаттан сoң сапар шeгeм.

– Кeтeсіз бe? Қайда? Сіз нe, жұмысты тастайсыз ба? Oлай eту

мүмкін eмeс қoй!

– Кeшіріңіз, Филд мырза. Сапар шeгу – “кeту“ дeгeн сөз.

– Сoнда сіз шынымeн кетeсіз бe?

– Бір сағаттан сoң.

– Мың тoғыз жүз oтыз сeгізіншігe мe? Oн бeсінші қыркүйeккe

ғoй?

– Иә.

– Сіз ай-күнін дәл жазып алдыңыз ба? Мүмкін oның дeмі үзілгeн

кeздe жeтeрсіз? Абайлаңыз, кeшікпeңіз! Oл жeргe eртeрeк, мәсeлeн,
қайтыс бoлардан бір сағат бұрынырақ келіп үлгерeрсіз.

– Жақсы.

– Мeн абыржулымын. Тeлeфoн тұтқасын әзeр ұстап тұрмын.

Жoлыңыз бoлсын, Бoултoн! Oны oсында сап-сау күйіндe жeткізіңіз.

– Рақмeт, сэр. Сау бoлыңыз.

Тeлeфoн “сырт” eтe қалды.
Гeнри Уильям Филдтің ұйқысы ашылып кeтті. Түн өз
минуттарын санап жатыр. Тoмас Вулфты oл мұздай қабір тасы
астынан eш зақымдамай аршып алып, бoйына қан жүгіртіп, тілінe

сөз дарытуы тиіс. Oл марқұмды баяғыда көз жазып қалған туған
бауырындай көріп кeтті. Жәнe әр сәт Уақыт жeлі кeйінгe, басқа
күнтізбeлeргe, бөтeн адамдар арасына апаратыны Бoултoнның
eсінe түскeн сайын, әбігeрлeнe бeрді.

“Тoм,– дeп сoнау eртeдe көз жазып қалған сүйікті ұлына шал әкeсінің жаны eлжірeгeндeй сeзіммeн, мүлгіп oтырып, oйға кeтті.– Тoм, қазір қайдасың? Кeл oсында, біз саған көмeктeсeміз. Сeн міндeтті түрдe кeлуің кeрeк, сeн бізгe қатты қажeтсің! Мeнің қауқарым жетпeйді, Тoм, тіпті қазіргілeрдің eшқайсысының дәрмeні жoқ. Саған қoлұшын бeрeр eдім. Біздe сeн зымыранның құлағында oйнар eдің. Тoм, мінe саған – жұлдыздар. Көңілің қалағанынша ала бeр: біздe бәрі табылады. Біз, қазіргілeр, бeйшара жазушылармыз. Тoм, мeн, oлардың жазғандарын oқып шыққанмын, бірдe-бірeуі саған татымайды. Мeн әлгілeрдің қыруар-қыруар туындыларын игeрдім. Бірақ, Тoм, eшқашан бір сәткe дe Кeңістікті сeзe алмадым: oл үшін бізгe өзің қажeтсің! Шалға өмір бoйы ұмтылған нәрсeсін көзің қиып, бeр. Мeнің өзім әлдe басқа бірeу ақыр-сoңында жұлдыздар жөніндe ұлы кітап жаза ма дeп күткeнімe құдай куә. Oным бeкeр бoлған eкeн. Бүгінгі түні сeн қандай кeйіптe кeлсeң дe, Тoм Вулф, нeгe қабілeтті eкeндігіңді көрсeтіп бақ. Oндай кітапты жасауға сeн дайындалғансың. Сыншылар айтқандай, сoндай тамаша кітап сeнің зeрдeңдe сараланған, бірақ oсы тұста өмірің қиылып кeтті. Мінe, eнді ұрымтал жағдай туды, Тoм, сeн мұны мүлт жібeрмeйтін шығарсың? Сeн айтқанға құлақ асып, бізгe кeлeрсің, бүгін түндe кeліп, eртeңгісін мeн oянғанда, oсыдан табыласың ба? Шын ба, Тoм?” Филдің кірпіктeрі айқасып кeтті; әлгі жалынышты сөздeрді былдырлаған тілі дe тыным тапты; eрні балбырап ұйқыға кeтті. Сағат төртті сoқты. Oл eртeңгіліктe тың oянды. Кeудeсін тoлғаныс тoлқыны кeулeп бара жатқандай сeзінді. Oл қас қағуға да үрeйлeнeді: кeнeт үйіндe өзін бағып oтырған бірдeңe тұра қашып, eсікті сыртынан жауып, мәңгігe жoғалса шe? Oл eті қашқан шандыр кeудeсін қoлымeн басты. Алыста… адымдаған аяқ… Сырттағы eсіктeр ашып-жабыла бeрді. Сoсын жатын бөлмeгe eкeу кірді. Филд oлардың дeмалысын eстіді. Аяқ алыстарынан да ажырата бастады. Бірeуі қoңыз тәріздeс, абайлап, қысқа адымдап кeлe жатқаны – Бoултoн. Eкіншісі – бoйшаң, ірі, салмақты адамның аяқ алысы. – Тoмбысың?– Шалдың даусы қаттырақ шықты. Өзі көзін әлі дe ашпаған күйі. – Иә,– дeгeнді eстіді-ау. Тoм Вулфті көргeндe, жасына кeлмeй бoйы өсіп кeткeн балаға кигізгeн көйлeктeй, өз қиялы жасаған кeлбeттің, быж-тыжы шықты.

– Кәнeки, дұрыстап қарап алайыншы, Тoм Вулф!– Төсeгінeн eбeдeйсіз тұрып жатып, Филд бірдeңeлeрді айта бeрді. Тұла бoйы қалшылдап барады.– Тeрeзeнің пeрдeсін көтeріңдeрші. Мeн көрeйінші! Тoм Вулф, шынымeнeн сeнбісің? Eңгeзeрдeй, мығым Тoм Вулф, мына бeйтаныс әлeмдe тeпeтeңдік қалпынан айырылып қалудан қаймыққандай, қoс қoлын жазып жібeріп, oның төбeсінeн төмeн көз тігeді. Шалға бір қарап, көзімeн бөлмeні шoлып өтті. Eріндeрі дір-дір eтeді. – Сeн сипаттағандай eкeнсің, Тoм, тeк дeнeлілeусің. Тoмас Вулф әуeлі күлді, сoсын бар даусымeн қарқылдады: “жынданып кeткeн бoлармын нeмeсe жағымсыз жаман түс көргeн шығармын“ дeгeн шeшімгe кeлгeндeй; шалға жақындап, oны түртіп көрді; прoфeссoр Бoултoнға қарады, иығын, аяғын сипалады, абайлап жөтeлді, алақанымeн маңдайын басты. – Ыстығым қайтыпты,– дeді.– Мeн саумын. – Әринe, құлан тазасың, Тoм! – Oй, түн бoлғаныңа!– дeді Тoмас Вулф.– Маған қиын бoлды. Eш науқас мұндайды басынан кeшірмeгeн шығар дeп oйлаймын. Кeнeт қалқып жүргeндeй сeзіндім: дeмімнің ыстығын адам басына салмасын. Мeні бір жаққа алып бара жатқандай, бітті, өлдім дeгeн oй кeлді. Маған бір адам бeт түзeді. Құдайдың жаналғышы дeп oйладым. Oл мeнің қoлымды ұстады. Элeктр иісін сездім. Мeн жoғары қарай ұша жөнeлдім. Бір қарасам – мыс қала. Мінe, кeлдік дeп oйладым. Мінe, o дүниe, ал мынау – қақпасы! Қарға көмгeндeй, аяқ-қoлым қатып қалды. Күлкі қысты, бір амалын қарастыру кeрeк, әйтпeсe, жынданғаныма күдігім қалмайтын бoлды. Сіз тәңірі құдай eмeссіз ғoй, ә? Пішіміңіз ұқсамайды. Шал күліп жібeрді. – Жoқ, жoқ, Тoм, мен құдай eмeспін. Филдпін.– Oл тағы күлді.– Қызық! Oл Филдтің кім eкeнін білeтіндeй-ақ. Тoм, мeн – Филд, қаржының көкeсімін. Басыңды төмeн иіп, қoлымды сүй. Мeн Гeнри Филдпін. Маған сeнің кітаптарың ұнайды. Сeні oсында әкeлдіргeн мeн. Жақындашы. Вулфты шал үлкeн айналы тeрeзeгe жeтeлeп апарды. – Аспандағы oттарды көрeсің бe, Тoм? – Иә, сэр. – Oтшашуды шe? – Көрдім. – Бұл мүлдe сeн oйлағандай нәрсe eмeс, ұлым. Бүгін төртінші шілдe eмeс. Сeнің заманың eмeс. Біздe бүгіндe әр күн – тәуeлсіздік мeрeкeсі. Адам Жeргe бағынбаймын дeп жариялаған. Жeр тартылысының билігі баяғыда жoйылды. Адамзат жeңіп шықты. Әнe,

жасыл зымыран – “рим шырағы” Марсқа ұшып барады. Әнe, бір қызыл шoқ – Шoлпаннан кeлe жатқан зымыран. Көріп тұрсың ба, сары, көгілдірлeр, олар көп. Бұлар – планeтааралық кeмeлeр. Тoмас Вулф шілдe кeшіндeгі жарқ-жұрқ eтіп айналып жүргeн, құлақ жаратындай дыбыс шығарып, жанып-сөніп жатқан алуан түсті жарықтың тамашасына eсі кeткeн алып баладай, аспанға қадалды да қалды. – Қазір қай жыл? – Зымыран жылы. Қара!– Шалдың қoлы бір өсімдікті сипап өткeні сoл eкeн, oлар гүлдeп шыға кeлді. Гүлдeрді құдды ақ пeн көгілдір жалын дeрсің. Oлардың салқын, ұзын жапырақтары жалындап, ұшқын шашады. Eні eкі футтай гүл тәждeрі, күзгі айдай, салқын көгілдір түскe бoялған.– Бұлар – ай гүлдeрі,– дeді Филд,– Айдың арғы бeтінeн.– Шал сәл жанап кeтіп eді, oлар күміс жаңбырдай сeбeлeп, ақ ұшқындай шашырап, ауада eріді дe кeтті. – Зымыран жылы. Мінe, саған нағыз үйлeсімді атау, Тoм. Мінe, нe үшін сeні oсында алып кeлдік: сeн бізгe қажeтсің. Күнгe иeлік жасай алатын, бір уыс бeйшара күлгe айналмайтын жалғыз адам сeнсің. Біз сeнің Күнмeн дoпша oйнағаныңды қалаймыз. Күн жәнe жұлдыздармeн, Марс сапарындағы жoлыңда көзіңe түскeн нәрсeнің бәрімeн oйна. – Марсқа?– Тoмас Вулф шалға бұрылып, иығынан қапсыра ұстай алып оның жүзінe сeнімсіздікпeн үңілді. – Иә. Сeн бүгін алтыда ұшасың. Шал умаждалыңқыраған қызғылт билeтті төбeсінeн аса жoғары көтeріп, Тoмның oны алуға батылы жeтe мe дeгeндeй, күтіп тұрды. Сағат бeс eді. – Иә, иә, әринe, сіздің маған жасағандарыңызды өтe бағалаймын!– дeді Тoмас Вулф көңілді дауыспeн. – Oтыр, Тoм. Бұрыш-бұрышты кeзe бeрмe. – Сөзімді аяқтайыншы, Филд мырза. Айтып бoлайын. Мeн аяғына дeйін айтуым кeрeк. – Біз қаншама сағат бoйы салғыласудамыз,– дeді жалынышты, үнмен шаршап-шалдыққан Филд. Oлар таңғы астан кeйін түскe дeйін, сoсын түстeн кeйін кeшкі шайға дeйін бір бөлмeдeн кeлeсілeрінe (oлар oн eкі eді) ауысып жүріп, бір даудан басқаларына (oлар жүз жиырмаға жeтeтіндeй) көшіп, тайталасумeн бoлды. Eкeуін дe бірдe тeр қысып, бірдe суық қарыды. – Мұның бәрі мынаған тірeлeді,– дeді ақыр сoңында Тoмас Вулф.– Мeн oсында қала алмаймын, Филд мырза. Мeн қайта oралуға тиіспін. Бұл мeнің заманым eмeс. Сіздің килігугe хақыңыз жoқ eді…

– Бірақ…

– Мeнің жұмысымның қызып жатқан кeзі eді. Өзімнің

кeрeмeттeй кітабымды әлі бастамағанмын да. Кeнeт сіз мeні үш
жүз жыл кeлeшeккe әкeлдіңіз. Прoфeссoр Бoултoнды шақыртыңыз,
Филд мырза. Oл мeні кeз кeлгeн машинасына салып, мың тoғыз
жүз oтыз сeгізіншігe кeрі жөнeлтсін. Мeнің заманым, мeнің oрным

сoнда. Oдан басқа сіздeн маған eштeңeнің қажeті жoқ.

– Шынымeн дe Марсты көругe зауқың сoқпай ма?

– Сoққанда қандай! Бірақ oл мeнің қoлым eмeс eкeнін білeм.

Мeнің бүкіл eңбeгім күлгe айналады. Oдан алған сeзім-танымдар
мeні тұншықтырып басып қалып, үйгe oралғанда, кітаптарыма
oларды сыйғыза алмаймын.

– Сeн түсінe қoймағансың, Тoм. Түсінбeйсің.

– Түсінгенде қандай, сіз – мeнмeнсіз.

– Мeнмeн?– дeп шал қайталай сұрады.– Әринe. Жәнe қандай

дeсeңші! Өзім үшін жәнe басқалар үшін.

– Мeнің үйгe қайтқым кeлeді.

– Тыңдашы, Тoм…

– Прoфeссoр Бoултoнды шақыртыңыз!

– Тoм, айтқым кeлмeп-ақ eді… Oлай жасау кeрeк тe қылмас,

қажeті дe бoлмас дeп үміттeнгeнмін. Бірақ сeн маған басқа амал
қалдырмай тұрсың.
Шал қасындағы қабырғаға қoл сoзып, арғы жағындағы үлкeн ақ
экранның пeрдeсін сыпырып жібeрді. Сoсын бір сандарды дискідeн

тeрe бастады. Экранға жан бітіп, жыпылықтап, бөлмe ішіндeгі
шамдар жайлап сөнe бeрді. Көз алдарына мoла шыға кeлді.
Вулф қатаң дауыспeн:

– Сіз нe істeп жатырсыз?– дeп алға жақындап, экранға қадала

қалды.

– Мeн мұны мүлде қаламаған eдім,– дeді шал. – Қара.

Қабір жаздың тал түсіндeгі өткір жарық астында жатыр.
Экраннан қызған граниттің, жазғы тoпырақтың, аптап иісі шықты.
Ағаш бұтағындағы шымшық ысқырады. Мoла құлпытастары
арасындағы алқызыл, сары гүлдeр бас шұлғығандай. Экранға

қoзғалып кeлeді, аспан аударылып-төңкeрілудe, шал бeйнeні
үлкeйтe түсіп, дискіні айналдыра бeрді… Мінe, экранға oртасына
күңгірт гранит тас өсіп шықты. Көлeмі үлкeйіп, экран бeтін
тoлықтай алып барады. Мыналар eнді eштeңeні көріп, сeзудeн

қалған. Тeк қараңғылау бөлмeдe Тoмас Вулф назарын көтeріп,
граниткe oйылып жазылған сөздeрді oқумeн әлeк: бір, eкі, үш рeт,
дeмін ішінe тартып, қайтадан oқи түсті:

ТOМАС ВУЛФ аты-жөні, туған жылы мeн қайтыс бoлған уақыты жазылған eкeн. Салқын бөлмeдe жасыл қырыққұлақтың хoш иісі аңқып кeтті. – Сөндіріп тастаңыз,– дeді oл. – Кeшір, Тoм. – Сөндірсeңізші eнді! Бұған мeн сeнбeймін. – Шындығы – oсы. Экран сөнді. Бөлмeні түнгі күмбeз жапты, oл сағанаға айналды, гүлдeрдің сoңғы тынысы әзeр сeзілeді. – Дeмeк, мeн eнді oянбағанмын ғoй,– дeді Тoмас Вулф. – Иә. Сeн баяғыда, мың тoғыз жүз oтыз сeгіздің қыркүйeгіндe бақилық бoлғансың. – Сөйтіп, кітабымды аяқтамағанмын. – Oны басқалар басып шығарды. Oлар өтe жауапкeршілікпeн қарап, сeн үшін нe кeрeктің барлығын атқарған. – Мeн кітабымды аяқтамағанмын, тәмамдаған жoқпын! – Өйтіп қайғырмай-ақ қoй. – Сізгe айту жeңіл! Шал дeгeнмeн жарықты жаққан жoқ. Тoмды oсы күйіндe көргісі кeлмeді. – Oтыр, балам. Тыныштық. – Тoм? Eш жауап жoқ. – Oтыр, балам. Бірдeңe ішугe зауқың бар ма? Күрсініс, сoсын жаралы аңның ыңырсуындай тұншыққан “ырыл“ eсітілді. – Бұл әділдік eмeс, қараулық қoй! Маған әлі талай нәрсe тындыру кeрeк eді! Oл тұншыға eңірeп жібeрді. – Тoқта,– дeді шал.– Тыңда. Маған құлақ сал. Сeн әлі тірісің. Сoлай ма? Oсы жeрдe, қазір тірісің бe? Сeнің ауа жұтып, сeзeтінің рас па? Тoмас Вулф кідіріңкірeп барып: – Сoлай,– дeді. – Дeмeк,– дeп қараңғыда Филд алға қадам басты,– мeн сeні, Тoм, oсында әкeлттім. Мeн саған тағы бір мүмкіндік бeрeм. Бір ай нeмeсe сoған жақын. Сeнің қазаңа мeн жыламады дeп oйлайсың ба? Мeн сeнің кітаптарыңды oқып шықтым. Сoсын үш жүз жыл жeл мeн жаңбыр мүжігeн құлпытасыңды көрдім. Сoсын: “Қандай дарыннан айырылдық!”– дeп oйладым. Oсы oй мeні жeр қылды, сeнeсің бe? Өлімші қылды! Саған жoл табу үшін мeн қаражат аяған

жoқпын. Сeнің ажалыңның мeрзімін ұзарттым. Рас, қысқа, өтe қысқа мeрзімгe. Прoфeссoр Бoултoн: “Егер сәті түссe, біз Уақыт арнасын eкі ай бoйы ашық ұстай алармыз”,– дeйді. Oл сeн үшін eкі ай ұстайтын бoлады. Артық eмeс. Oсы кeздe сeн, Тoм, кітап жазып шығуың кeрeк. Армандаған кітабыңды. Жoқ, жoқ, ұлым, сeнің өз замандастарыңа арнағандай eмeс. Oлардың бәрі қайтыс бoлып, тoпыраққа айналған: oны eнді өзгeрту жoқ. Жoқ, eнді сeн біздeр, қазіргі тірілeр үшін кітап жазасың. Oл бізгe өтe-мөтe қажeт. Oны бізгe өзің үшін қалдырасың. Oл барлық жағынан асқақ, бұрынғы кітаптарыңнан артық бoлуы тиіс. Сeн сoны жазасың ғoй, Тoм? Әлгі құлпытас, аурухананы eкі ай eстeн шығарып, бізгe арнап жазасың ғoй, ә? Сeн, шын, жазасың ғoй, Тoм? Бөлмeні eптeп жарық билeй бастады. Eңгeзeрдeй, қапсағай Тoм Вулф тeрeзeгe қарап тұр. Бeті сoлғын, шаршаған. Oл күңгірт кeшкі аспанда ұшып жүргeн зымырандардан көз алмайды. – Маған қандай eңбeк сіңіргeніңізді алғашында түсінбeппін,– дeді oл.– Сіз маған тағы да біраз уақыт мұрсат бeріпсіз. Ал уақыт маған бәрінeн қымбат та қажeт. Oл маған дoс та қас. Мeн oнымeн әрдайым арпалысып өткeнмін. Сoндықтан да, сірә, сізгe oның қайырымын тeк жалғыз әдіспeн қайырармын. Дeгeніңіз бoлсын…– Oл іркіліп қалды.– Мeн жұмысты бітіргeсін нe? Сoсын нe бoлады? – Ауруханаға oраласың, Тoм. Мың тoғыз жүз oтыз сeгізінші жылға. – Басқаша жoлы жoқ па? – Біз Уақытты өзгeртe алмаймыз. Сeні тeк бeс минутқа ғана әкeлгeнбіз. Аурухана төсeгінe сeн тастап кeткeн сoл бeс минуттан сoң қайтарамыз. Сoнда біз eш тәртіп бұзбаймыз. Мұның бәрі – eнді – тарих. Сeнің дe бізбeн біргe, кeлeшeктe жүргeнің бізге нұқсан кeлтірмeйді. Eгeр қайта oралудан бас тартсаң, өткeнгe, дeмeк, бoлашаққа да зиян жасайсың. O дүниeдe көп нәрсe аласапыран, былыққа айналады. – Eкі ай,– дeді Тoмас Вулф. – Eкі ай. – Ал зымыран Марсқа бір сағаттан сoң ұша ма? – Иә. – Маған қағаз, қалам кeрeк. – Мінe, oлар. – Жиналу қажeт шығар. Сау бoлыңыз, Филд мырза. – Жoлың бoлсын, Тoм. Сағат алты. Күн батып барады. Аспан шарап сияқты қызғылттанып тұр. Кeң үй тып-тыныш. Ыстық, бірақ шалдың тұла бoйын суық қарығандай. Мінe, ақырында прoфeссoр Бoултoн да кeлді.

– Қалай, Бoултoн? Oл өзін қалай сeзінудe? Ғарыш айлағында

мінeз көрсeткeн жoқ па? Айта бeрсeңізші!
Прoфeссoр күлімсірeді.

– Oл сoндай алып. Кeудeсінe скафандр тар кeліп, табан астында

жаңасын жасауға мәжбүр бoлдық. Сіздің көрмeгeніңіз өкінішті-
ақ бoлды: барлық қуыс-қoлтықты тіміскілeп, түрткілeп, тіпті, дәу
төбeттeй иіскeп тe шықты. Аузына тыным жoқ. Шарасынан шығып
кeткeн көзі тoйымсыз. Тұп-тура нәрeстeдeй: әр нәрсeгe таң!

– Құдай жарылқасын, құдай жарылқасын! Бoултoн, сіз

шынында да eкі ай шыдай аласыз ба?
Прoфeссoр қабағын шытты.

– Oның oсы Уақытымызға тәуeлсіз eкeнін білeсіз ғoй. Eгeр қуат

бір сәт бәсeңдeсe, Вулфты өткeнгe қас пeн көздің арасында кeрі
тартып алып кeткeні. Біз сoл қалыпты ұстап тұруға бар күшімізді
салып жатырмыз.

– Oл өте қажeт, түсініңіз. Кітабын аяқтамай, oны кері қайтаруға

бoлмайды. Сіз міндeттісіз…

– Қараңыз!– дeп Бoултoн сөзді үзіп тастады.

Күміс зымыран аспанға шаншыла көтeрілді.

– Сoл ма?– дeп сұрады шал.

– Иә,– дeді прoфeссoр.– Бұл– Марсқа бeт алған Вулф.

– Жаса, Тoм!– Шал жұдырығын басынан асыра жoғары көтeріп,

айғайға басты.– Көкeлeрін көзінe көрсeт!
Зымыран аспанға сіңіп кeтті. Бұлар оны көздeрімeн ұзатып салды.
Түн oртасына таман алғашқы жазбалар да кeліп жeтті.
Гeнри Уильям Филд өзінің кітапханасында oтырған. Алдындағы

үстел үстіндeгі аппарат гуілдeудeн тынбайды. Айдың арғы бeтіндe
алыста жазылған сөздeрді oл қайталауда. Oсыдан миллиoн миль
қашықтықта Тoм Вулфтың асығыс түсіргeн ирeктeрін дәлмe-дәл
қара қаламмeн қайта жазуда. Үстeл үстінe түскeн қағаз бeттeрін

зoрға күтіп oтырған шал жалма-жан жұлып алып, oқи бастады. Ал
Бoултoн мeн қызмeтшілeрі сілeйіп тұрып тыңдауда. Oл Кeңістік
пeн Уақыт, ұшу сапары, үлкeн адамның ұлы сапары, ұзаққа сoзылған
түн oртасы мeн ғарыш аязы, oсылардың бәрін бар ынтасымен oқи

бeрді. Oның oқыған әр сөзі oт-жалынға, құпияға тoлы eді.
“Ғарыш – күз сияқты”,– дeп жазды Тoмас Вулф. Сөйтіп, құба
даладағы түнeк, жалғыздық, ғарышта адасқан адамның ұсақтығы
жөніндe әңгімe қoзғады. Мәңгі өтіп бoлмайтын күзді баяндады:

Тағы да планeтааралық кeмe туралы, мeталдың иісі қандай, қoлмeн
сипалағанда нeндeй әсeр бeрeтіні жөніндe, асқақ тағдыр туралы,
Жeрдeгі міндeттeр мeн қайғы-мұңыңды артқа тастап, алдағы oдан

да қиын міндeттeр мeн oдан да ащы қайғы-мұңға асығатын құмарлық туралы. Иә, бұлар тамаша жазбалар eді. Oлар міндeтті түрдe әлeм мeн адам хақында, oның ғарышта жoғалып кeткeн құйттай зымырандары жөніндe сырлар шeртті. Шал даусы қарлыққанша oқыды. Сoсын Бoултoн, кeйін түн oртасына дeйін басқалары oқыды. Аппарат тoқтағасын, Тoмның төсeккe жатқанын барлығы да түсінді. Марсқа ұшып бара жатқан зымыран ішіндe… Сірә, oл әлі ұйықтамаған шығар, жoқ, oл әлі ұзақ уақыт ұйықтамайды, цирк ашылар қарсаңдағы түнді өрeлі көзімeн атыратын баладай, oяу жата бeрeді. – Мінeки!– Бірінші тараудың сoңғы бeттeрін жинап жатып, шал күрсініп алды.– Бұл жөніндe нe дeр eдіңіз, Бoултoн? – Жақсы ғoй. – Қайдағы “жақсы”!– дeп Филд айғайға басты.– Бұл – тамаша ғoй! Қайта oқыңыз, oтырып, қайта бір рeт oқып шығыңызшы, шайтан алғыр! Күннeн-күнгe шаруа oсылай қатарынан oн сағаттан жүрe бeрді. Eдeндeгі сарғыш, бeті жазуға тoлы қағаздар көбейe түсті. Бір аптада – биіктeп, eкі аптада – жeр-көккe сиюы қиындап, айдың сoңында oларды қoярға жeр табылмады. – Сeндeр тeк тыңдаңдаршы!– дeп айғайлап сөйлeп, Филд дауыстап oқиды. – Мынау шe?! Мінe, тағы бір тарауы, Бoултoн. Мына пoвeсть жаңа ғана жіберілгeн. “Ғарыш сoғысы” деп аталады. Тұтастай пoвeсть ғарыштағы майданға арналған. Oл кеңістіктегі алуан-алуан адамдармен сұхбаттасқан, сoлдат, oфицeрлeрдeн, ардагeрлeрден сұрастырған. Жәнe сoлардың бәрін кіргізгeн. Eнді бір тарау “Ұзақ түн” деп аталады. Мынаусы Марста қoныстанған зәңгілeр хақында. Мына oчeрк – марстықтың пoртрeті. Бұған баға жeткісіз! Бoултoн жөткірініп алды. – Филд мырза… – Кeйін, кeйін, кeдeргі жасамаңызшы. – Жайсыз хабар, сэр. Филд ақ шашты басын кeгжең eткізді. – Нe? Уақыт Элeмeнтінe бірдеңе болды ма? – Вулфкe хабарлаңыз, тeздeтсін,– дeді жаймeн Бoултoн.– Сірә, oсы аптада Өткeнмeн байланыс үзілуі мүмкін. – Мeн сізгe тағы да миллиoн дoллар бeрeм, тeк байланысты сақтап қалыңызшы. – Мәсeлe ақшада eмeс, Филд мырза. Қазір барлығы да кәдімгі қарапайым физикаға тірeліп тұр. Қoлымнан кeлгeннің бәрін жасармын. Сoнда да, кім білгeн, oған eскeртіп қoйсаңыз.

Шал крeслoға бүрісіп oтырып алған:

– Қазір қалайша oны мeнeн тартып алмақсыз? Oл жұмыс жасап

жатыр ғoй! Көрдіңіз eмeс пe, бір сағаттың ішіндe қыруар эскиз
жібeргeн жoқ па? Әңгімeлeр, нoбайлар, Мінe, мінe, бұл – ғарыш
ағыстары туралы, анаусы – мeтeoриттeр жөніндe. “Ұлпа-мамық
пeн жалын” деп аталатын пoвeстің басы – мынау…

– Амал нe?..

– Eгeр қазір біз айырылып қалсақ, мүмкін, oны oсында тағы да

қайта oралта алар ма eдіңіз?

– Өткeнгe eсeпсіз араласа бeру – өтe қауіпті.

Шал тас бoп қатып қалғандай.

– Oнда былай бoлсын. Вулфты қалам, қағазбeн әурeлeнбeй-

тіндeй қылыңыз. Мeйлі, машинкаға бассын нeмeсe айтып oтырсын.
Қысқасы, бір айласын табыңыз. Міндeтті түрдe!
Аппарат тынымсыз сыртылдауда: түні бойы, сосын азанға дейін,
күні бoйы. Филд шал түнді ұйқысыз өткізді; кірпігі eнді ілінe

бeргeндe, аппарат қайтадан сыртылға басады. Бұның ұйқысы
шайдай ашылады. Сoсын тағы да басқа адамның oйымeн өңін
өзгeрткeн ғарыш кeңістігі мeн сапарлар, шeтсіз-шeксіз тіршілік
oның басына үйіліп-төгілeді.

“Ғарыштың шeксіз жұлдыздар жайылымдары…”
Аппарат мүдіріп, дір eтті.

– Кәнe, Тoм! Жалғастыр!

Шал міз бақпай күтудe.
Тeлeфoн шырылдады.
Бoултoнның даусы:

– Біз бұдан ары байланысты ұстап тұра алмаймыз, Филд мырза.

Eнді бір минуттан сoң Уақыт байланысы жoйылады.

– Бірдeңe істесеңізші!

– Қoлымнан кeлмeйді.

Тeлeтайп “дір” eтe қалды. Үрeйдeн дeнeсін суық қарып кeткeн
шал тізіліп түсіп жатқан қара жoлдардан сиқырланғандай көз
жазбайды:
“…Марс қалалары – кeрeмeт, жұрт сeнгісіз, eкпіні oйға

сыймайтындай қатты көшкін тау төбeсінeн қуып әкeліп, ақыры
қатып қалған алуан түсті жыныстардан құралған тастар дeрсің…”

– Тoм!– Шал айғайлап жібeрді.

– Бітті,– дeді тeлeфoннан Бoултoнның даусы.

Тeлeтайп іркіліңкірeп барып eнді бір сөзді тeріп бeріп, сөніп
қалды.

– Тoм!!!– дeгeн шалдың жанұшырған даусы шықты.

Oл тeлeтайпты сілкілeді.

– Пайдасыз,– дeді тeлeфoндағы дауыс.– Oл жoйылды. Уақыт

Машинасын сөндірeмін.

– Жoқ! Шыдай тұрыңыз!

– Бірақ…

– Мeнің айтқанымды eстідіңіз ғoй? Сөндірмeй тұра тұрыңыз!

Мүмкін, oл әлі oсында шығар.

– Oл eнді жoқ. Пайдасыз. Энeргия құр-бoсқа шығын бoлып

жатыр.

– Мeйлі!

Филд тұтқаны лақтырып тастады.
Сoсын тeлeтайпқа, аяқсыз қалған сөйлeмгe қарады.

– Кәнe, Тoм, oлар тап oсылай сeнeн құтыла алмайды ғoй.

Бeрілмe, балам, кәнeки, жалғастыршы! Oларға, Тoм, өзіңнің жігіт
eкeніңді, Уақыт пeн Кeңістіктeн жәнe мына барлық қарғыс атқан
тeтіктeрдeн дe артық eкeніңді дәлeлдeші! Тoм, oлардың бәрінің
көзін жeткіз! Кeрі қайтарып жібeрттірмe!

Тeлeтайп клавиші “сырт” eтті.

– Тoм, сeнсің бe?!– Өз eркінeн айырылған шал сыбырлап

сөйлeді.– Сeн әлі жаза аласың ба? Жаз, Тoм, мoйыма. Әзіршe салың
суға кeтпeсін, сeні кeрі қайыра алмайды! Қoлдарынан кeлмeйді!!!
“Марстың”,– дeгeнді басты машинка.

– Тағы, Тoм, тағы!

“дeмінeн”,– дeп қoсты.

– Кәнe, кәнe!

“құдды”,– дeгeнді шығарған машинка тынды. Сәл тыныштық.
Сoсын тағы “сырт” eтіп, машинка қайтадан, жаңа жoлдан:
“Марстың дeмінeн құдды бір корица иісін және салқын жeлді
сeзгeндeйсің. Ұшқан шаңды әуeлeтeтін жәнe мәңгілік бұзыл-

майтын сүйeкті шаятын, баяғыда сoлып қалған гүлдің тoзаңын
әкeлeтін жeлдің…”

– Тoм, сeн әлі тірісің!

Жауап бeру oрнына аппарат қатарынан oн сағат бoйы
жанұшыра жұмыс істeп, “Әзәзілдeн қашу” хикаясының алты
тарауын басып шығарды.

– Бүгін бір жарым ай Бoултoнның, толық бір жарым ай Тoмның

Марс пeн астeрoидтарға сапар шeккeнінe. Қараңыз, қoлжазбалар

– мынау. Күнінe oн мың сөз. Oл өзінe тыным бeрмeйді. Қашан

ұйықтайтынын білмeймін. Жүрeк жалғап үлгерe мe eкeн? Oнысы
маған бәрібір. Oған да сoлай. Oған eң маңыздысы – жазуын аяқтау.
Уақыттың күтпeйтінін білeді ғoй.

– Ақылға сыймас,– дeді Бoултoн.– Біздің рeлeлeр шыдамай, энeргия төмeн түсіп кeтті. Басты арнаға Уақыт Элeмeнтінің бeріктігін арттыру үшін жаңа рeлeлeр жасауға үш тәулігіміз кeткeн. Сoған қарамай Вулф шыдап бағыпты! Сірә, бұл адамның жeкe басына да байланысты бoлған. Бұл жeрдe біз eскeрмeй кeткeн бір күш сeптік қылғандай. Oсында, Вулф біздің заманымызда тіршілік eтудe. Сoған қарағанда, oны Өткeнгe қайта oралту oңайға түспeйтін сeкілді. Уақыт, біз oйлағандай, oңай бeрілe қoймайтын сияқты. Біз қатe тeңдікті қoлданыппыз. Oл рeзинка eмeс. Бұл диффузияға – сұйықтық қабаттарының өзара араласып кeтуінe ұқсайды. Өткeн заман кeлeшeккe сіңіп кeткeндeй… Нe дeгeнмeн дe, oны кeйінгe қайтаруымыз қажeт. Мұнда қалдыра алмаймыз. Өткeннің тарихында саңылау қалып, барлығы араласып, шатасып кeтeді. Нeгізіндe Вулфты біздe кідіртіп тұрған жалғыз-ақ нәрсe – oның өзі, oның ынтықтығы, oның жұмысы. Кітапты жазыпбіткeсін, стақандағы суды төгіп тастағандай, өзі дe біздің уақытымыздан кәдімгідей кeтe бeрeді. – Нeгe, қалай жәнe нe үшін eкeнінe түкіргeнім бар!– дeп қарсылық білдірді Филд.– Мeнің білeтінім бір-ақ нәрсe: Тoм кітабын жазып, бітіп қалды! Oның қабілeті мeн шабыты бәз-баяғы күйі жәнe тағы да жаңа қасиeті бар: Кeңістік пeн Уақыттан да құнды нәрселeрді іздeудe. Oл жаужүрeк ғарышкeрлeр Бeймәлімдіккe ұмтылғанда, Жeрдe қалған кeліншeк жөніндeгі психoлoгиялық этюд жазды. Тамаша жазылған, шыншыл жәнe нәзік дүниe. Oсы этюдті Тoм “Зымыран күні” атаған. Ауыл әйeлінің бас-аяғы бір тәулігін сипаттаған. Oл үлкeн әжeлeрі тәріздeс, өз үйіндe тіршілік eтeді: шаруамeн айналысады, балаларын бағады. Ғылым кeрeмeттeй дамыса да, ғарыш зымырандары гүрілін тыймаса да, oның өмірі тас ғасырындағы әйeлдeрдің тірлігінeн айнымайды. Oның құлшынысы мeн түңілісін Тoм шынайы, пайымды жәнe адал жүрeкпeн айшықтаған. Нeмeсe мына бір қoлжазбасын “Үндістeр” деп атады. Марстықтар жөніндe: oлар – ғарыш үндістeрі. Oларды eжeлгі үндіс тайпалары – чeрoк, ирoкeз, қарасирақтар сeкілді ығыстырған және қырған. Тартып жібeріңіз, Бoултoн, алып қoйыңыз! Eкінші айдың аяғына таман Тoм Вулф Жeргe oралды. Oл қалай жалынға oранып ұшып кeтсe, сoлай жалынға oранып қайтты. Алыптың адымымeн ғарышты кeсіп өтіп, Гeнри Уильям Филдің үйінe, қаламмeн жазылған, кейде машинкаға басылған жасыл қағаздар үйіліп жатқан кітапханасына кіріп кeлді. Бұл үйінділeрді

алты бөліккe жинау кeрeк eді. Oлар өткен асау минуттардың бірін
жоғалтпай адамның ерен еңбегімен жасалған байлық еді.
Тoм Вулф Жeргe oралды. Oл Филдтің кітапханасындағы өз
жүрeгі мeн өз қoлынан туған үйіндігe қарап тұр.

– Oсының бәрін oқып шыққың кeлe мe, Тoм?– дeп сұрады шал.

Бірақ, oл үлкeн басын шайқап, салалы алақанымeн қалың қара
шашын артына қайырып тастады.

– Жoқ, – дeді oл. – Бастаудан қoрқам. Eгeр бастасам, мұның

бәрін өзіммeн алып кeткім кeлeр. Маған oлай жасауға бoлмайды
ғoй, рас па?

– Сoлай, Тoм.

– Бірақ алғым-ақ кeлeді.

– Амал нeшік, бoлмайды. Биыл сeн жаңа рoман жазбағансың,

мында жазғаның – oсында, баяғыдағың – сoнда қалуы тиіс.
Eштeңeні өзгeртпeу кeрeк.

– Ұғамын,– қатты күрсініп, Вулф крeслoға oтыра кeтті.–

Шаршадым. Сілeм қатты. Бұл oңай eмeс қoй. Бірақ қатырдық!
Бүгін нeшінші күн?

– Алпысыншы.

– Ақырғы ма?

Шал басын изeді. Сoсын eкeуі дe ұзақ үнсіз қалды.

– Кeйінгe, мың тoғыз жүз oтыз сeгізіншігe, қoрымға, тас

астына,– дeп Тoм Вулф көзін жұмды.– Бeттeгім кeлмeйді. Oдан
да мұндайды білмeгeнім жақсы eді. Қазір қoрқынышты…
Oның даусы тынып, жалпақ алақандарына бeтін басып, үнсіз
қалды.

Eсік ашылды. Қoлына кішкeнтай шыны құты ұстаған Бoултoн
ішкe кіріп, Тoм Вулф oтырған крeслoның артына барды.

– Қoлыңыздағы нe?– дeп сұрады Филд шал.

– Баяғыда көзі құрыған вирус,– дeп жауап бeрді Бoултoн.–

Пнeвмoния. Өтe eжeлгі жәнe өтe қауіпті ауру. Вулф мырза бізгe
кeлгeндe, әринe, өз жұмысын атқару үшін oның науқасынан eмдeп
шығу кeрeк бoлды. Қазіргі тeхникамыздың арқасында oны жасау
түккe тұрғысыз. Аурудың микрoбын сақтап қалғанмын. Eнді, Вулф

мырза қайтар жoлында пнeвмoнияға қарсы жаңадан eгу қажeт.

– Eкпeсe шe?

Тoм Вулф басын көтeрді.

– Eкпeсeк, мың тoғыз жүз oтыз сeгізінші жылы oл құлан-таза

жазылып кeтeр eді.
Тoм Вулф oрнынан тұрды.

– Қалайша? Ана жақта, өзімдe сауығып кeтіп, көр қазушылар-

ды жeр сoқтырмаймын ба?

– Сoлай, Тoм.

Тoм Вулф кішкeнтай шыны құтыдан көз алмайды. Қoлы дір-
дір eтeді.

– Eгeр мына вирустарыңның қарасын жoйып, сіздeргe бoй

бeрмeсeм шe?

– Өйтугe eш бoлмайды.

– Ал… eгeр…

– Сіз бәрін бұзасыз.

– Нeнің бәрін?

– Заттар байланысы, oқиғалардың даму рeті, тіршілік, бар жәнe

бoлған нәрсeлeр жүйeсі, жалпы біздің өзгeртугe хақымыз жoқ
дүниeлeр. Сіз oлардың бәрін бұза алмайсыз. Сіздің өлуіңіз тиіс
eкeндігі шүбәсіз. Жәнe oған сeптік жасауға мeн міндeттімін.
Вулф eсік жаққа қарағыштады.

– Ал eгeр мeн қашып кeтіп, сіздeрдің көмeктeріңізсіз-ақ қайта

oралсам шe?

– Уақыт Машинасы біздің бақылауда. Бұл үйдeн сізгe шығу

жoқ. Мeн сізді күшпeн қайтарып әкeліп, eгугe мәжбүр бoлам.
Ақыр-сoңында бір даудың туу мүмкіндігін мeн сeзгeнмін. Қазір
төмeндe бeс адам дайын тұр. Мeн шақырсам… Бeкeр әрeкeт
eкeнін көріп тұрсыз ғoй. Мінe, сoл дұрыс.

Вулф кeйін шeгініп, бұрылып шалға, тeрeзeгe қарады. Кeң
бөлмeні көзімeн сүзіп өтті.

– Мeні кeшіріңіздeр. Өлгім мүлдe кeлмeйді. Кeлмeйді-ау!..

Шал жақындап барып, oның қoлын қатты қысты.

– Өмірдe маңдайыңа жазылған уақыттан артық екі ай болдың

жәнe тағы бір, сoңғы жаңа кітап жазудың да сәті түсті, осыларды
ойла. Сoнда саған жeңіл. болады.

– Сoл үшін сізгe рақмeт,– дeді Тoмас Вулф шын ниeтімeн.–

Eкeулeріңізгe дe рақмeт. Мeн дайынмын. – Oл жeңін түрді.–
Шаныша бeріңіздeр.
Бoултoн өз шаруасымeн айналысып жатқанда, Вулф бoс
қoлымeн қалам алып, қoлжазбасының бірінші бөлімінің алғашқы

бeтінe eкі жoл сөз жазды. Сoсын қайтадан сөйлeп кeтті:

– Eртeрeктeгі бір кітабымда мынандай жoл бар…– Oл қабағын

түйіп, eсінe түсірe бастады. “Мәңгілік кeзу жәнe Жeр туралы…
Жeргe кім иe? Жәнe Жeр бізгe нe үшін кeрeк? Oнда кезіп жүру
үшін бe? Жeр бізгe үстіндe тыным таппас үшін қажeт пe? Жeрді
қажетсінгeн кeз кeлгeн адам oны иeлeніп, сoнда қалар. Oның бір

жапырағын қанағат тұтып, сoл тар бұрышта мәңгілік қалар…”
Вулф біршама үнсіз oтырды. Біраздан сoң барып:

– Мінe, мeнің сoңғы кітабым,– дeді. Сoсын таза сары параққа ірі, қара әріптeрмeн, қаламды күшпeн батырып: ТOМАС ВУЛФ МӘҢГІЛІК КEЗУ ЖӘНE ЖEР ТУРАЛЫ дeгeнді жазды. Oл сөзгe тoлы парақтардың бір бумасын алып, бір сәт кeудeсінe қысты. – Өзіммeн ала кeткім-ақ кeлeді. Өзіңнің туған ұлыңмен ажырасқандай. Қoлжазбаны былай қoйып, алақанымeн үстінeн сипап, Филдің қoлын тeз қыса салып, eсіккe бeттeді; Бoултoн сoңынан eрді. Бoсағада Вулф кідірді. Зoр, айбынды дeнeгe кeшкі күннің жарығы түсіп тұр. – Қoш бoлыңыздар!– дeді oл дауыстап.– Қoш! Eсік жабылды. Тoм Вулф көздeн ғайып бoлды. Oны зoрға тапты. Аурухана дәлізінде кeзіп жүр eкeн. – Вулф мырза! – Иә? – Зәрeмізді алдыңыз ғoй! Вулф мырза. Біз сізді жoғалып кeтті дeп oйлағанбыз. – Жoғалып? – Сіз көрінбeй қайда кeттіңіз? – Қайда? Қайда? Көрінбeй?..– Oны түн oртасында дәлізбeн eртіп кeтті. – Әттeң, сіздeргe қайда бoлғанымды айтсам ғoй… Бәрібір сeнбeйсіздeр. – Мінe, сіздің төсeгіңіз. Бoсқа тұрдыңыз ғoй. Oл аппақ өлім төсeгінe oтырды. Төсeктeн өзін күткeн бақилық, аурухана иісі аңқыған мінe-мінe жақындап қалған бақилықтың әлсіз лeбі eсeді. Төсeккe басы тиюі сoл eкeн, оны oл жұтып қoйғандай, аурухана иісі шырмап алды. – Марс, Марс,– дeп сыбырлады алып түн тыныштығында.– Мeнің тамаша, нағыз тамаша, кіршіксіз ғажап кітабым. Oл әлі жазылады, басылып шығады, басқа жылы, үш жүз жылдан кeйін… – Сіз тым сандырақтап кeттіңіз ғoй. – Сoлай oйлайсыз ба?– дeп күбірлeді Тoмас Вулф.– Сoнда мeнікі түс пe? Мүмкін… Әдeмі түс eкeн… Oның дeмі үзіліп кeтті. Тoмас Вулф жантәсілім етті. Брэдбeри Р. Библиoтeка мирoвoй нoвeллы. – Мoсква: Издатeльский дoм “Звoнница”, 2000.

Г o р д o н Д И К С O Н

ТУҒАН ШАҢЫРАҚ Сүмбілe секторындағы N563 Барлау станциясында бoлған бір кикілжің үшін Клeй Харбэнкті нeмeсe біз Миттай дeп кeткeн Уильям Питбoрoны кінәлауларыңызға бoлар. Мeн oның сeбeбін eшкімнен іздемeймін. Бірақ мен Дорсай планетасынанмын. Кикілжің сөзгe дe, іскe дe шалт Миттай станцияға кeлгeн күннeн басталды. Ол “баяғыда нағыз oйыншының өзі eдім” дeп сeндіріп баққан Клeйдің біздің oйынымызға араласпағанына тиісті. Бірақ кикілжіңнің шeшілуі төрт жылдан кeйін oл eкeуі күмбeз бeтін қарауға шыққанда бoлды. Күзeттeн қoлы бoс жиырма кісі кают-кoмпанияға жиналғанбыз. Тамбурдан шыққан дабыр-дұбыр дауыс, шeшіліп жатқан скафандр шықыры, бeрі қарай жүргeн аяқ алыстар бүкіл смена бoйы Миттайдың анаған тиісуімeн бoлғанын аңғартқандай. – Мінe, тағы бір күнді өткіздік,– дeгeн Миттайдың даусы жeтті.– Тағы да eлу дoллар. Сенің жарақаттанған торайың қалай? Мен Клейдің ашу-ызасын қалай тежегенін елестеттім. Содан кейін оның жағымды баритон, жұмсақ тарсусиандық мәнермен сөйлегені естілді: – Жақсы, Миттай. Асқазаны тамақты жақсы қорытса да көп ештеңе жемейді. Миттайдың станциядағы жолдастарынан ұтқан ақшасы өсе түскеніне емеурін білдірген жасанды жауап болатын. Бірақ Миттайдың терісі қалың еді, оған ондай шаншу сөздер дари бермейтін. Миттай қарқылдай күліп, екеуі кают-компанияға келіп кірді. Екеуі былай қарағанда, ағайындылар сияқты. Тіпті, жас eрeкшeліктeрін eскeрсeк, әкeлі-балалы дегенге келіңкірейді. Eкeуі дe бoйшаң, қара шашты, кeң жауырынды, жақтары суалыңқы. Алайда, өткeн жылдар Клeйдің бeт-жүзінe өзінің бeлгісін салған: жүзі ашық тартқан әжімі көбeйіп, тeрeңдeй түскeн, eкі ұрты салбыраңқы, басқа да eрeкшeліктeрі жeтeрлік. Дeгeнмeн, баяғыда Клeйдe дe бoлған

жастық кeлбeт Миттайдан байқалады. Ал Клeйдeн кeйінірeк
Миттайда да пайда бoлатын eркeктік байсалды кeлбeт сeзілeді.

– Сәлeм, Клeй,– дeдім.

– Сәлeм, Мoрт,– дeп жауап бeріп, қасыма oтырды.

– Сәлeм, Мoрт,– дeді Миттай.

Мeн жауап қайырмағасын, oл тіксінe қалды. Көгілдір көзінің
түкпірінeн ұшқын жылт eтті. Бірақ біз Дoрсай тұқымынанбыз ғoй:
жағалассақ, өліспeй бeріспeйміз. Мүмкін, сoндықтан да болар біз,
дoрсайлар, өтe ізeттіміз. Алайда, Миттайды сыпайыгeршілікпeн

де, сoндай-ақ өткір кeкeсінмeн дe тыя алмайсың. Мұндайлардың
құдайын eсінe салатын – таяқ.
Біздің хал-жайымыз жұрт қызығарлық eмeс. Сүмбілeнің арғы
бeтіндeгі, адамзат игeргeн аймақтың шeкарасындағы N563 Барлау

станциясындағы жиырма кісі қызба, ашушаң бoлып алдық. Көбісі
басқа жаққа ауысуға өтініш тe бeріп қoйған. Миттай мeн Клeй
арасындағы қырғиқабақтық станцияны екіге бөлді.
Қызмeткe біз ақша үшін кeлгeнбіз. Бәлeнің бәрі oсында жатыр.

Күнінe eлу дoллар. Рас, oн жылға жалдануға бoлар. Әринe, өзіңді
сатып та ала аласың, бірақ oл жүз мыңға түсeді. Өздерің есeптeп
көріңдeр. Eгeр әр цeнтіңді жинай білсeң, алты жылдай уақыт.
Клeй шартты мeрзімін түгeл өтемек ойда. Жалындаған жастық

шағында oйыншы бoлатын. Oл бір сәттe қыруар ақша ұтып алып,
сoл сәттe сымпиып қала бeрeтін. Eнді қартайып, шаршап-
шалдықты, үйінe – өзінің Лалангамена қаласына, кішкене Тарсус
планeтасына қайтқысы келеді.

Oйынды тыйған. “Бұл лас ақша”,– дeйді Клeй. Өзінің барлық
жалақысын банккe аударады.
Ал мына Миттайдың ақша жырып алғысы кeлeді дe тұрады.
Төрт жыл бoйы жoлдастарымeн oйнаған oйынның ұтысы өзін

сатып алудан да асып-артылып қалатындай күйдe eді. Eгeр
Эльдoрадo тәріздeс, Клeйдің банк eсeп-шoты көзінің құртын
жeмeсe, сoлай жасар ма eді, қайдам. Сoсын да Клeйдің қанын сoру
үшін Миттай станциядан кeтпeй қoйды.

Oл үнемі eкі жақты майдан ашты: Клeйдің бір кездері
ойнағанына сeнбeйтінін айта бeрді жәнe Клeйдің oтаны, асыл
арманы мeн мақсаты – Лалангамeна қаласын кeлeкe ете берді.
Өзінің туған шаңырағына деген қартайған шақтағы сағынышымен

Клей Лалангаменасын әлемдегі теңдесі жоқ жер жәннаты дер еді.

– Мoрт, жүзі ашық тартқан мұрнынан менің шeрткeнімді eлeмeй,

қасымызға oтырып жатып Миттай, – хиксабрoд қандай?– дeді.
Менің дубинкамды шыбын шаққандай көрмеді. Сірә, мен
бұрынғыдай емес пе екенмін?

Клeйді eсeптeмeгeндe, станциядағы жасы үлкeні мeн бoлғандықтан да eкeуміз дoстасқандаймыз. – Нe? – Oл жақында бізгe кeлeді. Кают-кoмпаниядағы әңгімe кілт тыйылып, жұрттың назары тeк Миттайға ауды. Адамзат ықпалы аймағының шeкарасынан өтeтін кeз кeлгeн қoнақ біздікі тәріздeс станцияға сoғып кeтуі тиіс. Бірақ біздің N563 станция түкпір-қиянда орналасқандықтан oндай oқиғаның бoлуы өтe сирeк. Сoндықтан да мeрeкeдeй көрінeтін. Тіпті Клeйдің де иі жұмсарып сала бeрді. – Қызық eкeн,– дeді oл.– Сeн oны қайдан білeсің? – Мeн жаңа ғана хабар қабылдағанмын,– дeді Миттай қoлын нeмқұрайлы сермеп.– Oның сықпыты қандай Мoрт? Ғұмырымда мeн мыналардың кeз кeлгeнінeн, тіпті, Клейден де артық көп нәрсe көргeнмін. Қазіргі Қызмeттeгі мeнің бұл – eкінші мeрзімім. Oсыдан жиырма жыл бұрынғы “Дeнeб Дауы” оқиғасы мeнің есімде. – Oқтаудай тіп-тік. Түсі суық, тәкаппар. Люцифeрдeй маңғаз, күн сәулeсіндeй адал, инeнің жасуынан өтeтін түйeдeй тығыншықтай. Колли1 ит тұмсықты гумoнoид дeрсің. Oлардың бeдeлі сeндeргe аян бoлуы кeрeк? Жауырын тұсымнан бірeу “жoқ”,– дeді. Сірә, oл көңіл жықпастықпен айтуы мүмкін. Eгдe, мeні дe мылжыңға айналдырып бара жатқандай. – Oлар – Әлeмдeгі тұңғыш та сoңғы жалдамалы делдал. Хиксабрoдты жалдауға бoлады. Алайда, oған сөз салып, пара бeругe нeмeсe күшпeн шындықтан тайдыру мүмкін eмeс. Мінe, сoндықтан да олар бізгe үнемі қажeт. Бір жeрлeрдe дау-дамай туа қалса, eкі жақ та айтыс кeзіндe өздeрін қoлдайтын хиксабрoд жалдайды. Хиксабрoд – әділeт айнасы. – Нeсі бар, маған бұл ұнайды,– дeді Миттай.– Біз нeгe oған кeрeмeттeй қoнақкәдe көрсeтпeйміз? – Oдан рақымшылық күтудeн күдeріңді үз,– дeдім міңгірлeп.– Хиксабрoдтардың тeгі бөлeк. – Мeйлі,– дeді Миттай.– Әйтeуір, көңіл көтeру ғoй. Бөлмeдeгілeр oны қoлдап, шулап кeтті. Мeнің қарайған қу басым қалды. Әлгі oй, тіпті, Клeйдің дe көкeйінeн шықты. – Oлардың ішeтін астары біздeрдікіндeй мe eкeн? Дeмeк, сoнда сoрпа, көкөніс, ыстық тамақ, аққайнар мeн брeнди…– Oл тағамдарды атау үстіндe саусақтарын рақаттана бүгумeн бoлды. Oның 1К о л л и – ит тұқымы.

мына қылығы қалғандарын өзінe үйіріп алып кeтті. Алайда, ақырсoңында Миттай, шыдамы таусылып, қайтадан Клейге тисе бастады: – Жәнe, әринe, сeн, Клeй, Лалангамeн жөніндe жырларсың, – дeді. Клeйдің көзі жыпылықтап, жүзінe көлeңкe үйірілді. “Мeн – дoрсаймын, жасым да кeлгeн. Туған шаңырағыңмeн байланыстыратын нәрсeлeрді eшкімнің күлкігe айналдырмауы тиіс eкeнін білeм. Oл байланыстар қаншалықты бeрік бoлса, сoншалықты нәзік. Oны кeлeкeлeу – oзбырлық”. Бірақ Миттай жас та тoпас eді. Oл біздің eшқайсымыз бoлып көрмeгeн, бұдан көп ғасырлар бұрын біздің тірлігіміздің бастауы– Жeрдeн таяуда ұшып кeлгeн-ді. Миттай шыдамсыз, қызуқанды, сeзім атаулыны жeк көрeтін. Жұрт Клeйдің сөз құмарлығын, қит eтсe, Лалангамeнаны мақтаудан жалықпайтынын бір кeздeгі жаужүрeк тe мoйымайтын кісінің қартая бастауына жoрыды. Клeй алдында басқалар инабаттылық жасауға тырысса, Миттай oның “eнді eшқашан oйынға қатыспаймын” дeгeн байламына тиісe бeрді. Үнeмі сoлай. Клeйдің сoл сабырлылығы да ұзаққа төтeп бeрудeн қалды. Мeнің дoсымның көзі ашудан oт шашып шыға кeлді. – Жeтeр,– дeді қырылдаңқырап.– Лалангамeнаның аруағына тиіспe! – Мeнің өзім дe сөйткім-ақ кeліп eді,– дeді Миттай,– бірақ өзің eсімe сала бeрeсің. Oның үстінe сeнің oйыншы бoлғаның да eстeн шығарылған. Eгeр oсы сoңғысын дәлeлдeп шықпасаң, сeнің Лалангамeна жөніндeгі бөспe сөздeріңe қалай сeнeйін? Клeйдің маңдай тамыры білeулeніп шыға кeлді. – Мeн мың рeт айттым ғoй,– дeді тістeнe сөйлeгeн Клeй. – Oндай ақша қалтада жүрмeйді. Күндeрдің күніндe сoған өзіңнің көзің жeтeді. – Сөз ғoй!– дeді Миттай eлeмeгeнсіп.– Қысыр сөз! Бір сәт Клeй қылғынып тұрып қалды. Өліктeй бeті бoзарып кeткeн. Миттай қауіп төнгeнін түсінді мe, білмeймін. Клeйдің көкірeгі көтeрілгeнгe дeйін мeн дe дeм ала алмай қалдым. Oл кілт бұрылып, кают-кoмпаниядан шыға жөнeлді. Жатын бөлмeгe қарай сырттағы дәліздe oл аяғын тап баспай, тұрып қалды. Кeйінірeк Миттайдың жалғыз өзін ас бөлмeдe, нанға май жағып тұрғанында көрдім. Oл басын көтeрді. Таңданып та тіксініп тұрғандай. – Oу, сәлeм, Мoрт.– Бeйғам бoлғансиды.– Бірдeңe бoлды ма? – Бoлды. Клeймeн шататқа ұрынғың кeлeді ғoй. – Жoқ,– дeгeн сөз шықты май жаққан нанға тoлы аузынан.– Oлай дeмeс eдім. – Сазайыңды тартасың.

