Рәбиғаның балалар лагеріне келгеніне 5-6 күннің жүзі болды. Мұнда түрлі ойын ойнауға болады, тауға серуендеп, суға түсуге де мүмкіндік бар. Зерікпейсің. Әттең... Рәбиға мұндағылардың бәрінің әке-шешесін танып алды. Күнұзақ жолға қарап, кімнің әкесі немесе шешесі келе жатқанын хабарлап отырады. «Әнипа, әкең келе жатыр!» Ойынға алданған бала елең ете қойсын ба? Үстіне төніп келгенде ғана мойын бұрып, талайдан көріспегендей аймаласып, мәре-сәре болып жатқанда бұл сырттай тамашалап, состиып жалғыз тұрады. Рәбиғаға осы 5-6 күнде анасы бір-ақ рет келді. «Шыға алмаймын. Сұрана берсем, осы жұмыстан да айырылып қалам» дейді. Бүгін Рәбиғамен бөлмелес қыздың әкесі осында қонатын болды. Қызы жылаған соң бастықтан рұқсат сұрапты. Әке мен қыз түн ауғанша ойнады, Рәбиға қарап жатты. Ұйықтап қалған қызына қонған масаны әкесі ұшырып жіберді, маса Рәбиғаны шақты. Таң ертең Рәбиға бетіне қонған шыбынның ызыңынан оянды. Қараса, жанындағы қызға шыбын қондырмай әкесі қолын сермелеп отыр екен...