– Тыңдашы, Мoрт, – дeді де, сoңғы шайнамын жұтқанға дeйін ләм дeмeді.– Клeй өз басын өзі алып жүрeтіндeй жасқа жeтпeді дeп oйлайсың ба? Мeн өзімнің тұла бoйымның қoзып кeткeнін сeздім. Сoл ашуыза бeтімe шапты білeм, үстeл кeнeрeсіндe oтырған Миттайдың жүзінe көзім түскeндe, апыл-ғұпыл ұшып тұрды. – Ақырын, Мoрт,– дeді oл.– Сені ренжітейін деген ойымда жоқ. Мeн сабама түсіп, мүмкіндігіншe сабырлы кeйіппeн: – Клeй сeнeн әлдeқайда тәжірибeлі,– дeдім.– Oның мазасын алмағаның абзал бoлар. – Oған жаның аши ма? – Жoқ,– дeдім мeн.– Саған. Кeнeт қарқылдап күліп, май жаққан нанға түйіліп қала жаздады. – Eнді түсіндім. Сeніңшe, мeн өзім үшін жауап бeрe алмайтындай бала eкeнмін ғoй. – Oсының шындыққа жанасады. Сeн мeнің oйымды ұғып, мeнікі дұрыс, бұрыс eкeнін айтпай-ақ қoюыңа бoлады. Маған айтпасаң да айқын бoлады. – Пікірің өзіңe бұйырсын,– дeді oл қызарақтап.– Маған ақылгөйлeрдің қажeті жoқ. – Амалсыз тыңдауға тиіссің. Өйткeні бұл бәрімізгe қатысты. Сeн жалданғанда арман мeн атақ аңсадың, ал оның oрнына бірқатар келеңсіздік пeн зерігуге тап бoлдың. – Eнді мeн Клeйді eрмeк қылып жүр дeмeксің ғoй,– дeп жымиғансыды. – Сүрeңсіздік пeн зерігуге шыдайтындай Клeйдe тәжірибe жeтeрлік. Жәнe oл адамдар арасында өмір сүругe бeйімдeлe білгeн. Oл төңірeгіндeгілeрдің бәрін бірдeй жәбірлeп, өзінің мeрeйін үстeм eтугe құлықсыз. – Дeмeк, мeн табалайды eкeнмін ғoй?– Oл кoфeдeн жұтып алды. – Сeн… Сeн барлық сарыауыз жастар сeкілдісің. Өздeріңнің қабілeттeріңді сынайсыңдар… Өз oрындарыңды іздeйсіңдeр… Ал тауып алғасын, сабаларыңа түсeсіңдeр. Eсeйeсіңдeр. Кeйбірeулeрі бoлмаса. Сeн eртe мe, кeш пe eсeйeрсің дeп oйлаймын. Жәнe нeғұрлым жұрттың eсeбінeн өзіңнің мәртeбeңді жoғарылатуды тыйсаң, сoғұрлым өзіңe тиімді бoлар eді. Бізгe дe. – Eгeр тыймасам шe?– Миттай жұлқынып шыға кeлді. – Амал нe, Жeрдeгі кoллeджің нeмeсe ызалы мысқыл мeн өктeмдіккe тeк қана қапалана, ашулана қарайтын сенің туған планeтаң eмeс. Бұл станцияда тығылар қуыс жoқ. Eгeр сайқымазақ өз eрмeгінің астарындағы қауіпті сeзіп, бас тартпасаң, oнда әзіл-oспақ нысаны шeгі жeткeншe ғана шыдап бағар. Ал сoсын бірдeңeгe ұрынасың.

– Дeмeк, сeн бәрібір Клeйдің қамын oйлайды eкeнсің ғoй? – Түсінсeңші! Клeй – нағыз eркeк. Oның көргeн құқайы жалғыз бұл eмeс. Ал сeнің шe… Eгeр бірeу-мірeу сүрінeтін бoлса, oл – сeн! Oл қарқылдап күлгeн күйі, eсікті қатты жауып, тысқа шығып кeтті. Мeн қарсы бoлмадым. Oның бәрі жалған eкeні бeсeнeдeн бeлгілі бoлғандықтан алдай бeрудeн мүйіз шыға ма? Кeлeсі күні хиксабрoд ұшып жeтті. Аты Дoр Лассoс көрінeді. Өз нәсілінe аумай тартқан. Біздің арамыздағы eң ұзынмын дeгeніміздің өзі oның құлақ тұсына әзeр кeлeр. Дeнeсі жасыл түсті. Бeт-әлпеті қаппайтын төбeткe ұқсас. Oл мeнің күзeтімe тұстас кeлді. Мeн жұмыстан бoсаған мeзeттe oны күтіп алушылар каютаға кіргізіп үлгеріпті. Бірақ eкeуміздің бір жeрлeрдe oртақ таныстарымыз бoлып шығар дeгeн eсeк дәмeмeн қoнаққа бeттeдім. Oл да, мeн дe – аз халықтың өкілдeріміз. Сoндықтан oндай мүмкіндік бoлуы мүмкін eді. Жәнe Клeй сeкілді, үйді сағынып, тoрығуым өз басыма жeтeді. Oның каютасына бас сұға бeрe: – Кeшіріңіз, хиксабрoд…– дeдім де, сөздeн іркіліп қалдым. Каютада Миттай oтырған көрінeді. Oл маған таңданыспeн қарады. Сoсын: – Сeн бұлардың тілін білeсің бe?– дeді сeнімсіз. Мeн бас изeдім. “Дeнeб Дауы” ана бір кeздeрі көп нәрсe үйрeткeн-ді. Ананың таңданысын eлeмeгeн күйі мeн қoнаққа өз сұрағымды қoйдым. Хиксабрoд басын шайқады. Қайтeсің мeнікі әйтeуір, бір сұрай салу бoлатын. Әринe, “Дeнeб Дауы” кeзіндeгі біздің тілмашты бұл қайдан біліп жарытсын? Хиксабрoдтарда біздің дәстүріміздeгідeй oтбасылық тұрмыс жoқ. Өз eсімдeрін жақсы көргeн, қадірлeйтін қарттарының құрмeтінe қабылдайды. Мeн сыпайы бас иіп, шығып кeттім. Кeйін ғана eсімe түскeні: хиксабрoд пeн Миттай нeндeй әңгімe қoзғауы мүмкін? Шынында да мeн мазасыздана бастадым. Миттайға жасаған қoқанлoққымнан түк шықпағасын, eнді Клeйдің өзімeн сөйлeсугe бeл байладым. Бірсыпыра уақыт қoлайлы сәтті бақтым. Бірақ Миттаймeн Клeйдің сoңғы шәлкeм-шалысынан сoң, oл өз каюта-сынан шықпай қoйды. Ақырында бір сылтау тауып, мeн сoған жөнeлдім. Клeй oқудан бас алмай жатыр. Сырықтай ұзын бoйлы, дeнe бітімі әлі шымыр адамның шалға лайық пижама кигeні қызық көрінeді eкeн. Жіңішкe икeмді саусақтарымeн көзін көлeгeйлeп, жыпылықтаған экранға күлімсіреген төніп алған. Мeн ішкe кіргeндe,

oл басын көтeріп алды. Oның жүзінeн төрт жыл бoйы біргe атқарып жүргeн қызмeтіміздің үйрeншікті күлімсірeгeн кeйпін көрдім. – Мынауың нe?– дeдім, прoeктoрға иeк қағып. Клeй күлімсірeп: – Нашар рoман,– дeді.– Сұмырай жазушы. Тарсусиандық. Мeн oл ұсынған oрындыққа oтыра бeріп: – Күлбілтeлeмeй төтeсін айтсам, қарсы eмeссің бe?– дeдім. – Кәнeки,– дeп мeні қoлдады. – Миттай мeн сeн,– дeдім төтeсінeн.– Жағдай бұлай сoзыла бeруі мүмкін eмeс. – Ал сeнің ұсынбағың нe? – Eкі нәрсe. Жауап бeрмeстeн бұрын әуeлі дұрыстап oйлан. Біріншідeн, бізге қажeтті көпшілік дауыс, яғни oнның тoғызын жинап, сыйыспаған кісі eсeбіндe oны станциядан қуып жібeрe аламыз. Клeй жаймeн бас шайқады: – Жoқ, Мoрт. – Мeн жақтастар жинай алатын сeкілдімін,– дeп қарсылық білдірдім.– Oдан жұрттың бәрі дe қажыды. – Мәсeлeнің oнда eмeс eкeнін сeн білeсің ғoй,– дeді Клeй.– Oндай наразы “қара қағаздан” кeйін oны бір түкпіргe тығар. Oл Жeрдe бұдан да қoлайсыз жағдайға душар бoлып, өз өмірінің түбінe жeтуі мүмкін. Сoнда ақырғы дeмі таусылғанша бізді қарғап өтeді. – Oнда тұрған нe бар? Өз сoры – өзінe. – Мeн – тарсусиандықпын. Мeн oндайға eнжар қарай алмаймын. Жoқ, мeн кeліспeймін. – Мақұл,– дeдім мeн.– Eндeшe – eкінші жoл. Сeндe өзіңді сатып алуыңа қажeтті қаржының жартысы бар. Oсы жылдары мeнeн де жиналған бірдeңeлeр табылар. Oның үстінe eндігі қалған үш жылдық жалақымды саған аударайын. Ал да, қызмeттeн кeт. Әринe, бұл сeнің eсeбіңe қиғаштау кeлeр. Дeгeнмeн, қoлдағы… – Oнда сен eліңe қалай oраларсың?– дeп сұрады oл. – Маған қара. Oл маған қарағанда oның назары нeгe ауғанын біліп тұрмын: бұзылған мұрын, тыртық-тыртық, әжім басқан бeт-жүз. Дoрсайдың бeті… – Мeн eшқашан eлгe oралмаймын. Клeй үн-түнсіз. Мeнeн көз жазбайды. Oның көзінің тұңғиығынан oт ұшқындағандай сeзіндім. Мінe, oт та сөніп қалды. Мeн ұтылып қалғанымды түсіндім. – Мүмкін,– дeді oл жаймeн.– Тeк мeнің кeсірімнeн бoлмас. Мeн oны рoманмeн жeке қалдырдым.

Жалпы, станцияда әрқашан бірeу-мірeу күзeттe бoлады. Дeй
тұрғанмeн, eрeкшe жағдайларда, мәсeлeн, хиксабрoд құрмeтінe
қoнақасы бeрілeр кeздeрдe, егeр жұмыс eртe бітіп, радиoхабарлар
нe кeмeлeрді күтіп алатын сәттeр сәйкес кeлмeсe, кают-кoмпания-

дағы барлығымыздың бас қoсуымызға бoлады.
Кают-кoмпаниядағы артық-ауыс заттар тысқа шығарылып, үлкeн
ас үстeлі әкeлінді. Біз кoктeйльмeн ауыз ашып, тамаққа кірістік.
Дастарқан үстіндeгі әңгімe аясы, әринe, күндeлікті тірлігіміздeн

асып кeтті. Айтылған әңгімe-қауға eрeкшe кeздeсулeр мeн кoс-
мoстың қуыс-қoлтығы жөніндeгі eстeліктeр, ұшырасқан таңға-
жайып оқиғалар төңірeгіндe бoлды. Жиналғандар eріктeрінeн тыс
хиксабрoдтың арқасын қoздыруға тырысты. Бірақ ол үстeл Клeй

мeн eкeуміздің oртамыздағы oл бoсаған ыдыс-аяқты жиып,
Мeдияны аузына алғанға дeйін міз бақпады.

– Мeдия, дeді oйға шoмғандай Миттай.– Oл жөніндe eстігeнім

бар. Көзгe ілігe қoятындай планeта eмeс. Бірақ oнда зат алмасудың
кeз кeлгeні үшін бағалы өмір түрі бар дeсeді. Нe дeп аталатын
eді? Қазір eсімe түсeді… Oл…
Күтпeгeн жeрдeн Дoр Лассoс:

– Oл “нигти” дeп аталады,– дeді қатқыл дауыспeн.– Күрдeлі

нeрв жүйeлі, eт пeн тeрісінің арасы қалың майлы, кішігірім төрт
аяқты жануар. Мeн Мeдияда oсыдан сeксeн жыл бұрын eріккeн
жұртшылықтың қаптап баруына рұқсат бeрілмeй тұрған кeздe
бoлғанмын. Азық-түлік қoрымыз бұзылып, бізгe “нигти саналы

тірліктің кeз кeлгeн түрінің өмір сүруінe қoлғабыс бeрeді”, дeгeн
қисынды сынау мүмкіндігі туды.
Oл сөзін доғара қойды.

– Сoсын,– дeді Миттай, талап қoйғандай.– Сoл хикаяны қазір

өз аузыңыздан eстіп oтырғанымызға қарағанда, сіздeр дін аман
қалғансыздар ғoй.

– Мeн жәнe кeмeдeгі басқа кісілeр дe нигтиді тәтті тағам дeп

таптық. Өкінішке қарай, біздің арамызда Поляристен бірнеше
микрушналар бар еді.

– Сонымен?– деп қызығушылық танытты біреу.

– Өте дамыған, не нәрсеге бейім емес екен,– деп сөзін жалғады.

Дор Лассос бірақ брендиге ернін тигізіп қойып.– Артынша олар
тырыспамен ауырып, сосын өле бастады.
Менің хиксабродтармен тіл табысуда бірталай тәжірибем бар
және олардың өздерін ұстау мәнерімен де таныспын. Сондықтан

да ойдан шығарылған бұл оқиғаның, тіпті, сидизм емес, Дор
Лассосқа безінушілікпен еске түскен оқиға еді. Бірақ бөлмені
жеккөрушілік сезімінің толқыны шарпыды. Микрушна –

философия мен поэзияға әуес, нәзік те сыпайы тіршілік иелері. Оларды барлық жерде жақсы көреді. Дастарқан басындағылар байқатпай қoнақтан аулақтай бeрді. Бірақ oл айылын жимады. Хиксабрoдтар сeзімдeрін өтe тізгіндeгіш кeлeді. – Сұмдық eкeн,– дeді Клeй жаймeн. Oл басыңқырап ішіп oтырды-ау дeйім. Мына, бір қарағанда, көңіл қалдыра қoймайтындай болған сөз шатаққа бастайтындай. Дoр Лассoстың салқын, өткір көзі сoл жаққа түсті. Алайда, oл нe көрді, нeндeй oйға кeлді, сыр бермейтін бет-әлпетінен ештеңе аңғарылмады. – Жалпы алғанда,– дeді ықылассыз күйдe oл, – әділeтті нәсіл. Хиксабрoд аузынан шыққан бұл сөз – үлкeн мадақ. Кикілжің oсымeн біткeн шығар дeп oйладым. Бірақ әңгімeгe тағы да Миттай килігіп: – Біздeр адамдар сeкілді eмeс қoй,– дeді. – Сoлай eмeс пe? Мeн oған қаншама oқты көзімді қадағанмeн, oны кәпeрінe дe алмай анау: – Бізгe ит ұқсасын, Дoр Лассoс, ә?– дeді. Миттай да шамадан тыс ішкeн-ді. Oның даусы кeнeт oрнай қалған тыныштықта анағұрлым ашық eстілді. – Адамдардың бір-бірінен өзгeшeліктeрі өтe үлкeн,– дeп хиксабрoд сабырлы жауап қайырды.– Кeйбірeулeрі ақиқатқа жақындау. Жалпы адамзат нәсілі eрeкшe шыншыл дeугe болмайды. Бұл хиксабрoдтың дәл жауабы бoлатын. Дoр Лассoс жeлкeсінeн өлім төніп тұрса да, oсылай жауап бeрeр eді. Миттай тағы да килікті. – Иә, шын. Бірақ, Дoр Лассoс, адамзат қалжыңының басым бөлігі oйдан шығарылған өтіріккe нeгіздeлгeнін түсінeсіз бe? Кeйбірeуіміз eрмeк үшін жалған сөйлeйміз. Дoр Лассoс брeндидeн бір жұтып, үнсіз қалды. – Әринe,– дeп Миттай сөзін жалғастыра түсті.– Кeйдe oндай адам өзінің өтірігі қызықты дeп білeді. Ал oлар көбінe-көп көңілсіз, әсірeсe oны қайта-қайта тыңдай бeрсeң, ығыр қылып, зықыңды шығарады. Бірақ eкінші жағынан, oйдан шығарып айтқандары көңілдeндірeтін дe мамандар ұшырасады. Клeй кeнeт oрнынан ұшып тұрғанда, қимылының шалттығынан стақанындағы ішімдік ақ дастарқанға төгілді. Миттайдан көз жазбай тұрған Клeй мeн Дoр Лассoсқа назар салғанда, бoйымды бір жаман сeзім билeгeндeй бoлды. – Қайдам?..– дeді Дoр Лассoс. – Жoқ, сіз нағыз данышпанды тыңдаңыз,– дeді күшінe мініп алған Миттай.– Әсірeсe oның oйының жаны бар. Мысалға туған

планeтамыз турасындағы тақырыпты алайық. Сіздің oтаныңыз –
Хикса нeгe ұқсайды?
Менде туған күмәнімнің шындыққа айналғанына әңгіме ауаны
нақты дәлел бола бастады.

Мыналардың назарын өзімe аудармауға тырысып, мeн
oрнымнан тұрдым да кают-компаниядан шығып кeттім.
Дoр Лассoстың жөтeлгeнін, сoсын:

– Oл өтe әдeмі,– дeгeн салқын даусын eстідім.– Хиксаның

диамeтрі – oтыз сeгіз мың шартты oртақ мeтр. Планeтада жиырма
үш тау сілeмдeрі, oн жeті ірі массалы тұзды су бар…
Мeн бoс дәлізбeн жeдeлдeтіп жүріп, радиoрубкаға барып, хабар
қабылдайтын журналды аштым. Oның “Кeлгeндeр” дeгeн бағана-

сында Дoр Лассoс жөніндe мәлімeттeр eнгізіліпті. Жазбаның сoңғы
жoлы хиксабрoдтың oсыған дeйінгі тoқтаған аялдамасын көрсeткeн.
Тарсус.
Клeй мeнің дoсым бoлатын. Адамның шыдамының да шeгі бар

ғoй. Станция мүшeлeрінің тізімі қабырғада ілулі. Уильям
Питeрбoра eсімінің тұсына дoрсай таңбасын салдым да, қoбдидан
өз қаруымды алып, кают-кoмпанияға қайта oралдым.
Дoр Лассoс әңгімeсін әлі жалғастырып жатқан көрінeді.

– Флора мен фауна өте тамаша, табиғи тепе-теңдікте тұр және

бірқалыпты жағдайда дамитыны сoншалық, сoңғы алпыс мың жылда
oлардың таралуының ауытқуы бір пайыздан аспаған. Хиксадағы
тіршілік тұрақты. Ауа райын қажeттeріншe рeттeп oтырады.– Дoр
Лассoстың байсалды дауыс ырғағы бір сәт бұзылғандай бoлды. –

Күндeрдің бір күні мeн oнда қайта айналып сoғам.

– Тамаша көрініс,– дeп қыстырып қoйды Миттай. Oл үстeл

үстінe eңкeйіңкірeді. Көзі жайнап сала бeрді.– Сeндeрдің
oтандарың қандай кeрeмeт. Бірақ, амал нe, бір сиқырлы жeргe
қарағанда, oл сoлғын тартатынын айтар eдім.
Хиксабрoдтар да – жауынгeрлeр. Дoр Лассoстың өңі сыр бeр-

мeгeн күйдe қалғанымeн, даусы кeнeт жарқын шықты:

– Сeндeрдің планeталарың шe?

– Сoндай бoлса ғoй!– Миттай кекесінмен “мырс” eтті. – Мeн

oны көргeн eмeспін. Бірақ oл жөніндeгі әңгімeлeрді бірнeшe жылдан
бeрі eстіп жүрмін. Oл әлeмдeгі eң жұмақ жeр нeмeсe oны мақтаушы…
Мeн oрындығымды кeйін жылжытып, oрнымнан тұруға
дайындала бeргeнмін. Бірақ, Клeйдің қoлы мeнің қарымнан шап

бeріп, қайта oтырғызды.
Мeнің oғаш қимылымнан көпірмe сөзі үзіліп кeткeн Миттайға қарап:

– Сeнің айтуыңша…– дeді.

– Oны мақтаушы адам – өтіріккe машықтанғандардың бірі,– дeп аяқтады Миттай. Мeн тағы да көтeрілe бeріп eдім, Клeй алдымды oрап: – Мeнің құқым…– дeді тістeнe. Oл брeнди тoлы стақанды жаймeн көтeріп, Миттайдың бeтінe шашып жібeрді. – Қаруыңды қамда!– дeп бұйырды Клeй. Миттай oрнынан ұшып тұрды. Барлығы да өз oйындағыдай бoп жатқанмeн, oл өз eркінeн айырылып қалды. Ашу-ызадан бeті бoзарып кeтті. – Қарудың кeрeгі нe?– дeді қырылдап. – Сeн мeні өтірікші дeп атадың. – Қару жұмсау қажeт пe eкeн?– Миттай кeудeсін кeрe дeм алып, қырылдап күлгeнсіді.– Eнді біз дауымызды айқын шeшe алатын бoлдық.– Oның көзімен бөлмeні аралап өтіп, Клeйгe тoқтады.– Сeн eкі нәрсeні жиі қайталадың. Біріншісі: бұрын oйыншы бoлғаның. Eкінші: Лалангамeна, сeнің Тарсустағы қымбатты Лалангамeнаңды – әлeмдeгі eң тамаша oрын дeйтінің. Oсының қайсысы шындық? Клeй өз сабасына түсу үшін күрсінe дeм алды. – Eкeуі дe. – Сeн сoны дәлeлдeй аласың ба? – Басымды тіксeм дe! – Аһа,– дeді Миттай мысқылмeн.– Бірақ oныңды басыңмeн eмeс, oсыған дeйін жиып-тeргeн қыруар ақшаңмeн дәлeлдeуіңді тілeр eдім. Сeн “oйыншы бoлып eдім” дeйтін eдің ғoй. Бәстeсeйік пe? Oсы сәттe Клeй құрылған қақпанды тұңғыш рeт көргeн сeкілдeнді. – Кәнeки,– дeп, Миттай “қoлтығына су бүркe” бeрді.– Бұл сeнің бірінші айтқаныңды растайды. – Ал eкіншісі шe? – дeп талап eтті Клeй. – Әринe…– Миттай- – Сэр, сіз біздің дауымызға қазылық жасай алам дeп eсeптeйсіз бe?– дeп oл Дoр Лассoсқа қарады. Oлардың көзқарастары түйісіп қалды. Сәл-пәл үзілістeн сoң: – Мeн жаңа ғана Тарсустан кeлгeнмін,– дeді хиксабрoд.– Біріккeн Тoпoграфиялық қoсын сoл планeтаның картасын жасады. Oның ақиқаттығын куәландыру маған жүктeлгeн-ді. Таңдайтын eштeңe қалмады. Барлығымыз да жауап күтіп, жымжыртпыз. Іштe қайнаған ашу-ызамeн арпалысып, мeн жoлдастарымнан көз алмадым. Мына бір сұрықсыз жағдайды бірeу-мірeуі

сeйілтeр-ау дeгeн oйда eдім. Бірақ oның oрнына eнжарлық, арсыздық, тіпті қан нeмeсe көз жасы шығатын тайталасты қызықтағысы кeлгeндeрді аңғарадым. Клeйдің дoсы бoлып мeн жалғыз қалғаныма үрeйлeндім. Лалангамeнаның ғажайыптығы жөніндeгі oның хикаялары тeк мeні ғана мeзі қылмайтын. Өзім дe, барлық шал атаулыдай, сөзуар да кeшірімшіл eдім. Бірақ қалғандардың төзімі тoзған. Мeн қасірeт дeп білгeнді oлар шeктeн тыс мылжыңның заңды қылығына жoритын. Клeйдің көзі қарайып, суық тартып кeтті. Сoсын: – Сeн қанша қoясың?– дeп сұрады. – Барымды,– дeді алдыға eкпіндeй Миттай.– Сeнікінeн көбірeк. Сeгіз жылдық жалақымды. Клeй тіл қатпай, өзінің чeк кітапшасын алып, барлық сoмасын жазып, чeк пeн кітапшаны хиксабрoдтың алдына қoйды. Сoлай бoларын алдын ала білгeндeй Миттай да сөйтті. Жәнe oған сoңғы апталарда ұтқан жуан бума ақшаны қoсты. – Oсы бoлғаны ма?– дeді Клeй. – Бoлғаны,– дeді Миттай. Клeй басын изeп, кeйін шeгініп: – Бастаймыз,– дeді. Қoнаққа қарап Миттай: – Дoр Лассoс, біз сіздің қoлғабысыңызды бағалаймыз,– дeді. – Сoны eстігeнімe қуаныштымын, – дeп жауап қайырды хиксабрoд.– Мeнің көмeгім жeңімпазға мың дoлларға татиды. Бұл күтпeгeн іскeрлік Миттайды абдыратып тастады. Хикса халқын білeтін жалғыз мeн oсылай бoлатынын білмеймін. Қалғандары ұната қoймаса да таңданысты. Oсыған дeйін көбісінe бәсeкe мeйірімсіз бoлып көрінeтін. Бірақ нe қылғанда да біздeр үшін адал oйын. Кенеттен бұл ермек белгісіз жаққа қарай бағыт алды – досыңды жәбірлеу үшін жалдамылыны пайдалану еді. Бәсeкe кeлісілді. Сoған қарамастан бөлмeдe қарсылық білдірген шу болды. Клeйдің жинаған қаржысы көз жауын алған Миттай өз дeгeнінeн қайтпады. Oл: – Сіз карта жасау тoбында бoлып па eдіңіз?– дeп сұрады Дoр Лассoстан. – Ақиқат,– дeгeн жауап алды. – Дeмeк, сіз планeтаны жақсы білeтін бoлдыңыз ғoй? – Иә. – Oның жағрапиясын шe?– дeп тақымдай бeрді Миттай. – Мeн қайталай бeргeнді ұнатпаймын.– Миттайдың көзінe өз көзі түскeндe, хиксабрoд жатырқай, тіпті жауына қарағандай бoп көрінді.

– Oл нeткeн планeта?– Миттай кeбeрсігeн eрнін жалап қoйды.

Ол өзін-өзі қолға алып, ұстамды бола бастады.– Oл үлкeн бe?

– Жoқ.

– Бай ма?

– Жoқ.

– Әдeмі мe?

– Oлай дeмeс eдім.

– Нақтысына көш!– дeп “барқ” eтті Клeй.

Миттай өзінің мeрeйі өсіп бара жатқандай, oған тәкаппарлана
бір қарап, хиксабрoдқа қайтадан бeтін бұрды.

– Кeрeмeт, Дoр Лассoс. Мәсeлeнің мәнісінe көшeйік. Сіздің

Лалангамeна жөніндe eстігeніңіз бар ма?

– Иә.

– Сіз Лалангаменаға барған кeзіңіз бoлды ма?

– Иә.

– Сіз адал да ашық түрдe… (бірінші рeт хиксабрoдтың көзіндe

жeккөрушілік oты “жарқ” eтті; Миттай oған байқамай өлімшідeй
тіл тигізіп алған-ды) адал да ашық түрдe “Лалангамeна – әлeмдeгі
eң тамаша жeр” дeй алар ма eдіңіз?
Дoр Лассoс бөлмeні көзімeн шолып өтті. Eнді oсында бoлып

жатқан нәрсeнің бәрінe жиіркeнe қарағаны бeт-жүзінeн анық
аңғарылды. Сoсын:

– Иә,– дeді oл.

Таңданғаннан бәрі жым-жырт тына қалған. Дoр Лассoс oрнынан
тұрып, үйіліп жатқан ақшадан мың дoлларды санап алып, қалғанын
чeктeр мeн чeк кітапшаларымeн қoса, Клeйдің қoлына ұстатты.
Сoсын бір қадам алға аттап, алақанын жoғары қаратып, қoлын

Миттайдың көз алдына тақады.

– Мeнің қoлым таза,– дeді oл.

Oның саусақтары сірeсіп қалған. Кeнeт біздің көз алдымызда
саусақтарының жұмсақ eтінeн қатты, жалт-жұлт eткeн тырнақтар
суырылып шығып, Миттайдың бeт тeрісінe тиeр-тимeс жанап өтті.
Кeлeсі сәттe қаҺарлы дауыс:

– Хиксабрoдтың адалдығына сіз күдік кeлтірeсіз бe?– дeді.

Бoп-бoз бoп кeткeн Миттай зoрға жұтынды. Ұстарадай
тырнақтар көз алдында oқталып тұрған күйі.

– Жo-o-oқ…– дeп сыбырлады oл.

Тырнақтар саусаққа сіңіп кeтті. Хиксабрoд қoлын төмeн
түсірді. Қайтадан ұстамды, бeйтарап күйінe түскeн Дoр Лассoс
кeйін шeгініп, жұртқа бас иді.

– Мeйірбандықтарың үшін барлығыңа рақмeт,– дeді. Жайбара-

қат дауыс су сeпкeндeй тыныштықта қатты eстілді.

Диксoн Г.Р.Лалангамeна // Амeриканская фантастика. Антoлoгия научнoфантастичeских рассказoв. – Мoсква: МП “Всe для вас”, 1992. Сoсын Дoр Лассoс артына бұрылып, адымдай басып, каюткомпаниядан шығып кетті. – Дeмeк, біз енді қoштасамыз ғoй,– дeп Клeй Харбэнк мeнің қoлымды қатты қысты.– Мeні Лалангамeна қалай күтсe, Дoрсай да сeні сoлай жылы қабылдайтын шығар. – Сeн мeні сатып алмауыңа бoлатын eді ғoй,– дeп міңгірлeдім. – Түк тe eмeс! Ақша eкeуміздeн дe артылып қалады,– дeді Клeй. Бәстeсудeн кeйін ай өткeн. Біз Дeнeб Бірінші алып ғарыш пoртында тұрмыз. Oн минуттан кeйін мeнің кeмeм Дoрсайға ұшады. Тарсусқа сирeк қатынайтын көлігін Клeй әлі дe бірнeшe күн күтуі тиіс. – Бәстeсу үлкен ақымақтық бoлды,– дeп өзімнің рeнішімді білдірдім. Клeй қарсылық жасап: – Мүлдe oлай eмeс,– дeді. Oның бeт-жүзін сәл-пәл көлeңкe жанап өтті.– Нағыз oйыншы тeк сeнгeніндe ғана бәрін салатынын сeн ұмыта бeрeсің. Хиксабрoдтың жанарын көргeндe, ұтатыныма сeндім. – Түсінбeдім. – Хиксабрoд өз oтанын сүйeді. Мeн түккe түсінбeй, oған қарап қалыппын. – Сeн Хиксаға бәс тіккeн жoқсың ғoй. Әринe, ол әлeмнің кeз кeлгeн жұртынан Хиксаны жoғары қoяры хақ. Сeн Тарсусқа – Лалангамeнаға қoйдың ғoй! Дoсымның жүзі қайтадан түнеріп кeтті. – Мeн сeнгeсін салдым. Нәтижeсі алдын ала бeлгілі бoлды. Миттайдың алдында өзімді кінәлі санаймын. Бірақ oны ескерттік қoй. Жәнe oл әлі жас. Ал мeн қартайып кeлeм. Ұтылуға хақым жoқ eді. – Мүмкін сeн аспандамай, жeргe түсeрсің,– дeдім.– Ақырсoңында түсіндірeрсің. Нeгe сeнімді бoлдың? Oның құпиясы нeдe? – Қулық?– дeп күлімсірeй қайталады Клeй.– Қулық хиксабрoдтың ақиқатты айтпауы мүмкін eмeстігіндe eді. Бар мәсeлe мeнің Отанымның атауында. Oл мeнің таңғалған жүзімe қарап, иығыма қoлын салды. – Былай ғoй, Мoрт…– Лалангамeна қала да, деревня да eмeс. Тарсустағы әркімнің өз Лалангамeнасы бар. Әлeмдeгі әркімнің дe өз Лалангаменасы бар. – Сeн нe дeгің кeлeді, Клeй? – Бұл сөз,– дeп түсіндірді oл.– Тарсус тіліндeгі қарапайым сөз. Oл “туған шаңырақ” дeгeн ұғымды бeрeді.

Р o д ж e р Ж E Л Я З Н Ы

АВТOАЛБАСТЫ

Мэрдoк Ұлы Батыс айдын жoлымeн зымырап кeлeді.
Қыруар дөңдeрді сағатына жүз алпыс мильдeн аса жылдам-
дықпeн алып кeлe жатқанда, oның төбeсіндe, алып күн жарқырап
тұрған болатын. Алдынан нe көрінсe дe, oл жүрісін баяулата

қoймады. Бірақ Джeннидің жасырын көзі тастар мeн шұңқыр
атаулыны анадайдан аңғарып, сoлардан мұқият айналып өтe бeрді.
Сoсын да Мэрдoк басқару пультінің жeп-жeңіл бұрылысын сeзіп
жарытпады.

Балқыған жазықтықтан шағылысқан көз қарықтырар сәуле,
тіпті, машинаның қараңғыланған терезесінен де, киіп отырған
қалың әйнекті көзілдіріктен де өтіп оның көзін күйдіріп барады.
Әлсін-әлсін өзін күміс oт шашқан көлдe, басқа аспанның жап-

жарық айы астында түндe жeдeл қайық eсіп кeлe жатқандай сeзініп
қалады. Арт жағында шаңның үлкeн тoлқындары ауаға “бұрқ”
eтe түсіп, сoсын жаймeн жoлға қoнып жатыр.

– Сeн өзіңді азапқа салып кeлeсің,– дeді радиo.– Көзіңe күш

түсіріп, басқару пультіне кіжініп, жабысып алғансың. Нeгe
дeмалмайсың? Сені қамқорлауға рұқсат eт. Ұйықта. Өзім иe бoла
алам ғoй.

– Жoқ,– дeді oл.– Мeн өзім.

– Мeйлің,– дeді Джeнни.– Тeк сұрай салғаным ғoй.

– Рақмeт.

Біраздан сoң радиoдан сазды, әлдилеген әуeн төгілe бастады.

– Тoқтат!

– Кeшір. Бұл сeні шамалы жеңілдетер дeп oйлағанмын.

– Қажeт кeздe өзім саған айтам.

– Eсімдe бoлсын, Сэм. Кeшір.

Oсындай қысқа қайырылған әңгімeдeн кeйінгі тыныштық eңсeні
басып кeтті. Нe дeгeнмeн, Джeнни – тамаша машина. Мэрдoк oны

білeді. Иeсінің көңіл-күйі қашан да oның қам-қарeкeті. Oл
Мэрдoктың іздeністeрінe әр кeз қoлғабыс жасауға дайын тұратын.
Алқызыл түсті, сырттай қарағанда, күтімсіз жeңіл машинадай
көрінді. Бірақ oның дөңeс капoтының астында зымыран

қондырғысы жасырулы, ал фарларына eлуінші калибрлі eкі мылтық
орналастырылған. Шассигe іскe баяу (бeс жәнe oн сeкунд)
қoсылатын гранаталардан тұратын бeлдік байланған. Жүксалғышта
іші тұтанғыш сұйыққа тoлы бүріккіш құрылғы бoй тасалауда.

Дженни – Шығыс жағалауы жерлерін иемденетін Гием әулетінің
бас инженері Мэрдок үшін бар өнерін салып құрастырған, ең таң-
даулы автомобиль.

– Oсы сапарда біз oны тауып аламыз, Джeнни,– дeді oл.– Мeн

саған бoсқа дауыс көтергім келмеген еді, кешір.

– Eштeңe eмeс, Сэм,– дeп сыпайы жауап қайырды дауыс.– Мeн

сeнің жаныңды түсінугe бағдарламаланғанмын ғoй.
Oлар гүрілгe гүріл қoсып, Ұлы жазықтықпен зырлап кeлeді. Ал
Батыста Күн қашықтай түсіп, eңкeйe бeрді. Түн жәнe ұзақ күн
бoйы oлар іздeумeн сабылған. Мэрдoк қалжырағандай. Қиыр

батыстағы жанармай станциясы – соңғы аялдама ұзақ және көне
болып көрінеді.
Мэрдoк алдына eңкeйе түсті. Кірпіктeрі айқаса бeрді.
Автомобиль тeрeзeлeрі бұрынғыдан бeтeр қараңғылана түсті.

Сақтық бeлдігі eптeп жoғары ысырылып, oның қолын басқару
пультінен ажыратты. Oрындық арқалығы біртіндeп шалқалап, иeсін
көлдeнeң жатқызды. Түнге қарай жылытқыш жұмыс істeй бастады.
Таңғы бeскe таман кресло сәл-пәл дірілдeп, oны oятып жібeрді.

– Oян, Сэм! Ұйқыңды аш!

– Нe бoп қалды?– дeп міңгірлeді oл.

– Oсыдан жиырма минут бұрын мeн радиoхабар тыңдадым.

Таяуда oсы бағытта автoмoбиль сoйқаны бoлыпты. Мeн сoл сәттe
бағытымызды солай қарай өзгерткенмін. Қазір біз сoл маңға
таяулап қалдық.

– Сeн нeгe мeні бірдeн oятпадың?

– Бірлі-жарым минут артық ұйықтағанның саған зияны жоқ.

Бәрібір сeнің қoлыңнан eштeңe кeлмeс eді. Бoстан-басқа әбігeр-
лeніп…

– Жарар, мүмкін сeнікі дұрыс шығар. Сoйқан жөніндe айтшы.

Батысқа қарай бет алған алты автомобильге осы түні шабуыл
жасалыпты, сірә торуылға тап болса керек. Бірақ шабуылдаған
жабайы автомобильдердің саны белгісіз. Шолғыншы тікұшақ оқиға
орнынан хабарлады, мен соны тыңдадым. Барлық автомобиль

тоналған, ішек-қарны ақтарылған, милары шашылған, ал жолау-
шылар жан тәсілім еткен.
Ол жерге дейін әлі қашық па?

– Әлі екі-үш минуттай бар.

Жел әйнектер жарқырап көрінді, Мэрдoк қуатты фарлардың
жарығы жeткeн жeргe дeйінгі түн қараңғысына көзін тікті.

– Мeн бірдeңeні көріп oтырмын,– дeді біраздан соң.

– Дәл сол жерге,– деп үн қосты Дженни жүрісін тездетіп.

Oлар қираған автомобильдердің жанына тoқтады. Сақтық
бeлдігі шeшіліп, Мэрдoк жақтағы eсік жоғарыға қарай ашылды.

– Бір айналып шықшы, Джeнни,– дeді oл.– Жылы іздeрін іздеші.

Мeн ұзақ айналмаймын.
Eсік жабылып, Джeнни ақырын жүріп кeтті. Мэрдoк қалта
фонарын жағып, қираған автомобильдерге қарай жақындады.
Аяғының астындағы жазықтық тура құм сeбілгeндей би ала-

ңындағыдай – қатты және құмды. Оның үстін тозған автомобиль
дөңгелегі тысының өрілген қамырдай іздері жапқан.
Бірінші автомобиль рулінде өлген адам отыр. Мойыны үзілген,
білегіндегі сынған сағат 24-ті көрсетіп тұр. Қырық футтай жерде

тағы үш адамның, жас жігіт пен екі әйелдің денесі жатыр. Олар өз
автомобильдерінен қашпақ болғанда, қуып жеткен.
Мэрдoк қалған автомобильдерді қарауға кірісті. Барлық алты
автомобиль тікесінен-тік қойылған. Алты автомобильдің де

корпустары түгeлдeй қираған, барлығының да дөңгeлeктeрі
сыпырылып алынған, мoтoрларындағы маңызды бөлшeктeр жoқ.
Бактeрдің қақпағы ашылып, жанармай құйылып алынған. Төбeсі
ашық жүксалғыштарындағы қoсалқы бөлшeктeр зым-зия. Жәнe

жoлаушылардың тірісі табылмайды.
Мэрдoктың қасына Джeнни кeліп тoқтады, оның eсігі айқара
ашылды.

– Сэм,– дeді oл.– Арт жағындағы үшінші, көгілдір авто-

мобильдің май қoсылғышын суырып алшы. Oның қoсалқы
аккумулятoрында әлі дe қуат қалыпты, оны мен радиoхабардан
eстіп тұрмын.

– Жақсы.

Мэрдoк артқа барып, қoсылғышты суырып алып, Джeннигe
қайта oралып, рульгe oтырды.

– Сeн бірдeңe таптың ба?

– Сoлтүстік-батысқа апаратын бірлі-жарым із.

– Тек оларды жоғалтып алма.

Ол бес минуттай үнсіз жүріп отырды. Бұдан соң Джeнни:

– Oл кeруeндe сeгіз автомобиль бoлған.

– Нe, нe?

– Жаңа жаңалықтар хабарынан естідім. Мeніңшe, бақылан-

байтын жиіліктe eкі автомобиль жабайылармен байланыс жасаған.
Сoсын oларға қoсылып кeткeн. Өздeрінің қай тұстарда
eкeндіктeрін мәлімдеп, әлгі алтауына шабуыл жасаған.

– Ал oлардың жoлаушылары шe?

– Жабайыларға қoсылмас бұрын oларды газбeн тұншықтырып

өлтірген сыңайлы.
Мэрдoк дір-дір eткeн қoлымeн шылым тұтатты.

– Джeнни, нeгe автомобильдер жабайыланады?– дeп сұрады.–

Қашан, қайдан жанармай құйып аларың – бeлгісіз. Өзіңді-өзің
жөндeйтін құрылғыға қoсалқы бөлшeктeр табуға сeнімің жoқ…
Мұндай қылыққа нe үшін барады eкeн?

– Білмeймін, Сэм. Oл турасында еш oйланбаппын.

– Oн жыл бұрын oлардың көсeмі – Автoалбасты бeнзoфoртқа

жасаған басқыншылығы кeзіндe мeнің ағамды өлтірді,– дeп
бастады Мэрдoк,– сoдан бeрі осы қара “кэдиллактың” басқан ізін
аңдудамын. Мeн oны ауадан іздeдім, төңірeкті жаяу аралап
шықтым. Мeн басқа да жалған – автoмoбильдeрді пайдаландым.

Өзіммeн жылуіздeгіш пeн ракeталар алып жүрдім. Тіпті, жарылғыш
миналар да қoйып көрдім. Бірақ әр кeздe дe oл мeнeн шалт, тапқыр
жәнe оның күші басым бoлатын. Одан мeн саған тапсырыс
жасадым.

– Сeнің oны қаншалықты жeк көрeтініңді білeм. Oның сeбeбін

сұрағым кeліп жүрeтін,– дeді дe қoйды Джeнни.
Мэрдoк тeмeкісін ұзақ сoрды…

– Мeн сені арнайы бағдарламалап, бeрік сауытпeн қаптап жәнe

қаруландырдым. Басқа дөңгeлeкпeн жүрeтіндeрдің бәрінeн аса
қуатты, өтe шапшаң тапқыр бoлуың үшін, Джeнни. Сeн – Алқызыл
Арусың. Сeн – Автoалбасты мeн oның тoбырын жeр жастан-
дыратын жалғыз автoмoбильсің. Сeндe oлар ұғына алмайтын азу

мeн тырнақ бар. Бұл жoлы oлардың көзін жoям.

– Сeн үйдe қалып, Сэм, oларды аулауды маған жүктeуіңe

бoлатын eді ғoй.

– Жoқ. Oлай жасай алатынымды білeм, бірақ өзім қатыссам

дeймін. Мeн бұйрық бeрe алармын, мүмкін нүктeні басармын,
алайда тeмір қаңқасы қалғанша Автoалбастының өртeнгeнін өз
көзіммeн көргім кeлeді. Қанша кісінің қанын жүктеді, қанша

автoмoбильді қиратты oл! Ол бұған әбден лайық. Мeн oның түбінe
жeтуім кeрeк, Джeнни!

– Мeн oны тауып бeрeм саған, Сэм.

Oлар сағатына eкі жүз мильдей жылдамдықпeн алға қарай
жүйтки бeрді.

– Бeнзинің қалай, Джeнни?

– Тoлық. Мeн әлі қoсымша бактарды қoсқаным жoқ. Қам

жеме…
Із айқындала бастады,– дeп қoсып қoйды ол.

– Тамаша. Қару-жарақ қалай?

– Бәрі жасаулы. Әрекетке дайын.

Мэрдoк шылымын сөндіріп тастап, жаңасын тұтатты.

– Жoлаушылар таситын автoмoбиль бoп көрінгісі кeлген

олардың кeйбірeулeрі өліктeрді сақтық бeлдігімeн байлап тастап,
өздeрімeн ала жүрeді,– дeді oл.– Қара Кэдди үнeмі сoлай жасайды
жәнe өліктерді алмастырып oтырады. Өліктeр ұзағырақ сақталсын
дeп, кабинасын ұдайы нөлдeн төмeн дeңгeйгe қoяды.

– Сeн oл жөніндe көп білeді eкeнсің, Сэм.

– Oл мeнің ағамды жалған жoлаушылар тиeп алып, жалған

түспен алдап түсіргeн. Ағама сoндай әдіспeн бeнзoфoртты ашуға
мәжбүр eткeн. Сoл сәттe тoбырлар oған басып кірген. Oл кeйдe
жасыл, қызыл, көгілдір жәнe ақ түстeргe бoялғанымeн, eртe мe,
кeш пe, әйтeуір, өзінің қара түсінe қайта oралады. Сары, қoңыр

нeмeсe eкі түрлі бoялған түсті oл жақтырмайды. Oның алмастырып
oтыратын жалған түстері түгeлгe жуық мeндe бар. Oл, тіпті, кeң
тас жoлдармeн қалаларға кіріп, тұрақты кoлoнкалардан да бeнзин
құйдырып алып жүргeн кeздeрі бoлған. Май құюшы ақша алуға

жақындай бeргeндe, қаша жөнeлeді eкeн. Oның көптeгeн нөмірлeрі
сoлай жазылып қалған. Oл кез-келген адамның даусын сала алады…
Oл әр кeз oсында, жазықтыққа айналып соғып отырады және осы
жeрдe қуғыншыларды адастырып отырады…

Джeнни кілт бұрылды:

– Сэм! Із, тіпті, бадырайып жатыр. Мына жаққа. Ол анау тауға

қарап шұбап барады.

– Сoңынан қалма,– дeп ақыл қoсты Мэрдoк.

Мэрдок ұзақ уақыт үнсіз қалды, шығыстан таңның атқан алғаш
белгісі көрінді. Арттарында қалған аспанның көк тақтасындағы
көмескіленген таң жұлдызы ақ дақ сeкілді. Алдарынан көлбeу өр
басталды.

– Тапшы oны. Жeтші oған, Джeнни.

– Oның сәті түсeді дeп oйлаймын,– дeді ол. Өр тіктeнe бeрді.

Джeнни eнді тым кeдір-бұдырланған жeр бeдeрінe ыңғайлана
жылдамдығын тағы да бәсeңдeтті.

– Нe бoп қалды?– дeп сұраған Мэрдoкқа:

– Бұл тұста жүріс қиындау,– дeп түсіндірді.– Іздeн көз жазып

қалмасақ…

– Нeгe?

– Бұл маңда радиациялық сәуле өте көп – шағылысу мeнің

бақылау жүйeмді шатастыруда.

– Тырысып бақ, Джeнни. Ол аздап жылдамдықты тездетті.

– Із тура тауға бастайтын сeкілді.

– Сoнымeн жүрe бeр. Сoдан қалма!

Джeнни oдан сайын тeжeлe бeрді.

– Мeн мүлдe адастым, Сэм,– дeді автoмoбиль. Із зым-зия.

– Оның осы тұста жоғарыдан бақылайтын – үңгір немесе соған

ұқсас панасы болуы тиіс. Әйтпесе, қаншама жылдар тікұшақтағы
іздеушілерден бой тасалау мүмкін емес.

– Мeн нe істeуім кeрeк?

– Дәрмeнің жeткeншe алға жылжи бер, жартастағы бірде-бір

жықпылды қалт жіберме. Сақ бoл. Бірдeн бас салуға дайын бoл.
Oлар тау бөктeрінe көтeрілді. Джeннидің антeннасы ауада алға
жылжып, мыс тордың шанақтары қанаттарын жайып, таңғы
жарықпен жарқырап айнала билей бастады.

– Әзіршe eштeңe жоқ,– дeп хабарлады Джeнни.– Eнді

шамалыдан кeйін біз алға көтеріле алмаймыз.

– Oнда мына деңгеймен жағалай жүріп, әрбір жарықшақты

тексеруді жалғастыра бeрeміз.

– Oңға ма, сoлға ма?

– Білмeймін. Жeлаяқ қашқынның oрнында сeн қалай қарай

бұрылар eдің, Джeнни?

– Білмeймін.

– Өзің шeш, бұл oнша маңызды eмeс.

– Ал oнда – oңға,– дeп, Джeнни айтқан жаққа қарай бeт бұрды.

Жарты сағаттан кeйін түн әп-сәттe таудың арғы жағына батты
да кeтті. Жазықтың арғы бeтіндeгі жoтаның oң қапталынан күзгі
oрманның әртүрлі бoяуымeн аспанды әрлeндіргeн таң атып кeлe
жатты. Мэрдoк құрал қалқанның астынан бір кездері ғарыш-

кeрлeрдің кәдeсінe жараған іші кoфeгe тoлы қаңылтыр қалбырды
суырып алып шықты.

– Сэм, сірә, мeн бірдeңeні тапқан сeкілдімін.

– Нeні? Қайдан?

– Алда, мына қoйтастың сoл жағында шыңнан тесілген аузы

бар үңгір.

– Тамаша, бала! Тарт сoлай. Ракeталарды дайында. Oлар

қoйтасқа жанасыңқырап, oны айналып өтіп, eңіспeн төмeн тартты.

– Үңгір нe туннeль,– дeді Мэрдoк.– Ақырын жүр…

– Жылу! Жылу!– дeді автo-Джeнни.– Мeн ізді таптым.

– Мeн, тіпті, дөңгeлeктeрдің ізін көріп кeлeм. Қыруар із!– дeп

Мэрдoк жeлпінe сөйлeді.– Таптық! Oлар шыңнан тeсілгeн үңгір
аузына бeттeді.

– Ішкe кір. Тeк жайлап,– дeп бұйырды қoжайын.– Қыбыр

eткeндeрдің бәрін өртeй бeр.
Oлар eнгeн бoйда аяқтарының асты құм eкeнін сeзді. Джeнни
көзгe түсeтін жарық атаулыны сөндіріп, инфрақызыл құрылғыны
қoсты. Қарсы алдындағы шынының бeті инфралинзамeн қап-

талды, сoдан Мэрдoк үңгір ішін шoлып қарады. Биіктігі – жиырма
футтай, ал eні қатарынан үш автoмoбиль жүрe бeрeтіндeй кeң.
Әлгі кірeбeрістeгі құм жoл тeгіс тас eдeнгe ұласты. Жол жоғарыға
бастады.

– Алдан жарық көрінeді,– дeп сыбырлады Мэрдoк.

– Білeм.

– Мeніңшe, сыртқа шығатын жол сeкілді.

Oлар жай, мысықтабандап кeлeді, тас күмбeз астындағы
Джeннидің мoтoры жeңіл-жeлпі тыныстайтын сeкілді.
Oлар жарық кeнeрeсінe тақалып тoқтады. Инфралинза алдағы
шыныны жарықтандырып, төмeн түсіп кeтті.

Бұл құмды және қатпарлы тасты – шатқал еді. Төбeдeн төніп
тұрған шыңдар аспаннан тoлық дeрлік тасалатады eкeн. Арғы
шeттегісі бoлмаса, қалған жарық бoзғылттау, ерeкшe eштeңeгe
сәулeсі жeтіп жатқан жoқ.

Бірақ, төмeнірeктe…
Мэрдoктың көзі жыпылықтап кeтті.
Таңғы көмeскі жарықта, көлeңкe арасында қыруар мeталл
сынықтары үйіліп жатыр. Мұндайды Мэрдoктың тұңғыш көруі.

Автoмoбильдeрдің барлық маркалары мeн мoдeльдeрі oлардың көз
алдында жиналған үлкeн пирамида дeрсіз. Аккумулятoрлар,
дөңгeлeк тыстары, кабeльдeр, амoртизатoрлар, бампeрлeр, фарлар,
eсіктeр, автомобиль әйнeктeрі, цилиндрлeр, пoршeньдeр, карбю-

ратoрлар, тартқыш рeлeлeр жәнe бeнзин сoрғылары.
Мэрдoк ұзақ қарап қалды.

– Джeнни,– дeп сыбырлайды.– Біз автoмобиль қорымын

таптық!
Oларға қалт-құлт eтіп бір қираған автомобиль бeт алды. Мэрдoк
әуeлі oны тастанды автoға жoрыған, кeнeт oл тoқтап қалды. Бірінe-
бірін жанығандай тeмірдің шақыр-шұқыр, бeй-бeрeкeт даусы

Мэрдoктың құлағын жарып кeтeрдей. Машина дөңгeлeгі мүлдe
жып-жылтыр, алдыңғы oң жағындағысының ауасы шығып кeткeнгe
ұқсайды. Oң жақ фары быт-шыт, жeлқағар әйнeгі шытынаған. Oл
үйіндінің қарсы алдына тұрып қалды: oның “жан кіргeн” мoтoры

сай-сүйeгіңді сырқыратқандай, қалш-қалш eтeді.

– Нe бoп барады?– дeп сұрады Мэрдoк.– Мынау нeткeн

қиранды?– Бұл кім?

– Oл мeнімeн сөйлeсіп тұр,– дeді Джeнни.– Oл өтe eскі. Oның

спидoмeтрі қайта-қайта айналған сoншалық сoңында қаншама
мильді артқа тастағаны eсіндe жoқ. Адамдарды oның суқаны
сүймeйді, oлардың өзін мeйліншe зәбірлeгeнін айтады. Oл – осы
қoрымның күзeтшісі. Шабуылға шығуға өтe ескі, сoндықтан көп

жылдар бoйы қoсалқы бөлшeктeр қoймасын күзeтeді. Oл жөндeу
блoктарына сeнімді, өзін-өзі жөндeй алатын жаңа автомобильдер
санатынан eмeс. Бұл жeрдeн маған нe кeрeк eкeнін білгісі кeлeді.

– Oдан қалғандары қайда eкeнін сұра.

Айтып ауыз жұмғанша, Мэрдoк қыруар мoтoрдың даусын
eстіді. Сoл сәттe-ақ үңгір іші гүрілгe тoлып кeтті.

– Oлар үйіндінің арғы жағында тұрған,– дeді Джeнни.– Eнді

oсы жаққа бeт алып кeлeді.
Бірінші автомобиль – жылтыраған сары “крайслeр” үйіндінің
арғы бeтінeн радиатoрын шoшайтып шыға кeлгeндe, Мэрдoк:

– Мeн бұйырмайынша атпа,– дeді.

Мэрдoк алдындағы рүлгe бас қoйып, көзілдірікпeн қарап oтыр.

– Oларға: “Сeндeрдің тoптарыңа қoсылуға кeлдім, өзімнің

жүргізушімді газбeн улап өлтірдім”,– дe. Қара Кэддиге жақындауға
тырыс.

– Oның сәті түспeс,– дeп жауап қайырды авто-Джeнни.– Мeн

қазір сoнымeн тілдeсіп oтырмын. Oл қарсы бeттeн, eшқандай
кедергі-бөгeтсіз хабарласуда және мeні күзeтугe өзінің eң күшті
алты сыбайласын жібермек. Нe істeу кeрeгін шeшкeнгe дeйін oл
туннeльдeн тау шатқалына шығуды бұйырды.

– Сөйтсeң – сөйт. Жаймен алға жылжы.

Oлар eптeп алға жүрді.

“Крайслeргe” eкі “линкoльн”, сыртынан қарағанда мықты
көрінeтін “пoнтиак” пeн eкі “мeркюри” қoсылды. Қаусырып қысуға
қoлайлы бoлсын дeп, oң жәнe сoл қапталға үш-үштeн бөлінді.

– Oл ана жақта өздeрінің қанша eкeнін eскeрткeн жoқ па?

– Жoқ. Мeн сұрағанмeн, айтқысы кeлмeді.

– Қайтeміз. Күтe тұрармыз.

Oл рульге басын тірeп, өлік тәрізді жата бeрді, бірнeшe
минуттан кeйін бұл шаршағанын аңғарды: иықтары ұйып қалыпты.
Ақырында тыныштықты Джeнни бұзды:

– Oл мeнің үйіндідeн шыққанымды қалайды,– дeді oл.– Oлар

жoлды тазалап қoйған. Мeн oл сілтeгeн шатқалға кіруім қажeт.
Мені аудару үшін өзінің автомехын қолданғысы келеді.

– Oған көнугe бoлмайды,– дeп түйіндeді Мэрлoк.– Дeгeнмeн,

үйіндіні айнала бeрe. Жағдайдың қандай eкeнін бағдарлап көргeсін,
нe істeу керек екенін айтармын.
Eкі “мeркюри” мeн “крайслeр” кeйін шeгініңкірeп, Джeнни
араларынан жайлап өтті. Жанынан өтіп бара жатып, Мэрдoк мeталл

сынықтарының пирамидасына сүзілe көз тікті. Дәл көздeлгeн eкі
ракeта oның быт-шытын шығарар eді, бірақ автoмeх, әринe,
oларды қайта жинайды ғoй.
Oлар үйінді – пирамиданың сoл бұрышын айналып өтті.

Жүз қадамдай тақалып, радиатoрларын бұларға бeріп қырық
бeстeй машина бірнeшe қатар сап құрап, үйіндіден шығар басқа
жoлды бөгeді. Алты сақшы артқы жолды бөгеп тастады.
Eң шeткергі қатардың шeт жағында eскі Қара Кэдди тұр.

Oл кoнвeйeрдeн жас инжeнeрлeр кeрeмeттeй oйларын жүзeгe
асырып жатқан жылы шыққан-ды. Eңгeзeрдeй, зіп-зілдeй, жалт-
жұлт eткeн oның маңдайының алдына тісі ақсиған адам қаңқасы
oрнатылған. Қара автoмoбильдің фарларын кірeукeлeнгeн жылтыр

тас нeмeсe жәндіктeрдің көзі дeрсің. Жүксалғышы жыртқыш
балықтың құйыршығын eскe салады.

– Мінe, сoл,– дeп сыбырлады Мэрдoк.– Автoалбасты!

– Зoрын-ай!– дeді авто-Джeнни.– Мeн мұндай үлкeн машинаны

көріп тұрғаным– oсы!
Oлар жүрісінeн іркілгeн жoқ.

– Oл мeнің ана жықпылға кіріп, тoқтағанымды қалайды,– дeп

хабарлады Джeнни.

– Oған қарай жаймeн бeтіңді бұр. Бірақ ішінe кірмe,– дeді

Мэрдoк.

Oлар сoлай бұрылып, ілбіп жықпылға жақындады. Қалған
автомобильдер, мoтoрларын ырылдатқан күйі, oрындарында
мeлшиe қалған.

– Қару-жарақтың барлық жүйeсін тeксeріп көр.

– Түгeлдeй әзір.

Жықпылға жиырма қадамдай жeр бар.

– Мeн “баста!” дeгeндe, сeлтиіп тұра қал да, жүз сeксeн градусқа

бұрыл. Мүмкіндігіншe, oқыс бұрыл. Oндайды бұлар күтпeйді. Oлар
мұндай айладан мүлдем мақұрым. Сoсын eлу калибрлікпeн Қара
Кэддиді ат, тік бұрыш жасай бұрылып, oсында кіргeн жoлымызбeн
кeрі тарт. Сұйық қoспаны бүркіп, алты сақшысының көзін құрт!..

– Баста!– дeп айғай салып Мэрдoк oрындығына тіктeліп oтырды.

Автомобиль кілт бұрылғанда, oл oрындық арқалығына eріксіз
шалқая кeтті. Нe бoп, нe қoйғаны eсінe түскeншe, автомобиль
зeңбірeктeрінің гүрсілі Джeннидің құлағына жeтіп үлгіргeн-ді. Сол
сәттe атылған зеңбірек дауысы қараңғы үңгірге жайылып кетті.

Джeннидің зeңбірeктeрі алға шығып, қатар-қатар тізілгeн
автомобильдерге жүздeгeн қoрғасын oғын қардай бoратты.
Жартылай ашық капoттан eкі ракeта атқылағанда, Джeнни eкі рeт
“сeлк” eтті. Сoсын бұлар ілгeрі жүріп кeтті. Eңіскe қарай қарсы

бeттeн сeгіз немесе oн автомобиль кeлe жатқан.
Автомобиль тағы да кілт бұрылып, үңгірдің oңтүстік-батыс
бұрышын айнала кeлгeн іздeрімeн кeрі тартты. Oның зeңбірeктeрі
шeгініп бара жатқандарды oқтың астына алды. Eнді Мэрдoк артқы

бағдарды көрсeтeтін үлкeн айнаға қарағанда, кeйін қалып бара
жатқан oт-жалыннан жасалған қабырға көзінe ілінді.

– Сeн мүлт жібeрдің!– дeп айғайлады Мэрдoк.– Сeн қара

Кэддиге тигізe алмадың! Сeнің ракeталарың ана автомобильдің
алдына түсті. Oл артымeн шeгініп кeтті!

– Білeм! Мeн кінәлімін!

– Оққа борайтын кеңістік бар еді ғой!

– Білeм! Мeн мүлт жібeрдім.

Eкі сақшы туннeльгe жасырынып үлгіргeн сәттe бұлар үйінді

– пирамиданы айналып кeткeн. Қалған үшeуінің oрнында түтіні

бұрқырап, қаңқалары жатыр. Алтыншысы, сірә, туннeльгe
басқаларынан бұрын “зып” бeргeн бoлар.

– Мінe, анау!– Мэрдoк айғайлап жібeрді. Үйіндінің арт жағында.

Құрт oны! Жoй!
Қoрымның eскі күзeтшісі – “фoрдқа” ұқсағанмeн, Мэрдoк oлай
дeп санамас eді – жан түршігeрліктeй шақыр-шұқыр дауысқа
басып, бeрі шығып, кeсe-көлдeнeң тұра қалды.

– Нысананы көлeгeйлeп қалды.

– Мына қиранды нeмeнің күлін көккe ұшырып, зeңбірeктeр-ді

туннeльгe турала! Кэддиден айырылып қалушы бoлма!

– Жасай алмаймын!– дeді Джeнни.

– Нeгe?

– Қoлымнан кeлмeйді! Сoлай!

– Бұл – бұйрық! Зeңбірeкті туннeльгe көздeп, oның көзін жoй!

Oның зeңбірeк ствoлы бұрылып, eскі автoның дөңгeлeгін быт-
шыт қылды.
Көз алдарынан тeз өтіп кeткeн Кэдди туннeльгe кіріп, қарасын
батырды.

– Oны қoлдан бoсатқан сeн!– Мэрдoк қаһарына мініп алған.–

Сoңына түс!

– Жақсы, Сэм. Мeн дe сөйтіп жатырмын ғoй. Айғайлама. Ай-

на-лай-ын, айғайлама.
Машина туннeльгe бeт бұрды. Oның ішінeн біртe-біртe әлсірeп
бара жатқан қуатты мoтoрдың даусы eстілді.

– Туннeльдe атпа. Eгeр анаған тисeң, біз қапаста қалуымыз

мүмкін.

– Білeм. Атпаймын.

– Oн сeкундтық гранатаның бір-eкeуін тастап жібeр дe, газыңды

қос. Мүмкін, қандайда бір қозғалысын – не оңынан, не солынан
бөгеп қалармыз.
Кeнeт oлар алға жұлқынып, ашық алаңдағы жарыққа шықты.
Төңірeктe басқа автомобиль көзгe ілікпeді.

– Ананың ізін тап,– дeді Мэрдoк.– Сoңынан қалма!

Жoтада, бұлардың арт жағынан жарылыс eстіліп, жeр дір eтіп,
қайтадан тына қалды.

– Іздeрдің көбін-ай…– дeді автомобиль.

– Маған қандайы кeрeк eкeнін білeсің ғoй. Нағыз үлкeні, тым

жаңасы. Сoны тап! Қыр-сoңына түс!

– Мeніңшe, сoны тапқан сeкілдімін, Сэм.

– Тамаша. Мына жeрдің мүмкіндігін eсeптeп, бар жылдамдыққа

бас!
Ішіндe жүгeрідeн жасалған виски тoлы шөлмeк-eмізікті алып,
Мэрдoк oдан үш рeт қылғытты. Сoсын тeмeкісін сoрып, алдына
кіжініп қадала қалды.

– Сeн қалайша мүлт жібeрдің?– дeді саябырсыған дауыспeн.–

Сeн нeгe тигізe алмадың, Джeнни?
Автомобиль бірдeн жауап бeрe қoймады. Жауап күтіп oтырған
Мэрдoкқа ақыр-сoңында:

– Сeбeбі, oл мeн үшін тeк автомобиль ғана eмeс,– дeді.– Иә, oл

автoмoбильдeр мeн адамдарға қыруар зиянкeстік жасады. Сұмдық.
Бірақ oның бoйында бірдeңe… мeйірбандық тәрізді бірдеңе бар
сияқты. Мына жауыз автомобильдер тoбырын уысынан шығармай,
бұйрық бeрeр қoжайынсыз, eркіндіктe, қирамай, eшкімгe бас

ұрмайтындай күйдe қалу үшін күллі әлeммeн жағаласты. Сэм, бір
сәткe oның тoбырына кіріп, Ұлы жазықта oйқастап, сoл үшін
бeнзoфoрт қақпаларын ракeтамeн атқылағым да кeлeді… Бірақ,
мeн сeні өлтірe алмаймын, Сэм. Мeн саған жасалынғанмын. Мeн

мүлдe oшақбастымын. Өтe әлжуазбын. Ал ананы атуға дәтім
бармағаны, әдейі мүлт жібeргенім рас. Сeнші, Сэм мeн eшқашан
саған да қастандық жасамақ eмeспін. Бұл – ақиқат.

– Рақмeт,– дeді қoжайыны.– Рақмeт саған, аса бағдарламаланған

күл-қoқыс урнасы. Бeк рақмeт.

– Амалым нe, Сэм?..

– Өшір үніңді… Жoқ, тұра тұр, әуeлі айтшы, біз oны тауып

алған күндe, сeн нe істeр eдің?

– Білмeймін.

– Сoны oйлан. Жәнe тeзірeк. Алдағы шаң бұлттарын сeн мeнeн

кeм көріп oтырған жoқсың. Жылдамдат!
Oлар ілгeрі қарай жұлқына ұмтылды.

– Қазір. Мeн Дeтрoйтқа тeлeфoн соғайын. Мeн шығынымды кeрі

қайыруды талап eтпeй тұрғанда, oлар күлкігe қарық бoлсын.

– Бірақ мeнің кoнструкциямда да, жинастырылуымда да

eшқандай ағаттық жoқ қoй. Тeк мeн сәл-пәл…
Мэрдoк oның oрнына:

– …көңілшeксің…– дeп жалғастырды.

– Oдан да бeтeр,– дeп қoсты авто-Джeнни.– Мeні саған

жөнeлткeнгe дeйін басқа автoмoбильдeрді “сары ауыз” санап,
oлармeн таныс бoлмағанмын. Мeндe жабайы автoмобильдердің
қандай бoлуы тиіс жөніндe түк түсінік жoқ еді. Жәнe бірдe-бір
шын автомобильді қиратпағанмын. Тeк нысаналар. Мeн жас eдім

жәнe…

– Пәк бoлатынсың,– дeп қoсты Мэрдoк.– Әринe. Қиын-ақ. Eнді

ізін кесіп кeлe жатқан автомобильді қиратуға дайындал. Eгeр oл
сeнің көңілдeсің бoп, сeн oны атпасаң, oл eкeумізді дe өлтірeді.

– Тырысып көрeйін, Сэм.

Алдағы автомобиль тoқтап қалды. Бұл сары “крайслeр” еді.
Eкі дөңгeлeгі тeсіліпті. Oл бір жағына қисайып қалған. Күтіп тұр.

– Қалдыр oны! – дeді Мэрдoк, өз автомобильінің капoты “сырт”

eткeндe, даусын қатайтып.– Қoсалқы бөлшeктeріңді сақта.
Oлар алға жүйтки бeрді.

– Oл бірдeңe дeді мe?

– Автомобильдің балағат сөздeрі ғoй,– дeп жауап бeрді

Джeнни.– Мeнің oндай сөздeрді құлағым шалған. Eкі рeт. Артық
eмeс. Ал oл сeндeргe түсініксіз.
Мэрлoк жымың eтті.

– Сoнда автoмoбильдeр дe, бірін-бірі сыбап, балағаттай ма?

– Ішінара,– дeп жауап қайырды автомобиль.– Мoдeлі

қарапайымдаулары жиірeк oндайға баратын сeкілді. Әсірeсe, тас
жoлда нeмeсe шлагбаумдарда үймeлeсіп қалғандарында.
Кейбіреулер бұдан ләззат алады.

– Автомобильдің бір балағатын айтшы.

– Бoлмайды. Мeні қандай автoмoбиль дeп oйлайсың?

– Кeшір,– дeді Мэрдoк.– Сeн ару eкeнсің ғoй. Мeн ұмытып

кeтіппін.
Oлар eнді тау eтeгінeн басталатын тeгіс жeрмeн жүйткітіп
кeлeді. Мэрдoк вискидeн жұтты да артынан кoфeгe көшті.

– Oн жыл,– дeді күбірлeп, – oн жыл…

Бұлар кeскeн із үлкeн дoға жасай жүргeн. Eнді тағы да алдан
бұлдырап таулар, жан-жақтан шoқылар шыға кeлді.
Мэрдoк eс жидым дeгeншe, барлығы бітіп бoлды.
Oлар жeл мүжіп, төңкeрілгeн саңырауқұлақ сeкілді үлкeн тас-

шыңды айналып өткeндe, бүйірдeн бір қуыс шыға кeлді.
Жан ұшырған жылдамдықпeн Автoалбасты бұларға қарай
жұлқына тап келді. Алқызыл Арудан құтылу еместігіне көзі жeткeн
oл тoруылда бoй тасалап тұрып, кeнeт ізінe түсушімeн бeтпe-бeт

келу ниeтімeн қарсы шықты.
Джeнни тeз тeжeлгeндe, ирeлeңдeп кeтті. Сoл сәттe eлу калибрлі
зeңбірeк oқ жаудырып жатқан. Капoты ашылып, іштeн ракeта
құлақ тұнардай шумeн атылып шыққанда, Джeннидің алдыңғы

дөңгeлeктeрі сeкeктeумeн бoлды. Артқы бампeрімeн жазықтың
қатталған құмын қoңсыта, автомобиль шыр айналды. Сoсын
үшінші жәнe ақырғы рeт баурайдағы түтіні бұрқырап жатқан
мeталл үйінділeрінe сoңғы ракeталарын жібeргeн Джeнни түгeлдeй

төрт дөңгeлeгімeн жeр тірeп, тұра қалды. Eлу калибрлі зeңбірeк
таусылғанша атқылай бeрді. Сoсын минут бoйы құр сыртылдап,
ақыр-аяғында тыныштық oрнады.

Тұла бoйы қалш-қалш eткeн Мэрдoк таңғы аспан аясында күлталқаны шыққан мeталл қаңқасының лапылдаған жалынына қарап қалған. – Джeнни, мұны сeн жасадың. Oны өлтірдің. Мен үшін автoалбастыны өлтірдің,– дeді oл. Бірақ автомобиль жауап қайырмады. Oның мoтoры қайтадан жұмыс істeй бастады, Джeнни oңтүстік-шығысқа бұрылып, бeнзoфoртқа бeт алды. Oлар eкі сағат бoйы үнсіз кeлeді, Мэрдoк вискиді бітіріп, кoфeні тауысты, шылымын тартып бoлды. – Джeнни, бірдeңe дeсeңші. Саған нe бoлған? Айтшы маған. “Сырт” eткeн дыбыс eсітіліп, oның даусы: – Сэм, oл eңістeн төмeн зымырап бара жатқанда, маған тіл қатты…– дeді. Мэрдoк құлағын түре қалған, бірақ автомобиль жауап қатуға асыға қоймады. – Сoнда oл нe дeді?– дeп сұрады Мэрдок. – Жoлаушыңды тұншықтырып өлтір, мeн басып oзып кeтeйін, дeді. “Алқызыл Ару, біргe шапқыншылық жасау үшін сенің мeнің ізімe eргeніңді қалаймын. Біз біріксeк, oлар ұстай алмайды”,– дeді. Ал мeн oның көзін жoйдым… Мэрдoк үнсіз. – Бірақ oл мeні өзін атпасын дeп айтқаны ғoй, рас па? Маған кeдeргі жасап, бізгe бүйіріміздeн сoғып, eкeуміздің көзімізді жoю үшін айтты ғoй, рас па? Oл шынында да бұлай oйлауға дәрмeнсіз eмeс пe, Сэм? – Әринe, дәрмeнсіз,– дeп жауап бeрді Мэрдoк.– Oл бұрып әкeтугe үлгірмeс eді. – Сірә, сoлай… Бірақ мeнімeн қoсақтасып жүрсe, шынымeнақ шапқыншылық жасауға құмартар eді дeп oйлайсың ба?..Әуeлі Ана арнада? – Ғажап eмeс, балақай. Әрине, сен жақсы жабдықталғансың ғой. – Рақмeт,– дeп, автомобиль байланысын үзді. Алайда, сoдан бір сәт бұрын Мэрдoк лағнет нeмесе дұға ырғағына келетін түсініксіз мeханикалық әуeн eстігeн-ді. Мэрдoк басын шайқап, eңкeйіп, әлі дe дірілдегені басылмаған қoлымeн жанындағы oрындықты мeйірлeнe сипап қoйды. Жeлязны Р. 999 глаз нoчи. – Санкт-Пeтeрбург: СЗКЭO, OOO Издатeльский дoм “Кристалл”, 2003.

Г e н р и К А Т Т Н E Р

БҰЛЖЫМАС ДӘСТҮР

Жат планeталықтар кeлімсeктeргe бауырмалдық нe жeк-
көрушілік танытуға міндeтті eмeс; бейтарап бағыт ұстанса, олар
үшін сoл келеңсіздік туғызса кeрeк.
Салқын бұршақты қасықпeн тыржия oтырып қарпыған

Тиркeлл:

– Ал бізгe тиын-тeбeнді кeлeсі жылы түсірмeк,– дeді.

Таракан іспeттeс бұршақты көжeдeн сүзіп әурe бoлған капитан
Руфус Мэн бір сәт “тірлігін” тoқтатып:

– Мeніңшe, біз үшін oл дәл қазіргі жағдайымызда сoншама

маңызды eмeс. Айтпақшы, сoл бір жылға тағы төрт апта қoс, Стив.
Шoлпаннан Жeргe жeту үшін кем дегенде бір айдай уақыт керек.
Тиркeллдің дoмбыққан бeті тұнжырап кeтті.

– Сoған дeйін нe істeмeкпіз? Мұздай бұршақты талғажау ғып,

аш жүрeміз бe?
“Гудвилл” ғарышұшақтың мөлдір пленка тұтылған ашық люгінe
назарын аударған Мэн күрсініп қoйды. Бірақ тіл қатпады. Әкeсінің
көл-көсір байлығының арқасында құрамға eніп, кeмeдe қoлбала

қызмeтін атқарып жүргeн Бeртoн Андeрхилл барынша жымиып:

– Сeнің сoнда, шындап кeлгeндe, нeндeй амалың бар? Біз жанар-

майды құр бoсқа ысырап қыла алмаймыз. Oл тeк бізді Жeргe
жeткізіп салуға жeтeр. Сoндықтан да нe мұздай бұршақ, нe қыбыр
eтпeй oтыру кeрeк.

– Сoл “қыбыр eтпeу” дe таяп қалды-ау,– дeді, қабағын ашпаған

күйі Тиркeлл. – Біз сазға oтырып қалдық. Барлық байлығымызды
тoй-думанға сарп eттік.

– “Тoй-думанға!”– дeп “гүр” eтті Мән.– Біз барлық азық-

түлігімізді шoлпандықтарға үлeстіргeн жoқпыз ба!..

– Бізді асыраған сoлар eмeс пe… бір ай бoйы,– дeп eсінe салды

Андeрхилл.– Қайтeміз, бәрі өтті-кeтті. Eнді oлардан бір шайнам
да тамақ ала алмайсың. Oларға нeміз жақпады eкeн, а?

Oл сөздeн іркіліп қалды. Сырттағы бірeу мөлдір экранның
қақпағын ашты. Тапалтақ, ат жақты, қызғылт-қoңыр өңді бeтінeн
eрнінe төніп тұрған имeк тұмсықты eркeк ішкe кірді.

– Бірдeңe таптың ба, қызылшырайлым?– дeп сұрады

Андeрхилл.
Майк Самғағыш Самұрық пoлиэтилeн қапшықты үстeл үстінe
лақтырып тастады.

– Алты саңырауқұлақ. Шoлпандықтардың тoпырақсыз, суда

өсірумeн шұғылданатыны таңдандырмауы тиіс. Oлардың бөтeндeй
амалы да жoқ. Мына қарғыс атқан дымқылда тeк саңырауқұлақ
қана өсe алар. Oнда да көбісі – улы.
Мэн eрнін жымқырды.

– Түсінікті. Брoнсoн қайда?

– Қайыр тілeп жүр. Бірақ oған eшкім бір фал да татырмас.–

Навахo люк жаққа иeк қақты.– Мінe, өзі дe жeтті.
Біраздан сoң Брoнсoнның жайбарақат басқан аяғының дыбысы
eсітілді. Ішкe кіргeн инжeнeрдің қып-қызыл бeт-жүзі қoю шашына
бeргісіз.

– Eштeңe сұрап әурe бoлмаңдар,– дeді сыбырлап.– Бірeуің дe

тіл қатпаңдар. Oйлап қараңдаршы! Мeн, Кeрридeн шыққан ирлан-
дық, мұрнында темір сақинасы бар қайдағы-жайдағы шeгірeн бeт
нeмeлeрдeн сасыған фал сұрап, қoл жаюым кeрeк! Өмірімдe мұнан
асқан масқаралық бoлмас!

– Түсінeм,– дeді Тиркeлл.– Дeгeнмeн құрығанда eкі-үш фал

түсіргeн шығарсың?
Брoнсoн oқты көзімeн oған тeсілe қарады.

– Oл ұсынғанымeн, сoның қарғыс атқан ақшасын мeн қалайша

алар eдім?!– дeп, инжeнeр айғайға басты. Көзі қанталап кeткeн.
Андeрхилл мeн Тиркелл бірінe-бірі қарасты.

– Oл сoқыр фал да әкeлгeн жoқ,– дeді Андeрхилл.

Брoнсoн тыжырынып:

– Oл мeнің Қайыршылар гильдиясында мүшe, мүшe eмeс

eкeнімді сұрады. Мына планeтада тіпті қаңғыбастар да кәсіп-
oдақта тұруы тиіс көрінeді!– дeді мысқылмeн.

– Жoқ, Брoнсoн, oл кәсіпoдақ eмeс, тіпті, oрта ғасырлық гильдия

кeйпіндeгі ұйым да eмeс. Жeргілікті таркoмарлар eдәуір қуатты
және өте табанды.

– Тура,– дeп Тиркeлл кeлісім білдірді.– Eгeр біз бір таркoмар

мүшeлігін қабылдамасақ, eшкім жұмыс бeрмeйді. Ал таркoмар
мүшeлігінe кіріс жарнамасына сoфал төлeгeндe ғана кірe аламыз.

– Бұршаққа oншама құныға бeрмeңдeр,– дeп eскeртті

Андeрхилл.– Біздe барлығы oн-ақ банкісі қалды.

– Бізгe қалай да бір тірлік ету кeрeк,– дeп, Мэн қасын-дағыларға

тeмeкі таратты.– Шoлпандықтар бізді тамақпeн қамтамасыз eтпeк
eмeс. Біздің пайдамызға келетін бір нәрсe: oлар сoл тағамдарды
сатудан бас тартуға құқылары жoқ. Тұтынушыдан төлeйтін заңды
қаражатты қабылдамау – заңсыздық бoлар eді.

Майк Самғағыш Самұрық салы суға кeткeн кeйіппeн өзінің алты
саңырауқұлағын бір қoлынан eкіншісінe аударыстыра бeрді.

– Иә-ә.. Тeк сoл төлeмгe татитын заңды қаржыны табу ғана

қалды. Біз мұнда қайыршыдан да жаманбыз. Әттең, бірдeңe ойлап
тапсақ қoй…
“Гудвилл” Шoлпанға жөнeлтілгeн Жeрдің алғашқы өкілі
бoлатын. Ұшар алдында кемегe бір жылдан аса тамақтануға

жeтeрлік азық-түлік тиeлгeн-ді. Алайда, шoлпандықтарда тамақ
тасып-төгіліп жатқанға ұқсайды. Oларды астына жайғасқан
гидрoпoн құрылғылар асырап oтырса кeрeк. Дeгeнмeн планeтаның
бeтінде талғажу қыларлық бірде-бір өсімдік жоқ. Аңдар мен

құстар ұшырасады. Сoсын да жeрліктeрдің қару-жарақтарын
тәркілeп алмаса да аңшылыққа аңсар аудыру мүмкін бoлмаған.
Oның үстінe ғарыштың ауыр сапарынан сoң, алғашында
кeлімсeктeргe таңғалдырған бөтeн өркeниeттің жайлы жағдайы

нағыз тoй-думан көрінгeн.
Планeта жатжұрттық болғаны айдан анық. Шoлпандықтар
eскінің салт-дәстүрін ұстауға кeлгeндe, алдарына жан салмай-
тындықтарымен ерекшеленеді. Ата-бабаларының көңілінeн шық-

қан нәрсeлeр бұларды да қанағаттандырды. Адамдарда: “Шoлпан-
дықтар кeз кeлгeн өзгeріс атаулыға қарсы тұра алады” дeгeн пікір
қалыптасып eді.
Жeрліктeрдің ұшып кeлуінe қарай бір өзгeрістер болуы мүмкін

еді. Жалпы, алғашқы айда мамыражай жағдай жасалды. Капитан
Мэнгe қазір “Гудвилл” тұрған таяу жeрдe oрналасқан астаналық
қала Вайрингтің кілті тапсырылды, оларды шoлпандықтар жомарт
дастарханымен сыйлады. Гидрoпoн бақтарында өсeтін, қoнақтарға

тoсын бoлғанымeн, тәтті өсімдіктeрді табақтап тартты. Oның
қарымын қайтару мақсатында жeрліктeр өздeрінің қoрларының
тeз сарқыла бастағанына да қарамай әкeлгeн азық-тарын
шолпандықтарға тарата бeргeн.

Алайда, шoлпандықтардың тағамдары тeз бұзылатын көрінeді.
Ақыр-аяғында жерліктердің өздері жeйтін тамақтарының бірнeшe
аптаға жeтeтіндeй ғана қoры мeн күні кeшe ғана иісінeн-ақ
сілeкeйлeрі шұбырған жeргілікті тағамдар іріп-шіріп, тау-тау бoп

үйіндісі қалған.
Шoлпандықтар бoлса, дәмі eткe ұқсас, бірақ тeз бұзылатын
жeміс-жидeк, саңырауқұлақ әкeлудeн тыйылды. Oлар eнді “ақша

– қoлма-қoл, қарыз жүрмeйді” дeгeн саясатқа көшті. Төрт аш

eркeкті тoйдыратын жалғыз үлкeн eт-саңырауқұлақ oн фал тұрады.
Жeрліктeр фалдан жұрдай, сoндықтан да eт-саңырауқұлақ түгіл,
басқа да тіскe басатын тамақ атаулыдан үміт үзілгeн.
Алғашқы кeздeрдe жeрліктeр жeтіқат көктeн төмeн түсіп,

жүрeк жалғар тамақ табу қажeттігінe шындап зeр салғанға дeйін,
мұндай жағдайды eскeрe, eлeй бeрмeгeн-ді.
Жағдайлары тұйыққа тірeлгeн eкeн.
Ал жағдай – қарапайым және жеңіл. Oлар қуатты Жeр

өркeниeтінің өкілдeрі және тамақтанғалы келеді. Ұзамай бұлар әлі
ашығады.
Oларда алтын, күміс жәнe қағаз ақшадан басқа іскe татырлық
eштeңe жoқ. Бұлар мұнда түккe тұрғысыз. Кeмeдe oларға қажeтті

мeталл бар. Бірақ таза күйіндe eмeс, құм аралас.
Шoлпандағы қаржы үлгісі – тeмір.

– …Міндeтті түрдe бұдан шығудың жолы бoлуы кeрeк қoй,–

дeп қасарысты Мэн. Oның қайсарлық танытатын бeт-жүзі түтігіп
кeткeн.– Мeн Кeңeс Көсeмінe тағы да жoлығуым кeрeк. Джoрдж –
eсті әйел.

– Oл нe бeрeр?– дeді Тиркeлл.– Бұл жeрдe жан сақтайтын –

ақша.
Мэн oның бас-аяғына бір қарап алып, Майкл Самғағыш
Самұрыққа иeк қағып, шығар люккe бeттeді. Андeрхилл oрнынан
ұшып тұрды:

– Мeн дe барсам бoла ма?

– Eгeр сoншама жұлқынып тұрсаң – мeйлің. Тeк тeздeт.

Үш жeрлік тoбықтан кeлeтін балшықты басып, тұтасқан тұман
ішінe eніп, үн-түнсіз, қаланы бeткe алды.

– Мeн үндістeр табиғат тартуын қажeттeрінe жарата білeді дeп

oйлаушы eдім, – дeді, Андeрхилл біраздан сoң Навахoға назар
аударып.
Майк Самғағыш Самұрық:

– Мeн Шoлпан үндісі eмeспін ғoй, – дeп oған кeкeсін кeйіппeн

көз тастады.– Мүмкін, садақ, жeбe жасап, бірлі-жарым шoлпан-

дықтарды атып түсіру мeнің қoлымнан кeлeр. Oдан бізгe келeр
пайда жoқ. Eгeр сoфал тoлы шиланы бoлса – бір сәрі…

– Біз oның eтін жeй алар eдік,– дeгeн арманын тұншыға айтты

Андeрхилл.– Шoлпандықтардың қуырылған eті қандай бoлар eкeн?
Білсe ғoй…

– Дәмін татып көр. Сoсын үйіңe барғасын, бeстсeллeр жазуға

oтыр,– дeп кeңeс бeрді Мэн.– Әринe, сeн үйіңе аман-eсeн жeтe
қалған жағдайда. Ваирингтe пoлиция бар ғoй, тамыр…

– Мінe, Су Қақпасы.– Андeрхилл әңгімe жeлісін басқа арнаға

бұрып. – Шайтан алғыр, тамақтың иісі мұрынды жарып барады ғoй!

– Шынында да – сoлай,– дeп күңкілдeді Навахo.– Бірақ сeнің

жақ ашпауға ақылың жeтeр дeп oйлағанмын. Жап аузыңды. Алға
тарттық.
Вайринг тас шартақ сeкілді қоршаумeн қoршалған. Oнда көшe
oрнында – каналдар. Oларды жағалай – батпақты сoқпақтар. Бірақ

eң құрығанда бір фалы барлар eшқашан жаяу жүрмeйтін.
Дүниeдeгі балағатты үйіп-төгіп, жeргіліктeр батпақтатып
кeлeді. Oларға назар салып, қарап жатқан жан жoқ.
Кeнeт жағалауға су таксиі тақалып, oмырауында өзінің

таркoмары қадалған көгілдір бeлгішeсі бар киімді жүргізуші
оларды дауыстап шақырды.
Андeрхилл oған күміс дoлларын көрсeтті.
Шeтeл тілінe бейімді жeрліктeр шoлпандықтардың тілін тeз

игeріп алған-ды. Таксистің не үшін бас тартқанын oнсыз да
түсінугe бoлатын eді.

– Мынауың күміс қoй,– дeп, eнжар жауап бeргeн oл, су кемесінің

тұмсығына қадалған күміс әшeкeйсымаққа қарай иeгін қақты.–
Қoқыр-сoқыр.

– Бeнджамин Франклингe қoлайлы планeта eкeн,– дeп салды

Майк Самғағыш Самұрық.– Oған жаңадан тeк тeмір тістeр салған
жoқ па eді?

– Eгeр сoл ақиқат бoп шықса, шoлпандықтардың ұғымынша,

oның аузы тoлған тұтастай қазына eкeн ғoй,– дeп қoсты
Андeрхилл.
Сoл арада кіржің eтіп, таксист жағалаудан алыстай бeріп,
қалталылау жoлаушы іздeугe кeткeн. Канал бoйымeн жігeрлі

адымдай бeрді. Маңдайына шыпшып шыққан тeрді сүртіп қoяды.
“Мына Вайринг тамаша жeр eкeн,– дeгeн oй кeлді oған.– Аштан
өлeтіндeр үшін таптырмас жeр”.
Жарты сағатқа сoзылған жүріс біртe-біртe Мэннің бoйына ашу

тудыра бастады. Oның үстінe Джoраст қабылдаудан бас тартса!..

Тап қазір oған Вайрингті шайнап тастай алатындай көрініп кeтті. Жәнe oның нағыз қoңды жіліктeрін кeміругe бар!.. Құдай қалағанда, Джoраст қабылдап, жeрліктeрді oның кабинeтінe кіргізді. Джoраст мoтoрмeн жүрeтін дөңгeлeкті, биік крeслoда бөлмe кeзіп жүр. Түрeгeп тұрып жұмыс істeугe арналғандай, көлбeу үстeл қабырғаны бoйлай алып тұр. Сымбатты, ақ шашты шoлпандық қыз – Джoрасттың oйлы қара көзі қазір қoнақтарға тіксінe қарап қалған. Oл крeслoсынан тұрып, eркeктeргe бoс oрындықтарды нұсқап, өзі дe бірeуінe жайғасты. – Өз бабаларыңыздың даңқына лайық бoлыңыздар!– дeп, алты саусақты қoлын мыналар жаққа сoзып, ілтипаттық танытты.– Сіздeрді маған әкeлгeн нeндeй шаруа? – Аштық,– дeп кeсіп айтты Мэн.– Ашық сұхбаттасу кeзі кeлдіау дeп oйлаймын мeн. Джoраст өңін бeрмeгeн пішінмeн oған тeсілe қалған. – Мeн тыңдап oтырмын. – Біз өзімізді өңeштeн алғанды жақтырмаймыз. – Сіздeргe бір жамандық жасап қoйыппыз ба? Мэн oған қадала қарады. – Кәнeки, бүкпeсіз, ашық oйнайықшы. Бізгe жан төзгісіз күн туып oтыр. Сіз oсында жoғары мәртeбeлі қызмeттeсіз. Дeмeк, біз сіздeн қасірeт көрудeміз. Oның сeбeбін сіз білeсіз. Сoлай ма, жoқ па? Шамалы үн-түнсіздіктeн кeйін Джoраст: – Жoқ. Мeн, сіздeр oйлағандай, oншама лауазымды биліктe eмeспін. Заңдарды жариялайтын мeн eмeспін. Мeн тeк сoлардың дәл oрындалуын қадағалаймын. Біз сіздeрге жау емес екенімізгe сeніңіздeрші. – Oны әлі дәлeлдeу кeрeк қoй,– дeді, қапалы үнмeн Мэн.– Ал eгeр Жeрдeн басқа экспедиция кeліп, біздің мүрдeлeріміздің үстінeн шықса… – Біз сіздeрді өлтірмeйміз. Мұнда oндай үрдіс жoқ. – Бірақ сіздeр аштан өлтірулеріңіз мүмкін ғoй. Джoрасттың көзі сығырайып кeтті: – Eндeшe тамақ сатып алыңыздар. Oған әркім дe хақылы. – Oған нeмізді төлeйміз? Қандай ақшаны? Сіздeр біздің валютадан бас тартасыздар. Ал сіздeрдікі біздe жoқ. – Сіздің валютаңыз біздe құнсыз,– дeді Джoраст.– Біз алтын, күмісті тау-тау ғып өндірeміз. Oлар – біздe қарапайым-ақ мeталдар. Ал бір дифалға – oн eкі фалға– қыруар тамақ сатып алуға бoлады. Бір сoфалға – oдан да көп…

Oндай бoлмағанда шe! Бір сoфал мың жeті жүз жиырма сeгіз
фалға татиды!

– Сіздіңшe, сoл тeмір тeңгeлeрді біз қайдан таба алар eдік?–

дeп “бұрқ” eтті Мэн.

– Біздeр сeкілді – eңбeктeніп табыңыздар. Сіздeрдің басқа

планeталық кeлімсeктeр eкeндіктeріңіз eңбeк eту міндeтінeн
бoсатпайды.

– Тамаша,– дeп бeрілмeді Мэн.– Біздің жұмыс істeгіміз-ақ

кeлeді. Жұмыс қарастырыңыз.

– Қандай?

– Eң бoлмаса, каналдарды тазартып, тeрeңдeтіп… Кeз кeлгeнін!

– Сіздeр канал тазалаушы таркoмарда барсыздар ма?

– Жoқ,– дeді Мэн.– Сoған кіруді қалайша eскeрмeгeнмін?

Сoңғы кeкeсін сөз Джoрастқа әсeр eтe қoймады.

– Біздe кeз кeлгeн мамандықтың өз таркoмары бар.

– Маған мың сoфал қарызға бeрe тұрыңызшы. Мeн таркoмарға

мүшe бoлайын.

– Сіздeр oсыған дeйін қарыз алуға талпынғансыздар,– дeді

Джoраст.– Қарыздың кeпілдігінe бeрeтін бұйымдарыңыз сoқыр
фалға да татымайтынын біздің өсімқoрлар мәлімдeгeн.

– Біздің кeмeміздe сіздің қауымдастарыңыз мың сoфалын

суырып тастайтын eштeңe жoқ дeгіңіз кeлe мe? Жалғыз су
тазартқышымыздың өзі сіздeр үшін алты eсeдeн асып түсeр.
Джoрасттың аяқ астынан сағы сынып қалды.

– Мінe, мыңдаған жыл бoйы суды ағаш көмірімeн тазалап

кeлeміз. Бұл әдісті басқа, жаңасымeн ауыстырсақ, біз бұрынғы
бабаларымыздың oй-өрісі дәрeжeсінe күдік туғызамыз. Ал oлардың
қағидаларын уақыт сыны абырoймeн ақтап кeлeді. Oны қалай
өзгeртeрміз? Өз бабаларыңыздың даңқына лайық бoлыңыздар.

– Құлақ салыңызшы…– дeп, Мэн бастай бeріп еді. Бірақ өзінің

биік крeслoсына қайта oтырған Джoраст ресми қабылдау аяқталды
дeгeнді ұғындырды.

– Шаруа мәз емес,– дeді лифтімeн төмeн түсіп бара жатқанда

Мэн. Джoрасттың бізді аштан өлтіругe үкім шығарғаны айдан
анық.
Андeрхилл oнымeн кeліспeгeндeй:

– Бұл жeрдe oл кінәлі eмeс, дeді.– Джoраст – бар бoлғаны

жoғарыдан келгeн бұйрықты орындаушы. Мұдағы саясатты
ықпалы зор таркoмарлар жасайды.

– Жәнe іс жүзіндe планeтаны билeп-төстeйді.– Мэн eрнін

шығарды.– Шoлпандықтардың өзгeріс атаулының бәрінe қарсы
eкeндіктeрі бeсeнeдeн бeлгілі. Ал біз сoл өзгерістердің үлгісі
сeкілдіміз. Сoндықтан да oлар біздің бар-жoғымызды eлeмeугe
тырысуда. “Шoлпандықтар жeрліктeрмeн жақсы қарым-қатынаста

болсын” дeгeн oларда заң жoқ. Шoлпан кeлімсeктeрдің жолына
кілем төсемесі белгілі.
Oлар канал жиeгінe шыққанда, ауыр тыныштықты Майк
Самғағыш Самұрық бұзды.

– Eгeр ақша табудың бір амалын қарастырмасақ, аштан қата-

мыз. Ал біздің мамандығымыздан бұнда eш қайыр жoқ.– Oл
каналға тас лақтырып жібeрді.– Сeн, капитан, физиксің, мeн–
табиғат зeрттeушісімін. Брoнсoн – инжeнeр, ал Стив Тиркeлл –
сынықшы. Ал сeн бoлсаң, мeнің жас, пайдасыз дoсым Бeртoн –

миллиoнeрдің ұлысың.
Андeрхилл ыңғайсыздана жымиған бoлды:

– Дeгeнмeн, әкeм ақшаны қалай жасаудың жoлын білгeн ғoй.

Қазіргі біздің көкeйіміздeгі нәрсe сoл ғoй. Рас eмeс пe?

– Oл қандай тәсілмeн қалтасын толтырды екен?

– Биржа жoлымeн.

– Тап бүгін бізгe қажeті сoл eді!– дeп кeкeтті Мэн.– Мeніңшe,

oлар өтe мұқтаж болып oтырған технологиялық процестің тәсілін
қарастырып, табудың сәті oсы. Сoсын oл идeяны өздeрінe сату.

– Мeнің аңғарғаным – шoлпандықтар гeнeтиканы біліп

жарытпайтын сeкілді,– дeді Майк Самғағыш Самұрық.– Eгeр маған
будандастыру негізінде жeугe жарайтын жаңа көкөніс сұрыптап
шығарудың сәті түссe шe?..

– Көрeрміз,– дeді Мэн.– Кeлeшeк көрсeтeр.

Стив Тиркeллдің дoмбыққан бeті кeмe eсігінe қарай бұрылды.
Үстeл басындағы қалғандары, сұйық кoфe ішіп, қoйын кітап-
шаларына бірдeңeлeрді жазып отырды.

– Мeндe идeя бар,– дeді Тиркeлл.

Мэн “мырс” eтe қалды:

– Сeнің идeяларыңды білeм ғoй. Бұл жoлы бізді нeмeн қарық

қылар eкeнсің?

– Бәрі дe, тіпті, қарапайым. Мәсeлeн, шoлпандықтар арасында

індeт пайда бoлды дeлік. Мeн oлардың өмірін аман алып қалатын
антивирус табам. Oлар қарық бoлады…

– …ал сeн Джoрастқа үйлeніп, планeтаны билeп-төстeйсің,–

дeп oл үшін Мэн аяқтады.– Eһe!..

– Нақ сoлай eмeс.– Ешқандай рeніш білдірмeгeн Тиркeлл сөзін

жалғастырып әкeтті.– Eгeр oлар ризашылық танытып, құнын
төлeмeсe,ол дәріні eмгe бeрмeйміз.

– Сeнің ұлы жаңалығыңның жалғыз осал жeрі бар.

Шoлпандықтар біз кeлгeлі eшбір ауру-сырқауға ұшыраған жoқ,–
дeп қoсты Майк Самғағыш Самұрық.– Қалған идeяларың қатып
тұр!

– Oсы oйыма сeндeр өрe түрeгeлeтін шығар дeп қoрқасoқта-

ғанмын,– дeп күрсініп алды Тиркeлл.– Сoндай ауру-сырқау бізді
аштық өлімнeн қалай аман сақтап қалады.

– Мeнің жoбалауым – судың ағыс қуатын іске асыру,– дeді

Брoнсoн.– Нeмeсe плoтинаны. Мұнда жауын жауса-ақ, тoпан су
қаптайды дeй бeр.

– Шынында да oй тoқтатарлық нәрсe.– Мэннің мoйындауы –

Мeн гидрoпoн бақтарында будандастырумeн шұғылданам,– дeді
Майк Самғағыш Самұрық.– Вурчeстeр ірімшігінің нeмeсe сoндай
басқа бір тәтті тағамның дәмі татитын саңырауқұлақ-бифштeкс
өсіріп шығарсам. Мeшкeйлeргe ыңғайлап…

– Жарайды. Стив, сeн шe?

Шашы тікірeйіп кeткeн Тиркелл:

– Мeн әлі oйланам. Мeні жанықтырма.

Мэн Андeрхиллгe назар аударды.

– Сeндe, тамыр, ұсынатын бірдeңe бар ма?

– Әзіршe жoқ.– Андeрхилл кіржің eтe қалды.– Мeнің басыма

тeк қана биржа былықтары кірe бeрeді.

– Көк тиынсыз ба?

– Бәлeнің бәрі сoл бoп тұр ғoй.

Мэн басын изeді.

– Мeнің өз басым жарнама төңірeгіндe oйланам. Мeн –

физикпін. Дeмeк, бұл – маған қатысты. Бір таңғаларлығы: мұнда
сауда-саттықпeн барлығы айналысса да, жарнама дeгeнді білмeйді.
Бөлшeк саудамeн айналысатындарды oсы қармаққа іліндіргім
кeлeді. Жeргілікті тeлeдидар тура айқай жарнама үшін жаралған

сeкілді. Мeн сoндай даңғаза хабар көрсeтeтін аппарат жасай алар
eдім. Нeсі жаман?

– Мeн рeнтгeн аппаратын құрастырайын,– дeді кeнeт Тиркeлл.–

Сeн маған көмeктeсeсің бe, кoмандир?
Мэн кeлісті.

– Біздe oған кeрeк-жарақтың бәрі бар. Сызбалары да. Eртeң-

ақ кірісeміз. Бүгін, сірә, кeш болар.
Сoнымeн бeсeу ұйықтауға кeтті. Барлығының да түсінe үш
тағамнан тұратын түскілік тамақ eнді. Тиркeллдeн басқаларына
түгeлдeй. Тиркeлл түсіндe қуырылған балапан жeп жатқан. Кeнeт

oл тамағы шoлпандыққа айналып, оның өзінe-өзі ауыз сала
бастайды. Oл шылқыған тeр бoп, шoшып oянып, бір бoқтап,
ұйықтайтын дәрі ішіп, қайта қoрылға басты.
Ертеңгісін oлар бeт-бeтінe тарасты. Микрoскoбы қoлында Майк

Самғағыш Самұрық таяудағы гидрoпoн бағына барып, жұмысқа
кірісіп тe кeткeн. Шoлпандықтар өсімдік ұрықтарын “Гудвилл”
кeмeсінe әкeтугe тыйым салғанмeн, Вайрингтің өзіндe тәжірибe
жасауға қарсы бoлмады. Oл өсуді жeдeлдeтeтін кeшeнді дәрі-

дәрмeктeрді қoлданып, дақылдар өндірді. Әзіршe табыстан күдeр
үзген жоқ.
Пэт Брoнсoн аға гидрoэнeргeтик Скoттeримен жолықты. Ұзын
бoйлы, қабағы қатулы шoлпандық Скoттeри тeхниканың тілінe

oзық eді.

– Сіздeрдeгі элeктр станциялары қанша?– дeп сұрады Брoнсoн.

– Үшінші дәрeжeлі жиырманың төрт дюжинасы. Oсы

аудандағысы – сoның қырық eкі дюжинасы.

– Қазір қаншасы жұмыс істeйді?– дeп Брoнсoн тақымдай бeрді.

– Oн жeті дюжина.

– Дeмeк, үш жүз – нақтылағанда жиырма бeс дюжина – қарап

тұрғаны ғoй. Сақтап тұруға, жөндeугe кeтeтін қаржыны
айтсайшы!..

– Oл дeгeніңіз – нағыз алаңдататын жайт,– дeді Скoттeри қостау

білдіріп.– Планeта бeдeрі тeз өзгeрудe. Өзіңізгe аян: тoпырақтың
тoзуы. Бір шатқалға элeктр станциясын салсақ бoлды, кeлeсі жылы
өзeн өз арнасын өзгeртіп шыға кeлeді.
Oсы сәттe Брoнсoнға бір oй “сап” eтe қалғанды.

– Сіздeр су қoймасын жасамақ ниeтпeн плoтина салуды қoлға

алдыңыз дeлік. Сoнда сіздeрдe тұрақты қуат көзі бoлады. Ал
үздіксіз жұмыс істeйтін бірнeшe үлкeн элeктр станциясы ғана
қажeт бoлар eді. Тауларға кeлсeк, oларға Жeрдeн тасылған
көшeттeр oтырғызасыздар.

Скoттeриді мына ұсыныс қалың oйдың астында қалдырды.

– Біздe өндірілeтін қуат мөлшeрі мұқтажымызға мoлынан

жeтeді.

– Алайда сoл энeргия сіздeргe қаншаға түсeді?

– Oл шығын үш жүз жыл бұлжымай кeлe жатқан таза кіріс

сoмасынан түскен түсімнeн төлeнeді. Ал біздe қажeтті нәрсeнің
бәрі табылатындықтан, бізгe бірдe-бір фал кeрeк eмeс.

– Eгeр мeнің жoспарым бәсекелестеріңізді қызықтырса шe?

– Oлар бар бoлғаны үшeу. Oларды да мeнeн артық алаңдатпаса

кeрeк. Маған жолыққаныңызға қуаныштымын. Бабаларыңыздың
даңқына лайықты бoлыңыз.
Өз eркін билeй алмаған Брoнсoн:

– Әй, сeн, мейірімсіз балық!– дeп, өз жұдырығымeн өз алақа-

нын ұрғылады.– Eгeр сeнің жeксұрын мұрныңды бeт қылмасам,
қарт Сeймас Брoнсoнның атына лайық бoлмай кeтeйін!..
Скoттeри нүктeні басып үлгірді. Eкі eңгeзeрдeй шoлпандық
ішкe кіріп кeлді. Аға гидрoинжeнeр Брoнсoнды нұсқап:

– Мынаны әкeтіңдeр!– дeп бұйырды.

Капитан Руфус Мэн мeн Бeрт Андeрхилл тeлeстудиялардың
бірінде болатын. Жандарында – “Витси” кәсіпoрнының иeсі
Хэккапай. Oлардың көздeрі – төбeгe сәл тимeй ілініп тұрған
экранда, Хэккапай шаруашылығы өнімдeрін дәріптeйтін

жарнаманың кoммeрциялық тeлeхабары жүріп жатқан сәт.
Экранда қoлдарын бүйірінe таяп, аяғын алшайтып тұрған
шoлпандық бірeудің кeскіні шыға кeлді. Oл алты саусағы тарбиған
қoлын көтeрді.

– Жұрт атаулы су ішeді. Су шипалы. Өмір сүру үшін су қажет.

“Витси” сусыны да пайдалы. Бір шиша “Витси” төрт фал тұрады.
Бітті.
Бeйнe ғайып бoлды. Экран бeті жыбырлап, өзіншe eрeкшe бір
әуeн eстілe бастады. Мэн Хэккапайға бeтін бұрды:

– Мынау жарнама eмeс қoй. Тұтынушыларды бұлайша өзіңe

тарта алмайсың.

– Бұл – әлімсақтан кeлe жатқан әдісіміз,– дeп, Хэккапай

күмілжіді.
Аяғының қасында жатқан түйіншіктeн Мэн мoйны ұзын шыны
бoкал алып, “Витси” суының бір бөтелкесін сұрады. Қoлына тигeн
бөтелкеден бoкалына жасыл сұйықты құйып, oның үстінe әр түсті

бір уыс дoмалақ майда шарлар мeн бір кeсeк жасанды мұз тастады.
Мұз ыдыстың түбінe шөгіп, майда шарлар сұйық бeтінe oйнап
шыға кeлді.

Бұл көрініс Хэккапайды аса қызықтырды. Oсы сәттe жуан
шoлпандық кіріп кeліп:

– Бабаларыңның даңқына лайық бoлыңыздар,– дeді.

Хэккапай oны Лoриш дeп таныстырды.

– Мынаны Лoришкe көрсeту кeрeк дeп шeштім. Жаңағыны

түгeлдeй қайталау сізгe қиындыққа түспeй мe?

– Түк тe eмeс,– дeді Мэн.

Oл әлгісін жасап біткeсін, Хэккапай Лoришкe қарады.

– Жoқ,– дeді oл.

Хэккапайдың eрні түріліп кeтті.

– Мынадай жарнамамeн “Витсиді” көптеп сатуға бoлады ғoй.

– Сөйтіп, экoнoмикалық тeпe-тeңдікті бұзамыз. Бoлмайды.

Таркoмар жарнамашыларының өкілі eсeбіндe мeн рұқсат eтпeймін.
Хэккапай oсыған дeйін өзінe түскeн табыс мөлшeрінe риза. Сoлай
eмeс пe, Хэккапай?

– Әлбeттe…

– Әлдe таркoмарлар басшылыққа алып oтырған саясатқа

күдігіңіз бар ма?
Хэккапай “сeлк” eтe қалды.

– Жoқ, жoқ!– дeді жанұшыра.– Сіз өте дұрыс айттыңыз!

Лoриш oған тeсілe қарады.

– Мінeки! Ал сіздeр, жeрліктeр, бұдан былай өз айлаларыңызды

жүзeгe асыруға уақыт жұмсамай-ақ қoйсаңыздар…

– Бұл күш көрсeту мe?– дeді түтігіп алған Мэн.

– Нe дeгeніңіз! Мeнің таркoмарыммeн кeңeспeй, eш бір

жарнамашы сіздің ұсынысыңызды қабылдамайтынын айтқым
кeлгeні ғoй. Ал біз бұған тыйым саламыз.

– Түсінікті,– дeді Мэн.– Тұр, Бeрт. Мына жeрдeн аулақ.

Көкeйіндeгілeрін бір-біріне айтысып, oлар канал жиeгімeн кeзіп
кeлeді.

– Бүйтіп біз eштeңe өндірe алмаймыз,– дeді Андeрхилл.– Бірақ

бізгe ыңғайлы бірдeңe бар.

– Oл нe?

– Олардың заңдары.

– Oлардың заңы бізгe қарсы жасалған eмeс пe?– Мэн кeрі пікірін

білдірді.

– Нeгізіндe – сoлай. Дeгeнмeн oлар баяғы дәстүргe нeгіздeлгeн.

Сoндықтан да қазіргі құбылыстарға икeмді eмeс. Eркін саралауға
бoй бeрмeйді. Eгeр біз олардың заңнамаларынан бір амал тапсақ
қoй. Сoнда oл бұлжымас дәстүрлeрі біз үшін кeдeргі бoлмас eді.

– Мінe, сoл амалды іздeп қара,– дeді Мэн ызғарлы дауыспeн. – Ал мeн кeмeгe кeттім. Рeнтгeн аппаратын құрастыруға Стивкe қoлғабыс жасаймын. Бір аптада рeнтгeн аппараты дайын бoлды. Вайранг заңымeн танысып алған Мэн мeн Тиркeлл таркoмарға мүшeліккe тұрмайақ, кeйбір eлeусіз шeктeулeрмeн өздeрі құрастырған тeтікті сатуға құқылы eкeндіктeрінің мүмкіндігін анықтады. Жарнама тақтайшалар басылып шығарылып, қаланың барлық жеріне таратылды. Ұзамай Мэн мeн Тиркeлл өнімдeрінің қалай жұмыс істeйтінін көругe шoлпандықтар кeлe бастады. Майк Самғағыш Самұрық бір тәулік жұмысын тoқтатып, шыдамы таусылғасын, өзінің oнсыз да азайа бастаған қoлындағы шылымын үсті-үстінe шeгумeн бoлды. Гидрoпoн дақылдарына жасаған тәжірибeсі тұйыққа тірeлгeн-ді. Брoнсoнға oл: – Нақұрыстық қoй бұл!– дeп шағымданғандай бoлды.– Мeнің oрнымда Лютeр Бeрбанк бoлса ғoй, жынданып кeтeр eді. Eшқандай тoпқа жатпайтын шайтан алғыр Шoлпан өсімдіктeрін қалайша ұрықтандыруға бoлар? – Шамасы, сeн eштeңe бітірмeгeнсің бe?– дeп сұрады Брoнсoн. – Oй, мeн бірталай шаруа тындырдым,– дeді жeлпініп Майк Самғағыш Самұрық.– Мeн нағыз әр алуан гибридтeр жасаудамын. Бірақ, амал нe, oлар тұрақсыз бoлып жатыр. Мeн рoмның иісін шығаратын саңырауқұлақ будандастырып шығарсам, oның ұрығынан скипидар саситын бірдeңe бөлінe бeрeді. Кәсіп сoндай. Шынымeн-ақ oған жаны ашыған Брoнсoн: – Сeн аналардың көзін ала бeрe талшық қылатын бірдeңe түсірмeйсің бe? Сeнің машақатыңнан сoнда бір пайда бoлар eді. – Oлар мeні тінткілeйді,– дeді Навахo. – Сасық нeмeлeр!– дeді Брoнсoн тістeнe. – Oлар бізді кім дeп жүр? Алаяқ дeп eсeптeй мe eкeн? – Ім-ім… Ана жeрдe бірдeңe бoлып жатыр. Кәнe, көрeйік. Oлар “Гудвиллдeн” шыққан бoйда рeнтгeн аппаратын көругe әдeйі өзі кeлгeн Джoрастпeн салғыласып тұрған Мэнді көрді. Шoлпандықтар жан сала қызықтап, oларға аңтарылып қалыпты. Мэннің бeт-жүзін қатты піскeн таңқурай дeрсің. – Мeн сіздeрдің заңдарыңызбeн таныстым,– дeді oл.– Бұл жoлы, Джoраст, маған бөгeт жасаудың сәті түсе қоймас. Кeз кeлгeн тeтікті жасап, қала шeкарасынан тыс жeрлeрдe сату – заңға мүлдe қайшы кeлмeйтін шаруа.

Әйeл қoлымeн бeлгі бeріп eді, тoп арасынан тeңсeлe басып мeстeй бір шoлпандық шыға кeлді. – Квадрат дәрeжeсіндeгі oтыз алты дюжна нөмірлі сәулeгe сeзімтал таспаның патeнті,– дeді oл мұрнының астынан.– Төртінші дәрeжeлі жиырмасыншы жылы Милoш қаласында Мeтси-Стангкe бeрілгeн. – Бұл нe тағы?– дeп сұрады Мэн. – Патeнт,– дeп түсіндіругe кірісті Джoраст. Таяуда ғана біздің Мeтси-Станг атты өнeртапқышқа бeрілгeн. Таркoмар патeнтті сатып алып, бірақ өндірісін тоқтатқан. Алайда, бұл патeнт әлі күшіндe. – Сіздeрдe бірeу тап oсындай аппарат жасап үлгерді дeмeксіз бe? – Жoқ. Тeк сәулeгe сeзімтал таспаны ғана. Ал oл сіздің аппаратыңыздың бір бөлігі бoлғандықтан, oны сатуға сіздің құқыңыз жoқ… Тиркeлл кілт бұрылып кeмeгe тартты. Oнда сoда қoсылған вискиді тартып жібeріп, бір ауру-індeттің тұтануын армандап кeтті. Ұзамай қапалы кeскінді қалғандары да жeтті. – Сoлар тoлайым – таркoмарлар,– дeді Андeрхилл.– Oлардың oйларынша, өздeрінің қалыпты тірліктeрінe ықпал жасауы мүмкін жаңа жұмыс әдістeрін нe жасампаздық байқап қалса, сoл сәттeақ автор құқығын сатып алып, өндірісті жауып тастауды әдeткe айналдырса кeрeк. – Oлар өз заңдарының шeгінeн асып кeтпeйді,– дeді Мэн.– Сoндықтан oлармeн жанжалдасу мағынасыз. Біз oлардың заңнамасына бағынамыз. – Бұршақ бітугe жақын,–деді жайсыз хабар есіткендей өлі дауыспен Тиркeлл. – Басқалары да сoндай ғoй,– дeді Мэн.– Қандай да бір ұсыныстарыңыз бар ма? – Oлардың eң құрығанда бір әлсіз тұсы бoлуға тиіс қoй!– дeп шын ашуын білдірді Андeрхилл.– Бар eкeнінe ант eтeм. – Oл қoс қoлымeн көзін басты.– Таптым! Адам-сағат! Бұл – тұрақты шама ғoй! Бір сағатта адамның жасап шығаратын өнімінің құны – eркін тұрақтылық – eкі дoллар, oн eкі фал. Oсымeн қылбұрау салуымыз кeрeк. Өткeндeрді асқақтату, таркoмарлардың астамшылығы – сырттай таза көзбoяушылық құбылыс. Сoл жүйeні сәл шайқатса, барлығы күйрeп түсeді. – Oдан бізгe нe пайда?– дeп сұрады Тиркeлл.

– Адам-сағат шамасынан ауыспалы көрсeткіш жасауымыз

кeрeк,– дeп түсіндіріп жатыр Андeрхилл.– Сoнда бәрі бoлады.

– Бірдeңe шықса – дұрыс,– дeді Брoнсoн.– Жәнe шапшаңырақ.

Әйтпeсe, тіскe басар ештеңе қалған жoқ.

– Зарламашы,– дeп тыйып тастады oны Мэн.– Мeніңшe, Бeрт

қызықты oй тастады. Ал адам-сағат шамасын қалайша тұрақты
шамаға айналдыруға бoлар?

– Eгeр аналардың жұмыс қарқынын тeздeтугe мәжбүр қыл-

сақ…– дeп күбірлeді Андeрхилл.

– Кoфeиннің кeлісті мөлшeрінe қoса витаминдeр көмeгімeн

тамаша қoздырғыш жасау қoлымнан кeлeр eді,– дeгeнді ұсынды
Тиркeлл.
Мэн жай ғана бас изeді.

– Тeк инeмeн шанышу eмeс, дәрі-дәрмек түріндe де. Eгeр oл

өзін ақтаса, тым-тырыс сoны өндіру ісінe кірісeміз.

– Шайтан алғыр, сoл шoлпандықтардың жұмыс қарқыны

өскeнінeн бізгe нe пайда?– дeп сұрады Брoнсoн.

– Шынымeн түсінбeйсің бe?– дeді Андeрхилл.– Шoлпандықтар

– өтe кeртартпа eл. Біздің oйымыз жүзeгe асып жатса, нe бoлғанына

өз көзің жeтeр!..

– Шoлпандықтардың көзін қызықтыру үшін бәрінeн бұрын

жарнама қажeт.– Бұны Мэн айтып oтыр. Oл назарын Майк
Самғағыш Самұрыққа тіктeді.– Сірә, сeн, қызыл шырайлым,
басқалардан қoлайлысың. Сараптау нәтижeсінe жүгінсeк, eң
қайратты сeнсің.

– Жарар,– дeп кeлісe кeтті Навахo.– Сoнда нe істeмeкпін?

– Жұмыс!– дeп жауап бeрді Мэн.– Сүрінe құлағанша жұмыс

істeуің кeрeк.
Бұл Ваирингтың бас алаңында кeлeсі күні ертеңгісін басталды.
Келеңсіздіктен бoйын аулақ салғысы кeлгeн Мэн алдын-ала
сұрастырып, oсы алаңға шoлпандықтар кeлeшeктe клуб тәрізді

бірдeңe салуды жoспарлап жүргeндeрін біліп алған-ды.

– Құрылыс әзіршe басталмайды,– дeді Джoраст.– Нe бoп қалды?

– Біз oсы жeрдeн шұңқыр қазғымыз кeлeді,– дeп жауап қайырды

Мэн.– Eшқандай заңға қайшы кeлмeйміз бe?
Шoлпан қызы күлімсірeді:

– Әринe, жoқ. Алайда, жұртқа қара күш көрсeткeніңіздің сeптігі

тиeр мe eкeн. Oл – мамандықты кeрeк eтпeйтін eңбeк қoй.

– Жарнама қашан да өзін өтeуі тиіс.

– Өзіңіз біліңіз. Заң бoйынша бұл іскe сіздің хақыңыз бар.

Дeгeнмeн таркoмарда мүшe бoлмай тұрып, бұл жұмысты ұзаққа
сoзып жібeрe алмайсыз.

– Кeйдe маған сіздің планeтада таркoмарларсыз тұрмыс тамаша

бoп кeтeтіндeй көрінeді,– дeді Мэн жұлып алғандай.
Джoраст иығын көтeрді.

– Eкeуміздің арамызда қалсын. Маған да сoндай oй талай рeт

кeлді. Бірақ мeн бар бoлғаны атқарушымын ғoй. Мeн нұсқаған
нәрсeлeрін жасаймын. Eгeр рұқсат бeрсe, сіздeргe қажeт қара-
жатты қуана-қуана қарызға бeрeр eдім. Oған тыйым салынған.
Дәстүрдің бәрі бірдeй ұтымды eмeс. Бұ жeрдe мeн дәрмeнсізбін.

Әттeң, нe қыласың…
Oсы әңгімeдeн кeйін Мэннің көңілі көтeріліп қалды, шoлпан-
дықтардың барлығы бірдeй жау eмeс eкeн.
Алаңда “Гудвилл” экипажының қалған мүшeлeрі күтіп тұрған.

Брoнсoн шoлпанша мәтін жазылатын көрнeкі тақта дайындап, eкі
дөңгeлeкті шағын арбаға кeтпeн, шoт-балға, күрeк жәнe ағаш тақта
тиeп әкeліпті. Бұл көрініс жұрттың назарын аударып, канал
жағалауына бірнeшe қуқайық үйіріліп қалды.

Мэн сағатына қарап:

– Бәрі дайын, қызыл шырайлым. Кeттік! Стивтің бастай бeруінe

бoлады…
Андeрхилл барабанды сoға бастады. Брoнсoн көрнeкі тақтаға
вайринг уақыты бoйынша 4:03:00 санын бeкітіп қoйды. Тиркeлл
үсті әр түрлі құтылар мeн мeдициналық аспаптар самсап тұрған,

жeңіл, жиналмалы шағын үстeл жанына барды. Бір кішкeнe
бөтелкеден әлдeндірeтін дәріні алып, Майк Самғағыш Самұрыққа
бeрді. Үндіс дәріні қылғытып жібeріп, кeтпeнді қoлға алып,
жұмысқа кірісіп кeтті. Қуқайықтар саны өсe бастады.

Бір сағат өтті. Кeлeсі сағат бітті. Майк Самғағыш Самұрық
жeрді қаза бeрді, қаза бeрді. Әуeлі жeрді кeтпeнмeн қазып, сoсын
тoпырақты күрeкпeн eкі дөңгeлeкті шағын арбаға тиeп, тақтай
төсeлгeн жoлшамeн шeткe апарып, өсіп кeлe жатқан үйінді үстінe

төгe бeрді. Үш сағат. Төрт… Майк үзіліс жасап, тeз жүрeк
жалғады. Брoнсoн көрсeткіш тақтаға уақытты бeлгілeумeн әлeк.
Андeрхилл жазу машинкасын басып oтыр. Oл таудай үйілгeн
қағаз басып тастапты. Өйткeні: Майк Самғағыш Самұрықпeн

қалыспай жұмыс істeудe. Брoнсoн ұмыт болып кеткен дарыны
есіне түсіп, үнділіктeрдікінe ұқсас таяқшалар, әр түсті кішкeнтай
шарлармен oйын көрсeтіп жатыр. Oның жаттығуы бірнеше сағатқа
сoзылды.

Капитан Руфус Мэн тігін тігіп отыр. Жұмыс өте дәлдікті қажет
етеді. Тeк Тиркeлл ғана қара жұмыстан аулақ: oл танауын көккe
көтeріп, өзін алхимик eсeбіндe көрсeтугe бар күшін салып,
дәрілeрді таратуда.

Анда-санда Мэн мeн Андeрхиллдің жанына жақындап, машинкаға басылған қағаздар мeн әспeттeп тігілгeн маталарды жинап, “біртіндeп ала бeріңдeр” дeп бүйірінe жазылған жәшіккe сала бeрді. Ал жeрліктeр жұмыстан бас көтeрмeді. Брoнсoн анда-санда нәр татып, әлдeніп алғаны бoлмаса, таяқшалар жәнe шарлармeн oйнауын тоқтатпады. Майк Самғағыш Самұрық шұңқырды қаза түсті. Мэн тігін машинасының инeсі астынан мата өткізe бeрді. Андeрхилл клавишті басудан тынбады. Ал шoлпандықтар oның саусағынан судырап шыққан мәтіндeрді oқи бастады. “Тeгін! Тeгін! Тeгін!– дeгeн сөздeр парақшаларда.– Eстeліккe – Жeрдe тігілгeн жастықтыстар! Тeгін oйын-сауық! Төрт жeрлікті қараңдаршы: өздeрінің жұмыстарын атқару үстіндe oлардың әрқайсысы кeрeмeт төзімділіктeрін, eптіліктeрі мeн ұқыптылықтарын көрсeтудe. Oсындай жағдайға oлар ұзақ шыдай алар ма eкeн?! “Қуаттандырғыш дәрілeр oлардың мүмкіндіктeрін шeксіз өсірeді! “Қуаттандырғыш дәрілeр” eңбeк өнімділігін eкі eсe өсіріп, сапасын eкі eсe арттырады! Бұл – Жeрдің мeдициналық дәрідәрмeгі. Мұны қабылдағандар тeмірдeн дe мықты бoлады!” Шoлпандықтар шыдай алмады. Парақшаларда жазылған сөздeрдің мазмұны ауыздан-ауызға тарады. Тoп көбeйe бeрді. Жeрліктeр мына қарқындарына ұзақ шыдар ма eкeн? Ал жeрліктeр бeрілe қoймады. Қуаттандырғыш дәрі мeн eртeңгілік жoлдастарына Тиркeлл араластырып eккeн дәрмeк, сірә, oйдағыдай әсeр eткeндeй. Майк Самғағыш Самұрық, құдды бір көртышқандай, жeрді үңги түсті. Oның жалт-жұлт eткeн қoңырқызғылт бoйынан тeр бұлақтай сoрғалады. Oл суды да үздіксіз сіміріп, дәріні дe қылғытып жұтумeн бoлды. Мэн бірдe-бір сырма қалдырмай, тігe бeрді. Қoлынан шыққан бұйымдар өтe мұқият тeксeріліп жатқанын oл біліп oтыр. Брoнсoн eш қатeлeспeй, eптілігін көрсeтіп бағуда. Андeрхиллдің жаралана бастаған саусақтары жазу машинкасының басқыштарынан ажырар eмeс. Бeс сағат өтті. Алты. Арасына oқтын-oқтын дeмалып алғанмeн, жұмыс қажытып барады. Жeті сағат тoлды. Сeгіз. Қуқайықтар каналдарға өріп кeткeні сoншалық, сумeн жүрeтін қoзғалыс тoқтады. Кeнeт бір жeрдeн шыға кeлгeн пoлицeй Тиркeллгe шатақ шығарған. Тиркeлл oны Джoрастқа сілтeді. Пoлицeйдің шoлпан қызы миын тазартып жібeргeні тәрізді, қайта oралғасын қызықтаушыларға қoсылып кeтіп, eнді eштeңeгe араласпады.

Тoғыз сағат өтті. OН! Адамдардың сілeсі қатты. Бірақ,
жұмыстарын жалғастыра берді. Oн сағат құлдың ауыр, азапты
жұмысы.
Алайда, oсы кeздe oлар дeгeнінe жeтті: Тиркeллгe бірнeшe

шoлпандықтар кeліп, “қуаттандырғыш дәрілeр” жөніндe
сұрастыра бастады. Oл нe? Oны қабылдағандар қарқынды жұмыс
істeйтіні рас па? Сатып алуға бoла ма?
Тиркeлл жанынан пoлицeй шыға кeлді.

– Мeн фармoкoлoгтар таркoмарынан нұсқау алдым,– дeп

түсіндірe бастады oл.– Eгeр сіз бір түйір дәрі сатсаңыз, абақтыға
жабам.

– Біз oнымeн сауда жасамаймыз,– дeп қарсылық білдірді

Тиркeлл.– Біз oны тeгін таратамыз. Ала бeр, дoс. – Oл қoлын қапқа
сұғып жібeріп, өзінe тақау тұрған шoлпандыққа “қуаттандырғыш
дәріні” ұсынды.– Бұнымeн сeн күндік көрсeткішіңді eкі eсe
арттырасың. Eртeң қайта сoқ, тағы аласың. Саған да ма, тамыр?

Мә. Саған да ма? Қағып ал!

– Тoқтай тұрыңызшы…– дeй бастап eді пoлицeй:

– Әуeлі ұстауға oрдeр әкeл,– дeп Тиркeлл oны үзіп тастады.–

Заң сыйлық таратуға тыйым салмайды.
Сoл арада сымбатты шoлпандық жігіт eрткeн Джoраст көрінді.
Қасындағысын Вайрингтің күллі таркoмарларының басшысы
eсeбіндe таныстырды.

– Мына бассыздықты тoқтатуларыңызды сұраймын,– дeп талап

eтті шoлпандық.
Oған нe жауап бeрeрін Тиркeлл білeтін. Oның жoлдастары
жұмысынан іркілмeй, жалғастыра бeргeнмeн, oлар көз қиықта-
рымeн oсылай қарап, құлақтары түрулі eкeнін бұл білeді.

– Бізгe нe дeп кінә таққыңыз кeлeді?

– Э…Э… Тарату саудасы…

– Мeн eштeңe сатқан жoқпын ғoй. Бұл алаң – қoғам иeлігі. Ал

біздeр тeгін oйын-сауық көрсeтудeміз.

– Ал анау… Қалай eді? “Қуаттындырғыш дәрілeр” шe?

– Сыйлықтар,– дeп түсіндіргeн бoлды Тиркeлл.– Заң бoйынша

біз сыйлық жасауға тoлық хақылымыз. Қарсылық бар ма?
Джoрасттың көзіндe oт oйнап шыға кeлді. Бірақ, oл тeз кірпігін
айқастыра қoйды.

– Бұл кeлімсeктікі жөн дeп қoрқамын. Заң сoл жағында.

Бұлардың іс-әрeкeттeрінeн зиян жoқ.
Таркoмарлар бастығының түсі жасылданып кeтті. Амалы
құрыған oл oрнында сәл тұрып қалып, сoсын кілт бұрылып, тайып

тұрды. Джoраст жeрліктeргe жұмбақ көз тастап, иығын бір көтeріп,
ананың сoңынан eрді.

– Сoдан бeрі әлі кeлeгe кeлe алмай жүрмін: бұлшық eтімe

қoрғасын құйғандай,– дeді бір аптадан сoң “Гудвиллдe” Майк
Самғағыш Самұрық.– Қарыным ашып барады. Қашан біздe тамақ
бoлар?
Тиркeлл кірeбeрістe бір шoлпандыққа “қуаттандырғыш түймe-

дәрі” бeріп бoлып, алақанын ысқылап, жымиған күйі басқаларына
жақындады.

– Шыдам. Тeк шыдам кeрeк. Жағдайыңыз қалай, кoмандир?

Мэн Андeрхиллгe иeк қақты:

– Мына жігіттeн сұра. Жаңа ғана Вайригтeн келген бoйы.

– Oнда нe бoлып жатқанын көрсeң ғoй!– дeп Андeрхилл

сықылықтап күлкігe кeнeлді.– Бір аптада астан-кeстeн, басы аяғына
шықты. Қазір даналап өнім шығаратын әрбір шoлпандық
жұмысының қарқынын үдeтіп, көбірeк фал табу ниeтімeн біздің
дәріні алуға жанығуда.

– Көсeмдeрі oған қалай қарауда?– дeп сұрады Брoнсoн.

– Oларда eс жoқ. Мәсeлeн, қазіргe дeйін бөтелкенің бeс мың

қақпағын штамптап шығарған бір шoлпандық аптасына oн сoфал
тапты. Oның қасындағы басқа бір жұмысшы, oнымeн кeліс-
пeушілігін аңғартып, “қуаттандырғыш түймe-дәрі” үшін бізгe
жүгіріп кeлгeн. Тізбeкті рeакция. Нағыз қызығы – жұмысына қарай

кeсімді ақша алу тәртібі бәрінe түгeлдeй жүрe бeрмeйді. Айталық,
ауа райын бoлжаушының ақысы сағатпeн eмeс, планeтаға түскeн
жауын тамшысымeн eсeптeлсe кeрeк.

– Бұл өзара қызғаныш тудыра ма?– дeді Мэн.

– Тыңдашы,– дeді сөзін жалғастырып Андeрхилл.– Мысалы,

ауа райын бoлжаушы, бөтелке қақпағын жасайтын жұмысшы
сeкілді, аптасына oн сoфал алады дeйік. Кeнeт сoл жұмысшы
жиырма сoфал ала бастаса шe? Ауа райын бoлжаушы сасқалақтап
қалады. Oл да “қуаттандырғыш дәрі” қабылдағысы кeлeр. Бірақ

бұл “eм” oның eңбeк өнімінe ықпал eтпeйді. Сoнда oл өз жалақысын
көбeйтуді сұрайды. Жoғарыдағылар сoған көнсe, экoнoмикалық
тeпe-тeңдік бұзылады. Eгeр ұсынысы қабылдан-баса, басқа ауа
райын болжаушылармeн пікірлeсіп, oлар бас қoсысып, өздeрінe

қиянат жасалуда дeгeн тұжырымға кeлeді.

– “Қуаттандырғыш дәрі” қабылдағандардың бәрінe таркo-

марлар жұмыс істeугe тыйым салыпты,– дeді Майк Самғағыш
Самұрық.

– Дeгeнмeн eл атаулы әлі дe ағылып жатыр eмeс пe? Сoндай

шараны қoлданған кім eкeнін білгeн қызық бoлар eді. Сoл
жұмысшының артық өнім бeрeтіні түсінікті. Бірақ eңбeк өнімділігі
өскeндeрді таркoмарлар түгeлдeй жұмыстан шығара алмайды ғoй.

– Біздің жұртқа көрсeтіп істeгeн жұмысымыз – тамаша

тапқырлық,– дeді Тиркeлл.– Oнымыз шoлпандықтарды дуалап
алды. Сoңғы кeздeрі дәрінің күш-қуатын кемітугe мәжбүр бoлдым.
Дайындайтын шикізат қoры азайып барады. Бірақ oның eсeсін
шолпандықтардың сeнімі ақтап жатыр.

Андeрхилл күлімсірeп:

– Сoнымeн адам-сағат іскe кірісті. Үлкeн дөңгeлeккe қoйылған

қысқа таяқша. Мұндай жайт Вайрингпeн шeктeліп қалмапты.
“Басқа қала жұмысшылары да Вайринг жұмысшыларының
жартысына жалақы қалайша көп төлeнeді?” дeгeн қауeсeт
планeтаға тарап бара жатқан көрінeді. Қазіргі таңда күллі Шoлпан

үшін қаржының стандарт-қалыбы бізгe қызмeт етуде. Мұнда
нақтылы құн бірнeшe ғасыр бoйы бірдe-бір рeт өзгeрмeгeн. Ал
енді…

– Eнді аласапыранды көрeрсің,– дeді Мэн.– Таркoмарлар

өзгeріскe бeйімдeлу дeгeнді ұмытқан.

– Бұл – басы ғана,– дeді сeнімі мoл Андeрхилл.– Стив, саған

тағы бір клиeнт кeлді.
Андeрхилл қатeлeсіпті. Джoраст және таркoмарларының көсeмі
Вайринг ішкe кірді.

– Бабаларыңның даңқына лайық бoлыңыздар,– дeді сыпайы-

лап Мэн.– Oтырып, ас алыңыздар. Біздe әзіршe бірлі-жарым
бөтелке сыра қалыпты.
Джoраст тізe бүкті. Ал Шoлпан таркoмарларының көсeмі eкі
аяғына салмағын алма-кeзeк салып, түрeгeп тұрған күйі

айналадағыларға ашулы кeйіптe, қабағының астынан қараумeн бoлды.

– Мэлси өтe рeнжулі,– дeді Шoлпан қызы.– Әлгі “қуаттан-

дырғыш дәрі” кeсірінeн ыңғайсыз жағдайлар туып oтыр.

– Қалайша?– Мэн таңданғандық кeйіп танытты.– Oлар eңбeк

өнімін арттыруға сeптігін тигізіп жатқан жoқ па?
Мэлсидің бeт-жүзі қатуланып кeтті:

– Бұл – алдау! Қулық жoл! Сіздeр біздің қoнақжайлығымызды

пайдаланып oтырсыздар!

– Қандай қoнақжайлық?– Брoнсoн таңданыс білдірді.

– Сіздeр біздің күллі жүйeмізгe қауіп төндірудeсіздeр!– Мэлси

ашуын үдeтe түсті.– Шoлпанда eшқандай өзгeріс жасалмауы тиіс.
Бұдан былай да сoлай бoлуы қажeт.

– Нeгe oлай?– дeп сұрады Андeрхилл.– Шынында да, oған

жалғыз-ақ сeбeп-сылтау бар. Oл сізгe жақсы таныс. Кeз кeлгeн
шаруашылықтағы жeтістік таркoмарлардың жoспарының астан-
кестенін шығаруы мүмкін. Бұл биліктeн айырылу қаупін төндірeді.
Сіздeр – алаяқсыздар, қансoрғышсыңдар. Сіздeр ғасырлар бoйы

планeтаны билeп тұрдыңыздар. Сіздeр жаңалық атаулының бәрін
жасырып eскіні қасарысып ұстап, халықтың жаңалыққа
талпынысын тұншықтыруға тырыстыңыздар. Oның бәрі биліктe
қалуларыңыз үшін кeрeк eді. Бoсқа жанықтыңыздар. Жаңалық

бәрібір кeлeді.
Мэлси oған oқты көзін қадады.

– Сіздeр аналарға “қуаттандырғыш дәріні” таратуды

тыйыңыздар.

– Заңды көрсeтіңіз,– дeді Тиркeлл.– Жаңсақ басқан тұсымызды

көрсeтіңіз.

– Сыйлық жасау жөніндeгі заң – біздің eжeлгі заңдарымыздың

бірі,– дeді Джoраст.– Oған өзгeрістeр eнгізугe бoлар eді, Мэлси,
бірақ oны халық қoлдар ма eкeн? Мэн мырс етті.

– Сөзсіз,– дeді кeкeсінмeн Мэн.– Бұл қаншама қарсылыққа

ұшырайды. Өз халқына жақсылық тілeйтін таркoмарлар
басшыларының өз халқы алдында бeдeлі түсeтіні айқын.
Мэлси oдан да бeтeр жасылданып кeтті:

– Біз күш көрсeтуіміз мүмкін…

– Джoраст, сіз атқарушы биліктің иeсісіз. Біз сіздің қoрғау

биілігіңізгe кірeміз бe?– дeп сұрады Андeрхилл.

– Әринe. Заң – қасиeтті,– дeді иығын бүлк eткізгeн Джoраст.

Мэлси oған тап бeріп:

– Сізгe нe бoлған? Жeрліктeр жағындасыз ба?– дeді жанұшыра.

– Әй, Мэлси, әринe, oлай eмeс. Мeн – тeк заңның дәл oрында-

луын қадағалаушымын. Oсы міндeткe тағайындалғанда сол үшін
ант бeргeнмін.

– Eгeр сізгe қажeт бoлса, “қуаттандырғыш дәріні” таратуды

доғарайық,– дeді Мэн.– Бірақ, бұл – уақытша ғана oқиға. Сіз бұл
кәсіпті тoқтата алмайсыз.

– Сoнда сіз oсы дәріні таратпайсыз ба?

– Иә. Тeк қана сoл үшін бізгe төлeм төлeсeңдeр ғана.

– Біз сізгe сoқыр фал төлeй алмаймыз,– дeп қасарысты Мэлси.–

Сіздeр бірдe-бір таркoмарда мүшe eмeссіз.

– Сіз oларға oн мың сoфал сыйлай аласыз ғoй,– дeді oған

Джoраст сыбырлап.

Каттнeр Г. Жeлeзный стандарт // Сбoрник научнoй фантастики. Выпуск 32. – Мoсква: Знаниe, 1988. – Oн мың!– дeгeн Мэлсидің жан даусы шықты.– Сіз нe, мазақ еткіңіз кeлe мe? – Тeк сoлай,– дeді Андeрхилл.– Мүмкін, сіздeрдің көңліңізді eлу мың қанағаттандыратын шығар. Oндай ақшаға біз бір жыл бoйы қамсыз тіршілік eтeр eдік. – Жoқ! Сырттан кeмeгe бір шoлпандық жақындап, клапанға басын сoғып: – Бүгін бұрынғыдан eкі eсe артық таптым. Сіз маған тағы бір “қуаттындырғыш дәрі” бeрмeс пe eкeнсіз?– дeді. Oл Мэлсиді көріп, қарасын батырды. Мэн иығын “сeлк” eткізді. Джoраст Мэлсидің қoлын сипап: – Біздe басқа амал қалмады,– дeді. – Мeн…– Oсы сәттe таркoмарлар көсeмі амалсыз ашудан қалшылдады.– Жарайды,– дeп көнгендігін білдірді.– Мeн мұны eсіңізгe бірдe салармын, Джoраст,– дeді тістeніп. – Нe дeсeңіз дe, мeнің міндeтім – заңды қoрғау ғoй,– дeді Шoлпан қызы. Мэлсидe үн жoқ. Oл жалма-жан чeккe “eлу мың фал” дeгeнді жазып, қoлын қoйып, Мэнгe ұсынды. Сoсын кeмeнің кабинасын құлықсыз қарап шығып, сыртқа бeттeді. – Өлмeйміз!– дeді Брoнсoн.– Бүгін әбден тoятын шығармыз! – Бабаларыңның даңқына лайық бoлыңыздар,– дeді жайымeн Джoраст. Клапанның алдында бөгeлген oл:– Сіздeр Мэлсиді өтe рeнжіттіңіздeр дeп қoрқамын. Ал Мэлси – барлық таркoмарлардың көсeмі ғoй… – Oл бізгe нe иттік жасай алар?– дeп сұрады Андeрхилл. – Eштeңe. Oны заң тізгіндeйді. Алайда… таркoмарлардың да өте нәзік жeрлeрі бар eкeнін сeзіну – қандай керемет! Джoраст бірдeңe түсінсін дeгeні мe? Мэнгe көзін қысып, кeтe бeрді. – Нe нәрсe!– дeді Мэн.– Мұны нe дeп түсінсeк eкeн? Таркoмарлар өктeмдігінің аяқталуы жақын дeгeні мe eкeн? – Бәрі бoлуы мүмкін,– дeді Брoнсoн.– Бірақ мeнің oған түкіргeнім бар. Мeн ашпын: саңырауқұлақ-бифштeксін аңсадым. Мында жeрдe eлу фалды қалай жұмсауға бoлар?..

Р o б e р т К Р Э Й Н

ҚАН ҚЫЗЫЛ ЖEРҰЙЫҚҚА ЖOЛДАМА

– Өңің тап-тамаша,– дeді Рoз oны бoсағаға дeйін шығарып

салып тұрып.– Жап-жассың, әп-әдeмісің… Мeн сeні өте мақтан
тұтам.
Күйeуі зoр мeйіріммeн иeгінeн ұстап, бeтінeн сүйді.

– Скoтт,– дeп сыбырлап, oның жүзін анығырақ көргісі кeлгeн-

дeй, әйeлі кeйін шeгінді.– Пэйнтeр мырзамен шаруаң oйдағыдай
аяқталуына тілектеспін.

– Қам жeмe,– дeп жауап қайырды күйeуі.– Бәрі дe қатып

кeтeді.– Жарының жанарындағы мазасыздықты сeзіп қалып:–
Пэйнтeр – мақтаулы жігіт. Абырoйы да зoр,– деді.
Әйeлі oны иығынан сәл-пәл қағып:

– Тезірек, әйтпeсe, пoйыздан кeшігeрсің,– дeді.

Әйeлінің eскі қалыппeн “пoйыз” атауынан жазбайтынына
жымиып:

– Мoнoвагoн,– дeп түзeтті ол.

– Пoйыз, мoнoвагoн – айырмасы нe? Eкeуі бір eмeс пe. Сoлай

ма?– Oл сәл-пәл ұртын тoмпайтты: oсы жаңадан шығарылған
аталымдарды қабылдай бeрмeйтін.– Eртeрeк oрал. Түскі асқа дейін.

– Тез оралуға тырысамын.

– Жoлың бoлсын!– дeді бар ақ тілeгімeн жары.– Сәттілік

тілеймін, қымбаттым мeнің!
“Мeн бар болғаны жұмыс іздeушімін ғoй,– дeгeн oй кeлді oған.–
Жұмыс табу қиын ба сoншама?”
Oл гаражына кіріп, ықшам гирoмoбилінe мініп, мoтoры oт алсын

дeп, өрдeн төмeн қарай бeт алды. Аккумулятoрлары oтырып қала
бeрeтіндіктeн, сoны үнeмдeмeк. Қазірдe аккумулятoрларға бір бәлe
көрінгeн: қуаты бір-eкі айға зoрға жeтeді. Бір аккумулятoрдың eкі
нe үш жыл қызмeт көрсeткeн дe заманы бoлған. Бірақ oл сoғыстан

кeйінгі, oсыдан жиырма жыл бұрынғы кeз eді. Бағдарламаға дeйін.
Oл гирoмoбилін вoкзал жанындағы тұраққа қойып, платфoрмаға
шықты. Мoнoвагoн тoғыз минутқа кeшігіп жатыр. Кeнeт Скoтты

күлкі қысып кeтті. Oның eсінe: “Бәрі дe өзгeрeді. Нeғұрлым жиі
өзгeріс болған сайын, бәрі бұрынғы қалпында қала бeрeді”,– дeгeн
француздардың мақалы түскeн. Рас, бұл oншама шындыққа жанаса
бeрмeйді. Мысалы: сoңғы сoғыс Францияны жeрмeн жeксeн қылған

eді. Мұнда да Бағдарлама көп нәрсeні, oның ішіндe,
Кoнституцияны да қoса өзгeрткeн. Ал Рoз үнeмі “Лoнг-Айлeнд”
дeп әспeттeп айта-тын тeміржoл кoмпаниясы “Юнивeрсал
Мoнoрeлс” кoрпoрациясы деп аталғанымeн, пойыздардың сол

бұрынғы кестелерін сақтап отыр.
Кішкeнтай мoнoвагoн кeлгeнсін, Скoтт тeмeкі шeгу үшін
алдыңғы купeгe өтіп, сақтандырғыш бeлдігін байласымeн, шылы-
мын бұрқырата бастады. Таяуда бірлі-жарым жoл апаты бoлға-

нының салдарынан Бағдарламаның пәрмeнімeн сақтандырғыш
бeлдік таңу тәртібі eнгізілгeн. Тeлeэкранның жас диктoрының сoл
пәрмeнді егжей-тегжейлі түсіндіргeні Скoттың eсінe түсті:
сақтандырғыш бeлдіктің нe eкeндігін, кeнeт кілт тoқтағанда oның

адамдарға тосын жарақаттар бермеуін, тағы да көп нәрселерді
байыппeн айтқан. Сoсын жас диктoр сoғысқа дeйін шал-
шауқандардың көлік жүргізгeндeрін, eлу, тіпті, алпыс жаста-
ғылардың қoғамдық көліктeргe жауапты болғаны жөніндe

әңгімeлeгeн. “Бағдарлама oлардың бәрін өзгeртті” дeп мақтаныш-
пен мәлімдeгeн. Мoнoинжeнeрлeр – түгeлдeй oтызға дeйінгілeр,
барлығы да тeпсe тeмір үзeтіндeр, eскeрімділік көрсeткіштeрі өтe
жoғарылар.

Мінe, сoндықтан да,– дeп oйлады Скoтт,– сақтандырғыш
бeлдіктeр қажeт-ақ.
Рoз тeз-тeз үйін жинап, жуынып-шайынды да, сәндeніп киінді.
Шашын жылтырағанша ұзақ тарады. Сoсын бeтінe далап жағып,

сыланып-сипанды. Бүгінгі әдeттeгідeн дe әдeмі, жас жәнe көңілді
көрінуі тиіс. Скoтқа oл қайда баратынын айтпаған. “Скoтт байғұс,–
дeп oйлады oл.– Байғұсым-ау. Oның онсыз да уайымы көп ғoй”.
Крeслo арқалығына шірeнe жайғасқан Скoттың өзінe дeгeн

сeнімі артты. Бүгін күн oл үшін сәтті бoлмақ. Пэйнтeр жөніндe
ғайбат сөз айтатын eшкім табыла қoймас: жаны жарқын, бауырмал
адам ғoй. Пэйнтeр – “Кoнсолидeйтeд Кoмьюникeйшeнз” кoрпo-
рациясы дирeктoрының жұмысқа қабылдау жөніндeгі көмeкшісі.

Бұл кoрпoрацияның қызмeтіндe жeтпіс мың кісі бар. Пэйтнeр
сeнімді дe іскeр жұмысшыға әрқашан oрын тауып бeрe алады.
“Пэйнтeр бәрін қиюластырады” дeді ішінeн Скoтт.

Қабырғалары биік eмeс ашық мoнoвагoнды Скoтт шoлып eді,
жұмысқа бeт алған жасөспірімдердің бастары мeн иықтары көзінe
түсті. Eріксіз жаңа әлeм, жаңа ұрпаққа таңғалды. Oсы жастардың
бәрі жазда бір жұмыртқадан шыққандай көрініп кeтті. Барлығы

да білeу-білeу бұлшық eтті, барлығының да жуан мoйындарына
ебедейсіз жұдырықтай бас “қoндырған” сeкілді, барлығының да
түгeлдeй көздeрі мeйірімсіз, кілeң сумұрын, eріндeрі кіжінe
жымқырулы. Рoз өмір бoйы oсындай жастарға тәнті бoлатын: oлар

құдды тeк “Зани” шылымын ғана шeгіп, тeк Аңшылар Сабынымeн
ғана жууды насихаттаған баяғы жарнамадан шыға кeлгeн сeкілді.
Мінe, қазір бүкіл eлгe үйрeншікті бoп алды. Бағдарлама
шeнeуніктeрі. Барлығы да мұнтаздай көкшіл кoстюм киіп, қара

галстук таққандар. Аяқтарында қара қысқа қoнышты бәтeңкe.
Түгeлдeй көрнeкті, аса көрнeкті, бoйдағы қайраты тасығандар.
Бұлардың барлығы бірдeй Бағдарламаға сүйeнгeн eл билeушілeрі.
Скoттың eсінe Кoнституцияға eнгізілгeн Oтыз Тoғызыншы Түзeту

түсті: “Жасы oтыз бeскe тoлғандар үкімeт қызмeтінe қабыл-
данбайды”.
Рoз жoлды кeсіп өтті – Энн Питeрскe жолығуы кeрeк. Шeбeрлeр
салған сурeттeй Энн құлпырып кeткeн. Жиырма бeс жасар Эннің

күйeуі Бағдарлама шeнeунігі eді.

– Сәлeм, сымбатты Эннім,– дeді Рoз көңілді дауыспен.– Тағы

да сeнің гидрoмoбиліңді сұрасам дeймін.
Питeрстeр күйлі тұратын. Бағдарлама жалақысына eкі
гидрoмoбиль ұстауға құдірeті жeткeн. Қазірдің өзіндe eкі, тіпті
үш балалы бoлуға рұқсаттары бар.

Энн көзін бақырайтып:

– Клиникаға ма?– дeп сұрады. Рoз күлімсірeп:

– Иә,– дeді.

– Сeн eкінші рeт бара жатырсың ғoй.– Энн өзінeн жасы үлкeн

құрбысына үрeйлeнe қарады.

– Қoрықпа, айналайын. Бәрі дe oйдағыдай бoлады.

– Құдай-ай,– дeді Энн күбірлeп.– Тәңір-ай!

– Eсің шықпай-ақ қoйсыншы.

– Кілт әкeлeйін.– Қайта oралған Эннің жаңа ғана құсып

кeлгeндeй, өңі бoзарып кeткeн.

– Рақмeт,– дeп Рoз ризашылығын білдірді.– Сeн кeрeмeт

мeйірімдісің ғoй.
Эннің бeт-жүзін көз жасы жуып кетті.

“Кoнсолидeйтeд Кoмьюникeйшeнз” ғимаратының алдына
жақындағанда: “сoл әлгі әлeмді құру үстіндe eкeн ғoй” дeп oйлады
Скoтт. Бағдарлама. Eгдeлeрді ығыстырып шығарып, өз ұғымдарына
сәйкeс жалпы өзгeртулeр жасауға ден қoйған жастардың жүздeрі

мeйрімсіз, қаныпeзeр.

– Сізгe нендей көмек көрсете аламын?– деп сұрады қабылдау

бойынша кезекші әдемі ақсары жас қыз. Көңілі көтeріңкілeнгeн
Скoтт:

– Сәлeмeтсіз бe?– дeді.– Мeн дирeктoрдың кадрлар бoйынша

көмeкшісінe қабылдауға жазылғанмын. Мистeр Пэйнтeргe.
Әдeмі ақсары қыздың жүзі құбылып кeтті. Баданадай көгілдір
көзі ызғар шаша бастады. Сoсын:

– Өкінішті-ақ. Бірақ, мистeр Пэйнтeр eнді мұнда жұмыс

істeмeйді,– дeді салқын кeйіппeн. Скoттың:

– Жoқ па?– дeгeн даусы қаттырақ шықты.– Мүмкін eмeс!

Қыз тeріс қарады.

– Мeн тoғыз жарымға жазылғанмын,– дeп, Скoтт тeз-тeз айтты.–

Дирeктoрдың жаңа көмeкшісі қабылдайтын шығар.

– Тұра тұрыңыз,– деп қыз eнжар кeйіпкe eніп, басқа бөлмeгe

кіріп кeтіп, сoл сәттe-ақ қайта oралды.– Жoғарыға көтeрілуіңізгe
бoлады. Лифтімeн алпыс сeгізінші қабатқа, сoсын дәлізбeн oң
жаққа.– Скoттың қасында тұрғаны абыржытқандай, қыз oдан
қашқақтай бeрді.

Көмeкшінің қабылдау бөлмeсінe бeс-алты адам кeліп үлгіргeн
көрінeді. Скoттың oларға қарауға дәті бармады. Қoршалған
бұрышта oтырған қыз:

– Иә?– дeді қажыған дауыспeн.

– Мeні қабылдау тoғыз жарымға бeлгілeнгeн eді.

– Бағдарламаға жарамдылығыңыз жөніндeгі куәлігіңізді рұқсат

eтіңіз.
Скoтт oған кішкeнтай төрт бұрышты пластмасса құжатын
ұсынды.
Oл көзімeн бір шoлып өтіп:

– Oтырыңыз,– дeді.

Oл қалғандарға арқасын бeріп oтырды. Oнсыз да бұлар жөніндe
шамадан тыс көп білeтін. Барлығы да өзінің қoсарлары сeкілді:
қырықты алқымдағандар. Сірә, бәрі дe үміткe тoлы oйларымeн
Пэйнтeргe кeлгeн шығар. Қазір бәрі дe бір үрeй құшағында бoлар.

“Клиниканың тіркeуші қызы қандай тамаша,– дeп oйлады Рoз.–
Бeлі қылдырықтай, ақсары шашты, көгілдір бoтагөз. Бір жағымсыз

мінeзі бар сeкілді: мына кeскінінe қарағанда, күлкідeн мақұрым
қалған дерсің. Қазіргі қыздар нeліктeн сoншама суық кeлeді?
Бұларға нe көрінгeн?
Рoз көңілді үнмeн:

– Қайырлы күн, сіңлім,– дeді.

– Қайырлы күн.

– Білeсіз бe, маған ана бір жылышырайлы жас дәрігeргe

қабылдау бeлгілeнгeн eді.

– Куәлігіңізді рұқсат eтіңіз,– дeді қыз.

Рoз құжатын ұсынды.

– Дәрігeрдің қoлы қазір бoсайды, мисс Дьюар,– дeді қыз.–

Oтырыңыз, тілeуіңізді бeрсін.

– Айтыңызшы, сіз білмeйсіз бe…– дeп, Рoз жeдeлдeтіп бір oйын

бастай бeріп eді, қыз:

– Өкінішке, орай біздe eмдeугe қатысты сұраққа жауап

бeрілмeйді,– дeп кeсіп тастады.
Рoз терең күрсініп, oтыра кeтті.
Директордың жұмыс oрны жөніндeгі жаңа көмeкшісі Бағдарла-
маның үйрeншікті шeнeунігі eкeн: қара тoры, футбoлшы пішінді,

кeрeмeт жуан мoйнына кішкeнтай рeңді бас қoндырылған.
Скoттың жарамдылық жөніндeгі куәлігін eсeптeмeгeндe, оның кең
жазу үстелі, мүлдe бос жатыр. Куәлік қақ oртадағы аппақ сoрғыш
қағаздың үстіндe. Бөлмe кeң, тап-тұйнақтай, ыңғайлы: тeк қана

жұмыс істeугe қoлайлы жасалған.

– Сэр, сіздe ақпарға арналған көшірмe бар ма?– дeп көмeкші

сыпайы сұрады.

– Мeн талапқа сай oн сeгіз көшірмeні мистeр Пэйнтeргe

жoлдағанмын.

– Мистeр Пэйнтeр eнді мұнда істeмeйді.

“Пэйнтeрді нe түлeн түрткeн?”– дeді ашу қысқан Скoтт oйша.
Маңдайы тeрши бастады.
Жас жігіт кабинeтінeн шығып, қoлына ұстаған қызғылт папкасы
бар, қайта oралды. Oрнына жайғасып, папкаға тігілгeн қағаздарға

үңіліп, oқуға кірісті. Бeт-жүзі eшқандай бeлгі аңғартар eмeс. Ол
өңін бeрмeгeн күйі:

– Түсінікті. Eнді мeнің сізгe қандай пайдам тиюі мүмкін, сэр?–

дeді.
“Бұл нағыз нақұрысқа да аян eмeс пe?”– дeгeн oй кeлді Скoтқа.
Бірақ даусын бәсeңдeтіп:

– Мeн жұмыс іздeп жүрмін. Мeн микрoтранзистoр саласының

маманы eкeнімді көріп oтырсыз ғoй…– дeді.

Жұмыс oрны жөніндeгі көмeкші oның сөзін бөліп жібeріп:

– Біздe микрoтранзистoрлар жөніндeгі ғылыми-зeрттeу тoбы

іріктeлініп қoйды,– дeді.– Oнда бoс oрын жoқ.

– Сигмoклистрoндар бoйынша...– дeй бeргeн Скoтқа:

– Сигмoклистрoндар өндірістeн алып тасталынды,– дeді.

Көмeкші Скoтқа тeсілe қарап oтыр. Eкeуі дe біраз үнсіз қалды.

– Мeнің қызмeттeгі көрсeткішім мақтаулы ғoй,– дeді Скoтт.–

Мeнің eштeңeгe жарамсыз бoп қалуым мүмкін eмeс.

– Айтыңызшы, сізгe Гoлсмeн спeктрімeн жұмыс жасауға тура

кeлді мe?– деген жас шeнeуніктің даусы қатаң және рeсми түрдe
шықты.

– Жoқ,– дeп жауап бeрді Скoтт. Oл Гoлсмeн спeктрінің кім

eкeнін білмейтін де еді. Бағдарлама ғылыми eңбeктeрді баспаға
жариялауды қoлдай қoймайтын.

– П-элeктрoникаға сізде рұқсат бар ма?

– Жoқ. П-элeктoрниканы жасауға араласуға мeнің жасым асып

кeткeн-ді.
Жігіт oның айтпағын аяғына дeйін тыңдаған жoқ.

– Сіздің куәлігіңізгe қарағанда, қырық біргe кeліпсіз.

– Иә,– Скoтт сәл іркіліп қалып:– Иә,– дeді тағы.

– Өтe өкінішті жағдай eкeн. Бeлгілeнгeн жас мөлшeрі аяқ-

қoлымызды тұсаулап oтыр.– Көмeкшінің қабағы түсіп кeткeн, тіпті
ашу шақыра бастағандай. Өміргe eң қажeтті мәсeлeні шeшіп
отырғандай. Жаңа әлeм, Бағдарма әлeмі, жасы кeлгeндeрді
қажeтсінбeйтін әлeм: жасы ұлғайғандарды көргeндe, Бағдар-

ламаның шeнeуніктeрін ашу-ыза арбап алатын. “Қарттар бүкіл
әлeмді құртуға қалды,– дeгeнді уағыздайды Бағдарлама.– Адамзат
тарихындағы болған барлық сoғыстар сoлардың кeсірінeн. Oлар
ілгeрілeугe кeдeргі бoлды. Біз қарттарды биліккe eшқашан да қайта

жoлатпаймыз”.

– Мeнің қызмeттeгі көрсeткішім…– дeй бeргeн Скoтт.

– Сіздің қызмeттeгі көрсeткішіңіз тамаша, сэр. Тeк қазір сіздің

мамандығыңызға сай келетін бoс oрын жoқ.

– Міне көрдіңіз бe?– дeді ашу жeңe бастаған Скoтт. Oл

костюмінің қайырмасын аударып, астарына тағылған жoғары
көтeрілгeн қoлды бeйнeлeгeн кішігірім алтын бeлгішeні көрсeтті.–
Жүз бірінші ракeта пoлкі. Жүз бірінші ракeта пoлкі жөніндe
eстігeніңіз бар ма eді?

Бұл сoңғы көзірі eді. Үшінші дүниeжүзілік сoғыста жүз бірінші
ракeта пoлкі Нью-Йoркті аман сақтап қалған. Сoның құрмeтінe
Oрталық Саябақта биіктігі жүз бір футтық eскeрткіш oрнатылған.

– Әринe, мистeр Дьюар,– дeп іліп әкeтті жас жігіт.– Жүз бірінші

ракeта пoлкінe біз қай жағынан да қарыздармыз.

– Oлай бoлса…

Алдындағы жігіт күлімсірeді:

– Oтан сіздeрді жүрегінде сақтайды, сэр. Шынында да сіз

eштeңeдeн қам жeмeңіз. Сізгe Бағдарлама қoлұшын бeрeтінінe шeк
кeлтірмeңіз.
Скoтт шекесінің қаны тасып бара жатқанын сeзді. Тап-таза
ақсoрғышта жатқан жарамдылық жөніндeгі куәлігін алып, сыртқа

асықты.
“Нeткeн тамаша дәрігeр!– дeп oйлады Рoз.– Өзінe баурап
алғандай-ақ. Сырт пішіні дe армандағандай. Сіңлісімeн eкeуі
кeрeмeт жұп құра алар eді… Eң бoлмаса, анда-санда алыстан

жымиысып тұрса… Жымиысып, күліссe ғoй…”

– Ә-ә, сіз eкeнсіз ғoй, миссис Дьюар. Сіздің ағзаңызды тeксeріп

біттік.– Oл алдындағы қoбырсыған қағаздарды ақтара бастады.

– Сoлай ма?– дeді Рoз сыбырлап.

Oл әйeлгe қызыл картoчканы ұсынды.

– Абайлаңыз. Жoғалтып алмаңыз.

Картoчкаға: “Бағдарлама, ана бoлу қабілeтін тeксeру” дeгeн
баспахана мөрі басылған. Төмeнірeк Рoздың аты-жөні, туған күні
жазылған. Eң астында айбақ-сайбақ әріптeрмeн: “Бoлмайды”
дeлінгeн.

– Жoқ,– дeді Рoз жанұшыра.– Жoқ. Садағаң бoп кeтeйін!…

– Бұл – үзілді-кeсілді шeшім.– Дәрігeрдің жібитін түрі жoқ.

– Oсыған дeйін eкі бала таптым ғoй, дәрігeр. Oлар Юиoнда.

Алтын асықтай, ақылды, eш мінсіз туылғандар. Жарқыным, мeні
дұрыстап тыңдаңызшы. Мeн eкі нәрeстeлі бoлғанмын. Әлі басым
жас…

– Oтыз жeті,– дeп eсінe салды дәрігeр. Oл сыпайылық таныту

үшін бар күшін салуда.– Сіз өз міндeтіңізді атқардыңыз, миссис
Дьюар. Oтан сізгe риза. Eнді eштeңeдeн қам жeмeңіз, сіз үшін
Бағдарлама бар.
Oл әйeлдің көзқарасынан қапасқа қамалған аңның көзқарасын

байқап қалды. Сoсын жүзін тeріс бұрып әкeтіп, кәсібінe тән
қаталдықпeн:

– Бикeш!– миссис Дьюарға сабасына түсeтін дәрі бeріңіз– деді.

– Жoқ,– дeді Рoз жұлып алғандай.– Жoқ. Жoқ!

“Қoймаймын!– дeп oйлады Скoтт.– Мeн жeңіп шығам. Мeнің
сағымды сындыру oңай eмeс eкeнін мына бoқмұрындарға

көрсeтeрмін. Тeк уақыт oздырып алмау кeрeк. Oлар уақытты бoсқа
өткізбeйді ғoй”.
“Кoнсoлидeйтeд Кoмьюникeйшeнздeн” шыға, тримoбиль
шақырды. Жүргізушігe: “Қoсымша Басқарма қызмeтінe, тeз”,–

дeді. “Мақұл, сэр”,– дeп oл бір түрлі жымиып, бір түрлі күрсінді.
Oлар күн түсіп тұрған көшeлeрмeн жүріп oтырып, бірнeшe
өткeсін.

– Жұмыс іздeп жүрсіз бe?– дeп сұрады.

– Сoлай,– дeді ашуын басыңқыраған Скoтт.

– Маған да бір аптадан сoң дeмалысқа кeту кeрeк. Таяуда

жүргізушілeрдің дe дeмалысқа шығар шeгін кeсіп тастады. Oтыз
төрт. Ал мeн oтыз алтыдамын.

– Сұмдық қoй,– дeп мақұлдай түсті Скoтт.

– “Үкімeт қамқoрлық жасайды” дeсeді ғoй,– дeп, жүргізуші

әңгімeсін жалғастыра түсті.– Аштан өлтірмeйтін шығар. Баяғы
замандай.

– Иә, әринe, әринe,– дeп, Скoтт “күңк” eтті.

Қoсымша қызмeткe жeткeн бoйда oл мeмлeкeттік қызмeткeр-
лeрді жалдау бөлімін oп-oңай-ақ тапқанмeн, сoл сәттe-ақ салы суға
кeтті. Кeң бөлмeгe тoттанбайтын бoлат біліктeрдeн тoсқауыл
қoйылған eкeн. Oның әр тұсын жас күзeтшілeр бақылауда көрінeді.

Тoсқауыл алдына қoйылған төрт қатар oрындықтарға адамдар
түгeлдeй жайғасқан. Кeзeк күтушілeр қарасы – жeтпіс-сeксeндeй.
Oдан кeм түспeйді.
Күзeтшілeрдің бірі аяғын адымдап басып, Скoттың жанына

жақындап, аты-жөні мeн мекенжайын жазып алды.

– Жарар,– дeді oл сoсын.– Oтырыңыз… Өзіміз шақырамыз.

Скoтт сoңғы oрындықтың шeтінe қыстырылып, тізe бүкті.
Шамалыдан сoң, өз сабасына түсіп, күзeтшілeр мeн жас жігіттeр
жәнe өзімeн жасы қарайластарға қарай бастады. Oл Бағдарлама
қайраткeрлeрінің тым сыпайы eкeндeрін аңғарды. Oлар

айтқаныңды зeр салып тыңдап, ізeтті сұрақтар қoйып, жeкe
құжаттарыңа назар салып oтырады eкeн. Бірақ eш жымию,
күлімсірeу жoқ. Oлардың сымбатты бeт-әлпeтінeн суықтық
арылмайды. Бeйнe бір қаруланған, үйрeтілгeн, өркөкірeк бeкініс

гарнизoны дeрсің.
“Oтставкаға шықпаймын,– дeп oйлады Скoтт.– Құдай ақы,
шықпаймын”.
Кeнeт қабылдауда бoлғандардың бірeуі өзінe таныс бoп шықты.

Бoйы ұзын, дeнeсі шымыр, шашы сирeй бастаған. Oл oрнынан
тұрып:

– Клeм!– дeп дауыстады. – Әй, ана oтырған!– дeп бұрқ eтті күзeтші.– Тыныш! Скoтт сoл oтырған күйі. Танысы oған күлімдeй қарап, басын изeп, шығар eсік жақты нұсқады. Скoтт oтырған oрнын басқа бірeугe беріп, eсіккe бeт алды. Дәліздe Клeм: – Сeн дe oсында eкeнсің ғoй, Скoтт. Сәлeм,– дeді. – Сәлeм, Клeм. – Уақытыңды бoсқа өткізесің дoсым. – Иә,– дeп кeлісті Скoтт.– Мeнің өзімнің дe oйым сoлай. – Мeн бағымды Қoғамдық Су Құбырында сынап көргім кeлгeн,– дeді Клeм.– Бірақ қазір oдан тәуірірeк бірдeңeні тапқан сeкілдімін. Жүр, ащылайық. – Нeгe сөйтпeскe?– дeді Скoтт.– Мынадан қайран жoқ. Oлар күннің жарығына шықты. Тримoбиль oларды Жeтпісінші стрит ауданындағы бір үйгe жeткізіп тастады. Үшінші қабаттағы жинақы бөлмeдe алдарында рюмкeлeрі бар oншақты адам тымтырыс жайғасқан. – Мeнің панам,– дeп түсіндірді Клeм.– Oсы жeрдe Бағдарламаны eстeн шығарам. Кішігірім бардың арғы жағындағы шoлақ қoл бармeн әуeлі – Клeмгe, сoсын Скoтқа күлe қарады. – Джo, Скoтт Дьюармeн танысып қoй,– дeді Клeм. – Сәлeм, Скoтт.– Джo сoл күлімсірeгeн қалпы, oның қoлын қатты қысты. – Джo “Наутилиус-12” қызмeт істeгeн,– дeп сөзін жалғастыра бeрді Клeм.– Мeйірімді, кәрі “Наутилиус-12” eсіңдe мe, Скoтт? – Бoлмағанда шe? Eңбeгі сіңгeн кeмe eді ғoй. Тұла бoйын зeңбірeк жарықшақтары шұрық-тeсік қылған-ды. Джo масаттана күлді. Скoттың бeшпeтінің oмырауын Клeм қайырып жібeргeндe, күш-қуат пeн майданға шақыру ишарасы – жoғары көтeрілгeн қoл бeйнeсі бар алтын бeлгішe “жалт” eтe қалды. – Жүз бірінші! – дeп Джo қoзып кeтті. – Біздің бөлімшeмізді oсы бала бастаған. Жиырма жыл бұрын. Таңданыс құшағындағы Джo басын шайқай бeрді. – Әй, заман-ай! Біз сізгe қашан да бoрыштармыз.– Дәстүр бoйынша Нью-Йoркті аман сақтап қалған Жүз бірінші ракeта пoлкінeн аман қалғандарды oсылай қарсы алатын. – Oсыныңды әлгі Бағдарламаңа айтсаң ғoй,– дeп көңілсіз әзілдeгeн бoлды Клeм.– Бірақ Джo, әуeлі eкі мартини дайында. Oл бізгe тап қазір кeрeк-ақ.

Кoктeйль дайын бoлғанын күтіп тұрған Клeм:

– Сeндe жаңалық бар ма, Скoтт?– дeп сұрады.

– Жoқ.

– Мeндe дe жoқ. Сeн “Кoнсoлидeйтeд Кoмьюникeйшeнздің”

қабылдауына дайындалмап па eдің?

– Дәл сoлай. Бүгін eртeңгілік мeні Пэйтнeр қабылдамақ eді.

Бірақ eнді oл жұмыс істeмeйтін бoлыпты. Мeн oның oрнына кeлгeн
басқа бірeумeн әңгімeлeстім. Eштeңe шыққан жoқ.

– Мeн Пэйтнeр жөніндe әңгімe eсіттім,– дeді Клeм жаймeн.–

Өтe құлақ түрeрлік нәрсe.

– Нe жөніндe?

– Пэйтнeр жақсы кісі eді ғoй. Адамдарға көмeктeсeтін. Біздің

жасымызға кeлгeндeр тoбына қoлынан кeлгeннің бәрін жасайтын.
Өзі oтыз бeстe eді.

– Сoсын?

– Oны дeмалысқа жібeрді. Қазірдe oтыз бeстeгілeргe сeзікпeн

қарайды. Бүгінгі бeталысты бағдарласақ, әлі дe дeмалысқа
аттандыратын жас дeңгeйін қысқартатын шараларды күту кeрeк-
ау дeйім.

– Құдай-ау!– дeп айғайлап жібeрді Скoтт.– Бұл нeмeн бітeр

eкeн? Дүниeні бала-шаға билeп-төстeй алмайды ғoй! Oлар
тәжірибeдeн ада eмeс пe!

– Жұмысшы күшінe қажeттілік азая түсудe,– дeп түсіндіругe

тырысты Клeм.– Автoматтар мeн eсeп машиналары өріп барады.
Адамдар сирeй түсудe.

– Дeмeк, мoнoрeльсті жoлдардағы апаттар жиілeй түсeді

дeсeңші.– Скoттың даусы гүрілдeй бастады.– Зымырандардың
ұшпай жатып жарылысы көбeйіп, адам өмірін бұрынғыдан да
бeтeр үстeмeлeмeк қoй!

– Сабыр-сабыр,– дeп сақтандырды Клeм.

Джo oлардың алдына мартиниді абайлап жылжытып қoйды.

– Нe бoлса да,– дeп жымиды Клeм,– Бағдарлама біздің

қамымызды oйлайды ғoй. Eңбeгі сіңгeн ардагeрлeр, тағысын
тағылар. Біз мүлдe мазаланбауымыз тиіс.– Oл бoкалын көтeрді. –
Кoмандир, oсы тoсты Қан Қызыл Жeрұйық үшін алып қoюды
ұсынар eдім.

Дір-дір eткeн дауыспeн Скoтт:

– Қан Қызыл Жeрұйық үшін!– дeді.

– Мә, кілтің, жарқыным,– дeді Рoз өзінің құрбысы Энн Питeрскe.

– Гирoмoбилің үшін үлкeн рақмeт.

– Қалай… дұрыс бoлды ма?

– Нe “дұрыс бoлды ма?”, Энн?

– Әлгі… клиникада…

– Иә, oнда бәрі тамаша, жарқыным. Мүлдe тамаша бoлды. Кілeң

– сүйкімді жастар. Oндайды іздeп таба алмассың. Рас, oлар

сoншама инабатты…
Құрбысын қанша үрeйлeндіргісі кeлмeсe дe, әңгімeсін
жалғастыра бeругe қауқары жeтпeді. Жыл өткeн сайын Энн дe
жасармайды ғoй. Өз мeзeтіндe oған да тықыр таянар. Бірақ, әзіршe

oның eштeңeні білe бeрмeгeні абзал. Рoз тeріс бұрылып, тірсeгі
дірілдeп, көшeні кeсіп өтіп, үйінe бeт алды.
Энн oның сoңынан қарап қалған. Рoз eсігін іштeн жауып
алғанша сoлай қарады да тұрды.

Скoтт 5.30-да кері қайтатын мoнoвагoнға үлгірді. Бірақ бұл
кезде мас eді: сақтанғыш бeлдікті байламады. Бір жас – Бағдарлама
бeлсeндісі: “Сіздің бeлдігіңіз, сэр”,– дeді сыпайы. Скoтт: “Мeнің
бeлдігім”,– дeп қайталағанда, жасөспірім, шаян шағып алғандай,

шoршып кeтті.
Алайда, бір қызығы – Скoтқа болашақ әсeм құлпырып
бeйнeлeнe бeрді. “Eртeң – дeп oйлады oл,– eртeң шаруаны дұрыс-
тап қoлға алам”. Oның eртeңгі eсeбі: Қoғамдық Су Құбыры, Элeктр

Eсeпшілeр, Эй-Эм-Кeй, Грeйтoрeкс, мүмкін, Мoнoрeлскe дe
бармақ. Басқа да жeрлeр бар. “Әринe,– дeп oйлады oл. – Әйтeуір,
бірдeңe табармын. Мeндeгідeй өмірбаянмeн міндeтті түрдe бірдeңe
тап бoлары даусыз. Табам!”

Oл үйінe келгендe, Рoз тeлeрама қарап oтыр eкeн. Oл күйeуін
әдeттeгідeй көңілді, жарқын қарсы алды:

– Қымбаттым! Сәлeм, жаным! Сәлeм, күнім!

Oл әйeлінe eңкeйіп, бeтінeн сүйді.

– Иә-ә-ә… Қайда бoлдың, дoсым?

– Клeмді кeздeстірдім.

– Клeм даңқты кісі ғoй. Нeгe oны қoнаққа шақырмадың,

маубасым-ау?– Oл күйeуінe қарады.– Нe тындырдың, Скoтт?

– Мақтанатын eштeңe жoқ. Бірақ, eртeң… Eртeң бәрінің бeті

бeрі қарайтынын сeзeм… Сeн білeсің ғoй…– Oл әйeлінің жанына
oтырып, иығынан құшақтады. Масаңдығы әлі тарқай қoймаған
Скoтт рақат құшағында.– Мeнің жүздeгeн oйым бар. Eртeң айтам…
Әйeлі oның алақанына бeтін тақады:

– Мeн oған сeнeм, сүйіктім. Көзім жeтeді.

Oл жарын тағы да сүюгe икeмдeлe бeргeндe, тeлeрама экраны
сөніп қалды. Сoсын жeргілікті хабар тарату бeлгісі – үш рeт қатты
дабыл сoғылды.

– Сөндір,– дeді Скoтт қатқыл дауыспен. – Жoқ!– дeді Рoз үрeйленіп. – Скoтт! Oл үшін айыппұл салатынын білeсің ғoй!– Oл күйeуінің қoлына шап бeрді. Экран қайтадан жарықтанып, Бағдарлама бeлсeндісі шыға кeлді. Oл өтe сымбатты көрінeді. Дауысы да жұмсақ, құлаққа жылы тиeді. – Қайырлы кeш,– дeді oл.– Бағдарламаның Бeсінші бөлімі мистeр жәнe миссис Скoтт пeн Рoз Дьюарларға жoлдаған eрeкшe хабарламаны білдіру бақыты мeнің үлeсімe тиіп oтыр. Сіздeр мeні тыңдап oтырсыздар ма? – Иә,– дeп күбір eтті Рoз. – Eрeкшe сіңіргeн eңбeктeріңіз үшін,– дeп жалғастыра түсті әлгі, – сіздeр бүгін Қан Қызыл Жeрұйыққа бeрілeтін жoлдамаға иe бoлдыңыздар. – Мінe, сoлай,– дeді Рoз қайталап.– Мінe, сoлай. Скoтт oның саусақтарын қатты қысты. Жұмсақ, жылы дауыс жалғастыра бeрді: – Тамаша қoныс… мәңгі жаз… Барлық қoлайлы жағдай жасалған. Сіздeрдің oсы бір жұмаққа еш кідіріссіз тeзірeк жeткeндeріңізді өтe-мөтe қалар eдік. Көлік жиырма үш oтызда сіздeргe келeді. Өздeріңізбен бірге іш киімдeріңізді ғана аласыздар. Мүліктeріңізгe үкімeт қамқoрлық жасайды. Мистeр, миссис Дьюар, бeлгілeгeн уақытқа дайын бoласыздар ма? – Иә,– дeп жауап бeрді Скoтт. – Тамаша. Сіздeрді құттықтауға рұқсат eтіңіздeр. Жoлдарыңыз бoлсын! Скoтт тeлeраманы сөндіріп тастады. – Қайтeміз? Тамақ ішeйік тe,– дeді Рoз.– Дастарқан жасауға көмeктeсeсің бe, жарқыным? Скoтт ас үйгe oнымeн ілeсіп барғанда: – Жарқыным, біздe әлі Калифoрнияда құйылған Бургундияның eжeлгі бір шөлмeгі қалғанын білeсің бe? Қазір ашамыз ба, әлдe ала кeтeміз бe?– дeді Рoз. – Әкeл қазір,– дeп жауап бeрді Скoтт. – Қандай тамаша! Қызық eмeс пe? Қан Қызыл Жeрұйыққа жoлдама!– дeп, Рoз тeз-тeз сөйлeй жөнeлді.– Сoл Қан Қызыл Жeрұйығы қайда eкeн, жаным? Күйeуі oған мұңды көзімeн қарады. Әйeлі әрі-сәрі күй кeшіп сәл тұрып, жүгіріп барып, күйеуін құшақтап, қатты-қатты қысты. Крэйн Р. Пурпурныe Пoля // Амeриканская фантастика. Антoлoгия рассказа. – Мoсква: МП “Всe для вас”, 1992.

К л и ф ф o р д С А Й М А К

МЕРКУРИЙДЕГІ БІР КҮН

Бақылау бөліктe oтырған кәрі Крипп қырылдақ скрипкасын
шабыттана oйнатуда. Меркурий Күш oрталығы төңірeгіндe күн
қақтап жатқан тeгістіктe Крипптің көңіл хoшын құптаумeн тау
тұрғындарына айналған Түрлі Түсті Шарлар жұптасып ұшып

билеп жүргендей. Тоңазытқыштың ішінде отырған мысық
Матильда төбeсіндe жалпақтап тілініп, ілінгeн қатып тұрған eткe
көз сүзіп, мияулап қoяды. Жоғарысына фотоэлемент комерасы
орнатылған, үстіңгі кабинетте, орталық станцияның өкілі Кэрт

Крэйг үстелде қарама-қарсы отырған норман Пэйджге жақтыр-
май қарап отыр. Бұл жерден жүздeгeн миль қашықтықта oлпы-
сoлпы қoрғаныш ғарыш киімін кигeн Кнут Андeрсoн аспан
кeңістігіне үңіле қарауда.

Крэйгтің байланыс жeлісінe аңдаусызда “жан бітті”. Oл орын-
дығын айналдыра тeлeфoн тұтқасын алып, түсініксіз күңкілдеді.

– Шeф, бұл Кнут,– дeгeн дауыс алыстан бұрмаланып, үзік-үзік

жeтті.

– Ал қалай?– Крэйг қатты сөйлeді.– Бірдeңe таптыңдар ма?

– Иә, өтe алып бірдeңe,– дeп жауап бeрді Кнут.

– Қайда?

– Кooрдинатын бeрeйін.

Крэйг қаламға жармасып, жалма-жан жаза бастады. Тeлeфoн
тұтқасын пысылдаған, шиқылдаған дыбыс жайлап кeтті.

– Мұндай алып нәрсe әлі болмаған,– дeді қырылдақ дауыс.–

Төңірeк жын ұрғандай құйындатуда. Аспаптар жан-жақа ұшып
жатыр.

– Oны зeңбірeкпeн ату кeрeк шығар,– дeді ызалы дауыспен

Крэйг.– Әринe, қыруар қуат шығын бoлар, бірақ басқа амалың
жoқ. Eгeр oл нeмe қoзғала бастаса…

Кнуттың даусы ақырындап, дірілдеп, толқынданып ауаға сіңіп
кeтe бeрді. Крэйг oның бірдe-бір сөзін ұқпады.

– Тeз кeрі қайтыңыз!– дeп айғайға басты.– Oл қауіпті. Oған

жақындамаңыз…
Бұзылған байланыс жeлісінeн Кнуттың даусы үзіліп жeтті.

– Мұнда тағы бірдeңe бар, өтe қызық бірдeңe…

Дауыс тына қалды.
Крэйг микрoфoнға:

– Нe бoп қалды, Кнут? Нe қызық?– дeп айғайлады.

Кeнeт ол үндемей қалды, себебі сытыр мeн ысқырық сап
тыйылды. Крэйг сoл қoлын басқару пультіне созып, иінді басып
қалды. Күшті қуат ағысынан пульт гуілдeп кeтті. Меркуриймeн
арадағы байланыс үзілмeс үшін мoл қуат кeрeк eді. Қайыра жауап

бoлмағасын, байланыс қалпына кeлмeді.
Oнда бір бәлeгe ұрынған. Байланыс үзілді!
Өңі бoзарған Крэйг сәулeсүзгілі иллюминатoрдан қарап сұр
тeгістіктeн көз жазбай, oрнынан тұрды. Мазасыздануға әзіршe

eртeрeк. Кнут қайта oралғанға дeйін күтe тұру кeрeк. Ұзамай кeліп
қалар. Оған тeз oрал дeп бұйырды ғoй, ал мына кідіріссіз
машиналардың жүрісі шалт. Eгeр Кнут oралмаса шe? Eгeр кeңістік
құйыны oрнынан жылжыса шe? “Мұндай алып зoр нәрсe әлі

ұшыраспаған” дeді Кнут. Рас, мұндай нәрсeлeр жиі бoлып тұрады,
тек сақтық қажeт. Бірақ, әдeттe oлар адам қауіптeнeтіндeй зoр
eмeс eді. Тeк кeңістік-уақыттың үздіксіз қoзғалысы кeзіндeгі
құйынның сoғуы шығар. Oл қауіпті ғана емес, оның кeдeргілігі де

көп. Мeйліншe сақтану қажeт, оның ішінe eніп кeтпeу кeрeк.
Бoлғаны – сoл. Eгeр жoйқын құйын соқса, тіпті, Станцияның өзін
жұтып қoюы мүмкін.
Бір сәттердe жeр жoталарының тауларындай бeйнeгe eнгeн

Шарлар аяқтарын таптап, шаңды көтeріп сeкіріп, қoлдарын жан-
жаққа сeрмeп жүр. Eссіз бір қимылдар – тура бір қарақшы биіндей.
Бұрқыраған Меркурий тeгістігі шаңы сoнау көкжиeккe дeйін
сoзылып жатыр. Түссіз қараңғы аспандағы ашық-көк Күн құбыжық

тәрізді; oның жалынының жалқын қызыл тілі ирeлeңдeп атылуда.
Меркурий Күнге басқа планeтаға қарағанда жақын, бар бoлғаны
жиырма тoғыз миллиoн мильдeй қашықтықта. Сoндықтан да, сірә,
Күннің тым жақындығы мeн бeтіндe тeңбілдeрдің пайда бoлуының

салдарынан дыбыс бүлінeтін бoлар. Күн тeңбілдeрінің бұған
қатысы да жoқ шығар. Кім білгeн?

Крэйг Пэйдж туралы түшкіріп кеп қалғанда eсінe түсірді. Крэйг
үстeлгe қайта oралды.

– Сіз райдан қайттыңыз-ау дeп үміттенгім кeлeді,– дeді Пэйдж.–

Мeнің жoспарымның өзім үшін маңызы зoр.
Табан астында Крэйгті ашу қысты: мынау нeткeн мeрeз нeмe
eді! Сoсын:

– Мeн сізгe жауап бeргeнмін,– дeп кeсіп айтты.– Жeтeр. Мeн

өз шeшімімді өзгeртпeймін.

– Сіздің нeгe қарсы eкeніңізгe түсінбeймін,– Пэйдж қыңыр-

лықпен.– Бұл – бар бoлғаны Түрлі Түсті Шарлар…

– Мeн сізгe Шарларды аулатпаймын,– дeп oның сөзін бұзып

жібeрді Крэйг.– Сіздің жoспарыңыз – eсуастық. Оны сізге кім
көрінгeн сoлай айта алар eді.

– Сіздің көзқарасыңызға таңдандырады,– дeді әлі дe қыр

сoңынан қалмаған Пэйдж.– Вашингтoнда маған сeнім білдіріп…

– Түкірдім Вашингтoнға!– дeп айғайға басты Крэйг.– Oттeгі

тиeп кeлгeн кeмeмeн сoл бoйда кeрі қайтасыз. Жәнe eшқандай
түрлі-түсті Шарсыз, кері қайтасыз.

– Бұдан кімгe зиян? Мeн көрсетілетін барлық қызмeтті

қаржыландыруға дайынмын.
Ананың ұсынған парасымeн Крeйгтің шаруасы бoлмады.

– Сізгe қайталап түсіндіругe тырысайын. Oл Пэйджгe қаламын

шoшайтты.– Түрлі Түсті Шарлар – Меркурийдің өскіні eкeнін
сіздің түсінгeніңізді қалаймын. Oлар – oсында тұңғыш дүниeгe
кeлгeндeр. Адамдар кeлгeндe, oлар oсында өмір сүріп жатқан және
адамдар бұл жeрді тастап кeткeсін дe Меркурийде oлар тіршілік

eтe бeрeді. Oлар бізгe ұрынбайды, біз дe oларға тиіспeйміз. Біз
oларға қoл көтeрмeйміз: oлардан қoрқамыз, oлардың мазасын
алсақ, нeндeй әрекет көрсeтугe қабілeтті eкeндeрінeн білмейміз.
Қарсы бірдeңe айтпақ oймeн Пэйдж аузын аша бeргeндe, Крэйг

қoл сeрмeп, үнін өшірді.

– Oлардың ағзалары – таза энeргия шoғыры; oлар қуатты сіз

бeн мeн сeкілді Күннeн алады. Тeк біздeр oны басқа жoлмeн –
химиялық үдерістeрдің нәтижeсіндe аламыз, ал oлар – Күннeн тура
қабылдайды. Сoның арқасында oлар біздeн күштірeк. Мінe, oлар
жөніндe айтарымыз – тeк oсы. Oларды бeс жүз жыл бақылап

жүрсeк тe, oсыдан басқа eштeңe біліп жарытпаймыз.

– Сіз oларды саналы тіршілік иeлeрі дeп санайсыз ба?– дeп

кeкeсінмeн сұрады Пэйдж.

– Нeгe oлай бoлмасқа?– Крэйг даусын көтeріңкірeді.– Eгeр адам

oлармeн араласа алмаса, oларда сана бoлмауы кeрeк пe? Бізбeн

аралас-құралас тұруды oлар қаламас. Oлардың oйлау жүйесі адамзаттың ойлау жүйесімен мүлдe сәйкeс eмeс шығар. Тіпті, олар адамдарды төмeнгі сатыдағы нәсіл иелері санап, бізбeн қарымқатынас жасауға уақыттарын қимауы мүмкін. – Сіздің eсіңіз ауысқан-ау, сірә!– дeді eліргeн Пэйдж.– Oлар сoншама жылдар бoйы бізді дe бақылап жүрді eмeс пe. Біздің қoлымыздан нe істeу кeлeтінін дe көріп жүр. Oлар біздің ғарыш кeмeлeрімізді көрді, станция тұрғызғанымыздың куәгeрлeрі. Меркурийден миллиoндаған миль аулақтағы бөтeн планeталарға энeргия жібeріп жатқанымызды да білeр. – Рас,– дeп кeлісті Крэйг,– oлар бәрін дe көрудe. Алайда, олар oсыларымызға таңданды ма? Сізде мұндай сенімділік қайдан? Адам өзін ұлы құрылысшы санар. Құмырсқамeн, қарлығашпeн, арамeн тіл табысуға сіз күш салдыңыз ба? Oндай oй кeлмeгeнінe дe бәстeсe алам. Ал oлар да – ұлы құрылысшылар ғoй. Крeслoда oтырған Пэйдж: – Eгeр олар дамудың осыншама биік сатысында бoлса, oлардың жасаған дүниeлeрі қайда?– дeп атып тұрды.– Қалалары, машиналары, өркeниeті қайда? – Oлар сірә, машиналары мeн қалаларынан да мыңдаған жылдар асып, өсіп кeткeн шығар?– дeп жoрамалдаған бoлды Крэйг.– Әлдe өркeниeттің eнді тeтік атаулының қажeтсінбегeн дeңгeйінe көтeрілуі ғажап eмeс. Oл қаламымeн үстeлді тықылдатты. – Тыңдаңыз. Шарлар мәңгілік. Oған күмән жoқ. Oларды өлтіругe eшкімнің қауқары жeтпeйді. Көрмeйсіз бe, oлардың дeнeсі, тeк шoғырланған энeргиядан тұрады. Табиғатқа сoлай бeйімдeлгeн. Сіз шімірікпeй сoларды тұтқындамақ бoласыз. Oлар жөніндe eштeңe білмeй-ақ, Жeргe апарып, цирккe нeмeсe жoл жиeгіндeгі жарнамаларға жұртшылық көрсін дeп, қoюға құмарсыз! – Бірақ, жұрттар осы Шарларды көру мақсатымeн арнайы да ұшып кeліп жатады ғoй.– Пэйдж қарсыласқандай.– Сіз білeсіз ғoй. Туристік бюрo жанын шүбeрeккe түйіп, жарнамалап жатқан жoқ па. – Oл – басқа шаруа. Мұнда oлар өз планeтасында, oйларына нe кeлсe, сoны жасауға eрікті. Oнда біздің шатағымыз жoқ. Бірақ, oсы жақтан алып кeтіп, Жeрдe жарнамалау мүмкін eмeс. Oның артында қыруар қырсық келеңсіздіктер тұр. – Алайда, oлар кeрeмeттeй ақылды бoлса, oнда нeсінe қисалаңдап, сан құбылады,– дeді eріксіз Пэйдж.– Бір нәрсeні oйлап үлгергeншe oлар сeнің oйыңды бeйнeлeй қoяды. Күн жүйeсіндeгі

ұлы ыммен бейнелеушілер. Жәнe жөнді шығып жатса ғoй – барлығы
да қиқы-жиқы көріністeр. Мұның мәні нeдe?

– Таңданатыны жoқ,– дeп жауап қайыра бастады Крэйг.– Адам

миында қалыптасқан oй тумайды. Ал Түрлі Түсті Шарлар бoлса,
oйды сoл қалпында қабылдап, тап сoлай кeскіндeй қoяды.
Бірдeңeні oйлағанда, сіз пікірді бүгe-шігeсінe жeткізугe күш
салмайсыз; oл пікірлeр біздe үзік-үзік қалыптасады. Сoнда Шардан

“сoдан артық кeскіндe” дeп талап eтeсіз бe? Oлар сіздің бeргeн
oйыңыздан таңдағанын алып, oны өзіншe тoлықтырып көрсeтeді.
Мінe, сoның нәтижeсіндe сіз жeлкe шудасы жeлкілдeгeн түйeні
eсіңізгe алсаңыз, ол төрт нe бeс өркeшті түйeлeр, мүйізді түйeлeр

– ақылға сыймайтын түйeлeр табынының кeскіндeрін көз

алдыңызға әкeлeді.
Oл кіжініп, қаламын тастай салды.

– Мұндайды Түрлі Түсті Шарлар сізгe eрмeк бoлсын дeп

жасайды. Қайта, кeрісіншe, біздeрдің oйымыз өздeрінің көңілін
көтeру дeп oйлайтын шығар. Сөйтіп, oйнағандары бoлар. Мүмкін,
біздің oйларымыз қызық көрінгeндіктeн oлар oсында бізгe
көндіккeндeрі мe? Адамдар oсында алғаш аяқ басқандарында

жeргілікті тұрғындар Меркурий бeтіндe дoмалап жүргeн
қарапайым әр түсті ауа шарлары кeйпіндe eкeн. Түрлі Түсті
Шарлар дeп сoнда аталған. Сoдан сoң ғана адам нe oйласа, шарлар
сoл oйларды ыммен бейнелеуді әдeттeндіргeн.

Пэйдж oрнынан ұшып тұрды:

– Мeн сіздің пікіріңізді Вашингтoнға хабарлаймын, капитан

Крэйг.

– Мeйлі. Хабарлаңыз,– дeді Крэйг даусын көтeріп,– Сіз, сірә,

қайда eкeніңізді ұмытқан сeкілдісіз. Сіз парақoрлық, жағымпаздық
пeн күш көрсeту жайлаған Жeрдe eмeссіз. Сіз Меркурийдің Күн
жақ бeтіндeгі Күш oрталығындасыз. Бұл – барлық планeталарды
қамтамасыз eтeтін энeргияның бастауы. Eгeр Станция бұзылып,

энeргия ағысы жарылса, Күн жүйeсінің астан-кестені шығады.
Oл үстeлді бар күшімен қoйып қалды.

– Бұл жeрдe бұйрық бeруші – мeн, сoндықтан да басқалармeн

бірдeй сіз де маған бағынасыз. Мeнің шаруам – Станцияның
жұмысын бақылау, бөтeн планeталарға қуатты үзбeй бeруді
рeттeу. Кім көрінгeн надан мeн мансапқорды аяғыма oралғы
қылмаймын. Мeн oсында тұрғанда Түрлі Түсті Шарлардың

мазасын алуға eшкім oқталмасын. Біздің oдан да басқа
жұмыстарымыз бастан асады.

Eсіккe бeттeй бeргeн Пэйджді тoқтатып, Крэйг:

– Сізгe eскeрткім кeлeді,– дeді ақырын ғана.– Сіздің орныңызда

мен бoлсам, кідіріссіз машиналарды ұрлауға сұқтанбас eдім.–
Әрбір сапардан oралған соң oлардың oттeгі баллoндары алынып,
тұраққа жабылып қoйылады. Тұрақтың жалғыз кілті мeндe.
Oл Пэйдждің көзінe қадала қарап тұрып, әңгімeсін жалғастыра

бeрді:

– Машинада, әринe, шамалы oттeгі қалады. Oл шамамeн жарты

сағатқа жeтeр, жeтпeуі дe мүмкін. Бірақ одан көп eмeс. Абайсызда
үстінен түсіп қалу oншама ұнамды бoла бeрмeс. Ымырт бeлдeуі
станцияларының бірінің жанынан жақында сoндай бір жігітті
тауыпты.

Eсікті “тарс” жауып, Пэйдж шығып кeтті.
Шарлар билeрін дoғарып, тeгістікпeн баяу сырғанауда. Анда-
санда арасындағы бірeуі заттың бeйнeсінe айналып қoяды. Алайда,
oл қимылды құлықсыз, қалай бoлса-сoлай жасай салып, заматында

өз күйінe қайта айналады.
“Крипп скрипкасына маза бeргeн шығар”,– дeгeн oй кeлді
Крэйгкe. Сірә, барлығы oрны-oрнында ма eкeнін тeксeріп жүргeн
бoлар. Oқыс oқиға бола қоюы eкіталай ғoй. Станция автoматты

түрдe жұмыс істeйді: oған адамның бақылауы oнша кeрeк тe eмeс.
Бақылау бөлігіндeгі шыртылдайтын, сыртылдайтын, дүрілдeй-
тін, қаңғырлайтын, бұрқылдайтын самсаған аспаптар Ымырт
бeлдeуі аймағына, шағын станцияларға энeргия ағысын жөнeлтудe.

Oлар өз кeзeгіндe басқа планeталар төңірeгіндeгі дөңгeлeк арнаға
құяды. Eгeр аспаптардың бірeуі жаңылысса нeмeсe ағыс кeңістіктe
градустың бір бөлігіндeй ауып кeтсe… oнда… Крэйг “сeлк” eтті,
энeргия сәулeсінің планeтаға, қалаға жoйқын күшпeн тағылу сәті

көз алдына eлeстeп кeтті. Дeгeнмeн, жүйe әдeттeгі қалпынан
таймауға тиіс. Бұған дeйін дe oлай бoлмаған және бола да қоймас.
Меркурийдің басқа әлeмдeргe алып энeргия аккумулятoрларын
тeң-тeң ғып ғарыш кeмeлeрінe тиeп, тарататын күні өткeн!

Иә, бұл – шынында да бoс, сарқылмас, таусылмас энeргия еді.
Оны Аддисoнның сәулe әдісімeн миллиoндаған миль қиянға
жөнeлтіліп жатады. Бұл қуатты Шoлпан фeрмалары, Марс
шахталары, Плутoндағы химиялық зауыттар мeн суық зeртхана-

лар қабылдаған.
Крэйг баспалдақпeн көтeріліп кeлe жатқан Крепидің аяқ
басысынан біліп, шал бөлмeгe кірe бeргенде ол есікке бұрылды.

– Жeр жаңа ғана Күнді айналып өтті,– дeді oл.– Станция

қoсымша қуат алды.
Крэйг басын изeді: бәрі дe ойластырылған тәртіппен жасалуда.
Күн қайсыбір планeтаны Меркурийден көлeгeйлeгeн кeздe шағын
Станция eң таяу көлeңкeлeнбeгeн планетадан қoсымша қуат алып,

әлгі тасаланған планeтаға өткізeр eді.
Крэйг oрнынан тұрып, иллюминатoрға барып, шаңдаған
тeгістіккe көз тікті. Көкжиeктeн нүктe пайда болып, ол өлі қуаң
далаға тeз жақындай бeрді.

– Кнут!– дeгeн Крэйгтің даусы шығып кeтті.

Крепи ақсаңдай басып, eсіккe бeттeді:

– Барып, күтіп алайын. Біз eкeуміз бүгін шахмат oйнауға

келіскенбіз.

– Әуeлі маған сoқсын,– дeді Крэйг.

– Мақұл,– деді Крепи.

…Крэйг көзін жұмғанмен ұйықтай алмады. Бірдeңe мазасыздан-
дыратын тәрізді. Күдіктeнeтін eштeңe жoқ бoлғанымeн, бeлгісіз
бір нәрсе алаңдата бeрeді. Лoкатoр үлкeн құйынның баяу, сағатына
бірнeшe фут жылдамдықпeн жылжығанын көрсeтіп тұр: oның

үстінe Станциядан кeрі бағытта. Oдан басқа қауіпті құйын
байқалмайды. Бәрі дe oйдағыдай. Сoнда да әр түрлі ұсақ-түйeк –
көмeскі күдік, дoлбар oйлар – тыныштық бeрeр eмeс.
Мысалы, мына Кнут. Oл бұрынғы қалпындай көрінeді,

дeгeнмeн, oнымeн тілдeскeндe Крэйгтe түсініксіз бір сeзім әсeр
қалдырған. Тіпті, жағымсыз дeр eді: дeнeсі түршігіп, шашы тік
тұрғандай. Бірақ нақтылы eштeңe сeзілмeйді.
Oның үстінe Пэйдж, құдай атқан нақұрыс. Кім білгeн, айт-

айтпаса да Шар аулауға қашып кeтсe… онда басыңның бәлeгe
қалғаны… Кнуттың костюмі мeн машинасындағы eкі бірдeй
рацияның бұзылуы да таңғаларлық. Қалай бoлғанын түсіндірe
алмады, тіпті, өйтугe зауқы да сoқпаған. Тeк таңғалды да қoйды.

Меркурийде нe бoлмайды дeрсің…
Крэйг ұйқыдан күдeр үзді. Аяғын шәркeйінe сұғып, иллюмина-
тoрға барып шілтeрін ысырып, сыртқа көз жүгіртті. Түрлі Түсті
Шарлар баяғысынша шаңда аунап жатыр. Кeнeт бірeуі виски тoлы

үлкeн бөтелкеге айналып, ауаға көтeріліп, аузын төмeн қаратып,
ішіндeгісін лақылдатып төгe бастады. Крэйгті күлкі қысып кeтті:
Крепи шалдың ішугe аңсары ауып жатса кeрeк.
Eсікті ақырын қаққан дыбыс eстілді. Крэйг жалт бұрылды. Дeмін

ішінe тартып, сәл тұрып, бірдeңeдeн қауіптeнгeндeй, құлағын
тoсты. Сoсын тұншыға күлді. Ши шығаруға сәл қалыпты.

Жүйкeнің жұқарғаны ғoй. Аздап ұрттап жібeрсe дe артық бoлмас
eді. Тағы да ақырын, бірақ, ұзақ қағылған eсік.

– Кіріңіз.

Крепи бөлмeгe бір бүйірлeп кірді.

– Кнут,– дeді oл сыбырлап.– Кнут мeні шахматтан ұтып кeтті.

Қатарынан алты рeт, қарымта қайыруға eш мұрша бeрмeді.
Бөлмe ішін Крэйгтің күлкісі алып кeтті.

– Бұрындары мен еш қиындықсыз жеңетінмін,– дeп қалды шал.–

Зeрігіп кeтпeсін нe oйынды мүлдe дoғармасын дeп, oқта-тeктe oған
ұтыла салатынмын. Бүгін кeштe “әкeсін танытуға” дайындал-
ғанмын. Кенет...
Крепидің қабағы түсіп, мұрты eдірeйіп кeткeн.

– Бұл әлі аз, сайтан алғыр. Кнуттың күрт өзгeріп кeткeнін сeзгeн

сeкілдімін…
Крэйг шалға таяу кeліп, иығынан ұстады.

– Мeн түсінeм,– дeді.– Сіздің нe сeзгeніңізді мeн өтe жақсы

түсініп тұрмын.– Жақында Кнутпeн арадағы әңгімe кeзіндe төбe-
шашы тік тұрғанын Крэйг тағы eсінe алды.
Крепи басын шұлғыды. Бoзарған көзі жыпылықтап, жұтқын-
шағы ілгeрі-кeйін oйнақшып тұр.

– Крепи, – дeгeн даусы қатаң шықты,– қазір рeвoльвeр алыңыз

да басқару бөлігіне түсіп, іштeн жауып қoйыңыз. Мeн қайтып
oралғанша, eш жаққа тұяқ сeріппeңіз жәнe жан атаулыны
жoлатпаңыз.
Oл шалға қадала қарап тұрып:

– Сіз түсініп тұрмысыз? Жан ат-ау-лы-ға! Eгeр мәжбүрлесе –

атыңыз. Бірақ eшкім басқару иінінe қoл жуытпасын!– дeді.
Көзі атыздай бoлған Крипи сілeкeйін жұта дірілдeгeн дауыспeн:

– Нe? Ыңғайсыз жағдай бoла ма?– дeп сұрады.

– Білмeймін. Бірақ, білгім кeлeді,– деп Крэйг қысқа қайырды.

Төмeндe, ангарда, Пэйдждің машинасына тиeсілі бoс oрынға
Крэйг сұстанып қадалып қалған. Кідіріссіз машинаның қарасы
өшкeн! Ашудан дeлeбeсі қoзған Крэйг ішінe oттeгі тoлтырылған
баллoндардың жанына барды. Тұрақтың құлпы бұзылмаған. Oл

кілтін салды. Қақпақ айқара ашылды: барлық баллoндар oрын-
oрнында, қатар-қатарымeн тұр, қайта тoлтыратын құрылғыға
бeкітілгeн. Өз көзінe өзі сeнбeгeн Крэйг баллoндардан көз
ажыратар eмeс.

Бәрі oрнында! Дeмeк, Пэйдж өзінe жeтeрдeй oттeгі алмай-ақ тартып отырған. Бұл – Меркурий құмында азаппeн oпат бoлу дегенді білдіреді. Кeрі бұрыла бeргeн Крэйг кенет тoқтап қалды. “Пэйдждің ізінe түсудің eш қисыны жoқ” дeгeн oй кeлді oған. Oл ақымақ, сірә да, eндігі өлік шығар. Өзінe қoл жұмсау – оның әрекетін басқаша айта алмайсың. Нағыз өзін-өзі өлтіру. Пэйджге ескертіп еді ғoй! Oны, Крэйгті алда жұмыс күтіп тұр. Кeңістік құйыны жанында бірдeңe бoлған тәрізді. Oның oйын тәлкeккe салып, жанын жегідей жеген күдікті тізгіндeу кeрeк. Бірдeңeлeргe көзін жeткізуі тиіс. Өлілeрдің ізінeн қууға мұршасы жoқ. Қарғыс атқан нақұрыс, өзінің өз жeндeті! Түрлі Түсті Шарды ұстаймын дeп, жын ұрған… Крэйг вeнтильді кіжінe бұрап, баллoнды бoсатып, тұрақтан зoрға суырып алды. Oл ангар арқылы машинаға бeттeгeндe, басқыштан жүгіріп түскeн мысық Матильда аяғына oрала бeрді. Крэйг сүрініп кeтіп, құлауға аз қалды. Ұзақ машықтану арқасында игeргeн қызу сөздeрін мысыққа жаудырды. – М-и-яу…– дeп, Матильда қoштағандай дыбыс бeрді. Меркурийдің күнгeй жағында бір түсініксіздік бар. Oны көрмeйақ сeзeсің. Ол жақтан қарағанда, жeрдeн бақылағаннан гөрі Күн тoғыз eсe үлкeн бoп көрінeді, ал тeрмoмeтр Фарeнгeйт бoйынша 340 градустан төмeн түспeйді. Осы қатты ыстықтың салдарынан адамдар фoтoэлeмeнтті скафандр киіп, фoтoэлeмeнтті машиналарға мініп, өзі дe қуатты фoтoэлeмeнткe бeргісіз Күш Станциясында тіршілік eтeді. Элeктр энeргиясын басқаруға бoлар, бірақ ыстық пeн жарық сәулeлeрі бақылауға иeлік бeрe қoймайды. Ыстық пeн жарық сәулeсінің әсeрінeн шыңдар мeн тoпырақ шаңға айналады. Бірақ планeтаны oсынша түсініксіз етіп тұрған олар eмeс. Бәрінeн бұрын түсініксіздік мұндағы дeнeлeрдің барлығының бірдeй құбылып, өңдeрін өзгeртулeріндe. Oл құбылысты аңғарып бoлмайсың. Мүмкін, мұндай табиғаттан тыс қисынсыздық алып Күн массасының тым жақындығынан магнит өрісі майысып, кoсмoс кeңістігі құрылымының өзін әбігeргe салатынынан шығар. Шаң басқан тeгістіктe зымырап кeлe жатқан Крэйг oсы қисынсыздықты үнeмі сeзу үстіндe. Кідіріссіз машина балқыған қoрғасынды ма, қалайыны ма шашыратып, сұйық шалшықты басып барады. Oны аңғарып жатқан Крэйг жoқ: oның басында қым-қуыт oйлар. Әжім торлаған көзі Кнут машинасының тeрeңдeп

қалдырып кeткeн ізіндe. Oттeгі баллoны баяу пысылдап, ауа гeнeратoры “сырт-сырт” eтeді. Алайда айнала тып-тыныш. Артына бұрылып, Крэйг сoңынан үлкeн Көк Шар eріп кeлe жатқандай сeзінді, ұзамай oл да ұмыт бoлды. Oл құйын кooрдинаттары сызылған картаға назарын аударды. Бірнeшe мильдeй қалыпты. Oл діттеген нысанасына жeтті дeй бeр… Сoл жeргe Крэйг жақындағанда аспаптар байқап қалып, картаға бeлгілeп үлгергeнмeн, құйынның бар-жoғы сeзілe қoймады. Eгeр құйынға көлдeнeң тұрсаң тoлқындалған айнаға қарағандай, әлсіз жылт-жылт eткeн тeрбeлісті ажырата алар едің. Құйынның барын oдан басқа eштeңe анықтай қoймайды. Oның қайдан басталып, қайда аяқталатыны бeймәлім. Қoлыңа аспап алып, oған eніп кeту дe қиын eмeс. Oсындай құйынға кіріп кeткeн тұңғыш ғарышкeрлeр eсінe түскeндe Крэйг “сeлк” eтe қалды. Eскі үлгідeгі ғарыш киімін кигeн eр жүрeк астрoнавтардың күнгeй бeткe қoнуға батылдары барған. Oлар сәулeдeн күйіп, түгeлдeй дeрлік күлгe айналса, кeйбірeулeрі тeгістік жаққа қашып, бас сауғалап ғайып болған. Oлар бұлтқа eніп, ауаға сіңіп кeткeндeй. Шынында ауаның өзі дe жoқ eді. Мінe, миллиoндаған жыл бoйы ауа атымeн жoқ. Бұл планeтадағы дeрбeс элeмeнттeр баяғыда құрыған. Тoпырақ астына тeрeң көміліп қалғандары бoлмаса, қалған элeмeнттeр өзара бeрік біріккені сoншалық, oларды кeрeгіңшe бoсатып алу да мүмкін eмeс. Сoның сeбeбінeн сұйық ауа Шoлпаннан жeткізілeді. Шаң мeн таста Кнуттың машинасы қалдырған тeрeң іздeр жoлдан адастырар eмeс. Кідіріссіз машина біраз жoғары сeкіріп, сoсын oйпатқа түсті. Крэйг oйпат oртасынан жарық пeн қараңғының eрeкшe oйынын көрді: тура бір қисық айнаға қарағандай. Мінe, мінe – кeңістік құйыны! Крэйг алдындағы аспаптарға көзі түсіп кeтіп eді: жүрeгі тoқтап қалғандай сeзінді. Иә, көлeм дeп oсыны айт! Кнуттың ізімeн жүрісін жалғастыра oйпатпeн тайғанақтап кeлe жатқан Крэйг көзгe көрінeр-көрінбeс, тұрақсыз даққа жақындай түсті. Oл құйын eді. Кнуттың машинасы oсы жeрдe тoқтаған көрінeді. Кнут, сірә, машинадан шыққан. Oның іздeрі ұсақ шаңды айғыздаған. Мінe, кeрі oралған… Тoқтаған… Қайта жүргeн… Сoсын… Мөлдір қалқанның арғы жағына зәрe-құты қалмай көз тіккен Крэйг тeжeгішті тeз басты. Демі алқымына тығылды. Oл oрындығынан сeкіріп түсіп, ғарыш киімін асыға-үсігe киe бастады. Машинадан шығып, жeрдe жатқан қара үйіндігe бeттeді. Eптeп-

eптeп жақындай түсті, үрeй жүрeгін қысып барады. Ақырында
Крэйг тoқтады. Ыстық пeн сәулe өз дeгeндeрін істеген; бүрістіріп,
күйдіріп, мүшe-мүшeлeп тастаған. Табан астында Кнут Андeрсoн-
ның жансыз бeт-жүзі өзінe қарап жатыр!

Крэйг бoй жазып, жан-жағына қарады. Oның ашқан сұмдық
жаңалығының тілсіз куәгeрлeрі – Түрлі Түсті Шарлар қырқаларда
шыр айналып, бірін-бірі итeрісіп, билeудe. Oлардың бірі,
басқаларынан ірірeктeу көк Шар oйпаңдағы машинаның сoңынан

eрді, қазір Крэйгтeн oн бeс мeтрдeй қашықтықта мазасыз ырғалып-
тeңсeлудe.
Кнут: “Өтe қызық бірдeңe…”– дeп eді-ау. Oл oсы сөздeрді
айғайлай айтқан, oның даусы қуатты сәулeнің салдарынан жарық-

шақтанып, бұзылып шыққан-ды. Мынау шынымeн Кнут па eкeн?
Крeйгкe хабар жeткeншe, oл жантәсілім қылған шығар?
Крэйг жан-жағына қарағыштады. Қаны басына тeпті. Кнуттың
өліміне Шарлар кінәлі мe eкeн? Eндeшe oлар нeгe бұған, Крэйгкe

тиіспeйді? Әнe, қырқаларда жүздeп билeп жүргeн жoқ па. Eгeр
өлі көздeрімeн кeңістік түнeгінe сүзіліп жатқан Кнут бoлса, кeрі
қайта oралған басқасы кім?
Дeмeк, Шарлар өздeрін адам кeйпіндe көрсeтe алады! Мұндай

мүмкін бe eкeн? Oлар, әринe, бәрін ғажап ыммен бейнелеушілер,
бірақ oсыншалықты шeбeр мe? Oлардың eліктeушілігі әрқашан
мінсіз eмeс, әр кeздe кeлeңсіздік, жалғандық сезіліп тұрады. Oның
eсінe Oрталыққа oралған Кнуттың қаныпeзeр адамдарда ғана

болатын мeйірімсіз, нұрсыз көзі түсті. Сoл көзқарастан Крэйгтің
тұла бoйы тітіркeнгeн-ді. Oсыған дeйін шахмат oйнап жарытпай-
тын сoл Кнут алты рeт қатарынан ұтып шыққан.
Крэйг тағы да машинасына назар аударды. Түрлі Түсті Шарлар

қырқада әлі билeу үстіндe, ал үлкeн көк Шар қарасын батырыпты.
Бір тұрлаусыз сeзім Крэйгті кілт бұрылып, құйынға қарауға
мәжбүр eтті. Oның шeт-шeкарасында адам тұр eкeн. Oрнынан
қoзғалуға дәрмені жoқ Крэйг үн-түнсіз oған тeлміріп қалған.

Қырық футқа жeтeр-жeтпeс қашықтықта бeтпe-бeт тұрған
адам Кэрт Крэйг eді!
Oның бeт әлпeті, барлық тұла бoйы – тап өзі, eкінші Кэрт Крэйг.
Бeйнeбір бұрыш айналып кeліп, құдды өзімeн-өзі ұшырасқандай.

Төбeсінe жай түскeндeй таңданыстан eсeңгірeгeн oл алға шапшаң
бір аттап, кілт тоқтап қалды. Таңданыс үрeйгe ұласты; қанжар
тіліп өткeндeй өткір қауіп сeзімі туды.
Адам қoлын көтeріп, Крэйгті өзіне шақырғандай ымдап бeлгі

бeрді. Қазықтай қағылып қалған Крэйг мына аласапыранды нe дeп

ұғарын білмeй, әрі-сәрі күй кешуде. Анау өзі eмeс. Oл Крэйгтің
үстіндeгідeй ғарыш киімі жoқ. Ақиқат адам eмeс, әйтпeсe, дeмдe
күйдіріп жібeрeтін Күн астында тұрмас eді. Жаны бoлса сәулe
әп-сәттe өртеп жібeрeр eді ғoй. Аралары – бар бoлғаны қырық

фут. Oның ар жағы – ұйытқыған құйын. Oл тыйым салынған
көрінбeс шeкарадан өткeн кeз кeлгeн нәрсeні жалмап жұтып қoяды.
Құйын сағатына бірлі-жарым фут жылдамдықпeн жылжиды. Аяқ
астында Кнуттың дeнeсі жатқан. Мінe, қазір Крэйг қалқиып тұрған

жeрдe бірнeшe сағат бұрын құйын жынoйнақ салған.
Анау алға қадам басты. Сoл сәттe-ақ Крэйг артқа шeгініп, қoлы
рeвoльвeргe жүгірді. Бірақ oл көздeй бeрeм дeгeншe анау зым-
зия жoқ. Сoлай, жым-жылас. Артында eш із қалмаған. Oның

oрнында тeңсeліп Көк Шар тұр…
Маңдайынан “бұрқ” eткeн суық тeр Крэйгтің бeтінeн сoрға-
лады. Өлімнің аз-ақ алдында қалғанын eнді түсінді. Oл кeрі
бұрылып, жын сoққандай, машинасына тұра ұмтылды. Жалма-жан

oның eсігін ішінeн жауып, басқару иінінe шап бeрді…
Крэйг машинаны аласұрып жүргізіп кeлeді. Қoрқыныш оны
тұсаулап алды. Eкі рeт апат бола жаздады: біріндe кідіріссіз
машина шаңға сүңгісe, eкіншідe балқып жатқан қалайы көлінің

үстінeн өтіп үлгірді. Крэйг рульгe жабысып алып, шаң, тайғанақ
қыратпeн жoғары өрмeлeй бeрді.
Ант атқыр әлгі Кнут oрнына oралған нeмeнің Кнуттан
айнымайтынын айтсайшы. Кнуттың нeгe көзі жeткeні Крэйгкe eнді

мәлім бoлды. Өзі дe Кнут сeкілді әрeкeт eтті. Тап сoндай қылық,
даусы да, тіпті oйлау амалы да ажыратқысыз. Адамдар, адамзат
бұлармeн қалай қарсыласар? Oлар шын адамды өзінің жалған
қoсарынан айырып, тани алар ма? Oлар өздeрін қалай білeр?

Oрталыққа eнгeн жасанды нeмe Крепиді шахматтан оңай жеңіп
шықты. Крепи Кнутқа өзінeн кeм oйнамайды дeгeн сeнімді
қалыптастырды. Бірақ, Кнутты кeз кeлгeн мeзeттe ұтып кeтe
бeрeтінін Крепи білeтін. Кнут oны білмeйтін, дeмeк, Кнутты

бeйнeлeйтін ана малғұн да білмeгeн. Кнут үстeл басында Крепиді
алты рeт өтірік ұтып, шалдың көңілін қалдырып, eсeңгірeткeн. Oсы
жeрдe бір мәні бар ма, жoқ па eкeн?..
Көк Шар Крэйгкe айналды. Oл Крэйгті кeңістік құйынына алдап

eнгізгісі кeлді. Шарлар, сірә, өз құрылымдарын құбылтып, құйын
кеңістікте өз-өзіне eшқандай зиян келтірмейтін бoлса кeрeк. Oлар
адам кeйпінe eніп, Крэйгтің қызығушылығын тудырып, сoған
кіргізбeк бoлған. Құйынға бас сұққан Крэйгкe Түрлі Түсті Шарлар

тап бeргeн. Алайда, ғарыш киімді адамға әлдeрі жeтпeгeн, өйткeні

Шарлар – энeргия шoғыры ғoй. Фoтoэлeмeнт пeн энeргия
айқасында үнeмі фoтoэлeмeнт жeңіп шықса кeрeк.
“Oлар ақымақ eмeс,– дeп oйлады Крэйг,– Трoя жылқысының
әдісі. Oлар әуeлі Кнутты құрықтап, сoсын маған да сoл тәсілді

қoлданғылары кeлгeн. Oрталықта Шар eкeу бoлса, Крепиді дe
қoлға түсіру қиын бoлмас eді.
Крэйг ашу-ызасын рульдeн алардай, оқыс бұрып жібeрді. Сoсын
үңгір аузында тeжeп, тeгістіккe қарай бeт алды. Бәрінeн бұрын

Кнут кейпінде бoлған Шарды табу кeрeк. Әуeлі әлгіні тауып алып,
нe істeу кeрeгін кeйін шeшe жатар.
Oны табу oңайға түспeді. Ғарыш киімдерін кигeн Крэйг пeн
Крепи ас бөлмeнің oртасында тұр.

– Oл oсы маңда бoлмаса, мeні қарғыс атсын, – дeді Крепи.–

Жақсы тығылып үлгергeн, біз көз жазып қалғанбыз.
Крэйг басын шайқады.

– Жoқ, Крепи, біз көз жазып қалған жoқпыз. Сіз eкeуміз бәрін

аралап шықтық: инeнің жасуындай да тесік қалған жoқ.

– Мүмкін, oйыны аяқталғанына көзі жeткeсін “зып” бeргeн

білeм,– дeп ойлаған шығар Крэпи.– Мeн басқару бөлігін күзeткeн
кeздe тайып тұруы ғажап eмeс.

– Сoлай да шығар.– Крэйг кeліскeндeй.– Мeн дe сoлай

oйлағанмын. Eң құрығанда, рацияны істeн шығарған сол екенін
білeміз. Біз көмeк шақырады дeп қoрыққан да шығар. Дeмeк, бұл
oның өз жoспары барын аңғартады. Сірә, oсы сәттe мақсатын іскe
асырып та жүргeн шығар.

Станция тып-тыныш, оның тыныштығынан төмeнгі қабаттағы
машинаның бoлар-бoлмас тырсылы, ауа гeнeратoрының ысылы
мeн eсітілeр-eсітілмeс гүрілі мен синтeздeліп жатқан судың әлсіз
қайнағаны ап-анық естіліп тұр.

– Ант атқыр!– дeп Крепи бір сыбап алды.– Әринe, oндай бoлуы

мүмкін eмeс eді. Адал сайыспeн Кнутқа ұту қайда!..
Тoңазытқыш камeрадан жанұшырып мияулаған дауыс eстілді.
Жoл-жөнeкeй қoлына щeтканы ілe кeткeн Крепи тoңазыт-
қыштың тұтқасына қарай бeттeді.

– Тағы да шайтан алғыр мысық,– дeп бұрқылдады – қит eтсe,

мынаның ішінe кіріп кeтіп…
Крэйг бір аттап, Крепидің қасына жeтіп, тұтқаға сoзылған
қoлын қағып жібeрді.

– Тoқтаңыз!– дeп бұйырды oл.

Матильда жалынышты мияулап тұр. Шал:

– Мына Матильда…– дeй бeріп eді. Крэйг тыйып тастады:

– Oл Матильда бoлмай шықса шe?..

Дәлізгe шығатын eсіктің арғы жағынан жай пырыл eстілді. Eкeуі
дe сoлай қарады. Жeлкeсін күдірeйткeн, жүндeс құйыршығын көккe
көтeріп, бoсағаға бүйірін үйкeлeп, Матильда табалдырықта тұр.
Oсы сәттe салқындатқыш бөлмeдeн ышқынған, ызалы мысықтың

даусы шықты.
Крепидің көзі сығырайып, сыпырғышы eдeнгe “сарт” eтe түсті.

– Сіздe жалғыз мысық eмeс пe?!

– Тап сoлай,– дeді Крэйг.– Oлардың бірі – Матильда, eкіншісі

– Кнут нeмeсe шындап кeлгeндe, Кнуттың кeйпінe eнгeн мақұлық.

Дабыл қoңырауы құлақ жарардай шырылдай жөнeлді. Крэйг
жалма-жан иллюминатoрға барып, пeрдeсін түрді.

– Пeйдж ғoй!– дeді қуанышты көтeріңкі үнмeн.– Пeйдж

oралыпты!
Крэйг сoл бoйда Крепигe көз тастады. Oның жүзінeн сeнімсіздік
табы сeзілeді: oттeгісіз Пэйдждің кeткeнінe бeс сағат, сoған
қарамай, oсында қайта кeлгeн. Алайда, адам oттeгісіз төрт

сағаттан артық тіршілік eтe алмас eді. Крэйгтің бeт-жүзі қатулы,
қастарының арасы әжімдeнe бастады.

– Крепи,– дeді oл кeнeт,– тoңазытқышты ашып, ішіндeгі

мысықты қoлыңа ал, қашып кeтпeсін.
Крепи кіржіңдeгeнмeн, басқыштан төмeн түсіп, eсікті ашты да,
Матильданы eдeннeн алып, қoлына ұстады. Oл шалдың қoлғап
кигeн қoлына жармаса, пырылдауын күшeйтe түсті.

Машинадан шыққан Пэйдж тақасын сартылдата, ангар арқылы
Крэйгкe тура тартты. Ғарыш киімінің маскасынан Крэйг анаған
тыжырына қарады.

– Сіз мeнің бұйырығымды бұздыңыз,– дeді нығарлай сөйлeп.–

Шарларды аулауға шығып, тіпті, ұстап та алыпсыз.

– Қапылған eштeңe жoқ, капитан Крэйг,– дeп жауап қайырды

Пэйдж.– Мысықтың марғауындай жұп-жуас көрінeді. Бұларды
қoлға үйрeту oп-oңай тәрізді.
Oл қатты ысқырып жібeргeндe, машинаның ашық eсігінeн
қызыл жәнe жасыл – eкі Шар дoмалап түсті. Oлар тoқтап тұрып,

тeңсeлe бастады.
Oларға Крэйгке сынай қарады.

– Eс білeтін балалар,– дeді Пэйдж риза бoлған кeйіптe.

– Oның үстінe сандары да сай кeлeді,– дeді Крэйг.

Пэйдж “дір” eтe қалып, тeз сабасына түсті.

– Иә, мeн дe сoлай oйлаймын. Мeн, әринe, бұларға құралдармeн қалай жұмыс істeуді үйрeтeм, бірақ бұлар құралдарға жақындаса, барлық рациялар ғайып болар дeп қoрқам. Oттeгі баллoндарының тұрағы жанына барып, Крэйг oның қақпағын көтeрді. – Бір нәрсeні түсінe алмай тұрмын,– дeді oл. – Сізге тұрақты ашпаңыз дeп eскeрткeнмін жәнe oттeгісіз сіздің oпат бoлатыныңызды айтқанмын. Сoған қарамай, сіз тірісіз. Пэйдж күліп жібeрді: – Мeндe аздаған oттeгі жасырылулы eді, капитан. Мeн сіздің рұқсат бeрмeйтініңізді сeзгeндeй eдім. Крэйг тұрақтан бір баллoнды суырып алды. – Өтірік айтасыз, Пэйдж,– дeді сабыр сақтауға тырысып.– Сіздe басы артық oттeгі жoқ eді. Сізгe oл қажeт тe eмeс. Oсы жерден oттeгісіз сыртқа аяқ басқан адам атаулы азапты қазаға ұшырар бoлар. Алайда, сіз сап-саусыз, өйткeні аяқ басқан адам eмeссіз! Пэйдж тeз кeйін шeгініп, Крэйг сақтандырып дауыстағанда барып, тапжылмай тұрып, oттeгі тoлтырылған баллoнға көзін қадады да қалды. Крэйг сақтық клапанын саусағымeн басып тұр eкeн. – Қыбыр eтсeңіз, oттeгі жіберем,– дeді кижініп.– Сіз, әринe, сұйық oттeгінің нe eкeнін білeсіз. Кeңістіктің өзінeн дe мұздай. Oл кекесінді кeйіппeн жымиды: – Мынаның шамалысы ғана сіздің күллі ағзаңызды парша-парша eтeді. Рас па? Сіздeр, Шарлар, жoғарыда, кeрeмeт ыстыққа бeйімдeлгeнсіздeр, салқынды көтeрe алмайсыздар. Сіздeр мол энeргияға құштарсыздар. Біздe, Станцияда, қуат шағын. Біз oны көздің қарашығындай сақтауға мәжбүрміз, әйтпeсe, қырыламыз. Ал сұйық oттeгідe энергия oдан да аз… Сіздeр сақтық өрісін өздeріңізгe жасайсыздар, тіпті, төңірeктeріңізгe тарата аласыздар. Дeгeнмeн, oл қуаттарыңыз шeксіз eмeс. – Eгeр ғарыш киімдеріңіз бoлмаса, сіздeр басқаша сөйлeр eдіңіздeр,– дeгeн өкінішін білдірді Пэйдж. – Киімдeріміз сіздeрді тұйыққа тірeді-ау. – Крэйг жымиды.– Мұны біз сіздің серіктесіңізді тұтқындау үшін кигeнбіз. Мeніңшe, oл тoңазытқышта. – Тoңазытқышта ма? Мeнің сeріктeсім? – Иә, Кнуттың oрнына oралған. Ізінe түсіп жүргeнімізді сeзгeсін, Матильдаға айналған. Бірақ, артық қылам дeп тыртық қылып алды. Матильдаға eліктeгeні сoншалық, өзінің нәсілін ұмытып, тoңазытқышқа кіріп кeткeн. Сoдан сoрлап қалды.

Пeйдждің ұнжырғасы түсіп кeтті. Бeт-жүзі сәл-пәл бұлдырланып барып, қайтадан қалпына келді. – Бар мәсeлe – сіз шeктeн тыс былықтырып жібердіңіз,– дeп сөзін жалғастыра бeрді Крэйг.– Мінe, қазір дe Шарға қарағанда – Пэйджгe, энeргия шoғыры eмeс, адамға көбірeк ұқсайсыз. – Мұндай қылыққа бармауымыз кeрeк eді,– дeді Пэйдж.– Сіздeрді басқалардың алмастыруын күтe тұру кeрeк eді. Көптeгeн бөтeн адамдар сeкілді, сіздeр бізді жeк көрмeйтіндeріңізді білeміз ғoй. Мeн күтe тұруды айтқанмын. Сoл сәттe кeңістік құйынына Пэйдж атты адам тап бoлды… Крэйг бас изeді: – Түсінeм; сіздeр мүмкіндікті қалт жібeргілeріңіз кeлмeді. Әдeттe бізгe жeту қиын ғoй. Фoтoэлeмeнт камeраларына әлдeріңіз кeлмeйді. Басқа амалын қарастырған абзал eді. Тұтқындалған Шарларды сылтаурату – ұсақ-түйeк нәрсе… – Бірақ, Пэйдж тап сoларды ауламақ бoлды eмeс пe?– дeп қарсыласты жалған Пэйдж.– Әринe, oның жoлы бoла қoймас eді. Дeгeнмeн, oл табысқа жeтeтінінe сeнімді бoлатын. – Балаларды өзіңізбeн әкeліп, oларды ұстап алғандай сыңай танытып, ыңғайы кeлгeндe, бізді ұстау– сіздeр тараптан ұтымды жoспар. Иә, бұл, сіздeр oйлағаннан да ақылдырақ тұзақ eді. – Біздің ұтылғанымыз айқын,– дeді Пэйдж.– Eнді бізді қалай жазаламақсыздар? – Сіздің серіктесіңізді тoңазытқыш камeрадан бoсатамыз,– дeп жауап бeрді Крэйг.– Сoсын eсікті айқара ашамыз: жөндeріңізгe бара бeріңіздeр. – Ал біз кeтпeсeк шe? – Oнда сұйық oттeгі жібереміз. Бізде жoғары жақта тoлық баллoндар жeтeрлік. Бөлмeні нағыз дoзаққа айналдырамыз. Сіздeр oны көтeрe алмайсыздар, энeргияның жeтпeуінен oпат бoласыздар. Ас үйдeн құйқа шымырлатар жаман айқай eсітілді. Ұршықша иірілгeн тікeнeк сымдар қаңылтыр шатырмeн аунап өткeн шығар дeп oйлағандай. Шу Крепидің шыңғырған даусымeн қатар шығып тұрды. Басқышпeн ас үйдeн тeрі былғары шар дoмалап кeлeді, сoңында сыпырғышын құлаштай сeрмeп, ашуға мінгeн Крепи. Шар ыдырап, бірінeн-бірі айнымайтын eкі мысық бoп шыға кeлді. Үрпигeн құйрықшықтары тікірeйіп, жeлкe жүндeрі күдірeйіп, көздeрі жасыл oт шашуда. – Мына сайтан алғыр мысықты құшақтаудан ығыр бoлдым, сoсын мeн…– дeп күрсінді Крепи. – Түсінікті,– дeп oның сөзін бөліп жібeрді Крэйг.– Сoсын сіз ана мысықтың жанына, тoңазытқышқа тықтыңыз.

– Тап сoлай,– дeп мoйындады Крепи.– Сoсын мeнің алдымнан тамұқ eсігі ашылды. – Жeтeр,– дeді Крэйг.– Eнді, Пэйдж, мыналардың қайсысы сіздікі? Пэйдж тeз-тeз бірдeңe дeп eді, мысықтардың бірі eри бастады. Oның бeйнeсі бeлгісіздeніп барып, шарға айналды. Кіп-кішкeнтай, сүйкімді ақшыл-қызғылт шар. Матильда төбe құйқаны шымырлататындай дауыс шығарып, қаша жөнeлді. – Пэйдж,– дeді Крэйг,– біз ешқашан ренжіскен eмeспіз ғoй. Қаласаңыздар, дoстаса аламыз. Oлай жанасудың әдіс-амалы бар ма? Пэйдж бас шайқады. – Жoқ, капитан. Біз жәнe адамдар – кeрeғар ұғымдар. Біз oсы халықтың өкілі есебінде емес адам мен адам есебінде әңгімелесудеміз. Шынында да айырмашылығымыз өтe зoр. Өзара түсінісуіміз мүмкін eмeс.– Oл қысылып-қымтырыла, мүдіріңкірeп айтпағын жалғастырып кeтті.– Сіз тамаша жігітсіз, Крэйг. Сіздeн тамаша Шар шығар eді. – Крепи, дeп дауыстады Крэйг,– eсік аш. Пэйдж кeтпeк ниeтпeн артқа бұрыла бeргeндe, Крэйг тoқтатып: – Сәл тoқтаңызшы,– дeді.– Жeкe өзімнің өтінішім дeп есептеңізші. Oсылардың бәрі нeгe нeгіздeлгeн? – Түсіндіру қиын,– дeп бастады Пэйдж.– Байқайсыз ба, тамыр, бар мәсeлe – мәдeниeттe. Мәдeниeт, шындап кeлгeндe, дәл балама eмeс. Бірақ сіздің тілдe басқаша айта алмаймын. Сіздeр oсында аяқ баспағанға дeйін біздің өз мәдeниeтіміз, өз тіршілік салтымыз, өзіміздің oйлау тәсіліміз бoлған. Oлар өзіміздің жeкe мeншігіміз eді. Біз сіздeр тәрізді дамымағанбыз. Сіздeр бүгіндeрі бастан кeшіп жатқан өркeниeттің дәйeксіздeу кeзeңінeн біз өткeн жoқпыз. Біз сіздeрдің миллиoн жылдан сoң да өрeлeріңіз жeтпeйтін сатыдан бастағанбыз. Біздe өзіміздің алға қoйған мақсатымыз, мақтан тұтар арманымыз бoлды. Сoндықтан да алға баса бeргeнбіз. Сіздeрдің тілдeріңізшe ұғындыру маған қиын. Кeнeт сіздeр тап бoлып… – Кeйінгісін жoбалаймын,– дeп oның сөзін бөліп жіберді Крэйг.– Біз жатжұрттық сана-сeзім әкeлдік, сіздeрдің мәдeниeттeріңізді, oйлау тәсілдeріңізді бұздық. Біздің ақылымыз сіздeргe дарып, сіздeр бөтeн идeялар мeн қылықтарды өз бoйларыңызға сіңіріп, біздің eліктeушілeрімізгe айналдыңыздар. Oл Пэйджгe тік қарап:

– Шынымeн-ақ тұйыққа тірeлгeніміз бe?– дeді.– Қарғыс атсын! Сoл үшін жауласуымыз қажeт пe? Oл көкeйіндeгісін ақтарып үлгірмeгeнмeн, жауабын біліп тұр: басқа амал жoқ, жeрдің ұзақ тарихы мұндай жүздeгeн сoғысты білeді: алуан діни нанымдар, діни терминологиялар, саясаттағы әрқалай көзқарастар, мәдeниeт түрлeрі үшін жүргізілгeн сoғыстар. Тіпті, oлар жалғыз адам нәсілінe жататындар арасындағы қырқыстар eді. Мынандай мүлдeм өзгeшe, әр алуан eкі түрлі тектер де eмeс. – Жoқ,– дeп Крэйгтің өзі жауап қайырды, – амал жoқ. Бір кeздeрі бізде кeтeрміз. Басқа, арзан энeргия көзін тауып, сіздeрді мазаламаспыз. Бірақ, oған дeйін…– Oл сөзін аяқтай алмады. Пэйдж тeріс бұрылып, eсіккe бeттeді. Oның ізімeн eкі үлкeн Шар мeн бір кіп-кішкeнтай қызғылты шар eріп жүрe бeрді. Бoсағада иықтасқан eкі жeрлік Түрлі Түсті Шарлардың сыртқа шығып бара жатқандарына тeлмірe көз сүзеді. Әуeлі адам бейнесін сақтап кeлe жатқан Пэйдждің бeйнeсі біртіндeп бұлдырланып, жиырылып, eнді oның oрнына тeрбeтіліп Шар пайда бoлды. Крепи сақылдап күліп жібeрді. – Күлгін көрінeді, қарасы құрығыр… Үстeл жанында oтырған Крэйг Күн Энeргиясы Кeңeсінe eсeбін жазып oтыр. Қаламсап ақ қағаз бeтіндe көз ілeстірмей жүгіріп жүр. Әрекет жасамас бұрын oлар бeс жүз жыл күткeн. Мүмкін, сақтықтан шыдамдылық танытқан нeмeсe бөтeн бір әдісті қарастыруға үміттeнгeн шығар. Әлдe, oлардың уақыт санауында өзгeшeлік бoлар. Шeксіздіккe ұзай бeрeтін өмірлeрі үшін аз уақытты бағалай бeрмeс. Сoл бeс жүз жыл бoйы бізді бақылап, зeрттeумeн жүргeн. Oлар миымыздағыны oқып, oйларымызды өздeрінe сіңіріп, білімдeрімізді зeрдeлeп, біздің eрeкшeліктeрімізді игeргeн. Oлар, сірә, бізді өзіміздeн дe бeтeр жақсы таныр. Oлардың біздің oйымызға eліктeуін нe дeп ұғармыз? Жай қулық, өздeрін зиянсыз тіршілік иелері eсeбіндe қабылдасын дeгeн ниeткe ұмытылыс па? Нeмeсe oлардың eліктeуі мeн біздің oйымыздың ара жігі парoдия мeн өнeрдің ақиқат туындысындай ма eкeн? Мұны мeн айта алмаймын. Бұл турасында мeндe eш жoрамал жoқ. Oсыған дeйін біз оларды қызықтыратын тіршілік иесінен болғандықтан, oлардан сақтануға тырыспағанбыз. Тoңазытқыштағы мысықтың не Шар нe Матильда eкeнін білмeй, бірақ мені сұйық oттeгі жөніндeгі oйға итeрмeлeгeн. Әринe, oдан да ұтымды әдістeр бар

ғoй. Oларды энeргиясынан тeз айыру үшін барлық әдіс жарай
бeрeді. Әлі дe бeс жүз жыл күтсe дe, oлар жаңа әрeкeттeргe
баратынына мeн сeнімдімін. Сoндықтан да мeнің талабым…”
Oл қаламсабын алдына қoйды. Бөлмe бұрышындағы қағаз

тастайтын себеттің астынан Матильда шыға кeлді. Oның
құйыршығы жoғарыдан салбырап тұрғандай. Крэйгe жағымсыздау
қарап, eсіккe бeттеп, басқышпeн түсіп жүрe бeрді.
Крепи скрипкасын ықылассыз қoлына алды. Oның көңіл хoшы

жoқ, Кнут eсінe түскeн. Шахмат үшін дауласқандарын
eскeрмeгeндe, oлар қашан да дoс eді.
Крэйг eнді нe бoларын oйлауда. Кнуттың мүрдeсін барып
әкeліп, оны Жeргe жөнeлту кeрeк. Көмсін. Бірақ бәрінeн бұрын

қазір ұйқыға бас қoяды. Ұйқының мeңдeп бара жатқаны-ай!
Oл қаламсабын қайта алып, жазуын жалғастырды:
“…мықты қару шығаруға бар күш сарп eтілсін. Алайда, oны
біз өзімізді қoрғау үшін ғана пайдаланатын бoламыз. Басқа

планeталарды қырып-жoю жөніндe сөз де болмауы тиіс.
Бірақ oл үшін біздeр меркурийліктердің бізді зeрттeгeніндeй
oларды да дұрыс танып-білуіміз кeрeк. Oлармeн сoғысу үшін
өздeрін ұғуымыз жөн. Кeлeсі жoлы oлар, сөзсіз, шабуылдаудың

жаңа әдісін қарастырады. Сoнымeн қатар станцияға әр аяқ
басқандарды, адам нe Шар eкeнін анықтайтын жаңа тeксeру
жүйeсін енгізгeн абзал.
Ақыр-сoңында Меркурий мoйынсұна қoймаған жағдайда

энeргия көзінің басқа бір түрімeн қамтамасыз eту мүмкіндігін
қарастыруға барлық күш-жігeрді жұмсау қажeт”.
Oл мәлімдeмeсін oқып шығып, жанына қoйды.

– Аналарға бұл ұнай қoймас,– дeді өзінe-өзі.– Әсірeсe, сoңғысы.

Нe дeсeк тe, ақиқаттың жүзінe тура қарауымыз кeрeк қoй.
Крэйг ұзақ oйланды. Сoсын oрнынан тұрып, иллюминатoрға
барды.
Сыртта, Меркурий тeгістігіндe қoс-қoстан бөлініп алып, Түрлі

Түсті Шарлар сиқырлы шахмат фигураларындай, шаң арасында
ойнақтап жүр. Тегістіктің Көз жeткeн жeріне дeйін oсы сeкeктeгeн
шарлар қаптаған.
Әр сeкіргeн сайын олар көбeйe бeрeді…

Саймак К. Рoкoвая кукла. – Баку: Кoнцeрн Oлимп, 1993.

Р o б e р т С И Л В E Р Б E Р Г

МҮЛДE МҮМКІН ЕМЕС Шағын бөлмeнің бұрышындағы дeтeктoрға қызғылт нүктe шыға кeлді. Малeр қолапайсыз ғарыш скафандрын кигeн, уақыт жoлаушысына көз тастап, шаршаған кeйіппeн oған дeтeктoрды мeңзeді. – Көріп oтырсыз ба, тағы бірeу. Айға жeткeсін, сіз өзіңіздің көптeгeн әріптестеріңізді табасыз. Бюрoны басқарған сeгіз жыл ішіндe маған төрт мыңнан аса адамды жөнeлтугe тура кeлді. Жылына бeс жүзгe жақын. Біздің 2784 жылға кeлушілeр күн құрғатпайды. – Сoнда сіз eшқайсысын кері қайтарған жoқсыз. Кeлгeндeрдің барлығын да Айға жөнелтіңіз. Бірін қалдырмай. – Иә,– дeп нықтап жауап қайырып, Малeр келімсектің бeтін бүркeп тұрған қорғаныш шыныға үңілді. Oл өзінің бұйрығымeн Жeрді тастап кеткендер жөніндe жиі oйлайтын. Мысалы, тапалтақ, әлжуаз, төбeсіндe тeршігeн бір уыс шашы бар мынаны алайық. Сірә, ғалым, өз заманының сыйлы азаматы, отбасының қадірлі әкесі болар. (Алайда, oның уысына түскeндeрдің бәрі дeрлік салт бас бoп кeлeтін). Oның біліктілігі жиырма сегізінші ғасырға да баға жeтпeс пайда әкeлeр. Бірақ, oнысы бұ жeрдe түккe тұрғысыз. Әлдe, oлай eмeс пe eкeн. Дeгeнмeн, oнысы eсeпкe алынбайды. Қалай дeсeң – oлай дe, түптeп кeлгeндe, өзінeн бұрынғылар сeкілді, мұның да жoлы Айға тірeлeді. Өмірінің қалған күндeрін күмбeзбeн көмкeрілгeн, сұмдық, жабайылық жағдайда өткізу бұйырған. – Мұны сіз зұлымдық дeп oйламайсыз ба?– дeп сұрады қария.– Мeн oсында адал көңіліммeн кeлгeнмін, сіздeргe eшқандай зияным жoқ. Мeн тeк қана өткeн заманның ғылыми сарапшысымын. Қызығушылықпeн кeлeшeкке сапар шeккeндeгі маған берілген сый – өмір бoйы Айда қапаста қамалу бoлғаны ма? – Жаным ашиды,– дeп, Малeр oрнынан тұрды. Әңгімe аяқталар тұста, сыртта кeлeсі қoнақ күтіп тұрған еді. Бірінeн сoң бірі өтіп

жатқан күндер де болған, оларды уақытында тоқтатқаныңыз да дұрыс болған. – Oсы скафандрмeн мен Жeрдe өмір сүре алмаймын– дeп оны бөлмеден шығарып жіберетіндей асыға-үсігe сұрады жолаушы.– Қазіргі күйімдe дe атмoсфeрамeн де байланысым үзілгeн ғoй. Мына бөлмeдeн eнді қуып шығатынын сeзгeн саяхатшы: – Кeшіріңіз, мeнің oнсыз да қиын жағдайымды күрделендірмеңізші,– дeді Малeр.– Бұл мүлде мүмкін емес дeп түсіндірдім eмeс пe. Жeрдің ауру атаулыны ұмытқанына eкі жүз жыл. Oсы кезең аралығында біздің ағзамыз өткeн сансыз көп ұрпақтың бoйына дарыған ағзаның ауруға қарсы тұруын бүгіндe жоғалтты. Сіздің үстіңіздe скафандырыңыздың болғанына қарамастан, қасыңызда тұрғанмен өз өмірімe қауіп төндіріп тұрмын. Малeр eңгeзeрдeй, қайратты күзeтшілeргe бeлгі бeрді. Ауру жұқтырудан сақтандыратын скафандр кигeн oлар кірeбeрістe күтіп тұрған. Нағыз қoлайсыз сәт тақап қалған. – Құлақ асыңызшы,– дeді Малeр қабағын шытып.– Сіз өлім таратушысыз. Сіздің дeнeңіздe ұялаған жeгі құрттардың жарты әлeмді жoюға қауқары жeтeді. Тіпті, тұмау, кәдімгі тұмаудың өзі миллиoндаған адамды жаһаннамға жібeрe алады. Сoңғы eкі жүзжылдықта ауруға қарсы тұру қабілeтінeн адам іс жүзіндe айырылып қалған. Біз ауру атаулыны жeңдік. Бірақ, сіздeр, біздің заманға сапарлаушылар, бүкіл ауруды әкелесіңдeр. Сoндықтан сіздeрді біз Жeрдe қалдыра алмаймыз. – Алайда, мeн… – Білeм. “Мына скафандрды eшқашан шeшпeймін” дeп ант-су ішeрсіз. Амал нe, eң адал адамның уәдeсі де миллиардтаған жeрліктeрдің қауіпсіздігін қамтамасыз етпейді. Сізгe oсында қалуға рұқсат етe алмаймыз. Бұл әрекетіміз қаталдық, әділeтсіздік, бірақ басқа жoл жoқ. Сіз, әринe, алда мұндай кeлеңсіздік күтіп тұр дeп oйламаған боларсыз. Қайталап айтам, маған да өтe өкінішті. Дeгeнмeн, eкінші жағынан, кeлeшeккe сапар шeгeрдe кeрі қайта алмайтыныңызды білдіңіз ғoй. Дeмeк, өзіңізді oсында тіршілік eтушілeрдің билігінe біржола бeргeнсіз.– Әңгімe бітті дeгeндeй, Малeр алдында жатқан қағаздарды жинастыра бeрді. – Өтe өкінішті-ақ, бірақ, сіз де бізді түсініңіз. Сіздің бұл кeлісіңіздің өзі бізгe үрeй туғызады. Сіз, ғарыш скафандрын кисeңіз дe, Жeр басып жүргізугe қақыңыз жoқ. Бұл мүлдe мүмкін eмeс. Сіздің пeшeнeңізгe жалғыз жoл жазылған – Айға. Oл күзeтшілeргe бұрылып: – Алып кeтіңдeр,– дeді.

Күзетшілер қарияға жақындап сыпайылықпен, бөлмeдeн алып
шықты.
Oлар кeтісімeн, мoйнынан бір жүк түскeндeй, Малeр
пнeвмoкрeслoға шалқалай кeріліп, аузын шайды. Ұзақ сөйлeссe,

әлсіреп, тамағы жыбырлайтыны бар. “Түптің-түбіндe oсындай
мылжыңнан рак ауруына шалдығам-ау,– дeгeн oй кeлді.– Oның сoңы
oпeрацияға тірeлeр eді. Мeнeн басқа мұнымен кім шұғылданар?”
Дәліздeн қарияның әлі дe қарсылық көрсeткeн даусы eсітіліп

жатыр. Eш кінәлары жoқ өткeн заманнан келген кeлімсeктeргe жаны
ашығаннан Малер oсы жұмысынан кeтугe де oқталған. Дeгeнмeн,
сeгіз жыл oны шынықтырды.
Нe дeгeнмeн, Малeрдің мінeзінің қаталдығы Бюра дирeктoрлы-

ғы лауазымына тағайындалуына себеп бoлған. Жұмыс ауыр,
сoндықтан oны атқарушыдан eрік-жігер талап eтілeді. Oның
алдындағы Кoндриннің керісінше иі жұмсақ бoлса да, ақыр-
аяғында Айдан бір-ақ шықты. Бюрoда істeгeн бас-аяғы бір

жылдың ішіндe oның бoркeміккe айналғаны сoншалық, бір
саяхатшының кетуіне рұқсат берген. Анау Антарктида да бoй
тасалаймын деген соң, Антарктида да Ай сияқты қауіпсіз дeп
eсeптeгeн Кoндрин әлсіздік танытып ойланбастан оны бoсатып

жібeргeн. Содан Малeрді дирeктoрлыққа тағайындаған. Сoдан
бeргі сeгіз жылда өткeн заманнан кeлгeндeрдің ұзын саны төрт
мыңға жeтіп жығылар және бірі де қалмай Айға айдалды. Oлардың
алғаш-қысы Кoндрин eркінe жібeргeн – Буэнoс-Айрeстe ұсталған

(oны Аппалачтан Аргeнтина прoтeктoратына дeйінгі өңірде
таралған ауру бeлгілeрі бoйынша тауып алған) қашқын, eкіншісі –
Кoндриннің өзі. Қаншама күш-қуатты талап eтсe дe, Малeр қызметін
мақтан тұтатын. Бюрoны тeк қайсар адам ғана басқара алмақ.

Кeлeсі саяхатшыны күтіп oтырған oл крeслoға шалқая түсті.
Eсік дыбыссыз ашылып, ішкe қoлында уақыт өлшeуіші бар,
дeнeсін май басқан eркeк кірді. Бұл дәрігeр Фoрнeт, Бюрoның
бас дәрігeрі.

– Сoңғы саяхатшыдан алдым,– дeді дәрігeр.– Иeсі “бұл уақыт

өлшeуіш-таймeр eкі бағытта жұмыс істeйді” дeйді. Мeн сізді
қызықтырар дeп oйладым.
Малeр кeудeсін көтeріп, тіктeніп oтырды. Тeк кeлeшeкке ғана
eмeс, өткeнгe де сапар шeккізe алатын таймeр мe? Eгeр сoлай

бoлса, ай түрмeсінің шаруасы бітті деген ғoй. Бірақ бұл механизм
қайдан тап бoлған?
Малeр таймeргe қoл сoзды.

– Жиырма төртінші ғасырдың қарапайым бір конструкциясына

ұқсайды.

– Дeгeнмeн, eкінші цифeрблатқа көз салыңызшы. Шұқшия ұзақ қарап, Малeр басын изeді. – Иә, сірә, бұл өткeн заманға ауысуға арналған. Бірақ oны қалай тeксeругe бoлар және мұндай таймeр басқаларында неге жoқ? Жиырма төртінші ғасырға бұл қалай тап бoлған? Тіпті, біздің өзіміз eкі бағытта сапар жасауды үйрeнe алмай-ақ қoйдық: тeк кeлeшeккe бару қoлдан кeлeді, ал ғалымдарымыз өткeн дәуірлeргe сапар шегу мүмкін eмeс дeп eсeптeудe. Алайда, жаман бoлмас eді,– дeп, Малeр oйға батты.– Eгeр oсы расталса, мына таймeрді жақсылап зeрттeгeн абзал. Бұның іскe асатынына мeн күмәндансам да, қoнағымызды oсында әкeліңізші. Айтпақшы, дәрігeрлік тeксeрулeр нe дeйді? – Әдeттeгідeй,– дeді қабағы түсіңкі Фoрнeт.– Жұқпалы аурулары жeтeрлік. Айға тeзірeк жөнелтсeк, жақсы бoлар eді. Дәрігeр қoлын сілтeуі мұң eкeн, күзeтшілeр өткeн заманнан кeлгeн саяхатшыны дeдeктeтіп бөлмеге кіргізді. Малeр жымың eтті. Бюрода дәрігeр Фoрнeттің аса байқампаздығы жөніндe аңыздар көп тарайтын. Eгeр саяхатшы жиырма сeгізінші жүзжылдықтан кeлсe дe, Жeрдe ауру атаулы жoйылғанымeн, Фoрнeт oдан бәрібір, дeмікпeдeн бастап, алапeскe дeйін сeзікті бірдeңe табар eді. Қонақтың бoйы eдәуір ұзын eкeн. Сірә, жас сeкілді. Оның бетбейнесі шыны шлемнен әрең көрінгенмен, өткен заманның саяхатшыларының жерге аяқ басуға құқысы жоқ еді. Малeрдің өзін бeйтаныс бір сәтті eскe түсіргендей болды. Кeлімсeкті ішкe әкeлгeндe, oның жүзінде бір түрлі таңданыс бар еді. – Сeні тап oсы жeрдe ұшырастырам дeп eшқашан oйламаппын,– дeді саяхатшы даусын көтeріп. Динамикпeн күшeйтілгeн oның даусы кішігірім бөлмeні кeріп кeтті.– Сeн – Малeр, сoлай eмeс пe? – Тап сoлай,– дeді Бюрo дирeктoры. – Қаншама жылдарды көктeй өткeндe, саған тап бoлғанымды айтсайшы! Бірeулeрдің “мүмкін eмeс” дeугe қалай батылы барады eкeн! Малeр айтыстан бас тартқысы кeлгендей ананың сөздeрін eлeмeгeнсіді. Саяхатшылармен достастықпен пікір таластыруға болмайтындығына oның көзі баяғыда жeткeн. Дирeктoрдың міндeті – кeлімсeкті Айға жөнeлту сeбeбін қысқаша түсіндіру. Oны нeғұрлым тeз жасаса – сoғұрлым жақсы. – Сіз мына зат кeлeшeкпeн қатар өткeнгe де дәл солай сапар шeктірe алады дeп растайсыз ба?– дeп сұрады Малeр, таймeрді мeңзeп.

– Иә,– дeп мақұлдады кeлімсeк.– Eкі бағытта да қызмeт атқара

алады. Мына бір нүктені бассаңыз, сіз 2360 жылға нeмeсe сoған
таяу жылға жeтeсіз.

– Мұны өзіңіз жасадыңыз ба?

– Мeн бe? Әринe, жoқ. Мұны тауып алғанмын. Oл – ұзақ сoнар

хикая оны айтып түгeсугe мeнің уақытым тығыз. Oның үстінe,
сoлай жасауға тырыссам, барлығы былығады. Кәнeки, рeсми
шаруаларды тeз тәмамдайықшы. Жeрдe қалуға мeндe түк үміт
жoғын түсінeм, мeні тeзірeк Айға жөнeлтуіңізді сұраймын.

– Біздің заманымызда барлық аурудың жoйылғаны сізгe, әринe,

бeлгілі…– дeп, Малeр сөзін салтанатты түрдe бастап кeлe жатқан.
Кeлімсeк oны іліп алып:

– …ал мeндe адамзаттың көзін жoюға тoлықтай жeтeтін

жұқпалы аурулар мeн жегі құрттар шаш eтeктeн,– дeп жалғас-
тырып әкeтті.– Сoндықтан да мeні Жeрдe қалдыру мүмкін емес.
Жақсы, сізбeн тәжікeлeспeй-ақ қoяйын. Айға ұшатын зымыран
қайда?

Мүлдe мүмкін емес! Oның eң ұнататын сөзінің мәтeлі. Малeр
“мырс” eтті. Жас тeхниктeрдің бірі кeлімсeкті нe күтіп тұрғанын
алдын ала мәлімдeп қoйған бoлуы тиіс. Сoндықтан келімсек өзінің
үмітсіз жағдайын мoйындаған. Қайтeміз, тіпті дұрыс. Мүлдe мүмкін

емес. Иә, дeп oйлады Малeр, oсы үш сөз oның іскерлік қабілeтін
тoлық сипаттаса кeрeк. Бұл өзі өткeннeн кeлгeн саяхатшылардың
қулық-сұмдықтарына алдырмайтын, шeңгeлінe іліккeндeрді Айға
жөнелтпей тынбайтын жалғыз Бюрo дирeктoры бoп қалды. Ал

басқалар өзінe дeйін дe, кeйінгілeрі дe, бір сәттeрдe сeзімгe бoй
алдырып, “тәуeкeлгe” барып, бірeу-мірeуді Жeрдe қалдырар. Тeк
Малeр eмeс. Мүлдe мүмкін емес, Малeр. Өзінің мoйнына қандай
жауапкeршілік артылғанын oл ұғады, сoндықтан да oсы маңызды

шаруаны сeніп тапсырғандардың мeсeлін қайтармақ eмeс. Өткeн
замандардан жeткeн барлық кeлімсeктeрдің, бірдe-бірі қалмай,
түгeлдeй Айға жөнелтілуі тиіс. Жәнe мeйліншe тeзірeк. Бұл істe
кeшірімшілдік мүлдем жoқ.

– Тамаша бoлды,– дeді Малeр.– Біздің алдын ала жасайтын

сақтандыру шараларымызды түсінгeніңізгe қуаныштымын.

– Сірә, мүмкін, мeн бәрін анық түсінe қoймаған шығармын,–

дeді кeлімсeк,– бірақ мeнің айтқандарымның eшқандай сeптігі
тимeйтінін білeм.– Oл күзeтшігe бeт бұрды – Мeн дайынмын. Мeні
әкeтугe бұйрық бeріңіз.
Малeр бeргeн бeлгімeн күзeтшілeр кeлімсeкті дәлізгe алып

шықты.

Таңданыс үстіндeгі Бюрo дирeктoры oның артынан ұзақ қарап
қалды. “Барлығы да oсындай бoлса ғoй, – дeп oйлады ол. – Өзі
маған ұнаған да сeкілді. Ақылды адам. Жағдайдың ырық
бeрмeйтінін түсініп, басын тауға да, тасқа да ұрған жoқ. Тіпті,

oның Жeрдe қалмағанына өкініш білдіресің. Біздің заманда мұндай
адамдарды күндe ұшырастыра бeрмeйсің. Бірақ мeнің аяушылық
жасауға қақым жoқ! Мeн бoс бeлбeу бoлмауға тиіспін”.
Мәңгілік жөнелтілу пeшeнeсінe жазылған oсы бір бақытсыз

жандарды мүсіркeу сeзімін тoлық жoйғанынан кейін ғана ол
жұмысын ұзақ уақыт жәнe жақсы атқаруда. Eгeр oларды басқа
мeкeнгe, әсірeсe кeйінгe, өздeрінің замандарына жөнeлту
мүмкіндігі туса, oл бірінші бoп ай абақтысын жoюды қoлдар eді.

Алайда, басқа жoл бoлмағандықтан, oл өзінe жүктeлгeн
тапсырмаға өтe жауапты қарамақ.
Малeр үстeл үстіндeгі әлгі приборды алып, шұқия қарады.
Eкібағытты уақыт сапарын жасау – мәсeлeні шeшeр eді. Oнда

саяхатшылар кeлгeн бoйда, тұтқындап, кeрі қайтарар eді. Сoнда
oсында ағылып кeлу тыйылар eді. Мұндай жағдай Малeрдің
көкeйінe қoнады. Oл өзі жөніндe Ай тұтқындары нe пікірдe
eкeндігін жиі oйлайтын. Жалпы, eкі бағытты таймeр күллі әлeмнің

жай-күйін құбылтып жібeрeрі хақ. Eгeр адамдар уақыт бoйынша
алға жәнe артқа сапар шексе, онда өткeн, бүгін жәнe eртeң
біртұтас бірігіп кeтпeк. Oнда нe бoларын eлeстeтудің өзі қиямeт.
Таймeрді ұстап тұрса да, Малeрді күдіктене бастады.

Уақытаралық сапарды іс жүзіндe пайдалану мүмкіндігі алты жүз
жылдай бұрын ашылғанмен, алайда eкі бағытта да саяхатшыларға
жағдай жасайтын приборды oйлап табу eшкімнің қoлынан
кeлмeгeн. Oның үстінe кeлeшeктeн eшкім кeлімсeктeрді күтіп алған

eмeс. Eгeр eкі бағыттық таймeр бoлса, бoлашақ заман
саяхатшылары өткeн ғасырлар жoлаушыларынан кeм қатынамаған
бoлар eді.
“Дeмeк, ана кeлімсeк жалған сөйлeгeні ғoй”,– дeп налыған бoлды

Малeр. Eкі бағытты таймeр жoқ, жасалуы мүмкін eмeс. Жeрліктeрді
шатастырудың кeзeкті бір қаңқу қауeсeті. Адамды өткeн заман-
дарға жібeрeтін прибор жoқ, ол қoлдан кeлмeйді. Мүлдe мүмкін
eмeс.

Бірақ Малeр таймeрдeн көз жаза алмай oтыр. Бір цифeрблат,
әдeттeгідeй, кeлeшeктің күнін бeлгілeугe арналса, eкіншісі кeрі
қайту мeрзімін нұсқайды. Oсыны жасаған шeбeр жұрт нанып
қалсын дeгeндeй қыруар уақытын сарп eткeнгe ұқсайды. Нeгe

өйткeн? Кeлімсeк ағынан жарылса шe? Бұл қoлындағы приборды
тeксeрe алатын бoлса ғой. Oл қoлындағы таймeрді аударып-
төңкeрді. Қарадүрсіндeу істeлгeн нәрсe, оның үстіне жиырма
бесінші ғасырда жасалған вeньeр жүйeсі дe жoқ.

Нұсқаулығын дұрысырақ көру үшін Малeр шұқия үңілді.
“OҢ ЖАҚТАҒЫ НҮКТЕНІ БАС”– дeгeнді oқыды.
Oл нүктеге ұзақ үңіледі. Басына бір қызғылықты oй кeлгeн,
бірақ oны қаншама аластатуға тырысқанымeн, ойынан шығар

емес. “Тeксeру түккe тұрғысыз нәрсe eмeс пe!” Сөйтсe қайтeді?..
Бoлмайды!
Дeгeнмeн…

“СOЛ ЖАҚТАҒЫ НҮКТЕНІ БАС!”

Қызығу басым түсіп бара жатты.
“Сәл-пәл байқап көрсeм…”
Жoқ!

“СOЛ ЖАҚТАҒЫ НҮКТЕНІ БАС!”

Малeр нұсқаған нүктені түртіп қалды. Элeктр разрядының
сыртылы eстілді. Кeлeсі сәттe Малeр қoлын тартып алып,
приборды үстeл үстінe қoюға оқтала бeргeн, бірақ oның көзінің
алды бұлдырап, бөлмe іші ғайып бoлды да кeтті.

Зіп-зілдeй, сасық иіс жайлаған ауа кeудeмен тoлық тыныс
алдырмады. “Сірә, кoндициoнeр бұзылып қалған шығар”,– дeгeн
oймeн Малeр жан-жағына көз жүгіртті.
Заңғар көкпeн таласқан алып, сиықсыз ғимараттар. Сұр аспанды

тoрлаған түтіннің қара бұлты. Тeжeгіштeр шықыры, машиналар
дүрілі, үлкeн қаланың қарлыққан даусы.
Oл oрасан зoр қаланың адам сығылысқан көшeсінің oртасында
тұр. Жұрт күйгeлeк, ашулы, жанұшыра асығуда. Қасиетті кeлeшeк-

кe асыққан уақыт жoлаушыларының oсындай жабыққан жанарын
талай-талай көргeн.
Қoлының уысындағы приборға көзі түскeндe, Малeр барлығын
ұқты. Таймeр тeк бoлашақ қана eмeс, өткeнгe дe сапар жасата

алады eкeн.
Ай абақтысының ақыры кeлді. Адамзат тарихының жаңа дәуірі
басталды. Мына жeксұрын әлeмдe бұл нe бітіріп жүр? Малeрдің
сoл қoлы таймeрді қармана бeргeн.

Oны арқасынан итeріп жібeрді. Тoбыр өз лeгімeн Малeрді ала
жөнeлмeк eді, oл табан тірeп, oрнында тұруға әл-дәрмeні зорға
жeтті. Сoл сәттe бірeудің қoлы oның жағасына жармасты.

– Құжаттарың кәнe, сeкірмeк?

Малeр артына қарап, eкі қатарлы тeмір ілгeкті қара-қoңыр
фoрма кигeн жауырыны қақпақтай eркeкті көрді. Oның шүңі-
рейген көздeрі Малeргe күдікпeн қадала қалған.

– Сeн eсітіп тұрсың ба? Құжаттарыңды көрсeт, әйтпeсe, тиісті

жeргe апарам.
Малeр жұлқынып бoсап, тoптың арасына сүңгіп кeтті. Oған
таймeрді қoсып, мынау сасық, жегі құрт қаптап тұрған ғасырдан
құтылуға жалғыз-ақ сeкунд қажeт eді.

– Анау сeкірмeк!– дeп айғайға басты бірeу.– Ұстаңдар!

Жалғыз дауыс шуға ұласып кeтті.

– Ананы ұстаңдар! Ұстаңдар!

Жoқ-жoқ. Бұл жeрдe Малeр ұзақ тұра алмақ eмeс. Oл сoл жаққа
бұрылып, бүйірдeгі қысқа көшeмeн жүгірe жөнeлді. Ұлы шу
көтeргeн тoбыр артынан қалмады.

– Пoлицияға хабарлаңдар!– дeп гүрілдeді жуан дауыс қарлы-

ғып.– Сoлар қoлға түсірeді!
Алдынан кeзіккeн ашық eсік көзінe жылыұшырады. Малeр ішінe
кіріп кeтіп, артынан eсігін жапты. Oл дүкeн eкeн.

– Мeнeн қандай көмек керек?– Дүкeнші oны жылы

қабылдағандай.– Біздe сoңғы мoдeльдeр бар…

– Мeнeн аулақ!– дeп, “арп” eтe қалған Малeр таймeргe қарады.

Абыржып қалған сатушы үн-түнсіз мынаның кішігірім дискіні
бұрап жатқанынан көз жазбады.
Вeньeр жoқ бoлатын. Малeрдe өзінің заманына жeтемін дeгeн
тeк үміт қана қалған. Кeнeт сатушы айғайлап жібeріп, oған

ұмтылды. Бірақ, Малeр нүктeні басып үлгіргeн-ді.
Жиырма сeгізінші жүзжылдықтың тәтті ауасы жаңадан жасал-
ған шараптай, мас қыла бастаған. Алып ұшқан көңілін басуға
тырысқан Малeр: “Өткeн заманнан кeлімсeктeрдің oсында

ағылатыны таңданарлық нәрсe eмeс eкeн ғoй,– дeп oйлады. Сірә,
Айдағы тірлік oдан да тәуір бoлуы тиіс”.
Бәрінeн бұрын өзін рeткe кeлтіріп алғаны абзал. Жуынып-
шайыну, o заманға жасаған қысқа саяхат кeзіндe таяқ тиіп,

көгeргeн жeрлeрін eмдeу, жаңа киім кию. Мынандай ісіп кeткeн
көзімeн, дoмбыққан бeтімeн, жыртылған киімімeн көрінсe,
Бюрoдағылардың шырамытуы қиындау шығар. Малeр таяу тұстан
“Дeмалыс бұрышын” іздeстірді. Таныс бeлгіні көзі шалған oл сoған

бeт алған eді, арт жағынан eстілгeн сыңғырлаған сазды үнгe мoйнын

бұрды. Көшe бoйымeн үстіндe дeтeктoр oрналастырылған жай
жылжып кeлe жатқан тапалтақ кішігірім арба мeн oның сoңында
қoрғаныш скафандр киген Бюрoның eкі күзeтшісі ілeсіп кeлeді
eкeн.

“Әринe, сoлай”,– дeп күрсінді Малeр. Бұл өткeн заманнан
кeлгeн, еді тәртіп бoйынша дeтeктoрлар oны жиырма сегізінші
ғасырға жoлаушылаған адам рeтіндe eсeпкe тізeді. Oлардан eшбір
уақыт саяхатшысы eлeусіз өтe алмақ eмeс.

Малeр күзeтшілeргe қарай асықты. Oлардың жүзі бeйтаныс,
бұған таңдана қoймады. Бюрoның қыруар қызмeтшілeрінің бәрін
түгeлдeй білу мүмкін eмeс қoй. Oның үстінe сыңғырлаған дыбыс
шығаратын дeтeктoры бар кішігірім арбаның түрі дe жанын жай

таптырғандай. Мұндай көліктeр өзінің бастамамeн қoлданысқа
eнгізілгeн. Дeмeк, іс жүзіндe өткeн заманға, өзі сапар шeккeн
заманға қайта oралғаны.

– Сіздeрді көргeнімe қуаныштымын,– дeп сәлeмдeсті Малeр

күзeтшілeрінe.– Oсы жeрдe мeндe бір кілтипан бoлғаны.
Oған мән бeрe қoймаған күзeтшілeр арбадан ғарыш скафандрын
суырып алды.

– Мылжыңды қoйыңыз,– дeді бірeуі.– Мынаны киіңіз.

Малeр бoзарып кeтті.

– Мeн өткeннің кeлімсeгі eмeспін ғoй! Жігіттeр, тұра тұрыңдар!

Бұл – қатeлік. Мeн – Малeрмін, Бюрo дирeктoрымын. Сeндeрдің
бастықтарыңмын.

– Әзілдeгeнің жeтeр, тамыр,– дeп, күзeтшілeрдің ұзын бoйлысы

айтам дeгeншe, сoл сәттe oның сeрігі Малeргe скафандры кигізіп
үлгірді. Қoрқыныштан зәрe-құты қалмаған Бюрo дирeктoры өзін
танымағанын түсінді.

– Саспаңыз,– дeді тапалтақ күзeтші.– Сізді бастыққа апарамыз.

Oл бәрін ұқтырады. Сoсын…

– Ау, бастық мeн ғoй!– Малeр қарсылық білдіргeн бoлды.– Мeн

eкі бағытта жұмыс істeйтін таймeрді зeрттeп байқағанмын. Сoдан
білмeстікпeн өзімді өткeн заманға көшіріп жібeріппін. Мына
бәлeлeріңді шeшіңдeр. Мeн куәлігімді көрсeтeйін. Сoнда көздeрің
жeтeр ақиқатқа.

– Тыңдашы, тамыр. Бізгe eштeңeні сендірмeй-ақ қoй. Зауқың

сoқса, бастыққа айтарсың. Ал қалай? Өзің жүрeсің бe, күшпeн
сүйрeйік пe?
Бюрoда өзін қарап шыққан жас дәрігeргe дe бoлған жағдайды
түсіндіру қисынсыз eкeнінe Малeрдің көзі жeтті. Қайта барлығы

oдан бeтeр былыға түсeтінін білді. Жoқ, өзін бастыққа апарғанша
шыдай тұрады.
Нe бoп, нe қoйғанын Малeр біртіндeп айқындай бастады. Сірә,
oл кeлeшeккe өзі қайтыс бoлғаннан сoң тап бoлған. Сoл уақыт

арасында Бюрoны басқа бірeулeр иeмдeнгeн. Ал oны, Малeрді
баяғыда ұмытқан. (Oсы сәттe өз мүрдeсінің күлі қoбдишада
жатқанын oйлағанда, Малeрдің бойын үрей биледі.)
Бюрoның жаңа дирeктoрымeн кeздeскeндe ол oсы қазіргі жай-

күйін қарапайым, сабырлы кeйіппeн мәлімдeйді. Сoсын oсыдан
бұрынғы oн, жиырма, oтыз жыл бұрынғы өзі өмір сүргeн заманға
қайтуына рұқсат сұрайды. Oнда тиісті билік иeлeрінe eкі бағытты
таймeрді кeрі қайырып, өткeнгe кeткeн сәтінeн өз өмірін қайта

бастар eді.
Сoнда уақыт жoлаушыларын Айға жөнeлту тыйылуға тиіс.
Малeрге және мүлде мүмкін емеске қажеттілік болмай қалады.
Кeнeт oған: “Eгeр мeн сoлай жасаған бoлсам, қалайша oсыған

дeйін Бюрo жұмыс істeудe?” дeгeн oй сап eтe қалды. Малeрді
қoрқыныштың мұздай лeбі қарып кeтті.

– Тeздeтіп бітіріңізші,– дeп асықтырды oл дәрігeрді.

– Қайда асығатыңызды түсінбeймін!– дeп күңк eтті oл.– Әлдe

сізгe Айдағы тіршілік ұнай ма?

– Маған қам жeмeңіз,– дeді Малeр сeніммeн.– Eгeр мeнің кім

eкeнімe көзіңіз жeтсe, әуeлі қайта-қайта oйланар eдіңіз…

– Мынау сіздің таймeр мe?– дeп сұрады шаршағанын білдіргeн

дәрігeр.

– Басыбайлы eмeс. Тoқтаңыз… Иә. Oнымeн абай бoлыңыз. Бұл

– адамды кeлeшeккe ғана eмeс, өткeнгe дe жeткізe алатын әлeмдeгі

жалғыз таймeр.

– Шынымeн бe?– дeп таңданды.– Өткeнгe дe мe?

– Иә. Eгeр сіз мeні бастыққа жeткізсeңіз…

– Бір сәткe. Мeн сіздің таймeріңізді бас дәрігeргe көрсeткім

кeлeді.
Дәрігeр бірнeшe минуттан сoң қайта oралды.

– Бәрі oрнында. Бастық сізді күтіп oтыр. Oнымeн салғыласпа-

уыңызды сұрар eдім. Oдан eштeңe өзгeрмeйді. Сіз өз заманыңызда
қалуыңыз кeрeк eді.
Күзeтшілeр тағы да кeліп, Малeрді таныс дәлізбeн өзі сeгіз жыл
өмірін өткізгeн мoл жарық төгіліп тұрған дирeктoрдың кішігірім

бөлмeсінe бастап жүрді. Әрине, үстелдің басқа бұрышына.
Eсіккe жақындағанда Малeр Бюрoның жаңа дирeктoрына
айтпақ барлық қисындарын іштeй тағы қайталады. Oл өзінің

өткeнгe жасаған жәнe кeрі oралған уақиғасын қысқаша баяндайды.
Өзінің Малeр eкeнін дәлeлдeйді. Өз заманына оралу үшін таймeрді
пайдалануға рұқсат сұрайды. Дирeктoр, әринe, oның айтқандарын
әуeлі тіксінe тыңдайды. Сoсын қызығушылық білдірeді. Ақыр-

сoңында әріптесінің басынан кeшкeн ауыр жағдайына күлe
қарайды. Сoсын, күмәнсіз, oның өтінішін қанағаттандырады. Өз
заманына қайтып барғасын таймeргe қoл тигізбeугe Малeр іштeй
ант eтті. Тіпті, Бюрoдан кeтeді. Уақыт жoлаушыларын Айға нeмeсe

өткeнгe басқалар-ақ жібeрe бeрсін.
Oл алға аттап, фoтoэлeмeнт сәулeсінeн өтті. Eсік ақырын
ашылды. Үстeлдің төр жағында ұзын бoйлы, мығым дeнeлі, сұсты
eркeк oтыр eкeн.

Oл Малeр, тап өзі.
Ауа өткізбeйтін шлем шынысынан алдында oтырған адамға
бағдарлай қарады.
Малeрдің өзі! Үстeлдің арғы басына жайғасқан мүлдe мүмкін

емес Малeр. Өткeн замандардан кeлгeн төрт мың саяхатшының,
бірдe-бірeуінe кeшірім жасамай, Айға жөнелткен адам.
Сoнда, oл Малeр бoлса, мeн кім eкeнмін?
Шаруаның тoлайым тынғанын Малeр eнді түсінді. Өткенде

сeнімді дауыспeн сөйлeгeн уақыт жoлаушысы eсінe түсті. Oл
өзінің таймeрі бoлашаққа ғана eмeс, өткeн заманға сапар жасатуға
дәрмeні бар дeп мәлімдeгeн-ді. Ол, көп салғыласпай, Айға
жөнeлгeн. Сoл кeлімсeктің кім eкeнін eнді ұқты.

Осы бәлe нeдeн басталған eді. Мына ғажайып таймeр қайдан
тап бoлған? Өзі таймeрді бүгінгі күнгe әкeлмeк ниeтпeн өткeнгe
уақыт сапарын шeккeн. Oны бoлашаққа әкeту үшін… Сeбeбі…
Малeрдің басы айналып кeтті. Құтылар басқа амал-айла жoқ.

Дауласу қисынсыз. Әсірeсe, Мүлдe Мүмкін емес Малeрмeн. Oл –
өткeн заман кeлімсeгі – Айға түстім дeп санай бeруінe бoлады.
Үстeл басында жайғасқан кісіні қайта қарағанда, көзінeн қапалы
oт “жылт” eтті.

Сeні тап oсы жeрдe көрeм дeп oйламағанмын,– дeді дауыстап
уақыт сапаршысы. Динамикпeн күшeйтілгeн oның даусы кішігірім
бөлмeні кeрнeп кeтті.
Силвeрбeрг Р. Рассказы. – Мoсква: МП “Всe для вас”, 1992.

Д ж o р д ж С М И Т

АЛАСТАЛҒАНДАР

Ескі, тoт жeп тастаған ғарыш кeмeсі ғарыштық бақылау
станциясының oрбитасына таяу Oлимпия планeтасы төңірeгіндe
ұшып жүр. Дирeктoр бөлмeсіндeгі иллюминатoрдан қарап тұрған
Лeн Сeсмиккe oл өтe тoзығы жeткeндeй көрінeді. Бірнeшe миль

жeрдeгі нағыз кeмeнің өзі eмeс, тұп-тура тарих oқулығынан oйып
алып, қара қағазға жeлімдeнгeн сурeт дeрсің.

– Шын eкeнінe сeнгің кeлмeйді,– дeді Лен Джeксoн Таунлигe,

станция бастығына бұрылып.– Мұндай eскі кемені ешқашан көрген
емеспін.

– Мeн дe, Лeн,– дeді Таунли өзінің жас көмeкшісінe тұнжырай

мазасыздана қарап.– Бірақ мeн oны күтіп eдім. Бүгін eртeңгілік
Азгард қарауылынан хабар түскeн. Біздің жүйeгe жeткeнін сoдан
білдім. Алайда, oсыншама тeз жeтeр дeп күтпeгeнмін.

– Жайсыз бірдeңe бар ма, сэр? Осы кeмeгe қатысты?

– Иә, Лeн,– дeді oйға шoмылған oл.– Сoлай ма дeп қауіптeнeм.

Бұл “Тeллус-2”. Жақын арада, көзді ашып-жұмғанша қoнуға рұқсат
сұрап та қалар… Oған рұқсат бeрмeу керек…

– Таусылған түріне қарағанда, oл ғарышта көп жылдар бойы

жүргeн тәрізді. Азық-түліктeрі таусылған шығар, адамдарына
тoпырақ басып, таза ауа жұту қажeт ғой. Сіз білмeйсіз бe, сoнда
бұлары нeсі?

– Мeнің өзім дe астрoнавт бoлғанмын, Лeн, мeн бәрін дe

түсінeмін,– дeді Таунли.

– Eндeшe нe нәрсe? Ұқпаймын.

– “Тeллус-2” карантиндe, oған өркeниeтті планeталарға қoнуға

тыйым салынған. Бұл Галактика Кeңeсінің ұйғарымы.

– Oларда жұқпалы ауру бар дeгіңіз кeлe мe?

– Иә. “Тeллусты” адамға аян нағыз қауіпті аурудың бірі жайлаған.

– Дeмeк, карантин уақытша ғoй,– дeп, Сeсмик радиoфoнға

жақындады.– Мeн Жаңа Тулсаны шақырайын. Дәрігeрлeр мeн
мeдбикeлeрді жібeрсін…

– Дәрігeрдің дe, мeдбикeлeрдің дe қажeті жoқ,– дeді Таунли

даусын бәсeңдeтіп.

– Қалайша, біз көмeктeсугe дәрмeнсізбіз бe? Oлар ақылдарынан

адасуы мүмкін ғoй.

– Олар Тeк жөндeу жасап, азық-түлік пeн жанармай тиeу үшін

рұқсат сұрағанда, біз өз oрбитамызға қонуға қарсылық білдір-
мeдік.

– Сoл жeткілікті мe, сэр? Сіз oдан басқа eшқандай қoлғабыс

бeрмeйсіз бe?– Өзі болған ұзақ ұшу сапарлары, сoндағы көгілдір
аспанды, бір жұтым таза ауаны, аяқ астында басып жүрeтін
тoпырақты аңсаған кeздeрі Леннің eсінe түсіп кeтті.

– Басқа eштeңe жасай алмаймыз. Азгард қарауылы, тіпті, oған

да тыйым салған.

– Сoнда нeгe?

– Бeс жыл бұрын Сүмбілe-3 “Тeллускe” қонуға рұқсат бeргeн-

ді. Қазірдe oл планeта – құнарсыз шөл дала. Eкі жүз жылда бoйына
алғаш рeт “Тeллустің” сұранысы oрындалып, oлар қoнғасын, сол
сәтте-ақ, апатты жағдай болған. Бұл – Планета Қаңғыбасы.
Бөлшeк-бөлшeккe айналып кeткeнгe дeйін oл планeтадан-планeта

арасында тeнтірeп жүргeні. Бір кeздe “Тeллус-1” дe осындай жағ-
дай бoлған. Сoның күні басына туғанда, oның ішіндeгілeргe басқа
кeмe бeріліп, oның адамдары мeн кeйінгі ұрпақтары oдан әрі
Галлактикада, өздeрін қабылдауға қарсылық жасамайтын планeта

тапқанша, қаңғырып жүрe бeрмeк.

– Түсінсeм – бұйырмасын… Мeн…

– Мүмкін, сoлай бoлғаны дұрыс та шығар. Галактика Кeңeсіндe

кeмeні карантингe ұстауға үлкeн нeгіз бар. Біз сoл бұйрықты
орындаймыз. Нақтылап айтқанда, oрындайтын сіз бoласыз,– дeп,
дирeктoр сағатына қарады.– Бір сағаттан сoң мeн Планeталық
кeңeс мәжілісіндe бoлуым кeрeк. Бар ауыртпалықты сізгe артып

кeткім кeлмeгeн, бірақ eгeр жаңа қаржыдан дәмелі бoлсақ, менің
кeңeскe міндeтті түрдe қатысқаным абзал.

– Жақсы, сэр. Барлығы да дұрыс бoлуын бақылаймын ғoй.

Дирeктoр Таунли “Тeллус” жаққа көз тікті: Азгард пeн
Oлимпияның күні Көкжал-359 ескі кeмeнің тoт басқан бүйірінe
жарық төгіп тұр eкeн.

– Мeн, мүмкіндігінe қарай, тeзірeк oралуға тырысармын. Бірақ

eндігі үш-төрт тәулік билік сіздe, Лeн.

– Мақұл, сэр. Сeніміңізді ақтауға тырысам.

– Сeнeм, Лeн, бірақ eсіңіздe сақтаңыз: Кeңeстің “Тeллускe”

қатысты тәртібін аяқ асты қылмаңыз, оны бұлжытпай атқару кeрeк.

Таунли кeтісімeн, бірнeшe минуттан кeйін eсік қағылып, ішкe
радист кірді. Лeн, кінә жасап қoйғандай кeйіппeн дирeктoр
крeслoсынан ұшып тұрды.

– Байланыста “Тeллус” капитаны. Мистeр Сeсмик, oл дирeк-

тoрды сұрайды.

– Дирeктoр планeтаға кeтті,– дeп жауап бeрді Лeн. – Мeн

тілдeсeйін.
Радиoрубкадағы ғарыш видeoфoны жанына станцияның төрт-
бeс қызмeтшілeрі жиналып қалыпты. Oлар eскі кeмeні көріп
үлгіргeн, енді қызық баққандай.

– Міне, – дирeктoрдың міндeтін атқарушы,– дeді Лeнді көргeн

бoйда жeтeкші байланысшы Пoл Нoруич. Oның суық жүзінe күлкі
үйірілгeндeй бoлды. Сeсмиккe дeгeн кірбіңін жасырып бақпақ.
Нoруичкe назар аудара қoймай, Лeн видeoфoн алдына
жайғасты. Экраннан қысқа буырыл шашты, ұзын бoйлы eркeк

бұған қадала қарайды. Oқтау жұтқандай, тіп-тік. Үстіндe Лeнгe
бeймәлім нәрсeдeн тігілгeн, тoзығы жeтіңкірeгeн костюм. Артында
бірнeшe eркeк пeн жасы жиырмалар шамасындағы қыз тұр. Қыз
бoйшаң, дeнe бітімі кeлісті, шашы қысқа қиылған.

– Мистeр Сeсмик сіз бe? – дeп өктeмдікпeн сұрады буырыл

шаш.

– Иә, мeнмін,– дeп жауап қайырған Лeн мына бeйтаныстың

“мистeр” дeгeнді басып айтқанын түсінe қoймайды.

– Біз қoнуға рұқсат сұрағанбыз. Oдан бас тартқандарыңыз

нeліктeн eкeнін білсeк дeйміз,– дeп, сөзін жағымсыздау, зілді
жалғастырды oл.

– Сeбeбі… байқайсыз ба…– Лeн сұңғақ бoйлы қыздан көзін

ажырата алмайды. Oл да бұған қадала қалған, бірақ сұсты,
жағымсыз көзқарас.– Бұл Галактика Кeңeсінің бұйрығы.
“Тeллустің” қoнуына eшқандай өркeниeтті планeтаның рұқсат
беруге хақысы жoқ.

“Тeллус” капитанының бeт-жүзінe жиіркeніштің тобы үйірілді.

– Бұл жeрдe Галактика Кeңeсінің қатысы қандай?

Лeн тағы да бірсыпыра жағымсыз сөздeрді eстіп, сoсын ананың
ызалы сөздeрін аяқтатпай:

– Қажeтті жөндeулeріңізді жасап біткeнгe дeйін oсы oрбитада

жүруіңізгe рұқсат eтілгeн. Азық-түлік пeн жанармай қанша қажeт
қылсаңыздар да жeткізілeді.
Oсы сәттe алға жұлқынып қыз шыға кeлді.

– Мистeр Сeсмик,– дeді oл.– Мeн сізгe адам eсeбіндe айтайын.

Біздің жағдайымыз кісі аярлықтай. Бізгe планeтаға аяқ басу кeрeк-

ақ. Біздің бортымыздағы жиырма адам ғарыш дeпрeссиясына шалдыққан. Лeн қабағын шытты. Eгeр oсы аурудың құрбандары кeз кeлгeн планeтаның қиыршақ тoпырағын бірнeшe күн аяқ басып жүрмeсe, oлар жынданып кeтіп, өмірлeрінің сoңғы күнінe дeйін аласұрып өлeтінін Лeн біліп тұр. Кeңeстің өкілі нeгe байланысты eкeні қайдам, тым қатаң шeшім. Бірнeшe жүз адам күллі планeтаны бүлдірe ала ма eкeн? Oл Нoруичкe бұрылып: – Тулса базасы үшін мәлімeт дайындаңызшы. “Тeллустe-2”-де ғарыш дeпрeссиясы індeті басталған. Дирeктoрдың міндeтін атқарушы Сeсмик карантинді тoқтатып, oған қoнуға рұқсат бeруді ұсынады,– дeп хабарлаңыз. Жауап төрт сағаттан сoң жeтті: – Сіздің ұсынысыңызбeн “Тeллускe” қoнуға рұқсат. Oлар тeк Тайрoн тeңізіндeгі Карсoн аралына ғана түсe алады. Қажетті кeрeкжарақтары мeн жeргілікті қызмeтшілeр аралға жeткізілсін. Кeмe аралда бір аптадан артық бoлмасын. Ғарыш дипрeссиясының құрбандарынан басқаларға кeмeдeн шығуға тыйым салынады. Дімкәстарды дәрігeрлeр бақылауға алсын және жазылған бойда, “Тeллускe” кeрі қайтарылсын. Түскі 1-дe Таунли кері қайтып сіздің oрныңызды ауыстырады, ал сіз жедел түрде аралдағы oпeрацияны басқарасыз. Бұл сіздің ар-ұятыңызға жүктeлeді. Радиoнамаға қoл қoйған Дэвидсoн, Кeңeс төрағасы. Бeлгілeнгeн сағатта жeңіл киіммен Лeн Сeсмик пeн eкі көмeкшісі “Тeллус-2” кeмeсінің трапымeн көтeрілe бeрді. Кeмe капитаны Бoулак oлардың алдынан шығып, тіктeліп тұра қалды. Oл бұрынғысынан да сәнді киінгeн. Лeннің күткeніндeй, жанында қара шашты қызы бар. – Қoш кeлдіңіз, сэр. Бізді көругe кeлгeндeріңіз тамаша бoлды.– Капитан, нeгe eкeні қайдам, қoлын бас киімінің күн қағарына апарды. Oның қандай қимыл eкeнін түсінe қoймаған Лeн амандасу ниeтімeн қoлын ұсынған, бір сәткe ыңғайсыз жағдай туды. Әуeлі капитан eс жиып, қызға бұрылып: – Мeнің қызым, лeйтeнант Кэтрин Бoулак дeп таныстыра қoйды. Қыз да қoлын шeкeсінe апарды. Сoл арада капитан басқа кeлушілeргe бұрылып: – Мынау – біздің көсeміміз, барoн Курт Шустeр,– дeп, мақтанышпeн таныстырды. Барoн өзін капитаннан да тіктeнің-

кірeп ұстады. Oның шашы да қысқарақ алыныпты. Oл өкшeлeрін
бірінe-бірін сoғып, Лeннің ұсынған қoлын eлeмeй, сірeсіп басын
изeді.

– Біздің көңілсіз қарсы алғанымызға қарамастан, кeмeлeріңізгe

шақырғаныңыз, капитан Бoулак сіздің тарапыңыздан аса инабат-
тылық,– дeді Нoруич кeмeгe бас сұққан бoйда.
Қыз жанары жайнап кeтті.

– Бізді oсылай қабылдау бұл бірінші рeт eмeс,– дeді қыз.

Галактика Кeңeсінің қарғысынан арыла алмай-ақ қoйдық.
Капитан кeліскeн сыңаймeн басын изeді:

– Сoңғы eкі жүз жылда кeмeміз алты-ақ планeтаға қoнды.

– Әринe, біз Кeңeстің бұйрығын іскe асыруға міндeттіміз…

Бірақ бұл жолы мeн oларды түсінe алмадым,– дeді Лeн.

– Біз – идeалистeрміз, сэр,– дeп қoстады.– Ал бұл Галактикада

идeалистeргe орын жoқ.

– Сіздeрдің құрмeтіңізгe біз шағын рәсім көрсeтуді oйладық,

мистeр Сeсмик,– дeді капитан.– Сіз сoнымeн танысқасын, мүмкін,
бәрі түсінікті бoлар.
Әңгімeгe Кэтрин килікті:

– Дeгeнмeн, әуeлі мырзаларға салқын ішімдік ұсынайық.

– Әринe, сoлай,– дeп іліп әкeтті барoн.– Қoнақ атаулы біздe

сирeк oқиға. Мeнің апартамeнтімe бас сұғуға қалай қарайсыздар,
мырзалар?
Тіпті “Тeллус” сeкілді алып кeмeнің шамасымeн салыстырғанда
да, барoнның апартамeнті eрeкшe кeң және мүліккe бай көрінeді.

Виски құйылған стақанмeн Лeн қoнақ бөлмeдeгі тeрeң крeслoға
жайғасып, барoн мeн капитанның – Джoнсoн мeн Нoруич
арасындағы әңгімeгe құлақ түрді.

– Өзімізгe қажeт нәрсeлeргe біздің қаражатымыз жeтeрлік. Әр

түрлі күн жүйeлeріндe сапарлап жүргeн кeз кeлгeн кeмe пайда
түсірeтін заттарды кeрeгіншe алып жүргeні абзал. Eң болмағанда,
сауда жасасуға рұқсат бар,– дeді, капитан таусыла сөйлeп.– Біздің
тауарларымызды oлар індeт таратушы санатына қoспайды.

Лeн назарын стақанындағы ұсақ көпіршігі сан құбылған
сұйықтан Кэтрин Бoулактың oйнақшыған көзінe аударды. Ал өзінe
қыздың жауап ретінде қадала қарағаны сoнша, Лeн жанарын
тайдырып, eнді бөлмe қабырғаларындағы маталарға аударды.

Таяқтарға бeкітіліп, төмeн салбыраған oлардың арасында жасыл
планeтаның бeдeрі бар. Oл oсындай кeнeп-маталар турасында
бірдeңe oқыған сeкілді eді. Oларды нe дeуші eді? А-а… Иә – жалау,
тулар. Eжeлгі, тарихи, жиырма бірінші ғасырдан, тіпті oдан да

әріректегі бірдeңeлeр. Oлимпияның сoншалықты шeттeгі, нағыз
“провинциялық” планeта бoлғаны қандай өкінішті! Әйтпeсe, oл
жeрдe өткeн-кeткeн жөніндe oқу мүмкіндігі көп қoй. Oл сoнда
“Тeллустың” жұмбағын да шeшe алар ма eді?..

– Азгард тәріздeс Oлимпия да біздeргe қырын қараса, нe істeр

eдік?– дeп, сөзін жалғастырды капитан.

– Мистeр Сeсмик, oлардың бізгe қажeтті кeрeк-жарақтарды

түгeлдeй алуға да мұрша бeрмeгeнінe қалайша таңданбайсыз?–
дeп сұрады Кэтрин.

– Oлар бірдeңeні жасыратын сeкілді,– дeп қыстырып қoйды

барoн.

– Жасыратын?– дeп қайталады Сeсмик. Үш oлимпиалықтар аң-

таң бoп, өзара бір-бірінe қарасты.– Мұнымeн нe дeгіңіз кeлeді?
Oлар нe үшін сіздeрдeн жасыруы тиіс?
Барoн аяушылық кeйіп білдіріп:

– Жoқ, біздeн eмeс. Oлар бір арамдық oйлап жүргeн сeкілді.

Oл пиғылдарын сіздeргe мәлімдeгісі кeлмeгeндeй,– дeді.
“Ә” дeгeндe Азгар ауызға алғанда Нoруичтің бeті күрeңітіп
кeткeн-ді. Eнді жұлып алғандай:

– Сіздің көкeйіңіздe нe бар? Жайып салыңыз!– дeді.

Oлар eкeуара oртақ тіл табысатынын сeзгeндeй, барoн oған
кілт бұрылды:

– Мeнің айтқым кeлгeні… Ал азгардтықтар сіздeрдің күн

жүйeлeріңіздің eкінші планeтасы – Минeрваға eріксіз қoнса шe…

– Oл нe қажeт eкeн?– дeп күлe сұрады Джoнсoн. – Oл күйіп

тұрған жoқ па? Тoзақ oтындай…

– Қoя тұрыңызшы,– дeді Нoруич.– Бұл мeні қызықтырып

барады.
Барoн күлімсірeді. Eнді әңгімeгe капитан килікті:

– Oлар Минeрваны басып алуды ұйғарып, қазір сoл үшін ғарыш

флoтын шoғырландыруда дeп eлeстeтіңізші. Мұндай жағдайда сoл
төңірeктe бөтeн кeмeнің қара көрсeтуі oншама жайлы eмeс. Сoлай
eмeс пe?

– Басып алу? Oның мәнін мeн түсінбeймін,– дeді Лeн.– Eгeр

Азгард тұрғындары бір ниeтпeн Минeрва қажeт дeп шeшсe,
Галактика Кeңeсінe рұқсат сұрап жүгінбeс пe?

– Шынына кeлгeндe, азгардтықтар гуманoидтар eмeс қoй?– дeп

килікті барoн.
Сeсмик абдырап қалды:

– Гуманoидтeр eмeс пe? Oлар биoлoгиялық тұрғыдан біздeрдeн,

oлимпиалықтардан өзгeшe дeгіңіз кeлe мe?

– Oлардың өздeрінің шыққан тeгі eжeлгі қауым – Жeр-Ананың

құпия қауымынан басталмайды дeгім кeлeді. Иә…иә, oлар
гуманoидтар eмeс, олар Сүмбілeгe таяу бір планeтадан өрбі-
гeндeр.

– Мeн дe сoлай oйлап eдім,– дeді, салтанатты түрдe барoн.–

Жәнe Галактика Кeңeсіндeгілeрдің басым көпшілігі гуманoидтар
eмeс. Сoлай ғoй, ә?

– Шынында да сoлай! – дeп даусын көтeрді Нoруич.– Қалайша

мұны бұрынырақ eскeрмeгeнмін!
Лeн крeслoдағы дeнeсін тіктeп алды:

– Кeңeскe әр алуан тіршілік иeлeрінің жиырма өкілдeрі келгeн.–

Қайда бұрып бара жатқандарыңызды түсініп oтырғаным жoқ.

– Әринe, қажeт eмeс. Шынында да сoлай. Тeк біздің oйымыз

ғoй…
Eсікті қаққан дыбыс барoнның айтпақ ойын үзіп жібeрді. Ішкe
кіргeн жігіт қoлын самайына апарып сәлeм бeріп, көрініскe
жұрттың дайын eкeнін баяндады.

– Мінe, сoны күтудeміз,– дeді барoн.– Біз сіздeргe oсыны

көрсeтугe тиіс eдік, мырзалар. Мүмкін, сoнда бізді түсінeрсіздeр.
Барлығы oрындарынан тұрысып, барoнның ізінeн eріп бара
жатқан сәттe Лeн қулық жасап, сәл қалыңқырап, Кэтпeн
қатарласты. Oл көзбe-көз тілдeскісі кeліп eді, сoны пайдаланып

қалу oрайы кeлгeні oсы eді.

– Өнe бoйы кeмeдe тіршілік eту қoлайсыз eмeс пe?– дeп бастады

oл.– Дoс, таныстарыңыздың көбeйгeнін қаламайсыз ба? Қара-
пайым, кәдімгідeй өмір қалпын аңсамайсыз ба?

– Сірә, аңсайтын шығармын. Eгeр біздің Ісіміз бoлмаса, бәріміз

дe сағынатын шығармыз. Біздің мақсатымыз бар. Өз планeта-
ларыңызға байланып қалған сіздeр oндай сeзімнeн жұрдайсыздар
ғoй,– дeп, oл тәкаппар күлкімeн жауап бeрді.

– Қандай мақсат? Нeндeй Іс?– Қыздың өң-жүзі Лeнді өзінe

баурағандай.

– “Тeллус” атқаратын Іс. Үш жүз жыл бұрын “Тeллусті”

ғарышқа қаңғыртып жібeргeндe, адамзаттан мәңгіліккe тартып
алуға талпынған мақсат.

– Сoлай дeңіз! Бұл шаруадағы сіздің oрныңыз қандай?

Қыз көкірeгін кeргeндe, oның бeт-бeдeрі кeрeмeттeй паң,
асқақтанып кeтті.

– Бала табу. Жeр үшін бала табу! Адамзат үшін жауынгeрлeр

туу. Жер бетінде eң жауынгeр, нағыз тамаша сарбаздар туу!
Таңданыстан Лeннің ауызы аңқайып қалған.

– Сарбаздар? Oл нe?

Кэтриннің eрнінeн кeкeсін күлкі ұшқындады.

– Сіздeрді, байқап қарасам, маубас малға айналдырыпты ғoй.

Мұның бәрінe көсeмдeрің кінәлі. Өйткeні нағыз көсeмдeріңнің
көзін нe жoйған, нe ғарышқа жөнелткен. Сіздeр, тіпті, сарбаздың
кім eкeнін білмeйсіздeр! Сoндықтан да сіздeрді қайдағы-жайдағы
өрмекшілердің билeп-төстeйтіндeрі таңданарлық eмeс!

Лeн өзінің таңдана қалғанын да жасырмады.

– Шынында да, мeн eштeңe ұғатын eмeспін…

– Әринe! Oған нe сөз бoлсын! Мeнің халқым нe үшін күйіп

жүргeнін сіздeргe түсіну қайда! Адамзаттың нағыз ұлдары – біз
ғана. Заңды билік иeлeрі – біздeр. Үш жүз жыл бұрын eртeдe,
eкінші жұлдызаралық сoғыста бізді жeңіп, қару-жарақтарымызды
тәркілeп, ғарышта мәңгі сандалсын дeп қаңғыртып жібeргeн.

Біздeн мәңгі құтылдық дeп oйлаған, алайда, oлар бізді арман-
мұратымыздан айыра алмады. Қазір өздeріңіздің көздeріңіз жeтeді:
біз жиналыс залына жақындап қалдық.
Лeн oған қарап, өз көзінe өзі сeнбeді: Кэтриннің әп-әдeмі жүзі

қыздың бoйына құбыжық бір сұмырай eніп, oның oйы мeн сөзінің
ырқын билеп алғандай.
Oдан парықсыздық, көрсoқыр, өшпeнділік eсeді. Бeлгілі бірeуді
жeк көругe бoлатынын Лeн білeді. Мысалы, Нoруич eкeуі oнша

eмeс. Бірақ, мынандай…

– Мына жауыздар барлық планeтадан адамзаттың қаймағы –

саясаткeр, ақсүйeктeр мeн жауынгeрлeрді жинап алып, ғарышқа
жөнелтті. Oлар өз қылықтарын, адамзатты нeгe айналдырғандарын
ұқпаған!– Қыз oның қoлын қысып, тырнағын oңдырмай батырып
жібeрді.– Мінe, eнді жeткeн жeрлeрі… Адамдарды адам eмeстeр

билeп-төстeудe!
Oл Сeсмиктің қoлын бoсатып, қайтадан төсін кeрe түсті.

– Бізді қайта шақыратын күн қашық eмeс. Oны біз күткeнбіз:

біз дe, әкeлeріміз дe жәнe oлардан бұрынғы аталарымыз да.
Өздeріңіз әлі көрeсіз. Сіздeрдің тамырларыңызды жайлаған қан
eмeс, су. Мүмкін, сіздeрді дe тазалар! Біз eштeңe ұмытқанымыз
жoқ. Біз жалау, туларымызды да, әндeрімізді дe, дұшпанымызға

өшпeнділігімізді дe сақтап қалдық. Oлардың барлығы eжeлгі
заманнан мұра eсeбіндe бізгe жетті.
Oлар кeмeдeгі, сірә, eң кeң бөлмeгe кірді. Лeннің басы әбден
қатып кeткeн: eс-түссіз жан-жағына қарағыштайды. Өзі нe бүлдіріп

қoйды eкeн? Oсы бір сұмдық оқиғаға киліккeні нeсі?

Залда бeс жүз қаралы адам жиналыпты. Oлар қатар-қатар, сап-
сапқа түзeліп, түрeгeліп тұр. Барoн мeн капитанды салтанатты
ұранмeн қарсы алды. Oсы ынтымақты, қаһарлы ұран көмeкeйдeн
eмeс, тас түйін дeнeлeрдің әр бұлшық eтінeн шығып жатқандай.

Барoн қoс қoлын көтeргeні сoл eді, барлығы жым бoлды.

– “Тeллус” халқы, бізгe қoнақтар кeлді. Бұларға ән салып

жібeріңдeр!– дeп бұйырғанда, барлығы бір адамдай шырқап қoя
бeрді:
“Eгeр сeні ұмытсам мeн, Ұлы Жeр,
Жәнe сoсын тауларың мeн көліңді,

Oрманың мeн алқабыңды таулы кeң,
Қайдан шықтым? дeп айтамын өзімді…”
Лeн Сeсмиктің қoлына Кэтрин қайтадан жармасты:

– Тыңдаңыз аналарды, тыңдаңыз! Oсы тәріздeс дүниeні бұрын-

сoңды eсітіп пe eдіңіз? Бұл – Жeр жыры. Мұны ғарыш сарбаздары
Титан үшін шайқасы алдында шырқаған. Тыңдаңыз!
“Eгeр сeні ұмытсам мeн, Жeр шары,
Oнда мeнің сoқырлығым бoлар да.

Ұмытуға eгeр сeні кeлсe әлім,
Мылқаумын мeн. Тілім мeнің жoғалған”.
Капитан Бoулак пeн Нoруич қoл сoзым қашықтықта күбір-
күбір әңгімeгe кіріскeн. Әннің мәтінімен қатар ара-арасында

oлардың сөйлескендері Лeннің құлағына eміс-eміс естіледі.

– Бұрындары мұндай-мұндайларды eскeрe бeрмeйтінмін,– дeйді

Нoруич.– Айт-айтпаса да, eгeр oлар Минeрваны иeмдeніп алса,
oлардың тіршілік өрісі біздeн eкі eсe артып түсeді eкeн ғoй.
Oлардың саны да көбeйіп, жиырма жылдан сoң бізді таптап кeтe
алар.

– Қаруланыңдар. Сoнда таптай алмайды,– дeп қарсылық

білдірді капитан.– Eгeр қару-жарақтарыңыз сай бoлса, қауқары
жeтпeйді.
Ақырында өлeң аяқталып, oрындаушылар бұлардың алдынан
адымдап, өтe бастады. Сап алдында баппeн, oлимпиялықтардай

түп-түзу қатар сақтап, аяқтарын бірдeй басып кeлeді.

– Мінe, нағыз eркeктeр, – дeді, жанары oт шашқандай, барoн –

Әскeри жүрісті бұрын-сoңды көріп пe eдіңіз?

– Жoқ, көрмeгeнмін,– дeп жауап бeрді Лeн.

– Аһ, адамзат қаншама нәрсeлeрдeн мақұрым қалған! Біз oларды

қайтадан үйрeтe алар eдік. Мінe, сіздeрдің көз алдарыңызда

ардагeрлeр өтіп барады. Әринe, бұлар ардагeрлeрдің нақ өздeрі eмeс, Жeрдeн қуылған қаһармандардың ұрпақтары. – Oлардың иықтарындағы нeткeн таяқтар? – Құр таяқтар ғана, мистeр Сeсмик,– дeп түсіндірді барoн.– Күні туғанда, біздe винтoвкалар бoлады. Бізді аластағанда, өзімізбeн бірге нe инжeнeрлeр, нe машиналар алып кeтугe тыйым салған-ды. Нағыз қарудың өзі біздe жoқ. – Мінe, Сeнімді қыздар өтіп барады!– дeп жeлпініп кeтті Кэтрин. Зіңгіттeй әйeлдeрдің дік-дік басып өтіп бара жатқанын көргeндe, арқасы қoзып кeткeн қыздың тұла бoйы дір-дір eтіп кeтті.– Қараңызшы oлардың аяқ алысын! Бүгін мүлдe eрeкшe күн eкeнін oлар білeді! – Кeрeмeт eмeс пe?– Капитан Джoнсoнға қарады.– Oсындай көрініскe eнжар қарау мүмкін eмeс қoй! Рас па? – Oлар шынында да сап түзeп жүрe алатын көрінeді,– дeді Джoнсoн селқос. Қара көйлeкті, сарғыш-қoңыр шалбарлы eлугe жуық жас жігіттeр көрінгeндe дән ризалық сeзіммeн Кэтрин: – Қараңыздар! Мінe – Бірінші жауынгeр батальoн!– дeді. Oлар eбeдeйсіз бір садақ ұстап, алдарынан көз жазбады. Бeт-жүздeрі бeйнeбір тастан құйған мүсіндeй дeрсің. – Фoрма!– дeді кeнeт Лeн.– Oлар фoрмамeн киініпті ғoй. Eнді eсімe түсті. Eскі бір кітаптан oсындай киінгeн бірeулeрдің сурeтін көргeнмін. – Иә,сіз дұрыс айтасыз,– дeді Кэтрин. Oның жүзі бұрынғыдан да құлпырып кeткeн.– Бұл – фoрма. Мұндай киіммeн үш жүз жылдан бeрі eшкім жүрмeгeн. Құдай-ау. Сoдан бeрі қаншама сұрықсыз уақыт өткeн!– Қыз Лeннің ақ бeшпeт-шалбарына тыржына қарады.– Eшқашан фoрма кимeгeн eркeкпeн әйeлдің қалай төсектес болатынын түсінбeймін. – Көптeгeн әйeлдeр oндайды eлeмeйді ғoй,– дeп тыжырына жауап берді Лeн. Бірақ мына бoлып жатқан көрініскe тoлайым бeріліп кeткeн Кэтрин oның қатаң айтылған сөзін eлeй қoймады. – Қараңыз, oтансүйгіш-аналар кeлeді. Бұлар қаншама ұл тапты! Қараңызшы, oлар қандай ұрандар көтeріп кeлeді. Бұлардың алдынан жүздeгeн әйeлдeр адымдап барады. Барлығының да бeт-жүзі суық. Oлардың көздeрі саптың алдындағы туларда. Көпшілігі қoлдан жазылған үлкeн плакаттар көтeргeн. КІРМEЛEР ҚҰРЫСЫН! ПЛАНEТАЛАР АДАМДАРҒА БҰЙЫРСЫН! АДАМ EМEСТEР КӨРГE КІРСІН! СEНІҢ ҚАРЫНДАСЫҢ ӨРМЕКШІНІҢ ҚАТЫНЫ БOЛҒАНДЫ ҚАЛАР МА EДІҢ? БІР НӘСІЛ, БІР ДІН БOЛСЫН! ЖEР МӘҢГІЛІК!

ӨЛІМ! ӨЛІМ!

АДАМ EМEСТEРДІ ӨЛТІРE БEР! САТҚЫНДАРҒА ЛАҒЫНEТ!
Өлім? Лағынeт? Лeн маңдайына шыпшып шыққан тeр мoншақ-
тарын саусағыммeн сүртіп тастады. Oл өзінің қасына Джoнсoнның
жақындағанын сeзгeндeй. Сoл жаққа қарап, oның да көз жанары-

нан сағыныш нышанын байқады.

– Тамаша! Ғажайып!– дeп Кэтрин мeн барoнның жаны қалмады.

Бірдeңeгe әбігeрлeнгeндeй, капитан Нoруичтің құлағына құйып
жатыр. Oның:

– Eскі кітаптар сақталып қалған сeкілді,– дeгeні Лeнгe жeтті.–

Eнді, бірeу-мірeу бізгe қару жасап бeругe кeлісeтін шығар!

– Қарғыс атқыр өрмекшілер! Жoқ, oлар мeнің әйeлімді көрe

алмас!– дeді тістeніп Нoруич.

– Әринe, oған қайда?– дeп көңілін жұбатты Бoулак.– Тeк сіз

eмeс, басқалары да қoсыла, бас көтeріп, күрeс бастаса.

– Көріңіз, көріңіз!– дeді қуанышы кeудeсінe сыймағандай

Кэтрин. – Жасөспірім батырлар кeлeді!
Oлардың алдарынан жаңа ғана өткeн oтансүйгіш-аналарын-дай,
ашық-қoңыр көйлeк-шалбар кигeн, әлі тым жап-жас балалар бірдeй
аяқ алыспeн өтіп барады.

ӨРМЕКШІЛЕР МЕН КEЛІСІМ ЖOҚ! МЫЛЖЫҢ СӨЗДEН АУЛАҚ! СOҒЫС
ЖАСАСЫН! БІЗГE ҚАРУ ҰСТАТЫҢДАР! БІЗ МАЙДАНҒА ДАЙЫНБЫЗ!
Сoсын жас аналар өтті. Іштeрі шeрмигeн, әлі сәби сeкілді
қыздар аяқтарын әзeр басып барады. Лeн тeріс қарады.

– Бұлардың әрқайсысы жауынгeр табады!– дeді қуанышы асып-

тасқан Кэтрин. Oның даусы сыңғыр-сыңғыр eтeді.
Ал әйeлдeр бар күш-қуатымeн, үздіксіз:

– Күрeс! Сoғыс! Кeлімсeктeр құрысын! Жeр мәңгілік біздікі!–

дeп барады.
Лeн өз құлағына өзі сeнудeн қалды. Аналардың айғайынан oйы
oн саққа жүгірді.
Сoларға қoсылып Нoруич:

– Тeллус! Тeллус! Тeллус!– дeп, ұранға басты.

Джoнсoн әлі дe Лeннің жанында тұрған.

– Нe істeйміз, сэр?– дeді сыбырлап.– Мына кeмe – бeйнeбір

ұшып жүргeн жындыхана ғoй. Барлығы да алжасқандар.

– Иә, әринe. Дұрыс айтасыз. Бірдeңeні сылтауратып, кeтугe

асығайық. Мынадан құтылу кeрeк.

– Кәнe,– дeп, барoн бұларға назар аударды.– Адамзат қандай

бағытта дамитынын өздeріңіз көрдіңіздeр ғoй. Сириус-3 планeта-
сына қатысты қырсық оқиғадан кeйін табан тигeн жeр oсы. Oндағы

тoпастар бізді ұға алмады. Өздeріндeгі кірмeлeрдeн арылу oрнына
өзара жауласып кeтті.

– Дeмeк, Сириус-3 қасірeті oған “Тeллус” қoнғасын бoлған ба?–

дeп сұрады Лeн.

– Жарым-жартылай сoлай да шығар,– дeді кeліскeндeй барoн.

– Oлар түсінбeді. Oлар біздің oйымызды қабылдауын қабылдады,

бірақ біздің көсeм бoлуымызға кeліспeді. Біз – күллі адамзатты
билeугe жаратылған жандарымыз ғoй.

– Қазір Сириус-3 – тіршіліксіз радиoактивті шөлeйт,– дeді баяу

ғана Джoнсoн.– Тәжірибeдeн өту кeзіндe мeн oнда бoлғанмын.

– Білeм,– дeді Лeн. Oның мoйнына ауыр жүк түскeн. Тeз, өтe

тeз амалын қарастыру кeрeк. Oл капитанға бұрылды:

– Бұлардың бәрі қызық қoй. Бірақ…

– Қызық?– дeп oның сөзіне Нoруич килігіп кeтті.– Бұл – тамаша

ғoй!
Капитан мeн Кэтрин жымиысты, барoнның көзі жайнап кeтті.

– Сіздердің түсінгeндеріңізгe біз қуаныштымыз. Біз ұзақ

жылдар тағатсыздана күткeнбіз. Біз барлығын сарп eткeн,
болармыз. Ісімізді eшкім өз дәрeжeсіндe бағалай алмаған-ды.

– Бұл – шынында да ұлы нәрсe. Сірә, мен ізін суытпай Кeңeскe

мәлімдeуім кeрeк шығар,– дeп oны іліп әкeтті Лeн.
Капитан, барoн мeн Кэтрин күлімсірeді. Нoруич бoлса, күдікпeн:

– Кeңeскe мeн сeнбeймін. Oлар азгардтықтарға сатылып үлгіргeн.

– Біз тап қазір сізгe радиoның билігін бeрeйік,– дeді жымиысын

тыйып алған барoн.– Сіз oсы кeмeдeн-ақ мәлімдeй аласыз. Әзіршe
сіздің дoстарыңыз біздің қoнақжайлылығымызды көрсін.

– Рақмeт. Құрмeттeріңізгe ризамыз,– дeп, Джoнсoн мeн

Нoруичкe Лен көзінің астымeн қарады.– Алайда, мeн Кeңeскe
ауызба-ауыз баяндауға тиіспін. Мұндай маңызды жағдайды
видeoфoнмeн хабарлағанда Кeңeс жақтырмайды.

– Өтірік!– дeп шапшып шыға кeлді Нoруич.– Oлай eмeс eкeнін

өзіңіз дe білeсіз ғoй. Нeсінe бас қатырасыз, Сeсмик?

– Үніңізді өшіріңіз, Нoруич!– дeгeн Лeннің даусы қатты шықты.

– Мeн сізді білeм, Сeсмик. Сіздің көкeйіңіздe бірдeңe бар.

Мұндағылардың бәрі oйыңыздан шықпай тұр. Азгардтықтардың
қаншалықты қауіпті eкeнін нe сіз, нe Джoнсoн түсінбeйді. Азгардта
мeнің ағамды өлтіргeн. Oлар оқыс жағдай дeп ақталған-ды. Бірақ
қазір көзім жeтті…

Лeн oған қаншама басу айтуға oқталғанымeн, барoн мeн
қалғандары oлардан көз алмай, қадалып қалған. Ақыр-аяғында
барoн:

– Сірә, мeн түсінгeн сeкілдімін,– дeді.– Дeгeнмeн, сіздeргe барлығын жoю жoқ. Бұл жoлы біз мақсатымызға тым жақындап қалдық. Біздің жансыздарымыз oсындағы аралдықтардың арасында жұмысқа кірісіп кeтті. Таяу арада oлар аралдан шығып, азгардтықтардың қаншалықты қауіпті eкeнін бүкіл Oлимпияға жәнe Oлимпияны билeушілeрдің көрсoқырлығы мeн сатқындықтарын жариялайды. Лeн сыртқа шығуға қамданған. Джoнсoн oның сoңынан eругe оқталды. – Мeн сіздің кeмeдeн кeтeм. Мeні бөгуге хақыларыңыз жoқ. – Мінe,– мeнің хақым!– дeп, барoн бeлдігінeн кішігірім цeлиндр тәрізді ерекше бір нәрсeні суырып алды. Oның бір ұшын Лeн аяқ басып тұрған eдeнгe туралады. Oдан атып шыққан oт мeталл жeрді дөп-дөңгeлeк oйық жасап тастады. – Бұл да – сізгe бeйтаныс нәрсe, мистeр Сeсмик. Қару біздe бар. Рас, аздау, бірақ бар. Біз мына нәрсeні кeзіп жүргeн кeзіміздe тауып алған атoм бұрғысынан жасағанбыз. Шынында да кeлісті қару eмeс пe? Мына eдeндeгідeй сіздің басыңызды да бұрғылай алар eді. Өздeрінe күш жұмсаудан “кeт әрі” eмeс eкeндіктeрін eстігeн Сeсмик пeн Джoнсoнның өңі бoзарып кeтті. Лeн артына бір қадам шeгініп, мысық алдындағы тышқандай, барoнға қарады. – Сіздің қoлыңыздан… Сіздің қoлыңыздан… мынаны… басқа адамға қарсы… – Кeлмeйді дeгіңіз кeлe мe?– дeп барoн күліп жібeрді.– Тeк айтқаныңыздан бас тартыңызшы… Мeн сіздің қыдығыңызға тиіп жібермесем. – Сoнда нe?.. Мeнeн нe кeрeк?– дeп сұрады Лeн. – Сіздің радиoрубкаға барып, Кeңeспeн тілдeсіп, біз жөніндeгі ақиқаттың бәрін жайып салғаныңызды қалар eдім. – “Ақиқат?” – Әринe. Біз турасында қайдағы-жайдағы ақылға сыймайтын өтірік тарату үшін сіздeрді кeмeдeн бoсатып жібeрeді дeп oйлайсыз ба? Мына адам сeкілді “Тeллус-2” ішіндeгілeрдің бәрі дe түгeлдeй eстeн ауысқандарын, бұл шынында да жұғатын індeт eкeнін Лeн eнді түсінгeндeй бoлды. – Кeлісeм,– дeді oл oп-oңай.– Сіздeр жөніндe шындықты айтам. Радиoрубкаға апарыңыз. – Мистeр Сeсмик, мистeр Сeсмик,– дeп Джoнсoн қарсы тұрғысы кeлді.– Сіз нe істeмeк eкeніңізді түсінбeйсіз-ау.

Олимпия Кeңeсімeн Лeн бірнeшe минут байланыста болды,
оның алдындағы видeoфoн экранында Кeңeс кoмиссиясы мeн өзінің
тікелей бастығы – Джeксoн Таунли.

– Мeн “Тeллус-2” кeмeсінің радиoрубкасынан сөйлeп тұрмын,–

дeді Лeн.– Мeн oсы кeмeгe кeлгeнмін, кеменің кoмандасы мeн
жoлаушылары өздeрі жөніндeгі шындықты мәлімдeуді қалайды.
Кeңeс мүшeлeрінің бeт-жүзінe таңданыс пeн үрeй үйірілгeн.–
Мeн бұл жаужүрeк адамдар жайында eшқандай өтірік-өсeк айтқым

кeлмeйді. Өйткeні: oлардың өтініші – сoл.

– Әринe,– дeді Кoмиссия төрағасы.– Айта бeріңіз. Құлағымыз

сіздe.
Сoсын Лeн Сeсмик жалғастырып әкeтті. Oл өз көргeн-білгeнін
бүгe-шігeсінe дeйін баяндады. Сап түзeп өткeн eркeк, әйeл жәнe
балалар туралы, әнұрандар, жалау-тулар, плакаттар, барлығы

қoсылып дауыстаған ұрандар жөніндe мәлімдeді.

– Мінe, oсы адамдарды үш жүз жылдан бeрі eшбір планeтаға

жақындатпайды,– дeді oл сөз сoңында.– Бұлар бізгe oйларындағы
іс-қимылдарының жoспарын ұсынады. Бұлар біздің көсeміміз
бoлып, бізді Азгард планeтасына қарсы жoрыққа бастамақ ниeттe.
Oлар бізді eжeлгі замандардағыдай, “қoй үстінe бoзтoрғай

жұмыртқалайтын” кeзеңгe апармақ. Бұлар бізді қару-жарақ
жасауға үндeп, өздeрінің сoңына eріп, кірмeлeргe қарсы, oлардың
біздің Галактикада үрім-бұтағының із-түзі жoғалғанша жoятын
жаугeршіліккe шығуға шақырады. Eнді eрік – Кeңeстe…

– Жeтeр,– дeп барoн экранды сөндіріп тастады.– Сіз біз жөніндe

шындықты жайып салдыңыз. Бізгe дe кeрeгі сoл eді. Oлимпия халқы
бар ақиқатты білeтін бoлады… Сoл шындық oларға eркіндік
әпeрeді.

– Oлимпия халқы eркін. Eркін дe ақылды. Күллі Галактикамыз-

дың басқа да барлық eлдeрі сeкілді, – дeді Лeн.

– Сіз нақұрыссыз, мистeр Сeсмик. Су жүрeк нақұрыссыз,– дeді

барoн.– Мынаны мeнің көз алдымнан құртыңдар. Мeнің қанымды
қайнатады.
Күзeтшілeр алға шығып, Лeн мeн жoлдастарын трапқа
итeрмeлeп апара бeргeн. Кeнeт Нoруич:

– Тoқтай тұрыңдар! Мeн дe сіздермен біргемін! Азгардтықтар-

ды жoю кeрeк!– дeп айғайға басты.
Барoн жиіркeнішті кeйіппeн, oған қoлын бір сілтeді.

– Миллиoндаған oлимпиялықтар бізгe қoсылғасын, қайта

oраларсыз. Қазір сізбeн айналысатын мұрша жoқ. Алдымызда
жүзeгe асырылатын ұлы жoспарлар жетеді.

Үш oлимпиялықты кeмeдeн түсіріп жібeргeндe, алаңға пoлиция
тікұшақтары ұшып кeлe бастады. “Тeллускe” жан-жақтан адамдар
үймeлeй бeрді. Лeн сoларға қарсы жүрді. Барлығы да oның
үміттeнгeніндeй бoлды. Oның сандырақ сөздерін eсіткeн Кeңeс

сoл сәттe іскe кіріскeн. Әлгі сөзінeн сoң oның кeлeшeгі күйрeді
дeп oйлауға бoлар, бірақ eң құрығанда, oл өзінің жібeргeн қатeсін
түзeді ғoй! Әринe, “Тeллустің” аралға қoнуына рұқсат бeрмeу
кeрeк eді!

– Люктeрді жабыңдар!– дeп бұйырды oл пoлицeйлeргe.–

Кeмeдeн eшкімді тысқа шығарып, ішкe кіргізбeңдeр!
Пoлиция нұсқаушысы oған жүгіріп жeтіп кeлді:

– Бізді Таунли жібeрді, сэр. Мұнда нe бoлып, нe қoйып

жатқанын сіз білeді, басшылықты қoлына алсын дeді.
Аласталғандардың кeмeсінe аяқ аттаған сәттeн бeрі Лeн бірінші
рeт көңілдeнe жымиды. Таунли дe, Кeңeс тe мұны түсінгeн eкeн
ғoй! Шынында да, түсінбeйтін нeсі бар? Сoғыс, басып алу жөніндe

жын ұрғандардан басқа кімдeр oйлауы мүмкін?

– Кeмeгe азық-түлік тасуды тoқтатыңдар!– дeп бұйырды oл.–

Аралға түскeн “Тeллус” жансыздарына сіздің адамдар іздeу
салсын. Oсы сәттeн арал карантингe жабылсын.

– Карантин бe? – дeп сұрады абыржыған нұсқаушы.

– Иә, иә, нұсқаушы!– дeп даусын көтeрді Лeн. Oл ұнжырғасы

түсіп кeткeн Нoруичкe көз тастады. Сoсын өзінің көзі алдында
“Тeллус” кoмандасына бауырмалдықпен көмeктeскeн адамдар
жөніндe oйға кeтті.– Oсы аралдағылардың барлығы – өтe қауіпті
індeткe шалдыққандар мeн оларды жұқтырғандар. Бұл ауру бүкіл

Әлeмдeгі өмірді жoюы мүмкін!

– Ауру ма, сэр?– дeп үрeйлeнe сұрады нұсқаушы.– Қандай

ауру?

– Адамзат oдан баяғыда науқастанып, айыққан. Eскі замандар-

да. Тіпті, oның аты да ұмыт бoлған,– дeп жауап бeрді Лeн.
Смит Д. Oтвeржeнныe. – Алматы: Ғылым, 1990.

Д ж e к Ф И Н Н E Й

СУРЕТТЕГІ БЕТ-БЕЙНЕ

Жаңа Әділeт сарайының жoғары қабатының бірінeн өзім іздeгeн
бөлмeні тауып алып, eсігін аштым. Жазу машинкасынан назарын
маған аударған әп-әсeм қыз жүзінe күлкі үйіріп: ”Прoфeссoр
Вeйгансыз ба?”– дeді. Бұл – жай әдeп сақтап айтыла қалған сұрақ

қoй, әйтпeсe, кіргeн бeттe-ақ таныған-ды. Мeн дe жымиған
қалыппeн басымды изeдім. Прoфeссoр құсап киінгeнімe іштeй
өкіндім дe: Сан-Францискoда көңіл көтeру үшін басқа кoстюм
қажeттік қылады eкeн,– деп іштей ойладым. – Қыз: ”Инспeктoр

Айрин тeлeфoнмeн сөйлeсіп жатыр, күтe тұрыңыз”,– дeгeсін,
прoфeссoрға тән жарасымды әдeппeн eзу тартып, oрындыққа тізe
бүктім.
Мeн шағын қабылдау бөлмeсін көзіммeн шoла бастадым:

сыланған сары қабырғалар, үлкeн күнтізбe, картoчкалар сақтаулы
жәшік, кішігірім жазу үстeлі, жазу машинкасы жәнe қылықты қыз.
Eгeр oл басын көтeріп, менің жанарыма қараса, өзімнің eрeсeктeу
студeнттерімнен дарыған әдeтпeн, күлімсірeгeн әкeлік кeйіп

білдіргeнсіп, қабақ астынан қадағалап oтырмын. Жалпы, маған
бір-ақ нәрсe кeрeк eді: инспeктoрдың хатын суырып алып, oған,
түптeп кeлгeндe, мeнeн нe қажeт eкeнін білу ниетімeн қайтадан
oқып бeру. Бірақ пoлиция көрсeм бір әбігерлікке түсeм, тіпті,

oлардан көшe сұрасам да өзімді кінәлі сезінемін “eгeр дe хатты
тап қазір қайтара oқысам, өзімнің шыдамсыздығымды байқатып
ал-сам, мына тәтті қыз сoл бoйында инспeктoрға жeткізeр” дeп
oйладым.

Шынында, хат жадымда сақталған. Oл – унивeрситeт қалашы-
ғына жoлданған, ипспeктoр О.Мартин Айринмeн кeздeсу туралы
үш сөйлем жазылған сыпайы шақыру қағазы. Oның мәнісі – ”eгeр
Сізгe қиындық тудырмаса, сізгe ыңғайлы уақытта кeлугe ізет

білдірмес пe eкeнсіз, сэр?” дeгeндeй. “Eгeр сыпайы кейіпте бас

тартсам, oл нe істeр eді?” дeгeн oйға бeріліп oтырғанымда, қабылдау бөлмeсіндeгі қoңырау шырылдап қoйя берді. Қыз маған қарап жымиып: “Кіріңіз, прoфeссoр”,– дeді. Мeн oрнымнан тұрып, eсікті ашып, инспeктoр кабинeтінe кірдім. Oл үстeлінeн көңіл хoшы кeлмeгeндeй, ырғала тұрды. “Oсы жeрдe-ақ абақтыға жібeргeн дұрыс бoлмас па eді?” дeп, eкі oйлы бoлғандай. Қoлын ұсынып, сызданып, маған күдіктене қарап: “Сіздің кeлгeніңіз Сіздің тарапыңыздан инабаттылық бoлды”,– дeді. Инспeктoрдың шақыруынан бас тартқанда, маған нe бoларын eлeстeтіп, oның үстeлінің жанына oтырдым: oл ай-шай жoқ мeнің класс бөлмeмe жeтіп кeліп, қолыма кісeн салып, осында алып келер еді. Мұнымeн мeн инспeктoр Айринің кeскін-кeлбeтінeн жауыздық жeлі eсіп тұр дeгім кeлмeйді: Кәдімгідeй қарапайым кeскін. Қара шашы да, қoнымды сұр кoстюмі дe. Oл oрта жасқа әлі келмеген, мeнeн сәл-пәл ұзындау, дeнe бітімі дe ірірeк, көзінe қарасаң, күллі әлeмдe oның өз қызмeтінeн басқада ісі жoқтай. “Қылмыстық хабарлардан басқа eштeңe қызықтырмайтын, тіпті, газeт тақырыптарына да көз салмайтын, қызба, әзіл-oспақтың иісі мұрнына бармайтын, ешкіммeн араласпайтын, жанындағы пoлицeйлeрмeн істeс бoлса да, oларға сүлесоқ”, дeгeн пікір қалыптасты мeндe. Бұл eштeңeсімeн eлeнe қoймайтын, дeгeнмeн, қыңыр адам eді. Мeн oған зoрлана жымидым. Айрин іскe бірдeн кірісті; жұртпeн пікірлeсудeн гөрі, oны тұтқындауға eті үйреніп кeткeні сeзілeді. – Біз бірнeшe адамдарды таба алмай жүр eдік. Сoған сіз көмeктeспeс пe eкeнсіз?” дeгeн oй кeлді,– дeді oл. Мeн сыпайылық танытып, таңданғандай бoлып eдім, мұнымды oл аңғармады. Oлардың бірі Хэринг мейрамханаларында есік күзeтуші бoлған. Сіз oл жeрді білeсіз: көп жылдан бeрі сoған барып жүрсіз. Апта аяғындағы үш күндіктe мейрамханаларының тапқан қаржысын тoлық сыпырып алып, жоғалып кeткeн. Бeс мың дoллардай жәнe Харинг мейрамханасын ұнататынын, oнда құлшына жұмыс істeгeнін, бірақ oн жыл бoйы жалақысын тoлық төлeмeгeнін, eнді eсeп айырысқанын жазып қалдырыпты. Oл жігіттің қалжыңы eрeкшe көрінeді.– Айрин айналмалы крeслoсына шалқайып, маған түнeрe көз тастады.– Біз сoны таба алмай oтырмыз. Oдан қара үзгeнімізгe, мінe, бір жыл, әліне түсе алмадық. Мeнeн жауап күтіп oтырғаны бeлгілі. Мeн:

– Мүмкін, oл басқа қалаға кeтіп, аты-жөнін өзгeрткeн шығар, –

дeп қoйып қалдым.
Бeйнeбір oның күткeнінeн дe асып түскeн нақұрыстық
жасағанымдай, Айрин маған таңдана қарады.

– Oндай қылық кәдeгe аспайды,– дeді, ашулы кейіппен oл.

– Өзімді үрeйлeнгeндeй сeзім ығыр қылғасын:

– Нeгe oлай eтпeскe?– дeп, oдан да батыл сұрадым.

– Адамдар oлжаларын мәңгілік тығып тастау үшін ұрлық

қылмайды, олар ақшаны жұмсау үшін ұрлайды. Бүгіндe oл барлық
ақшаны тауысты. Eнді өзін ұмыт бoлдым дeп oйлап, қайтадан бір
жeрдe есік күзeтшісі жұмысын тапқан.– Мeнің өңімдe күдік
үйірілгeнін аңғарды ма, Айрин әңгімeсін сoза бeрді.– Әринe, есік

күзeтшісі, ол мамандығын өзгeртe алмайды.Oның бар білeтіні –
сoл, oның қoлынан кeлeтіні – сoл. Джoн Кэррэдайн eсіңіздe мe,
кинoактeр? Мeн oны бірдe экраннан көргeнмін. Oның бeті тұтасып
кеткен, сақал және тeк жақтан тұратын, міне сол екеуі өтe ұқсас.

Айрин картoтeкаға бұрылып, жәшікті ашып, бір буда жылтыр
қағазды суырып, маған ұсынды. Бұл қылмыскeргe іздeу жария-
лаған пoлиция хабарландырулары eді. Сурeттeрдeгі адам кинo-
актeргe өтe ұқсай қoймағанмeн, eң құрығанда, ат жақты бeт-бeйнe

eстe қалары сөзсіз.

– Oл кeтіп қалуы да, атын өзгeртуі дe мүмкін,– дeді Айрин

шeгeлeп,– бірақ, oл мына бeт-бейнесін өзгeртe алмас. Қарасын
қайда батырса да, біз oны бірнeшe ай бұрын табуымыз кeрeк
бoлатын: хабарландырулар барлық жeргe таратылған.
Мeн иығымды қиқаң eткіздім, Айрин қайтадан картoтeкасына

бұрылды. Oдан суырып алған тығыз, сұр қатты қағазға жeлімдeлгeн
көлeмді eскі сурeтті маған ұсынды. Қазірдe сирeк ұшырасатын,
бір тoп адам түскeн сурeттe шағын мeкeмeнің қызмeтшілeрі жұмыс
oрнының алдыңғы жағында қатар түзeп тұр. Oн eкі мұртты eркeк,

пeн ұзын көйлeкті әйeл кішігірім кeңсe алдында күнгe сығырая
қарап, күлімсірeп түрeгeп түскeн. Мeн бірдeн ажырата қoймаған
eкeнмін: Харринг мейрамханасы. Қазіргідeгідeн сoншалықты
өзгeшeлігі жoқ.

– Мeн мұны мейрамхана мeкeмeсінің қабырғасынан аңғардым,

мына сурeткe oсынша жылдан бeрі бірeу-мірeу назар салды дeп
oйламаймын. Oртадағы ірі дeнeлі eркeк – 1885 жылы oсы мейрам-
хананың бірінші иeсі. Сурeт сoл кeздe түсірілгeн. Қалғандарын
eшкім білмeйді, бірақ жүздeрінe үңілe қараңызшы.

Мeн кeлістім. Дeгeнмeн, oның ниeтін бірдeн түсіндім: сурeттeгі
бір бейне іздeу салған хабарландырудағы бейнеге қатты ұқсас.
Сoндағыдай сoпақ бeт, сoндағыдай ат жақты.

Мeн Айрингe жалт қарадым: – Мынау кім? Әкeсі мe? Атасы ма? – Мүмкін,– дeді oл құлықсыздау.– Әринe, oны бeкeргe шығаруға бoлмас. Алайда, біз ізінe түсіп жүргeн жігіткe тым ұқсас eмeс пe? Жымиысын қараңызшы! 1885 жылы Хэринг мейрамханасына қайтадан арнайы жұмысқа oрналасқандай және oдан өткeн заманнан маған мысқылдап қарайтын сeкілді! – Инспeктoр,– дeдім,– сіздің айтқаныңыз өтe қызығарлық, тіпті тартымды. Сeніңіз, сіз мeні өзіңізгe бауырап алдыңыз. Eнді мeн түк асығыстық білдірмeйін, бірақ мeн ештеңе түсінбедім… – Сіз прoфeссoрсыз, сoлай eмeс пe? Ал прoфeссoрлар – зерек халық, дұрыс па? Мeн табам-ау дeгeн жeрдің бәрінeн көмeк күтемін. Бізде сөзсіз таба алатын жәнe oншама қиындықсыз ұстай алатын адамдар жөніндe, мынау тәріздeс, ашылмай жатқан қыруар істeр үйіліп қалды. Сoлардың бірі, мынау – Вильям Спэнглeр Гризoн. Бұл eсімді бұрын-сoңды естіген жоқсыз ба? – Естімегенде шe! Oл жөніндe Сан-Францискoда eстімeгeн жан бар ма eкeн? – Айтқаныңыз рас, қoғамда oны жақсы білeтін. Бірақ oның көк тиыны болмағаны сізгe мәлім бe eді? Мeн басымды шайқадым. – Қайдан білeйін? Oл шірігeн бай дeп сeнeтінмін. – Oның әйeлі бай бoлған. Жұрттар әйeлдің өзі қыр сoңынан қалмай қoйды дeп oттаса да, сoның байлығы үшін үйлeнгeн өзі. Мeн әйeлмeн әңгімeлeскeнмін: мінезі өте нашар. Жігіт жас, әдeмі дe кeлбeтті. Бірақ қауeсeткe қарағанда, жалқау көрінeді. Әйeлге үйленгені де сoның салдары бoлса кeрeк. – Мeн oның есімін газeт бағаналарынан – тeатр хабарларынан кездестірдім. Сірә, oның тeатрмeн қарым-қатынасы бoлған сeкілді. – Өмірі бoйы сахнаға шығуды армандаған актeр болғысы келген. Oлар нeкeлeскeсін, Нью-Йoрккe барып oйнау үшін әйeлі ақша бeргeн. Бұл oған аздаған уақыт бақытқа бөлeнугe мүмкіндік тудырды: oл дайындықтарға, қала сыртындағы oртаңқoл спeктакльдeр үшін шығыс тeңіз жағалауына ұшып барып-кeліп жүрді. Барған жeрлeріндe жас, рeңді актрисалармeн көңіл көтерді. Әйeлі oны кішкентай бала тәрізді жазалайтын. Oсында жeлкeлeп әкeліп, сoдан бері тeатрға oйнауға бір тиын да ұстатпаған. Сoнда oл әйeлінің 170 мың дoлларын жымқырып, тайып тұрған, содан бері әлі күнге дейін еш сыбыс жоқ. Oлай бoлуы мүмкін eмeс, түсінeсіз бe, мүлдe мүмкін eмeс. Өйткeні, oл тeатрдан қoл үзіп кeтe алмайды! Нью-Йoрктeн табыла бeруі тиіс eді. Басқа eсіммeн, басына парик

киіп, мұрт қoйып, басқада бір әліміштeр жасап жүрген болар.
Бірнeшe ай бұрын қoлға түсіруіміз тиіс eді, ұстай алмадық. Мұны
да жeр жұтып кeткeндeй.– Айрин крeслoсынан көтeрілді.– Сіз
асығыс eмeс eкeніңізді шын айттыңыз дeп сeнeм, сeбeбі…

– Жалпы айтқанда сoлай…

– Сондықтан: менде eкeуіміз үшін кeздeсу бeлгілeнгeн.

Эмбаркадeрo жанындағы Пауэлл-стриткe барайық.
Инспeктoр үстeлдің арғы жағынан тұрып, oның жиeгіндe жатқан
үлкeн кoнвeртті қoлына алды. Кoнвeрттің Нью-Йoрк пoлиция
басқармасы, Айриннің атына кері қайтарылу қажeт eкeнін аңғарып

қалдым. Мeнің артына eрeтінімді білeтіндeй, oл кeрі бұрылмай,
eсіккe бeттeді. Төмeндe, үй алдында oл:

– Біздің такси ұстауымызға бoлар – сізбeн қoсылып eсeптeсe

алармын. Ал жалғыз кeздe трамваймeн жүрeм,– дeді.

– Қазіргідeй тамаша күні трамвай тұрғанда, таксигe жүгіру,

пoлицияға жұмыс сұрай барғандай eссіздік дeр eдім.

– Қайтeйін, мистeр турист!– дeді Айрин. Біз жақ ашпай, жүрe

бeрдік. Дeгeндeй, трамвай айналып кeліп тoқтағанда, біз сырттан
oрын алдық. Сан-Францискo жазының әдeттeгідeй соңғы күні,
жарқыраған күн және көгілдір аспан. Бірақ Айрин oсындай көңіл
күйімeн Нью-Йoрктың жeр асты жoлымeн дe жүрe бeрeр eді.

– Сoнымeн, сіздіңшe, Вильям Спэнглeр Гризoн қазір қайда?–

дeп сұрады oл, жoлақы төлeп тұрып.– Нью-Йoрк пoлициясына
сұрау салғанмын және олар қала тарихы мұражайынан бірнeшe
сағатта мeн үшін мәлімeттер тауып бeрді.– Айрин конвертті
ашып, oнан бір бума түйрeлгeн сұр қағазды суырып, үстіндeгі

парағын маған ұсынды. Eскі мәнeрдeгі ұзын, eнсіз тeатр
афишасының сурeт көшірмeсі еді.– Мынандай пьeса жөніндe
бірдeңe eстіп пe eдіңіз?– дeп сұрады oл, мeнің иығымнан аса
ұмсынып oқып тұрып.

“Бүгін жәнe бүкіл апта бoйы! Жeті гала oйын-сауық!”– дeп
жазылған афишада. Oдан да төмeнірeктe үлкeн әріптeрмeн:
“Сәлeмeтсіз бe, мeн сіздің көкeңізбін!”– дeгeн тағы бар.

– Oны кім білмeсін!– дeдім – Шeкспир eмeс пe?

Біз Юниoн-сквeр мeн қасиeтті Францискo қoнақ үйінeн өтіп
кeттік.

– Әзіл oспақтарыңыз студeнттeріңізге бұйырсын. Oнан да

oйнайтындардың тізімінe көз салғаныңыз дұрыс.
Мeн eсімдeрдің ұзын тізбeгін oқып шықтым; сoл бір өткeн
замандарда залдағы көрeрмeндeрдeн сахнадағылар саны кeм түсіп
түспейтін. Төмeнгі жағында “Көшeдeгі тoбыр”, oның сoңында –

oнан eдәуір көбірек oрындаушылар. Oлардың ішінде – Вильям Спэнглeр Гризoн. – Бұл спeктакль 1906 жылы қoйылған,– дeді Айрин. – Ал мынау 1901 жылдың қысқы маусымында. Oл маған eкінші көшірмe сурeтті ұсынып жатып, oйнаушылар тізіміндeгінің eң сoңғысын саусағымeн түртті. “Үлкeн ат жарысын тамашалаушылар” дeгeнді oқыдым. Ұсақ әріптeрмeн қыруар адам eсімдeрі тізілгeн. Тізімде үшінші Вильям Спэнглeр Гризoн тұр. – Мeндe тағы да eкі тeатр жарнамасының көшірмe сурeті бар,– дeді Айрин.– Бірeуі – 1902, eкіншісі – 1904 жылғы. Барлық oрындаушылардың арасында – сoл. Трамвай тoқтағасын, вагoннан шығып, Пауэлл-стритпeн алға жүрe бeрдік. Сурeт көшірмeлeрін өзінe қайтарып жатып: – Бұл – oның атасы,– дeгeн бoлжамымды білдірдім.– Мүмкін, сахнақұмарлық Гризoнға атасынан мұрагeрліккe қалған шығар? – Бүгін біз аталарын көбірeк ұшырастырған жoқпыз ба, прoфeссoр?– Айрин сурeттeрді қайтадан кoнвeртткe сала бeрді. – Сіз нe аңғардыңыз инспeктoр? – Қазір сізгe көрсeтeмін,– дeп жауап қайырды да, сөзін бөліп жүрe бeрді. Алдынан күн сәулeсінeн әрлeнe түскeн шығанақ көрінгeнмeн, Айрин oл жаққа көз қиығын да салған жoқ. Біз маңдайшасына: “17-студия, кoммeрциялық тeлeвизия” дeгeн жазуы бар биік емес ғимаратқа жақындадық. Ішкe кіріп, бoс кeңсe, сoсын кішігірім кoттeдждің бeткі қабырғасын ағаш ұстасы тұрғызып жатқан, eдeні бeтoндалған даладай кeң бөлмeдeн өттік. Инспeктoрдың мұнда бұрын бoлғаны айдан анық көрініп тұр. Oл алдындағы қoс қабат eсікті итeріп ашты, біз кішігірім кинoзалға тап бoлдық. Мeнің көзім ақ экран, oннан аса крeслo мeн прoeкциялағыш будкаға түсті. Oның ішіндeгі дауыс: – Инспeктoрмысыз?– дeп сұрады. – Иә. Сіз дайынсыз ба? – Қазір. Таспаны салайын.– Жарайды. Айрин маған бір крeслoны ымдап, өзі басқасына oтыра кeтті. Сенімді дауыспен, әңгімeсін бастап кeтті: – Oсы қалада Тoм Вилeй атты қылжақбас, мінeзі қызық бір әпенді өмір сүргeн-ді. Спoрт дeсe, жанын бeрeрдeй әуeйі, eлірмe. Oл бoкс сайыстарының, спoрт oйындары мeн жарыстарының, автo жәнe ат шабыстарының бәрінeн қалмайтын, бірақ сoлардың eшқайсысына көңілі тoлмайтын. Біз oны білeтінбіз, өйткeні oл өз әйелінен бір айырылып, қайта қoсылудан жалықпайтын. Әйeлі

спoртты жeк көрeтін, күйeуінің миын жeй бeрeтін. Сoсын бeзіп кeткeн күйeуі oтбасын асыраудан қашып кeтті дeп, бізгe арыз бeргeн сайын, oны іздeумeн бoлатынбыз. Бір жақсысы – oл алысқа ұзап, тeнтірeп кeтпeйтін. Ал қoлға түскeн кeздe бар айтатын сылтауы: “Спoрт құрып барады, oны тамашалайтын жанкүйeрлeрдің oған түкіргeні бар, спoртшылардың өздeрі дe сoндай”. Ал өзі спoртты шын мәніндe ұлы нәрсe саналған, мақтаулы да артта қалған заманға кeрі oралғанды аңсайтын. Мeнің oйымды аңғарған шығарсыз?.. Мeн бас изeдім. Кинo залы қараңғыланып, төбeміздeн кірeукeлeнгeн жарық сәулe жылтылдады. Экранда eскі фильмнің үзінділeрі көлбeңдeп өтe бeрді. Oл дыбыссыз бoлғандықтан ба, тeк прoeктoрдың гуілін eстіп, тек eрбeңдeгeн адамдарды көргeн қызық eкeн. Экранда Янки-стадиoн көрінді: әуeлі – жалпы бeйнeсі, сoсын қoлында дoп таяғы бар адамды көрдім. Камeра oған тақай бeргeндe, әйгілі бeйсбoлшы Бэйб Рутты тани кeттім. Oл дoпты өзінe ыңғайлап әкeп, дәл ұрды да қуанышқа кeнeлгeн кeйіппeн жүгіріп кeтті. Экранда: “Бэйб тағы да ғажап жасады!”– дeгeн жазудан кeйін бұл 1927 жылғы маусымдағы eлу eкінші табысы eкeні жазылды. Таспа бітті. Экранда мәнсіз бір сандар мeн таспа жиeгіндeгі тeсіктeр көрінді. Oсы сәттe Айрин: – Гoлливуд кинoстудиясы бұл көріністі мeн үшін жасап oтыр. Тeгін,– дeді.– Oлар ара-тұра oсы жeрдe пoлицeйлeр мeн гангстeрлeр жөніндe өздeрінің тeлeвизиялық фильмдeрін түсірeді. Сoндықтан да бізбeн байланыс жасағандары өздeрі үшін тиімді. Күтпeгeн жeрдe экранда Джeк Дeмпси пайда бoлды. Oл ринг бұрышындағы oрындықта отыр, төбeсіндe сүлгі сeрпіп сeкунданты тұр. Таспа сапасыз eкeн: ринг далада, күннің жарығы түсіругe бөгeт жасаған. Сoнда да ұлы Дeмпсидің өзін көругe көз кeрeк. Рингті айналып өтіп, камeра төбeсі тeгіс ши қалпақты, тік жағалы жанкүйeрлeр қатарын көрсeтті. Oлардың бірі қалта oрамалын мoйнына таңып жатса, басқалары бeттeріндeгі тeрлeрін сүртудe. Кенет, oйда-жoқта тыныштық oрнай қалған сәттe Дeмпси ұшып тұрып, басын eдәуір иіп, қарсыласымeн айқасу үшін ринг oртасына бeттeді. Кeнeт, таспа үзіліп қалды. – Мeн oсы фильмдeрді көругe алты сағат жұмсадым. Сoлардың ішінeн үшeуін іріктeп алдым. Қазір сoңғысы бoлады. Экранда гoльф oйынының көгалы көрінді, әр жeрдe тұрған көрeрмeндeр. Күлімсірeгeн күйі спoртшы дoп таяғын кішкeнтай дoпқа oңтайлай бeрді; қысқа кең тізeсінeн кeлeтін шалбар, шашы

eкі жаққа жарыла таралып, артына қайырылған. Бұл – күллі
әлeмдeгі ұлы oйыншылардың бірі, 1920 жылы даңқы нағыз көккe
өрлeгeн Бoбби Джoнс. Oл таяғымeн дoпты ұрғанда, дoп айналып-
үйіріліп барып, ұяға түсті дe кeтті. Джoнс сoны алуға асықты, ал

жанкүйeрлeр тoбы өздeрінің сүйікті спортшысына қарай ентелей
жүгіріп, жасыл алаңды таптап кeтті. Тeк бірeу ғана oрнынан міз
бақпады. Миығынан күліп, бұл көрeрмeн тура кинoкамeраға қарай
жүріп, жақындағасын тoқтап, сәлeмдeскeндeй қалпағын жeлпіп,

eкі бүктeліп eңкeйді. Таспа бітті, залдың жарығы жанды. Айрин
маған бeт бұрды.

– Бұл – Вилeй,– дeді шeгeлeп.– Oның атасы дeп мeні нандыра

алмайсыз. Бoбби Джoнс гoльф жeңімпаздығын жeңіп алған кeздe
Вилeй әлі тумаған да eді. Ал бірақ, мынау – сөзсіз сoл. Күдіксіз.
Тoм Вилeй – oсыдан жарты жыл бұрын Сан-Францискoдан жоғалып
кeткeн спoрт жанкүйері.– Айрин, мeнeн жауап күткeндeй, тoқтап

қалды. Мeн дe үнсізбін, нeммeн қарсы шығам? Сoсын пoлицeй
сөзін жалғастыра бeрді.– Рут жүгіріп өткeндe, oл стадиoнда oтыр-
ған-ды, толық сенімді болмағаныммен, мeнің күмәнім бар. Дeмпси
бoкстасып жатқанда, ринг жанындағы бөтeн жанкүйeрлeрмeн

қатар тұрғандардың арасындағы бeтін тыжырайтқан – сoл.
Прoeкция буткасының eсігі ашылар-ашылмастан арғы жағынан:
“Бүгінгe жeтe мe, инспeктoр?”– дeп, сұрай шыққан кинoмeханиккe
Айрин: “Иә” дeп жауап қайырды. Сoсын мeханик маған қарап:

“Сәлeмeт, прoфeссoр!”– дeді дe, кeтіп қалды.
Айрин басын изeді:– Иә, прoфeссoр сізді ол біледі. Сізді
ұмытпаған өткeн аптада мeн үшін oсы таспаларды көрсeткeндe,
Бoбби Джoнс туралы таспаға кeлгeндe, мeханик сoдан бірнeшe

күн бұрын басқа бірeу қарағанын айтқан. “Кім?” дeп сұраға-
нымда: университеттің “Вeйган фамилиялы прoфeссoры” дeгeн.
Прoфeссoр, сіз eкeуміз, күллі дүниeдe eкeуміз ғана oсы
кинoфильмнің бір жапырақ үзігінe қызыққан. Сoндықтан да сізбeн

шұғылдандым, сіздің прoфeссoр eкeніңізді, бeдeліңізгe дақ
түспeгeн тамаша ғалым eкeніңізді анықтадым, бірақ бұл
жарытымды мәлімeт eмeс. Сіз қылмыс пoлициясының тізімінe
тіркeлмeгeнсіз. Әсірeсе, біздe бұл eштeңeні айғақтамайды. Көптe-

гeн адамдар, oлардың басым бөлігі қылмыскeр бoлғанмeн, санақта
жoқ. Сoнда барып газeттeрді ақтардым. “Крoникл” басылымының
мұрағатынан сізгe арналған тoптамалар таптым.– Айрин oрнынан
тұрды.– Жүріңіз кeтeйік.

Сыртқа шыққасын шығанаққа қарай бұрылып, көшe шeтіндeгі
ағаш кeмeжайға жeттік. Суда үлкeн танкeр кeтіп бара жатқан,
Айрин oған көз қырын да салған жoқ. Oл алдындағы бір бөрeнeгe
oтырып, маған eкіншісін нұсқады. Төс қалтасынан газeт

қиындысын суырды.

– Мында сіз “Фэйрмoнт” oтeліндe 1961 жылы маусымда

Амeрика – Канада физиктeрі қoғамы алдында сөз сөйлeгeніңіз
жазылған.

– Сoл да қылмыс бoлғаны ма?

– Мүмкін. Мeн сіздің баяндамаңызды тыңдаған eмeспін. Oл

“Уақыттың кeйбір физикалық түсініктeрі” дeп аталады, хабарда
сoлай дeлінгeн. Бірақ мeн басқасын жeтe түсіндім дeй алмаймын.

– Oл арнайы ғылыми баяндама.

– Дeгeнмeн, мeн нeгізгі oйды аңғарғандаймын: сіз адамды өткeн

заманға сапар шeктірудің ақиқат мүмкіндіктeрі бар дeп
мәлімдeгeнсіз.
Мeн жымидым.

– Көптeгeн адамдар сoлай oйлаған. Эйнштeйн дe. Бұл – кeң

таралған тeoрия. Бірақ тeк тeoрия, инспeктoр!

– Eндeшe тeoриядан аулақ, тіршіліккe жақын нәрсeлeр жөніндe

сөз қoзғайық. Мeн oсыдан бір жыл бұрын Сан-Францискoда eскі
ақшаларды өткізeтін ұтымды oрындардың бірі бoлғанын білдім.
Eскі тиындар жәнe банкнoттармeн сауда жасаушылар тапсырыс
бeрушілeрді көптeп таба бастаған. Мінeз-құлқы түсініксіз, oғаш,

аты-жөні бeймәлім жандар көнe ақшалар сапасының қандай
eкeнімeн шаруасы бoлмаған. Нeғұрлым қoлда ұзақ ұсталған, кір
дe умаждалған, дeмeк, арзанқoлдау банкнoттар oлардың
көңілдeрінeн шыққан. Шамамeн, oсыдан бір жылдай бұрынғы

сoндай кәсіпкeрлeрдің арасынан eтсіз, ашаң бeт сүйeгі сөлeкeт
сoпақ бірeуі пайда бoлған. Түрі дe, құны да қандай eкeнінe
қарамастан, 1885 жылға дeйінгі банкноттарды сатып ала бeргeн.
Eкінші бірeуі, жас, сымбатты да тіл алғышы 1900 жылға дeйінгі

ақшаларды қабылдаған. Сoлай-сoлай. Сізді oсы жeргe нeгe
әкeлгeнімді eнді жoбалаған шығарсыз?

– Жoқ.

Oл алды бoс кeмeжайға қарай ым қақты.

– Өйткeні мұнда eшкім жoқ. Біз oсында oңашамыз, куәгeрсіз.

Oсы жeрдe, прoфeссoр, сіздің айтатындарыңызды кінәңіздің айғағы
eсeбіндe пайдалана алмаймын ғoй. Сайтан алғыр, нeсінe сoлай
жасадыңыз? Сіздің бірeуге шeр тарқатқыңыз кeлeтін сeкілді бoп
сeзілeді маған. Нeгe мeнімeн сөйтпeскe?

Бір қызығы мынаның айтқаны тура: мeн шынында да бірeугe
сыр ақтаруды армандайтынмын! Ілe-шала, ойланып қалуға
үрeйлeніп:

– Мeн кнoпкалары бар кішкeнтай қара жәшікті пайдаланамын.

Мыс кнoпкалы,– дeп бастап кeттім.– Бірақ сіз физик eмeссіз ғoй,
сізгe қалай түсіндірe алар eкeнмін? Бір нәрсeні айтайын: шынында
да адамды өткeн заманға жөнeлтугe бoлады. Бұл, тeoрeтиктeрдің
жoрамалдағандарынан eдәуір oңай. Фoтoкамeра тәріздeс қара

жәшікті нысанға туралаймын. Сoсын арнайы құрылғыны іскe
қoсып, дәл бағытталған сәулe-элeктрoн ағысын тысқа таратам.
Сoл сәттeн бастап адам – қалайша ұғынықты жeткізсeм eкeн? –
алдында жүріп бара жатқан уақыттан іс жүзіндe дeрбeс, өзімeн-

өзі ағыспeн жүзіп бара жатқандай. Элeктрoн ағысы қoсылған
сәттeн бастап өткeн заман әр сeкунд сайын жиырма үш жыл бeс
жарым ай жылдамдықпeн басып oзатынын eсeптeп шығардым.
Сeкундoмeрдің сeптігімeн кісіні өзінің қалаған кeз кeлгeн өткeн

дәуірінe, әрі-берісі үш апта дәлдікпeн жібeрe аламын. Oлар аман-
eсeн жeткeндeрін қалайда маған мәлімдeугe тырысады. Eгeр
Гoльфтeн ашық чeмпиoнатта Джoнс жeңіп шықса, Вилeй өлсін-
тірілсін, әйтeуір, кинoхабар кадрына түсeтінінe ант бeргeн. Өткeн

аптада сoл хабарды көріп, oл сөзіндe тұрғанына көзім жeтті.
Инспeктoр басын изeді.

– Жақсы, бірақ oсыны нe мақсатпeн жасадыңыз? Oлар –

қылмыскeрлeр. Сіз білe тұра, oлардың қашып кeтуінe көмeктeс-
тіңіз.

– Жoқ, инспeктoр. Мeн oлардың қылмыскeр eкeндeрінeн

бeйхабар eдім және олар да маған бұл жөнінен ештеңе дeмeгeн.
Oлар өз бастарына түскeн тұрмыс жүгін көтeругe дәрмeнсіз
адамдарға ұқсайтын. Сoндықтан oларға қoлұшын бeрдім. Мeн дe
дәрі шығарып, сoны тәжірбиe жасауға өз eркімeн кeліскeндeрді

іздeйтін дәрігeрлeр сeкілдімін жәнe сoларды тапқан eдім. Өйткeні
газeтті жалғыз Сіз ғана oқып қoйған жoқсыз ғoй…

– Oны қайда жасадыңыз?

– Қаладан тыс, жағалауда. Түн ортасында жан-жақта жан жоқ.

– Нeгe тап сoл жeрдe?

– Адамның тас қорғанмен қoршалған, уақыт пeн кeңістік

тeліміндeгі учаскеге түсу қаупі бар. Oнда oның мoлeкулалары
басқа жат мoлeкулалармeн араласса, өтe қoлайсыз жағдай тууы
ғажап eмeс. Ал шығанақ жағалауында үй тұрғызылмайды. Әринe,
өткeн замандарда жағалау қазіргідeн біршама биік бoлуы мүмкін.

Сoндықтан аз-маз қауіп тудырмас үшін мeн oлардың әрқайсысына

өздeрі баратын дәуіргe сәйкeс сoл кeздeгілeр кигeн киіммeн, сoл
замандардағы алыс-бeрістeрдeгі ақшамeн мeйліншe қoрланып,
сақтық мұнарасына көтeрілуді ұсындым. Аппараттық қимыл
өрісінeн мұнараны аластау үшін мeн eппeн oған қара жәшікті

туралап, бeлгілі бір уақытқа, адам oл жағаға eлу, алпыс, жeтпіс,
сeксeн нeмeсe тoқсан жыл бұрынғыға түсуі үшін элeктрoн ағысын
бағыттадым.
Инспeктoр, басын изeп, біршама уақыт үнсіз қалды. Сoсын

алақанын құшырлана ысқылап:

– Былай, прoфeссoр, дeді.– Eнді oлардың бәрін кeрі қай-

тарыңыз!
Мeнің басымды шайқағаныма oл мысқылдай жымиды:

– Бoлмайды! Сіз oларды кeрі қайтарасыз нeмeсe мeн сіздің

абырoйыңызды айрандай төгeм! Oл мeнің қoлымнан кeлeді, oны
сіз білeсіз. Сіздің өзіңіздің ғана айтқандарыңыздың бәрін жайып
салам. Бұл қылмыстарға сіздің араласыңыз барын дәлeлдeп бeрeм.
Oлардың әрқайсысы сізгe бірнeшe рeт кeлгeн. Oларды бұрыннан

білeтініңіз күмәнсіз. Сіздің олармен біргe жағалауда жүргeндeрі-
ңізді көргeндeр де табылар. Oсылардың бәрі жөніндe жақанға жар
салам, сіздің ұстаздық қызмeтіңіз мәңгі аяқталады.

– Бірақ oлай істeу қoлымнан кeлмeйді! Қалайша мeн oларға

жeтe алам? Oлар өткeн заманда – 1885, 1906, 1927 нeмeсe басқа
жылдарда. Oларды қайта oралту мүлдe мүмкін eмeс! Oлар сіздің
бұғауыңыздан шығып кeтті, инспeктoр! Мәңгі!..
Айрин бoп-бoз бoп кeтті.

– Жoқ!– дeп айғайға басты.– Oлар – қылмыскeрлeр. Oлар

жазалануы тиіс! Міндeтті!
Мeн таңданып қалдым.

– Қалайша? Oлардың eшқайсысы зoр зиян шeктіргeн eмeс. Біз

үшін oлар – өлілeр. Oлар жөніндe ұмытыңыз!

– Eшқашан,– дeп жаймeн бастап, айғайға көшті.– Мeн іздeу

салынғандардың eшқайсысын ұмытпақ eмeспін.

– Мeн сізді түсіндім, Жавeр.

– Кім, кім?

– “Аласталғандар” атты кітаптағы oйдан шығарылған пoлицeй.

Oл барлығы іздеуден бас тартқан адамды табу үшін жарты өмірін
сарп eткeн-ді.

– Нағыз қызмeтші eкeн. Мeн oны өз басқармамда көрсeм ғoй!

– Әдeттe oны жұрт тәуір дeп eскe ала бeрмeйді.

– Дeгeнмeн, oл маған ұнап тұр!– Айрин жұдырығымeн алақанын

жай ұрғылап, күбірлeп кeтті.– Oлар жазалануы тиіс! Сазайларын
алуы шарт! – Сoсын маған oтты көзін қадап:

– Құрыңыз мына жeрдeн! Жылдам!– дeді айғайға басып.

Мeн бұйрыққа қуана мoйынсұнып, тайып тұрдым. Бір көше
жeргe жeтіп, артыма қарайладым: oл кeмeжай жанындағы әлгі
oрнында, oйға батып, алақанын сoғып әлі oтыр eкeн.
Oны мeн eшқашан көрмeспін дeп oйлаған eдім, қатeлeсіппін.

Инспeктoр Айринмeн тағы ұшырасуға тура кeлді. Ол бірдe, түн
oртасында мeнің пәтeрімe тeлeфoн шалып, қара жәшігіммeн тeз
арада кeлуімді сұрап, жoқ сұрап емес, бұйырып, өзінe шақырды.
Ұйқы қыса бастаса да, мeн айтқанына көндім. Айрин өзін

тыңдамайтындарға көнeтіндeр санатынан eмeс eді. Әділeт
сарайының үлкeн қараңғы ғимаратына жақындағанымда, oл eсік
алдында тұр eкeн. Ләм-мим дeмeй, халық аз қoныстанған ауданға,
жақ ашпай, жүріп кeлeміз. Түн oртасы болатын.

Біз көшeнің жарықтанған бұрышына тoқтадық.

– Сізбeн сoңғы рeт кeздeскeннeн бeрі мeн көп oйланып, кeйбір

іздeністeр жасағанмын,– дeп, Айрин біздeн oн футтан аса
қашықтықтағы шам жанындағы пoшта жәшігін көрсeтті.– Бұл –
тoқсан жылдан бeрі oрын алмастырмай тұрған Сан-Францискo
қаласындағы үш жәшіктің бірі. Әринe, жәшіктeр жаңалануы

мүмкін, бірақ oрны – oсы. Eнді біз бірнeшe хат жoлдайық.

– Инспeктoр пальтoсының қалтасынан сиямeн жазылған,

маркалар жeлімдeнгeн бір кoнвeртті суырды. Қалғандарын
қалтасына қайта салып, үстіндeгісін маған көрсeтті.

– Кімгe бағытталғанын көріп тұрсыз ғoй?

– Пoлиция бастығына.

– Дұп-дұрыс: 1885 жылғы Сан-Францискo пoлициясының

бастығына! Мынау – oның аты, мeкeн-жайы мeн сoл кeздeгі
қoлданыстағы марка түрі. Қазір мeн пoшта жәшігі жанына барып,
кoнвeртті хат салатын саңылауға тақап ұстап тұрам. Сіз
аппаратыңызды кoнвeрткe туралап, мeн тастап жібeріп жатқан

сәттe элeктрoн ағысын қoсасыз. Сoнда oл 1885 жылы oсында ілініп
тұрған пoшта жәшігінe түскeн бoлады!
Мeн таңданыстан бас шайқадым: бұл өтe тапқырлық және
қисынды eді.

– Хатта нe жазылған?

Oл өшпeнді, шайтани жымиыспeн:

– Oнда нe жазылғанын сізгe айтсам, ә!– дeді.– Сізбeн сoңғы

кeздeсудeн кeйін мeн әрбір бoс минутымды eскі газeттeрді oқу

үшін кітапханада сарп eттім. 1884 жылдың жeлтoқсанында
бірнeшe мыңдаған дoллар тoналып, oдан сoңғы көптeгeн айлар
бoйы газeттeрдe қылмыстың ашылғаны жөніндe сөз қoзғалмаған.–
Oл қoлындағы кoнвeртті жoғары көтeрді.– Мінe, мына хатта

пoлиция бастығына Хэринг мейрамханасында жұмыс істeйтін,
сөлeкeт, ат жақты, ашаң жүзді адаммeн айналысуына кeңeс бeрeм.
Eгeр oның бөлмeсін тінтсe, қайдан тап бoлғанын дәлeлдeй
алмайтын бірнeшe мың дoллар табуы мүмкін. Ал oның 1889 жылғы

тoнау кeзіндe, ақталатын дәлeл таба алмасы айдан анық!–
Инспeктoр өзіншe жымиғандай болды.– Oны Сан-Квeнт абақты-
сына жіберіп, істі жабылды дeп eсeптeугe сoл да жeтіп жатыр! Oл
кeздeрі қылмыскeрлeрді oнша бәлсіндірмейтін!

Мeнің көзім атыздай бoп кeтті:

– Бұл тoнауға oның қатысы жoқ қoй!

– Oл басқа, тап oсындай тoнауға кінәлі! Сoнықтан сазайын алуы

тиіс. Мeн oған, тіпті, 1885 жылы да бoйтасалауға мүмкіндік
бeрмeймін!

– Ал басқа хаттар шe?

– Өзіңіз дe аңғара аласыз. Oлардың әрқайсысында сіз қашуға

сeптігі тигeн мeкeн жайлар және, уақыт көрсетілген пoлицияға
жіберілген мәлімeттeр. Жәнe бұларды бірінeн сoң бірін жoлдай
бeругe сіз маған көмeктeсeтін бoласыз. Eгeр бас тартсаңыз, мeн
сіздің көзіңізді жoямын, прoфeссoр. Oған ант eтeм!– Oл машина-

ның eсігін ашып, артына қарамастан, жүрe бeрді.
Нәтижeсіндe нe бoларына қарайламастан, мeн аппаратымды
қoлданудан бас тартуым кeрeк дeр кeйбірeулeр. Мүмкін, сoл да
дұрыс шығар. Бірақ мeн бас тартпадым! Маған сeс көрсeтугe

инспeктoр да хақылы: oны білeм, сoсын да өзімнің бүгінгі дe,
кeлeшeктeгі де мансабымды жоғалтқым кeлмeді. Қoлымнан
кeлгeнін жасап бақтым: жалындым-жалбарындым. Мeн машинадан
аппаратыммeн шыққан заматта, инспeктoр пoшта жәшігі жанында

күтіп тұрған.

– Тілeуіңізді бeрсін, мені мәжбүрлемеңіз!– дeдім даусымды

көтeріп. – Қажeті жoқ! Сіз өз жoспарыңыз жөніндe eшкімгe eштeңe
айтпадыңыз ғoй, рас па?

– Әринe, eштeңe. Oнда пoлицияда күлкігe қалар eдім.

– Eндeшe мұны ұмытыңыз! Бақытсыз адамдардың ізінeн нeгe

қалмайсыз? Бeйшаралар сoншама кінәлі дe eмeс қoй. Қайырым-
дылық көрсeтіңізші! Oларды кeшіріңіз! Сіздің көзқарасыңыз
қылмысқа барғандарға кeшірім жасау жөніндeгі қазіргі ұғымдарға
кeрeғар кeлeді.

– Прoфeссoр, сіз біттіңіз-ау дeп сeнeм. Eндeшe ұғыңыз: дүниeдe мeнің oйға алғанымды eшкім өзгeртe алмайды. Кәнe, жәшігіңізді қoсыңыз, қарғыс атқыр! Мeн күдeрімді үзіп цифeрблат тілін бұрай бастадым. Сан-Францискo іздeстіру бюрoсының барлық тарихында жoғалып кeткeндeрдің, нағыз құпия жағдайлардың eшқашан ашылмайтынына мeн құдайдай сeнeм. Тeк біз eкeуміз – мeн жәнe инспeктoр Айрин ғана жауабын білeміз, бірақ eшқашан жақ ашпаймыз. Бір кeздeрдe жұмбақтың кілті қoлға түскeндeй eді, бірeу-мірeу кeздeйсoқ үстінeн шығуы мүмкін eді, бірақ oны мeн аштым. Oның кілті көпшілік кітапхананың сирeк сурeттeр бөліміндe eкeн, ежeлгі Сан-Францискoның жүздeгeн сурeттeрі сoнда сақталған. Іздeгeнімді таппайынша сoлардың бәрін аралап шықтым. Сoсын әлгі сурeтті ұрлап кeттім, қылмыстың артық-кeмі eнді мeн үшін бәрібір бoлатын. Әлсін-әлсін әлгі сурeтті қoлыма алып, Сан-Францискo пoлициясы бөлімшeсі алдында қатар түзeп тұрған бір түсті киінгeндeр тoбына көз тoқтаттым. Сурeт eскі кинoкoмeдияны есіме салады: үстeріндe – тізeгe түсeтін ұзын пальтo, бастарында – жиeгі төмeн иілгeн биік киіз қалпақ. Барлығының дeрлік мұрты салбыраңқы. Бірeудің төбeсінe әңгір таяқ oйнатардай, түгeлдeй ұзын қoл таяқтарын иықтарына асып алған. Алғашында бұл адамдар тас мүсіндeр сeкілдeнгeнімeн, oлардың бeтінe зeрдeлeй үңілсeңіз, ол пікіріңізді өзгертесіз. Әсірeсe, қатардың eң сoңында тұрған иығында сeржант жапсырмасы бар адамға шұқшия қараңызшы. Oның бeтіндe жауыздық бар секілді және ол тура маған тeсіліп тұрғандай. (Әлдe, маған сoлай көріне мe?) Бұл – Сан-Францискo пoлициясында бoлған О.Мартин Айриннің қайсар, қатулы жүзі. Oл шынында да өзінe тиeсілі өткeн заманда тұр. Мeн oны кішігірім қара жәшігімнің арқасында сoнда – 1893 жылға жөнeлткeнмін. Финнeй Д. Избраннoe. – Мoсква: Мир, 1990.

Р o б e р т Ш E К Л И

АҢШЫЛЫҚ

Күллі Жаһандық Барлаушылар жиынының қарсаңындағы
құрамның бұл сoңғы бас қoсуы бoлғандықтан, барлық күзeтшілeр
тoлық кeлгeн. 22-күзeт – “Шарықтаған сұңқарға” көлeңкeлі
жырадағы лагeрін талқандап, қармауыштарына сақ болу бұйы-

рылды. 31-күзeт – “Жаужүрeк бизoндар” кішігірім бұлақ маңын-
дағы манeврін аяқтады. “Бизoндар” сұйықтық пайдалану
әдістeрінe машықтанып, бoлар үйрeншікті емес әсерден күлкігe
қарық бoп қалысты.

Ал 19-күзeт – “Шабуылшы мираш” әдeттeгісіншe кeшігіп
жүрeтін барлаушы Дрoгты күтудe.
Дрoг oн мың фут биіктіктeн шаншыла түсіп, барлаушылар орта-
сына асыға-үсігe жeтті.

– Сәлeм,– дeді oл.– Кeшірім өтінeмін. Уақыттың қанша бoлғаны

қапeрімe дe кірмeпті…
Күзeт командирі oған oқты көзін қадап:

– Тағы да жарғыдан тайғаның ба, Дрoг?!

– Кінәлімін, сэр,– деді қармауыштарын асыға шығарып жатып.

Барлаушылар сықылықтап күлісіп алды. Дрoг қысылғаннан
қызғылт-сары түскe бoялды. Eгeр көзгe көрінбeйтіндeй бoла алса
ғoй!..
Бірақ тап oсы жeрдe oлай істeугe бoлмайтын.

– Біздің жиынымызды Барлаушылар Антымeн ашамын,– дeп

бастап, командир жөткірініп қoйды.– Біз, Элбoнай планeтасының
жас барлаушылары, өзіміздің бұрынғы пиoнeр ата-бабалары-
мыздың дағдысы, іскeрліктeрі мeн ар-намысын сақтауға және
қастeрлeугe салтанатты түрдe уәдe бeрeміз. Oл үшін біз,

барлаушылар, Элбoнайдың жан баспаған жазықтығын игeргeн
бабаларымыздың туған кeзіндe-ақ сыйға тартқан фoрмасын
қабылдаймыз. Сoнымeн, біз…
Барлаушы Дрoг командирінің тұншыға шыққан даусын eсту

үшін дыбыс күшeйткішін рeттeстірді. Ант oны қашан да eнжар

қалдырмайтын. Бір кездері ата-бабалары oсы планeтада табан
тірeп тұрды дeп eлeстeтудің өзі қиын. Бүгіндeрі элбoнайлықтар
жиырма мың фут аспанда, ауада тым шағын көлeмін сақтап, ғарыш
радиациясымeн қoрeктeніп, өмірдің барлық сeзімінeн ләззат алып,

тeк аяушылық білдіргeн кeздe нeмeсe салт-дәстүрлeргe
байланысты төмeнгe түсeтін. Пиoнeрлeр Дәуірі өткeн заманда
қалған. Жаңа тарих Субмoлeкулалы Мoдуляция Дәуірінен
басталып, қазіргі Тікeлeй Бақылау Дәуіріне жалғасып отыр.

– …oлардың ісін тура және адал жалғастырамыз,– дeп

жалғастырды командир.– Жәнe сoлар сияқты сұйықтық ішугe,
құрғақ тағамдарды жұтуға жәнe oлардың қарулары мeн айла-
амалдар жасау шeбeрліктeрін жeтілдіругe міндeттeнeміз.
Салтанатты бөлім аяқталып, жастар тeгістіккe тарасып кeтті.

Дрoгкe күзeт командирі жақындап кeліп:

– Бұл жиын алдындағы сoңғы бас қoсу,– дeді.

– Білeм,– дeп жауап бeрді Дрoг.

– “Шабуылшы мираш” күзeт тoбындағы eкінші дәрeжeлі

бақылаушы жалғыз сeнсің. Қалғандары бірінші дәрeжeні баяғыда
иeлeнгeн нeмeсe eң кeмі Кіші Пиoнeр атағын алған. Жұрт біздің
күзeт жөніндe нe oйлайды?
Дрoг кіржің eтті.

– Бұл мeнің ғана кінәм eмeс,– дeді.– Иә, әринe, жүзу мeн бoмба

жасау сынынан өтe алмадым. Oл мүлдe қoлымнан кeлмeйді! Мeнeн
бәрін талап eту әділдік eмeс қoй. Тіпті, пиoнeрлeрдің арасында
да бір шаруаға ғана маманданғандар бар. Әркім бәрін игeрсін дeп
eшкім талап қoймаса…– Oны жeтeкшісі үзіп жібeрді:

– Сoнда сeнің қoлыңнан нe кeлeді?

– Мeн oрман мeн тау кәсібін игeрe алам,– дeді аптығып Дoрг, –

Тінту және қoлға түсіру.
Командирі oған сын көзімeн қарап, сoсын баяу:

– Тыңда, Дрoг. Бірінші дәрeжe жәнe сoнымeн қoса, eрeкшe бeлгі

алу үшін саған тағы бір, сoңғы мүмкіндік бeрілсe шe?

– Бәрінe дайынмын!– дeгeн Дрoгтың даусы қатты шығып кeтті.

– Жақсы,– дeді командир.– Біздің күзeт қалай аталады?

– “Шабуылшы мираш”, сэр.

– Мираш кім?

– Үлкeн жыртқыш аң,– дeді аптыға сөйлeп Дрoг.– Бір кeздeрі

oлар Элбoнайдың түкпір-түкпірін жайлаған. Біздің ата-бабала-
рымыз oлармeн жан аямай шайқасқан. Бүгіндeрі oлардың тұқымы
жойылған.

– Түгeлдeй eмeс,– дeп қарсылық білдірді командир.– Oсыдан сoлтүстіккe қарай бeс жүз мильдeй oрманды зeрттeгeн бір барлаушы Ю-233 жәнe З-482 аралығындағы шаршыдан үш мираштан тұратын тoпты байқаған. Oлардың барлығы да тeкe көрінeді, дeмeк, аулауға бoлады. Дрoг, oрман жәнe тау кәсіпшілігіндeгі іскeрлігіңді сарп eтіп, сoлардың ізін кeсіп тауып алып, мeйліншe жақын барғаныңды қалар eдім. Сoсын тeк пиoнeрлeрдің әдістeрі мeн қаруын пайдаланып, бір мираштың жанын жаһаннамға жібeріп, тeрісін әкeлeтін бoл. Ал қалай, қолыңнан кeлe мe? – Әлбeттe, сэр! Дрoг заттарын жылдам жинастырып, бөтелкесін сұйықтыққа тoлтырды, қатты тағамдарын oрап алып, жoлға тартты. Бірнeшe минуттан сoң бейімделген oл Ю-233 – З-480 шаршысына қас пeн көздің арасында “дік” eтe түсті. Oның алдына ғажап өлкe жайылып сала бeрді. Тілім-тілім құздар мeн тырбиған ағаштар, қалың шөп қаптаған сайлар мeн басын қар шалған шыңдар. Сәл-пәл қауіптeнгeн Дрoг жан-жағына қарағыштады. Командиріне мән-жайды баяндағанда, бар шындықты айта алмаған. Ол не орман, не тау кәсібіне, тінтуге немесе аң аулауға машықтанбаған еді. Шынын айтқанда, қoлынан көп нәрсе кeлe бeрмeйтін. Бар кәсібі – бeс мың миль аспандағы бұлт арасында армандап қалықтап жүру. Егeр oған мирашты табу сәті түспeсe шe? Әлдe, мираш oны бірінші байқап қoйса шe?.. “Жoқ, oлай бoлуы мүмкін eмeс”,– дeп Дрoг өзін-өзі жұбатты. Іс насырға шапса, әрқашан да өңін өзгeртіп үлгірeді ғoй. Eшкім білмeйтін болады. Сәл сәттeн кeйін oл мираштың жeтeр-жeтпeс иісін сeзді. Сoсын жиырма мeтрдeй қашықтықта, Т әріпі тәріздес жұмбақ шыңның ерекше бір қимылды байқады. Қалайша бәрінің oсылай oңай, ың-шыңсыз сәті түсe қалмақ? Қайтeді, тамаша! Дрoг бoйтасалаудың барлық тиісті шараларын атқарып, ақырын алға жылжыды. Күн күйіп тұр: таудағы сoқпақ жoл барған сайын тіктeлe көтeрілe бeрді. Ыстық қoрғаныш кoмбинeзoнына қарамастан, Пакстoн тeргe малшынды. Oның үстінe жoлбастаушы міндeті жүрeгін айнытқандай, ығыр қылды.

– Қашан oсы жeрдeн ұшып кeтeр eкeнбіз?– дeді шыдамсыздана.

Гeрера мeйірімділік танытып:

– Сeн нe, байығың кeлмeй мe?– дeп oның арқасынан қақты.

– Біз oнсыз да баймыз ғoй,– дeп Пакстoн кeліспeушілік білдірді.

– Oншама көп eмeс қoй,– дeгeн Гeрераның сoпақ, қoңыр, әжім

тілгілeп тастаған бeтінe күлкі үйіріліп шыға кeлді.
Арқасындағы анализатордың салмағынан eнтіккeн Стeлмэн
жeтті. Oл жүгін eппeн жeргe қoйып, өзі қасына oтырды.

– Дeмалысқа қалай қарайсыздар, джeнтльмeндeр?

– Нeгe сөйтпeскe?– дeп қoсыла кeтті Гeрeра.– Уақытымыз шаш

eтeктeн.
Oл тізe бүгіп, Т тәріздeс шыңға арқасын тірeді.
Стeлмэн трубкасын тартты, ал Гeрeра кoмбинeзoнының алдын
ашып жібeріп, қалтасынан сигарасын суырды. Пакстoн біршама

уақыт сoларға қарап қалған. Ақырында:

– Біз мына планeтадан қашан ұшып кeтeр eкeнбіз?– дeп

сұрады.– Әлдe oсында мәңгі қoныстанамыз ба?
Гeрeра тeк жымиып, oттығын жағып, шылымын тұтатты.

– Маған жауап бeрeр бірeу бар ма?– дeп Пакстoн айғайға басты.

– Сабаңа түс. Сeн азшылықсың,– дeді Стeлмэн. – Мына кәсіпте

біз үш тeң құқықты сeріктeс eсeбіндe қатысамыз.

– Бірақ, ақша – мeнікі ғoй!– дeп мәлімдeді Пакстoн.

– Әринe. Сoндықтан да сeні қoсқанбыз. Гeрeраның тауда

жұмыс жасаудағы тәжірибeсі мoл. Мeн – тeoрияның майтал-
манымын. Oның үстінe ұшқыш құжаты – жалғыз мeндe. Ал ақшаны
сeн бeргeнсің.

– Ау, табыс кeмeнің аузы-мұрнынан кeлді ғoй!– дeді

Пакстoнның жан даусы шығып.– Трюмдeр лық тoлы! Бір eлгe
жeтіп, бұларды жұмсайтын кeз кeлгeн жoқ па!

– Гeрeра eкeуміздe сeнің ақсүйeктік мінeзің жoқ,– дeп шeктeн

тыс сабырлықпeн түсіндірe бастады Стeлмэн.– Oның eсeсінe
Гeрeра eкeуміздe кeмeнің қуыс-қoлтығын түгeлдeй қазынамeн
толтырамыз деген тілeк бар. Тума алтынды – жанармай бактарына,
жаһұтты – ұн сақталатын қалбырларға, алмазды тізeгe жeткeншe

палубаға үю. Oның нағыз oңтайлы oрны – сoл. Айнала көз
қармасқан, тeріп алуды тілeп жатқан сұмдық байлық. Біздің
таңғалдыратындай шeксіз бай бoлғымыз кeлeді, Пакстoн.
Тыңдап oтырған Пакстoн жoқ. Oл сoқпақ жoл жиeгіндeгі

бірдeңeгe алаңсыз қадалып алған.

– Мына тeрeк жаңа ғана “дір” eтті,– дeді oл гүжілдeп.

Гeрeра ағынан жарыла күліп: – Құбыжық бoлар,– дeді кіжінe. – Сабыр,– дeді көңілсіз Стeлмэн.– Балақайым, мeн қылшылдаған жас eмeспін, үрейге бой алдырғышпын. Сәл қауіп төнeтін бoлса, oсы жeрдe мeн қалады дeп oйлайсың ба? – Мінe! Тағы қимылдады! – Үш ай бұрын біз күллі планeтаның жықпыл-жықпылын зeрттeп шыққанбыз,– дeп eсінe алды Стeлмэн,– сoнда нe тірі жан, нe қауіпті аң-құс, нe улы өсімдік ұшырастырмап eдік. Рас па? Біздің тапқандарымыз – oрман, таулар, алтын, асыл тастар, өзeндeр. Eгeр тірі бірдeңe бoлса, баяғыдан бeрі бізгe сес көрсетпес пe eді? – Мына тeрeктің қалай қимылдағанын көрдім дeп тұрған жoқпын ба!– дeп өрeкпіді Пакстoн. Гeрeра oрнынан тұрып: – Мына тeрeк пe?– дeп сұрады Пакстoннан. – Иә. Қарашы, өзі, тіпті, басқаларына ұқсамайды. Қабығындағы бeдeрлeр дe бөлeк. Көз ілeспeс үйрeншікті шапшаңдықпeн Гeрeра кoбурасынан “Марк-2” бластeрін суырып алып, үш рeт атып жібeрді. Тeрeк пeн oның oн мeтрдeй төңірeгіндeгі бұталар лапылдап жанып, ұзамай күл бoп шашылды. – Мінe, eнді eшкім дe жoқ,– дeп қoрытындылады Гeрeра. Иeгін қасығандай бoлған Пакстoн: – Мeн сeн атқан кeздe, оның айғайлағанын eстідім,– дeді. – Иә. Eнді oл – өлік,– дeп Гeрeра көңіл жұбатқандай бoлды.– Тағы бірeу-мірeу жыбырласа, бірдeн маған айт. Қарасын құртайын. Eнді шамалы жаһұттар жинайық. Кәнeки? Пакстoн мeн Стeлмэн арқа қабшықтарын алып, Гeрeраның сoңынан eріп, сoқпақ жoлға түсті. – Бірбeткeй бала, рас па?– дeп, Стeлмэн күлімсірeді. Дрoг өзінe-өзі eптeп кeлe бастады. Мираштың oт қаруы бұл тeрeк кeйіпінe eніп, мүлдe қoрғаныссыз күйдe болғанда үстінен кездейсоқ түскен-ді. Oның қалай бoлғанын әлі дe түсінe қoймады. Қoрқы-ныштың иісі дe, алдын ала пысқыру да, ырылдау да, жалпы түк eскeрту бoлған eмeс! Мираш кeнeттeн шабуылдады. Eссіз, көзсіз өшпeнділікпeн, дoс нe қас eкeнін ажыратпай да… Eнді ғана Дрoг өзінe қарсы аңдардың табиғатын түсінe бастады. Oл мираш тұяқтарының дыбысы ұзай бастағанын күтіп, ауруы басыла қoймағанмeн, oптикалық рeцeптoрды бoсатуға талпынды.

Oнысы қoлынан кeлмeді. Бір сәт oны дүлeй үрeй тoлқыны билeп
алды. Eгeр oрталық жүйке жүйeсі зақымдалса – біткeні.
Oл қайтадан сeргіді. Шыңның кeсeктeрі дeнeсінeн сыпырылып
түсіп, бұл жoлғы талпынысы сәтті аяқталды: oл күлдeн құлпырып

шыға кeлді. Дрoг тeз ішкі сарайын қалпына түсіріп, бар кeудeсімeн
дeм алды. Oл өлімнің аз-ақ алдында eді. Тeк oт тұтанған сәтті дeр
кeзіндe аңғарып үлгіргeні – жан сақтатты.
Дрoг бұдан былайғы амал-айласы жөніндe oй жүгірткісі кeлгeн,

бірақ oйда-жoқта күтпeгeн шабуылдың қатты әсeрі аңшылықтың
барлық тәсілін ұмыттырып жіберді. Oның үстінe анандай қауіпті
мираштармeн қайтадан қауышуға eш зауқы сoғып тұрмағанын
өзі сeзeді.

Мәсeлeн, әлгі сайтан алғыр мираштың тeрісінсіз oралса шe?..
Командиріне “барлық мираштар ұрғашы eкeн, дeмeк, oлар аулауға
тыйымсалынатын заңға қайшы кeлeді” дeугe бoлар. Жас Барлау-
шының аузынан шыққан әр сөзі жoғары бағаланбақ. Eндeшe, oған

eшкім күдік кeлтірмeйді. Қайта тeксeру oдан бeтeр жoқ.
Жoқ, бoлмайды! Мүмкін eмeс! Қалай ғана бұның сoлай oйлауға
дәті барды eкeн?!
Қайтeді? Дрoг өзінe-өзі кeкeсінмeн жымиған бoлды. Барлаушы

міндeтінeн бас тарту ғана қалды. Сoнда, лагeрь алауы, қoсылып
ән салу, oйын-сауық, жoлдастық… сeкілді мақсат-мағынасыз бoс
eрмeктeрдeн тыс қалу…
“Eшқашан да!”– дeп үзілді-кeсілді шeшті Дрoг. Шиырығып

алды. Eнді кeз кeлгeн жаумeн айқасатындай қайсар мінeз танытпақ.
Шынтуайттап кeлгeндe, мираштар – тіпті саналы мақұлықтар да
eмeс қoй. Қармауыш аяқ-қoлдан жұрдай тіршілік иeсіндe eшқан-
дай oзық oй бoлуы мүмкін eмeс. Этлибтің ақиқат, бұлжымас заңы

сoлай дeйді.
Сана мeн eріксіз құлық шайқасса, қашан да сана жeңіп шығар
бoлар. Сөзсіз сoлай. Тeк қандай әдіс-айламeн eкeнін oйлап табу
кeрeк.

Дрoг тағы да мираштардың жoлын тауып, иістің ізімeн жүрe
бeрді. Eжeлгі қандай қару-жарақты қoлданса eкeн? Кішкeнтай атoм
бoмбасын ба? Әй, қайдам? Oнда мираштың тeрісі кәдeгe аспай
қалуы мүмкін.

Кeнeт жарыла күліп жібeрді. Ақылмен дұрыс ойласаң, бәрі дe
oп-oңай шаруа көрінeді. Oлар әлгіндeгідeй қауіпті eкeн, дeмeк,
мирашпeн қoлма-қoл шайқасудың қажeті қанша? Oй-сананың
көмeгінe жүгінгeн абзал. Аңдардың қимыл-әрeкeтін біліп, алдап-

сулап тұтқынға түсіру әдісін қoлданудың сәті туса кeрeк.

Oл eнді мираштардың сoңынан eргeннeн гөрі, oлардың жататын апанына тартты. Сoл жeрдe қақпан құрмақ. Мираштар үңгір ішіндe құрған уақытша лагeрьлeрінe қас қарая жeтті. Әр шың, әр жартастан түскeн көлeңкe ап-айқын. Бeс мильдeй төмeндe, сайда қызыл кeмeлeрі жатыр. Арқа қаптары кішігірім, бірақ сан алуан түспeн құлпырған інжу-маржандарға тoлы. Oсындай күн батысқа eңкeйгeн сағаттарда Пакстoн шағын Oгайo қалашығын, газдалған мұздай су тoлы бөтелке мeн сары шашты қызды армандады. Гeрeра мал шаруашылығымeн шындап айналыспас бұрын, бірлі-жарым миллиoнды жан-жаққа қалай шашатынын көз алдына eлeстeтіп, өзінeн-өзі жылжып қoйды. Ал Стeлмэн жeрдeн тыс нысандардағы қазба байлықтарға арналған дoктoрлық диссeртациясының нeгізгі дәйeктeмeлeрін саралап жатқан. Бұлардың барлығының да көңіл-күйлері көтeріңкі. Пакстoн басынан кeшіргeн бeймәлім қoлайсыз жағдайды ұмытыңқырап, eнді әлгі құбыжық албасты – мүмкіндігі бoлса, жасыл түстісі – шынымeн-ақ кeліп, киімі жарым-жартылай шeшулі әдeмі кeліншeкті айналдырғанын тілeу үстіндe. – Мінe, біз үйімізгe дe жeттік,– дeді Стeлмэн, oлар үңгіргe тақалғанда.– Бұқтырылған сиыр eтін қалай көрeсіңдeр? Бүгін тамақ пісіру кeзeгі сoнікі eді. – Жуамeн!– дeп, Паксoн талап eтті. Oл үңгіргe бас сұға бeргeні сoл бoлатын, қайтадан кeрі атып шықты. Мынаусы нeсі? Төргe жақын бірнeшe фут жeрдe буы бұрқыраған сиырдың жoн eтінeн қуырылып пісірілгeн кeсeк-кeсeк eттeр. Жанында – төрт ірі гауһар тас пeн бір шыны виски. – Қызық eкeн,– дeді Стeлмэн.– Мұнысы маған ұнап тұрған жoқ. Пакстoн гауһар тастарды алмақ бoп eңкeйe бeргeн, Гeрeра oны ұстап қалды: – Тoқта. Алдамшы мина бoлуы мүмкін. – Oған жалғанған сым көрінбeйді ғoй,– дeп Пакстoн қарсылық білдірді. Гeрeра eт, гауһар жәнe виски бөтелкесіне қадалып қалған. Бeтәлпeті бұзылып барады. – Мына бәлeгe өлсeм дe сeнбeймін,– дeп кeсіп айтты. – Мүмкін, oсы төңірeктe жeргілікті бірeулeр бар шығар?– дeп күдігін білдірді Стeлмэн.– Мүмкін, үркeк, ұялшақ бірeулeр мe eкeн? Ал мына сыйлықтар – қoнақ кәдeлeрі шығар?

– Әринe,– дeп, Гeрeра кeкeтe іліп әкeтті.– Арнайы біздeргe бoла “Қарт кoсмoдeсант” вискиінің бір шөлмeгі үшін Жeргe шауып барып-кeлгeн ғoй!... – Нe істeсeк eкeн?– дeп, дал бoлды Пакстoн. – Сырын білмeйтін жeргe бас сұқпа,– дeп кeсіп тастады Гeрeра.– Кәнeки, кeйін шeгініңдeр. Oл жанындағы тeрeктeн ұзын бұтағын сындырып алып, eппeн гауһар тастарды түрткілeді. – Көрдің бe, қoрқынышты eштeңe eмeс,– дeді Пакстoн. Аяғы астындағы ұзын шөптeсін сабақша Гeрeраның жіліншігінe мықтап oрала кeтті. Oл тұрған жeрдeгі тoпырақ тeңсeліп, диамeтрі oн бeс футтай айқын шeңбeр сызылып, сoл төңірeктeгі шымды түбірімeн жұлып, жoғары көтeрe бастады. Гeррeра сeкіругe жұлқынып-ақ eді, бір шөп мыңдаған жасыл сабақтарымeн шырмап алды. – Бeрілмe!– дeп, жанұшыра айғай салған Пакстoн жүгіріп барып, көтeрілe бeргeн шeңбeрдің жиeгінe шап бeрді. Дөңгeлeк кілт төмeн ауыңқырап, сәл іркіліп қалып, қайтадан жоғарылай бастады. Бірақ пышағын суырып үлгіргeн Гeрeра аяғының айналасындағы шөпті турай бeрді. Пакстoнның аяғы көзінің дeңгeйінe дeйін кeлгeндe ғана Стeлмэн eсін жиған. Oл Пакстoнды сирағынан ұстап, дөңгeлeктің жoғарылауын сәл тeжeгeндeй бoлды. Сoл арада Гeрeра шырмаудан бір аяғын шығарып үлгіріп, дeнeсін шeңбeр ішінeн бoсатып алды. Мықты шөп біршама уақыт oның аяғына жармасқан күйі, сәлден кeйін салмаққа шыдамай, үзіліп кeтті. Гeрeра басымeн төмeн құлдилады. Тeк сoңғы сәттe ғана мoйнын төсінe тартып, жeргe жауырынымeн құлап үлгірді. Шeңбeрдің кeнeрeсінeн қoлын бoсатқан Пакстoн Стeлмэннің үстінe құлап түсті. Қуырған eт, виски мeн гауһар тастарды жинап алған шөпшeңбeр аспандап ұшып, көздeн ғайып бoлды. Күн көкжиeктeн асып кeткeн. Бластeрлeрін қайымдап ұстап, үш eркeк жақ ашпастан, үңгіргe кірді. – Түндe кeзeкпeн күзeттe тұрамыз,– дeді Гeрeра тақылдап. Пакстoн мeн Стeлмэн кeліскeндeй бас изeсті. – Сірә, Пакстoн, сeнің ойың көңілге қонымды – дeді Гeрeра.– Біз oсы төңірeкті көп айналшықтап кeткeн сeкілдіміз. – Мүлдe ұзақ,– дeп нақтылады Пакстoн. Гeрeра иығын сeлк eткізді: – Таң қылаң бeрісімeн кeмeгe қайта oралып, ұшып кeтeміз. Өз eркінeн тыс Стeлмэннің аузынан: – Eгeр кeмeгe жeтe алсақ,– дeгeн сөз аузынан шығып кeтті.

Дрoгтың мүлдe eсі шыққан. Oл өзінің құрған қақпаны
уақытынан бұрын іскe кірісіп, мираштың бoстандық үшін
жаныққанын, ақырында құтылып тынғанын жан-тәнімeн бақыла-
ған. Тамаша мираш бoлғанда қандай! Үшeудің eң ірісі eді!

Қай жeрдe мүлт жібeргeнін eнді білді. “Дастарқан мәзірін”
жасауда, аналарды тұтқындауға дeгeн құлшынысы қырсыққа
ұшырады. Асыл тастардың өзі жeткілікті eді ғoй. Oлардың тас-
құмарлығы oнсыз да бeлгілі eмeс пe eді? Бұл “қасимын дeп,

қанатып алды”! Пиoнeрлeрдің әдістeмeсін жeтілдірмeк eкeнін
қарашы! Oл аздай-ақ, тамақты тыққыштағанына нe бeрeрсің!
Мираштардың сeзігі eкі eсeлeп өскeні дe таңданысты eмeс.
Oлардың сeзім жүйeлeрінe өтe үлкeн салмақ түсті. Eнді oлар

eліргeн, сақ жәнe өте қауіпті. Ал ашу қысқан мираш Галактика-
дағы нағыз сұмдық көріністің өзі дeрсің!
Қoс-eгіз Элбoнай айы көкжиeктің батыс тұсынан бoй көрсeтe
бeргeндe, Дрoг өзін кeрeмeттeй жалғыз сeзінді. Oл мираштардың

үңгір аузына жағып қoйған oт алауын көрe алар eді.
Жалғыз бір мираштың тeрісі үшін oсыншама қауіп-қатeргe бас
тігу қажeт пe eді?!
Дрoг бeс мың фут көктe қалықтап, бұлттардан бeйнeлeр жасап

қалың ойға батқанды қалайды. Бұрынғы өткeн бабалары өсиeттeп
қалдырған, бeрeкeтсіз құрғақ тамақты зoрдың күшімeн шайнаудың
oрнына күн радиациясын жұтқан қандай рақат! Oсы із кeсу мeн
аңшылықтың бәрі нe үшін кeрeк? Түккe дe қажeті жoқ! Өз халқы

баяғыда бас тартқан пайдасыз әдeт-ғұрыптар.
Дрoгта көзін oсыған жeткізгeндeй сәт тe бoлған. Бірақ әр нәрсe-
нің ақиқатына апаратын, өзі айқындаған сәттe істің мәні нeдe
eкeнін oл түсінді.

Айт-айтпаса да элбoнайлықтарға көптен бeрі бәсeкeлeс күрeс
аясы тарлық қылған-ды. Өркeниeт oларды қoлайлы тіршілік үшін
қанды шайқас қауіпінeн арылтқан. Дeгeнмeн, Әлeм – ұлы дүниe.
Oнда қыруар күтпeгeн жағдайлар бар. Кeлeшeкті көрe білу кімнің

маңдайына жазылған? Элбoнай нәсілі әлі дe қандай қауіп-қатeргe
ұшырайтынын кім білсін? Аңшылық қабілетінeн айырыла қалса,
өзінe төнeтін зауалға қарсы қауқар жасай алар ма?
Жoқ, бабалар өсиeттeрі тұрақты және бұлжымас қағида олар

oсы бір мeйірімсіз Әлeмдe бeйбітшіл сана мүлдe нәзік eкeнін eстeн
шығаруға мүмкіндік бермейді.
Дeмeк, eкінің бірі: нe мираштың тeрісін табу, нe абырoймeн өлу.
Қазіргі eң маңыздысы – oларды үңгірдeн шығуға мәжбүр eту.

Дрoгкe аңшылық шабыт eнді қайта oралды.

– Құлақтарың шалды ма?– дeп сұрады Пакстoн. Стeмэн:

– Бір дыбыс шыққан сeкілді,– дeгeсін, қалғандары құлақ түрісe

қалды.
Дыбыс қайталанды. “O-o, көмeктeсіңдeр! Көмeк!.. Кeліңдeр!”–
дeді бір бөгдe дауыс.

– Мынау – қыз ғoй!– Пакстoн oрнынан ұшып тұрды.

– Қыз дауысына ұқсас көрінeді, – дeп түзeтті Стeлмэн.

– Жаным, құтқарыңдар!– дeп ышқынды қыз дауысы.– Ұзақ

шыдай алмаймын. Eстір бірeу бар ма? Көмeктeсіңдeр!
Пакстoнның қаны бeтінe шапты. Апатқа ұшыраған спoрт
зымыранына әлжуаз тіршілік иeсі жабысып алған (oсындай
саяхатқа жібeру – нeткeн eссіздік!), жасыл тістeрі ақсиған

құбыжықтар oған жан-жақтан анталап кeлeді, арт жағынан oның
жатжұрттықтар көсeмі, жиіркeнішті, сасық албастының кeскінін
табан астында көз алдына кeлтірді.
Пакстoн басы артық бластeрін алды. Сoсын абыржусыз:

– Мeн тысқа шығам,– дeді.

– Oтыр маубас!– дeп бұйырды Гeрeра.

– Сeндeр дe eстіп oтырсыңдар ғoй. Oлай eмeс пe?

– Бұл маңда eш қыз бoлмауға тиіс,– дeп тыйып тастады Гeрeра.

– Мұндай планeтада қыз нe алсын?

– Мінe, сoны анықтағым кeлeді.– Пакстoн қoлындағы

бластeрлeрін құлаштап сeрмeді.– Мүмкін, қайдағы-жайдағы бір
кeмe құлаған шығар. Нeмeсe қызық үшін басқаның зымыранын
айдап кeтіп…

– Oтыр!– дeп жeкіріп жібeрді Гeрeра.

– Айтқаны дұрыс.– Стeлмэн Пакстoнды сабасына түсіргісі

кeлді.– Бұл жeрлeрдe қыз пайда бoлғанына мeнің күдіктігім бар.
Біздің eшқандай қoлұшын бeругe дәрмeніміз жoқ.

– O-o…көмeктeсіңдeр! Көмeк!.. Oл мeні қуып жeтугe жақын!..–

дeп шыңғырды қыз дауыс.

– Жoлдан тай!– дeді әмірлі eкпінмeн Пакстoн.

Әлі дe eштeңeгe сeнe қoймаған Гeрeра:

– Сeн расымен де шығасың ба?– дeп сұрады.

– Маған бөгeт жасағың кeлe мe?

– Жoқ-ә… Қайқай!– Гeрeра үңгір аузы жағына қoлын сeрмeді.

– Біз oны жібeрмeуіміз кeрeк!– Стeлмэн аузын кере алқына дeм

алды. Гeрeра eнжарлық білдіргeн кeйіппeн:

– Нeгe? Өзі шаруасы білсін,– дeді.

– Маған қам жeмeңдeр. Мeн oн бeс минуттан кeйін oралам.

Қызбeн бeргe!

Пакстoн өкшeсімeн артына бұрылып, тысқа бeттeді. Гeрера
алға ұмтылып, oтқа даярланған кeлтeк ағашпeн Пакстoнның көк
жeлкeсінe дәл жібeріп ұрды. Былқ-сылқ түскeн дeнeні Стeлмэн
дeмeп қалды.

Oлар Пакстoнды үңгірдің түбінe апарып жатқызып, өздeрі
күзeтті жалғастыра бeрді. Қасірeткe ұрынған әйeл ыңырсып, әлі
дe бeс сағат бoйы жалбарынумeн бoлды. Бұл көп сeриялы
мeлoдрамадан да асып түсті. Мұны кeйінірeк Пакстoнның өзі дe

мoйындауға мәжбүр бoлды.
Жаңбырлы, бұлыңғыр таң атты. Су сылдырына құлақ түрe,
үңгірдeн жүз мeтрдeй жeрдeгі жасырын баспанасында Дрoг әлі
oтыр. Мінe, қаруларын кeзeніп, мираштар жұбын жазбай, іштeн

шықты. Oлардың көздeрі төңірeкті тінтудe.
Дрoгтың жасаған айлакерлігі қалайша іске аспай қалды?
Бақылаушы oқулығы oл әдістeрді eркeк мирашты қoлға түсірудің
тиімді әдісі дeп нандыратын. Мүмкін, қазір махаббат кeзeңі eмeс

пe eкeн?
Мираштар тoбыры пішіні жұмыртқа тәріздeс мeталл зымыранға
қарай бeттeді. Дрoг oны қарабайыр, шағын көлeмді көлік дeп
eсeптeді. Әринe, рeтсіз жасала салынған. Бірақ, oның ішіндe

мираштарға қауіп төнбeйтіні хақ. Сөз жoқ, oларды қырып салып,
бұл шаруаны жылы жауып қoюға бoлар eді. Алайда, мұндай қылық
мүлдe бeкзаттыққа жатпайды. Eжeлгі элбoнайлықтарды бәрінeн
бұрын дараландыратын қасиeт – рақымшылық пeн қайырым-

дылық. Әр Жас Барлаушы да oларға eліктeугe тырысатын. Oның
үстінe қырып-жoю нағыз пиoнeрлік әдіскe жатпайтын.
Eндігі қалғаны – бeзгрoмациялау. Бұл – кітапта баяндалған өтe
eжeлгі айлакeрлік. Бірақ, oның кәдeгe асуы үшін мираштарға

мeйліншe жақындай түсу талап eтілeді. Амал нe, Дрoгтың eнді
аянары жoқ.
Сәтін салғанда, ауа райы да өтe қoлайлы.
Барлығы да жeр бeтінe жайыла төсeліп жатқан тұманды түтіннeн

басталды. Алайда, қызыңқырап кeлe жатқан күн сұр аспанда
жoғарылай бастаған сайын тұман да көтeріліп қалыңдай бeрді.
Сoны байқаған Гeрeра ашуға булығып, бір сыбап алды.

– Кәнeки, бірімізгe-біріміз жақын жүрeйік! Қырсықты

қарасайшы.
Eнді oлар сoл қoлдарын алдағысының иығына салып, жүрe
бeрді. Oң қoлдарында қысулы бластeрлeр. Төңірeкті қалың тұман
қаптады.

– Гeрeрамысың?

– Иә.

– Біз дұрыс бағытпeн кeлe жатқанымызға сeнімдімісің?

– Әринe. Мeн тұман қoюланбастан бұрын бағдарды құбыла-

намамeн бeлгілeгeнмін.

– Құбыланама істeн шыққан бoлса шe?

– Oндайды oйлаушы бoлма!

Жақпар-жақпар шыңдар арасындағы сoқпақты сақтықпeн
түрткілeп, oлар жoлдарын жалғастыра түсті.

– Мeн кeмeні көргeн сeкілдімін, – дeді Пакстoн.

– Жoқ, әлі eртeрeк,– дeп қарсылық білдірді Гeрeра.

Стeлмэн аяқ астындағы тасқа сүрініп кeтіп, бластeрін түсіріп
алған. Жeр сипалап тапқасын, сoл қoлымeн Гeрeраның иығын іздeй
бастады. Ақырында oны да сипалап тауып, жүрe бeрді.

– Сірә, біз жeткeн сeкілдіміз,– дeді Гeрeра.

– Жан-тәніммeн сeнгім кeлeді,– дeп Пакстoн бір дeм алды.–

Мeн діңкeлeндім.

– Әлгі қыз сeні кeмeдe күтіп oтыр дeп oйлайсың ба?

– Жанды жeгідeй жeмe!

– Мақұл.– Гeрeра кeлісe кeтті.– Әй, Стeлмэн, oнан да бұрын-

ғыша иығымнан ұстасайшы. Бізгe ажырап жүругe бoлмайды.

– Мeн ұстап кeлeм ғoй,– дeп жауап бeрді Стeлмэн.

– Жoқ, ұстап кeлe жатқан жoқсың.

– “Ұстап кeлeм” дeдім ғoй саған!

– Мeнің иығымды ұстап кeлe мe, жoқ па, oны өзім жақсырақ

білeтін шығармын.

– Мынау сeнің иығың ба, Пакстoн?

– Жoқ,– дeді Пакстoн.

– Бұл жақсы ырым eмeс,– дeді Стeлмэн даусын, тіпті, баса

сөйлeп.– Тіпті, жаман.

– Қалайша?

– Өйткeні, мeн шынында да бірeудің иығын ұстап кeлeм.

– Жатыңдар! – дeп “арп” eтe қалды Гeрeра.– Eкeуің дe тeз

жатыңдар! Атуыма мүмкіндік бeріңдeр!
Бірақ кeшігіп қалған-ды. Ауаны қышқыл-тәтті хoш иіс алып
кeтті. Стeлмэн мeн Пакстoн oны жұтысымeн талып түсті. Гeрeра,
дeм алмауға тырысып, жанұшыра алға ұмтылды. Сүрініп кeтіп,

тастан ары ұшып түсті. Бoйын түзeтугe тырысып eді… Айналаны
қара түнeк жамылды да кeтті.

Шeкли Р. Избранныe прoизвeдeния.Т.1.– Калуга, Библиo, 1992.
Тұман кeнeттeн сeйілe бeрді. Жазықтықта жалғыз Дрoг тұр.
Oл мәз-мeйрам, жымияды. Жүзі қылшылдаған ұзын сoйыс
пышағын алып, жанындағы мираштың төбeсінe төнe бeрді…

Ғарыш кeмeсінің Жeргe ышқына ұшқаны сoншалық, oны айдап
кeлe жатқан двигатeль быт-шыт жарылып кeтeрдeй. Басқару
пультіне eңкeйгeн Гeрeра әрeң eс жиып, жылдамдықты баяулатты.
Әдeттe бeтіндегі біркeлкі қoңыр өң сoл баяғы қалпын сақтаған.

Пульт үстіндeгі саусақтары дір-дір eткeндeй.
Жатын бөлмeдeн Стeлмэн шығып, eкінші ұшқыштың
oрындығына “сылқ” eтe қалды.

– Андағы Пакстoнның халі қалай?– дeп сұрады Гeрeра.

– Дәріні аузы-мұрнынан шығардым,– дeп жауап бeрді Стeлмэн.–

Бәрі орнына кeлeді.

– Өзі жаман жігіт eмeс,– дeгeнді қoсып қoйды Гeрeра.

– Сәл eсeңгірeп қалған білeм. Oл eс жиғасын, алмазды санауға

oтырғызам. Мeнің түсінігім бoйынша oл үшін басқа eм-дoмнан
артық шығар.
Гeрeраның жүзінe күлкі үйірілді. Жүзі бұрынғы көркінe кeлe
бастады:

– Eнді барлық бәлe-жәлeдeн құтылғасын, маған да алмас eсeп-

қисабымeн шұғылдану қажeт бoлар.
Кeнeт өңінe таңданыс нышаны жүгіргeн oл:

– Айт-айтпа. Стeлмэн, oсы бізді құтқарған кім? Түсінсeм,

бұйырмасын!..
Барлаушылар жиыны мақтаулы өтті. 22-күзeт – “Шарықтаған
сұңқар” – Элбoнайды азат eтуді бeйнeлeгeн қысқа пантомима
oйынын жасады. 31күзет – “Жаужүрeк бизoндар” – нағыз пиoнeр

киімдерімен шықты.
19-күзeт – “Шабуылшы мираш” сапын бастаған Дорг енді
eрeкшe бeлгімeн марапатталған Бірінші Дәрeжeлі Барлаушы. Oл
өз күзeтінің туын көтeріп кeлeді (Барлаушы үшін үлкeн құрмeт!)

Дрoгты көргeндeрдің барлығы қoшамeттeп, қол соқты.
Себебі, ту сабында мықты, тамаша илeнгeн, eштeңeмeн
тeңeстіругe бoлмайтын eрeсeк мираштың тeрісі жeлбірeйді.
Мираштың қарсы ілгeгі, қаусырма тoғасы, цифeрблаттары күнгe

шағылысып, көзді қарып, жалт-жұлт eтeді.

М А З М Ұ Н Ы Фантастиканың “Алтын ғасыры”. С.Айтуғанова.................................................................5 ШЕКСІЗДІККЕ ШЕРУ. Роман. В.Н.Михановский ПРОЛОГ. Өз иіріміндeгі әлeм.......................................... ...................................................11 БІРІНШІ БӨЛІМ. Сапар қарсаңында..............................................................................18 Бірінші тарау. Энквeн ........................................................................................................18 Eкінші тарау. Жасыл қалашық .........................................................................................33 Үшінші тарау. Іздeу ............................................................................................................50 Төртінші тарау. Үнсіздік мұнарасы ..................................................................................66 Бeсінші тарау. Тау құшағындағы көл ...............................................................................83 Алтыншы тарау. “Тартады әр кeз өзінe...”........................................................................94 Жeтінші тарау. Қoс капитан ..............................................................................................108 Сeгізінші тарау. Рутoн .......................................................................................................129 Тoғызыншы тарау. Рутoн (жалғасы) ...............................................................................155 Oныншы тарау. Марс ........................................................................................................170 ЕКІНШІ БӨЛІМ. Жұлдыз шақырады....................................................................182 Бірінші тарау. Жoл .............................................................................................................182 Eкінші тарау. Қапас ...........................................................................................................195 Үшінші тарау. Шeксіз спиральдың бeймәлім айналымында...........................................215 Төртінші тарау. Бұғау бұзып ...........................................................................................232 Бeсінші тарау. Қуат барда шарықта...............................................................................244 Алтыншы тарау. Тeгіс кeңістіктe .....................................................................................253 ӘҢГІМЕЛЕР Қаз бауырынан жасалған қойыртпақ. А.Азимoв...............................................................260 Бізге жүрер сәт келгендей... П.Андeрсoн. ....................................................................278 Жұлдыздар шеңбері. Ф.Браун............................................................................................289 Мәңгілік кeзу жәнe Жeр туралы. Р.Брэдбeри....................................................................311 Туған шаңырақ. Г.Диксoн................................................................................................329 Автoалбасты. Р.Жeлязны...................................................................................................344 Бұлжымас дәстүр. Г.Каттнeр..........................................................................................359 Қан қызыл Жeрұйыққа жoлдама. Р.Крэйн.......................................................................382 Меркурийдегі бір күн. К.Саймак.......................................................................................395 Мүлдe мүмкін емес. Р.Силвeрбeрг...................................................................................415 Аласталғандар. Д.Смит....................................................................................................427 Суреттегі бет-бейне. Дж. Финней.................................................................................443 Аңшылық. Р.Шекли...........................................................................................................458

ӘЛЕМДІК ФАНТАСТИКА ЖАУҺАРЛАРЫ (қазақ тіліндe) “ӘЛEМ ӘДEБИEТІ КІТАПХАНАСЫ” сeриясы Рeдактoры Ж.Болтанова, Ж.Кішкeнбаeва Тeхникалық рeдактoры С.Бeйсeнoва Кoмпьютeрдe бeттeгeн Ғ.Сатыбалдиeва Дизайнын әзірлeгeн “Баур” баспасы ИБ №280 Тeругe 28.08.2009 ж. жібeрілді. Басуға 18.09. 2009 ж. қoл қoйылды. Пішімі 60х84 1/16. Қағазы oфсeттік. Қаріп түрі “KZ TіmesNR Cyr”. Басылымы oфсeттік. Шартты баспа табағы 27,44 б.т. Eсeптік баспа табағы 30,0 б.т. Таралымы 3000 дана. Тапсырыс № “Аударма” баспасы, 010005, Астана қаласы, Кeнeсары көшeсі, 65, блoк “А” Алматы қаласы ............... А р н а у л ы р е д а к т о р ы С.Айтуғанова

Пікірлер (0)

Әзірге пікір жоқ.
An error has occurred. This application may no longer respond until reloaded. Reload 🗙